Witkind

Witkind

Merel Disselkoen

Colofon

ISBN 978-90-832539-4-7

NUR 301

ePub vervaardigd door ePub Pro, Utrecht, in mei 2022 op basis van de 1e druk, 2022

© 2022 Merel Disselkoen - www.mereldisselkoen.com

© Cover: Imberstudio

© Illustratie: Marijke Vanhommerig

© Copyright auteursfoto: Patrick de Gier

Dit boek is een uitgave van Uitgeverij Gopher.

Nobelstraat 16

3846 CG Harderwijk

Telefoon 0341 74 61 00

Exemplaren zijn rechtstreeks te bestellen via internet:

www.gopher.nl en bij iedere boekhandel.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand en/of openbaar gemaakt door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke manier dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de auteur en de uitgever. Alle personen in deze publicatie zijn fictief en elke vergelijking met personen, dood of levend, berust op puur toeval.

No part of this book may be reproduced in any form, by print, photoprint, microfilm or any other means, without written permission from the publisher. All characters in this publication are fictitious and any resemblance to real persons, living or dead, is purely coincidental.

Voor mijn moeder.

Zij maakte van iets gewoons

iets buitengewoons.

We’ve got to make a decision,

leave tonight or live and die this way.

- Tracy Chapman, Fast Car

Proloog

Met gesloten ogen luistert ze naar het geluid van de serene stilte. Het wordt overstemd door stromend water, vermengd met kopjes en glazen die in het sop verdwijnen.

Waarom lijkt alles ineens anders dan hoe het was?

Haar handen doen pijn van de harde klappen.

Lang-kort-kort-lang.

De houten deur van het donkere washok duwt ze verder open.

Meer licht.

Als ze haar ogen opent, laat ze de deur met een klap dichtvallen.

Ze wist het.

Rennen.

1

De vuurbal die het zuiden van het Chobe National Park in een rode gloed onderdompelt, wordt als een magneet door de horizon aangetrokken.

‘Nog niet verdwijnen,’ fluistert Mia, ‘ik heb je nodig.’ Met de telelens van haar camera stelt ze scherp op een deel van de roedel Afrikaanse wilde honden die een voor een hun neuzen voorzichtig naar de rand van de poel brengen. De alfaleider houdt de wacht, evenals de rest van de roedel. Ze zijn alert en bespieden het wateroppervlak op onverwachte kringen, het voorteken van naderend gevaar.

Toen de redactie van National Geographic Mia twee maanden geleden belde, hoefde ze geen seconde na te denken. Jaren had ze gewacht op dit telefoontje, dat haar werk als natuurfotograaf op een hoger niveau zou tillen. Nu zit ze hier, midden in de onvoorspelbare wildernis van Botswana, samen met haar goede lokale vriend en spoorzoeker Thembe.

Ze draait zich naar hem om. ‘Hoeveel uur zitten we hier nu al op de motorkap?’

Thembe glimlacht. ‘Mooi, hè.’

Mia weet genoeg. Jaren geleden leerde hij haar dat geduld wordt beloond. Altijd.

Zij, stoer maar vrouwelijk met een slank postuur en lange blonde haren, die ze gedeeltelijk verbergt onder haar versleten zonnehoed; haar talisman op reis.

Hij, groot, atletisch en een glanzende, donkere huid. Zijn spierwitte lach maakt de perfecte match met zijn stralende ogen als hij het over ‘zijn’ Afrikaanse wildernis heeft.

Geduldig luistert Mia naar de stilte tussen het typische tjirpgeluid van de krekels door. ‘Zeg Thembe, met welk dier voel jij je het meest verwant?’

Met een vaderlijke blik observeert Thembe de roedel. Dan wendt hij zijn hoofd af en staart over de uitgestrekte savanne. Als een biljartlaken is de vlakte tot aan de verre horizon zichtbaar.

‘Thembe?’

Thembe schrikt op uit zijn dagdromen en knikt naar de gevlekte viervoeters voor hen. ‘De Afrikaanse wilde hond.’ Hij stroopt zijn rechtermouw op en laat haar twee getatoeëerde pootafdrukken op de binnenkant van zijn bovenarm zien.

De tatoeage had ze eerder gezien bij hem. ‘Die zijn toch van een gewone hond?’

Thembe slaat zijn ogen op. ‘Van een wilde hond, Mia. Een Afrikaanse wilde hond.’

‘En waarom?’

‘De Afrikaanse wilde hond is het meest bijzondere levende wezen dat ik ken. Hun roedel werkt als een geolied en hiërarchisch team samen, waarbij hun communicatie onderling voor buitenstaanders vaak onzichtbaar is. Ik vind dat zo mooi.’ Hij schuift zijn mouw weer naar beneden. ‘Ze zijn ongekend sociaal en vertegenwoordigen stuk voor stuk een belangrijke rol binnen de roedel. De alfaleider is een sterk vrouwtje en plant zich als enige voort. Er zijn babysitters die de jongen in de gaten houden als de anderen op jacht gaan en er is een verpleegster in de groep.

‘Verpleegster?’

‘Ja, een van de wilde honden bekommert zich met de grootste zorg om de zieken en gewonden. Ze likt letterlijk de wonden van de anderen schoon, net zolang tot ze beter zijn.’

‘Wow.’ Vol bewondering kijkt Mia naar de roedel voor haar.

‘De Afrikaanse wilde honden zijn enorm beschermend naar de kleintjes.’ Thembe kijkt Mia met een serieuze blik aan. ‘Kom niet aan hun jongen.’ Hij wijst naar het grootste vrouwtje. ‘Wat een prachtdier, vind je niet? Als alfavrouwtje neemt ze het voortouw en is ze trouw aan haar partner, een rustig maar doortastend en stabiel mannetje.’

Mia laat de camera zakken en ziet de grijns op Thembe’s gezicht. Snel brengt ze de camera weer voor haar ogen. ‘Wil je daar soms iets mee zeggen, Thembe?’

‘Nee, hoor.’

‘Oké dan. Hoe gaat het met jou en Quint?’

Haar vingers draaien verkrampt aan de telelens. ‘Prima.’

Minutenlang zijn ze in gedachten verzonken, zittend op de motorkap van de auto.

‘Luister naar het geluid van de stilte.’ Thembe sluit zijn ogen en maakt als een dirigent fijne, ritmische bewegingen met zijn handen. ‘Het geluid van de Afrikaanse wildernis is als een klassiek concert dat rust en ruimte in je hoofd brengt.’

Gefascineerd volgt Mia zijn handen.

Dan horen ze geritsel. ‘Shit!’ Thembe stoot haar aan. Zijn rechterwijsvinger houdt hij voor zijn lippen. Mia scant de omgeving af. Ze ziet een groep volwassen leeuwinnen sluipend dichterbij komen, het oude mannetje houdt zich op de achtergrond.

