Op hoeven

en hakken

Petra Knaapen

Colofon

© 2021 Droomvallei Uitgeverij, Petra Knaapen

EPUB ISBN: 978-90-832410-1-2

Eerste versie maart 2022

Tekst: Petra Knaapen

Coverfoto: Petra Knaapen en freepik

Foto auteur: Byonda Kroon Fotografie

Vormgeving: Droomvallei Uitgeverij

http://www.prachtboeken.nl

Papieren uitgave ISBN: 978-90-831841-5-9

Alle rechten voorbehouden.

~

Voor mijn lieve Pebbles,

voor altijd in mijn hart.

~

Soms mag ik je even aanraken,

je de aandacht geven die je nodig had.

Soms mag ik even voelen,

wat ik heb gemist.

Soms voel ik de grond onder mijn voeten verdwijnen,

omdat ik dan op de plek ben waar ik niet wil zijn.

Soms maak je een keuze waarvan je niet weet, waarom?

Tot het moment dat alles duidelijk wordt.

En je niet anders kan,

dan te voelen waar het allemaal begon.

Voorwoord

Dit boek is gedeeltelijk gebaseerd op mijn eigen belevenissen met Pebbles. De personages zijn fictief. De waarheid ligt in het midden en het gaat vooral om de boodschap die ik aan de lezer wil meegeven: Soms kom je op een punt in je leven dat je vastzit en je een uitvlucht zoekt. Het leven is niet altijd even leuk en het is gemakkelijker om op zoek te gaan naar iets wat je tijdelijk gelukkig maakt, dan naar wat je daadwerkelijk voelt.

Het houden van minivarkens lijkt eenvoudig, maar niks is minder waar. Jaarlijks worden er vele minivarkens gedumpt doordat ze niet in huis te hanteren zijn, of niet aan de verwachtingen van de eigenaars voldoen. Daarom doneer ik één euro van ieder verkocht boek aan de Hobbyvarkenvereniging. Zonder hun goede inzet en het werk van dit geweldige team zou het varkensleed niet te overzien zijn.

Hoofdstuk 1

Maria

‘Hoelang gaat dit nog duren?’, gromt Jean-Paul, onze buurman. Zijn Franse nepaccent vervaagt naarmate zijn zin vordert. Hij is ervan overtuigd dat iedereen denkt dat hij een Fransman is, maar wij weten beter. In zijn felblauwe badjas staat hij aan de andere kant van onze gezamenlijke schutting en kijkt ons met een norse blik aan. Verbaasd kijken we terug. Ik heb hem niet naar buiten horen komen. Eerlijk gezegd herken ik hem amper zonder het eeuwige sjaaltje dat altijd keurig om zijn nek geknoopt zit. Ik schiet bijna in de lach als ik de warboel van piekjes haar op zijn hoofd zie. Het is een totaal ander beeld dan wat hij ons normaal gesproken laat zien.

‘Het is half tien en jullie timmeren erop los alsof het nog ochtend is,’ sneert hij.

Eén blik naar elkaar en we weten al genoeg. Ik hou mijn lippen stijf op elkaar. O, als dit maar goed gaat.

‘Hey, buurman!’ Sjefs joviale stem schiet gelijk een octaaf omhoog. Ik herken die hoge toon meteen. ‘Nog een paar tikken en dan zijn we klaar voor vandaag, hoor.’

JP sloft langzaam nog dichter onze kant op en werpt argwanend een blik over de schutting.

‘Wat komt daarin? Mag hopen geen geit of zo, hè?’ Van zijn overdreven accent is nu niks meer te horen.

‘Nee zeg, waar zie je ons voor aan?’ grinnikt Sjef. ‘Nog een minuut of tien en dan is het klusje gefikst voor vandaag.’

Sjefs vrolijke stem schalt door de tuin. JP wipt van het ene been op het andere en scharrelt nog even in de tuin. Bijna geruisloos sloft hij weer naar binnen en net zoals hij is gekomen, gaat hij ook weer weg, zonder ons gedag te zeggen. Pff, denk ik opgelucht, dat ging nog maar net goed.

‘Maria?’ fluistert Sjef zachtjes in mijn oor. ‘Ik weet niet of dit allemaal wel een goed idee was. Hier kan nog wel eens behoorlijk gedonder van komen.’

Voordat ik zelfs maar iets kan zeggen, horen we gekibbel uit de slaapkamer van onze buren komen. Het raam staat wijd open en de schelle stem van Cora, de vrouw van JP, verknalt de vredige stilte van de avond. Zelfs de vogels vliegen verschrikt weg zodra ze haar mond opendoet.

‘Wat er ook in dat hok komt, we tolereren het niet, Jean-Paul,’ sist ze. ‘Zijn ze nou helemaal?’

‘Mon chéri, kom op zeg, zo erg kan het toch niet zijn? Het is in ieder geval geen geit.’ Zijn sussende stem heeft geen effect.

‘Verdorie, Jean-Paul, kap nou eens met dat achterlijke accent van je,’ bijt ze hem venijnig toe. ‘Wat ben jij nou voor een vent, dat je niet eens weet wat erin komt?’

‘Was zelf dan gaan kijken, als je het allemaal zo goed weet.’

In gedachten zie ik ze elkaar verhit aankijken over iets waar ze allebei geen weet van hebben. Met een harde klap wordt het openstaande raam dichtgetrokken, gevolgd door het neerknallen van de luxaflex. Met een vinger voor zijn mond kijkt Sjef me aan.

‘Sst,’ murmelt hij.

‘Nou, dit wordt nog wat,’ mompelt Sjef wanneer hij de deur achter ons dichttrekt.

‘Hier was ik al bang voor.’ Hij schudt een paar keer met zijn hoofd en blijft stil bij het raam staan met zijn handen in zijn zakken.

‘Ik weet het niet, hoor. Ik heb hier zo’n raar gevoel over … Maar het hok is prachtig,’ beaamt hij als hij zijn werk vanachter het raam bewondert. Zachtjes ga ik naast hem staan en sla mijn arm om zijn middel. Het hok staat te glimmen van de lak. Ons huisdier is meer dan welkom, althans voor mij. Sjef heeft er enigszins mee ingestemd omdat ik hem heb beloofd dat het huisdier in een buitenhok verblijft, en omdat Sjef gek is op klussen.

