De achterkant van de zon

De achterkant van de zon

Alexander van Ketwich

Colofon

ISBN 978-90-832539-1-6

NUR 332

ePub vervaardigd door ePub Pro, Utrecht in mei 2022 op basis van de 1e druk (2020)

© 2020 Alexander van Ketwich

Omslagontwerp: Ton Damen

Dit boek is een uitgave van Uitgeverij Gopher

Nobelstraat 16

3846 CG Harderwijk

Telefoon 0341 74 61 00

Exemplaren zijn rechtstreeks te bestellen

via internet: www.gopher.nl en bij iedere boekhandel.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand en/of openbaar gemaakt door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke manier dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de auteur en de uitgever.

Alle personen in deze publicatie zijn fictief en elke vergelijking met personen, dood of levend, berust puur op toeval.

No part of this book may be reproduced in any form, by print, photoprint, microfilm or any other means, without written permission from the publisher.

All characters in this publication are fictitious and any resemblance to real persons, living or dead, is purely coincidental.

Loving you

changed my life.

It should come as

no surprise

that losing you

has done the same.

CHLOË FRAYNE

Proloog

September

Een harde noordwestenwind blies de regen in mijn gezicht. Voorovergebogen liep ik over het Scheveningse havenhoofd en bij iedere stap moest ik me schrap zetten om niet omver geblazen te worden. Mijn handen staken diep in de zakken van mijn wapperende regenjas.

De herfst was losgebarsten en had alles uit de kast gehaald om het onaangenaam te maken. Maar ik voelde niets. Ik voelde de wind niet. Ik voelde de kou niet. En de regen op mijn gezicht niet. Ook het water dat langzaam door mijn schoenzolen heendrong voelde ik niet.

Naast het rood-wit gestreepte vuurtorentje hield ik stil. De wind gierde om mijn hoofd en in gedachten staarde ik over zee. Het uitzicht was somber en de schuimende, grauwe zee ging naadloos over in het grijs van de lucht. Tussen de havenhoofden kwam een vissersboot op de rollende golven de haven invaren. Het schip deinde heftig en ik zag de stuurman uit alle macht aan het stuurwiel draaien om zijn boot op koers te houden.

In de luwte van het vuurtorentje zat een visser in een klapstoeltje. Vanonder zijn heen en weer zwiepende paraplu staarde hij bewegingloos naar zijn hengel. Een groepje meeuwen vloog luid krijsend rond het bovenste deel van de vuurtoren en hun ijle kreten vervlogen in het geloei van de wind. Ik liet mijn tranen de vrije loop. Niemand zag mijn verdriet.

Mijn oog viel op een scheef, half in het water liggend betonblok. Twee kreeftjes probeerden daar op de schuine zijde omhoog te kruipen. Ik liep ernaartoe en bekeek ze van dichtbij. Het was aandoenlijk te zien hoe ze voorzichtig telkens een pootje vooruit zetten op de glibberige, met wier begroeide ondergrond. Langzaam maakten ze voortgang. Plots verloor een van de kreeftjes houvast en gleed achteruit. Het was zo onverwacht dat ik ervan schrok, en ik zag het diertje met een plonsje in het zwarte water verdwijnen. Weg was het. Het andere kreeftje bleef roerloos zitten. Was het geschrokken dat zijn maatje ineens weg was?

Met mijn hand streek ik wat verwaaide haren van mijn voorhoofd en uit mijn ogen en keek naar het achtergebleven kreeftje. Bewegingloos zat het daar alsof het niet wist wat te doen. Eenzaam en alleen. Verbijsterd over wat er was gebeurd.

DEEL I

HOOFDSTUK 1

Met een gedecideerd gebaar schoof Julia haar klerenkast open. De schuifdeur gleed soepel over de rails en ze liet haar ogen over de onderste drie planken dwalen. Daar stonden naast elkaar tientallen schoenenparen van Gucci, Louboutin, Balenciaga en andere exclusieve merken. In allerlei kleuren, allemaal netjes met de punten naar voren. Julia hield van orde. De meeste schoenen waren pumps en enkele hadden een open teen. Wat ze gemeen hadden was de hak van tien centimeter. Of hoger als het plateauzolen waren. Julia tuitte haar lippen. Welke zou ze vandaag aantrekken? Een glimlach krulde haar mond terwijl ze de zwarte Louboutins pakte en voor zich op de grond zette. Haar favoriete merk, want met de opvallende rode zool hadden ze iets exclusiefs. Iedereen kon zien dat ze niet bij vanHaren uit de uitverkoop kwamen. En ze stonden perfect bij haar zwarte Diane von Fürstenberg-jurk die ze vanavond ging aantrekken bij het dinertje in het Japanse sterrenrestaurant Yamagata.

Julia was de afgelopen zeven jaar gewend geraakt aan luxe. Daarvoor had ze een onopvallend leven geleid. Ze was getrouwd geweest met een ambtenaar die een hekel had aan geld uitgeven. Alles stond in het teken van sparen voor de oude dag. Hun leven met drie kinderen was sober en de vakanties waren meestal last minute aanbiedingen. Dan gingen ze naar eenvoudige all-in resorts in Turkije. Of met de auto naar Frankrijk om te kamperen. Op een vijfsterrencamping, dat wel, anders kon Ton zijn collega’s op het ministerie niet meer onder ogen komen.

Aan de laatste kampeerreis bewaarde Julia slechte herinneringen. Het weer was abominabel geweest met alle dagen grijze luchten waaruit aanhoudend plensregen viel. En er stond veel wind. Dagenlang had de tent staan klapperen in de storm, zo heftig ging het tekeer. Op een gegeven moment had Julia niet meer geweten waar ze het moest zoeken met de kinderen. Ze was bijna wanhopig geworden, want alles was door en door nat en vochtig. Ook hun kleding. Onder de voorluifel van de tent tochtte het en stroomde het water, afkomstig van een hoger gelegen gedeelte van de camping, als een rivier. Geen plek om de dag door te brengen en het restaurantje van de camping was niet meer dan een veredelde kantine met goedkoop houten meubilair. De camping was niet geëquipeerd voor dagenlang aanhoudend slecht weer.

