Table Of Contents

Een giftige indringer

Wie is wie?

1. Oma Veldstra

2. Harensoep

3. Een dodelijke grap

4. Giftig brood

5. Een groep slachtoffers

6. Ze is een heks

7. Tegengif

8. Bewaking

9. In actie komen

10. Blííííjf stáááán!

11. Rottige Rat

12. Plaza Familia

Lees ook deze boeken van Plaza Patatta!

Plaza Patatta

Een giftige indringer

Door: Nanda Roep

Serie: Plaza Patatta

Met tekeningen van Silvester

Uitgeverij: Nanda

Wie is wie?

Deze krullenbol is het oudste kind in huis. Het betekent dat zij de wijste is en de slimste dingen zegt. Dat vindt ze tenminste zelf… Ze is dol op haar oma, vooral als die cadeautjes meebrengt. Ze heet Luna.

Dit guitige koppie is het tweede en ook laatste kind van haar ouders. Zij is de verstandigste, want zij heeft geleerd van alle fouten die Luna maakt. Tenminste, dat vindt ze dus zelf… Haar grote zus moet niet zeggen dat ze net zo moppert als oma, want bij haar is het gewoon een gezond wantrouwen. Ze heet Lotte.

Deze rondborstige dame is mevrouw Veldstra – Mama Marianne. Zij is de trots van het gezin, want Marianne is operazangeres. Een echte ster die over de hele wereld optreedt, maar dat maakt oma niet uit. Zij vindt dat Marianne te veel van huis is, en van zoveel commentaar wordt mama onderhand wel ziek.

En dit is hun lieveling: papa Veldstra, de enige man in huis en oma’s enige zoon. Het is tegenwoordig altijd druk in zijn kinderrestaurant Plaza Patatta. Plaza Patatta betekent: ‘plaats (van) patat’. Maar nu komt zijn moeder een weekje langs, dus kan hij zich weer eens terugtrekken achter zijn Gamestation. Dat is net zoiets als een playstation, alleen heeft papa deze zelf bedacht. Voordat hij kok werd, was hij namelijk uitvinder.

Met z’n vieren wonen ze boven hun restaurant in Biesland Bos. Er is ruimte genoeg om oma deze zomervakantie een week te laten logeren. Ze hoeven alleen maar te wachten tot ze er eindelijk is…

1. Oma Veldstra

Al de hele ochtend kijken Luna en Lotte uit het raam. Ze hebben oma Veldstra lang niet gezien en ze kunnen niet wachten om echte oma-dingen met haar te doen. Zoals kaartspelletjes, ganzenborden of koekjes bakken. Dat laatste doet oma ook graag.

Terwijl ze wachten op oma’s aankomst, pakt mama haar eigen koffer in. De theaters zijn altijd gesloten in de zomer, maar soms moet ze nog zingen op een festival. Dit jaar gaat ze naar Duitsland. Mama zegt dat ze het jammer vindt dat ze nu precies in de week van oma’s verblijf weg moet, maar eerlijk gezegd geloven Luna en Lotte dat maar half.

Vroeger, toen ze nog in Thuiloord woonden, zagen ze oma vaker dan nu. Meestal kwam ze papa helpen met koken – want dat kon hij toen nog helemáál niet! Dan mopperde oma dat het toch niet kon, zo’n man die alleen voor zijn dochters zorgde. Oma vindt dat mama Marianne haar zangcarrière had moeten opgeven, het liefste wilde ze dat papa was doorgegaan met zijn uitvindersbedrijf.

‘Het is ongehoord dat een moeder zoveel van huis is,’ zei ze vaak.

Luna en Lotte antwoordden dan dat mama niet ongehoord, maar juist veel gehoord was.

Daar kon oma niet om lachen.

Maar dit keer is het misschien anders. Tenslotte is Plaza Patatta óók een eigen bedrijf, en papa Hans heeft er veel succes mee.