‘We zien het wel, schat. Morgen weer een dag.’

‘Tja, morgen weer een dag,’ mompelt hij me na.

De zon schijnt door een kier van de gordijnen in mijn slaapkamer wanneer ik mijn ogen open. Met een loom gevoel rek ik me uit en automatisch werp ik een blik op mijn wekker, die acht uur aangeeft. Zal ik me nog maar eens omdraaien? Het is tenslotte mijn vrije dag. Om de verleiding te weerstaan, gooi ik gelijk mijn benen over de rand van mijn bed. Mijn tenen met roodgelakte nagels raken de koude laminaatvloer en snel schiet ik in mijn ochtendjas en pantoffels. Ik kijk om een hoekje bij Nina, onze puberdochter. Ze ligt nog op één oor. Ze zal wel weer het eerste uur vrij zijn, zoals gewoonlijk. De kamerdeur van Joost staat wijd open en zijn bed is leeg. De zeevaartschool is niet naast de deur en hij zal wel met de eerste de beste bus zijn vertrokken. Ik kan het niet meer bijhouden met al die wisselende schooltijden. In onze tijd was het toch wel iets overzichtelijker, stel ik voor mezelf vast wanneer ik de trap af loop en naar de keuken ga voor een bak koffie. Nu de koffie staat te pruttelen loop ik naar het raam om het hok bij daglicht eens goed te bekijken. Het overtreft al mijn verwachtingen. Ineens schiet het door mijn hoofd dat er ergens etensbakken en hondenkleedjes in de aanbieding waren. Maar waar? Die gedachte alleen al maakt mijn dag gelijk helemaal goed en meteen ga ik op zoek naar de reclamefolders. Maar mijn jubelstemming is in één klap verdwenen wanneer ik het gezicht van Cora plotseling over de schutting zie verschijnen. In een reflex duik ik weg, voordat ze mij in de gaten heeft. Dit kan toch niet waar zijn? Ik stuif snel de trap op naar boven, naar onze slaapkamer. Voor het raam blijf ik staan en stiekem gluur ik door het kiertje van de gordijnen. Met grote verbazing zie ik dat ze haar ladder tegen onze schutting aan zet. Haar gitzwarte haren komen langzaam omhoog bij elke stap die ze op de ladder zet. Is ze nou helemaal gek geworden? Mijn hart slaat een slag over. Zo te zien heeft ze hierover nagedacht, want ze staat precies met de ladder naast de zijkant van het hok, zodat ze het volledige zicht heeft over onze schutting. Ze klimt de laatste trede omhoog en ik zie dat deze goedbeschouwd net iets te hoog is.

‘O, jeetje,’ fluister ik. Ze draait haar geverfde kakhoofd zover mogelijk richting het hok en verplaatst haar volle gewicht naar de bovenkant van de ladder. Ik hou mijn adem in. Haar wulpse boezem laat ze als twee waterzakken op de schutting neervallen, waardoor de ladder gevaarlijk begint te wankelen. Haar handen wapperen hulpeloos in de lucht en haar veel te grote, zwarte designzonnebril klettert met een sierlijke boog mijn tuin in. Tussen de gespreide vingers voor mijn ogen zie ik dat ze nog net op tijd haar evenwicht weet te behouden. Schichtig schiet ze met haar hoofd alle kanten op. Poeh, zeker bang om gezien te worden, dat krijg je er nou van! Als een verslagen dier druipt ze af. De ladder verdwijnt van de schutting en alleen haar zwarte designbril is het bewijs van wat zich hier heeft afgespeeld. Ik schiet in de lach wanneer ik dit tafereeltje van een afstand aanschouw, maar dit baart me tegelijkertijd wel zorgen.

Ik weet niet wat dit moet worden als hij echt in zijn hok gaat wonen. De twijfels die Sjef al eerder uitte, spoken door mijn hoofd. Ik hoor het Sjef nog zeggen: je moet het wel met de buren overleggen, hoor, anders krijgen we problemen. Ja, ja, had ik geantwoord. Maar waarom zou ik dat doen, het is toch zeker onze tuin! Daarbij komt dat ze met ons ook nooit iets overleggen. Maar stel dat hij toch gelijk gaat krijgen. Toen we hier net woonden, kregen we vriendelijk het verzoek om viltjes onder onze eethoekstoelen te plakken. Ik kreeg gratis een demonstratie aan de voordeur, om die dingen vervolgens zonder pardon in mijn handen geduwd te krijgen. Verbouwereerd keek ik haar aan en even had ik eraan gedacht om ze aan haar terug te geven. Maar ik heb mijn goede wil getoond en ze braaf onder onze eethoekstoelen geplakt. Dat je met Cora moet oppassen, daar heeft Sjef een punt, en het rare onderbuikgevoel neemt in alle hevigheid toe. Bah, wat een naar mens. Ik laat het gordijn uit mijn handen glijden. Eerst maar eens koffie.

Dit is het laatste weekend voordat ‘hij’ komt en we zijn druk bezig om het hok op tijd af te krijgen. Gisteren zijn we nog de laatste benodigdheden gaan halen voor het hek dat Sjef erom heen maakt. Het zweet gutst van Sjefs gezicht als hij het slot op het hek monteert.

‘Sjef? Ik mis iets aan het hok, maar ik weet niet wat.’

‘Echt?’ Zijn knieën kraken als hij met moeite overeind komt en het zweet van zijn voorhoofd veegt. Hij zet een paar passen achteruit en samen kijken we naar het hok. Zo op het oog is alles compleet, maar toch mis ik iets.

‘Hmm,’ zegt hij uiteindelijk. ‘Een verhoging voor de ingang zou wel handig zijn, dan kan hij lekker makkelijk naar binnen lopen.’

Goh, daar had ik nog niet eens aan gedacht. Sjef heeft het hok op poten gezet vanwege de koude grond.

‘Wat een geweldig idee,’ roep ik blij. ‘Dat had ik zelf kunnen bedenken.’

