Duinafslag

Duinafslag

Wat als één verkeerde
beslissing ervoor zorgt dat het
verleden het heden blijft?

Ryanne Veldkamp

Eerste druk: september 2022
ISBN 978-90-832428-2-8
NUR-code 343

© 2022 Ryanne Veldkamp

Omslagontwerp: Ryanne Veldkamp
Ebook productie: epublicist.nl

Niets van deze uitgave mag worden verveelvoudigd, door middel van druk, fotokopieën, geautomatiseerde fotobestanden of op welke andere wijze dan ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Voor Mayella.

Niemand zou mogen meemaken wat jij allemaal hebt moeten doorstaan.

Duinafslag is het verschijnsel dat na een harde storm
en hoge zee een flink deel van de duinen kan afslaan.
Duinafslag is een natuurlijk proces. Na de afslag stuift
het zand langzamerhand vanzelf weer op.

Spotify play-list Duinafslag

The Road Ahead (Miles of the unknown) - City to City
With you - Matt Simons
I Tried - Camylio
Tien seconden - Acda en de Munnik
Ol´55 - Acda en de Munnik (live in de Orangerie)
Bad Day - Daniel Powter
Angels - Robbie Williams
She’s the One - Robbie Williams
I Still Cry - Ilse de Lange
Black - Pearl Jam
Just Breathe - Pearl Jam
Hero - Enrique Iglesias
November Rain - Guns N’ Roses
Neem me mee - Abel
Zo stil - Bløf
Harder dan ik hebben kan - Bløf
De echte vent - Racoon
Groen als gras - All Stars
Ten Times The Weight - Kensington
Control (unplugged) - Kensington
Zombie - The Cranberries
When I’m Gone - 3 Doors Down
All of Me - John legend
Time After Time - Cyndi Lauper
Beeld zonder geluid - Hansen Tomas
Come As You Are - Nirvana
Hou van mij - 3J’S

Proloog

‘Lieverd, kom eens bij mij zitten.’ Mam klopt zachtjes met haar vingers op het ziekenhuisbed dat sinds een aantal dagen in de woonkamer staat. Ik doe wat ze van me vraagt en leg haar magere hand voorzichtig in de mijne. Ze wrijft met haar duim over de palm van mijn hand en glimlacht zwak. ‘Je weet wat ik je wil vertellen, hè?’

Ik knik terwijl mijn tranen op het dekbed druppelen en doe mijn mond open om iets tegen haar te zeggen, maar er komt geen geluid uit.

‘Ik heb het goed gehad, Esmee.’ Ze kijkt me liefdevol aan, haar stem heeft nog maar een fractie van de kracht die ze vroeger had. Haar felbruine ogen zijn te groot geworden voor haar smalle gezicht, het valt me nu pas goed op. Of misschien wilde ik het gewoon niet zien.

Mijn beeld wordt vertroebeld door de hoeveelheid tranen. ‘Ik weet het mam, maar ik ga je zo missen,’ weet ik met moeite uit te brengen. Ik kruip op het bed, vlij me voorzichtig tegen haar aan en leg mijn hoofd naast dat van haar. Mam speelt met mijn lange, bruine haren en het kalmeert me enigszins. Wat zou ik ervoor over hebben om deze aanraking altijd te mogen voelen.

‘Dat begrijp ik, maar ik meen wat ik daarnet zei lieverd. Natuurlijk zou ik het allerliefste langer bij jullie willen blijven, maar soms zijn er dingen in het leven waar je geen controle over hebt. Ik kan terugkijken op zoveel mooie momenten die ik heb mogen meemaken. Ik heb moeder mogen worden. Ik heb mijn kleine meisje uit zien groeien tot een prachtige, volwassen vrouw. Je weet toch hoe trots ik op je ben, je bent een sterke meid met het hart op de tong.’ Ze kijkt me met die alwetende blik aan en ik kan een kleine glimlach niet onderdrukken, bij mij weet je inderdaad direct wat ik denk.

‘Weet je nog toen ik je leerde fietsen?’ vraagt ze me.

‘Je mocht me niet loslaten,’ glimlach ik door mijn tranen heen.

Ik zie het nog voor me, mijn moeder rennend achter me aan, met een hand op mijn rug.

‘Precies. Toen ik je stiekem losliet, fietste je zonder het door te hebben al een heel eind alleen en dat ging fantastisch. Zo is het nu ook, jij kunt het leven aan, ook zonder mij en als je toch steunwieltjes nodig hebt, kan je op Hans terugvallen. Hij zal er altijd voor je zijn als je hem nodig hebt, je bent als een dochter voor hem.’ Ze drukt een kus op mijn voorhoofd en zwijgt even met me mee. ‘Ik weet heus wel wat mijn einde aanricht, maar probeer er niet in te blijven hangen. Daar is het leven te kort en te mooi voor. Blijf wie je bent en volg altijd je gevoel, in alles. Zoek geen man die jou mooi vindt in een jurk en met make-up. Zoek die ene die jou in een joggingpak met een zak chips op de bank nog steeds de allermooiste vindt.’

Ik moet lachen en huilen tegelijk om mama haar advies.

‘Vroeger dacht je, wanneer je tegelijkertijd moest lachen en huilen, dat er een regenboog zou komen.’ Mama grijnst naar me en ik herinner me inderdaad dat ik daarvan overtuigd was. ‘Ik ben voortaan jouw regenboog,’ zegt ze en knijpt me zachtjes in mijn wang. Dan gaat ze rechtop zitten en als ik achterom kijk, zie ik dat Hans binnengekomen is. Hij staat vertwijfeld in de deuropening en als ik hem wenk, komt hij naar ons toegelopen. Hij omhelst ons kort maar krachtig.

‘Wanneer?’ vraag ik mam, want ik moet het weten, al gaat het antwoord me pijn doen.

‘Eind van de week. Ik wil je nog een beetje tijd geven om aan het idee te wennen,’ fluistert ze.

Ik ben blij dat het vandaag nog maar zondag is, maar aan dit idee ga ik nooit wennen, weet ik terwijl ik nogmaals tegen haar aan kruip.

1

‘Gecondoleerd Essie,’ hoor ik een warme, meelevende stem tegen me zeggen waardoor ik opschrik uit mijn gedachten.

‘Bedankt,’ antwoord ik braaf, waarna de vriendelijke vrouw doorloopt naar mijn stiefvader om ook hem te condoleren. De volgende zestig minuten schud ik ontzettend veel handen, krijg ik zoveel knuffels en kussen en hoor ik het woord gecondoleerd zo vaak, dat het inmiddels niet eens meer als een echt woord klinkt. Zuchtend kijk ik naar mijn stiefvader, die begripvol naar me knikt. Huilen lukt me vandaag niet meer. Al heb ik het wel geprobeerd. Daarnet tijdens de dienst en tijdens mijn speech was ik even bang dat ik daadwerkelijk in tranen uit zou barsten. Maar dat gebeurde niet. Ik denk dat mijn traanbuizen leeg zijn van het vele huilen van de afgelopen weken.

