Inhoud

De geheimzinnige ober

Menukaart

Wie is wie?

1. Iemand uit de berm

2. Kunt u het circus helpen?

3. Dat kan geen echte ober zijn

4. Ik zal er alles tegen doen...

5. Een extremist

6. Meer mensen, meer doden

7. Betrapt I

8. Boobytraps

9. Allemaal slachtoffers

10. Mobiliseren

11. Betrapt II

12. Plaza Piste!

Welkom bij het Plaza Patatta Kinderkookcafé

Lees ook deze boeken van Plaza Patatta!

Plaza Patatta

De geheimzinnige ober

Door: Nanda Roep

Illustraties: Silvester

Uitgeverij: Nanda

Menukaart

ONTVANGST

Wie is wie?

ENTREES

Iemand uit de berm

Kunt u het circus helpen?

Dat kan geen echte ober zijn

DINERS

Ik zal er alles tegen doen...

Een extremist

Meer mensen, meer doden

Betrapt I

Boobytraps

Allemaal slachtoffers

DESSERTS

Mobiliseren

Betrapt II

Plaza Piste!

Wie is wie?

Deze sportieve meid is het oudste kind in huis. Dat zij de oudste is, betekent natuurlijk dat ze het sterkste is en het meeste durft! (Ook al is ze – ahum – de enige die dat vindt...) Ze doet graag kunstjes, het liefste voor publiek. Ze heet Luna.

Dit knappe koppie is het tweede en ook laatste kind van haar ouders. Misschien is ze dan niet de sterkste, maar zeker wel de lenigste van de twee. Háár bruggetjes en radslagen zien er veel mooier uit! (Maareh... dat vindt ze dus vooral zelf.)

Haar grote zus moet niet denken dat ze de ster is van de show, want voor haar klappen de mensen echt het hardste. Ze heet Lotte.

Deze rondborstige dame is mevrouw Veldstra, ‘Mama Marianne’. Het hele gezin is trots op haar, want Marianne is operazangeres. Ze treedt overal op, van IJsland tot Japan, want ze is een echte ster – en nu is ze bijvoorbeeld een paar dagen naar Italië. Toch is ze niet verwaand, want als ze op een klein podium zou moeten zingen, of desnoods in een tent, dan doet ze dat net zo lief.

En dit is de lieveling van hen allemaal: papa Veldstra. Hij is de enige man in huis en heeft altijd nieuwe plannen die hij wil uitvoeren. Papa is degene die het kinderrestaurant Plaza Patatta is begonnen. Er is maar één probleem en dat is dat hij helemaal niet kan koken. Hij zoekt altijd naar manieren om nóg meer mensen naar het restaurant te lokken – en het is al zo druk!

Met z’n vieren woont dit gezin boven het restaurant, in Biesland. Luna en Lotte willen op deze zonnige dag in het hoge gras gaan spelen met hun poesje Hector. Maar papa roept dat ze binnen moeten komen, want hij wil hen aan iemand voorstellen…

1. Iemand uit de berm

‘Lieve schattekontjes,’ zegt papa – en Luna en Lotte kijken geschrokken naar de jongen die naast hem staat. Wat is hij gróót! Wel zestien of nee, zeventien. Dan kan je toch geen schattekontjes meer tegen hen zeggen? Wat moet hij wel denken, dat ze kleuters zijn of zo?

Maar papa heeft niks in de gaten. Hij wijst naar de jongen en zegt: ‘Kijk eens wat ik heb gevonden.’

‘Gevónden?’ vraagt Luna met een brede lach, en Lotte proest het uit: ‘Ik wist niet dat je ook mensen kon vinden!’

Ze grijpt Luna bij de arm en roept: ‘Gevonden!’

Meteen pakt Luna haar kleine zusje bij haar middel en roept: ‘Eén schattekontje!’

Lotte wurmt zich los. ‘En jij bent een schatte-dikbil, haha.’

Luna antwoordt: ‘Dan heb jij een kippekont.’

‘Meiden, meiden!’ Papa glimlacht, maar Luna en Lotte begrijpen wel dat ze stil moeten zijn. Hij legt een arm om de jongen heen en zegt: ‘Camil komt bij ons werken.’

Huh?

De jongen glimlacht naar hen. Hij mist een tand.

Camil heeft lange, zwarte haren, die in een slordige staart zijn gebonden. De helft van de haren zit niet eens meer in het elastiek, maar ligt in klitterige slierten op zijn schouders. Bah.

Luna vraagt voorzichtig: ‘Wat zou hij nou moeten doen?’

Zijn handen heeft hij in elkaar gevouwen –– maar zijn beleefde houding kan heus niet verbergen dat hij pikzwarte randen onder zijn nagels heeft. Vieze handen van het wroeten in de modder – waarom zou iemand zo nodig in de aarde moeten wroeten? Je kan toch zo zien dat deze viezerik niet in een restaurant hoort!

Papa knikt: ‘Camil komt ons helpen in de bediening.’ Hij knijpt extra stevig in Camils schouder en zegt trots: ‘Dit is de eerste echte ober van Plaza Patatta.’

Camil glimlacht naar papa Hans.

‘Met zulke vieze handen?’ Luna fronst haar wenkbrauwen. Wat heeft papa nu weer in zijn hoofd gehaald?

Camil doet een stapje naar voren. ‘Die ga ik meteen wassen, het zit zo; ik was net even bij mijn eh... nergens bedoel ik…‘

Papa praat over hem heen: ‘Die kan hij natuurlijk wassen.’

Luna zwijgt. Ze is het er niet mee eens.

‘Is hij echt een ober?’ vraagt Lotte.

