SCHADUWLAND

LYDIA VAN HOUTEN

Eerste druk april 2020

Tweede druk november 2021

Derde herziene druk juli 2022

Oorspronkelijke titel: Schim

Copyright © 2022 Lydia van Houten

Copyright © 2022 Kabook Uitgevers

Omslagontwerp Albadoro Publishing

Omslagbeeld iStockphoto

Kabook Uitgevers is een imprint van Kabook Publishing

Voor meer informatie kijk op: www.kabook.nl

Namen, personages, bedrijven, plaatsen, evenementen, locaties en incidenten zijn ofwel de producten van de verbeelding van de auteur of worden op een fictieve manier gebruikt. Elke gelijkenis met echte personen, levend of dood, of feitelijke gebeurtenissen is puur toevallig. Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag verveelvoudigd, opgeslagen of openbaar gemaakt worden, in enige vorm of op welke andere manier, hetzij elektronisch, mechanisch of door fotokopie, of enig andere manier, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de auteur.

Proloog

Denise Donalds rende door het duister van de nacht over het strand, half struikelend over haar eigen benen. De zwoele zeewind waaide om haar gezicht. Haar ademhaling was luid en oppervlakkig, haar handen gevouwen tot vuisten om extra kracht te zetten bij het klimmen. Het drassige zand trok haar blote voeten naar beneden. Haar angst voor wat ging komen hield haar gaande.

In gedachten ging ze terug naar de vier vreselijke dagen in gevangenschap. Wat was het stom geweest om hem te vertrouwen en met hem mee te gaan. Het begon als een sprookje, maar eindigde in een nachtmerrie, tot ze een uur geleden aan hem was ontsnapt. Maar hoe lang nog? Ze wist dat haar slappe benen het snel zouden begeven. Hij zou haar inhalen.

Iets in haar ooghoek haalde haar uit haar concentratie. Haar linkervoet kwam scheef neer en ze struikelde voorover. In een fractie van een seconde realiseerde ze zich dat ze niet verder kon: een stekende pijn trok vanuit haar enkel omhoog, tot in haar kuit. Op handen en knieën drukte ze zich omhoog, kroop nog een paar meter door het natte zand en zakte ten slotte uitgeput in elkaar. Tranen vloeiden over haar wangen en smolten samen met het zeewater dat haar de baai in probeerde te trekken.

Ze meende hem te horen boven het geruis van de branding uit. Zijn diepe ademhaling was dichtbij.

‘Je hebt gewonnen,’ fluisterde ze tegen de donkere schaduw die zich over haar heen boog.

Hij greep haar haren vast en ze gilde het uit.

‘Nee hoor, lieverd,’ grijnsde hij terwijl hij langs zijn lippen likte. ‘We zijn pas net begonnen.’

Hoofdstuk 1

‘Stop!’ De dikke regisseur drukte zijn sigaar uit in de kristallen asbak die hij met zijn andere hand vasthield. Hoofdschuddend zette hij het ding in de lege stoel naast hem en schoof langzaam naar voren in de roodsatijnen zetel. Hij vouwde zijn handen onder zijn kin en keek met zijn kleine ogen naar het theaterpodium van Midtown West Broadway, waar Mason Robins onrustig afwachtte. ‘Je ziet bleek. Gaat het wel goed? Of is het omdat je nerveus bent?’

Mason balde zijn vuisten en klemde zijn kaken op elkaar. Dit gaat niet goed. Lennard stelt een strikvraag. Ondertussen wist hij hoe een afwijzing verliep.

‘Nee, ik speel dat ik nerveus ben,’ loog hij en hij glimlachte, op een ingehouden manier. Hij sloeg zijn armen over elkaar en hief zijn kin. Mason hoopte dat zijn nieuwe houding datgene uitstraalde wat de regisseur zocht: een krankzinnige maniak met narcistische trekjes. Precies zoals in het script stond.

Lennard Mills schoof in zijn stoel heen en weer en schraapte zijn keel. ‘Mason, sorry, maar dit is… ik weet het niet. Het is niet…’

‘Luister,’ onderbrak Mason hem. ‘Je weet dat deze rol mij op het lijf geschreven is. Toe, kom op!’

Het zweet liep van zijn voorhoofd. In het felle licht van de spotlights tuurde hij met samengeknepen ogen in de zaal voor hem, naar de vadsige man op de voorste rij.

Ik ben niet goed genoeg. Ik, Mason Robins, ben niet meer dan een oplichter. Verdomme. Ik zou hier niet moeten staan. Die klote spotlights.

Lennard Mills schudde zijn hoofd. ‘Ik zie het niet voor me, Mason. Het is iets anders, dat karakter. Rauwer, snap je? Jij, jij hebt iets… hoe moet ik het zeggen? Ik bedoel, je rol als Jersey was fantastisch, maar dit… dit klopt niet. Sorry, ik kan je deze lead niet geven.’

‘Rauwer? Dat kan ik! Kom op, ik heb deze rol echt nodig. Ik kan mijn baard laten staan? Geef me wat meer tijd, dan geef ik je alles wat je wil. En meer.’