Mijn moeder is zes dagen geleden op vijftigjarige leeftijd overleden aan de gevolgen van kanker. Het is ontzettend wreed om iemand in de bloei van haar leven er zo uit te rukken. Ik zou graag op dit moment in Jezus willen geloven, zodat ik erop kan vertrouwen dat we elkaar weer zien, als een soort van houvast, maar als die beste man heeft bestaan, dan zie ik niet in wat dit alles zou rechtvaardigen. Als zijn boodschap waar is, waarom laat hij zulke dingen dan maar gewoon allemaal gebeuren en waarom noemen we hem dan Onze Lieve Heer?

Het begon een jaar geleden met een knobbeltje in haar borst. Ze werd door de huisarts direct doorverwezen naar het ziekenhuis en al vrij snel werd de diagnose kanker gesteld. Aanvankelijk leek het allemaal goed te genezen. Mijn moeder was positief en geloofde dat ze hieruit zou komen. Er zijn veel mensen die bij kanker spreken van een strijd winnen of verliezen. Die uitspraken irriteren me, want als je de strijd verliest heb je dan niet goed genoeg je best gedaan? Had je dan maar harder moeten vechten? Bullshit natuurlijk. Afijn, een half jaar geleden leek de kanker door de chemo weg te zijn, maar mijn moeder bleef wel ontzettend moe en vatbaar voor alles. Ze zei steeds dat het kwam van de chemo, dat die ook goede dingen kapot had gemaakt en dat haar lichaam gewoon tijd nodig had. Tot ze zes weken geleden onverklaarbaar veel bloedneuzen kreeg. Eenmaal in het ziekenhuis bleek, na het maken van scans, dat er overal uitzaaiingen zaten. Mijn moeder is een vechter, maar het werd al vrij snel duidelijk dat hier niet tegen te vechten was. Ik heb haar, samen met mijn stiefvader Hans, zo goed en zo kwaad als het ging overal in gesteund en geprobeerd haar laatste weken zo comfortabel mogelijk te maken. Maar de pijn werd al snel ondraaglijk, waardoor ze zes dagen geleden voor euthanasie koos. Hoewel ik dit ontzettend moeilijk vond kan ik alleen maar respect hebben voor haar keuze. We hebben die laatste dag heerlijk gegeten, muziek geluisterd en veel gepraat. Aan het einde van de avond is ze rustig overleden.

‘Gaat het, meissie?’ Ik voel de hand van Hans op mijn schouder en ik kijk hem aan. Met mijn echte vader heb ik nooit een band gehad. Sterker nog, ik weet niet eens waar hij woont. Maar Hans is fantastisch, hij hielp met het regelen van de crematie, de dienst, met... Hij was er voor me, zoals mam gezegd had. Hij heeft een zwarte spijkerbroek aan en daarop een lichte spijkerblouse. De wens van mijn moeder was om in gewone kleren naar haar crematie te gaan. ‘Zonde van het geld om er speciaal iets voor te kopen,’ was haar mening.

‘Het gaat,’ zeg ik zachtjes terwijl we onze jassen aantrekken en gezamenlijk naar de auto lopen. Vandaag was een zware dag, en eigenlijk waren de afgelopen zes weken zwaar met hier en daar een fijn moment. Maar ik heb mijn moeder op haar sterfbed beloofd er iets van te gaan maken en daarom vertrek ik over twee dagen naar Ameland. Toen ik nog klein was gingen we elke zomer drie weken op vakantie naar Ameland. Uitwaaien aan zee, fietsen door de duinen en genieten van het vrije leven daar. Mijn moeder boekte vlak voor ze stierf een vakantie van vier weken voor me, zodat ik niet bij de pakken neer kon gaan zitten. En hoewel ik er best een beetje tegenop zie, ga ik me aan mijn belofte houden. Ik ga er wat van maken.

2

‘Ben je zover, Es?’ Hans kijkt me vragend aan terwijl hij de laatste koffer op de achterbank van zijn Seat zet. Ik kijk achterom, naar het huis waar ik opgegroeid ben, waar ik zoveel fijne herinneringen heb gemaakt met mijn moeder en later natuurlijk ook met Hans. Ik aai Gurbe de grote dikke kater nog een laatste keer. Het beest spint en strijkt langs mijn benen. Dan trek ik mijn rode winterjas aan, want het is best fris en op Ameland zal het niet warmer zijn, doe mijn lange bruine haar in een slordige paardenstaart en knik naar Hans. Hij zucht zacht en neemt plaats achter het stuur. Ik stap ook in en ga op de passagiersstoel zitten.

‘Heb je er zin in?’ vraagt hij terwijl hij me naar Holwerd rijdt, waar de overzetboot naar het eiland vertrekt.

‘Nee,’ antwoord ik eerlijk en mijn stem klinkt zachter dan een fluistertoon.

Hij kijkt even opzij. ‘Je hoeft niet te gaan, als je niet wilt.’

Ik vouw mijn handen in elkaar om het warm te krijgen. ‘Jawel, ik heb het beloofd, ik wil dit doen,’ reageer ik en ik kijk Hans aan. Hij knikt begrijpend terwijl hij zijn blik op de weg gericht houdt.

‘Nou ja, mocht je het niet meer zien zitten dan haal ik je op hoor,’ bromt hij en ik voel een brok in mijn keel na het horen van deze lieve woorden. Het is een uurtje rijden van Diever - de plaats waar ik woon - naar Holwerd.

‘Heb je al een klein beetje na kunnen denken over hoe je het nu voor je ziet?’ Hans blikt kort opzij en ik haal mijn schouders op. ‘Nee nog niet, jij wel?’ vraag ik hem op mijn beurt. Mijn stiefvader schakelt, draait de snelweg op en zucht kort. ‘Mam heeft alles aan jou nagelaten. We moeten binnenkort sowieso naar de notaris toe. De vraag is wat jij met het huis wilt doen, of je er wilt blijven wonen of juist niet.’

‘Voor nu wil ik dat alles blijft zoals het was.’ Verlegen kijk ik Hans aan.

‘Je wilt voorlopig samen in de woning van mam blijven?’ vat hij kort samen.

‘Ja.’

‘Dat is goed lieverd. Misschien kun je de komende vier weken er eens rustig over nadenken. Het heeft allemaal geen haast.’