Met de kinderen hadden ze dagtochtjes gemaakt naar plaatsjes in de buurt. Maar dat was geen groot succes en haar man Ton had steen en been geklaagd over de dure lunches. Julia had er al die dagen onder haar paraplu verregend en verwaaid bijgelopen, en ze had het slecht naar haar zin gehad. Dat nooit meer, had ze bij thuiskomst tegen haar man gezegd.

Toen ze nog getrouwd was waren Julia’s dagen gevuld met boodschappen doen, wassen en strijken. Drie dagen in de week werkte ze bij een klein makelaarskantoor waar ze administratief werk deed. Een simpele baan die paste bij haar mavo-opleiding. Dan ging ze op haar fiets met fel groene fiets-tassen naar kantoor en aan het einde van de dag fietste ze langs de supermarkt. Thuisgekomen ging ze meteen de keuken in om te koken voor haar gezin. De kinderen kwamen dan hongerig van hun huiswerk naar beneden om te kijken wat de pot die avond schaftte. Bijna altijd aardappelen, vlees en groente. Hollandse pot. Daar was Julia mee opgegroeid en daar hield ze van.

Julia’s leven kabbelde voort. Zelden gebeurde er iets opwindends. Hoogtepunt van het jaar was het jaarlijkse kerstdiner met de collega’s van haar man. De laatste keer was het diner in een tweesterrenzaak in Rotterdam en ze had haar ogen uitgekeken naar de prachtige gerechten op haar bord. Het leken wel kunstwerken, en de smaken waren tongstrelend. Ze zat op een ereplaats, tegenover de minister. Waarschijnlijk had ze die plek te danken aan haar uiterlijk.

Helemaal zeker wist ze het niet maar ze was ervan overtuigd dat ze die avond een voet tegen de hare had gevoeld. Een voet die onder tafel heen en weer bewoog en om aandacht vroeg. Ze had de minister aangekeken of hij misschien met haar aan het voetjevrijen was. De politicus had haar een knipoog en een beloftevolle glimlach gegeven. Ze verstijfde van schrik, kreeg een hoogrode kleur, en had haar voet meteen teruggetrokken. De rest van de avond had ze de minister niet meer durven aankijken. Maar het was wel spannend geweest.

Julia’s leven was niet opwindend. Eerder saai, maar de donderdagavonden vormden een uitzondering. Dan ging ze met vriendinnen de stad in naar gezellige plekken waar de beau monde zich verzamelde voor een avondje uit. Julia ging overigens niet alleen de stad in om een wijntje te drinken of te lachen en plezier te maken. Nee, ze ging vooral voor de aandacht van mannen. Dat vond ze heerlijk. En aandacht kreeg ze genoeg. De meeste mannen vonden haar aantrekkelijk en wilden maar wat graag een praatje maken. Zeker mannen die thuis een humeurige vrouw in de overgang hadden zitten. En als Julia aandacht gaf en openstond voor een babbeltje was de avond voor hen geslaagd. Tegen sluitingstijd gingen ze dan een beetje aangeschoten, met een midlifecrisis in hun rugzak, weer naar huis. Balend, en vaak bedwelmd door de charmante Julia.

Julia’s flirtpartijtjes bleven meestal zonder gevolgen en dan fietste ze samen met haar vriendinnen weer naar huis. Maar soms waren er mannen die in waren voor een avontuurtje. En als Julia de man leuk genoeg vond liet ze zich versieren. Dan sprak ze af om een keer met hem te dineren in een goed restaurant, met mooie wijn in een luxe omgeving. Daar genoot ze van want haar man nam haar nooit mee uit. Te duur.

Ze had ook een paar keer spannende nachten gehad. Niet altijd waren het geweldige minnaars, maar soms zat er een tussen die wel begreep hoe hij haar naar een hoogtepunt moest brengen. Met een inwendig lachje dacht ze nog wel eens terug aan die keer dat ze een bijzonder verzoek had gekregen. Bij het Restaurant Purper was ze aan de bar aangesproken door een leuke man. Hij had aan de bediening een schoon wijnglas gevraagd, dat ingeschonken uit zijn fles wijn uit de wijnkoeler op de bar, en haar het glas aangereikt.

Glimlachend zei hij: ‘Alsjeblieft. Je ziet eruit of je wel aan een slokje toe bent.’

Ze had het glas aangepakt en hem goed bekeken. Hij was niet alleen leuk, maar ook aantrekkelijk. Een sexy vent van midden vijftig met een mannelijke uitstraling. Tijdens het gesprek had ze een paar keer moeten lachen om zijn grapjes. Niet dat Julia veel humor had, maar ze begreep wel dat er momenten waren waarop je verwacht werd te lachen. Na een halfuurtje keek hij haar ernstig recht in haar gezicht. Julia schrok. Was er iets fout?

‘Julia, je bent een mooie vrouw en ik vind je een lekker ding. Ik hoop niet dat je het erg vindt dat ik dat zo tegen je zeg, maar ik heb een spannend voorstel voor je. Ik wil met je naar bed en ik krijg de indruk dat jij dat ook wel wil. Maar om het nog spannender te maken wil ik je iets speciaals vragen. Zou je morgenavond of overmorgenavond om een uur of elf bij mij thuis willen aanbellen? Op pumps met de hoogste hakken die je hebt. Alleen gekleed in een regenjas met niets eronder. Onder die jas moet je echt helemaal bloot zijn.’

Julia had hem verbouwereerd aangekeken. Dat was nou eens een oneerbaar voorstel. Maar wat een spannend, stout plannetje! Het voelde een beetje hoerig. Maar meende hij dat nou echt?

‘Serieus?’ vroeg ze met hoog opgetrokken wenkbrauwen. Dat kon hij toch niet menen. Maar ze voelde zich al nat worden bij het idee.

Hij knikte en keek haar verwachtingsvol aan. ‘Nou, lijkt je dat niet superspannend?’