Meteen gaat Sjef, zoals ik gewend ben, aan de slag. Met zijn meetlat in zijn hand keert hij me de rug toe, en ik laat hem maar gaan. Zijn idee is een geweldige aanvulling op het hok, maar niet helemaal wat ik in gedachten had. Ik loop verder de tuin in en plof neer in onze knusse zithoek. Ik kijk naar Sjef en prijs mezelf gelukkig dat hij zo handig is. Zelf kan ik wat dat betreft niet veel. Ja, verven en schuren, maar daar houdt het dan ook wel mee op. Mijn oog valt op de ingang van het hok. Een naambord boven aan het hok? Dat is wat ik mis! Of zo’n leuk uithangbord met zijn naam erop.

‘Sjef? Sjef, ik weet het.’ Ik spring op en loop snel naar hem toe.

‘Een houten naambordje in de vorm van ons nieuwe huisdier.’

‘Ja, dat kan wel,’ zegt hij rustig, ‘maar waar wil je het dan ophangen?’

‘Nou dáár, aan de voorkant van het hok.’ Ik klim over het hekje om duidelijk aan te geven waar ik het hebben wil.

‘Hmm, ik weet het niet, hoor. Zou het aan de zijkant niet beter zijn?’

Hij heeft een punt, vanaf de zijkant kan ik het veel beter zien. En heeft hij meer plek om het te bevestigen.

‘Ach ja, waarom niet,’ stem ik tevreden in.

‘Ga anders maar gelijk even naar het tuincentrum,’ oppert Sjef. ‘Dan maak ik het hier verder af.’

Niet veel later valt mijn blik op een groot blauw naambord. Keuzestress heb ik niet, want zo veel valt er niet te kiezen. Maar één springt er meteen uit. Als het goed is heb ik nog een pot witte verf staan en een kwast. Kan ik daarmee mooi zijn naam erop schilderen. In gedachten heb ik het klusje al geklaard en kom ik tot de conclusie dat ik nog nooit zo snel door het tuincentrum ben gelopen. Ik ben zo benieuwd wat Sjef ervan vindt. Hij zal wel verrast zijn dat ik zo snel weer thuis ben. Het tuincentrum is maar vijf minuten van ons huis verwijderd en voordat ik het weet, rijd ik alweer onze woonwijk in.

Het schiet door me heen dat ik hier als klein meisje nog tussen de koeien en de schapen op de zandhopen heb gespeeld. Het is dat ik het me nog herinner, want anders zou ik het zelf niet geloven. Een uitzichtloze, open vlakte was het, met verlaten boerderijen die ergens verscholen tussen de bomen stonden. De grote en vele zandhopen nodigden ons altijd uit om er te spelen. Niet dat het mocht, want alles was afgezet met prikkeldraad, maar daar klommen we gewoon overheen. Wist ik veel dat het vervuilde zandhopen waren om het land mee op te spuiten voor de toekomstige woonwijk. Toen het jaren geleden boven water kwam, heeft de gemeente het allemaal moeten afgraven. Inmiddels is onze wijk uitgegroeid tot de meest geliefde woonwijk. Ons huis grenst aan de grootste speeltuin van de buurt. Het is hier altijd druk, zowel met jonge kinderen als met pubers. Het grote voetbalveld naast de speeltuin zorgt voor veel jeugd, zeker in de avond.

Cora en Jean-Paul waren de eerste bewoners van dit rijtje huizen. Cora heeft me ooit verteld, toen wij hier net kwamen wonen, dat de koeien bij haar in de tuin stonden om haar pas gezeemde ramen af te lebberen. Ik had wel stiekem om een hoekje mee willen kijken om te zien hoe dat tafereeltje eruit had gezien. De buren aan mijn andere zijde wonen hier ook vanaf het begin, en soms verdenk ik ze ervan dat ze er een wedstrijd van maken wie mij het meeste kan berispen. Van de één mogen onze kinderen de tuindeur niet hard dichtdoen, want dan rinkelt het servies in de kast en daar kan de buurman niet tegen. En van de ander mogen we de …

Hè get, shitter-de-shit. Heb je haar ook weer. Waarom moet Cora uitgerekend nú haar voortuin vegen? Automatisch begin ik langzamer te rijden, in de hoop dat ze snel weer naar binnen gaat. Helaas staat ze er nog als ik inparkeer. Zo te zien heeft ze me gesignaleerd, want ze stopt met vegen.

O shit, die blik van haar! Ze heeft me toch zeker niet staan opwachten? Nee, dat zal toch niet? Mijn handen worden klam en het inparkeren, wat ik normaal met één hand aan het stuur kan, lukt nu voor geen meter. Na de vierde poging geef ik het op en sta ik asociaal scheef, met één wiel half op de stoep.

‘Nou ja, dat moet dan maar,’ mompel ik. Ik hoef me tegenover haar toch zeker niet te bewijzen.

Maar mijn vingers trillen als ik de motor uitzet en mezelf moed inspreek. Zou ze haar designzonnebril nog hebben gevonden, die ik over de schutting gedeponeerd heb? Of heb ik hem toch kapot gegooid? Terwijl ik in mijn achteruitkijkspiegel kijk, stuit ik gelijk op de enorme landingsbaan in de scheiding van mijn haar. Pff, ook dat nog. De tijd dat ik van nature goudblond was, is toch echt al heel lang geleden. Het tijdperk van de grijze haren heeft genadeloos zijn intrede gedaan. Ik constateer dat ik in de herfst van mijn leven ben gekomen en kreun alleen al bij dat idee. Ik val van de ene ellende in de andere als ik mijn hoofd kantel en ik zie dat mijn buurvrouw nog steeds in haar voortuin staat. Krachtige bewegingen maakt ze, op en neer, met de bezem. Zou dat een voorteken zijn? Een rilling schiet door mijn lijf. Soms, heel soms, zou ik willen dat ik kon toveren. Ik zal toch een keer de auto uit moeten komen, al zou ik er op dit moment wel eeuwig in willen blijven zitten.

