Inhoud

Een fantastische verjaardag

Mop

Wie is wie?

Citroentje dikzak

Kan dat een ontvoerder zijn?

Niet schrikken

Angst kolkt door haar aderen

Als het lijk er eenmaal in ligt...

Kermend op de grond

Papa, kijk uit!

Iedereen begint te gillen

Met gevaar voor eigen leven

Wormentaart

Disco Plaza!

Antwoorden van de raadsels

Lees ook deze boeken van Plaza Patatta!

Een fantastische verjaardag

Plaza Patatta

Nanda Roep

Tekeningen van Silvester

Uitgeverij Nanda

Mop

'Er is vanmiddag een arme zwerver aan de deur geweest,' zegt papa Hans tegen zijn dochters. ‘Ik heb hem een bord zelfgemaakte soep gegeven en tien euro toegestopt.’

Vraagt Luna: ‘Heeft hij die soep ook opgegeten?’

‘Ja, natuurlijk,' knikt papa.

Roepen Luna en Lotte lachend: ‘Dan heeft hij dat tientje meer dan verdiend!’

Wie is wie?

Deze lachende schat is het oudste kind in huis. Zij is het vaakste jarig geweest en heeft dus niet alleen de meeste, maar ook de mooiste cadeaus gehad. Daarom is ze helemaal niet jaloers als iemand anders cadeautjes krijgt. Vooral niet een jónger iemand. Als iedereen dat maar weet! Ze heet Luna.

Dit jarige Jetje springt van vreugde door het huis. Nog één dag en dan is ze jarig. JARIG! Ze is de jongste thuis en daarom krijgt zij de leukste feestjes. Want ze neemt de beste ideeën van haar grote zus en maakt die nóg leuker. Maarre, die arme grote zus mag best meedoen, hoor, anders is het ook zo zielig. Ze heet Lotte.

En deze rondborstige dame is mevrouw Veldstra, mama Marianne. Zij is altijd extra blij als een van haar meisjes jarig is. Dan zwiert ze zangerig door het huis, of zit ze extra lang in fotoboeken te bladeren en te zuchten dat de tijd zo snel gaat.

Dit is de papa van de jarige Jet, Hans Veldstra. Zelf is hij dus niet jarig, maar je zou haast denken van wel! Als je ziet hoe blij hij is... Hij bereidt tot diep in de nacht het kinderfeest voor. En hij sleept stiekem met inpakpapier en (grote) cadeaus. Want als hij ergens van houdt, dan zijn het wel verrassingen!

Het feestje vieren ze gezellig thuis. Ze wonen zo mooi tegen het bos aan en hebben zo veel leuke ideeën dat ze het graag organiseren. Dat er een auto aan de overkant van de weg staat, die verdacht lang blijft wachten, hebben ze in het feestgedruis niet eens in de gaten...

Citroentje dikzak

Lotte springt van de trap en huppelt naar de keuken, waar haar vader is. Hij kneedt deeg, vouwt marsepein en strooit met gekleurde suiker alsof zijn leven ervan afhangt. Het is maar goed dat zijn leven er niet echt van afhangt, want de marsepein blijft een onduidelijke homp, en de suiker maakt het deeg superplakkerig. Hij krijgt het niet eens meer van zijn vingers!

‘Pap?’ zegt Lotte blij. ‘Ik wil een speurtocht.’

‘Dan krijgt mijn jarige schatte-Jetje dus een speurtocht,’ reageert hij lief. Hij schudt met zijn handen, maar het deeg laat niet los.

‘En een disco,’ gaat Lotte verder.

‘O, dat, eh, maakt het alweer ietsje drukker.’ Met zijn ene deegvinger veegt hij langs de andere. Er vallen wat slierten in de kom en ook ernaast op het aanrecht, maar zijn handen blijven plakkerig. ‘Ik dacht toch dat het gemakkelijker zou zijn om taarten te maken…’ mompelt hij. Maar Lotte let niet op hem, daarvoor is ze te enthousiast over wat er staat te gebeuren: haar jarige verjaardag!