Er schoot van alles door haar hoofd. Moest ze hierop ingaan? Was dat niet iets wat je normaal aan een hoer vraagt? Moest ze haar glas leegdrinken, zich omdraaien en weglopen? Maar het was zo’n opwindend idee, en Julia hield van dit soort spannende dingen, dat ze dit voorstel niet kon laten lopen.

‘Oké, geef me je telefoonnummer maar. Dan stuur ik je vanavond een appje, en ik denk dat het overmorgenavond wel gaat lukken. Volgens mij heb ik dan niets. App je mij je adres?’

Twee dagen later was Julia ondanks het koude weer – het was winter – tegen elven in haar auto gestapt. Ze parkeerde bij de man om de hoek, op een rustig plekje onder een boom. Het verlaten trottoir glom van de regen en er waren geen mensen op straat. Ook geen fietsers of auto’s. Ze keek nog een keer goed om zich heen om zich ervan te overtuigen dat het veilig was. Of er niet toch ineens een man zijn hond liep uit te laten. Maar er was niets te bekennen, en snel kleedde ze zich uit. Het eenvoudige jurkje trok ze over haar hoofd. Een bh en een slipje had ze voor het gemak maar niet aangedaan, dus ze zat in één klap helemaal bloot achter het stuur. Nog een keer keek ze schichtig om zich heen. Wat als iemand haar nu eens kon zien? Spannend! Snel trok ze haar regenjas aan.

Van de spanning wat haar die avond te wachten stond was ze al drijfnat. Ze ging in haar niksie in alleen een regenjas en op hoge hakken bij een vreemde man aanbellen. Hoe hoerig was dat? Mijn god, dacht ze, ik ben in jaren niet zo geil geweest.

In het portiek stapte ze in de lift en drukte op het knopje naar de vijfde verdieping. Maar voordat de deuren dichtgingen kwam er een man aanlopen.

‘Ho ho, ik wil graag met u mee naar boven. Mag dat?’ De man hield de liftdeur met zijn hand tegen en Julia keek hem geschrokken aan. Maar hij zei niets, stapte de lift in en keek haar niet aan.

Maar Julia voelde dat de man wist dat ze onder haar regenjas bloot was. Misschien was het ook wel aan haar te zien en ze trok de bovenkant van de regenjas met haar hand stevig dicht. Strak keek ze voor zich uit. God, wat ging die lift traag.

Op de derde verdieping stapte de man uit en gaf haar een brede glimlach. ‘Nou, veel plezier met wat u vanavond gaat doen, mevrouwtje.’

Julia schrok. Zie je wel dat hij wist dat ze bloot was onder haar regenjas! Ze mompelde een groet en de liftdeur sloot zich.

Op de vijfde etage belde ze aan en de man uit de bar opende met een brede grijns uitnodigend de voordeur. Tegelijkertijd gooide Julia met beide handen haar regenjas wijd open. Ze had van tevoren nagedacht hoe ze haar entree zou maken. ‘Voila, I am all yours!’

‘Ja, dat klopt. Had ik je niet besteld?’ sprak de man terwijl hij haar aan haar arm naar binnen trok. ‘Wil je je jas uitdoen?’

Julia aarzelde. Dan stond ze in haar blootje. Bij een man die nog helemaal aangekleed was en die ze niet kende. Maar ze had A gezegd, dus nu moest ze ook B zeggen. Ze deed haar jas uit en gaf die aan de man die de jas rustig ophing aan de kapstok. Alsof ze helemaal niet bloot was, en Julia stond een beetje onwennig op haar hoge pumps.

‘Nou, dan gaan we maar meteen naar de slaapkamer. Die kant op.’ De man wees. ‘En ik zal ook maar vast wat uittrekken.’

Julia liep in de richting die hij had gezegd. De man volgde en ze voelde zijn blik op haar ronde billen en ze draaide een beetje met haar heupen. Ze was tenslotte uitgenodigd om sexy te zijn.

De slaapkamer was groot en zowel boven het bed als ernaast hingen enorme spiegels. Het huis van een vrijgezel die een spannend leven leidde.

‘Oké Julia, ik wil dat je naast het bed gaat staan. Met je rug naar de spiegel, en voorovergebogen naar het bed.’

Ze ging met haar benen uit elkaar staan en boog zich voorover. Haar hoofd raakte het bed en haar billen staken uitnodigend naar achteren. Ze durfde niet om te kijken en ze voelde hoe zijn handen haar rug streelden. En haar billen. Daarna voelde ze zijn hand tussen haar benen, en ze voelde zijn vingers naar binnen glijden.

‘Mooi, je bent er helemaal klaar voor,’ sprak de man. Meteen daarna voelde ze hoe hij in één harde stoot bij haar naar binnen kwam en zijn harde geslacht gleed diep in haar buik. Ze gilde het uit, maar wist niet of het van pijn was, of van genot. Het kwam zo onverwacht. Er was helemaal geen voorspel geweest. Geen strelen, geen kussen, helemaal niets. Maar dat hoorde er waarschijnlijk bij als je was besteld. Zo voelde ze zich ook, een hoer op bestelling. Maar wow, wat was het spannend.

Nadat de man in haar was klaargekomen zei hij: ‘Zullen we een glaasje champagne in bad gaan drinken?’ Achterover leunend in het warme water had hij langdurig haar borsten gestreeld en in haar tepels geknepen. God wat was ze geil. In het klotsende water had ze hem in haar mond genomen. En weer waren ze klaargekomen.

Daarna hadden ze gedanst op romantische muziek en Julia droeg nog steeds niets anders dan haar hoge hakken. Ze bleef zich een hoer voelen, maar dat voelde oké. Ze geneerde zich ook niet dat ze de hele avond naakt rondliep. Aan het einde van de avond hadden ze nog een keer seks gehad. Hij was boven op haar komen liggen en opnieuw in haar klaargekomen, en ook Julia had gillend haar hoogtepunt bereikt.