Na een paar diepe zuchten trek ik mijn autosleutel met tegenzin uit het slot en met een ferme zet duw ik mijn portierdeur open. Zo charmant mogelijk stap ik mijn auto uit. Mijn pumps klikken deftig over de klinkertjes. Ik hou van tikkende hakjes, waardoor ik me een stuk zelfverzekerder voel. Ik twijfel of ik mijn logge aankoop uit de kofferbak moet halen nu Cora me als een havik bespiedt. Maar mijn lichaam houdt geen gelijke tred met mijn gedachten en voordat ik het weet, heb ik de achterklep al geopend en probeer ik met mijn nieuwe aanwinst stevig in mijn armen gedrukt, zo ‘gewoon’ mogelijk de stoep op te lopen. Ik oriënteer me zoveel mogelijk op mijn voetstappen en mijn hoofd beweegt beleefd haar kant op, maar haar ijzige blik maakt dat ik geen woord kan uitbrengen. Mede doordat ik besef dat mijn sleutels nog in mijn tas zitten. Shit, waarom heb ik ze niet gelijk in de auto gepakt? Driftig en foeterend zoek ik in de chaotische inhoud van mijn tas naar mijn huissleutels.

‘Maria, wij moeten maar eens praten. Over dat hok van jullie in de tuin, en vooral over wat daarin komt.’

Ze neemt niet eens de moeite om te stoppen met vegen, en haar overdreven articulatie leidt me zo af dat ik vergeet te antwoorden.

‘Maria?’ Acuut stopt ze met vegen en ze leunt met haar volle gewicht op de heksenbezem.

‘O echt, Cora, hoezo?’ mompel ik als een kip zonder kop. Ik kan maar aan één ding denken en dat is zo snel mogelijk naar binnen. Langzaam zak ik door mijn knieën en zet mijn volgepropte tas op de grond, voor het naambord, op zoek naar mijn huissleutels. Hebbes … Snel sta ik op en in mijn haast vergeet ik dat het lange hengsel van mijn tas nog om mijn schouder hangt.

Gedeng!

Verdorie!

Het bord rolt met veel misbaar heen en weer voordat het uiteindelijk stil ligt. Ik probeer er nog voor te gaan staan, maar het is te laat. Haar ogen worden groot van verbazing.

‘Wat is dat?’

‘Niks wat jou aangaat, Cora.’ Snel draai ik de sleutel in het slot en open de deur.

Even denk ik dat ik van haar af ben, maar dan hoor ik haar stem vlak achter me.

‘Dit zal toch niet waar zijn? Geef dat bord eens hier!’ krijst ze venijnig.

Voordat ze dichterbij komt, grijp ik het snel van de grond en klem het stevig onder mijn armen, waarbij er duidelijk een krulstaart onderuit steekt. Ik hou mijn adem in voor wat er komen gaat. Maar er gebeurt niks. Helemaal niks. Is ze dan zo in shock? vraag ik me beduusd af.

‘Een varken?’ schreeuwt ze uiteindelijk, nadat ze haar ogen flink de kost heeft gegeven. ‘Jij gaat me toch niet vertellen dat daar een varken in komt? Zo’n groot, vies, vliegen aantrekkend boerderij beest?’

‘Wat bedoel je?’ vraag ik.

‘Doe eens niet zo bijdehand, Maria. Je weet best wat ik bedoel.’ Met haar hand strijkt ze haar haren naar achter. ‘Nou? Ik wacht.’

‘Nou eh, om precies te zijn, is het een minivarken. Die worden tegenwoordig gefokt als huisdier.’

‘O nee, die komt er niet! Echt niet! Hoor je me?’

‘Nou, daar hoef ik niet veel moeite voor te doen,’ mompel ik.

‘Ben je wel goed bij je hoofd? En waar gaat dat varken dan wonen? Toch zeker niet in dat hok?’ Haar gezicht is rood aangelopen en wild beukt ze met haar bezem op de grond.

Kalm blijven, Maria, gewoon blijven ademen, terwijl de tinteling van onderaan mijn tenen omhoog kruipt.

‘Waar denk je dat het hok anders voor dient?’ hoon ik. ‘Sjimmy gaat gewoon in de tuin wonen.’

‘Sjimmy? Hij heeft zelfs al een naam!’ tiert ze.

‘Hij komt er! Of jij het nou goed vindt of niet, het is onze tuin en daar heb jij helemaal niks over te zeggen!’

‘Dat denk jij maar,’ bijt ze me toe. ‘Ik zal er alles aan doen om ervoor te zorgen dat het beest er niet komt. Dit is toch niet te geloven? In de hele woonwijk heeft niemand een varken. En ik? Ik woon naast de gek van de wijk.’ Ze hapt naar adem.

‘Het is maar net hoe je het bekijkt,’ floep ik eruit.

Cora lijkt mij niet meer te horen.

‘Zitten wij lekker in de tuin, moeten wij dat geknor aanhoren. En, o … Wat denk je van die drollen!’ gilt ze. ‘Waar denk jij die te laten?’

De rode vlekken schieten in haar nek. Ik kan me nog net inhouden om niet te zeggen dat ik ze wel bij haar in de tuin gooi, want het lijkt me nu niet echt het moment.

‘Daar hebben we de groene bak voor.’ Nonchalant haal ik mijn schouders op en wat mij betreft is deze discussie afgedaan. Maar Cora denkt daar anders over. Haar bezem gooit ze met een zwaai aan de kant en ze stapt dreigend op me af.

‘Nee, het komt er echt niet, daar zal ik alles aan gaan doen.’ Haar verhitte adem blaast ze uit over mijn gezicht en de walm van haar parfum zorgt ervoor dat ik een nog grotere afkeer van haar krijg dan ik al had. Haar wulpse boezem komt gevaarlijk dichtbij en ze zet me klem tegen de koude muur. Uit pure wanhoop probeer ik de afstand tussen ons te vergroten door een stap opzij te zetten, maar helaas. Ik probeer te slikken, maar mijn hart bonkt zo hard dat ik versteend blijf staan.

‘Maria! Laat ik heel duidelijk zijn.’ Ze buigt zich naar me toe en fluistert in mijn oor: ‘Als ik last heb van jou of van dat varken, dan ruim ik hem eigenhandig op! Begrijp je me?’

Haar zwaar opgemaakte ogen lijken nu nog zwarter dan zwart en haar stem is zo laag, dat ik even denk dat er een demon in haar is gekropen. Ik word bang van haar draaiende ogen en ruk me los uit mijn benarde positie, maar ze laat me niet los en trekt me aan mijn arm dichter naar zich toe.