‘Stilzitten,’ fluistert Thembe.

Geruisloos sluipen de leeuwinnen langs de terreinwagen, met maar één doel in hun vizier: de nietsvermoedende Afrikaanse wilde honden.

Op het moment dat de leeuwen de auto een eindje voorbij zijn en hun missie in opperste concentratie vervolgen, laat Mia zich van de motorkap glijden en verstopt zich in het hoge, dorre gras. Thembe zucht en rolt met zijn ogen. Voor de zoveelste keer schikt hij zich in haar behoefte naar het nemen van risico’s, ook al weet hij dat ze het wederom zal presteren om de beste foto’s van de Afrikaanse wildernis te maken.

Geschrokken steekt Mia haar hoofd boven het gras uit. ‘Ik ben het mannetje kwijt!’ zegt ze met gedempte stem.

Thembe wijst naar de overkant van de poel, waar het mannetje inmiddels op een rotspartij is gaan liggen.

‘De inkosi is daar,’ fluistert hij.

‘Inkosi?’

‘Zo noemen wij de leider van deze groep. Focus nu, Mia!’

Langzaam zakt ze weer tussen de hoge sprieten en kijkt naar het mannetje op de rots. Zijn bouw en vacht verraden dat hij oud is. Ze weet dat hij over niet al te lange tijd zijn leven verder zal doorbrengen als vrijgezel. Zijn leidersrol zal overgenomen worden door een ander mannetje. Als er op dat moment welpen in de groep leven, dan doodt de nieuwe leider de aanwezige welpen voor de ogen van hun liefdevolle moeders, om zich vervolgens zelf voort te planten met de rouwende dames. Ze kan zich nog helder herinneren dat Thembe haar dit jaren geleden vertelde.

‘Wat gruwelijk om je kind op deze wijze te moeten verliezen,’ had ze toen met tranen in haar ogen tegen hem gezegd.

‘Dat is de natuur, wen er maar aan,’ was het antwoord dat hij haar had gegeven.

Maar als ze Thembe vanuit het gras aankijkt, lijkt het of hij nu minder gerustgesteld is dan toen hij die woorden tegen haar zei.

Het alfavrouwtje spitst haar oren en laat met een korte zware blaf aan de anderen weten dat er ongewenste bezoekers zijn. Als een vooraf tot in de puntjes ingestudeerd script verdelen de wilde honden zich en gaan als een barricade tussen de naderende leeuwen en de pups staan. Vervolgens krijgt de babysitter assistentie van een deel van de roedel om de kleintjes de bosjes in te leiden. Maar zoals een kat getriggerd wordt door een bolletje wol, is een nieuwsgierige pup die tussen de barricade doorglipt het teken voor de leeuwen om de jacht in gang te zetten. Als een getraind team zetten de leeuwen de achtervolging in en naderen de onschuldige kleine in een rap tempo. De razendsnelle wilde honden springen met z’n allen boven op de leeuwinnen, terwijl de overgebleven pups de bosjes in verdwijnen.

‘Verdomme! Red die kleine!’ roept Thembe.

Ondanks verwoede pogingen krijgt de roedel het jong niet veilig. Terwijl het diertje op slinkse wijze door de leeuwinnen wordt gescheiden van de rest, zet het alfavrouwtje haar scherpe tanden in een dikke leeuwenhuid die als een kleverige, bloedende stof openscheurt. Met hun hoofd naar beneden en oren plat naar achteren zetten de andere wilde honden het familie-offensief in dat met zeker twintig wilde honden tegen vijf leeuwinnen een gedegen kans maakt. Met behendige precisie en een oerdrang om de pup te redden, lijkt het of de roedel het schreeuwende diertje terug gaat winnen. Maar de leeuwinnen geven zich niet gewonnen en als de vlijmscherpe tanden van een van hen in de luchtpijp van het jong worden gezet, is het gekerm voorbij.

Mia maakt onafgebroken foto’s, maar draait dan haar gezicht weg en knijpt haar ogen dicht.

‘Kom boven op de motorkap zitten, Mia, ik heb een vreemd voorgevoel.’

Ze schrikt van Thembe’s strenge toon maar volgt zijn orders op. In al die jaren dat ze met hem samenwerkte was zijn voorgevoel nog altijd uitgekomen. Vanaf de motorkap ziet ze de pup uiteengereten in het midden van de onrustige groep leeuwen liggen. Onder zwaar geblaf omsingelen de wilde honden de groep moordenaars en sluiten de cirkel, waardoor de leeuwinnen steeds verder in het nauw gedreven worden. Dan komt er boven op de rots ineens beweging.

‘Be prepared.’ De adrenaline in Thembe’s stem is duidelijk hoorbaar.

Door haar lens ziet Mia het leeuwenmannetje met wapperende manen en een enorme sprong vanaf de rots boven op de roedel wilde honden springen. Zijn zware brul galmt over de savanne. De leeuwinnen zien kans uit de omsingeling te ontsnappen, waarbij het verscheurde jong achterblijft. Met een plof komt het oude mannetje in het oog van de orkaan van boze wilde honden terecht. Mia klampt zich vast aan Thembe. ‘Eerst die kleine dood en nu maakt die ouwe ook geen schijn van kans! We moeten helpen, ik kan dit niet aanzien!’

Thembe schudt zijn hoofd. ‘De keuzes van Moeder Natuur moet je respecteren, hoe gruwelijk ook. Daar gaan jij en ik ons niet mee bemoeien.’

Vijf kaken met vlijmscherpe tanden van beschermende en verdrietige wilde honden zijn er nodig om het oude mannetje uit te schakelen. Daarna keert het hijgende vijftal met het bloed druipend uit hun mond in een stille mars terug naar de dode pup.

Mia staart naar het mannetje en naar zijn doffe wilde manen, die normaal gesproken als een goudgeel korenveld in de wind het perfecte plaatje waren geweest voor haar reportage.

‘Ik stond erbij en keek ernaar,’ zegt ze verdoofd.

Thembe slaat zijn arm om haar heen. ‘Kom niet aan een jong van een Afrikaanse wilde hond.’ Mia voelt dat zijn arm zich aanspant. ‘Ze pakken je tot je doodbloedt,’ vervolgt hij. ‘De eerste dagen dat deze arme pup het hol uitkwam, heb ik hem niet ver van hier al gespot. Samen met zijn broertjes en zusjes huppelde hij achter de babysitter aan. Ik weet hoe leeg je je nu voelt, maar je moet het verlies leren te accepteren. Het is de keuze van de natuur.’

Mia knikt en kijkt hem aan. Niet eerder zag ze tranen in zijn donkere ogen.