‘Sorry, nee. Volgende keer beter, Mason.’

‘Wacht. Ik probeer het opnieuw. Ik kan het echt beter.’

Mills schudde zijn hoofd en stond op. ‘Jij bent hem niet.’ Hij liep de zaal uit, maar draaide zich bij de deur nog eenmaal om. ‘Mijn lunchafspraak met Stan kan niet wachten. Onze productiemaatschappij gaat samenwerken met Spellman Enterprises. Sorry Mason. Vraag Betty je onkosten te vergoeden. Zeg dat ik je lunch betaal. Voor de goede ouwe tijd, toch?’ Hij zwaaide met de papieren in zijn handen en verdween door de deur.

‘Godverdomme. Goede ouwe tijd,’ vloekte Mason. Hoewel hij net drieëndertig was geworden, voelde hij zich op dit soort momenten achter in de vijftig. Vermoeidheid overviel hem. Hoeveel uur had hij vannacht geslapen? Hooguit drie uur? Zoals zo vaak de laatste weken. Zijn gedachten dwaalden af, tot hij zich herinnerde dat hij de nacht voor gisteren door was gekomen met het voor de zoveelste keer lezen van Aznahabi’s boek: Transdimensionetics, ontketen de buigende realiteit. Wat stond daar ook weer in? Diep in- en uitademen. Alleen positieve gedachtes toelaten…

Getril in zijn broekzak trok hem uit zijn overpeinzingen. Mason haalde zijn mobieltje tevoorschijn.

‘En?’

‘Hé Alex. Nee, het is niets geworden.’

‘Kut zeg. Waarom niet?’

‘Hij zocht een rauwer type. Overtuigender.’

‘Spijtig. Maar ik heb misschien iets anders voor je. Een reclamespot, en ik wil je…’

‘Nee. Absoluut niet. Je weet hoe ik daarover denk,’ interrumpeerde Mason zijn agent.

‘Laat me uitpraten. Ik weet het, je bent een kunstenaar, en bla bla bla. Luister even naar me. Het is van de producenten van je tweede film. Misschien is dat het opstapje dat je nodig hebt, waardoor je makkelijker binnenkomt bij een andere film. Ik heb gehoord dat ze plannen hebben voor een vervolg. En je gezicht is dan vaker op de tv.’

‘Vergeet het, Alex. Je weet waar ik naartoe werk. Als ik zomaar alles aanneem, kom ik nergens. Ik ben verdomme een artiest, maar jij wilt mij alleen commerciële shit verkopen.’

Hij hoorde Alex diep zuchten en wist wat hij ging zeggen: wat hij de laatste maanden steeds opnieuw vertelde. Mason kon het dromen. Er zijn geen meesterwerken, geen echte kunstenaars en artiesten, wees blij met de rollen die je aangeboden krijgt. Wees niet zo eigenwijs, zo wil niemand met je werken.

Maar dit keer zei Alex niets. De stilte was beangstigend.

‘Alex?’ En toen hij nog steeds niets zei: ‘Ik heb nagedacht over wat je me vorige week voorstelde. Is die rol nog beschikbaar?’

‘Dat was een week geleden, ze hebben Christopher Ricks al gecast voor die serie. Iedereen weet hoe jij over die Giant Originals denkt. Daarom vraag ik je – nee, ik smeek je: vergeet wat je jezelf wijs hebt gemaakt. Niemand krijgt tegenwoordig de drama’s die jij zoekt. Shakespeare is uit! Jij bent geen artiest, Mason. Je moet denken als een verkoper, en wachten op iets dat nooit gaat komen is verspilling van mijn tijd. Dus pak wat je nu nog pakken kunt. Het is entertainment, man, geen hogere wiskunde. Je moet regels uit je hoofd leren en dat is het. Ik hoorde van je vrouw dat ze tegenwoordig ook geen rollen meer krijgt.’

‘Laat Naomi erbuiten.’

‘Ze staat er niet buiten. Ik moet huur betalen, jij ook. Denk aan je gezin, aan Maggie en Naomi.’

‘Ja, natuurlijk, en ik denk ook aan jouw Lamborghini.’

Alex liet nog een diepe zucht horen. ‘Die moest ik verkopen.’

‘Echt? Dat spijt me, man.’

‘Ja, de rekeningen lopen op.’

‘Het komt vast wel goed.’

‘Dat betwijfel ik.’

‘Ik weet het zeker. Je moet positief blijven.’

‘Positief? Sinds jij dat boek van die goeroe las, heb je iedereen om je heen meegetrokken in je armoedige zooi. Die rare sekte, daar is niets positiefs aan. Niets!’

‘Aznahisme is een filosofie, een levenskunst, maar zeker geen sekte.’

‘Levenskunst? Die Naguru Aznahabi verkoopt miljoenen boeken met zijn spirituele sciencefictionshit. Van Paula Riggins hoorde ik dat hij een miljoenendeal sloot met Markx Publishing House. Filosofie, welnee man. Die man lacht z’n lul uit z’n broek, het is gewoon een gladde praatjesmaker. Een regelrechte zakenman, een geweldige marketeer en verkoper! Ik zou hem moeten vertegenwoordigen.’