‘Nog één ding, Maria. Ik heb het niet alleen over dat beest, laat ik heel duidelijk zijn. Jij bent ook gewaarschuwd, jongedame!’ Abrupt laat ze me los.

Niet in staat om iets te zeggen, deins ik terug tegen de muur. Dit heb ik toch zeker niet goed gehoord. Bedreigt zij me nou?

‘En jij noemt mij een gek?’roep ik. Maar ze bevindt zich alweer in haar eigen tuin, alsof er niks is gebeurd.

‘Maria?’ Sjef staat in de deuropening en kijkt me vragend aan. Dan ziet hij ook Cora.

‘Wat gebeurt hier alle …’

Halverwege zijn zin houdt hij op met praten en kijkt vol verbijstering naar zijn auto.

‘Jeetje, Maria, had je die auto nou niet beter kunnen parkeren?’ valt hij naar me uit terwijl hij met grote stappen ernaartoe beent. ‘Ik krijg nog een hartverzakking van hoe jij parkeert.’

Nog voordat ik antwoord kan geven, grijpt Cora haar kans.

‘Die vrouw van jou is gestoord, daar moet je maar eens wat aan doen,’ bijt ze hem nijdig toe. ‘En dat varken kunnen jullie wel vergeten, daar zorg ik persoonlijk voor!’ Ze draait zich om en stapt haar huis in zonder ons nog maar één blik waardig te gunnen. Haar voordeur valt met een klap dicht.

Ik draai me om naar Sjef.

‘Ga naar binnen, Maria,’ zegt hij, terwijl hij naar de auto toe loopt en hem soepel inparkeert. Ik kan niet goed inschatten of hij nou boos op míj is, of op Cora. Daarna loopt hij me zwijgend tegemoet, pakt het bord van de grond en duwt me zachtjes naar binnen. Eenmaal binnengekomen, plof ik neer op mijn stoel en begint het langzaam tot mij door te dringen wat er nou net heeft plaatsgevonden. De tranen van woede en frustratie beginnen te stromen.

‘Ik wil verhuizen, Sjef!’ roep ik. Mijn buurvrouw bekijk ik nu met hele andere ogen.

‘Ze wil mij en Sjimmy iets aandoen!’ brul ik. Hij is er nog niet eens en hij wordt nu al bedreigd. Ik trouwens ook! Mijn ademhaling gaat veel te snel en er verschijnen sterretjes voor mijn ogen. Een golf van misselijkheid zwelt aan. Mijn hoofd gooi ik tussen mijn benen. Adem in, adem uit. Zachtjes voel ik een hand door mijn haren heen glijden en een schok gaat door mijn lijf. Op zijn knieën zit hij voor me. ‘We gaan aangifte doen. Is ze nou helemaal gek geworden?’

‘Laat maar, ik heb een besluit genomen. Hij komt er niet!’ Ik pak zijn handen beet.

‘Ik ga de boerderij bellen dat ik hem niet kan komen ophalen. Als ik het uitleg, begrijpt ze het wel.’

‘Maar Maria, je wilde het zo graag!’ Gefrustreerd springt Sjef op. ‘Dan heeft Cora gewonnen, dat wil je toch niet?’ Vol ongeloof staart hij me aan.

‘Nee, maar een dood varkentje wil ik ook niet! Dat verdient Sjimmy niet. Het voelt niet goed. Ze zal er alles aan doen om ons dwars te zitten. Ik moet ook aan Joost en Nina denken. Ze is tot alles in staat. Ik wil niet dat ze hen hiermee gaat lastigvallen.’

‘Ik ben even naar hiernaast, even wat dingen rechtzetten,’ zegt hij.

En weg is Sjef …

Ik slof langzaam de keuken in om een kop koffie te zetten. Droevig kijk ik door het raam naar buiten en zie dat de vroege ochtendzon voorzichtig achter het rijtje huizen voor me tevoorschijn probeert te komen. Gister was zo’n dag die je heel snel wilt vergeten. Terwijl ik met mijn koffie de woonkamer inloop, vraag ik me af of Tilly al wakker is. Mijn vriendin Mathilde, zo heet ze eigenlijk, weet alles van mij. We praten altijd bij op onze wekelijkse koffieochtend.

Het duurt even voordat Tilly haar telefoon opneemt.

‘Ha, Maria,’ klinkt een verbaasde stem. ‘Tjonge, wat ben jij vroeg, ik lig nog in bed,’ vervolgt ze gapend. ‘Wat is er aan de hand?’

‘O sorry, Til,’ weet ik er met moeite uit te brengen. ‘Het gaat om die bitch van een buurvrouw. Je weet wel, Cora. Ze wil Sjimmy niet.’

‘Ze wil het niet?’ vraagt Tilly en klinkt nu ineens wakker en alert. ‘Wat is dat nou weer voor onzin?’ In een rommelige samenvatting gooi ik het eruit, terwijl ik Tilly steeds harder hoor zuchten aan de andere kant van de lijn.

‘Jeetje, Maria,’ mompelt ze. ‘Ik weet niet wat ik hoor, maar dit kan toch helemaal niet?’

‘Hij komt er niet! Dat staat nu wel vast.’ De brok in mijn keel krijg ik niet weggeslikt en dus neem ik snel een slok van mijn koffie.

‘Je wilde het zo graag en door zo’n kenau komt hij er niet!’ Haar stem klinkt boos en vinnig tikt ze met haar nagels. Geen idee waartegen, maar dit is typisch een gefrustreerde Tilly.

‘En Sjef? Wat vindt hij daar wel niet van?’

‘Hij is gister gaan praten bij JP en Cora, dat dit natuurlijk niet door de beugel kan. Dat hij aangifte gaat doen bij de politie wegens bedreiging.’

‘O echt?’ valt Tilly me in de rede. ‘Ik had haar gezicht wel willen zien, zeg.’ Haar medeleven doet me goed. ‘En trouwens, JP is een eikel.’

‘Tja, maar zonder een echt dreigement doen ze niks hoor, dus daar hebben we niks aan,’ mompel ik somber.

‘Geen echt dreigement?’ vraagt Tilly verontwaardigd. ‘Wat is dit dan?’