Papa knikt verrukt. ‘Hij heeft me gezegd dat hij het ontzettend goed kan.’ Papa begint te wandelen, en omdat hij zijn arm om de schouders van Camil heeft, moet die dus wel meelopen. ‘Wat een geluk hè? Dat ik zo hard een ober nodig heb en dan hém vind!’

‘Ja,’ lacht Camil mee. ‘Ik kan het, zeker weten. Als ik op mijn eh – niks, ahum, ik zal zeker een goede ober zijn!’

Verbluft kijken de meiden hun vader na. Wat een rare vogel is die gozer!

Hans Veldstra laat Camil de eetzaal zien, met de elektrische treinen langs de muren, die in hun wagons de bakjes friet rond rijden. Papa wijst naar de kabelbaan, die door de lucht het eten naar de achterste tafeltjes brengt.

Camil kijkt zijn ogen uit.

Luna stapt met hen mee en vraagt: ‘Maar waar heb je hem dan gevonden?’

‘In de berm.’ Papa zegt het alsof het de normaalste zaak van de wereld is. ‘Hij zat te huilen in de berm. Ik zag hem toen ik naar huis reed.’

‘In de berm?’ Lotte denkt dat ze het vast niet goed heeft verstaan.

Papa knikt. ‘Te huilen, de arme jongen.’

‘Waarom zat hij te huilen?’ Luna kijkt haar vader na, die nu de viezerd naar de keuken leidt. Weet papa wel zeker dat het echt huilen was, of alleen maar zielig doen?

Papa haalt zijn schouders op. ‘Hij was verdrietig.’

‘Waarover dan?’

‘Weet ik niet.’ Papa glimlacht naar Camil. ‘En dat hóef ik niet te weten, want vanaf nu krijg jij een nieuwe kans in het leven.’ Hij loopt het restaurant in, terwijl hij Camil gewoon in de keuken achterlaat.

De meiden blijven verbaasd achter. Lotte ploft op een stoel. ‘Mag hij dat zomaar doen?’

‘Jij vindt het zeker weer eng.’

‘Nou ja!’ Lotte kijkt haar zus ernstig aan. ‘Hij weet níks van hem!’ (Lotte durft het niet hardop te zeggen, maar ze is niet vergeten dat er volgens Luna een gevaarlijk bosbeest leeft.* [*Zie: Plaza Patatta, Help, wie klopt daar?!] Dus ja, ze vraagt zich wel af hóe Camil dan in die berm terechtkwam...)

Luna knikt. ‘Zou hij echt een ober zijn?’

‘Ik geloof er niks van.’ Luna schudt zo hard met haar hoofd, dat haar staarten langs haar gezicht zwiepen.

‘Misschien is hij wel een gezochte crimineel.’

‘Heb jij de laatste tijd toevallig nog politieberichten gekeken?’

Luna kijkt haar zusje nu gemeen aan. ‘Bange pudding.’

‘Alsof jij niet wilt weten wat er met hem aan de hand is. Ik bedoel, hoezo zit iemand in de berm te huilen?’

‘Hm... met zulke vieze handen.’

‘Precies! Het is wel duidelijk dat hij iets heeft begraven in het bos...’

‘Vast geen goud, want als hij dat had, hoefde hij niet te werken.’

‘Straks is het een lijk.’

Luna staat op. ‘Oké, ik zal hem in de gaten houden.’

‘Mooi, ik ook,’ knikt Lotte. Dan kijkt ze haar zus plagerig aan en zegt: ‘Oude suikertaart.’

‘Drillende appelmoes.’

‘Taaie boterham.’

‘Eierkopje.’

2. Kunt u het circus helpen?

Papa is nog bezig om alles aan Camil te laten zien, als ze een stem horen die zangerig roept: ‘Joehoe!’ Vergeleken bij mama’s prachtige stem, klinkt deze stem trouwens toch als het krassen van een oude kraai... Een mevrouw stapt al naar binnen. ‘Stoor ik?’

Luna en Lotte staan op voor mevrouw Toddel, ze kennen haar uit het dorp. Deze mevrouw heeft zo’n strakke permanent, dat de krullen als muntendrop op haar hoofd geplakt zitten.

Mevrouw Toddel weet altijd alles, en het zou Luna niets verbazen als ze zelfs al wist dat papa Camil heeft eh, gevonden. Maar daar zegt ze niets over, ook al bekijkt ze de jongen van top tot teen. Dan gaat ze zitten.

‘Hebben jullie het al gehoord?’ vraagt ze.

De meisjes en papa Veldstra kijken haar vragend aan. Nee, ze hebben niks gehoord, maar dat gaat nu vast gauw gebeuren.

Mevrouw Toddel schudt haar hoofd voordat ze zegt: ‘Het circus kan dit jaar niet doorgaan.’

Papa antwoord: 'O nee? Wat jammer!'

Mevrouw Toddel zucht: ‘Ze hebben geen geld meer.’

Geschrokken vraagt papa: ‘Zijn ze failliet?!’

Camil buigt zijn hoofd.

Ai, bij papa Hans wordt een gevoelige snaar geraakt. Vroeger had hij namelijk zelf een bedrijf dat failliet is gegaan. Als je failliet gaat, heb je geen geld meer.. Het was een geluk dat mama zo beroemd is, want zij verdient genoeg voor het hele gezin.

‘Ze zijn nog net niet failliet,’ zucht mevrouw Toddel. ‘Maar het scheelt niet veel. Ik heb de directeur van het circus gesproken. Hij zegt dat ze bijna geen eten hebben voor de dieren. En nu kunnen ze niet eens een plekje in het stadspark betalen om hun tent op te zetten. Waar moeten ze dan optreden?’

De meiden zitten met grote ogen te luisteren. Ze wisten niet dat je zelfs moet betalen om ergens te mogen optreden.