Toen ze die nacht om twee uur naar huis reed had ze het gevoel dat het een droom was geweest. Maar ze verheugde zich erop deze supergeile ervaring morgen met haar vriendin te delen. Het was allemaal zo spannend, dat moest ze gewoon aan Patricia vertellen.

Wat Julia niet wist was dat de man zijn ervaringen de volgende dagen in geuren en kleuren deelde met vrienden. Eén vriend had een goedlopende kapperszaak waardoor het smeuïge verhaal zich als een lopend vuurtje door de stad verspreidde. Dat was niet goed geweest voor Julia’s reputatie. Iedereen had zich suf gelachen. Maar daarna was Julia nog gewilder geweest, want wie wilde nou niet een keer een blote dame op hoge hakken in haar niksie op de stoep hebben staan?

Julia’s escapades leverden nauwelijks problemen op. Haar man Ton werkte op het ministerie van Buitenlandse Zaken en ging regelmatig met bewindslieden op reis naar het buitenland. Julia had dan alle vrijheid en haar kinderen konden wel een nachtje alleen thuis zijn. Als die in bed lagen sloop ze rond een uur of elf het huis uit en kon ze tot diep in de nacht ergens met een man plezier maken. Als ze maar op tijd terug was om het ontbijt voor de kinderen klaar te zetten.

Toch was dat niet het leven dat Julia voor ogen stond. De flirtpartijtjes en avontuurtjes waren leuk, maar gaven weinig bevrediging. Julia droomde van een luxe leven. Van kasten vol kleding van bekende modehuizen. Geen Zara of flimsies van een boetiekje in de stad. Nee, jurken van Valentino, Balmain of Prada. Ze droomde van vijfsterrenhotels aan witte stranden, met een oprijlaan met palmbomen. Nippen aan sundowners op een tropisch terras met aan haar zijde een aantrekkelijke man. Om samen de zon als een vuurbal in de Caribische Zee te zien zakken. Julia wilde geen saai leven meer achter de strijkplank. Of in de regen op de fiets naar haar werk. Ze wilde niet meer avond na avond met een dommelende echtgenoot op de bank naar de Voice of Holland kijken.

Ton werkte voor de directeur-generaal van het ministerie. Een mooie baan met een goed salaris. Maar van dat salaris leidde je geen extravagant leven. Helemaal niet met drie kinderen èn als je ook nog wilde sparen voor je oude dag.

Maar als ambtenaar bij Buitenlandse Zaken kon je worden uitgezonden naar het buitenland. Als diplomaat. Met een beetje geluk naar een ambassade in een tropisch land of een bruisende wereldstad. Zo’n functie had status, dan was je iemand. Dat was waar Julia op aasde: een leven in de spotlights. Ze zag zichzelf al aan de arm van haar man in een avondjurk van Chanel over het glimmende marmer een majestueuze residentie binnenschrijden. Ze droomde van recepties in lommerrijke tuinen van ambassades terwijl ze omringd werd door knappe diplomaten. Mannen in een witte smoking met het uiterlijk van Omar Sharif of George Clooney. Een cocktail in haar hand, het geluid van tsjirpende krekels en aan de hemel de flonkerende sterren van de melkweg. Ze mijmerde over diners aan met wit damast gedekte tafels met kristallen glazen en zilveren bestek. Verlicht door talloze kaarsen in grote kandelaars. Sprookjes uit Duizend-en-één-nacht. Daar dagdroomde Julia van.

Ton en Julia hadden regelmatig gesproken over een detachering in het buitenland. Eén keer was het tot een sollicitatie gekomen, en Ton was aangenomen voor een mooie post. Helemaal voor een beginnend diplomaat. Hij kon als attaché naar een mooi land. Geen bouzie bouziestan.

De ambassade was wel in een islamitisch land en mannen werden geacht getrouwd te zijn. Maar Ton had op dat punt geen initiatief getoond, dus had Julia de knoop doorgehakt en Ton ten huwelijk gevraagd. De omgekeerde wereld, maar haar doel kwam nu wel dichterbij. Met een eenvoudige ceremonie met naaste familie en wat vrienden waren ze getrouwd. Niet het grote feest dat Julia voor ogen had gestaan, maar het ging erom dat ze binnenkort de vrouw van een diplomaat zou zijn. In het buitenland. Aanzien en een opwindend leven zou haar ten deel gaan vallen.

Maar door onverwachte omstandigheden ging het allemaal niet door. Groot was de teleurstelling toen de Golfoorlog alles in vuur en vlam zette en alle uitzendingen werden stopgezet. Ook de detachering van Ton ging on hold. Veel te gevaarlijk in dat land. De scudraketten vlogen met bosjes door de lucht op weg naar Israël.

Dat alles tot groot verdriet van Julia.

Maar toen de oorlog voorbij was, was er niets meer van gekomen. Ton had eigenlijk helemaal geen zin om in het buitenland te gaan wonen en hij had de sollicitatie puur op Julia’s aandringen gedaan. Eigenlijk vond hij het leven in Nederland zo prima. Met zijn clubjes en de vaste stapavonden met zijn vrienden.

Dus was alles bij het oude gebleven en intussen woonde Julia al weer twintig jaar in dezelfde plaats. In hetzelfde huis, achter dezelfde hoge heg. En ze ging nog steeds op de fiets naar haar werk en op de terugweg stapte ze af bij Albert Heijn.

Achter de strijkplank hield ze steevast haar mobiele telefoon tussen schouder en oor geklemd. Tijdens oeverloze gesprekken met vriendinnen beklaagde ze zich over de uitzichtloosheid van haar bestaan.

Zo was het leven aan haar voorbijgegaan en met de jaren was ze steeds ontevredener geworden. Maar in haar hoofd was een plannetje opgekomen en daar broedde ze op. Er moest iets veranderen, en snel ook. Ze was bijna vijftig en dit was niet het leven waar ze voor had getekend.