‘Dat ga ik proberen. Maar ik wil voorlopig gewoon samen blijven.’ De klank in mijn stem is hees door dit moeilijke onderwerp. Ik weet dat mam mij alles heeft nagelaten, ondanks het feit dat Hans en zij al heel lang samen waren. Hans is een goede zakenman en bezit zelf diverse, goedlopende bedrijven en woningen. Op het leuke vrijstaande huisje, waar ze zich zo ontzettend thuis voelde, zit geen hypotheek en ik ben echt van het huis gaan houden.

‘Als je op enig moment een plek voor jezelf wilt, dan moet je dat gewoon zeggen hè?’ Hans raakt kort mijn hand aan en ik kom niet verder dan knikken. Als ik mijn stem na een tijdje weer vertrouw zeg ik: ‘Dat wil ik op dit moment echt niet, er zijn al genoeg anders, dit moet niet ook nog eens veranderen.’

‘Dat hoeft ook niet meisje,’ stelt hij me gerust en ik zie in zijn ogen dat hij het er ook nog moeilijk mee heeft. We laten het onderwerp voor nu even rusten. Hans zet de radio zachtjes aan en we zwijgen samen. De afgelopen weken hebben we alleen maar gepraat, zo ontzettend veel besproken dat het fijn is om even stil te zijn.

Het is nog geen negen uur in de ochtend en het is rustig op de weg. Zoals de navigatie aangaf, arriveren we na een uurtje rijden op de plaats van bestemming. Ik geef Hans een dikke knuffel en hij houdt me stevig vast. Hij strijkt door mijn haar, belooft dat hij me volgende week komt op zoeken voor mijn vijfentwintigste verjaardag en dan nemen we afscheid. Ik heb tranen in mijn ogen en ook Hans doet zijn best om zich sterk te houden.

Het is ongeveer vijftig minuten varen naar Nes, een klein dorpje op het Waddeneiland, en op de boot is het rustig. Ik staar voor me uit naar het oneindige water en zucht nog eens diep. Ik heb werkelijk geen idee hoe ik het hier vier weken moet uithouden. Er zijn hier zoveel dingen en plaatsen die me aan mijn moeder doen denken, voorheen gingen we altijd samen, dat is toch heel anders dan alleen.

Ik schrik op uit mijn gedachten als er een man naast me komt zitten. Ik bekijk hem vanuit mijn ooghoeken en schat hem achteraan in de twintig. Hij heeft donkerblond haar dat sluik langs zijn gezicht hangt, een kuiltje in zijn wang en net als ik bruine ogen. Onaantrekkelijk is hij zeker niet. Als hij opzij kijkt en zijn blik op mij landt voel ik me betrapt, omdat ik hem zit te begluren. Ik bedenk me dat ik evengoed een praatje met hem kan maken. Ik kan wel een vriend op het eiland gebruiken.

‘Hoi, wat voor plannen heb jij op Ameland of heeft Ameland plannen met jou?’ vraag ik hem terwijl ik een hand door mijn haar haal.

De man kijkt achterom, blijkbaar denkt hij dat ik het tegen iemand anders heb. Dan maakt hij oogcontact en realiseert zich dat ik het tegen hem heb.

‘Ameland en ik hebben weinig plannen. Ik woon hier.’ Hij heeft een lage, aantrekkelijke stem en mijn blik blijft op zijn volle lippen hangen.

‘En jij?’ vraagt hij kort daarna.

‘Op vakantie,’ beantwoord ik zijn vraag.

Hij fronst zijn wenkbrauwen waardoor er een V ontstaat. ‘In deze tijd van het jaar?’ Hij gebaart niet begrijpend naar buiten, waar de regendruppels inmiddels naar beneden vallen.

Ik knik. ‘Cadeautje van mijn moeder.’ Wanneer hij zijn handen uit zijn jaszakken haalt zie ik dat hij een vinger mist aan zijn linkerhand. Ik probeer er niet naar te kijken, ‘dat is onfatsoenlijk Es,’ zou mijn moeder gezegd hebben. ‘Oh, nou ja het is hier altijd mooi, zelfs met zulk weer,’ zegt hij zacht.

‘Ik hoop het.’ Ik hoor dat mijn stem niet enorm overtuigend klinkt. De man hoort het blijkbaar ook, want hij haalt zijn schouders op.

‘Ik ben Finn trouwens,’ bromt hij daarna.

‘Esmee,’ reageer ik. Even valt het stil, ondanks dat ik deze man niet ken, vind ik hem wel interessant.

‘Heb je tips hoe ik me kan vermaken, een leuke kroeg of zo?’ vraag ik hem daarom in een poging het gesprek een beetje op gang te houden. Bij het woord kroeg lijkt hij ineen te krimpen, maar hij herstelt zich vrij snel weer. ‘Ik ga nooit naar de kroeg, geen tijd voor. Maar vertel eens, waar verblijf je de komende weken?’ verandert hij het onderwerp.

‘Op het vakantiepark.’ Ik laat hem mijn reservering zien.

Hij klikt met zijn tong. ‘Doe maar luxe,’ zegt hij met een knipoog.

Ik grinnik, mijn moeder heeft inderdaad een luxe huisje geboekt. Nu ik hier zo naast Finn zit heb ik er toch wel wat meer vertrouwen in dat het goed gaat komen.

Het volgende kwartier staren we zwijgend naar de eindeloze zee.

3

‘Ik til je koffers wel even,’ biedt Finn aan. ‘De bushalte is hier vlakbij.’ Hij knikt naar het bushokje een eindje verderop in de straat.

Licht verrast door dit aanbod geef ik mijn koffers aan hem.

‘Ik laat Daan even weten dat ik je hiermee help,’ zegt Finn met een knikje naar de overkant van de straat. Hij pakt de koffers en sjouwt ze naar een jongen van ongeveer dezelfde leeftijd die, vermoed ik, Daan zal zijn. Daan heeft donkerblonde krullen en zijn lichtgrijze ogen fonkelen ondeugend.

Hij trekt zijn wenkbrauw op wanneer hij Finn met mijn koffers ziet lopen en kijkt dan nieuwsgierig mijn kant op.

‘Hoi, ik ben Daan. Met wie heb ik het genoegen?’ vraagt hij met een opgewekte stem als hij zijn hand uitsteekt.

‘Ik ben Esmee,’ beantwoord ik zijn vraag en uitgestoken hand, terwijl ik hem in mij opneem. Hij ziet er vriendelijk uit, misschien een beetje mollig. Hij is een kop groter dan Finn. Ik zie dat hij ter hoogte van zijn oor een behoorlijk litteken heeft. Het ziet er heftig uit. Snel wend ik mijn blik af, Daan lijkt er niks van te merken.