‘Kijk,’ zegt hij dan, en wijst naar de plek bij de waterpoel. ‘De roedel heeft de andere pups teruggehaald om afscheid te nemen van het jong.’

Een voor een gaan ze liggen, in een cirkel om het kadaver heen. De verpleegster likt de verse opengespleten wond van een van de wilde honden schoon.

Heel voorzichtig klimt Mia op het dak van de auto. Ze kan haar tranen maar nauwelijks bedwingen bij het zien van de rouwende dieren. Iedere klik van haar camera snijdt door haar ziel. Ze rilt. ‘Ik wil terug naar huis.’

Langzaam laat ze zich weer van het dak afglijden en neemt plaats op de bijrijdersstoel. Thembe legt een deken om haar schouders heen en pakt de camera voorzichtig uit haar handen. Bij het wegrijden kijkt ze nog eenmaal achterom en ziet de roedel nog steeds rondom het dode jong liggen. Mia’s maag draait om bij de gedachte dat ook de andere kleintjes dagelijks bloot worden gesteld aan een mogelijke brute dood.

Na een zwijgzame rit door de donkere bush ziet ze eindelijk de brandende olielantaarns die de verscholen lodge in de avond verlichten. Als ze even later met een drankje op de trap van de houten veranda zitten, verbreekt Mia de doodse stilte. ‘Een kill went nooit, Thembe.’

De volgende ochtend beginnen ze vlak na zonsopgang aan hun hobbelige autorit naar het vliegveld in Kasane.

‘Heb je zin om weer naar huis te gaan?’ vraagt Thembe als Mia twee mokken met koffie vult in de open safariauto.

Ze haalt haar schouders op, reikt hem de koffie aan en sluit haar ogen. Met twee handen om de mok geklemd laat ze de koffiegeur op haar inwerken.

‘Ik mis Coco.’ Ze opent haar ogen en kijkt opzij naar Thembe. ‘Maar als ik thuis ben wil ik naar Afrika.’

‘En Quint?’ Op het laatste moment omzeilt Thembe een kuil in de weg. ‘Wat was dat nou gisteren? Ik zag wel dat je rood werd, dame.’

Mia wendt haar hoofd af en begint aan haar nagelranden te bijten.

Zachtjes duwt Thembe haar hand voor haar mond weg. ‘Een verkeerde gewoonte van zo’n mooie vrouw.’

Ze kijkt naar haar handen. ‘Dan voel ik me ongemakkelijk.’ Ze draait zich naar Thembe. ‘Ik wil weer vuur in mijn relatie. Ik mis het hongerige.’ Ze bootst met haar hand een klauw na. ‘Quint en ik rennen door ons leven en we moeten oppassen dat we elkaar niet uit het oog verliezen. Als piloot is hij vaak in het buitenland. En als hij thuis is, dan plan ik juist werkafspraken buiten de deur.’

Thembe knikt. ‘Jij hebt geld en luxe.’ Hij houdt even in en kijkt dan om zich heen. ‘Maar ik zou voor geen goud in jouw sneltrein willen zitten. Ik heb namelijk de ruimte en de rust. Onbetaalbaar.’

Mia weet dat hij een uitzondering is op de vele Afrikanen die ze de afgelopen jaren heeft ontmoet en ze waardeert zijn eerlijkheid.

‘Ik meen het,’ zegt hij. ‘Stel dat je wist dat je nog maar een jaar te leven had, dan heb je toch maar één wens: de eenvoud van het leven, Mia. Mógen leven, zonder alle extra’s.’ Zijn witte tanden zetten zijn woorden kracht bij.

‘Je hebt gelijk,’ gaat ze verder, ‘ik voel me soms zo gevangen, ondanks de vrijheid waarin ik leef. We leven in onze zelfgecreëerde sleur. Mijn avontuur zit in de fotoreportages in Afrika, maar bij mij thuis verdrinkt het hele gezin in alles wat moet, moet en moet. Op tijd naar school, op tijd naar de sportclub, op tijd naar verjaardagsfeestjes van familie en vrienden, ook als ik hen niet leuk vind. En ik moet de blauwe parkeerschijf niet vergeten neer te leggen achter de autoruit, anders krijg ik een bon.’ Ze steekt haar tong uit.

‘Parkeerschijf?’

‘Ach, laat maar, dat wil je helemaal niet weten.’ Ze zucht. ‘Het liefst zou ik gewoon weer terug naar de basis willen. Beginnen bij het begin van onze relatie, toen we als jonge avonturiers een open vlucht boekten en op pad gingen. Maar Coco zou ik nu niet willen missen in dat avontuur.’ Ze klemt haar kaken op elkaar. ‘Ik wil meer écht leven, Thembe. Om ons heen overlijden mensen op veel te jonge leeftijd en dat beangstigt me. Jij bent de hele dag in deze fantastische wildernis en je geniet met al je zintuigen van datgene wat Moeder Natuur je schenkt. Bij ons wordt het echte genieten overschaduwd door alles wat moet gebeuren en wat men van je verwacht. Als er geen internet is dan is men teleurgesteld en als kinderen niet luisteren dan korten ouders hun schermtijd in. Ik wil best met de tijd meegaan en ik doe veel aan social media voor mijn werk, maar ik merk dat ik me er te veel door laat leiden.’ Ze voelt haar gebalde vuisten.

Zoals gebruikelijk duurt het even voordat Thembe reageert.

‘Waar droom je van?’ zegt hij uiteindelijk.

‘Door Afrika reizen, samen met mijn gezin. Ik gun Coco de natuur waar ze zo gek op is en ik wil haar en Quint de geur van Afrika laten ruiken. Ik denk dat het de enige manier is om weer de verbinding met Quint te voelen die ik al een tijdje mis.’ Ze kijkt weg en schudt haar hoofd. ‘Diep vanbinnen weet ik dat ik van hem hou.’

Thembe zet de auto aan de kant en staart gespannen voor zich uit. ‘Wacht tot Coco wat ouder is.’

Mia’s blik verstart. ‘Waarom stelt iedereen toch altijd alles uit tot later? Quint wil ook al wachten.’

‘Waarom?’ Thembe draait zijn hoofd naar haar toe.

‘Hij vindt Afrika corrupt en Coco te jong. Maar ik denk dat hij gewoon bang is om zijn promotie mis te lopen.’

Ze neemt een slok van haar koffie. ‘Coco is een meisje van de natuur. Ze is stil, maar het is een blij meisje en ze heeft een enorm groot hart voor dieren. Ze vertrouwt feilloos op haar intuïtie.’ Mia lacht. ‘Soms echt te gênant. Ze laat heel duidelijk merken of ze iemand mag of niet. Coco is wie ze is. Ze is bijzonder en jemig, wat hou ik van haar!’