Luna komt nu ook de trap af. In haar handen houdt ze een piepklein cadeautje. Ze vindt het superleuk dat Lotte jarig is. Ze heeft zin om te helpen met het feestje en ook om alle vrienden en vriendinnen van Lotte weer eens te zien. Maar eerst moet ze haar cadeautje ergens zien te verstoppen, waar die nieuwsgierige zus van haar het niet zal vinden. Het kan niet zomaar in haar kamer liggen, daar komt Lotte vaak binnenstormen en dan ziet ze het meteen. Misschien kan ze het ergens in de keuken leggen, of zo. Halverwege de trap blijft ze staan om naar buiten te gluren. Wat is dat voor een auto? Normaal zijn er ’s ochtends geen bezoekers omdat het restaurant dan gesloten is. Hooguit mensen die nieuwe spullen komen leveren, maar dat komt die auto duidelijk niet doen. Vreemd... Ze heeft geen tijd om er lang bij stil te staan, want Lotte springt ineens tevoorschijn – snel verbergt Luna het cadeautje achter haar rug.

‘Wat is er aan de hand?’ vraagt Luna plagerig. ‘Ben je morgen jarig? Wat jammer dat je geen cadeaus zult krijgen!’

Lotte steekt haar tong uit en kijkt weer naar haar vader. ‘Plus,’ zegt ze met een brede lach, ‘een survival-party. Mag het alledrie? Alsje- alsje- alsjeblieft?’ Ze maakt de beste Bambi-ogen die ze maar kan. Die kan haar vader vast niet weerstaan.

Papa krabt door zijn haren. Dat had hij beter niet kunnen doen, want nu kleven er deegbrokjes aan zijn hoofd. ‘Speurtocht, disco én survivalen? Oef, ik weet niet…’

Maar Luna onderbreekt hem en zegt tegen Lotte: ‘Speurtocht moet je niet doen, Lot. Dat is kinderachtig.’

Lotte zet haar handen in haar zij. ‘Je bent zelf kinderachtig, marsepeinhoofd.’

‘Slagroomspuit.’

‘Zie je wel dat je kinderachtig bent? Moorkop!’

‘Je bent geen vijf meer,’ vindt Luna. Ze schudt haar hoofd. ‘Nee, hoor, als je tien wordt, kun je geen speurtocht meer houden.’

Gelukkig bemoeit papa zich ermee. ‘Natuurlijk wel. Het gaat erom wat voor een soort speurtocht het is. Zelfs volwassenen vinden het vaak nog leuk!’ Papa legt zijn arm om Lotte heen en trekt haar stevig tegen zich aan. Haar schouder is nu dus plakkerig en wit – lekker dan! ‘Het gaat erom,’ zegt papa, ‘dat het een spannende speurtocht is. Wat vind je ervan als we hem uitzetten in het bos?’

‘Ja!’ Lotte klapt in haar handen. Wauw, daar kunnen ze echt verdwalen! (Wat ze natuurlijk niet zullen doen.) ‘Het bos, mag dat? Voorbij de Wandelweg?’

Ze bedoelt het stuk bosgebied waar ze normaal niet met vriendinnen heen mogen. Op straat kun je de weg nog onthouden aan de hand van gebouwen, bushokjes, reclamezuilen desnoods. Maar in het bos heb je alleen een boom. En nog een boom. En nog een. Pas als je een stuk tientallen keren hebt bewandeld, ken je misschien de route. Daarom heeft papa er een Wandelweg aangelegd – of eigenlijk meer geharkt. Die mogen ze niet over. Zo kunnen ze niet verdwalen. Hij weet natuurlijk niet dat ze wel eens midden in het bos naar Frida Frietje gaan, maar die route is via de tunnel onder hun huis.