‘Naguru Aznahabi geeft spirituele verlichting, hij is geen oplichter.’

‘Spirituele verlichting mijn reet, Mason. Die man woont in een fucking villa dankzij die verlichtingsonzin en al die mensen die erachteraan lopen.’

‘Je snapt het niet.’

‘Leg het me uit. Want wij zitten aan de grond.’

‘Het gaat niet alleen om geld, Alex.’

‘Niet? Natuurlijk wel. Die goeroe waar jij die spirituele onzin vandaan haalt staat al weken op nummer één op de New Yorkse bestsellerslijst. Natuurlijk maakt geld hem geen reet uit, hij zwemt erin. Maar jij? Jij solliciteert naar een rol als dakloze. Als jij deze opdracht niet aanneemt, ben ik klaar met je en dat is niet goed, niet voor jou en niet voor mij. Kom op, na alles wat we samen hebben doorstaan. Pak die commercial aan. Ze betalen goed en wat heb je te verliezen?’

Mason wist het antwoord niet, en met een ‘Ik zal erover nadenken’ drukte hij Alex weg.

‘Jij bent geen artiest, Mason. Je bent geen kunstenaar. Je bent nep, iemand die zijn ziel verkoopt voor geld,’ fluisterde hij tegen zijn schaduw op de houten vloer.

Dat is wat ik ben. Vlak. Plat. Een tweedimensionaal karakter op andermans schaakbord, een schaduw op andermans witte doek. Balancerend tussen lichte en donkere vlakken. Een grap. Niets meer, niets minder.

‘Lieverd? Ben je nog hier?’ Vanuit de coulissen kwam Betty in een krappe tijgerprintjurk op hem afgestapt. Haar lange rode haren en goedgevormde figuur deden haar knapper lijken dan ze van dichtbij was.

Met een klapper in haar handen kwam ze naast hem staan. Ze verstikte hem met haar nootachtige parfum.

‘Hallo, Betty. Afgevallen? Je ziet er goed uit.’

‘Ja? Dank je, schat. Ik kon niet anders dan luisteren tijdens je auditie en ik heb me in moeten houden. Lennard kan echt een ongevoelige zak zijn soms. Anders dan jullie empathische en hoogsensitieve kunstenaars.’ Ze leunde dichterbij, lachte haar witte tanden bloot waar nog een veeg rode lippenstift op zat, en streek op een verleidelijke manier door haar felrode haar.

‘Kunstenaar? Echt? Dat is lief van je. Dank je, Betty.’

‘Natuurlijk.’

Mason schudde zijn hoofd. ‘Ik weet het gewoon niet meer.’

‘Ach, schat! Die domkop van een Lennard… Hij walst over iedereen heen en kan geen rekening houden met andermans gevoelens. Hij snapt dat gewoon niet.’

Mason knikte.

‘Laat ook maar. Ik regel het wel. Weet je, Naomi is een gelukkige vrouw. Wie wil er nou niet met Mason Drake getrouwd zijn? Hoe lang zijn jullie nu al een paar? Is het vijf jaar?’

‘Acht jaar.’

Ze boog voorover, waardoor haar boezem bijna uit haar jurk sprong. ‘Acht jaar alweer?’ Ze zuchtte diep. ‘Je weet wat ze zeggen, hè? Na zeven jaar komt de sleur erin. Ik ben een groot fan van je. Zoals je Jersey speelde… geweldig.’

Mason wist waar dit gesprek naartoe zou gaan. Hij had de rol zo goed op het doek gezet dat alle vrouwen geloofden dat hij echt die Don Juan was.

Hij klemde zijn kaken op elkaar.

‘Ik weet zeker dat Lennard een grote fout maakt,’ ging Betty verder. ‘Die persoon in het script is je op het lijf geschreven. Ik zie zulke dingen, jij bent hem gewoon. Wacht…’ Ze opende haar klapper, trok er een bundel papieren uit en drukte ze zowat in zijn gezicht. ‘Hier, ik heb het hele script van de film. Weet je wat? Neem het mee, lees het door, leef je in en dan overtuig je Lennard volgende week dat die rol echt voor jou is.’

‘Dank je wel, dat is erg lief van je.’

Betty knikte, trok een mobieltje uit haar zak en begon druk te typen. ‘Voilà. Opgelost. Ik heb dinsdagmiddag een afspraak voor je ingepland. Maar goed dat ik zijn persoonlijke assistente ben, hè? Niet opgeven, Mason.’

‘Ik weet niet hoe ik je ooit kan bedanken.’

‘Geen dank, schat. Bedank me als je die rol krijgt. Je weet wat ik bedoel.’ Ze glimlachte veelbetekenend. ‘Een tip. Ik heb het gelezen en het kruipt echt onder je huid, dat type dat Lennard voor ogen heeft. Je moet diep gaan.’ Ze liet een knipoog vallen.

‘Dat kan ik wel.’

‘Mooi. Lennard had het over onkosten en een lunch?’

Mason humde instemmend.