‘Althans, niet voor de politie.’

‘Dus hij komt er niet?’ Tilly citeert mijn eigen woorden. ‘Dan heeft zij gewonnen, hè.’

‘Ja, dat zei Sjef ook al, maar wat moet ik dan doen? Ik heb ook nog kinderen. Weet jij veel wat ze nog van plan is. Ik vertrouw haar voor geen cent. Gister heb ik zelfs al geopperd om te gaan verhuizen.’

‘Hè? Verhuizen? Dat is wel heel rigoureus!’ Haar stem slaat over van verbazing.

‘Weet je, Til, ik voel me nu zo onveilig, met haar naast me.’

‘Tja, wat moet ik daar op zeggen? Ergens snap ik je wel.’

‘We gaan ook niet verhuizen. Ik zou niet weten hoe en waar naartoe.’

Zwijgend breng ik de kop koffie naar mijn lippen en kijk naar het hok dat staat te glimmen in de tuin.

‘Ben je daar nog?’ vraagt Tilly na een minuut stilte.

‘Ja, sorry, ik ben er nog.’

‘En die mevrouw van de boerderij? Heb je die al ingelicht?’ informeert Tilly.

‘Ja, meteen toen Sjef naar Cora was. Ze begreep het wel en ze vond het inderdaad een goed idee om voor Sjimmy een ander huisje te gaan zoeken.’ Mijn stem breekt bij het uitspreken van zijn naam, en mijn vriendin laat me maar even gaan.

‘Weet je,’ fluister ik, ‘zelfs Sjef kon die triomfantelijke blik in haar ogen niet aanzien, toen hij haar meedeelde dat er geen huisdier komt. Ze sloeg om als een blad aan een boom. Ineens wilde ze haar excuses aanbieden onder het genot van een kopje thee. Ze gaf toe dat ze te ver was gegaan. Ze spoort echt niet, hoor.’

‘Ze is inderdaad echt knettergek,’ beaamt Tilly volmondig. ‘Zal ik anders zo even naar je toe komen?

Om je even op te peppen?’

‘Ach, nee meid, ik ga maar weer eens iets doen in huis. Ben ik ook nog nuttig bezig.’

‘Nou, succes dan maar. Schoonmaken, waar je zin in hebt.’

‘Ja ja, ik weet het,’ antwoord ik enigszins lachend.

‘Tot gauw, Maria.’

‘En, Til, bedankt voor het luisteren.’

Hoofdstuk 2

Maria

Ik hou niet van fietsen, maar Sjef heeft me ervan weten te overtuigen dat het vandaag waarschijnlijk de laatste zomerse dag van het seizoen is en dat het een heerlijke dag is om te gaan fietsen. Ik voel de wind waaien door mijn haar en ik snuif de zoute zeelucht diep op. Sjef fietst zoals altijd een stuk vooruit. Zijn voeten staan scheef naar buiten op zijn trappers. Vanaf een afstand lijkt hij net een kleuter op een driewieler, denk ik lachend. Met ferme trappen probeer ik de snelheid van Sjef bij te houden. Bij Sjef gaat altijd alles snel; hij loopt, fietst en rijdt snel. Vroeger vond ik dat stoer, maar nu kom ik erachter dat ik hem vaak niet bij hou. De zon schijnt uitbundig en binnen niet al te lange tijd staat het zweet dik op mijn rug. Door de schitterende blauwe lucht kan ik bijna niet geloven dat het morgen een totaal ander weertype zal zijn. Buiten adem kom ik aan bij de boulevard en mijn benen voelen wiebelig en raar aan als ik van mijn fiets afstap. Dat het druk zou zijn had ik wel verwacht, maar zo druk? We zetten onze fietsen aan elkaar vast in de fietsenstalling en lopen naar de heuvel waar de strandvlaggen ons tegemoet wapperen. Bij elke stap zie ik de zee dichterbij komen en de golven laten een witte schuimlaag achter wat direct een kalme uitwerking op me heeft. Ik sta stil om het te aanschouwen, maar Sjef trekt me zachtjes aan mijn hand mee.

‘Kom, schat, het wordt nog een hele klus om een leuke plek te vinden.’

Niet veel later strijken we neer op een plek met uitzicht over het volle strand. De tegenstellingen zijn groot. De een zoekt verkoeling in zee, terwijl de ander aangekleed op een kleedje zit. Verlekkerd kijkt Sjef naar het biertje dat voor zijn neus wordt neergezet. Met twee vingers meet hij aan de rand van zijn glas of de schuimkraag wel voldoet aan zijn eisen. Zijn grijns zegt voldoende maar voordat hij het biertje aan zijn lippen kan zetten, geef ik een tik tegen zijn arm. ‘Proost, Sjef.’ Mijn cappuccino knalt tegen zijn bierglas en allebei nemen we een slok. Zwijgend genieten we en af en toe gluur ik stiekem naar Sjef. Hij zit heel relaxed onderuitgezakt op zijn stoel. Zijn glas houdt hij met gekruiste vingers vast op zijn buik, die in de loop van de jaren wel wat is toegenomen. Zijn donkere haren, met hier en daar wat grijs, glanzend in de zon. Zijn snorretje heeft hij een paar jaar geleden ingeruild voor een kortgeschoren ringbaardje, dat ook al ouderdomsverschijnselen begint te vertonen. Eerlijk is eerlijk, het staat hem geweldig. Hoe komt het toch dat wij vrouwen aftakelen naarmate we ouder worden, en mannen er steeds sexyer uit gaan zien? Zelfs de grijze haren en een buikje maken hen aantrekkelijker, terwijl wij vrouwen er alles aan doen om dat nou juist kwijt te raken. ‘Het is echt niet eerlijk,’ mompel ik.

‘Wat is niet eerlijk?’ vraagt Sjef loom. Hij doet zelfs geen poging om me aan te kijken.

‘Alles, Sjef, het leven, Joost en Nina die de deur uitgaan. Ze gaan hun eigen leven leiden, waar ik nog maar mondjesmaat aan mag deelnemen. Sjimmy die er niet mag zijn. Ik word er moedeloos van.’