Sinds ze een echte popster in hun restaurant hadden, is Plaza Patatta beroemd. Alle kranten hebben geschreven over het bezoek van Tim (*Zie Plaza Patatta: De gesloten kamer.) Ze zijn zelfs op televisie geweest. Al vanaf ’s ochtends vroeg gaat de telefoon omdat mensen willen reserveren. Kinderen willen natuurlijk graag eten waar hun idool óók is geweest. Vooral nu het zomervakantie is, hebben mensen genoeg tijd om lekker uit eten te gaan – en wat is een leukere plaats dan Plaza Patatta?

De elektrische treinen rijden langs de muren, vanavond zitten de wagons weer vol patat. De op afstand bestuurbare boten dobberen in de waterbak en wachten tot ze de mensen straks weer eten kunnen brengen. Speciaal omdat zijn moeder komt, laat papa de manden deze middag al langs de kabelbaan gaan – zodat oma in één oogopslag ziet hoe vrolijk het restaurant elke avond is!

Je zou denken dat papa zenuwachtig werd van zoveel gasten, maar niets is minder waar. Het enige dat hij heeft gedaan, is grotere pannen aanschaffen. Nu kan hij soep maken voor zeker veertig mensen, en tomatensaus voor dertig pizza’s tegelijk.

Soms zegt hij dat hij eigenlijk een hulp zou moeten inhuren, maar daar blijft het bij. Ach, die hulp komt vanzelf een keer. Voorlopig kunnen ze de drukte goed aan, zeker als oma erbij is.

Dan stopt eindelijk de bus bij de halte voor hun huis.

‘Daar is ze!’

Tegelijk springen Luna en Lotte op en rennen naar buiten.

‘Wat zijn jullie groot geworden!’ roept oma Veldstra.

‘Wat bent u klein geworden!’ antwoorden de meiden met een lach – dat grapje maken ze al jaren tegen elkaar.

Ze omhelzen haar met een kus en pakken de tassen over.

Papa Hans en mama Marianne wachten oma op in de garderobe van het restaurant.

Mama ziet er komisch uit in haar roodfluwelen kookschort, die onder de witte meelstrepen zit. Haar lippen zijn rood gestift en haar nagels perfect gelakt. Ze heeft nog gauw pannenkoekenbeslag gemaakt, zodat ze meer tijd hebben om oma rustig rond te leiden.

‘Lieve mamoesje...’ fluistert papa als hij zijn moeder een zoen geeft – het is zijn koosnaampje voor zijn moeder. (Papa houdt van koosnaampjes; zo noemt hij zijn vrouw ‘bolleke’ en zijn dochters ‘schattekontjes’, maar dat laatste vergeten de meiden het liefst meteen weer!)

‘Dag kleine jongen,’ kust oma hem terug. ‘Wat heb je het hier mooi gemaakt.’

Mama glimlacht minzaam. Ze kust oma en leidt haar naar hun woonkamer, het restaurant.

Papa wil laten zien hoe goed ze inmiddels kunnen koken en neemt zijn ‘mamoesje’ mee naar de keuken.

Oma wil haar mond openen om een kreet van bewondering te slaken. Maar dan trekt ze een vies gezicht en vraagt: ‘Wat moet dit voorstellen?’

Nu zien de meiden het ook.

In het pannenkoekenbeslag van mama drijven… Ja, wat zijn het? Het lijken wel korrels van steen, zo groot als krenten. Heeft mama misschien niet goed geklopt?

Met een pink in de lucht vist oma er zo’n korrel uit.

‘Konijnenkeutels,’ zegt ze dan streng.

Luna kan het niet geloven. ‘Wij hebben geen konijn.’

‘Ooo, daar heeft mama zo hard aan gewerkt,’ zegt Lotte vol medeleven.

Oma schudt haar hoofd. ‘Meiske toch,’ zegt ze tegen mama Marianne, ‘kan je nu nog stééds niet koken?’

Mama draait met haar ogen, maar alleen Luna en Lotte kunnen het zien.

‘Ik zal straks een góéd beslag voor je maken.’ Oma glimlacht met lieve rimpeltjes om haar mond.

Iedereen loopt het restaurant in om een kopje thee te gaan drinken. (En, hopelijk, cadeautjes uit te pakken!)

Maar Luna kan niet helpen dat ze denkt: hoe komen er nou konijnenkeutels in pannenkoekenbeslag, dat is toch niet normaal...

