Vluchtgedrag

Weg van jou

Mienke Fijen

Vluchtgedrag

Weg van jou

Een roman van Uitgeverij Hartklopper

Eerste druk: oktober 2022
ISBN 978-90-832428-1-1

© Mienke Fijen
Omslagontwerp: Mienke Fijen
Ebook productie: epublicist.nl

Voor Fiene & Siem

Er was een donder, een bliksem, een slag toen ik je zag
Ik ben veranderd, een ander, sinds die ene lach
Ik geef me over je hebt me, verzetten heeft geen zin
Ik ben veranderd een ander, en dit is pas het begin

Antonie Kamerling – ‘Toen ik je zag’

Reisschema

Rauland
Odda – Trolltunga
Bergen
Voss
Gudvangen
Gaupne – Nigardsbreen
Hallingskarvet National Park
Rauland

Proloog

‘Yf, denk je dat we alles bij ons hebben?’

Ik knik bevestigend en houd mijn ogen strak op de weg. Nooit eerder heb ik zo’n gevaarte bestuurd. Het geeft me eerlijk gezegd nogal de kriebels, en als dat het enige was… De afgelopen 24 uur zijn als een wervelstorm aan me voorbijgetrokken. De tornado genaamd ‘Job’ heeft huisgehouden en wanneer Job iets in die eigenwijze kop van hem heeft, dan kun je je schrap zetten. ‘Hoe denk je dat Vik gaat reageren als hij ontdekt dat de plannen zijn omgegooid?’

‘Omgegooid?’ reageert Job verbaasd. ‘We gaan toch gewoon rondcruisen door Noorwegen, zodat Vikkie zijn Noorse roots kan ontdekken?’

‘Job, je snapt best wat ik bedoel. Jullie zouden dit samen gaan doen en dan kom je ineens met mij op de proppen.’

‘Ach nee joh, die “Lange” is allang blij dat we straks weer eens samen op pad kunnen. Net zoals vroeger. Zo vaak hebben we elkaar in het afgelopen jaar niet gezien.’

Job wil de banden met Vik weer aanhalen. Juist nu. Ik snap hem volledig, maar voor mij voelt het ongemakkelijk. Als ik de verhalen moet geloven, dan waren Job en Vik vroeger onafscheidelijk, maar dat is het afgelopen jaar verwaterd. En dat is grotendeels mijn schuld.

Ik zucht en stuur de Hymer ter hoogte van Klazienaveen de grens met Duitsland over. De bestuurdersstoel staat bijna tegen het dashboard, zodat ik fatsoenlijk bij de pedalen kan. Ik zit rechtop en stokstijf van de zenuwen achter het grote stuur, met mijn neus nog net niet tegen de voorruit geplakt. Het landschap trekt aan ons voorbij.

Dit is niet mijn idee van een relaxte zomervakantie. Job zou vakantie vieren met Vik, en ik had plannen met mijn vriendinnen. De drie weken zonder Job waren meer dan welkom. Het zou me de kans hebben gegeven om op adem te komen en voor mezelf de balans op te maken.

Gisteren werd hij echter wakker met weer een van die befaamde migraineaanvallen van hem. Het lijkt wel of hij daar steeds vaker last van begint te krijgen en het is echt hartverscheurend om hem dan ineengedoken in bed te zien liggen, of boven het toilet te zien hangen als hij zijn ingewanden er zowat uitkotst. Het enige wat ik op dat moment kan doen, is hem zijn medicijnen geven en hopen dat ze snel hun werk doen. Vervelende bijkomstigheid van die medicatie is, dat ze zijn reactievermogen verminderen en dat hij geen voertuigen mag besturen wanneer hij ze heeft ingenomen. En al helemaal geen monster als dit. Dus kon ik mijn vakantieplannen omgooien en zit ik hier nu met gemengde gevoelens achter het stuur.

‘Hoe gaat het met de hoofdpijn?’ vraag ik hem.

‘Schatje, je weet toch, als die pilletjes eenmaal werken, dan kan ik de wereld weer aan.’ Hij legt zijn hand op mijn dij en kijkt van opzij naar me. ‘Ik ben blij dat je dit voor me wilt doen,’ klinkt het opeens een stuk serieuzer.

Ik kon het niet over mijn hart verkrijgen om Jobs vakantie met Vik te dwarsbomen. Heel diep vanbinnen voel ik echter dat Jobs vervoersprobleem voor mij niet de enige reden was om in te stemmen met zijn plan. Een kriebel speelt op in mijn buik en ik duw de herinnering die opkomt heel snel terug in de diepste donkerste hoek van mijn gedachten, waar hij thuishoort. Ik zucht. Vanuit mijn ooghoek zie ik Job een wenkbrauw optrekken.

‘Ik vind het spannend om dit ding te besturen,’ zeg ik snel.

‘Je doet het uitstekend, schatje, trots op jou,’ klinkt het joviaal.

‘Nog een uurtje of vijf en dan heb je vannacht op de boot rust. Nou ja, relatief dan, hè,’ grijnst hij als hij wat naar me overhelt en zijn wenkbrauwen suggestief op en neer beweegt. Mijn ogen rollen vanzelf van rechts naar links.

Tegen vijven arriveren we in Kiel waar we de Stena Line naar Göteborg zullen nemen. Job heeft gisteren in allerijl nog een extra ticket kunnen regelen, zodat ook ik welkom ben op de boot. Voorzichtig sluit ik achteraan in een van de rijen met campers, auto’s en vrachtwagens waarvan de bestuurders eveneens in willen schepen. Een vlaag van opluchting trekt door me heen; de eerste hindernis is genomen. De ferry vertrekt tegen zevenen en zal morgenvroeg rond negen uur in het Zweedse Göteborg aankomen.

Nadat we ingecheckt zijn en ik de camper op zijn aangewezen plek heb gezet, pakken we onze overnachtingstassen en zoeken we onze tweepersoonshut op, die een paar dekken hoger ligt.

‘Een stapelbed?’ kermt Job, wanneer we de hut betreden. ‘Echt, what the fuck! Een stapelbed?’

‘Wat had je dan verwacht, Job? Een kingsize bed met een hemel erboven?’ Ik kan een opkomende grinnik niet onderdrukken en zie hoe de fronsrimpel tussen zijn ogen wegtrekt.

‘Nou lief, wil je boven of onder?’ Opnieuw die wenkbrauwen en wederom die grijns.

Tja, daar is ie weer… mijn Job. Ik ben te moe om ad rem te reageren en zwaai mijn tas op het bovenste bed. Op het moment dat ik mezelf omdraai om naar de ‘minibadkamer’ te lopen, pakt hij me voorzichtig bij mijn hand. Hij trekt me naar zich toe en neemt me in zijn armen.