Inmiddels was het zeven jaar later. Haar kasten puilden uit met zijden blouses, design spijkerbroeken en avondjurken van Italiaanse modehuizen. Julia hield van opvallende kleding en sierraden. Om haar linkerpols droeg ze een gouden horloge met flonkerende briljanten en aan haar vingers zaten ringen met saffieren en briljanten. Om haar andere pols glinsterde een gouden armband en om haar nek hing een parelcollier dat ze afwisselde met kettingen van Bvlgary. En natuurlijk had ze gouden oorbellen van Chanel.

Julia stapte in haar Louboutins, streek haar rok recht en keek glimlachend naar zichzelf in de spiegel. Verliefd liet ze haar blik van boven naar onder over haar spiegelbeeld gaan. Ze zag er goed uit voor haar zevenenvijftig jaar. Een prachtig figuur met een slank middel, grote borsten en lange, gespierde benen. Geen grammetje vet. Al had de plastisch chirurg wel een handje geholpen met een liposuctie. Het buikvet dat ze had overgehouden na haar zwangerschappen had ze laten afzuigen. Dat was afzien geweest want ze had bijna zes weken in een korset moeten lopen om haar uitgerekte huid weer te laten krimpen. Het was bijna net zo erg geweest als na haar borstvergroting. Zes weken had ze op haar rug moeten slapen en ook daar bewaarde ze geen al te beste herinneringen aan. Maar de cup D droeg nu wel bij aan haar aantrekkelijkheid en het oogde heel natuurlijk. Vond ze zelf. Al waren haar borsten misschien iets aan de te grote kant. Maar beter te groot dan te klein was haar devies.

Julia keek in de spiegel en draaide haar hoofd. Ze had lang golvend blond haar dat als een waterval om haar hoofd viel. Aan de voorkant was het korter waardoor de lokken om haar gezicht naar binnen krulden. Dat maakte het speels. Naast haar grote donkerbruine ogen zaten rimpeltjes. Niet van het lachen want humor was niet Julia’s sterkste kant.

Ze bekeek de rimpeltjes van dichterbij en streek met haar vingers de huid strak. Als het erger werd kon ze altijd nog een lift laten doen. Dan waren die rimpeltjes weer weg. Julia kon zich een wereld zonder cosmetische chirurgie niet voorstellen.

Ze keek weer recht in de spiegel en zag haar klassieke ovale gezicht met een gladde licht bronskleurige huid. Ze fronste en liet haar vingers over haar wang gaan. Ook hier waren de eerste tekenen van veroudering te zien. De huid zat niet meer zo strak en werd een beetje transparant. Maar dat kon ze gelukkig nog wegwerken met make-up.

Julia was gezegend met een grote brede mond met volle lippen. Een mond die leek op die van haar naamgenote Julia Roberts. Als ze haar tanden bloot lachte kreeg ze iets betoverends. Net als bij de mooie Amerikaanse filmster zag je dan alleen nog die mond met die prachtige rij witte tanden. Tanden die eindeloos leken door te lopen.

Haar lach gaf haar een bijna magische uitstraling en daar was ze zich terdege bewust van. Al deed ze het voorkomen of ze het niet wist. Mannen hielden niet van vrouwen die zichzelf mooi vonden. Dat was arrogant. Julia wist heel goed hoe ze zich moest presenteren. Hoe ze zich moest gedragen om maximaal effect te hebben. Dat had ze de afgelopen zeven jaar wel van Michael geleerd.

HOOFDSTUK 2

Het was augustus en bloedheet. De thermometer wees vijfendertig graden in de schaduw en er stond geen zuchtje wind. Julia stond met glimmend voorhoofd van de klamme hitte achter de strijkplank. Ze zuchtte en pakte net een nieuw overhemd uit de wasmand toen haar telefoon zoemde. Op het scherm verscheen de foto van haar beste vriendin.

‘Hoi Patricia, wat is het heet hè?’

‘Afgrijselijk. Wat een bloedhitte! Ik ben bezig in huis een vetvlek te worden. Het is hier niet te harden. En buiten is het helemaal ondraaglijk. Ik moet er niet aan denken vanavond binnen te zitten. Wij hebben zelfs niet eens een fan voor een beetje verkoeling. Dus ik dacht: laten we vanavond de stad ingaan. Voor een paar glazen koude wijn met tinkelende ijsblokjes. Wat dacht je daarvan? Er is vast wel iets leuks te beleven.’

Julia’s hart maakte een sprongetje en bij het vooruitzicht keek ze al blij. Wat zou het heerlijk zijn even de sleur te doorbreken, een avond niet thuis voor de buis. Helemaal met die hitte.

‘Wat een geweldig idee, Patricia. Ton heeft vanavond een zakenetentje in de stad dus dat komt goed uit. En de kinderen kunnen patat en kroketten halen. Zijn zij ook blij.’

‘Prima. Zullen we om zeven uur afspreken bij Charles de wijnbar? Dan gaan we daarna wat eten bij Purper. Daar hebben ze airconditioning en dat is wel zo fijn. Ik zal een tafeltje voor vier personen reserveren. Misschien hebben Janaé en Diane ook wel zin mee te gaan.’

Purper was het meest trendy restaurant in town, ook wel bekend als de ‘meetbar’. En dan niet meat in de zin van vlees, maar als in meet van ontmoeten. Purper was dé hotspot. De incrowd verzamelde zich daar na achten voor een drankje en een hapje. Het was dé plek voor mannen om vrouwen te ontmoeten. En omgekeerd. Over Purper werd wel eens gekscherend gezegd dat je er gemakkelijker een vrouw scoorde dan een biertje.

‘Oké Patricia, ik zie je vanavond om zeven uur. En we gaan op de fiets. Dan zit ik niet aan Ton vast.’

Julia kon niet zien dat Patricia glimlachte. Ze wist precies wat Julia bedoelde met ‘niet aan Ton vastzitten’.

Het was half tien, de laatste zonnestralen vielen door de straat en de schemer viel. De temperatuur was nog ruim dertig graden en het zou een broeierige augustusnacht worden.

Julia zat op een barkruk. In haar hand een glas gekoelde chardonnay met ijsblokjes. Ze had haar rok een stukje opgetrokken en haar benen over elkaar. Zo kwamen de welvingen van haar goedgevormde, gespierde bovenbenen het beste uit. Ze was trots op haar eindeloos lange benen. Benen als van een danseres in de Folies Bergère.