2. Harensoep

Papa Hans staat fluitend op een van zijn ladders. Hij draait kleine schroefoogjes in het plafond, precies boven de tafels. Straks komt daar visdraad doorheen en daar wil hij de menukaarten aan vastmaken. Zo lijkt het net of de menu’s in de lucht zweven. Alle visdraadjes lopen langs het plafond naar de losse muur in het midden, waarachter de keuken is. Zodra mensen aan hun tafel zitten, kan hij vanaf daar de kaart laten zakken.

Een grappig idee, vinden Luna en Lotte.

Ze tekenen op de menukaarten die papa heeft geprint. Van oma hebben ze een immense rij stiften gekregen, met alle kleuren van de regenboog. Superleuk, en ze kunnen die meteen goed gebruiken want hun eigen stiften waren intussen wel een beetje op.

De kaart van Plaza Patatta is heel simpel, eigenlijk alleen maar één papiertje – maar dat komt omdat papa nog niet veel verschillende dingen kan koken. Dit staat erop:

Klein gerecht

Brood met brooddip

Wentelteefjes

Tomatensoep

Groot gerecht

Pizza met tomaat en kaas

Feestflappen

Pannenkoeken

Nagerecht

Vanille-ijs

Soesjes met chocoladesaus

Fruitschaal voor non koks

Alles wordt geserveerd met onze verrukkelijke Plaza Patatta’s!

(*Al deze recepten staan in ‘Het grote, fantastische Plaza Patatta Kinderkookboek!’)

Natuurlijk is papa druk bezig nieuwe recepten te bedenken, maar voorlopig is dit alles dat op de kaart staat. Het is niet veel, maar Luna en Lotte zijn allang blij dat het ‘warme broodje zalm met broccoli en mayonaise’ niet is doorgegaan. Of de rauwe zalm met ketchup en een gebakken ei, die hij in het begin wilde maken. Later heeft papa Hans weleens ‘haring in vanillepudding’ op de kaart willen zetten. Of jampizza’s, of het pannenkoekenbrood dat zo plakkerig was dat Lotte haar mond er niet meer van open kreeg. Wat dacht je van een appeltaart-kaneelijs-slagroom-en-gedroogde-appeltjes-shake? De brokken deeg dreven er nog in...

Vandaag heeft papa een verrassingspakketje voor hen gemaakt. ‘Proef mijn Kruidenboter Kip eens?’ vraagt hij. In zijn handen houdt hij bordjes met bladerdeeg. Als hij niet over kip was begonnen, zouden de meiden denken dat het misschien feestflappen waren. Die zien er ongeveer hetzelfde uit.

Wantrouwend kijken de meiden hem aan.

‘Wat heb je erin gedaan?’ vraagt Luna.

‘Proef nou maar,’ knikt papa trots. ‘Het is echt lekker!’ Hij zet de borden voor hen neer en klimt met een bosje visdraad de ladder weer op.

Luna en Lotte kijken elkaar aan.

‘Wat doe jij?’ vraagt Luna, met een blik op het eten.

Lotte haalt haar schouders op. Ze pakt het pakje bladerdeeg op en neemt een hap. Als het om proeven gaat, durft zij toch meer dan haar grote zus!

‘Is het gaar?’ vraagt Luna.

Opnieuw haalt Lotte haar schouders op. ‘Eigenlijk...’ zegt ze met volle mond, ‘is het wel te eten.’

Luna trekt haar wenkbrauwen omhoog. ‘Bedoel je dat het lekker is?’

‘Tsja.’ Lotte slikt haar hap door. ‘Ik kan het haast niet geloven.’ Ze neemt een tweede hap. 'Heerlijk.'

De meiden tekenen bloemen, bootjes en rijdende treintjes op de menu’s. Zo zien die er meteen gezelliger en ook wat voller uit.

Mama neemt de telefoon op: ‘Restaurant Plaza Patatta, goedemiddag!’

Luna en Lotte glimlachen naar elkaar, het is zó leuk dat ze de hele dag worden gebeld door mensen die willen komen eten!