Met een ruwe beweging zet Thembe de auto in de eerste versnelling en trekt op. ‘Je moet wachten tot ze ouder is, Mia.’

‘Man! Waarom ben je ineens zo opgefokt?’

Thembe klemt zijn handen om het stuur en laat de gebeurtenis van ruim vijf jaar geleden als een film in zijn gedachten voorbijgaan.

‘Ek hoor jou.’

De kalme stem van de oude Afrikaanse vrouw straalt rust en wijsheid uit terwijl ze haar blik over de verlaten vlakte laat gaan.

Haar gerimpelde handen zijn dieprood doorlopen, het typerende rode Kalaharizand is verweven met de groeven in haar huid.

Minutenlang neemt ze de glinstering van het kralen hart in zich op.

Dan slaat ze haar gekleurde ogen op. Ze knikt naar Thembe dat hij hen mag halen en richt haar gezicht naar de sterrenhemel, haar handen in elkaar gevouwen.

Het verbale ritueel dat volgt is onverstaanbaar, maar haar wens aan het einde glashelder.

‘Gee nuwe lewe!’

Thembe herinnert zich weer haarscherp de felle reactie van zijn eigen vrouw na dit bezoek. Ze had naar hem geschreeuwd dat hij Mia en Quint nooit naar de sangoma had mogen sturen om een blanke kinderwens te vervullen, nooit! Pas later, toen ze was gekalmeerd had ze het hem uitgelegd.

Hij mindert vaart en zucht diep.

‘Vijf jaar geleden was je hier met Quint, weet je nog?’

‘Tuurlijk!’

‘Toen ik vroeg of het niet tijd werd voor kinderen, werd het ijzig stil.’

Mia knikt. ‘Ga verder.’

‘Jullie vertelden me dat de natuur blijkbaar anders had bepaald.’

Zonder te vragen pakt Mia de lege koffiemok uit zijn hand. ‘Maar ik werd uiteindelijk toch zwanger dus alles kwam goed.’

‘Diezelfde avond heb ik jullie naar een sangoma gestuurd met de vraag of ze jullie kinderwens in vervulling kon laten gaan.’

‘Die vage Afrikaanse kruidendokter?’ Als Mia Thembe aankijkt, schrikt ze van de blik in zijn ogen.

‘Geloof jij erin?’ vraagt ze dan zachtjes.

Hij haalt zijn schouders op. ‘Negen maanden later werd Coco geboren.’

Mia gaat verzitten en tuurt in de verte. ‘Tja.’ Ze denkt terug aan die bewuste nacht in hun safaritent, niet ver van de lodge. Hoe ze hartstochtelijk met Quint had gevreeën en tijdens die klamme Afrikaanse zomernacht hevig had moeten zweten. De volgende ochtend had ze alleen maar overgegeven, ervan overtuigd dat ze een voedselvergiftiging had opgelopen. Een paar dagen later vlogen ze naar huis, waar Mia de voorgeschreven rust hield. Enkele weken later ontdekte ze dat ze zwanger was en waren Quint en zij in de zevende hemel.

Zeker een halfuur is Mia in gedachten verzonken als ze het rode zandpad volgen dat hen naar Kasane leidt.

‘Laat je niet zo opslokken door alles wat zogenaamd moet,’ zegt Thembe. ‘Zorg eerst dat je thuis alles op de rit hebt. Laat Quint voor die promotie gaan, besteed lekker aandacht aan die kleine meid en kom voorlopig gewoon in je eentje deze kant op. Over een paar jaar is Coco ouder en is reizen met haar veel gemakkelijker.’

Mia’s ogen beginnen te prikken. Zodra ze het portier opent en uitstapt, komt er een knul van een jaar of twaalf met een trolley aangesneld en blijft geduldig wachten. Mia pakt haar rugzak en slaat een arm om Thembe heen.

‘Dank je wel voor je vriendschap. Ik stuur je een selectie van de foto’s.’

Ze geeft de jongen één pula en loopt achter hem aan in de richting van de vertrekhal. Ze kent Thembe goed genoeg om te weten dat hij haar nakijkt, net zolang tot ze de incheckbalie voorbij is.

‘Mia!’

Ze stopt en draait zich naar hem om.

‘Geduld, oké?’

Ze steekt haar duim omhoog, maar ze weet dat Thembe als geen ander van haar gezicht kan aflezen dat wachten tot later als een duim naar beneden voelt.

Ze draait zich om en volgt de jongen met haar bagage. Zijn blote voeten zijn door de gaten van zijn versleten schoenen heen zichtbaar. Bij de incheckbalie vraagt ze hem even op haar te wachten als ze haar koffer opent. Ze woelt door haar kleding en spullen en haalt er uiteindelijk een paar sneakers voor hem uit. De jongen kijkt om zich heen en pakt de schoenen dan aan.

‘Kealeboga Mma. Dank u wel, mevrouw.’

‘Het is goed, bedankt voor je hulp. Ga maar.’

In de verte ziet ze Thembe nog steeds wachten. Bij de balie overhandigt ze haar paspoort aan een medewerkster.

‘U verzamelt stempels?’ De vrouw bladert door de volle bladzijdes van Mia’s paspoort. ‘Wanneer komt u terug naar Botswana?’ Ze kijkt Mia over de rand van haar leesbril aan, terwijl ze met kracht een stempel op het stempelkussen drukt. Met een plof laat ze de stempel op een leeg plekje in het paspoort vallen.

Mia draait haar hoofd vluchtig even om naar Thembe en buigt dan wat over de balie heen. ‘Geen idee, maar ik ga geen jaren meer wachten en de volgende keer neem ik mijn gezin mee.’

De vrouw glimlacht en geeft het paspoort terug. Dan gaat ze met haar bovenlichaam opzij en kijkt naar de persoon achter Mia. ‘Volgende!’

2

Mia steekt de zilveren briefopener in het hoekje van de bruine enveloppe. Met korte halen laat ze de scherpe, glimmende zijde door de vouw glijden en kijkt door het raam naar de oprit voor het huis waar de taxi ieder moment zal arriveren.

‘Shit!’

Met een doffe klap valt de opener op het antieke bureau. Uit de snee in haar handpalm sijpelt bloed op de inhoud van de enveloppe.

‘Krantenknipsels van kinderen?’

Ze pakt de enveloppe en bekijkt het handschrift op de voorzijde.

Geen herkenning. Geen postzegel.

Ze likt het bloed van haar hand en loopt naar de keuken. ‘Pleisters.’

Op dat moment wordt de ruimte verlicht door de koplampen van de taxi die de oprit oprijdt. De claxon volgt twee keer.

‘Ja, ja, ik kom al!’

