© Morgan-Mae Bibo
Instagram: @morgan_maebibo
© Uitgeverij Sterk door Werk 2022
© PlanB Media 2022
Merel de Deugd en Liesbeth van den Bosch www.planbmedia.nu

Eerste druk augustus 2022

Ontwerp omslag en opmaak binnenwerk
Bert van Zutphen/PlanB Design

NUR 301
ISBN 9789083273907
www.sterkdoorwerk.nl

Dit boek is geschreven voor iedereen die zich herkent in Kim of Tobias.

Jullie zijn het waard.

1

Alles om mij heen is wazig. Ik probeer me op één punt te focussen. Een misselijk gevoel komt omhoog. Ik wil mijn hand over mijn ogen leggen, maar iets houdt me tegen. Dan hoor ik iemand zeggen dat ik wakker ben. Uit alle macht probeer ik los te komen.

‘Blijf maar even stilliggen, Kim. We maken je los als je rustig bent.’
Los? Zit ik vast?

Ik til mijn hoofd op en zie dat er om mijn middel een band zit. Ook mijn polsen en enkels zitten met een blauwe band vast aan het bed. De kamer begint te draaien zodra ik mijn ogen opendoe.

Ik moet een plan maken om hier weg te komen. Eerst mezelf bevrijden.

Met mijn bovenlichaam probeer ik naar mijn arm te draaien.

‘Doe maar niet. Het gaat je toch niet lukken.’

Nee? Moet jij eens heel goed opletten.

Ik beweeg mijn hele lichaam heen en weer. Plots zie ik een hand in mijn buurt. Zonder erover na te denken bijt ik. De adrenaline giert door mijn lijf. Ze moeten van mij afblijven.

‘Moeten we haar niet extra kalmeringsmiddel geven?’ vraagt een vrouwenstem.

‘Lijkt me wel verstandig. Op deze manier gaat het niet. Roep maar iemand op.’

Nee, niet nog meer mensen.

Het duurt niet lang voordat de deur opengaat. Ondanks dat mijn zicht slecht is, herken ik de witte jassen die op mij aflopen.

Waag het niet om mij aan te raken.

Rechts van mij beweegt iets. Met een ruk draai ik me om. Een naald.

Die gaat er niet in. Niets kalmeren.

De naald gaat dwars door mijn broek mijn bovenbeen in. Met al mijn kracht span ik mijn been aan, alsof ik zo de inhoud van de spuit weer terug naar buiten kan drukken. Ik hoor gebonk en voel een pijnscheut door mijn hoofd heen gaan.

Dat geluid, dat gebonk, doe ik dat?

‘Ze heeft een bloedneus.’

Wie, ik?

Ik voel me net een dier dat met een verdovingspijl beschoten is. Als een tijger vecht ik door tot het einde. Tot het donker en stil wordt. Ik ben weg.

2

Als ik mijn ogen opendoe is het alsof ik in een film zit. Alles om mij heen heb ik eerder gezien, toch herken ik het niet. Mijn mond wordt waterig. Shit, ik moet overgeven. Ik probeer overeind te komen.
Fuck, ik zit nog steeds vast.
Waar ben ik? Links van mij een kale witte muur, linksvoor een soort aanrecht met een wasbak in het midden, rechts van mij zit een raam. Het gordijn is open en het is donker buiten. Naast mij staat een soort infuusstandaard met twee zakken vocht eraan. Er loopt een slang uit elke zak naar mijn beide armen. Het lijkt erop dat ik in het ziekenhuis ben. Dat moet wel, het dekbed is ook zo typisch geel. Met veel moeite krijg ik de afstandsbediening te pakken die aan het bed hangt. Als magma uit een vulkaan spuiten de onverteerde stukken groente uit mijn mond.
De deur gaat open. Ik draai mijn hoofd weg.
Laat me alsjeblieft in het bed verdwijnen.

‘Sorry, ik heb geprobeerd je te roepen,’ wil ik zeggen, maar er komt opnieuw een zure smaak omhoog.

‘Moet je nog een keer spugen?’
Terwijl ik knik, haast de verpleegkundige zich om het kartonnen bakje naar mijn mond te brengen. Het laatste restje gal komt eruit.

‘Kun je me losmaken?’ vraag ik wanneer ze de vloer aan het schoonmaken is.

‘Nee, sorry, dat kan ik niet doen.’

‘Maar ik ben rustig,’ zeg ik terwijl ik zou willen schreeuwen en schelden. Ik adem diep in en langzaam uit.

Ze legt een handdoek over de kots op het bed.

‘Dat is niet de afspraak. In de ochtend komt de psychiater met je praten en dan kijken we verder.’
Ik kijk naar de klok die aan de muur bij mijn voeteneinde hangt. ‘Het is ochtend.’ Er verschijnt een glimlachje op haar gezicht. ‘Later in de ochtend komt zij langs.’ Zonder nog iets te zeggen laat ze me alleen. Ik draai mijn hoofd naar links in een poging om de zure lucht van de kots te negeren.

Wanneer ik wakker word, zie ik twee mensen in witte jassen naar mij toelopen. Ze pakken beiden een stoel en zetten die naast het bed.

‘Hallo, goedemiddag. Ik ben Lieke, de psychiater van het ziekenhuis, en dit is Amber, de verpleegkundige die de rest van de middag voor jou beschikbaar is. Hoe gaat het?’
Middag?
Ik wil op de klok kijken, maar die is nergens te bekennen. Ik lig in een andere kamer. Wel lig ik nog vast in hetzelfde bed. Links boven de deur hangt een klok die 15:15 uur aangeeft.
Ik kijk de psychiater aan. Mijn blik moet net zo verward zijn als hoe ik mij voel, want ze begint uit te leggen wat er gebeurd is. Ik doe mijn best te luisteren. Haar lippen bewegen, maar het geluid komt niet binnen. De woorden vallen weg in de lege ruimte tussen ons in.