‘Ik ben echt heel trots op die rijstijl van jou en dankbaar dat je dit voor me wilt doen. Ik weet dat het niet makkelijk is.’ Hij buigt voorover en heel zacht vinden zijn lippen de mijne. Ik smelt langzaam weg in zijn omhelzing en terwijl onze tongen traag rondjes om elkaar heen draaien, bedenk ik me dat dit is hoe ik hem het liefste zie: lief, zacht en zorgzaam. Zo heb ik hem leren kennen, en zo wil ik hem het liefste houden. Ik voel mijn ogen zelfs in gesloten toestand vochtig worden en ik knipper vliegensvlug met mijn wimpers wanneer ik hem zijn lippen van me los voel maken. Niet nu Yf!

Jobs ogen staan een stuk donkerder dan het lichte blauw dat ik van hem gewend ben en de zachtheid is verdwenen. Ze flitsen alweer op een manier die ik maar al te goed van hem ken.

‘Zeg mooie dame, weet je dat ik sta-pel-gek op je ben?’ Hij knipoogt en knikt naar het stapelbed.

‘Job! Echt serieus!’ Ik pak een hoofdkussen en smijt het naar zijn hoofd alvorens ik de hut uit been.

Vik

1.

Met mijn ogen gesloten lig ik op mijn rug in het groene zomergras wat te lamballen en geniet van de warme Noorse zomerzon op mijn gezicht. Vakantie vieren is altijd fijn, maar deze omgeving geeft het net dat beetje extra. We zijn midden in de natuur en ik snap goed dat mam graag bij Morten is. Het meer, de bossen en de bergen. Het voelt goed om hier te zijn en ik dagdroom nog een beetje door.

Vaag hoor ik ver achter me haar roepende stem. Roept ze mij nou? Een wrede verstoring kondigt zich aan door de zware roffelende tred, die meestal voorafgaat aan een natte lik over mijn gezicht. Gatver, alsjeblieft niet.

‘Lasse,’ hoor ik mijn moeder in de verte nogmaals verontwaardigd, vanaf de veranda roepen.

Te laat, hij heeft me al overmeesterd en duikt met vier poten tegelijk als een enthousiaste pup bovenop me. Lasse is de hond van mijn vader Morten; mijn biologische vader welteverstaan. Het is een uit de kluiten gewassen vreselijk ondeugende husky met een paar ijsblauwe ogen waarin je met gemak kunt verdrinken. Hij lijkt te beseffen dat hij ons mensen met die ogen van hem kan doen smelten, want hij zet ze schaamteloos in wanneer hij weer eens iets heeft uitgevreten. Ook nu. Een dikke 25 kilo hond drukt op mijn borst en staart me uitdagend aan met een zanderige, natte tennisbal dreigend in zijn bek. De weeïge lucht die hij in mijn gezicht blaast, is ronduit goor te noemen.

‘Laat hem niet vallen – laat hem alsjeblieft niet vallen,’ zeg ik hardop, tegen beter weten in. De smerige, slijmerige bal stuitert via mijn voorhoofd naast me in het gras. Ik duw de hond van me af, richt me op en veeg met de mouw van mijn T-shirt langs mijn gezicht.

Lasse zit alweer fier naast me, verwachtingsvol te hijgen met de bal in zijn bek.

‘Rust verpester,’ mompel ik geïrriteerd en veer op uit het gras om de bal van hem aan te nemen. Hij kijkt me met een schuine kop aan. Opnieuw die ogen. Mijn moeder komt op ons af lopen en ik werp de bal zo ver als ik kan het meer in. ‘Ga jij maar eens even lekker afkoelen, stinkerd,’ roep ik Lasse – die al weg is gestoven – na. Er klinkt een flinke plons en dan keert de rust terug.

Ik zak weer terug naar de grond, strek mijn lange benen voor me uit en leun achterover op mijn ellebogen. Mam volgt mijn voorbeeld. We zitten een tijdje samen te staren over het meer; ieder verzonken in onze eigen gedachten.

Na een paar minuten doorbreek ik de stilte. ‘Morten heeft het hier goed voor elkaar.’ Ik noem hem heel bewust bij zijn voornaam, want ik merk dat ik het nog steeds lastig vind om hem mijn vader te noemen. Bart, mams ex, is gevoelsmatig mijn vader. Mijn eerste twintig levensjaren heb ik niet beter geweten dan dat hij dat was. Morten kan ik gewoonweg nog niet zo goed plaatsen. Hij doet zijn uiterste best om me beter te leren kennen en eigenlijk is het gewoon een hele leuke relaxte vent, maar toch voelt het nog vreemd en onwennig om hem als mijn vader te zien.

‘Kijk nou zelf, mam, dat prachtige huis hier aan het meer, en dan dit uitzicht. Ik snap wel dat hij hier in Rauland is neergestreken. Al moet ik toegeven dat ik blij ben dat ik over een paar weken terug kan keren naar de stad. Wanneer ik nu zou moeten kiezen, dan past de drukte van Amsterdam toch beter bij me.’

Klagen mag ik zeker niet. Het huis van Morten is echt van alle gemakken voorzien. Naast dat het gewoon adembenemend mooi gelegen is, heeft het vanbinnen en -buiten die typische simplistische Scandinavische stijl. Panoramaramen, met fantastisch uitzicht over het meer en de omliggende bossen, een hout gestookte hottub en natuurlijk een sauna. Deze laatste twee zijn vanwege de koude winters een absolute must-have in Noorwegen. In de afgelopen maanden heeft Morten aan de zijkant van het huis een vleugel bij laten bouwen met hierin een slaapkamer en badkamer voor mij en mijn halfzus Marit.

‘Jij hebt jouw draai wel helemaal gevonden daar in Amsterdam, hè?’ zegt mam.

‘Zeker, ik vind het fijn, die gezellige sfeer. De kroegen en de clubs in het uitgaansleven, voldoende podia om mijn kunsten te vertonen en mijn vrienden wonen om de hoek. Die stad heeft gewoon alles wat ik nodig heb.’

Ik studeer aan de Kleinkunst Academie, een opleiding waar ik lessen volg op het gebied van acteren, zingen en musiceren. Ik wil professioneel acteur worden; dat is mijn grote droom. Als kleine jongen stond ik tijdens de weekafsluiting op de basisschool al vooraan op het podium te shinen. Tenminste, wanneer ik mijn moeder moet geloven.