De volgende ochtend schudt Quint Mia wakker. Het zweet gutst van haar voorhoofd als ze haar ogen opent en hem enkele ogenblikken stoïcijns en zwijgend aankijkt. ‘Wat was ik ver weg,’ zegt ze uiteindelijk.

‘Je schreeuwde. Waar was je?’

‘Ergens tussen bomen en struiken, ik was bang en vooral heel woedend.’

Quint ploft weer terug in zijn kussen. ‘Woedend op wie of wat?’

Ze haalt haar schouders op. Langzaam begint Quint met zijn vingertoppen over haar bovenbeen te strijken. Ze rilt en trekt haar been weg.

Hij schudt zijn hoofd. ‘Het was maar een droom.’

‘Maar het leek zo verdomd echt.’ Met haar hand tast ze het nachtkastje naast het bed af tot ze haar telefoon te pakken heeft.

‘Shit! Halfacht al!’ Ze springt uit bed. ‘Welke dag is het vandaag?’ Ze grist een strakke spijkerbroek en donkergroen shirt met een lage V-hals uit de kledingkast.

Quint slaat zijn ogen op. ‘Chaoot! Als jij mijn baan had, dan waren er al heel veel ongelukken gebeurd.’

Abrupt draait Mia zich naar hem om. Met deze opmerking had hij haar vaker geconfronteerd. ‘En daarom heb ik een ander beroep. Niet iedereen is zo perfectionistisch en gestructureerd als jij!’ Met haar kleding onder haar arm geklemd loopt ze naar de badkamer. Als ze onder de warme stralen stapt, mompelt ze in zichzelf. ‘Nu doet hij de gordijnen open, eerst de linker, dan de rechter. Dan schudt hij de kussens op en trekt het dekbed recht.’ Met haar voorhoofd leunt ze tegen de douchemuur. ‘Die man is zo voorspelbaar.’

‘Hoe laat gaat je vlucht?’ Maar ze weet dat het geluid van het stromende water haar woorden overstemt. Als ze zich na het douchen aangekleed heeft, opent ze zachtjes de deur van Coco’s kamer. Haar vierjarige dochter zit in haar pyjama in kleermakerszit op een dik rond kleed, midden in de zonverlichte kamer. Haar versleten knuffelaapje ligt veilig op haar schoot. Ondertussen wroet ze met beide handen in een kartonnen doos die gevuld is met aarde en insecten. Dan pakt ze de zilveren rammelaar die naast haar ligt en rinkelt zachtjes boven de doos.

‘Serieus?’ Mia kijkt naar de vieze kleuterhanden. ‘Wees je voorzichtig met die rammelaar? Van oma geweest, hè, dat weet je.’

Coco houdt haar wijsvingertje voor haar mond.

‘Nee, ik zeg niets tegen papa. Die gaat behoorlijk tekeer als hij deze zwarte bende in je kamer ziet.’

Maar Coco schudt haar hoofd en wijst naar de insecten.

‘Oh, ze slapen? Oké, maak ze maar wakker dan, we moeten opschieten om op tijd op school te zijn.’

Als ze Coco heeft aangekleed en met haar de keuken inloopt, ziet ze dat Quint op geheel eigen wijze bezig is het ontbijt klaar te maken. Heel even voelt ze een vlinder in haar buik wakker worden, op dit zeldzame moment dat hij zijn fantasie de vrije loop laat.

‘De cornflakes voor tafel twee mogen mee alstublieft. En de koffie van tafel vijf mag ook door.’ Met de theedoek over zijn schouder wijst hij naar de keukentafel. ‘Die meneer aan tafel zes wil afrekenen.’

Mia ziet Coco nieuwsgierig naar de lege keukentafel kijken.

‘Dag, mevrouw,’ zegt hij tegen Coco en gaat door zijn knieën. ‘U komt voor een ontbijtje?’

‘Ja, papa, eh… restaurantmeneer.’

‘Neemt u plaats. Ik kom zo bij u.’

Als Mia voorbijloopt, houdt hij haar tegen. ‘Ach, mevrouw, het spijt me, maar in dit restaurant zijn telefoons niet toegestaan.’ Hij pakt haar mobiel uit haar handen en legt die op de hoek van het aanrecht. Met een venijnig lachje gaat hij een stapje voor haar opzij, maar hij krijgt een boze blik toegeworpen. Ze grist haar telefoon van het aanrecht en laat hem in haar kontzak glijden.

Quint kijkt om zich heen. ‘Waar is ze nou?’

‘Coco?’ Mia knikt naar de hondenmand in de hoek van de woonkeuken. ‘Waar ze zo vaak is.’

In haar korte spijkerbroekje en lavendelblauwe shirtje met korte mouwen ligt Coco opgekruld tegen de zwarte vacht van Seba aan. Als ze ziet dat haar ouders kijken, rekt ze zich overdreven uit. ‘Wij willen nog even verder slapen,’ waarop Seba haar voorbeeld volgt.

Quint zucht. ‘Hoe vaak hebben we je al niet gezegd dat die mand voor de hond is en niet voor jou?’ Hij gooit de theedoek op het aanrecht en wil naar Coco toe lopen, maar Mia pakt zijn arm stevig vast. ‘Laat haar!’

Quint rukt zich los, loopt naar de mand en tilt Coco eruit. Met korte strakke bewegingen veegt hij de hondenharen van haar kleding. ‘Vind jij dit normaal?’

Mia geeft Coco een zoen en gaat aan tafel zitten. ‘Wat is normaal? Laat haar lekker. Zij hoeft toch niet zo geordend en netjes als jij te zijn? Altijd alles keurig op een rijtje en schoon? Laat haar gewoon kind zijn en vies worden.’

Met een ruk schuift Quint de stoel naar achteren en neemt plaats aan tafel, waarna hij met veel lawaai de bladzijden van de krant omslaat.

Mia blaast een blonde pluk voor haar neus weg. ‘Nou, de gezelligheid was weer van korte duur.’ Ze kijkt naar Quint maar hun blikken raken elkaar niet.

Ze tovert een lach tevoorschijn en geeft Coco een knipoog. ‘Kom smeerpoets, even dooreten, anders kom je te laat op school.’

Nadat ze Coco heeft weggebracht, maakt Mia koffie en loopt vanuit de keuken de tuin in. Vlak voor Quint staat ze stil en houdt haar neus boven de twee dampende mokken. ‘Mmm, even tien minuten niets. Ik hou van deze heerlijke geur die de wereld stilzet en me aan vroeger doet denken.’

Quint kijkt op van het krantenartikel. ‘Wat wil je daarmee zeggen?’