‘Wat brengt zo’n knappe vrouw als jou hier naar het mooie Ameland?’ vraagt hij me, nog altijd even nieuwsgierig als daarnet.

Nog voor ik antwoord kan geven zegt Finn: ‘Gast, het is toch veel te koud om hier te staan babbelen.’ En hij draait geïrriteerd met zijn donkere ogen.

Nu hij het woord koud noemt voel ik ook een rilling over mijn rug glijden en trek mijn jas wat verder omhoog.

‘Ga je met de bus?’ Daan kijkt me vragend aan als Finn al richting de bushalte begint te marcheren.

‘Nee, het lijkt me gewoon leuk om haar koffers daar te parkeren,’ zegt Finn ietwat nors tegen zijn vriend zonder om te kijken.

Daan negeert het gemopper. ‘Waar moet je heen?’

Ik laat hem mijn reservering zien. ‘Het is het vakantiepark in de buurt van Hollum.’

‘Ach, dat is vlakbij, we zetten je daar wel even af,’ stelt hij voor.

Finn, die blijkbaar toch is blijven staan en het aanbod van zijn vriend gehoord heeft, rolt met zijn ogen. Hij lijkt het idee iets minder geweldig te vinden dan Daan en zucht luid.

‘Domkop, dat had jij ook wel even kunnen voorstellen.’ Daan geeft Finn een zachte tik tegen zijn achterhoofd, wandelt richting een Land Rover die iets verderop geparkeerd staat en maakt vervolgens de kofferbak open.

‘Mijn auto, mijn regels,’ grijnst hij als Finn mijn koffers naar binnen gooit.

‘Jullie kunnen wel wat bij mij drinken, als jullie willen? Om op te warmen of zo? Als dankjewel om me een busrit te besparen. Anders had ik nog moeten opzoeken wanneer er een bus rijdt,’ ratel ik verder. Ze hoeven niet te weten dat ik liever nog wat gezelschap heb als afleiding van alle herinneringen die naar boven komen nu ik terug op het eiland ben. Ik kijk de mannen, maar vooral Daan, vragend aan. Ze lijken me beiden aardig. Finn heeft iets wat me erg aanspreekt. Ik kan me niet herinneren dat ik dat eerder met een man gehad heb.

‘Ja gaan we doen!’ roept Daan enthousiast en ik zie Finn nogmaals geïrriteerd met zijn ogen draaien. Het is iets wat hij al vaak gedaan heeft in mijn nabijheid. Ik vraag me ergens af of het iets met mij te maken heeft of hij gewoon altijd zo doet.

‘Wat rol je nou met je ogen, het is toch onze vrije dag,’ zegt Daan tegen zijn beste vriend.

‘Voor mij hoeft het niet zo,’ geeft die als antwoord.

‘Jij bent ook vrij morgen. Kom op, man.’

Daan wacht niet op antwoord, stapt achter het stuur en ik plof op de achterbank. In gedachten verzonken staar ik naar buiten, de omgeving is mooi, net zoals de voorgaande keren. Toen was het zomer, nu is het winter en staat er natuurlijk niks in bloei. De terrassen zijn leeg en verlaten. Maar toch voelt het goed om terug te zijn. Al heeft het een nare nasmaak dat ik hier alleen ben.

‘Esmee, wat brengt jou hier eigenlijk op het eiland?’ Daan kijkt me aan vanuit de achteruitkijkspiegel en haalt me uit mijn gedachten, door die vraag nogmaals te stellen.

‘Ik ben hier vier weken met vakantie. Niet helemaal met vakantie, ik moet wel een beetje werk verzetten. Maar de insteek is om een beetje tot rust te komen,’ vertel ik hem, terwijl ik zie hoe Finn naar buiten blijft kijken en niet van plan lijkt zich met dit gesprek te bemoeien.

‘Wat voor werk doe je?’ Daan rijdt een smal weggetje in.

‘Ik heb een eigen bedrijf, webdesign. Samen met Britt, een goede vriendin en fijne zakenpartner. En jij?’ vraag ik hem op mijn beurt.

‘Ik heb een eigen hotel hier op het eiland. Niet heel erg groot hoor, maar wel helemaal van mezelf. Zeezicht in het Dorpje Hollum, acht kamers en daarnaast nog een bezorgservice van maaltijden. Best hard werken, vooral in het hoogseizoen en momenteel is personeel krijgen een beetje lastig. Maar gelukkig heb ik Finn,’ zegt Daan met een olijke grijns op zijn gezicht. Hij knijpt zijn beste vriend kort in zijn wang, die ik vervolgens hoor zuchten en ik kan een lach niet onderdrukken.

Nog geen tien minuten later parkeert Daan de auto. Tuurlijk, het is Ameland het kan nooit heel lang rijden zijn.

Ik stap uit en loop naar de receptie van het vakantiepark dat ‘De Vliegende Vis’ heet. Het is natuurlijk geen hoogseizoen en wanneer ik binnenloop ben ik gelijk aan de beurt. Een vriendelijke vrouw van achter in de vijftig reikt me de sleutel aan, een plattegrond en nog wat andere informatie.

‘Prettig verblijf meiske,’ zegt de vrouw met een warme stem. Mijn moeder noemde mij ook altijd zo en even ga ik terug in mijn herinneringen.

‘Het komt altijd, allemaal wel goed, meiske. En zo niet, dan toch,’ hoor ik mam zeggen.

Vlug herstel ik me, bedank haar vriendelijk en loop terug naar de heren.

‘Huisnummer 34,’ meld ik Daan, terwijl ik weer op de achterbank van zijn auto klauter.

Blijkbaar moeten we het hele park doorrijden voor we uiteindelijk bij nummer 34 arriveren. Het is een luxe huisje met een rieten dak dat is afgewerkt met houten planken. Het heet ‘beachvilla West End’ en ligt op nauwelijks honderd meter van het strand.

Als ik Daan en Finn achter me hoor, open ik de voordeur. De hal is smal, maar daarentegen is de woonkamer van groot formaat. Er is een driezit en een eenzit, in een blauwe kleur. Op de kleine salontafel staat een boodschappenmand met allerlei lekkers klaar als welkomstpakket. Het pakket is zo groot dat je de tafel vrijwel niet meer ziet.