Morten is altijd acteur geweest, maar concentreert zich nu meer op het schrijven van scripts en soms regisseert hij een productie. Kennelijk valt de appel niet ver van de boom. Hij is razend geïnteresseerd in hoe ik tegen het vak aankijk en hoe ik mezelf uiteindelijk wil positioneren in het werkveld. Daar ben ik nog niet helemaal uit, al vind ik het wel fijn om er samen met hem over te sparren. Het is in ieder geval een van de gemeenschappelijke delers waarin we elkaar kunnen vinden. De andere is als vanzelfsprekend mijn moeder. Ik zie hoe gelukkig ze oogt als ze bij hem is, of wanneer hij bij haar in Hilversum is. Ze lijkt een heel ander mens dan tijdens de laatste jaren van haar huwelijk met Bart. Het zit hem vooral in kleine dingen, zoals de genegenheid die ze voor elkaar tonen, wanneer ze een liefdevolle blik uitwisselen. Of een kleine aanraking, als ze langs elkaar lopen. Ik hoop ook ooit zo’n alles verblindende, ware liefde tegen het lijf te lopen, maar tot die tijd vermaak ik me prima met het vrouwelijk schoon dat ik in het Amsterdamse uitgaansleven aantrek. Vanuit mijn studentenkamer, in een voormalig pakhuis aan De Overtoom, ligt de bruisende stad aan mijn voeten.

Tevreden en met een onbezorgde grijns om mijn mond laat ik mezelf achterover in het gras zakken en leg mijn handen onder mijn hoofd. Ik geniet weer van de zonnestralen op mijn gezicht; wat is de zomervakantie toch heerlijk.

‘En wat vind je van Morten, nu je hem wat beter leert kennen?’

De vraag waarvan ik wist dat ze me die vandaag of morgen zou gaan stellen. Er drijven wat schapenwolkjes langs de blauwe lucht en ik denk even na voordat ik antwoord.

‘Ik vind hem heel aardig en ik zie dat hij jou gelukkig maakt. Gelukkiger dan pap deed. Hij doet zijn best om me beter te leren kennen, maar het voelt gewoon nog zo… ik weet het niet, wat onwennig en geforceerd of zo?’ Ik draai mijn hoofd naar haar toe en zie haar met een typische moederlijke blik naar me kijken.

‘Ik ben blij te horen dat je hem in ieder geval aardig vindt. Ik zou er niet aan moeten denken dat je hem geen kans zou willen geven.’ Er verschijnt een kuiltje in haar wang. ‘Weet dat Morten het ook lastig vindt. Hij wil je niet onder druk zetten, maar hij is zo blij met je en dat maakt het moeilijk om zijn aandacht te doseren.’ Ze slaakt een zucht. ‘Geef het wat tijd en je zult zien dat jullie vanzelf naar elkaar toe gaan groeien.’

Ze kijkt weer voor zich uit over het meer.

‘Hoe laat heeft Job gezegd dat hij morgen hier is?’

Job is mijn beste vriend. Hij was de eerste persoon die in me op kwam om naartoe te vluchten toen mam de bom gedropt had over het bestaan van Morten. Ik was totaal van de kaart en had hem nodig. Toen ik hem eerder dit jaar vertelde dat ik het grootste deel van de zomer in Noorwegen wilde doorbrengen om het land beter te leren kennen, bood hij direct aan om dat samen te doen. En wel met de camper, een erfenisje van zijn grootouders. Ik zag er wel wat in om samen met hem de weg op te gaan en een roadtrip te maken; net als vroeger, samen de wereld ontdekken.

‘Hij neemt vanavond met de camper de ferry vanuit Duitsland en zou dan morgenvroeg in Göteborg aan moeten komen.’

‘Mmm… dan kunnen we hem dus op zijn vroegst halverwege de middag verwachten,’ concludeert ze.

‘Hij heeft me eergisteren laten weten dat hij me zou appen wanneer hij in de buurt zou zijn.’

‘Oh nee, hè,’ hoor ik mijn moeder ineens verschrikt roepen.

‘Vik vlug, sta op en ren voor je leven!’ Er klinkt een lach door in haar quasipaniekerige stemgeluid.

Ik schiet overeind en zie in een flits een kletsnatte husky op ons afstuiven. We aarzelen geen seconde en trekken samen, waarschijnlijk tevergeefs, een sprintje naar het huis.

2.

De volgende dag word ik wakker met een dubbel gevoel. Ik kijk uit naar de komst van Job en kan eerlijk gezegd niet wachten om Noorwegen verder te ontdekken. Aan de andere kant doet het stof opwaaien in mijn hoofd. Het brengt me terug naar een korte donkere periode in Amsterdam, waaraan ik in veel opzichten liever niet herinnerd word. Zijn komst betekent ook dat ik mam, en vooral Morten, voor een paar weken ga verlaten; net op een moment dat we elkaar wat beter beginnen te leren kennen. Misschien is het niet verkeerd om juist nu even wat afstand te nemen. Mijn leven heeft het afgelopen jaar nogal een bizarre wending gekregen en uitgerekend Job is er een kei in om ervoor te zorgen dat ik mijn zinnen verzet.

Ik draai me om in het dikke, donzen dekbed en kijk de kamer rond. Morten heeft net als in de rest van het huis geen halve maatregelen genomen. Marit en ik hebben een ruime slaapkamer gekregen met een grote glazen wand, die uitzicht biedt op het meer. Aan weerszijden van de kamer staan onze bedden zodat we vanuit onze slaapplaatsen, wanneer we op onze buik gaan liggen, over de grasvlakte naar het water kunnen staren.

Marits bed is leeg. Ze is vast al opgestaan om te joggen langs het meer; dat doet ze wel vaker voor het ontbijt. Soms daagt ze me uit en ga ik met haar mee.

Met mijn zeventienjarige kersverse halfzusje, heb ik vanaf het eerste moment dat ik haar ontmoette, al een leuke klik. Ze is een sportieve, nuchtere meid met een speels aanstekelijke vrolijkheid. Voor Marit was het één grote verrassing, toen mam en ik ineens haar leven binnenwandelden. Maar ze leek de nieuwe situatie, nadat ze hem op zich in had laten werken, vrijwel direct te accepteren. Met haar lange blonde haren, grijsblauwe ogen en wat bredere kaaklijn lijken we ook nog eens behoorlijk op elkaar. Het valt niet te ontkennen dat we beiden kinderen zijn van Morten.