‘Sorry dat ik zo reageerde.’ Ze geeft hem een mok en neemt naast hem plaats op het houten tuinbankje. ‘Ik meende het wel, maar ik bedoelde het niet zo. Ach, ik weet het allemaal even niet meer.’ Met haar hand wrijft ze over de leuning van het bankje en kijkt naar zijn krant. ‘Gisteren zaten er krantenknipsels bij de post. Ik had ze op mijn bureau gelegd maar werd door de taxi opgehaald voor dat netwerketentje. Weet jij waar ze zijn?’

‘Krantenknipsels? Geen idee. Je moet beter op je spullen letten.’ Quint vouwt zijn krant op. ‘Je hebt zo meteen toch een afspraak met die hoofdredacteur met die lange grijze snor?’

‘Die is naar morgen verplaatst, ik werd net gebeld. Gelukkig maar, want ik was anders niet op tijd geweest voor een brainstormsessie met een aantal fotografen in Amsterdam aan het begin van de middag.’

‘Op de kalender staat dat je morgen meegaat op schoolexcursie.’

‘Shit!’ Mia zet haar koffie op het tafeltje en wrijft haar handen nerveus door haar lange haren. ‘Ik word gek, echt helemaal gek! Ik kan hier zo ontzettend slecht tegen, dat ren- en vliegwerk en dan de helft nog vergeten ook!’

Met een plof laat Quint de opgevouwen krant in het gras vallen. Hij kijkt om zich heen en neemt de tuin en het huis in zich op.

‘Je moet een stap terug doen, Mia. Je wordt ingehaald door jezelf en je vergeet adem te halen. Ik bewonder je om je doorzettingsvermogen en om wie je bent. Maar je moet echt wat opdrachten afstoten en keuzes gaan maken. Als ik terugkom uit Hongkong, dan vertrek jij de volgende dag alweer naar Kaapstad. Bereid je rustig voor op die trip.’

Hij staat op, loopt de ruime tuin in en blijft dan staan, turend over de weilanden. Op dat moment rijdt de buurman met zijn oude tractor tussen de fruitbomen door naar het stuk land achter zijn huis. Hij steekt vriendelijk zijn hand omhoog. Quint zwaait terug en vouwt zijn handen achter zijn hoofd in elkaar.

Mia volgt zijn handelingen en luistert naar het ritmische geluid van de tractor, afgewisseld door het getjilp van de vele vogeltjes om haar heen.

Quint kijkt hoe hun oude buurman alle tijd neemt om zijn antieke ploeg met de tractor door de mulle aarde te trekken. ‘Ik weet het niet,’ zegt hij dan.

‘Wat weet je niet?’ vraagt Mia. ‘Of je de promotie moet aannemen?’

Ze loopt naar hem toe, slaat haar armen om zijn middel en drukt haar gezicht stevig tegen zijn brede rug. Ze snuift zijn geur op, de vertrouwde zoete geur die al zo lang om haar heen is en daardoor net als haar eigen parfum vrijwel geurloos is.

‘Laten we door Afrika reizen, écht leven en daarmee de luxe waarin we leven achter ons laten. Herinneringen voor later maken met ons meisje, alle dagen opnieuw. Ik wil de Afrikaanse wilde honden zien en hun territorium ontdekken. We schakelen onze telefoons maandenlang uit, doen gekke dingen en beleven gevaarlijke avonturen. Ik wil Coco en onszelf nieuwe geuren laten proeven en mensen ontmoeten die niet zullen vragen welk beroep we hebben, maar die geïnteresseerd zijn in wie we echt zíjn.’ Ze pakt hem nog steviger om zijn middel. ‘Doen waar we van dromen, Quint.’

Abrupt maakt hij haar armen los en draait zich om. ‘Waar wé van dromen? We? Waar jíj van droomt zal je bedoelen. Jij reist voor je fotoreportages door Afrika en jij droomt van het leven daar, ik niet. Jíj wil weg, ik niet!’ Zijn hoofd loopt rood aan. ‘Heb je eigenlijk wel door dat wij een leven leiden waar anderen van dromen? Een piloot en een natuurfotografe die de wereld afreizen voor hun werk, daarmee goed de kost verdienen en samen met hun gezonde dochter in een riant huis wonen.’

Mia zet een stap achteruit en doet haar armen over elkaar. ‘Is dat de reden dat je oren hebt naar die promotie? Nog meer luxe? Een kantoorfunctie past toch helemaal niet bij jou?’ Quint staart naar de grond. Aan zijn lichaamstaal merkt ze dat hij niet blij is met haar kruisverhoor. Ze wacht even tot hij gekalmeerd is en tikt dan met haar schoen tegen de zijne. ‘Doe je het voor het geld?’

Quint heft zijn hoofd. ‘Het is een behoorlijke smak erbij per maand.’

Ze gooit haar beide armen omhoog. ‘Jezus, Quint. Waarvoor? We hebben toch al genoeg? Ik wil juist terug naar af, naar niks. Terug naar ons. Wanneer hebben we voor het laatst gevreeën?’ Ze kijkt Quint aan. ‘Nou?’

Quint ontwijkt haar blik.

‘Het is stil tussen de lakens, Quint. Doodstil zelfs.’ Mia kijkt even achterom naar hun riante huis. ‘We zitten gevangen in ons luxeleventje, terwijl het bevrijdende avontuur op ons wacht.’ Ze wil Quint zijn handen pakken, maar hij stopt ze in zijn zakken.

‘Afrika is een luchtbel, Mia. De steden stinken en de politiek ook. Het systeem is corrupt, en het grootste deel van de bevolking ook. Ik weet dat jij je hart hebt verloren aan het continent, maar ik niet! Ik geef je de ruimte voor je werk, maar het is jóúw droom, niet die van mij! En laat me niet lachen als je het hebt over het uitschakelen van je telefoon, je kunt niet zonder die duvel in je rechterkontzak. Je lééft met dat ding, zeg nou eerlijk! Ik hoor altijd het geluid van berichtjes die binnenkomen of je moet iets belangrijks posten op een van je socialmedia-accounts.’

‘Allemaal zakelijk belang!’

‘Ja, dat zal allemaal wel en ik vind het helemaal prima, want je bent enorm goed in je werk, maar zeik er niet over dat je wilt vertrekken en je je als het ware af wilt sluiten van de buitenwereld. Dat gaat je een heleboel volgers kosten. Begin er toch niet iedere keer weer over, Mia! Ik ga me omkleden, over anderhalf uur moet ik me melden op Schiphol.’

Als hij naar binnenloopt, volgt ze zijn grote ferme passen. Tegelijkertijd voelt ze haar telefoon in haar rechterkontzak trillen. Ze wil even onbereikbaar zijn. Voor iedereen, behalve voor de man die zojuist naar binnen liep en straks bij haar vandaan vliegt. Ze laat haar tranen rollen en kijkt naar de tekst op de emaillen koffiemok. If you can dream it, you can do it.