‘Tja, zo is het leven. Kinderen heb je niet voor jezelf. Dat weet je toch? Wij zijn er samen toch nog?’ Hij pakt mijn hand vast en gaat rechtop zitten. ‘We kunnen nu eindelijk de dingen gaan doen waar we nooit aan toe zijn gekomen. Kijk jij daar niet naar uit?’

‘Dat weet ik ook wel, hoor,’ geef ik snibbig toe, maar zijn vraag zit me dwars. Of ik ernaar uitkijk om samen meer leuke dingen te gaan doen? Ik weet het niet. Hij wil de draad weer oppakken, leven zoals we deden toen we twintig waren, maar alles is veranderd. Wij zijn veranderd. Soms vraag ik me af of hij dat wel door heeft. Zou dat dan het verschil zijn tussen het vrouwen- en het mannenbrein? Maar dan nog, de toekomst benauwt me soms. Ik wil ook mijn eigen dingen doen, iets voor mezelf hebben. Sjimmy bijvoorbeeld. Ach Sjimmy, zou ik hem hier ook mee naartoe genomen hebben aan een riempje, zoals met een hond? Ik schiet al in de lach bij het idee. Hoe zouden de mensen hier op het strand daarop reageren? En de honden? Dat verwachten ze niet. Mensen trouwens ook niet. Ik heb geen idee of honden op die manier kunnen denken. Zouden ze gaan snuffelen en blaffen, of zouden ze denken: wat is dat nou voor beest? Kunnen minivarkens ook zwemmen in zee? Ik denk dat een modderbad in een kuil van water en zand meer iets voor hen is. Kunnen ze lekker rollebollen. Ik schrik van een bal die met een harde plof voor mijn neus neerkomt. Een klein, blond jongetje komt op me afgerend, met zijn vader vlak achter hem aan.

‘Sorry, mevrouw,’ zegt de vader verontschuldigend en hij pakt snel de witte bal die voor me ligt. Hand in hand rennen ze samen weer weg. Met weemoed kijk ik ze na. Ik weet nog wel dat Sjef met …

‘En? Weet je het al?’ onderbreekt hij mijn gedachten. Het laatste slokje bier klokt hij achterover en hij kijkt me afwachtend aan.

‘Nou, eh, eigenlijk niet. Ik kan me er moeilijk een voorstelling van maken, wij altijd maar samen zonder de kinderen.’ Ik staar naar het zand en speel ermee met mijn voeten, wat aangenaam aanvoelt.

‘Nou ja, zeg!’ Sjef staart me verontwaardigd aan. ‘We zijn nu toch ook zonder kinderen?’ Hij schudt met zijn hoofd heen en weer.

‘Het is toch anders, Sjef, nu wonen ze toch gewoon nog thuis?’ Mijn blik blijft gefocust op een tweede hoopje zand dat ik intussen met mijn voeten heb verzameld. Ik schop mijn sandalen uit en laat het zachte zand tussen mijn blote tenen glijden.

‘Soms weet ik niet meer wat jou bezighoudt,’ gaat Sjef verder. ‘Neem nou dat gedoe met dat beest. Ik vraag me überhaupt af of dat wel een succes was geworden, een varken in de tuin.’

Perplex staar ik hem aan. Mijn spiegelbeeld reflecteert in zijn pilotenzonnebril. Ik haat die bril, zeker nu ik mezelf erin zie: met een open mond.

‘Pardon, ik dacht dat je aan mijn kant stond? Jij bent nota bene nog met Cora gaan praten.’

‘Ja, natuurlijk sta ik achter jou. Dat weet je toch, je bent mijn vrouw. Maar een beetje gelijk heeft Cora wel. Wat moet je met een varken in de tuin?’

‘Ik weet niet wat ik hoor. Je hebt me zelfs nog geholpen met het hok,’ roep ik uit. Woest kijk ik hem aan.

‘Je wist hoe ik erover dacht. Ik deed het voor jou, maar een varken? Ik was eerlijk gezegd wel opgelucht dat het niet doorging. Ik had gehoopt dat het een bevlieging van je was en dat het wel weer voorbij zou gaan.’

‘Wat?’ In een ruk sta ik op. ‘Dit is niet te geloven.’ De tranen schieten in mijn ogen.

‘Ik had het kunnen weten, jij dacht natuurlijk: laat haar maar gaan. Dan druipt ze vanzelf wel af.’

Haastig kijk ik om me heen of ik een serveerster zie om af te rekenen. Ik moet hier echt weg. Zeker nu we de aandacht trekken.

‘Nou, dit slaat weer helemaal nergens op, je blaast de boel weer eens op.’ Hij zet zijn biertje met een klap op het tafeltje, en weer kijk ik tegen die vreselijke zonnebril aan.

‘Doe die klotebril nou eens af, je weet dat ik een hekel heb aan dat ding,’ bijt ik hem toe. Vlug gris ik mijn sandalen onder de tafel vandaan. Als ik me omdraai zie ik dat Sjef al opgestaan is om af te rekenen. Laaiend zak ik terug op mijn stoel en wurm me in mijn sandalen, die vol zitten met zand. Het schuurt pijnlijk langs mijn voeten, maar dat is niets vergeleken bij de pijn in mijn hart.

Een snijdende spanning staat tussen ons in. Ik weet niet wat ik moet zeggen. Sjef loopt zo hard dat ik hem amper kan bijhouden en waardoor ik nog net niet achter hem aan ren. Ik lijk wel gek ook. Ik hou mijn eigen tempo aan en zie dat de afstand tussen ons steeds groter wordt. Bij het fietsenrek staat hij al klaar met zijn fiets. Zuchtend stap ik op mijn fiets. Ik heb nu al zadelpijn en ik moet nog dat hele eind terug. Verbeten trap ik achter Sjef aan, die me uiteraard alweer ver vooruit is. Verdorie, ik baal ervan als hij mij volkomen negeert. Alsof het allemaal maar aan mij ligt. Boos fiets ik door en probeer toch een beetje in zijn buurt te blijven.

Als we thuiskomen zet ik gelijk dat klotehok op Marktplaats. Hoe eerder het verkocht is hoe beter. Kunnen we gewoon weer verder met waar we gebleven waren, al heb ik geen idee waar dat is.