Ik ga op mijn rug liggen en staar naar het plafond dat, zoals in het hele huis, een prachtige balkenconstructie heeft en laat mijn gedachten weer de vrije loop. Morgen of overmorgen wil ik met Job de roadtrip beginnen, door met de camper in westelijke richting te rijden. We kunnen dan in ruim twee weken tijd een rondreis maken langs een aantal highlights in het zuidelijke deel van Noorwegen. Marit reist het eerste deel van de trip met Job en mij mee. Ze woont sinds de scheiding van haar ouders het grootste deel van het jaar bij haar moeder in Bergen. Ik heb beloofd dat we haar veilig naar haar moeder brengen, zodat ze daar een deel van de zomervakantie door kan brengen met haar vriendinnen.

Bergen is een van de grotere steden van het land. Volgens Marit heeft het die typische nostalgische uitstraling die je verwacht bij een Noorse stad. Marit is de ideale gids en kan ons hier perfect rondleiden gedurende de dagen dat we er verblijven. Heel eerlijk gezegd ben ik wel benieuwd naar Kris, haar moeder. Marit heeft me verteld dat ze een nogal bijzondere verschijning is met een hele eigen stijl; heel anders dan mijn moeder die liever in een spijkerbroek en een comfortabele trui rondloopt. Vroeger is Kris kennelijk model geweest, maar met de komst van Marit en de vele reizen die Morten voor zijn werk maakte, heeft ze die carrière vaarwel gezegd en is ze zich gaan toeleggen op mode- en interieurfotografie. De passie voor fotografie delen mijn moeder en Kris dan weer wel; zij het ieder op haar eigen manier.

De route die we naar Bergen gaan afleggen, belooft nog een aantal interessante stops, waaronder een pittige wandeling met als beloning een prachtig uitzicht over een fjord en een bezoek aan een kleurrijk stadje dat mijn moeder en Morten vorig jaar ook aan hebben gedaan. Hij heeft me in de afgelopen dagen, op aandringen van mam, geholpen met het uitstippelen van de route. Dat is volgens haar bittere noodzaak, want het reizen in dit land verloopt heel anders dan in ons eigen vlakke landje. Je kunt bijna nergens veel harder rijden dan tachtig kilometer per uur en zeker niet met een groot en log voertuig. Ergens vindt ze het doodeng dat ik er met een camper opuit trek, maar ze gunt me het plezier en ze weet dat Job en ik geen zestien meer zijn en de verantwoordelijkheid inmiddels aankunnen. Ik word uit mijn gedachten gehaald door dof gestommel in het halletje, dat toegang biedt tot de slaapkamer.

‘Hé slaapkop,’ klinkt het vrolijk wanneer er een grote witte koffiemok om de hoek van de deur verschijnt met daarachteraan het opgewekte gezicht van mijn halfzus. Ze is nog gekleed in haar zwarte sportlegging en felroze top. Haar blonde haren draagt ze in een nonchalante hoge knot, zodat ze er tijdens het lopen geen last van heeft. Haar wangen zijn nog rood van de inspanning van haar, zoals het ernaar uitziet, pittige work-out.

‘Hé vroege vogel,’ groet ik haar terug. ‘Lekker gelopen?’ Ik tast naar het nachtkastje met daarop mijn telefoon. Het scherm licht op wanneer ik het toestel met mijn vingerafdruk open.

‘Tien uur alweer?’ kreun ik vol ongeloof. ‘Ik slaap hier in deze omgeving zo vast.’

‘Dat zal in Amsterdam wel anders zijn,’ zegt Marit met een grinnik in haar stem.

‘Zeg dat wel,’ kerm ik weer bij de gedachte aan het geluid van de tingelende trams, dat al vanaf ’s ochtends vroeg De Overtoom vult. Het draagt bij aan dat typisch Amsterdamse sfeertje waar ik enorm van houd, maar niet om half zeven ’s ochtends. En al helemaal niet wanneer ik de vorige avond nog op het toneel heb gestaan en vervolgens nog eens flink ben doorgezakt in de kroeg. Nee, dan begint de dag hier in Noorwegen een stuk relaxter. Ik weet niet hoe dat zit in een stad als Oslo, maar in deze bosrijke omgeving in ieder geval wel.

Marit reikt me de koffiemok aan terwijl ik mijn mobiel weer op het nachtkastje terugleg.

‘Hoe is het met de oudjes?’ vraag ik haar gekscherend. ‘Wat heeft onze vader vandaag voor ons in petto?’

Weer een proestend lachje. ‘Ik heb het voorgevoel dat je vandaag weer met hem het meer op mag voor een lesje vissen,’ antwoordt ze met een cynische ondertoon. ‘En ik heb je moeder net beloofd dat ik straks met haar mee naar het Lognvikvatnet meer rijd, omdat ze er de natuur wil fotograferen. Op de terugweg doen we boodschappen, zodat we vanavond samen met Job kunnen genieten van paps kookkunsten. Met een beetje geluk hebben we verse vis.’ De koddige blik in haar ogen spreekt boekdelen en de daaropvolgende knipoog is dan ook volledig overbodig. We kennen elkaar nog niet echt lang, toch heb ik de indruk dat ze me nu al goed aanvoelt en soms bijna doorziet. Is dat dan toch die familieband? ‘Word jij eerst maar eens goed wakker, dan duik ik alvast onder de douche.’ Ze pakt schone kleren uit de robuuste, houten kast die op onze slaapkamer staat en verdwijnt vrolijk neuriënd in de richting van de badkamer.

Een klein uur later sjok ik gekleed in een vaal T-shirt, afgeknipte spijkerbroek en op een paar oude bergschoenen achter Morten en Ole aan, de groene heuvel af in de richting van het boothuisje dat gelegen is aan de oever van het meer. Ole is, ondanks dat hij een flink stuk ouder is, een goede vriend van Morten geworden sinds hij in deze streek is gaan wonen. Ole – een oud-politieman – is weduwnaar en woont al zijn hele leven in Rauland. Hij en Morten hebben elkaar helemaal gevonden in hun gezamenlijke passie: vissen. Mam heeft me voordat we vertrokken op het hart gedrukt een pet op te zetten en om me goed in te smeren met zonnebrand en muggenolie. Om van haar gezeur af te zijn heb ik maar toegegeven. Dus nu loop ik ruikend naar een citronellakaars op een zonnige stranddag, achter die twee aan. Zelfs een zwerm killer bees zou met een grote boog om me heen vliegen.

Bepakt en bezakt met viskoffers, koelboxen voor de vangst en onze lunch lopen we over het gras. Ik voel weinig voor een vistrip en zucht bijna onhoorbaar omdat ik de sfeer niet wil verpesten. De twee hebben er kennelijk wel zin in, want ze kletsen er lustig op los in het Noors. Af en toe hoor ik een woord dat ik kan plaatsen, maar verder valt er geen kaas van te maken. Als we het houten boothuis bereiken opent Morten de deur, om vervolgens met onze hulp de spullen in zijn ruime motorboot te laden.
Nog geen vijf minuten later scheren we in volle vaart over het water op zoek naar een goede visstek. Ik zie hoe het meer zich bijna rimpelloos als een spiegel voor ons uitstrekt en hoe het aan weerszijden door de groene bomen, die tegen de omliggende heuvels groeien, omlijst wordt. Adembenemend vind ik het.