Even later loopt ze met Quint in uniform mee naar de auto. Zijn haren netjes gekamd en de kaaklijn, die een stoere baard had toen ze lang geleden voor hem viel, weer gladgeschoren. Ze bekijkt hem van top tot teen. ‘Je ziet er weer keurigjes uit,’ zegt ze met een bekakte stem, waarna ze een pluisje van zijn schouder veegt en plagerig met haar hand door zijn haren woelt.

‘Niet doen, Mia.’

Ze rolt met haar ogen. ‘Veilige vlucht, tot over vijf dagen dan maar.’

Met beide handen pakt hij zachtjes haar gezicht vast en kijkt haar aan. ‘Wil je het niet keer op keer aankaarten, alsjeblieft? Jouw droom is niet de mijne. We hebben het prima thuis. Doe een stap terug, het zal je goeddoen.’ Hij geeft een kus op haar voorhoofd. ‘Deze is voor Coco.’

Vlak voordat hij in de auto stapt, draait hij zich om naar Mia. ‘Gisteren heb ik samen met Coco de openhaard aangemaakt. Ik vroeg haar om wat kranten. Misschien dat zij die krantenknipsels heeft gepakt?’

Mia haalt haar schouders op. ‘Het is al goed, niet belangrijk.’ Ze kijkt hem na als hij de straat uitrijdt en weet dan heel zeker dat ze al het prima en keurige spuugzat is. In haar ooghoek ziet ze de gordijnen van de buren bewegen. Ze tovert een brede glimlach tevoorschijn en draait zich om naar haar oude buurvrouw achter het raam. Mia’s arm gaat heen en weer en de vrouw weet dat ze te laat is om nog weg te duiken. Ze knikt en zwaait terug alsof het haar bedoeling was om gezien te worden.

Mia’s lach blijft al zwaaiend op haar gezicht geplakt tot ze de deur achter zich dichttrekt. ‘Ja, zo heurt het,’ zegt ze hardop tegen zichzelf. ‘Vooral blijven lachen als je je kut voelt, want wat zullen de buren wel niet denken?’

Rond vier uur in de middag, lokale tijd, maakt Quint de landing op het vliegveld van Hongkong en wordt even later samen met de rest van de crew naar het luxe hotel gebracht. Buiten is het drukkend warm. Zijn koffer staat nog onge-opend naast het bed als hij door de glaswand naar de straat en het park beneden hem kijkt. Filipijnse kindermeisjes duwen de expat-baby’s in de kinderwagens voort, en proberen ondertussen de andere kinderen in het gareel te houden. Quint schudt zijn hoofd. Het liefst zou hij even gaan liggen, maar de crewborrel op het dakterras kon hij niet weigeren.

Met zijn uniform nog aan, gaat hij op het gladgestreken bed zitten, en bekijkt voor de derde keer het filmpje dat Mia van Coco stuurde. Aanvankelijk had hij erom moeten lachen toen hij hoorde dat Coco in een boom was geklommen. Maar het lachen verging hem snel toen hij de hoogte van de boom had gezien. In het filmpje vertelt Mia dat ze meer dan een halfuur naar hun dochter had gezocht. De stilte had haar bijna tot wanhoop gedreven. Net op het moment dat ze de politie wilde bellen, had ze brekende takken gehoord die vervolgens van grote hoogte op de grond vielen.

‘Mama, help,’ had Coco in redelijke kalmte naar beneden geroepen. Mia was zelf naar boven geklommen en had haar kleuter naar beneden gehaald.

‘In die boom dus, daar zat ze,’ hoort hij Mia op het filmpje met trillende stem zeggen.

Als hij zijn uniform uit heeft gedaan en zich in de badkamer op wil frissen, valt er een kaart uit zijn toilettas. Hij herkent het handschrift direct, maar de sierlijke uithalen die Mia’s liefde voor het schrijven zo typeren, ontbreken. Hij leest de met rode inkt geschreven woorden en legt de kaart dan op de rand van de wastafel. Haar woorden malen door zijn hoofd als hij zich wast en daarna klaarmaakt voor de gebruikelijke crewborrel.

Vlak voordat hij de kamer verlaat, stuurt hij Mia een bericht: Ik heb je kaart gelezen. Wees toch eens tevreden met wat we allemaal hebben.

Even later staat Quint op het dakterras van het hotel. Het koude glas bier voelt aangenaam in zijn klamme hand. Als hij bij de reling gaat staan en de skyline van de levendige metropool in zich opneemt, blijven de woorden die Mia schreef door zijn gedachten dwalen. Hij schenkt geen aandacht aan het schaterlachen van zijn uitgedoste vrouwelijke collega’s aan de bar.

‘Quint?’ Een bekende vrouwenstem verstoort abrupt zijn gedachten en hij draait zich met een ruk om.

De vrouw met rood haar, een rokje tot boven haar knieën en een lichtblauwe blouse met de bovenste drie knoopjes open, doet een stap dichterbij en legt haar hand op zijn schouder. ‘Mooie landing, buurman, ik hoorde van je collega’s dat jij de kist aan de grond zette vanmiddag.' Ze geeft een klopje op zijn schouder. ‘Tijdens de buurtbarbecue zag ik je voor het laatst. Druk?’

Quint haalt zijn schouders op. ‘Er is altijd wat te doen thuis.’ Hij kijkt recht in haar grijsgroen gekleurde ogen, die geaccentueerd worden door een zwart lijntje van oogpotlood. ‘Wat doe jij hier?’ vraagt hij dan, terwijl hij het glas met de schuimkraag naar zijn mond brengt.

Lidewij trekt haar rokje recht. ‘Een afspraak met een belangrijke potentiële klant.’ In een vloeiende beweging pakt ze een lipgloss uit haar tasje en laat die vlak voor Quints gezicht heen en weer over haar volle lippen glijden. ‘Mijn baas zegt dat ik de enige ben die deze klant over de streep kan trekken.’ Ze geeft Quint een knipoog. ‘Nou, vertel. Maakte jij echt die landing?’

Quint schuift met zijn gepoetste schoenen ongemakkelijk over de grond. ‘Ja, die was van mij. Maar de gezagvoerder kan het beter, hoor.’ Hij wendt zijn blik via haar niet te missen boezem in de richting van de man die verderop staat te praten.

De gulle lach van Lidewij dendert over de tafeltjes van het dakterras. ‘Niet zo bescheiden, hè, pilóótje!’ Ze gooit haar hoofd achterover waardoor haar haren een weelderige golf maken.

Quint doet een stap achteruit tot hij de reling voelt, maar als in een feilloos ingestudeerde tango volgt ze zijn pas met een voet naar voren.

Ze klikt de dop op de lipgloss en stopt hem terug in haar tasje. ‘Zullen we er even bij gaan zitten?’