‘Ik kan er een bijzondere lunch van maken? Kaviaar, champagne…’ Nog voor Mason kon reageren schoof ze haar hand over zijn Levis, en stopte bij zijn kruis. ‘Oesters.’

Mason zei niets. Hij schudde alleen zijn hoofd.

‘Ik heb verhalen gehoord, Mason, maar dat is zeker verleden tijd?’

‘Sorry, Betty. Ik ben een andere man nu.’

Ze haalde meteen haar hand weg en zuchtte diep. ‘Ja, ja, ik snap het. Het is anders na die moeilijke periode, toch? Een miskraam maakt altijd indruk.’

‘Wat? Nee, hoe bedoel je? Je moet die roddelbladen niet geloven, Betty. Ik ben gelukkig getrouwd en heb een prachtige dochter.’

‘Dat heb ik niet uit de roddelbladen, hoor, en ik ben erg blij voor je dat het goed gaat met, eh…’

‘Maggie.’

Ze trok opnieuw een brede glimlach en haalde een portefeuille uit haar tas waar ze een paar dollarbiljetten uit trok.

‘Honderdvijftig dollar,’ zei ze vlak.

‘Oké, dank je.’ Mason pakte het geld aan zonder te tellen.

‘Ik lees geen roddelbladen, allemaal rommel. Maar mocht je willen weten uit welke bronnen ik het dan wel heb…’

‘Uit welke bronnen heb je dat dan?’ bromde Mason afwezig.

‘Nou, jij bent lid geworden van Aznahabi’s cult, toch? Jeffrey, mijn neef, is ook lid van die sekte. Hij weet alles van iedereen, omdat hij achter de schermen alle gevoelige informatie van de leden opslaat op de servers daar. Dat vertelde hij me ook. Weet je dat hij daarvoor een wetenschapper was? Te zot voor woorden. Nu laat die gek zijn baard staan en zijn haar groeien, en hij loopt rond in een witte jurk. De hele dag mediteren, zingen en zwijgen. Dat is toch niet normaal? Triest hoe makkelijk mensen te manipuleren zijn. Er hoeft maar iets te gebeuren…’ Ze knipte in haar vingers. ‘… of ze zoeken houvast in onzinnige dingen. Praatjes, tsjakka, drugs snuiven en chakra’s zingen, of hoe dat ook gaat, en voilà!’

‘Ik ben geen lid.’ Mason voelde zijn mondhoek vertrekken.

‘Niet? O, wat raar. Jeffrey wist mij te vertellen dat hij je naam hoorde vallen. Nou ja, hij ziet ze vliegen, dat is duidelijk.’

Mason trok zijn rechterwenkbrauw op.

‘Ik zeg het je, verknipt zijn ze. Totaal verknipt en krankzinnig.’ Betty draaide met haar wijsvinger om haar slaap en liep heupwiegend weg, Mason achterlatend met het script en zijn vlakke schaduw, die zich steeds verder uit leek te strekken.

‘Krankzinnig…’ echode het na.

Hoofdstuk 2

Naomi’s stem klonk hoog en hysterisch. Ook al wilde Mason haar geruststellen, hij wist dat er maar één ding op zat als zijn vrouw zo tekeerging: de straten van Manhattan verkennen.

‘… en de huur, Mason. Boodschappen. Maggie heeft kleding nodig. Hoe moeten we…’ Hij liep weg van het geschreeuw en trok zijn jack van de kapstok. Hij wierp een blik op de spiegel, streek de lok voor zijn ogen weg en knikte.

Het komt goed, Mason. Alles komt goed, fluisterde het spiegelbeeld hem toe.

Vanuit zijn ooghoek viel hem een kaartje op met grote schreeuwerige letters erop, achter hem op de grond, half onder het schoenenrek.

Wildclub, for special members only

Nieuwsgierig draaide hij het visitekaartje om. Hij las het adres en wist dat het niet echt ver was, maar wat deed het in zijn gang?

Hij stak het kaartje in zijn jaszak, aaide Ariel over haar kop toen die zich kwispelend tussen zijn voeten door duwde, en gooide de deur van zijn woning achter zich dicht. Buiten, in de verstikkende warmte van de straten van Manhattan, doemden de torenhoge gebouwen op. De drukte en de gekte van de megastad maakten hem rustig. Het geraas, de hectiek van het verkeer, het geschreeuw, getoeter, ronkende motoren, de opdringerige fietskoeriers die zich als kakkerlakken overal doorheen manoeuvreerden, de reclameborden die aan de gevels heen en weer bewogen: Koop dit! Koop dat!

Mason zuchtte. Ook al was het pas drie uur in de middag, voor hem voelde het als middernacht. Zijn zoveelste slapeloze nacht had zijn ritme en tijdgevoel verstoord.

Hij sloeg rechts af bij Broadway en wandelde met ferme passen tot de hoek, waar hij de drukte van het verkeer achter zich liet en de gezellige Grand Street vol levendige horeca en bloemenzaken in wandelde. Een gele taxi sneed Mason de pas af toen hij over wilde steken en kwam al toeterend tot stilstand. De chauffeur zwaaide vriendelijk, maar nog voor hij het raampje open kon draaien, stapte Mason van de weg af.