Wanneer we vaart minderen pakt Ole een soort zakcomputer en hangt, zodra we stilliggen een lange draad in het water.

‘Zo, eens zien of hier wat vis zit,’ zegt hij, dit keer gelukkig weer in het Engels.

Hij merkt mijn verbaasde blik op.

‘Aan het einde van de draad zit een sensor die doormiddel van sonar de vissen kan ontdekken. Als we een piep horen dan zitten we goed.’ Hij houdt het apparaatje onder mijn neus. ‘Je kunt op de display zelfs aflezen op welke diepte ze zitten.’

Geconcentreerd wachten we op een reactie, maar wanneer het signaal vervolgens uitblijft haalt Ole de lijn weer binnen.

‘Ik vrees dat ze vandaag diep zitten omdat het warm is,’ zegt Morten met een zorgelijke blik in zijn ogen.

We varen verder in westelijke richting en proberen het opnieuw. Nu met succes, want na een poosje produceert het computertje van Ole een hoge pieptoon.

‘Ze zitten inderdaad diep,’ stelt Ole vast, waarna de beide heren direct in actie komen en hun hengels in orde maken. Ole duwt er één in mijn handen en na een spoedcursus aas bevestigen en werpen, zit ik samen met mijn twee viskompanen over het water naar onze fluorescerende dobbers te staren.

‘Die vriend die vanmiddag komt, wat voor een type is dat eigenlijk?’ vraagt Morten geïnteresseerd.

‘Job?’ zeg ik en mijn mond vormt als vanzelfsprekend een lach. ‘Job is mijn jeugdvriend, waarmee ik vroeger nogal wat kwajongensstreken uithaalde.’ Ik kan mijn lach niet onderdrukken wanneer ik terugdenk aan onze prank met de kikker. ‘Moet je horen. We zaten samen in de eerste klas van de middelbare en kregen biologie van mevrouw Hermans; een nogal bekakte dame, die ons, altijd gekleed in een keurig mantelpakje en op pumps, lesgaf. Ze gebruikte, in tegenstelling tot haar collega’s, alleen boeken en posters om ons uitleg te geven over de verschillende planten en dieren. Met haar zuinige mondje en afkeurende blik wees ze onze verzoeken, om een keer wat levend lesmateriaal van dichtbij te bestuderen, direct af.’ Ik kijk even opzij en zie hoe Morten geamuseerd zit te luisteren. ‘De geruchten gingen dat onze biologielerares bang was voor alles wat zwemt, springt, kruipt, kronkelt of vliegt. Job had het plan opgevat om haar te testen. Dat maakte dat we op een avond samen, gewapend met een netje, naar de sloot gingen om een kikker te vangen. Het was voorjaar en de mannetjes kwaakten dat het een lieve lust was. We vingen een prachtexemplaar, dat we, in een jampotje met gaatjes in het deksel, mee naar Jobs huis namen. De volgende dag had Job het diertje, tot grote hilariteit van onze klasgenoten, nog voor mevrouw Hermans de klas in kwam, met zijn blote handen midden op haar bureau gezet. Toen ze binnenkwam was het ijzig stil in de klas. Ze keek argwanend om zich heen, checkte de zitting van haar stoel op een scheetkussen, en ging uiteindelijk achter haar bureau zitten. Ze keek van over haar rode bril de klas rond. Hier en daar was wat gegniffel en geproest te horen. Met vlakke hand sloeg ze hard op haar bureau en riep: ‘En nu wil ik weten wat er zo grappig is.’ De gil die klonk, toen de kikker van schrik de lucht in sprong en pardoes in haar blouse belandde, heeft de hele school kunnen horen.’ Ik gier het weer bijna net zo hard uit als toen en Morten lacht kostelijk met me mee. ‘Job was gewoon altijd de gangmaker van ons twee en ik zijn gewillige handlanger,’ hik ik.

Ole zit met zijn rug naar ons toe, maar ik merk aan het schudden van zijn lichaam dat ook hij zit te lachen. ‘Jij bent al net zo’n geboren verteller als jouw vader,’ zegt hij nuchter. Ik kijk Morten schuchter aan. Zijn gezicht verstrakt een fractie van een seconde, maar dan is daar gelukkig weer die warme blik.

‘Zien jij en Job elkaar nog vaak, nu jullie allebei studeren?’ vraagt hij.

‘Helaas een stuk minder,’ antwoord ik. ‘Job woont ook in Amsterdam en studeert geneeskunde. Hij heeft het enorm druk met zijn opleiding en de diensten die hij daarnaast al moet werken in het Amsterdam Medisch Centrum. Daarbij komt dat we allebei een vrij onregelmatig leven leiden. Ik sta regelmatig ’s avonds in het theater en Job draait vaak wisselende diensten in het ziekenhuis. En alsof dat nog niet genoeg is, heeft hij een vriendin die hem ook nog weleens wil zien.’

Dat ik vorig jaar op zijn zachtst gezegd niet zo’n voorbeeldige logé ben geweest voor Job, laat ik maar even achterwege. Ik wil niet dat Morten weet hoe moeilijk ik het heb gehad, nadat mam me verteld had over zijn bestaan. Het laatste wat ik wil is hem onnodig kwetsen. Hij kon er niets aan doen; hij wist niet eens van mijn bestaan af.

Job heeft me vorig jaar heel broederlijk opgevangen, en in overleg met zijn huisgenoten tijdelijk de bank in de woonkamer van zijn studentenhuis aangeboden, om op te slapen. Dat ik mezelf vervolgens schandelijk heb misdragen, is iets wat ik al een tijdje met me meezeul en waarover ik eerlijk gezegd met niemand durf te praten. Daarom vond ik het fijn dat Job aanbood om samen met mij in de camper van zijn grootouders rond te gaan trekken. Wellicht kan ik op deze manier het schuldgevoel, waarmee ik rondloop, van me af schudden en het op één of andere manier goed met hem maken. Het pijnlijke is, hij weet niet dat ik iets goed te maken heb.

Ik schrik op uit de stilte die ik zelf heb laten vallen en zie een paar verbaasde ogen die me aanstaren. ‘Eh, ik vind het gewoon top dat Job en ik de komende weken als vanouds samen op pad gaan.’