Door de drukte was het ondanks de op volle kracht draaiende airconditioning bedompt in het restaurant. Een beetje zwoel. Patricia zat naast Julia en babbelde er gezellig op los. Ook voor Patricia was het een avondje uit, weg uit de dagelijkse sleur als ambtenaar op een stadsdeelkantoor. Haar collega’s hadden allemaal een migratieachtergrond en ze was de enige vrouw zonder hoofddoekje. Voor Patricia die woonde in een van de betere wijken van de stad niet echt een ideale werkplek. Maar ze moest wel voor het geld.

Bij binnenkomst had Julia haar ogen al over het aanwezige manvolk laten dwalen. En gezien dat daar niet veel bij zat. Brallerige makelaars in te hippe jasjes, een paar niet zo succesvolle projectontwikkelaars en ambtenaren in gekreukte pakken van Suitsupply. Niets van haar gading.

Patricia babbelde ondertussen honderduit over een man die ze zondagmorgen bij het spinnen op de sportschool had ontmoet. Hij was begin vijftig, gescheiden, en had een bijzondere hobby. Kleiduiven schieten. Dat was weer eens wat anders als golf of kickboksen. Julia keek haar vriendin quasi geïnteresseerd aan maar ze luisterde maar met een half oor. Haar ogen gingen naar de voordeur. Daar kwam een man van midden vijftig naar binnen. Goed figuur, mooie spijkerboek, blauw overhemd, breed in de schouders en smal in de heupen. Al was hij wel een paar kilootjes te zwaar. Zijn haar was vol en blond en hier en daar grijzend. Maar hij had een aristocratische uitstraling vond Julia. En charisma. Waarschijnlijk was hij een succesvol ondernemer of advocaat. Julia volgde hem met haar ogen. Hij keek rond of hij bekenden zag en zijn blik bleef op Julia rusten. Hij keek haar aan en hield haar blik een paar seconden vast. Julia keek in een gebruind gelaat met heldere lichtblauwe ogen waarin iets vrolijks sprankelde. Vlak voordat de man zijn blik afwendde gaf hij haar een kleine glimlach. Ze zag een rij egale witte tanden. Hij was echt charmant en Julia’s hart maakte een sprongetje. Met die man zou ze vanavond wel een babbeltje willen maken.

Tot haar teleurstelling zag ze dat hij naar de andere kant van het restaurant liep. Daar sprak hij mensen aan een tafeltje aan. Waarschijnlijk bekenden of vrienden. Na een kort gesprekje kwam hij in de richting van de bar en sprak een man aan die met zijn rug naar Julia zat. Terwijl hij sprak knikte hij met zijn hoofd in haar richting. Ja, het moest haast wel over haar gaan. Het gesprekje duurde kort en Julia hield haar adem in toen de man op haar af kwam lopen. Hij glimlachte en stak zijn hand uit. Het gebabbel van haar vriendin hoorde ze niet meer.

Patricia merkte dat en keek haar geïrriteerd aan.

‘Hé Julia, luister je eigenlijk nog wel naar wat ik je allemaal zit te vertellen? Of zit ik hier in de lucht te praten? Waarom ben je zo afgeleid? Of heb je…’

‘Hallo, mooie dame. Wij kennen elkaar niet en ik wilde je graag ontmoeten. Dus stap ik zomaar op je af. Maar als je gelukkig getrouwd bent of je hebt een vriend dan ben ik zo weer weg. No problem.’

Julia voelde het bloed naar haar hoofd stijgen en wist dat ze een kleur kreeg. Van dichtbij keek ze de man aan en ze zag lachrimpeltjes naast zijn ogen.

Patricia keek verstoord. Wat een hork! Zomaar inbreken in een gesprek. Wat dacht die vent wel? Maar voordat ze iets kon zeggen zag ze de ogen van haar vriendin. Die waren op de man gericht en Julia keek hem aan of ze betoverd was.

Maar Patricia liet zich niet van de wijs brengen.

‘Hé, jij bent toch de man van Sylvia? Of niet?’

Geschrokken door de onaardige toon keek de man Patricia met een lichte frons in zijn voorhoofd aan. Hij liet zijn uitgestoken hand zakken en stamelde: ‘Eh, nee. Hoe kom je daarbij? Sylvia is mijn vrouw niet. Nooit geweest ook. Sylvia is mijn ex-vriendin en ik heb zeven jaar met haar samengewoond maar we zijn al ruim een jaar uit elkaar.’

Patricia keek achterdochtig maar ze besloot niet door te vragen. Ze kon dat zo checken bij haar vriendinnen. En dat zou ze morgen zeker doen. Maar ze bleef hem een hork van een vent vinden, of het nou waar was of niet.

Julia was de man ondertussen timide blijven aankijken. Die glimlachte en stak opnieuw zijn hand uit.

‘Nou dan begin ik gewoon opnieuw. Mijn naam is Michael. Hoe heet jij?’

‘Ik heet Julia. En dit is mijn vriendin Patricia.’

Michael gaf ook Patricia een hand, maar het was een koele handdruk. Hij was niet van haar gecharmeerd.

Michael en Julia raakten daarna in gesprek en Patricia zag dat de twee volledig in elkaar opgingen. Ze leken zich niet bewust van de mensen om hen heen. Het was alsof hun omgeving niet voor ze bestond. Alsof ze in een cocon zaten. Zo had Patricia haar vriendin nog nooit meegemaakt. Langzaam bracht ze haar wijnglas naar haar mond. Het leek of Julia haar keuze voor die avond had gemaakt. Patricia zuchtte. Zo ging het nou altijd. Zij zat erbij en keek ernaar. Waarom had zij dit nou nooit?

Een halfuur later werd de voordeur opengegooid en drie mannen kwamen luidruchtig naar binnen.