‘Hé, Mason! Mason Drake?’ hoorde hij de man roepen. ‘Hé, heb je een handtekening voor me?’

Mason trok zijn kraag hoog op en maakte zich uit de voeten.

Hij passeerde Breadsels and Co, een veel te dure, trendy bakker, Sweets & Treats, de donutwinkel met alleen felroze zoetigheden, Starbucks, en op de hoek zijn favoriete lunchroom, Havana, uit de toon vallend bij de rest van de straat door de Cubaanse uitstraling en Zuid-Amerikaanse muziekstijl die naar buiten ontsnapte. De felle groene en oranje kleuren van het interieur en de vele Buick-onderdelen aan de muur trokken hem hier vaak naar binnen, waar hij graag een sandwich met pulled pork at, met Cubaans bier erbij. Nu passeerde hij de lunchroom en zwaaide naar de serveerster, die een tafel schoonmaakte. Ze zwaaide terug en hij botste tegen iemand op.

‘Pardon!’ Een lange magere man in regenjas en met uitgeklapte paraplu trok zijn hoed even omhoog en passeerde hem snel. Masons aandacht werd gevangen door een smal steegje aan zijn rechterhand, dat hem vreemd genoeg nooit eerder was opgevallen sinds hij in deze buitenwijk van New York was komen wonen. De gekte en drukte leken eraan voorbij te gaan.

Nieuwsgierig sloeg hij de zijstraat in, waar een knipperend neonbord naar hem leek te roepen.

WILDCLUB

Hij las de sticker op de deur, in schreeuwende hoofdletters.

Hier komen dromen uit

O, en welke zijn dat dan, dacht Mason sarcastisch.

Toch was zijn aandacht getrokken. Het was niet eens het visitekaartje in zijn jas, maar een onzichtbare hand die hem naar binnen dwong. Ook al was hij er zeker van dat dit een louche bar was, met goedkope vrouwen, toch kon hij de vraag niet loslaten hoe het kaartje in zijn hal was beland.

Op het moment dat hij de donkere deur opende en over de rode loper naar binnen liep, viel zijn mond open.

De ruimte was modern en groot, maar op de bediening achter de bar na vrijwel leeg. Blauwe en paarse lichten draaiden onrustig mee op de beats van de trendy muziek die uit de vele speakers klonk. Tegenover een danszaal bevond zich een enorme bar, met kroonluchters erboven. De wanden achter de bar waren behangen met messing rekken vol glazen en flessen exotische drank. Ze rekten zich uit tot aan het plafond.

In de hoek hing een man met grijs haar ineengedoken met zijn armen over elkaar over de bar heen, terwijl een ober aandachtig met een witte doek wat bierglazen poetste.

Verwonderd stapte Mason naar de bar en zetelde zich op een van de hoge krukken.

‘Meneer, wat kan ik voor u doen?’ De ober was misschien een paar jaar jonger dan Mason. Het gaf hem een ongemakkelijk gevoel dat deze man in pak met vlinderdas hem aansprak als meneer.

‘Gewoon een cola,’ antwoordde hij.

‘Natuurlijk. Wenst meneer gezelschap?’

Dus toch. Mason had meteen spijt dat hij naar binnen was gestapt. Hij schudde zijn hoofd.

Op dat moment tikte iemand op zijn schouder en schoof er een vrouw naast hem op de kruk.

‘Hé, ken je me nog?’ vroeg de blondine van hooguit begin twintig.

Haar lange, golvende haar bedekte haar blote schouders. De witte jurk was toen ze ging zitten aan één kant omhooggekropen en Mason zag dat ze een hemelsblauw onderbroekje droeg. Hij wendde zijn ogen af, naar zijn glas.

Verleidingen. Niet doen, Mason.

Hij voelde een arm om zijn schouder heen. ‘Ik ben zo blij dat je er bent, en dat speciaal voor mij.’

‘Nou, nee hoor.’

‘O jawel, Mason. Ken je me niet meer? Echt niet? Kijk eens goed.’

Hij liet zijn ogen over haar heen glijden, van onder tot boven, en fronste zijn wenkbrauwen. ‘En waar moet ik je precies van kennen?’

‘Ik wist het wel. Je kent me niet meer. Snap ik ook wel, ik was een kind. Maar jij hebt een onuitwisbare indruk op me gemaakt, hoor. Indy Rickers, ik speelde de ontvoerde dochter. Je had iets met die actrice. Hoe heette ze ook alweer? Bridget… nog iets.’

Jezus, dat is lang geleden. Dat was in het begin van mijn carrière.

Op zijn hoede reageerde hij, niet te enthousiast. ‘Je bent lang, eh, ik bedoel… erg veranderd.’

Ze giechelde, net iets te overdreven. ‘Jij niet, Mason. Jij bent nog net zo sexy als ik me herinner. Aantrekkelijker nu zelfs. Hoe doe je dat?’

Mason probeerde onverschillig zijn schouders op te halen. Toen ze nog steeds giechelde, nam hij een slok van zijn cola en keek strak voor zich uit, naar zijn reflectie in de gladde, donkere achterwand van de bar.