‘Is goed. De speurtocht mag aan de andere kant van de Wandelweg. Dan is het meteen een beetje survival-party. Vind je ook?’

Luna kijkt verrast naar hun vader. Mag dat echt? Waarom heeft ze daar zelf nooit aan gedacht! ‘Spannend,’ zegt ze. ‘Ik help mee.’

‘Dank je,’ zeggen papa en Lotte tegelijk, en ze knijpen elkaar gauw in hun arm. ‘Citroentje dikzak!’ gilt Lotte het hardste. Ze lacht tegen haar vader: ‘Nu mag jij niks meer zeggen tot ik je weer toestemming geef.’

Papa draait zijn mond op slot en gaat glimlachend verder met het deeg.

De auto aan de overkant start. Langzaam rijdt hij weg...

Kan dat een ontvoerder zijn?

In het bos struinen Luna en papa over het terrein voor de speurtocht. Ze hebben een leuk stuk gekozen: met voldoende struiken om dingen te verstoppen, maar ook open plekjes waar je naast elkaar kunt lopen. Zelfs tikkertje kan, als iemand dat zou willen, of verstoppertje. Niemand zal verdwalen omdat het stuk wordt afgezet met linten, daar zijn papa en Luna nu mee bezig.

Voor de speurtocht hoeven de kinderen straks geen route te zoeken. Die ligt tenslotte al vast. Nee, ze moeten eerst de opdrachten vinden en die dan zo goed mogelijk oplossen. Degene die de meeste antwoorden goed heeft, wint. Er is geen prijs, alleen de eer en natuurlijk het leuke feestje.

Papa hangt een papier aan een boom. Hij heeft het in een diepvrieszakje gedaan, zodat het leesbaar blijft als het eventueel gaat regenen. Dit is de opdracht die erop staat:

Reken uit. In een straat staan honderd huizen, van nummer 1 tot en met 100. Hoe vaak is het getal negen in deze straat te vinden?

(*Het antwoord staat achter in het boek!)

De feestgangers krijgen morgen allemaal een blaadje en een pen, waar iedereen zijn eigen antwoord op zet. Afkijken mag, maar alleen als het de feestvreugde verhoogt. Er zijn ook doe-opdrachten bij, die liggen in een picknickmand op de kinderen te wachten. Zoals deze:

Met 15 vorkjes maak je 5 vierkanten. Maak er daarna 3 vierkanten van door slechts 3 vorkjes weg te halen. *

(*Het antwoord staat achter in het boek!)

Voor iedereen zit er een boterhamzakje in de mand met vijftien frietvorkjes. Als ze weten hoe het moet, kunnen ze de oplossing op hun blaadje tekenen. Daarna zoeken ze verder naar de volgende opdracht.

‘Leuk toch?’ knikt papa tegen Luna.

‘Hartstikke leuk,’ vindt ze. ‘Het wordt een fantastische verjaardag.’

Samen stappen ze verder over de struikjes. Aan een boom plakt Luna een grote pijl. De pijl wijst naar beneden. Op de grond legt ze een papier met dit raadsel:

Lotte wandelt naar buiten zonder regenjas, zonder hoed en zonder paraplu. Lotte is jarig en nu dan wel heel oud, maar nog niet zo oud dat ze kaal is. Hoe kan het dan dat haar haren niet nat worden?

(*Het antwoord staat achter in het boek!)

Tussen de bomen loop je altijd met grotere, hogere passen dan op een vlakke weg. Je moet niet alleen over boomstammen, maar vooral ook over de struikjes stappen. Die kleine struikjes heten de kruidlaag van het bos. Daarna komt de struiklaag, en wat daarna nog hoger is, heet de bomenlaag. De kruidlaag is zeg maar wat het dichtst bij de grond groeit tot een hoogte van wel honderd centimeter. Dat is niet tot aan je knieën, dat is bijna tot de schouders van Lotte!