‘Wauw je moeder mag je wel graag.’ Daan zit meteen in het pakket te graaien, tot grote ergernis van zijn vriend. Ik reageer er niet op. Wanneer ik de keuken bekijk, blijkt die voorzien van alle gemakken. Door de glazen schuifdeuren kun je prachtig naar buiten kijken. Even vergeet ik alles en iedereen om me heen. De zee doet me zo ontzettend aan mijn moeder denken dat het pijn doet. En ondanks dat de verwarming hier op twintig graden staat heb ik het ineens koud. Koud van verdriet en gemis. Dat ik twee mannen op visite heb, gaat even totaal aan mij voorbij. Ik kan niet ophouden met staren naar de zee.

‘Esmee?’ hoor ik vanuit de woonkamer. Ik recht mijn schouders, maak mijn jas los en loop terug naar Finn en Daan.

‘Ja?’ Ik kijk ze vragend aan, geen idee wie van beiden mij zojuist riep.

‘Heb je er problemen mee als ik dit open?’ Daan gebaart naar een fles cola en een zak paprika chips.

‘Nee tuurlijk niet, ik pak glazen.’ Nadat ik mijn jas aan de kapstok heb gehangen, pak ik drie glazen. Wanneer ik tussen hen in op de bank ga zitten, zie ik dat Daan ook de kaasblokjes en de droge worst op tafel gezet heeft. Op de tv die tegenover ons aan de muur hangt speelt de film ‘The hangover’. Ik voel een glimlach om mijn mond ontstaan terwijl ik Finn aankijk.

‘Ja, sorry hoor voor Daan, hij voelt zich gauw ergens thuis.’ Zijn stem klinkt een beetje opgelaten terwijl zijn donkerblonde haar heen en weer schudt. Ik maak van de gelegenheid gebruik om hem nog eens goed te observeren. Hij draagt een donkerblauwe kabeltrui met een donkere jeans. Zijn ogen zijn mooi en toch staan ze op de een of andere manier verdrietig. Niet het soort verdriet omdat je een dierbare hebt verloren, maar het is iets dat in zijn blik sluimert. Alsof hij nachten doorgehaald heeft, of misschien gaat mijn fantasie weer helemaal met me op de loop. Hij heeft zo’n driedagenbaardje dat hem goed staat, en zijn sluike blonde haar is naar mijn mening net iets te lang. Maar dat vermindert de aantrekkingskracht niet die hij op me heeft. Mijn blik wordt steeds naar hem toegetrokken, zonder dat ik er iets aan kan doen. Het is zeker geen straf om naar hem te kijken.

‘Waar ga jij nou heen?’ Finn draait zich plots om naar Daan die blijkbaar is opgestaan.

‘Schaaltjes pakken,’ reageert hij alsof dat de normaalste zaak van de wereld is.

‘Gast, je kan toch niet zomaar haar hele mand leeg gaan vreten?’ Finn zucht nogmaals terwijl ik grinnik.

4

Het is inmiddels rond zessen. We hebben een film gekeken. Daans commentaar op iedere scène was lachwekkend en vermakelijk. Ik ben toch blij dat ik besloten heb om wel naar Ameland te gaan. Daan bood aan om even wat eten op te halen in het hotel.

Ik ga staan en breng de schaaltjes naar het aanrecht. Ik moet wat om handen hebben. Nu Daan vertrokken is, zijn Finn en ik alleen en ik voel een enorme spanning tussen ons. Ik weet niet zo goed hoe ik daarmee moet omgaan, Daan is heel open en vriendelijk en daardoor makkelijk om een gesprek mee aan te gaan. Maar als ik Finn zo zie zitten, lijkt hij me erg gesloten. Hij staart voor zich uit met die donkere ogen van hem en ik zou niet weten waarover ik een gesprek met hem zou kunnen aangaan. Ik treuzel wanneer ik de vaatwasser vul en zet hem dan maar gelijk aan ondanks dat hij niet vol is.

Wanneer ik mijn wilde haren in de weerspiegeling van het raampje van de magnetron zie, besluit ik een knot in mijn haar te maken. Daarna kan ik het niet langer uitstellen om terug te lopen naar de woonkamer. Finn staart me glazig aan terwijl ik naast hem op de bank ga zitten. Finn zit in het midden en zijn knie raakt de mijne. Het maakt me licht nerveus en ik verschuif een beetje zodat er wat afstand ontstaat.

‘Woon je hier al lang?’ zeg ik in een poging om een gesprek te starten en misschien ook iets meer over hem te weten te komen.

Hij draait zich naar me toe terwijl hij met zijn duim over het kuiltje in zijn wang gaat. Wanneer hij me aankijkt heb ik het gevoel dat hij dwars door me heen kijkt.

‘Bijna twee jaar,’ klinkt zijn stem bars. Net wanneer ik denk dat het gesprek meteen klaar is, gaat hij verder: ‘Ik run samen met Daan zijn hotel en heb daar een eigen kamer.’ Hij pauzeert even, maar gaat dan toch verder. ‘Waarom heeft jouw moeder je in je eentje hiernaartoe gestuurd?’

‘Het was haar laatste cadeautje, ze is vorige week overleden,’ zeg ik en hoor daarbij de trilling in mijn stem overheersen. Finns ogen verzachten en stralen medeleven uit. Ik kan de behoefte om in tranen uit te barsten maar net beheersen.

‘Wat erg, gecondoleerd,’ zegt hij. En wanneer hij met zijn duim zacht over mijn hand gaat voel ik me warm worden vanbinnen. Ik weet niet wat ik hierop moet zeggen, dus knik ik alleen maar.

Het is wel vreemd. Ik stap de boot op, ontmoet Finn en daarna Daan. Het klikte meteen, Daans enthousiasme werkt dan ook aanstekelijk. Zonder dat ik ze verder ken, hebben we meteen de hele middag films zitten kijken. Ik dacht dat ik me hier helemaal alleen ging voelen, maar de eerste dag heb ik toch maar weer overleefd zonder al te veel aan mam te denken. De jongens zijn een goede afleiding. Hopelijk kunnen we wat vaker afspreken tijdens mijn verblijf hier.

‘Zal ik je mijn nummer geven? Voor als er wat is ofzo,’ onderbreekt Finn mijn gedachten. Hij doet zijn best om het onverschillig te laten klinken, maar ik hoor de warmte in zijn stem. Ik knik enthousiast, hoewel ik mijn best doe om dat zo min mogelijk te laten blijken. Hij zet zijn nummer in mijn telefoon en ik bel hem, zodat hij die van mij ook gelijk heeft.

Niet lang daarna arriveert Daan. ‘Ik weet niet wat je lust, dus heb ik van alles meegenomen.’ Hij grijnst olijk wanneer hij het eten naar binnen sleept.

Hij heeft niet gelogen, er is keuze tussen patat mayo, broodjes, soep en mini snacks. Het ruikt allemaal even lekker. Ik besef ineens dat ik enorme honger heb gekregen en val enthousiast de patat met mayonaise aan.