Zodra we onze steeg in komen, horen we dat het ergens een drukke boel is. Het geluid komt steeds dichterbij en bij het openen van de poortdeur besef ik dat het bij onze buren is.

‘Dat wordt dus niet in de tuin zitten,’ merkt Sjef wrang op. Met zijn voorwiel duwt hij onze tuindeur verder open.

‘Nou,’ hoon ik, ‘dat was ik toch al niet van plan.’

Zonder mij ook nog maar een blik waardig te gunnen, verdwijnt hij naar binnen. Als ik de schuurdeur heb gesloten kan ik het niet nalaten om stiekem over de schutting te gluren. Verrek! Het zijn de buren die aan de andere kant van ons wonen. Ook zij waren tegen de komst van Sjimmy.

‘Zin in een competitie darts?’ klinkt de stem van JP. Enthousiast beantwoorden de andere buren zijn voorstel. Het liefst maak ik ze een kopje kleiner, maar in plaats daarvan ga ik al schuifelend en zuchtend naar binnen en trek de deur achter me dicht. Ik heb totaal geen behoefte aan de herrie van mijn buren.

Sjef zit inmiddels op de bank met de afstandsbediening in zijn handen te zappen van het ene kanaal naar het andere. Op het voetbalkanaal blijft hij hangen. Ik heb nog steeds geen zin om iets tegen hem te zeggen. Ik heb trek in een bakkie en loop net de keuken in als een van onze koters de trap afstormt en meteen de koelkast induikt.

‘En, was jullie fietstochtje leuk?’ hoor ik mijn puberdochter vragen.

‘Verdorie, Nina, kan het niet wat rustiger, voor je het weet donder je van de trap af.’ Mijn stem klinkt bozer dan ik het bedoel en gelijk heb ik alweer spijt van mijn uitval.

‘Zo te horen niet dus,’ merkt Nina droog op. Haar blonde haren zitten nonchalant in een knot op haar hoofd gefrommeld. Haar grijze joggingbroek hangt baggyachtig om haar heupen. Onder haar witte shirt kan ik nog net een stukje van haar blote buik zien.

‘Nina, wil jij mij even een biertje aangeven uit de koelkast?’ bromt Sjef.

‘Nou, pff, jullie hebben het echt heel gezellig gehad, maar niet heus.’ Maar ze doet wat haar is gevraagd en ik hoor haar achter mij rammelen met flesjes in de koelkast. ‘De opener kan ik niet vinden.’ Ze houdt het koude biertje voor zijn neus. Sjef mompelt een bedankje en rommelt wat in de la van de salontafel, waarna hij de dop van het flesje plopt.

‘Tjonge zeg, wat zijn de buren hiernaast in vredesnaam aan het doen?’ vraagt Nina. ‘Het staat er blauw van de rook, mam.’ Ze drukt haar neus tegen het raam om het beter te kunnen zien. ‘Dit gaat niet goed,’ mompelt ze.

Geïrriteerd staat Sjef op en loopt naar Nina toe. ‘Volgens mij doen ze een poging om te barbecueën,’ zegt hij, terwijl hij heen en weer drentelt voor het raam.

‘Nou, ik weet het niet hoor,’ zegt Nina. ‘Maar het stinkt behoorlijk.’ Ze trekt ongegeneerd haar wipneus op, loopt weg en kijkt me vragend aan. Ze heeft gelijk, er verschijnen dikke rookpluimen langs mijn pas gezeemde ramen. Verdorie! O shit, mijn slaapkamerraam staat open.

‘Nina, doe jij snel even ons raam dicht.’ Het verwachte antwoord van doe-het-zelf maar, blijft uit en met een knikje dendert ze de trap op.

De achterpoort verdwijnt steeds meer en de walmen worden onze kant opgeduwd. En verdorie, dat geschreeuw? Ze joelen uitbundig bij iedere behaalde punt. Mijn hart klopt gejaagd in mijn lijf. Nijdig werp ik een blik naar Sjef. Maar hij reageert niet en mijn humeur is tot een ongekend niveau gedaald. Wat zijn dat toch voor mensen, mij vertellen wat ik wel en niet mag! En het vervolgens zelf wel doen. Het lijkt verdorie de politiek wel en dat in mijn eigen achtertuin. Dus wij mogen wel in hun rook, stank en gejoel gaan zitten? We kunnen niet eens in onze tuin zitten, al zouden we dat willen!

‘Sjef, doe toch eens iets, man! Dit is toch niet normaal?’ bijt ik hem toe. Zijn blik blijft strak op de tuin gericht. Ik zie dat hij de boel nauwlettend in de gaten houdt. Mijn gevoel en verstand zijn in oorlog, en voordat ik het weet heb ik Sjef opzij geduwd. ‘Laat maar, ik regel het zelf wel.’ In een blinde waas ren ik naar de schuur. Met volle kracht ruk ik de deur open, die met een knal tegen de muur slaat. Ergens ver weg in mijn roes hoor ik de buren lachen, wat mijn woede alleen nog maar verder aanwakkert. De rook prikkelt in mijn keel en voordat er een hoestbui tot uitbarsting komt, sta ik in de schuur. Mijn blik schiet alle kanten op, waar is dat ding nou? De vorige bewoners hadden al het tuingereedschap achtergelaten, omdat ze toch geen tuin hadden in hun nieuwe appartement. Alles hangt goed en geordend aan de muur en toch kan ik het niet vinden. Mijn hele lijf trilt en met moeite kan ik me verplaatsen. Gebeurt dit nu echt? Daar! Daar is het. Achterin de schuur zie ik hem hangen. Ik rek en strek en zodra ik de onderkant van de hakbijl te pakken heb, trek ik hem met grof geweld van de muur. Ik tuimel iets achterover en met de hakbijl in mijn handen trap ik de schuurdeur met een oerkracht voor de tweede keer open. De vervloekte rookwalmen komen me tegemoet, net als de stemmen van de buren. Het recht zal zegevieren, en even weet ik van gekkigheid niet wat ik met dat gevoel aan moet. Als een magneet word ik naar het hok getrokken, terwijl ik in een flits Sjef zie staan. Ik haal uit en begin te hakken. Keihard, op het hok dat van Sjimmy zou zijn.