Quint schudt lachend zijn hoofd. Haar gevaarlijke directheid heeft hij altijd al wel gemogen. Op deze warme zomeravond in Hongkong, ver boven de menigte op straat, ontstaat er een gesprek over normen en waarden in het leven en over de meest uiteenlopende muziekstijlen. Ze lachen om elkaars grappen en Quint is zich bewust van haar zoete geur. Hij vertelt ook over Mia en Coco, hoe hij hen iedere keer weer mist tijdens zijn afwezigheid en dat gevoel af probeert te kopen met dure cadeaus om mee naar huis te nemen.

‘Bofkonten.’

Quint zet zijn glas met een stevige beweging op het tafeltje. ‘Dat ziet Mia anders.’ Hij kijkt haar strak aan. ‘Ze wil back to basic. Minder bezitten en meer beleven.’ Hij schudt zijn hoofd.

‘Grapje zeker?’ Lidewij draait haar stoel iets naar hem toe en verwisselt haar benen over elkaar heen, op een manier dat er over de inkijk in haar rokje geen twijfel bestaat. ‘Ik mis mijn meiden ook.’ Ze haalt een foto uit haar tasje. ‘Kijk.’

Quint buigt naar voren. Op de foto ziet hij Lidewij met haar twee dochters van middelbareschoolleeftijd. Beiden hebben dezelfde zwoele, uitdagende blik in hun ogen als hun moeder. ‘Wat lijken ze toch op jou.’

‘Ja, hè! Ik zou ze voor geen goud willen missen. Althans, niet langer dan een trip naar Hongkong van drie dagen.’ Haar rechterwenkbrauw trekt ze even naar hem omhoog, waarna ze de foto weer wegstopt. ‘Overmorgen ga ik alweer naar huis.’

‘Dan vlieg ik je niet terug, wij vertrekken een dag later.’ Hij knikt naar de foto in haar tasje. ‘Wees maar zuinig op je meiden, dat ben ik ook op die twee van mij.’ Hij maakt een gebaar naar de barman. ‘Rondje van mij.’ Hij wijst naar henzelf en een handjevol collega’s op het terras. ‘Als je het niet erg vindt, loop ik even naar de anderen. Dank je wel voor deze leuke ontmoeting, weer eens wat anders dan alleen de hand naar elkaar opsteken in de straat. Succes morgen met die klant.’ Hij staat op en geeft haar een zacht knijpje in haar schouder. ‘Gaat je lukken hoor, ik snap wel waarom jouw baas je stuurt.’ Als hij wegloopt, kijkt hij nog een keer om en ziet dat ze haar lipgloss weer uit haar tasje pakt.

Quint voegt zich bij zijn collega’s, maar na enkele minuten duikt Lidewij onverwachts achter hem op. Ze babbelt wat mee met de heren en brengt dan langzaam haar mond naar zijn oor. Haar warme adem geeft hem kippenvel in zijn nek.

‘What happens in Hongkong, stays in Hongkong, kamer 384,’ fluistert ze. Ze duwt hem een briefje in zijn hand en loopt zonder om te kijken via de glazen corridor naar de liftdeuren. De dunne stof van haar rokje zwiept met de bewegingen van haar heupen heen en weer.

Quint kijkt haar na en hoort haar zwoele stem weer in zijn oor. Je mag honger hebben, maar je komt altijd thuis om te eten. Dat was de belofte die Mia en hij maakten toen ze een serieuze relatie kregen. Vanavond had hij voor het eerst tijdens hun relatie een andere vrouw in laten spelen op zijn lege, rammelende maag. Maar hij wist zeker dat hij ook nu zijn honger niet bij haar wiegende heupen zou stillen.

3

De uitgestrekte heide die als een aquarel de geboortegrond van Mia inkleurt, brengt een dubbel gevoel bij haar naar boven. Het uitzicht dat voor haar ligt, geeft ruimte aan de Nederlandse beknoptheid, maar zal het weidse van Afrika nooit en te nimmer kunnen overtreffen. Seba komt vanuit het heideveld naar haar toe gerend en Mia geeft haar hond een aai over haar kop. De afgelopen dagen had Quint weinig van zich laten horen vanuit Hongkong en ze vraagt zich af of het door de woorden op haar kaart komt. De eerste jaren van hun relatie schreven ze elkaar nog lange liefdesbrieven vlak voor vertrek. Nu waren ze niet alleen het gesprek, maar ook hun geschreven woorden zo goed als kwijt.

Mia kijkt opzij naar haar buurvrouw van een paar huizen verderop. Het moet haar opvoeding geweest zijn die haar verplichtte om een praatje met Lidewij aan te knopen toen ze elkaar druk typend op hun telefoon op een haar na misten. Al na enkele minuten worstelde Mia zich door de vele woorden die net als vroeger in een rap tempo uit Lidewijs mond kwamen. Ze was een zeer geslaagde salesmanager bij een internationaal ICT-bedrijf geworden, hetgeen Mia niet verraste. Met haar sluwe vraagstelling, wulpse lijnen en uitdagende kledingstijl, peuterde deze slimme dame naar eigen zeggen alle vertrouwelijke informatie los en kreeg daarmee grote deals rond. Ze voelde waarschijnlijk net als vroeger feilloos aan wanneer ze haar klep moest houden, zodat de ander zou gaan praten. Op school was haar harde lach en tactische benadering van de leerkrachten zowel ordinair als vermakelijk. Zij had de brains en de looks en liet de leraren kwijlen in haar decolleté om ondertussen de antwoorden van proefwerken van hen af te troggelen. Daarnaast keek ze een trucje uit de film Basic Instinct af, dat werkte altijd.

In het zonlicht lijken Lidewijs haren nog roder en glimmen haar lippen nog meer dan tijdens de buurtbarbecue van enkele weken geleden. Mia had haar toen bewust ontweken. Ze begreep niet dat Quint om Lidewijs grappen had kunnen lachen.

Tijdens hun middelbareschoolperiode waren ze tot het laatste jaar nooit bevriend geweest. In tegenstelling tot Mia was Lidewij de mater familias van de klas, of ze had zichzelf die taak toegeëigend. Ze maakte alles bespreekbaar binnen de groep en suste alle onenigheden, maar haar nieuwsgierigheid en jaloezie kenden geen grenzen. Mia was ook toen al op haar hoede. Het laatste schooljaar echter, waren ze closer met elkaar geworden, en had Mia zo nu en dan, tot haar eigen verbazing, haar hart bij Lidewij gelucht. Maar tijdens het examenfeest was daar abrupt een einde aan gekomen en werd pijnlijk duidelijk waarom er een zogenaamde vriendschap was gegroeid.

Mia bestudeert de roodgelakte nagels van Lidewij. ‘Kom je vaker op de hei?’