Daan grinnikt. ‘Jij bent gelukkig niet zo eentje die alleen maar sla vreet,’ zegt hij tevreden.

Verbaasd kijk ik hem aan. ‘Dat is toch niet vol te houden?’

Hij schudt zijn hoofd. ‘Lijkt mij niet, hoewel mijn ex daar wel ontzettend goed in was.’

Finn, die zich tot nu toe nergens mee bemoeid heeft, komt ook overeind om eten te pakken. ‘Ze was wel in meer dingen goed,’ bromt hij met zijn lage stem.

‘O ja?’ En ik hoor de nieuwsgierigheid in mijn eigen stem.

‘Zeker, in vreemdgaan was ze nog beter dan in sla eten,’ reageert Daan op mijn vraag, maar zijn gezicht blijft olijk staan en hij eet rustig verder.

‘Wat kut,’ roep ik in een opwelling.

Daan kijkt me geamuseerd aan. ’Ja daarmee inderdaad.’ En ik zie hem lachen om zijn eigen grapje.

Finn kijkt zijn vriend geïrriteerd aan. ‘Jemig Daan, dat is echt onder de gordel,’ en hij rolt met zijn ogen terwijl hij een frietje in zijn mond propt.

‘Ja dat zeg ik toch,’ doet Daan er nog een schepje bovenop terwijl hij buldert van het lachen.

Hoewel Daan veel eten meegebracht had, is nu bijna alles op.

‘We moeten zo wel naar het hotel, ik moet die lekkage nog zien te fixen.’ Finn kijkt Daan aan, die op zijn beurt knikt.

‘Het was gezellig,’ zeg ik tegen de beide mannen, die hun jas aantrekken en richting de deur wandelen.

‘Geen woord aan gelogen, Esmee,’ grijnst Daan en hij geeft me een zoen op mijn wang. ‘Je springt maar eens binnen als je in de buurt van het hotel bent. Altijd welkom,’ vult hij nog aan bij het naar buiten gaan. Finn knikt alleen maar even als hij door de deur wandelt en kort daarna zie ik ze in de Land Rover stappen en wegrijden.

Ik wandel terug naar de keuken en staar nog even door het achterraam naar buiten. Ik vraag me af of mijn moeder ziet dat ik mijn best doe om er iets van te maken. Ik hoop dat ik de komende weken wat contact kan houden met Finn en Daan, het lijken me aardige gasten. En ik kan het niet helpen dat ik Finn weer voor me zie met zijn prachtige ogen en sluike haar. Ik staar een tijdje naar buiten en durf toe te geven dat vandaag goed ging. Hoewel ik enorm twijfelde of dit de juiste beslissing was, ben ik blij dat ik gekomen ben. Natuurlijk mis ik haar verschrikkelijk, dat is hier op Ameland echt niet minder, maar toch voelt het fijn om hier te zijn.

Ik besluit mijn koffers naar boven te brengen en wanneer ik de badkamer in loop zie ik aan de ene kant een regendouche en toilet, aan de andere kant staat een groot bad met erboven een ingebouwde radio. Ik twijfel niet lang en laat het bad vollopen terwijl ik mijn kleren uit doe. Wanneer ik me laat onderdompelen in het warme water hoor ik hoe ‘The Road Ahead’ van City to City gedraaid wordt en doe mijn ogen dicht om extra van dit moment te kunnen genieten. Zachtjes zing ik mee.

‘Raindrops on your windscreen.
They fall from heaven or from hell.
You drive into the light or into darkness.
Uncertainty as your guide.
The road ahead is empty.
It’s paved with miles of the unknown.
Whatever seems to be your destination.
Take life the way it comes, take life the way it is.’

5

Slaapdronken word ik wakker van een appje op mijn telefoon. Ik pak die van onder mijn kussen vandaan en kijk van wie het afkomstig is.

‘Heey lieverd, hoe is het daar?’ Het is van Hans, en ik voel me een beetje schuldig dat ik hem gisteravond voor het slapengaan niet meer heb geappt. Snel antwoord ik dat het goed gaat en dat ik een gezellige eerste dag op het eiland heb gehad. Ik ben nog steeds blij dat mama Hans ontmoet heeft. Mijn vader verliet ons toen ik twee jaar was en ik kan me vrijwel niks van hem herinneren. Toen ik ouder werd heb ik hem wel gezocht, maar nooit gevonden. En inmiddels heb ik er eigenlijk ook geen behoefte meer aan, Hans is als een vader voor me. Ik hoop dat ons contact goed blijft nu mama overleden is, bedenk ik me licht geëmotioneerd.

Het is inmiddels half negen dus ik heb best lang geslapen. Vlug stap ik uit bed, kam mijn haar en kleed me aan. Daarna neem ik een kop koffie met een broodje.

Ik start de laptop op en ga een paar uurtjes werken. Britt neemt de komende weken wat opdrachten van mij over, maar deze moet ik toch echt zelf doen. Als ik daarmee klaar ben, ruim ik de laptop op, app Britt over het werk en kijk naar buiten. Het is middag maar nog steeds niet gestopt met regenen. Ik laat me er niet door tegenhouden en besluit dat ik een wandeling over het strand ga maken. Ik moet toch ook ergens nog iets halen om te kunnen eten. Misschien kom ik dan wel langs een strandtentje waar ik een broodje kan eten en anders loop ik wel even door naar de supermarkt.

Ik kleed me warm, trek mijn laarzen aan en niet lang daarna sta ik al buiten. Via de achterdeur ben ik vrij vlot op het strand en omdat het inmiddels harder lijkt te zijn gaan regenen zet ik mijn capuchon gauw op. Ik verbind mijn draadloze oordopjes, zet P!nk op het hoogst haalbare volume en loop richting de zee. De muziek dreunt lekker in mijn slapen terwijl ik rustig over het strand langs de waterlijn wandel. De regen doet me niet zoveel. Als ik zometeen thuiskom, neem ik gewoon een lekkere warme douche. Ik loop graag en veel, het helpt me altijd om mijn gedachten te ordenen en tegelijkertijd maakt het me rustig.

Na drie kwartier en een korte tussenstop bij de strandbar even verderop, besluit ik dat het tijd is om terug naar mijn verblijf te lopen. Ik ben inmiddels doorweekt en wil ook niet ziek worden in mijn vakantie. Ik keer om en loop dezelfde weg terug. Ik durf het nog niet aan om een ander pad in te slaan, het zou net wat zijn om met dit weer te verdwalen, en er zijn vast niet veel andere mensen een wandeling aan het maken. Hier op het strand ben ik in ieder geval de enige idioot die aan het wandelen is. Zelfs de zeemeeuwen kijken me op een manier aan alsof ik niet goed bij mijn hoofd ben en terwijl ik terug staar grinnik ik zacht.