‘Dat ik nu naast je zit,’ ging ze verder. ‘Onvoorstelbaar. Wauw, dat is echt een droom die uitkomt. Voor mij dan. Jo had helemaal gelijk. Hij zei al dat dromen hier uitkomen.’

De grijsaard aan het einde van de bar stond langzaam op en verdween al waggelend naar de voordeur.

Dat hij hier nu als enige klant leek te zitten maakte Mason benauwd. Toch liet hij niets merken. ‘Een droom? Dus, Indy…’ Hij zweeg, want hij wist niet meer wat hij wilde zeggen.

Ze kroop steeds dichter naar hem toe. ‘Absoluut, en je hoeft niet zo nerveus te zijn, Mason. Ik droom hier al zo lang van en het lot bracht je hier. Bij mij. Precies zoals Jo me beloofde.’ Ze likte langzaam over haar lippen.

‘Wat? Luister, ik weet niet wat dit voor club is, maar ik ga je geen geld geven. Daar doe ik niet aan.’ Mason maakte aanstalten om op te staan.

Indy pakte zijn hand vast en hield hem tegen. ‘Natuurlijk niet. Hoe kom je erbij? Het is niet wat je denkt. Ik ben niet te koop, ik ben niet wat jij denkt. Toe, sorry, kom zitten.’

Mason zuchtte en schoof terug op zijn barkruk. Indy boog naar hem toe, waardoor zijn ogen naar haar boezem werden getrokken. Ook al probeerde hij weg te kijken, haar aanwezigheid, het zoete parfum, alles aan haar bracht hem van de wijs. Nog steeds zag hij haar als het dertienjarige meisje, zijn dochter in die film. En ook al wilde hij het niet, het wond hem op.

‘Luister, Indy. Ik ben hier gewoon voor een drankje. Verder niets.’

Ze haalde haar schouders op en grinnikte. Zwaaide naar de ober en bestelde twee nieuwe cola’s. ‘Rustig. Dat is ook niet waarom ik hier zit. Jo vertelde me dat ik je gerust moest stellen en zeggen dat je precies op het juiste moment op de juiste plek bent. Perfecte timing!’

‘En wie is die Jo?’

‘Jo Wild natuurlijk, eigenaar van deze bijzondere club. Als je wilt dan breng ik je naar hem toe.’ Ze wees naar boven, en nu pas zag Mason de glazen trap die naar een bovenverdieping liep. Vast de hoerenkamers.

De ober bracht de twee glazen en knipoogde naar Indy voordat hij wegliep.

De eigenaar van Wildclub zit vast vanaf boven toe te kijken hoe een mislukte tweederangs acteur als ik hier wordt verleid.

‘Hoe lang werk je hier al?’ vroeg Mason, haar opmerking bewust negerend.

Ze draaide haar pols, en keek op haar horloge. ‘Elf dagen, drieëndertig uur en elf minuten.’

‘Dat is wel erg precies.’

‘Natuurlijk. Ik tel elke minuut zonder jou.’

Knettergek. Ik wist het. Hij staarde haar aan, zich afvragend waar het mis was gegaan. Waren het drugs? Vast.

‘Mason, maak je niet druk. Ik zie je vragende blik, en ik herken hem. Toch ben je hier. Je bent op zoek naar iets, en dat bracht je hier. Je herkent het vast, het gevoel dat je het net niet kunt vinden. Die frustratie, het gevoel dat je iets mist, dat het leven aan je voorbijtrekt zonder dat je er deel van uitmaakt.’

‘Eh…’

‘Juist, ik herken dat. Ik voelde me precies zo toen ik hier binnenliep op zoek naar antwoorden.’

‘Wat is dit voor grap? Waar is de verborgen camera?’

‘Gekkie. Het is geen grap. Kom, ik laat het je zien.’ Ze sprong op, pakte zijn hand vast en zonder iets te vragen sleepte ze hem mee richting de glazen trap.

Hoofdstuk 3

De bovenverdieping was precies zoals Mason had verwacht: erg donker. De deuren waren knalrood en het behang was zwart. Het was bijna alsof hij een ander gebouw binnenliep, zo’n groot contrast was er met het moderne en koelblauwe interieur van beneden.

Indy opende een deur en trok Mason mee naar binnen. Ze nam plaats op een bed met tijgerprint, tegenover een enorme brocante spiegel. Er was geen raam, waardoor de slecht verlichte kamer extra beklemmend aanvoelde.

‘Wat doe ik hier?’ Mason wist niet zeker of hij het fluisterde of dat hij het hardop vroeg.

Indy klopte naast haar op het matras, maar Mason bleef onbeweeglijk staan. Zelfs in het halfduister zag hij haar blos.

Ze draaide haar ogen weg en staarde naar haar felrode pumps. ‘Jo zei me dat jij dit wel zou waarderen, maar ik krijg het gevoel dat je mij niet wilt.’ Ze zuchtte en liet zich languit op het bed vallen.

‘Ik weet niet wat die Jo je vertelde, maar ik betaal niemand voor seks.’