‘Dat kan ik me helemaal voorstellen,’ zegt Morten.

3.

De rest van de middag dobberen we zonder noemenswaardige gebeurtenissen rond in ons bootje op het Totak meer, onszelf vermakend met gesprekken over koetjes en kalfjes, afgewisseld met lange stiltes. De serene rust van het kabbelende water, het geluid van een watervogel die rakelings over het water scheert en de oogverblindende omgeving doen me goed. Al ben ik na verloop van tijd die ineengedoken, zittende houding wel meer dan beu. Ik wiebel wat ongemakkelijk op en neer op het vissersstoeltje en probeer mijn rug wat te rechten. Ik wil me niet laten kennen en vooral het plezier van die twee visfanaten niet bederven, maar mijn lange lichaam is niet echt gewend aan deze zithouding op dat minuscule krukje.

Morten merkt mijn geschuifel op en stelt voor om dan maar zonder vangst naar de wal terug te keren. Ole maakt een ontevreden brommend geluid, maar legt zich neer bij de beslissing. We halen onze lijnen in, ruimen op en voordat ik het weet voel ik de wind alweer over mijn gezicht en door mijn haren strelen, als we met de boot richting het huis koersen. Wanneer we het huis naderen, zie ik weer hoe mooi rustiek, maar tegelijkertijd hoe modern het is en hoe prachtig de ligging is, omgeven door de uitgestrekte bossen.

Het is inmiddels drie uur geweest, wanneer we terugwandelen van het boothuis naar het woonhuis. De zon schijnt nog steeds volop. Ik merk dat mijn armen en benen aardig verkleurd zijn op het water. Mijn huid voelt wat trekkerig aan en naar mijn idee stink ik nog erger dan toen we vertrokken. Ik licht mijn pet op en haal de mouw van mijn T-shirt langs mijn bezwete gezicht. Gatver!

‘Vik, breng jij de viskoffer en -koelbox even naar de garage? Dan ruim ik de lunchkoelbox binnen wel even uit,’ roept Morten achterom. Hij en Ole lopen in de richting van het houten trapje dat leidt naar het grote balkon aan de achterzijde.

Ik loop nietsvermoedend langs de zijkant van het huis, op weg naar het zwarthouten gebouwtje ernaast, wanneer ik word opgeschrikt door stemmen. Eentje ervan ken ik maar al te goed: het is Job! Ik kwak direct de koffer en koelbox in het grind en ren vliegensvlug, tussen het huis en de garage door, naar de oprit waar ik abrupt tot stilstand kom voor een grote, glimmende, zilvergrijze Hymer die staat te blinken in het zonlicht. Job komt net vanuit de passagierskant uit het gevaarte geklommen en merkt me direct op.

‘Hé Lange!’ groet hij joviaal, als hij met grote passen op me afstapt. Hij noemt me al jaren Lange, al is hijzelf ook geen kleintje. Job heeft alleen een iets breder postuur dan ikzelf en hij ziet er, zoals altijd, weer onberispelijk uit in zijn korte donkergroene chino en zijn donkerblauwe polo. Zijn rode krullen zijn kort geknipt en ze glanzen van de gel, die hij er waarschijnlijk vanochtend al heel vroeg in heeft gesmeerd. Er staat een zilveren pilotenbril bovenop zijn hoofd.

‘Hé Rooie,’ groet ik hem terug, met een fake Amsterdams accent. ‘Jij hebt nog niet veel zon gehad, aan die melkflessen van je te zien. Laten ze je daar in het AMC niet wat vaker los?’

Job lacht hardop en loopt onverstoord op me af om me gebroederlijk te omarmen, waardoor ik een stukje terugdeins.

‘Job, ik moet je waarschuwen, ik stink echt een uur in de wind. Ik kom net terug van een vistrip met Morten.’

‘Vikkie stinkerd, ik heb met jou wel ergere dingen meegemaakt,’ zegt hij grijnzend, voordat hij geestdriftig zijn armen om me heen slaat. Ik leg mijn kin op zijn schouder en klop wat terughoudend, maar bemoedigend met mijn hand tussen zijn schouderbladen.

‘Ik ben blij dat je er bent, man.’

‘Ja gast,’ beaamt Job. ‘Het is echt veel te lang geleden dat we elkaar gezien hebben. We moeten net als vroeger weer wat vaker samen bieren in de kroeg. Ik heb je gemist, kerel.’

Plotseling wordt mijn aandacht getrokken door een beweging in de camper waardoor ik even ben afgeleid. Vanachter het raampje aan de zijkant van het voertuig, staren een paar heldere ogen me angstvallig aan. Job voelt me verstrakken en laat me los, terwijl hij theatraal met zijn arm wapperende bewegingen maakt langs zijn gezicht.

‘Man, je hebt niets te veel gezegd. Wat een putlucht! Gelukkig zit er iets citroenachtig bij, anders was het al helemaal niet te harden.’

‘Je bent niet alleen gekomen,’ weet ik met een lichte teleurstelling in mijn stem uit te brengen, als de deur van de camper langzaam opengaat.

‘Klopt, ik heb Yf meegenomen. Sorry dat ik het je niet heb laten weten. Een beetje een lastminute beslissing van me.’ Job krabt aarzelend over zijn achterhoofd bij het zien van mijn reactie.

De woorden van Job galmen nog na in mijn hersenpan, wanneer Yfke het trapje van de camper uitklapt en achterstevoren afdaalt. Ze draagt een T-shirt en een kort spijkerbroekje, dat strak om haar ronde billen spant. Yfke is in vergelijking met Job en mij opvallend klein, maar die lengte compenseert ze doorgaans moeiteloos met een pittig karakter. Ze doet me qua postuur en beweging altijd denken aan een sierlijke turnster. En die bilpartij van haar, die zou óf verboden, óf er zou een lied over geschreven moeten worden. En als je het mij vraagt, dan kies ik voor het tweede. Ze draagt haar goudblonde haren nog altijd in laagjes op schouderlengte. Zij heeft duidelijk al wel wat zon gezien in Nederland.

Ik knipper verdwaasd met mijn ogen en probeer niet te laten merken dat ik me even moet herpakken.

Onderaan het trapje draait ze zich om en kijkt vol bewondering om zich heen.

‘Jeetje zeg, wat is het hier mooi,’ brengt ze stamelend uit en laat haar ogen dwalen over de bomen en het huis, voor ze de mijne vinden.

‘W-wacht m-maar tot je de a-a-achterkant van het huis ziet,’ zeg ik stotterend.

Godver, Vik! Get a grip! vervloek ik mezelf.