‘Zo, kijk eens! Allemaal lekkere wijven hier!’ riep de voorste luid. ‘Dat wordt een mooie avond.’ De mannen lachten luid en sommige gasten draaiden verstoord hun hoofd. Het was duidelijk dat de mannen al een bodempje hadden gelegd en de voorste was het meest dronken. Zijn vrienden duwden de schreeuwerige braller enigszins gegeneerd met een por in de rug in de richting van de bar.

Julia keek geïrriteerd naar het gezelschap dat zich door de drukte haar kant op wurmde. Julia pakte Michael bij zijn schouder en bracht haar mond naast zijn oor, zo dichtbij dat ze zijn aftershave kon ruiken. Verdorie hij ruikt nog lekker ook! dacht ze.

‘Dat is mijn man. Met zijn vrienden. Ik wist dat hij zou komen, maar ik had hem pas veel later op de avond verwacht. Maar hij is er nu al. En hij lijkt behoorlijk aangeschoten.’

Julia had een geïrriteerde frons op haar voorhoofd en Michael zag dat ze niet aan de botox was. Hij keek nog eens naar de uitgelaten kerels die hun kant opkwamen.

‘Nou, dan ga ik maar afscheid van je nemen. Het was leuk je te ontmoeten, Julia. Tot ziens.’

Hij stak zijn hand uit en Julia keek verrast terwijl ze zijn hand voorzichtig beetpakte. Ze was overrompeld dat deze leuke man ineens de kuierlatten nam. Dat paste niet in haar plan.

‘Ja, ik vond het ook leuk jou te ontmoeten, Michael,’ bracht ze met onvaste stem uit. Ze hield zijn hand vast en dacht: maar ik wil zijn hand helemaal niet loslaten. Deze man gaat mijn probleem oplossen. Dit is de man waardoor mijn leven gaat veranderen en nu wil hij zomaar weglopen. Help!

Patricia keek geamuseerd toe hoe haar vriendin de hand van de man bleef vasthouden. Uiteindelijk liet ze zijn hand toch met zichtbare tegenzin los.

Michael gaf de barman een grijns en reikte hem een biljet van vijftig euro aan. ‘Ik ben er morgen weer, Jerry, en als het niet genoeg is hoor ik dat morgen wel.’ Hij gaf ook Patricia een hand en liep naar de uitgang. Julia keek hem bedrukt na.

Patricia draaide op haar kruk naar Julia toe en keek haar vriendin recht in het gezicht. Onderzoekend. ‘Zo, dat was een korte ontmoeting. Best wel heftig. Jullie gingen helemaal in elkaar op. Het leek of de rest van de wereld niet meer bestond. Zo heb ik je nog nooit eerder gezien, Julia. Vond je hem leuk?’

Julia keek peinzend en dacht na. Na een korte stilte sprak ze zacht, alsof ze tegen zichzelf sprak, zonder naar haar vriendin te kijken.

‘Ja, hij is leuk, Patries. En heel charmant ook. En weet je? Dit is de man die mijn leven gaat veranderen. Dat voel ik. Alleen weet ik zijn achternaam niet. Ik weet heel weinig van hem. Behalve dat hij mijn leven gaat redden.’

Na die woorden zuchtte ze, kneep haar lippen op elkaar en nam een slok wijn.

HOOFDSTUK 3

Ik stond op de stoep en zag niet dat het stoplicht voor mij op groen sprong. Zo diep was ik in gedachten. De vrouw die ik had ontmoet, stond in al haar schoonheid nog op mijn netvlies gebrand. Wat was ze mooi en charmant. En wat een betoverende glimlach. Niet eerder had ik een vrouw ontmoet met zo’n prachtige mond. Dit was mijn droomvrouw. Met die gedachten stond ik te wachten op het voetgangerslicht. Pas toen twee overstekende mannen mij passeerden en me aankeken of er iets mis was, keek ik naar het stoplicht. Dat was inmiddels weer op rood gesprongen. Snel liep ik links en rechts kijkend het zebrapad over. Ik hoorde een auto gas geven, versnelde mijn pas en bereikte op een holletje voor de toeterende auto de overkant.

Julia. Ik proefde haar naam op mijn lippen en sprak hem terwijl ik liep zachtjes uit. Het klonk als honing. Een naam die bij haar uitstraling paste. Terwijl ik het portier van mijn auto opentrok, bedacht ik me dat ik haar Romeo wel wilde zijn. Niet Romeo en Julia, maar Michael en Julia. Een modern liefdespaar uit de eenentwintigste eeuw. Ik zag ons in de herfst al in de auto over een verlaten, winderige boulevard van een Franse kustplaats rijden. Ergens in Normandië of Bretagne, op weg naar een romantisch hotelletje met in de lobby een knapperend haardvuur. Om daar in een oud maar comfortabel lederen bankstel samen een glas rode wijn te drinken.

Wat stom dat ik haar telefoonnummer niet had gevraagd. Gelukkig had ze gezegd dat ze bij een makelaarskantoor werkte. Ergens op de Laan van de Vrede. De naam van dat kantoor moest toch niet zo moeilijk te achterhalen zijn? Ach, dat ging ik zonder problemen uitvinden. Dat wist ik zeker. En ik wist ook zeker dat ik haar terug zou zien. Met die gedachten startte ik mijn motor.

Bij het hek van mijn huis drukte ik op een knopje in de auto en zag de dubbele toegangspoort soepel opendraaien. Iedere keer als ik de oprijlaan in reed en in de verte het witte huis met de donkergroene luiken zag liggen, kreeg ik een glimlach op mijn gezicht. Het was een sfeervolle villa, zonder protserig te zijn. Acht jaar geleden had ik het huis gekocht en de verbouwing was kostbaar geweest. Het had veel energie en veel geld gekost. Speciaal voor de kinderen van mijn vriendin had ik een architect er een nieuwe vleugel aan laten bouwen. En het huis totaal laten renoveren. Nieuwe badkamers, een designkeuken en overal massief eiken parket. En dakkapellen voor meer licht en een compleet nieuw donkerblauw leien dak. Een jaar was de aannemer bezig geweest om het naar mijn zin te maken en het eindresultaat was om trots op te zijn: een fraai in het groen gelegen huis met veel licht. En het allerbelangrijkste: totale privacy. Je kon vanuit het huis of vanuit de tuin nergens omliggende huizen zien. En je kon ook nergens naar binnen kijken.