Ze kwam overeind, sloeg haar hand voor haar mond en grinnikte, wat Mason niet kon plaatsen. Onrustig liep hij naar de deur. Net toen hij die wilde openen sprong Indy op en vloog hem om zijn hals. ‘Alsjeblieft, Mason. Ik… ik… dit was niet de bedoeling. Natuurlijk hoef je niets te betalen. Zo ben ik niet. Je hoeft niets te doen als je dat niet wilt.’

Een vreemde honger vlamde in Mason op, iets wat zijn dierlijke instinct aanwakkerde. Was het de manier waarop ze rook, of zich zo dicht tegen hem aan bewoog? Nee, het was omdat het fout was.

Nerveus duwde hij haar weg en veegde het zweet van zijn voorhoofd.

‘Sorry. Ik wilde alleen dat het speciaal was.’ Indy pakte zijn hand vast en kwam langzaam weer dichterbij. Zo dichtbij dat hij geen kant op kon. Haar zachte handen gleden over zijn gezicht en voor hij kon reageren legde ze haar armen opnieuw om hem heen en beet zacht in zijn oor.

‘Indy…’

‘Ik vind je zo geweldig, Mason.’

Mason wurmde zich uit haar greep en stapte opzij. ‘Waarom zijn we hier?’

Ze giechelde, maar het klonk nu ietwat hysterisch. ‘Door mij is Jo nu een groot fan. Ik heb hem al je films laten zien.’

Mason draaide zich naar de veel te grote spiegel, stapte eropaf en drukte zijn neus tegen het koude oppervlak. ‘Is hij daar? Die persoon waar je het over hebt? Die Jo?’

Indy kwam naast hem staan. ‘Natuurlijk. Alles hier is van Jo.’

Mason draaide zich om. Hij maakte opnieuw aanstalten om weg te lopen.

Indy hield hem tegen, greep zijn hand en sleurde hem mee. ‘Kom, ik stel je aan hem voor. Je zult er geen spijt van krijgen.’

Zijn nieuwsgierigheid dwong hem achter Indy aan te lopen, de gang op. Hij wierp een blik naar beneden, waar net een kalende man met een mank loopje aan de bar schoof. Mason zag dat een bodybuilderstype hem vastgreep en naar buiten sleurde.

‘Niet iedereen hoort in deze club thuis,’ merkte Indy op, die zijn blik had gevolgd. ‘Het is hier erg exclusief.’

Ze liepen naar de grote deur aan het eind van de gang en Indy klopte aan.

‘Jo is extreem kieskeurig als het zijn klanten betreft,’ fluisterde ze hem toe.

Voor Mason kon reageren zwaaide de deur open. Een in het zwart geklede dame, het haar strak in een knot, knikte hem vriendelijk toe. ‘Welkom, Mason.’

‘Vanaf hier moet je alles zelf doen,’ zei Indy. ‘We spreken elkaar nog.’ Ze draaide zich om en liep weg.

‘Kom verder. Meneer Wild zal zo bij je zijn.’ De vrouw in het zwart stapte aan de kant en nieuwsgierig stapte Mason naar binnen.

In deze kamer was geen spiegelwand. Alleen twee wanden vol met zwart-witfoto’s van lachende mensen.

‘Neem plaats, doe of je thuis bent.’ De vrouw wees op de minibar in de linkerhoek. ‘En als je iets anders wenst, laat het me vooral weten. Alles is hier mogelijk.’ Ze liep naar de bar en liet aandachtig wat ijsblokjes in een glas vallen, waarna ze een karaf pakte en een theekleurige vloeistof inschonk. ‘Jij ook?’ Ze zetelde zich op het logge bureau, in het midden van de kamer.

‘Nee, ik drink niet meer.’

‘Zeg eens, Mason. Dit hier is als een auditie. Welke rol denk je hier te vinden?’

‘Geen idee, ik weet niet wat ik hier doe.’

Ze schoof wat verder achteruit op het bureau, waardoor haar rok omhoogkroop tot net onder haar dijen en hij haar jarretelles kon zien.

Jezus Christus, het is net een slechte pornofilm.

‘Je hebt geen idee?’

‘Nee, geen idee.’ Hij tikte ongeduldig met zijn hak op de vloer.

Na wat leek als een eeuwigheid zwaaide de deur van de kamer open. Een man, die hij herkende van de zwart-witfoto’s aan de muur, kwam binnen en liep op Mason af. Hij was iemand die op elke plek meteen alle aandacht naar zich toe trok, door de manier waarop hij zich voortbewoog. Listig, sluipend, maar met een natuurlijke elegantie.

Hij had donkerblond haar met een slag erin. Helderblauwe ogen, die zich meteen tot diep in Masons ziel leken te boren. Hij stak zijn hand uit en na een korte weifeling pakte Mason hem aan.

‘We hoeven ons niet voor te stellen. Ik weet wie jij bent en jij wie ik ben, toch?’

‘Jo Wild?’ concludeerde hij.

‘Precies, Mason.’

Jo liep naar het bureau en wuifde met zijn rechterhand naar de vrouw, die met spoed de kamer verliet.