Ik ben bijna bij mijn vakantiehuis als ik mijn telefoon voel trillen. Vlug loop ik door naar de woning, zodat ik kan kijken wie het is. Ik ga in deze plensbui mijn telefoon niet uit mijn jaszak halen, dat heb ik eerder eens gedaan en daarna had ik gelijk waterschade.

Een uurtje later sta ik al onder de warme douche. Mijn natte kleding heb ik uitgehangen en mijn laarzen staan al te drogen onder de verwarming, die ik bij binnenkomst meteen drie graden warmer heb gezet. Het warme water glijdt langs mijn lichaam en ik voel mijn spieren ontspannen. Gisteren vond ik in het kastje van de badkamer een luxepakket met doucheproducten waarmee ik nu mijn haar aan het wassen ben. Mam heeft echt aan alles gedacht. De vanillegeur vult de badkamer en haalt allerlei herinneringen aan mijn moeder naar boven.

Wanneer ik klaar ben met douchen schiet ik in een joggingpak en plof ik op de bank, met een tosti. Ik zet de televisie aan en start Twilight op. Ik ben gek op vampier Edward en als vanouds zwijmel ik helemaal weg terwijl ik op mijn tosti kauw.

Wanneer ik Bella haar telefoon zie pakken realiseer ik me weer dat ik ook een appje had. Ik kijk naast me op de bank en daarna op de tafel, maar mijn telefoon ligt er niet. Vast nog boven in de badkamer laten liggen, bedenk ik me. Zuchtend loop ik naar boven. Even baal ik van mezelf dat ik zo ontzettend chaotisch en vergeetachtig ben. ‘Maar ja, wat doe je eraan hè,’ verzucht ik.

Mijn telefoon ligt inderdaad nog in de badkamer op de wastafel en ik kijk vlug naar het berichtje. ‘Hey Es, hoe bevalt het op Ameland? Mis je nu al.’ Grijnzend kijk ik naar het berichtje van mijn beste vriendin en begin te typen, ik zie haar online komen en bedenk me dat ik haar net zo goed kan bellen.

‘Goed hoor! Heb je mijn mail gezien?’ begroet ik Britt als ze opneemt.

‘Nog niet. Vertel, hoe is het daar?’ vraagt ze me nieuwsgierig.

‘Eigenlijk best wel goed. Het valt me tot nu toe echt mee. Ik heb twee jongens ontmoet en ben nu net Twilight aan het kijken,’ vat ik mijn dagen kort samen.

‘Je hebt twee jongens ontmoet?’ Zoals ik al een beetje verwacht had, pikt ze dat eruit. Britt staat altijd te springen om meer te weten te komen over mijn liefdesleven, dat trouwens niet veel voorstelt.

‘Ja, Finn en Daan. Wonen en werken hier op het eiland. Ze hebben mijn koffers hierheen gebracht en zijn toen nog even blijven hangen.’

‘Knap?’ wil ze weten en ik moet lachen om het feit dat ze altijd zo nieuwsgierig is.

‘Finn wel, maar ook enorm gesloten. Daan is hartstikke gezellig.’

Ik hoor Britt mopperen aan de andere kant van de lijn.

‘Wat ben jij allemaal aan het doen?’ verander ik dankbaar het onderwerp.

‘Ach, nagels lakken. Maar het potje is omgevallen en ik vraag me af of mijn salontafel ooit nog weer wit gaat worden,’ verzucht ze.

Ik moet lachen om haar actie. Ze is al een even grote kluns als ik.

‘Ik dacht dat jij mannen had afgezworen?’ vist Britt verder.

‘Ja, het wordt vast ook niks, want hij lijkt me niet echt erg enthousiast over mijn bestaan. Volgens mij over niemands bestaan,’ beken ik.

‘Je hebt vier weken de tijd om dat te veranderen,’ meent Britt die alles als een uitdaging ziet. We praten nog wat verder over het werk en als we ophangen kijk ik de film af en duik lekker mijn bed in.

6

De afgelopen drie dagen bestonden vooral uit veel wandelen, wat werken, uitgebreid koken en daarbij veel aan mam denken. Ik liep zelfs een keertje tot in Hollum en kwam langs het hotel van Daan. Ik vermoed dat het zijn hotel was, aangezien er Zeezicht op de voorgevel stond. Binnengaan durfde ik niet. Ik wil me ook niet opdringen aan hen. Dus wandelde ik er gewoon voorbij en keek wat het dorp nog meer te bieden had. Het is een klein dorpje met wat winkels en een paar restaurantjes. Het zag er gezellig uit. Toen ik er langs liep, waren er mensen bezig met het ophangen van lampjes. Ik vermoed alvast voor de feestdagen, aangezien het inmiddels al december is.

Met het idee vandaag rustig aan te doen omdat de regen echt met bakken uit de hemel komt, plof ik gekleed in mijn comfy joggingpak op de driezitsbank. Naast me een bord met twee ovenbroodjes, die ik net warm gemaakt heb. Ik leg het plaidje over mijn benen en zoek met de afstandsbediening de volgende film van het vampierenduo op.

Twilight en New Moon heb ik de afgelopen dagen al bekeken. Persoonlijk ben ik absoluut team Edward. Het is niet dat ik Jacob niet knap vind, integendeel zelfs. Maar ik verkies een vampier boven een weerwolf. Daarbij heb ik vanaf boek één echt een enorme zwak voor Edward ontwikkeld en sinds de films ook voor de acteur die de rol van Edward op zich neemt. Eclips is mijn favoriete film en ik ga er goed voor zitten.

Edward heeft nog geen woord gezegd als ik een berichtje op mijn telefoon zie binnenkomen. Ondanks dat de film nog maar net begonnen is, zet ik deze op pauze en pak mijn telefoon om te kijken wie het is.

‘Hoi Essie. Ik mag Essie zeggen toch? Kun je mij misschien uit de brand helpen?’

Verbaasd staar ik naar het berichtje. Het is van een vreemd nummer, dus ik heb geen idee wie ik uit de brand zou kunnen helpen. De onbekende gebruikt blijkbaar ook geen profielfoto, dus daaruit kan ik het ook niet opmaken.

‘Hangt ervan af wie jij bent,’ stuur ik terug. Als ik mijn telefoon terug op tafel leg en de film wil opstarten, zie ik vanuit mijn ooghoek alweer een berichtje binnenkomen.