De afgelopen zeven jaar had ik er gewoond met mijn vriendin Sylvia en haar kinderen.

Ik tikte op het bedieningspaneel in de hal het piepende alarm uit en liep met twee treden tegelijk de trap op. In mijn werkkamer startte de HP laptop snel op. Ik tikte ‘makelaarskantoren Den Haag’ in, en op Google verscheen een lijst. Binnen dertig seconden was het bingo. Bij een makelaar op de Laan van de Vrede zag ik op de website bij ‘Ons team’ een fotootje van Julia. Ook op deze foto was ze beeldschoon, ze was duidelijk fotogeniek. Jansen was haar achternaam. Daarna tikte ik haar naam in op Facebook en ook daar verscheen direct haar gezicht. Er waren meerdere Julia Jansens, maar één was zo mooi als zij.

Een uur later lag ik in bed. Op het grote televisiescherm boven de openhaard probeerde ik het praatprogramma van Pauw & Witteman te volgen. Jeroen Pauw was in gesprek met een onbeduidende BN’er. Iedereen die twee zinnen achter elkaar zonder haperen uit zijn hoofd kon zeggen was tegenwoordig BN’er. Co-host Witteman zat er ongeïnteresseerd bij. Voor zo’n gesprek was Witteman net te intellectueel. Eigenlijk was ik een beetje klaar met Pauw. Ik vond hem soms arrogant. Iedere vrouw was voor hem een prooi en zelfs tijdens de uitzending zat hij te flirten. Hoogst irritant. En vrouwonvriendelijk. Maar ja, hij was nou eenmaal het beste op talkshowgebied dat Nederland te bieden had.

Maar ik had andere dingen aan mijn hoofd en typte een chatberichtje aan Julia. Voordat ik het verzond veranderde ik nog een paar dingen. Toen ik tevreden was drukte ik op het verzendpijltje.

Hoi Julia. Ik hoop dat je veilig bent thuisgekomen. Het was leuk je te spreken. Zou je het gezellig vinden elkaar nog een keer te zien? Samen lunchen? Als je dat ook leuk vindt hoor ik wel. Groetjes, Michael.

Daarna knipte ik het licht uit en draaide me om, een glimlach op mijn gezicht. Zou dit de vrouw zijn naar wie ik al mijn hele leven op zoek was?

De volgende ochtend om half acht werd ik wakker van een berichtmelding en ik pakte mijn mobiel van het nachtkastje. Een chatberichtje van Julia.

Hi Michael. Ja, ik vond het ook leuk je te ontmoeten. En een keer lunchen lijkt me gezellig. Maar dan liever pas eind volgende week. Dan is mijn man twee weken in het buitenland.

Dat was mooi. Ze reageerde positief en ik las het berichtje nog een keer door. Mijn gezicht betrok en ik klemde mijn lippen op elkaar. Een vreemd gevoel bekroop mij. Natuurlijk wist ik dat ze getrouwd was. Dat had ze zelf verteld. En ik was degene die haar had uitgenodigd voor een lunch. En ik probeerde te analyseren waarom mijn euforie over haar positieve reactie zo snel was weggeëbd. Deze vrouw had er schijnbaar geen moeite mee om met een andere man af te spreken, iemand die ze nauwelijks kende, terwijl haar man in het buitenland was. Wat zei dat over haar? Voor een stiekeme date draaide ze waarschijnlijk haar hand niet om. Dus zou ze mogelijk niet alleen openstaan voor een lunch maar was ze ook wel te verleiden voor een avondje in bed. Een paar seconden had ik medelijden met haar man. Je zou maar met zo’n vrouw getrouwd zijn. Ik moest er niet aan denken dat mij zoiets zou overkomen. Maar even snel als de gedachte bij mij opkwam zette ik hem weer uit mijn hoofd. Wat kon mij het nou schelen wat er speelde tussen haar en haar man? Het was een betoverend mooie meid. Misschien trok ik veel te snel conclusies. En zelfs als ik gelijk had, ik hoefde toch niet met haar te trouwen?

Ik stond in het zonnetje tegen het spatbord van mijn auto te leunen. In de verte zag ik Julia haar fiets tegen een winkelpui op slot zetten. Daarna kwam ze over de stoep mijn kant op lopen. Ze had een veerkrachtige tred en droeg een dunne, gele zomerjurk die aan de onderkant stroken van verschillende lengtes had. Een soort Spaanse flamencojurk. Het stond haar goed, helemaal met die gespierde bruine benen eronder. Ze zag me en zwaaide uitgelaten. Op haar gezicht verscheen als bij toverslag een geweldige glimlach. Kon ze die glimlach soms met een knop aanzetten? Maar het was wel de glimlach waar ik twee weken geleden bij Purper voor was gevallen. Waar ik spontaan verliefd op was geworden. Ik gaf haar een kus op haar wang, pakte haar bij de arm en leidde haar het vrijwel lege visrestaurant in. Alleen bij het raam zat een groepje drukke Duitsers luid met elkaar te praten. Ze maakten best veel herrie. De serveerster kwam ons tegemoet en ik wees haar het tafeltje waar ik wilde zitten. Halverwege de zaak, in een nis langs de muur. Een rustig plekje waar niemand ons kon zien.

‘Fijn je weer te zien, Julia. Ik was bijna vergeten hoe mooi je was. Je ziet er geweldig uit.’

Julia zei niets en keek stralend mijn kant op. Nog steeds die glimlach.

‘Mag ik voorstellen wat we eten en drinken?’

Ze knikte en ik wenkte de serveerster. Met twee menukaarten in haar hand kwam ze aanlopen en wilde die aan ons overhandigden.

‘Alstublieft. Wilt u weten wat we vandaag buiten de kaart om hebben? En wat de catch of the day is?’