Yfke loopt op ons af en houdt even in wanneer ze naast Job staat. Ze kijkt me aan met een blik die ik niet goed kan plaatsen. Dan zet ze een stap naar voren, legt haar hand op mijn arm, gaat op haar tenen staan en kust me op mijn wang. ‘Hoi Vik. Hoe gaat het met je?’ Ze haalt zichtbaar nerveus, vluchtig een hand door haar blonde haren.

‘G-goed,’ weet ik hakkelend uit te brengen. Het kan bijna niet anders, dan dat mijn slikbeweging te horen moet zijn. ‘En met jou?’

‘Wel goed hoor.’

Er valt een stilte. Ze slaat haar ogen neer en ik zou willen dat ik wist, wat ze nu dacht.

‘Ik had totaal andere plannen de komende weken, maar Job kon me niet missen en dus ben ik hier,’ zegt ze vluchtig, waarop ze zich omdraait en guitig naar Job knipoogt die haar liefdevol toelacht.

Op dat moment komt de mosgroene Defender van Morten over het grind aangereden, met daarin mam en Marit. Mam parkeert de wagen met piepende remmen voor de garage en snelt de auto uit, om Job vervolgens spontaan om zijn nek te vliegen.

‘Jeetje Job, je bent er al! Ik heb je echt in geen eeuwigheid meer gezien. Wat zie je er goed uit.’

Je kunt het altijd prima aan mijn moeder overlaten om mensen een goed gevoel te bezorgen, maar in Job vindt ze een meer dan geduchte concurrent.

‘Aannaabelle,’ zegt hij een tikje aanstellerig, wanneer hij gewillig in haar armen verdwijnt. Wanneer ze elkaar weer loslaten strekt hij zijn armen voor zich uit en legt ze op de schouders van mijn moeder.

‘Laat me je eens bekijken,’ zeggen ze allebei op exact hetzelfde moment in koor, waarna ze het uitproesten van het lachen.

‘Jij wordt echt geen dag ouder, hè, prachtige dame,’ zegt Job met een vette knipoog, waarop mijn moeder breed lachend een wegwerpgebaar maakt.

‘En jij bent nog steeds diezelfde charmeur, die je als puberjongetje ook al was. Hoe is het eigenlijk met je moeder?’

Vanuit mijn ooghoek zie ik Yfke met haar ogen draaien. Ze staat met haar armen over elkaar en haar voet tikkend op het grind, het toneelstukje tussen mijn moeder en Job gade te slaan.

‘Met Margrietje gaat het prima,’ hoor ik Job vol enthousiasme antwoorden. ‘Een potje tennis hier, een rondje golf daar en regelmatig op wijnreis met de girls, zullen we maar zeggen. Mag ik je voorstellen aan mijn lief, Yf?’ Job manoeuvreert mijn moeder hoffelijk met zijn hand op haar schouderblad in de richting van Yfke. Ze schudden elkaar hartelijk de hand en ik hoor in een waas hoe ze, onder het toeziende oog van Job, de gebruikelijke beleefdheden naar elkaar uitspreken, die horen bij een eerste kennismaking.

Intussen is Marit naast me komen staan. Ik heb haar niet eens aan horen komen. Ze kijkt me zijlings wat onderzoekend aan en legt haar hand op mijn onderarm.

‘Gaat het Vik?’ vraagt ze fluisterzacht. ‘Je ziet zo bleek.’

Ik kijk haar volledig verward aan en loop vervolgens snel in de richting van de garage.

‘Ik ruim nog even de visspullen op,’ roep ik over mijn schouder.

‘Ik zie jullie zo dadelijk wel.’

Ik gris de koffer en de koelbox aan hun handvatten van de grond, been ermee de dubbele deur van de garage door en verzeker me ervan dat deze achter me in het slot valt. Het uit hout opgetrokken gebouwtje is donker vanbinnen. Door een kleine lichtkoepel in het dak dringt een lichtbundel binnen, zodat ik mijn weg kan vinden naar de stellingkasten, waar Morten zijn dierbare visattributen bewaart. Met een knal slinger ik gefrustreerd de koffer in het rek. De koelbox krijgt dezelfde behandeling. Ik sta een tijdje in gedachten verzonken, wezenloos met mijn handen gebald tot vuisten, voor me uit te staren. Waarom heeft Job Yfke meegebracht? We zouden toch samen die roadtrip gaan maken? Ik voel een mengeling van teleurstelling en boosheid opkomen; emoties waarvan ik weet dat ze voor mij lastig zijn te onderdrukken.

4.

Wanneer ik via de voorzijde het huis binnenkom, zie ik hoe iedereen druk pratend op het balkon aan de achterzijde staat. Het ziet ernaar uit dat ze allemaal al kennis hebben gemaakt en dus zie ik geen enkele noodzaak om me nu al bij het gezelschap te voegen. Zo onopvallend mogelijk sla ik af in de richting van de slaapkamer. Ik doe in de kast een graai naar een schone boxershort en haast me naar de badkamer om te douchen.

Onder het stromende water van de warme douche probeer ik mijn boosheid en het nare gevoel dat ik heb overgehouden aan de komst van Job en Yfke, tezamen met de ranzige geur, van me af te spoelen. Het eerste lukt me slechts ten dele.

Wanneer ik even later in gedachten verzonken naar de slaapkamer loop om me aan te kleden, bots ik plotsklaps in het halletje tegen Yfke op. Zonder dat ik er invloed op heb, sta ik het volgende moment als een soort van prooi gehypnotiseerd te staren in haar verwarde, diepblauwe kijkers. Ze heeft een mooi popperig gezichtje; compleet met lange wimpers, een wipneus en zomersproetjes.

‘Sorry,’ stamelt ze onbeholpen. Ze verbreekt ons oogcontact en laat haar ogen onwillekeurig en ogenschijnlijk onschuldig over mijn grotendeels naakte lichaam glijden. ‘Ik, ik b-ben op zoek naar het toilet.’

Ik vind het fijn om te merken dat ik niet de enige ben die aangedaan is door ons weerzien. Al voel ik me knap ongemakkelijk worden, nu ik hier bijna in mijn nakie voor haar sta.

‘Jouw moeder is echt superaardig, Vik,’ begint ze aarzelend om een ongemakkelijke stilte uit de weg te gaan; haar ogen opnieuw gericht op de mijne. ‘Echt een hele lieve zorgzame vrouw, lijkt me zo. En Morten en Marit zagen Job daarbuiten al helemaal door, met vragen over zijn studie. Het lijken me allebei echt hele fijne mensen.’