‘Sorry, Daan. Nummer van Finn gekregen. Personeel ziek, kun je voor mij de bezorgdienst doen vandaag? Als je liever van je vakantie wilt genieten ook goed hoor.’

Ik werp een blik naar buiten, het regent nog steeds. Het is niet dat ik iets anders kan ondernemen. De film heb ik al meerdere malen gezien en ik wil Daan best helpen.

Ik sla zijn mobiele nummer op en zie hoe hij nu wel een profielfoto heeft. Drie jongens met hun toostende glazen naar elkaar in een café. Ik herken Finn en Daan onmiddellijk. Ik vraag me af wie die derde jongen is, waarschijnlijk ook een goede vriend. Ik verklein Daans profielfoto weer, om hem een berichtje terug te kunnen sturen.

‘Ik heb geen auto?’

Hij reageert direct. ‘Ik haal je op, binnen een uur.’

Terwijl ik een duimpje terugstuur, schakel ik de tv uit en snel naar boven. Ik kan moeilijk in mijn joggingpak de deur uit.

Gauw schiet ik in een nauwsluitende spijkerbroek en een donkergrijze sweater. Daarna spuit ik wat parfum achter mijn oor, kam mijn haar en doe wat make-up op. Beneden trek ik mijn zwarte All Stars en mijn spijkerjasje aan, blij dat ik zo slim was om twee jassen mee te nemen. De andere hangt nog van gisteren op de verwarming te drogen. Ik prop nog vlug een kauwgompje in mijn mond terwijl ik uit het raam staar, wachtend op Daan.

7

Daan arriveert zoals hij geappt had, precies een uur later. Hij claxonneert tweemaal en komt zijn Land Rover niet uit. Ik kan me dat goed voorstellen, want van dat kleine stukje van het huis naar de auto is precies genoeg om zeiknat te worden. Ik zet mijn capuchon op en ren naar de auto toe. Wanneer ik naast hem neerplof kijkt hij me weer met die olijke ogen aan.

‘Echt top dat je me wilt helpen,’ zegt hij, duidelijk met waardering in zijn stem.

Ik haal mijn schouders op. ‘Tuurlijk, het is toch geen weer om iets anders te doen,’ zeg ik zacht terwijl ik naar buiten knik. Hij grijnst, richt zijn ogen vooruit en rijdt weg. Ik kijk opzij en ik zie zijn enorme litteken, dat zelfs boven zijn jas uitkomt. Nu het zo in mijn gezichtsveld valt, kijk ik er onbewust toch naar. Het ziet er best indrukwekkend uit. Ik heb geen idee of Daan doorheeft dat ik hem aangaap. Hij laat het in elk geval niet merken.

‘Kon Finn het niet doen?’ vraag ik hem. Ik wil best wat meer over Finn te weten komen en dit lijkt me een goede kans.

Daan kijkt even opzij en fronst zijn voorhoofd alsof het volkomen logisch is dat dat niet kan. ‘Finn rijdt niet,’ zijn stem klinkt ineens wat donkerder.

‘Heeft hij geen rijbewijs?’ Ik kan het niet laten om de vraag te stellen.

Daan knikt en kijkt me aan met een blik waarvan ik niets begrijp. ‘Zeker wel.’

Hoewel ik aan de toon in zijn stem hoor dat er wel degelijk een goede reden voor is, stel ik er verder maar geen vragen over. ‘Oké,’ zeg ik daarom en staar door het raam.

‘Waarom ben je eigenlijk vier weken alleen op vakantie?’ Daan blikt nieuwsgierig opzij.

‘Idee van mijn moeder. Ze is vorige week overleden aan de gevolgen van kanker. Vroeger gingen we elk jaar samen naar Ameland,’ vertel ik aan Daan.

Hij lijkt de informatie die ik hem zojuist gegeven heb even in zich op te slaan en knikt bedachtzaam.

‘Vind je het dan niet juist heel moeilijk om hier te zijn, zonder haar?’

‘Op sommige momenten wel ja, ik ben blij met deze afleiding,’ mompel ik verlegen.

‘Je mag me altijd bellen, als er iets is.’ Daan legt kort zijn hand op mijn knie en het warme gebaar ontroert me.

Hij parkeert de auto voor het hotel, dat ik herken van mijn wandeling door het dorp, en klikt dan zijn gordel los.

Ik volg zijn voorbeeld en we lopen zo snel mogelijk het hotel in om de regen te ontwijken. Wanneer we in de hal staan maak ik van de gelegenheid gebruik om die eens goed te bekijken. Er liggen donkergrijze plavuizen op de vloer en direct na de hal, achter een grote ronde balie bevindt zich de receptie. De balie is wit en er zit een forse vrouw met zwart haar van in de veertig achter. Ze is druk aan het telefoneren en knikt naar Daan en mij wanneer ze ons binnen ziet komen. We lopen langs de robuuste balie de trap op, het zijn brede treden en de muren zijn legergroen geschilderd. Aan de wand hangen foto’s van het hotel door de jaren heen. Het begint met zwart-wit foto’s en geleidelijk aan herken ik steeds meer van het hotel zoals het nu is.

‘Het is hier echt mooi,’ zeg ik verwonderd tegen Daan, die geduldig naast me loopt terwijl ik om me heen kijk.

‘Dank je.’ Hij lijkt plots wel een verlegen schooljongetje.

Op de eerste etage bevindt zich de keuken. Er staan twee mannen die druk bezig zijn met het klaarmaken van de maaltijden.

‘Siem, Lars, dit is Esmee. Zij gaat de maaltijden vandaag bezorgen.’

Siem loopt als eerste op mij af. Zijn blauwe ogen kijken me vriendelijk aan terwijl hij mij een hand geeft.

‘Welkom Esmee,’ zegt hij vriendelijk. Lars volgt zijn voorbeeld en geeft me ook een hand met precies dezelfde woorden.

‘Lekker origineel, gap,’ grinnikt Siem tegen Lars, die meteen een kop als een tomaat krijgt.

‘Hier kun je straks de maaltijden weghalen. Ik zal je dadelijk de lijst geven,’ legt Daan uit en ik knik. Het klinkt niet bijzonder ingewikkeld, dit moet ik wel kunnen ondanks mijn gebrek aan horeca-ervaring.

Hij loopt voor me de keuken uit. Ik draai me nog even om in de deuropening en knik vriendelijk naar de mannen in de keuken, dan loop ik gauw achter Daan aan de gang op. Verder heb je op deze etage nog het beddengoed, het wasgedeelte, een hok met een stofzuiger, dweil en dat soort dingen. De tweede en derde etage bestaan uit kamers en nog voor ik wil vragen waar Finn verblijft tikt Daan kort op de laatste deur.