‘Goed…’ Jo knoopte zijn witte shirt wat los en zette zich aan het bureau, waar hij het glas oppakte en tegen het licht hield. Daarna rook en nipte hij eraan.

Mason ging tegenover hem in de stoel zitten.

‘Godverdomme, goed spul. Heeft ze je niets aangeboden, of wil je niets?’

Mason schudde opnieuw zijn hoofd.

Jo hief zijn glas. ‘Jij bent een man van weinig woorden. Ik mag dat. Je hebt diepgang, je bent een acteur die zijn lagen inzet, altijd zoekende naar het juiste karakter voor het juiste moment. Welk karakter wek ik in je op, Mason?’

Hij haalde zijn schouders op. ‘Geen idee. Ik speel geen rol nu.’

Jo barstte in lachen uit.

‘Dat was niet grappig bedoeld.’

‘Maar dat was het wel, beste kerel. Die blik van jou. Jij bent hilarisch. Iedereen speelt een rol. Het leven is slechts een doek. De film ben jij, jij projecteert je rol, dus wie wil je zijn? Ah, ik hoor je denken. Je vraagt je af wat je hier doet. Hoe je hier terechtgekomen bent. Maar de belangrijkste vraag, die stel je niet.’

Mason hield zijn kaken op elkaar. Hij wilde deze man niets in de mond leggen.

‘Je vraagt je af of dit alles is in je leven. Of je over de top bent, op je retour, of je je beste tijd hebt gehad. Heb ik gelijk of niet?’ Jo leunde over zijn bureau heen, vouwde zijn handen ineen en keek Mason indringend aan.

‘Ik, eh…’

‘En nee, ik ben niet gek. Maar de belangrijkste vraag is: wat doe jij hier, Mason Robins, aan mijn bureau?’ Jo schoof een bundeltje papieren naar voren, trok een pen uit zijn overhemd en overhandigde die aan Mason.

‘Wat?’

‘Niet mijn tijd verspillen. Geen wat, of andere domme vragen stellen. Ik vond die rol van je leuker toen je niets zei. Mysterieus. Indringend. Fascinerend. Laten we dat zo houden. Het is zakelijk, puur zakelijk. Tekenen bij de stippellijn graag.’

Het ongemak kroop van achter in Masons nek naar boven, als een slang die over zijn rug kronkelde.

‘Lees, voordat je de kans van je leven aan je voorbij laat gaan. Ik geef je een nieuw leven. Onvoorstelbare roem, rijkdom en succes waar je alleen maar van kunt dromen, maar dit is een eenmalig bod.’

‘Maar wat…’

‘Je twijfelt. Waarom? Wat heb je te verliezen? Is je leven zo goed dat je niets nodig hebt?’ Jo grijnsde breed.

Een vreemde nervositeit gleed door Masons lichaam, alsof hij moest doen wat Jo hem opdroeg. Dwangmatig pakte hij de papieren op, bladerde meteen door naar achteren en zag bij de stippellijn zijn artiestennaam en zijn geboortenaam staan:

Mason Patrick Maxwell Robins. Mason Drake.

Links stond geen naam, slechts een handtekening.

‘Ik teken helemaal niets, zeker niet zonder mijn manager en mijn advocaat. Ik weet niet eens wie jij bent.’

Jo schoof zijn glas aan de kant, stond op, ging achter Mason staan en legde zijn hand op zijn schouder. Meteen trok het kronkelende gevoel van zijn rug, tot in zijn nek.

‘Mason, Mason, Mason. Ik weet wie jij bent en waarom je hier bent. Jij bent hier omdat je je steeds dezelfde vraag stelt: “Ben ik een oplichter? Ben ik een acteur? Of ben ik een personage die de hoofdrol speelt in mijn eigen film, in mijn echte leven?” Dus nu ben je hier, bij mij, met deze wringende vraag, en ik ben slechts toeschouwer van je keuze, ik ben slechts een bijrol in jouw verhaal, toch Mason?’

‘Wat is dit voor raar contract?’

Jo liep van hem weg. Hij ging met zijn rug naar Mason toe staan en bekeek zijn muur vol zwart-witfoto’s van breed lachende mensen. ‘Zie je mijn Wall of Fame? Deze artiesten representeer ik allemaal. Allemaal lid van de club.’ Hij draaide zich met een ruk om en wees op het papier. ‘Het is een contractueel voorstel van een groot kunstliefhebber. En ik weet dat jij een groot artiest bent, zulke dingen weet ik gewoon eerder dan de persoon het zelf weet.’

‘Ik, eh, ik ben geen…’

‘Artiest? Dat was de vraag die je stelde. Ben je het wel, of ben je het niet? Ben jij een kunstenaar, Mason? Zie je deze wanden? Allemaal tevreden klanten. Ze waren ooit ook hier. Zaten in die stoel. Stelden dezelfde vragen.’ Hij wees op de foto’s. ‘Al deze mannen en vrouwen hebben hun leven geclaimd. Ze kregen de regie terug. Wij zijn slechts de tool die dat mogelijk maakt.’

‘Wij?’