Ongemakkelijk wrijf ik met mijn hand door mijn natte, warrige haar. Vervolgens rasp ik langs mijn wang, die bezaaid is met stoppels van minstens drie dagen oud. Ik had gedacht deze periode maar eens voor een echte Viking look te gaan. Als je kennis gaat maken met een deel van je roots, dan maar in stijl.

‘Ja, eh, het is voor ons allemaal nog steeds wat wennen, maar verder gaat het wel oké, hoor,’ hoor ik mezelf hardop zeggen, terwijl ik vanbinnen worstel met de gedachte dat er maar één vraag is die ik haar wil stellen. ‘Yfke, wat doe jij eigenlijk hier?’ De woorden rollen op een nogal botte manier over mijn tong. Innerlijk schrik ik van het venijn waarmee ik ze uitspreek, maar het geeft wel direct weer wat haar komst met me doet. Haar ogen worden een fractie groter dan dat ze al waren en ik merk dat ze vliegensvlug haar gedachten ordent. Ze weet dondersgoed wat ik met mijn vraag bedoel en zoekt overduidelijk naar de juiste bewoordingen. De blik in haar ogen verstrakt.

‘Ik had hier ook niet willen zijn, Vik,’ bitst ze me toe. ‘Hoe denk je dat ik me hierbij voel?’ Ze kijkt me strak aan en klemt haar kaken verbeten op elkaar. ‘Jij weet hoe overtuigend Job kan zijn. Ik had geen keuze; het was of meegaan, of hij zou helemaal niet gekomen zijn.’

Ze ziet mijn gezichtsuitdrukking veranderen van nors naar verward en spreekt op zachtere toon verder. ‘Ik denk dat het beter is dat je straks even met Job praat over de reden dat hij me heeft gevraagd om mee te komen.’ Ze zucht. ‘En waar is nu dat toilet?’

Enigszins aangedaan wijs ik in de richting vanwaar ze gekomen is, om haar zo snel mogelijk uit mijn buurt te hebben. Zelf loop ik door naar de slaapkamer, sluit de deur en land met een plof op mijn bed. Mijn hartslag is veel sneller dan hij zou moeten zijn na een gesprekje met de vriendin van mijn beste vriend, maar ik kan het gewoon niet helpen. De eerste keer dat ik haar zag was dat al het geval en nu, zo’n anderhalf jaar later, is er dus eigenlijk niets veranderd.

Het was een donderdagavond en Job en ik bevonden ons samen met een paar studiegenoten van hem en mij in onze favoriete kroeg nabij het Rembrandtplein. Het was er overvol, en de ramen waren beslagen door de warmte van alle kroeggangers. Zoals gewoonlijk was er een mix van echte Mokumers en provincialen; jong en oud. Al waren de studenten op donderdagavond duidelijk oververtegenwoordigd. We stonden met onze groep aan de bar sterke verhalen uit te wisselen onder het genot van een biertje. De sfeer was opperbest en de muziek, een combinatie van meezingers en feestknallers, zorgde voor die typische Amsterdamse gezelligheid.

Het moet halverwege de avond zijn geweest, dat ik met een overvolle ‘bierblaas’ in de richting van het toilet liep. Er stond, zoals gebruikelijk, een ellenlange rij in het gangetje bij het damestoilet, waar ik langs moest om het herentoilet te bereiken. Wat die vrouwen altijd doen op het toilet weet ik niet, maar dat het tijd kost, dat staat vast. Ik probeerde net mijn weg langs de rij te vinden, toen ik haar het damestoilet uit zag komen lopen. Voor een moment voelde het alsof de tijd even stilstond. Heel haar petieterige verschijning leek licht te geven. Haar mooie open gezicht, die prachtige ogen en goudblonde haren. Ik kan me nog vaag herinneren dat ze een zwarte blouse en een strakke blauwe spijkerbroek droeg. Mijn aandacht werd echter volledig opgezogen door die blik van haar. Ze keek me brutaal aan, terwijl ze op me af liep en draaide haar gezicht weg toen ze me passeerde. Ik kon mijn ogen niet van haar afhouden en volgde als betoverd haar bewegingen. Toen ik haar achterwerk als een soort van voortbewegend kunstwerk op en neer wiegend in de menigte zag verdwijnen, werd ik wreed opgeschrikt door een por in mijn rug.

‘Seg goser, sou jij niet es effe een beetje doorstiefele? Ajje hier nog langer blijft staan koekeloeren dan krijg je het nog an je nek.’

Een struise toiletdame met platinablond getoupeerd haar als een suikerspin, gehuld in een fluwelen bordeauxrode jurk bracht me terug bij mijn positieven en dirigeerde me resoluut in de richting van het herentoilet. Half struikelend over mijn eigen voeten bereikte ik de urinoirs. Het enige wat ik op dat moment kon bedenken, was zo snel mogelijk doen waarvoor ik gekomen was, mijn haar te fatsoeneren om als de bliksem de kroeg weer in te duiken, en werk te maken van die griet.

Er verschijnt spontaan een lach om mijn mond bij de herinnering aan onze eerste ontmoeting; hoe oppervlakkig die ook was. Ik kan me nog steeds de haren uit mijn hoofd trekken dat ik haar die avond heb laten lopen.

Zuchtend pak ik mezelf figuurlijk in mijn nekvel en hijs me van mijn bed. Ik heb totaal geen behoefte om te vervallen in zinloos zelfmedelijden.

‘Dan had je destijds maar voor haar moeten vechten,’ bijt ik mezelf streng toe.

In mijn kledingkast vind ik een spijkerbroek en donkerblauw T-shirt met een verwassen uitstraling. Snel trek ik mijn afgetrapte All Stars eronder aan en in de badkamer haal ik nog even vlug een borstel door mijn blonde lokken, voordat ik me weer begeef onder de anderen.

Ik tref ze nog altijd op de veranda aan de achterzijde van het huis, waar ze inmiddels hebben plaatsgenomen op de enorme loungebank.

‘Hé Vikkie! Weer lekker fris en fruitig?’ grapt Job vanaf de bank.

‘Wil je ruiken?’ klier ik terug, als ik naast hem duik en mijn oksel onder zijn neus steek. De rest van het gezelschap lacht hartelijk om onze jongensachtige plagerijen wanneer mijn moeder het terras op loopt met een dienblad vol lekkernijen. Morten veert op uit de bank en keert even later terug met een paar koude flesjes bier. Mam regelt nog wat wijnglazen en een fles Chardonnay en voordat ik het weet zijn we allemaal voorzien van een alcoholische versnapering. Op Marit na; die is nog geen achttien.

Job heft uitbundig zijn glas en brengt een toost uit: ‘Op een mooi weerzien en een gedenkwaardige vakantie!’