‘…daarom ben je nu hier op de medisch-psychiatrische unit. Vanochtend was je nog te onrustig om losgemaakt te worden. Kan het nu wel, denk je?’
Ik probeer ja te zeggen, maar uit mijn mond ontsnapt alleen wat lucht. Terwijl ze mij samen met de verpleegkundige losmaakt, blijf ik doodstil liggen. Ik leg mijn handen op de gordel die om mijn buik heen zit.
‘Als we die los gaan maken, moet je wel beloven niets geks te doen.’
Ik weet niet wat ik onder “gek doen” moet verstaan, dus ik knik. Zodra ik los ben, kom ik overeind zitten.

‘Voorzichtig. Je hebt een hele tijd gelegen.’

Ik ga in kleermakershouding midden op bed zitten. Alles om mij heen draait.

‘We zullen je schoon beddengoed geven, dat heb je wel verdiend.’

Naast het kussen ligt een handdoek. Mijn wangen worden warm, opeens weet ik weer dat ik vanochtend heb overgegeven. Ik frummel aan mijn polsbandje.

‘Je kunt hier wel even zitten, dan kunnen we erbij.’ Ze wijst naar de stoel waar Amber op zat, die het bed begint af te halen. Ze laat de riemen zitten.

Gaan ze mij weer vastmaken?
De gedachte alleen al bezorgt me rillingen.
‘Heb je ergens pijn?’ vraagt Lieke.
Ja, overal.
Ik schud nee en werp een blik op het infuus.
Zonder iets te hoeven zeggen beantwoordt ze mijn vraag: ‘Je moet ten minste vierentwintig uur aan het infuus zitten. Morgenochtend wordt er opnieuw bloed afgenomen en als alle waardes weer in orde zijn, mag je naar huis. Je hoeft niet in bed te blijven, maar we willen je wel vragen om op de afdeling te blijven, zodat we je een beetje in de gaten kunnen houden.’

‘Rook je?’ vraagt Amber terwijl ze een schoon kussen neerlegt.

‘Ja, dat mag zeker niet op het terrein?’

‘Nee, maar we kunnen je wel een nicotinepleister aanbieden?’ Ze kijkt mij vragend aan.

‘Graag.’

Ze raapt het vieze beddengoed bij elkaar. ‘Dan zal ik die halen.’
Lieke pakt de afstandsbediening die aan de muur hangt, en wijst naar de grote rode knop. ‘Mocht er verder iets zijn, dan kan je ons hiermee roepen.’

3

‘Doe je ogen eens open.’

Ik schiet overeind en zie twee ogen naar mij kijken.

‘Hallo, Kim. Je ben veilig. Je bent in het ziekenhuis en ik ben Amber. Je was aan het dromen.

Gaat het weer?’

Ik kijk haar aan en knik voorzichtig.

‘Ik was van plan je waardes te checken, maar ik wacht wel tot je tot rust bent gekomen. Ze komen zo met het avondeten, dus misschien is het handig om wakker te blijven.’

‘Oké,’ mompel ik.

‘Ben je al naar de wc geweest?’
Ik schud mijn hoofd.

‘Moet je niet naar de wc?’

Ik merk dat mijn blaas op knappen staat. ‘Ik ga zo wel.’

‘Als ik je moet helpen…’

‘Nee, hoeft niet,’ onderbreek ik haar.

Ik ben toch geen klein kind meer die haar eigen billen niet kan afvegen?

‘Oké, is goed. Dan kom ik zo terug om je waardes te checken. Als er iets is, weet je mij te vinden.’ Ze lacht vriendelijk naar mij.

Ik knik en laat me achterovervallen. Op de gang hoor ik iemand met een karretje aankomen.

‘Goedenavond, wil je ook wat eten?’ wordt er gevraagd aan iemand in de kamer naast mij.

‘We hebben zalm met aardappelpuree en wat groente, kip met gebakken aardappelen of rijst met groente.’

Dit klinkt allemaal beter dan de kant-en-klaarmaaltijd die ik thuis in de magnetron schuif.

‘Goedenavond, kan ik ook wat voor jou pakken?’
Een vrouw van middelbare leeftijd komt de kamer in lopen. Ze heeft kort bruin haar en een rond brilletje op het puntje van haar neus. Haar handen houdt ze in elkaar gevouwen voor zich, alsof ze aan het bidden is.

Ik adem diep in om mezelf voor te bereiden om te gaan praten.

‘Iets vegetarisch graag,’ zeg ik.

‘We hebben rijst met groente in de aanbieding.’ Ze lacht vriendelijk naar mij. Ik haal mijn schouders op. ‘Prima.’

‘Wil je ook een lekker sapje?’

Ja, is het lekker? Je hebt het zelf ook geproefd zeker?

‘Sap is goed.’

Ze komt naar mij toegelopen met een blauw pannetje. Het dienblad aan de zijkant van het nachtkastje schuift ze uit. Vervolgens draait ze het nachtkastje zodat ik in bed kan blijven zitten.

‘Pas wel op, want het pannetje kan heet zijn.’

Ik knik en bedank haar voor het eten. Als ik de deksel van het eten haal en de geur mijn maag laat knorren, merk ik pas hoeveel trek ik eigenlijk heb.
Wanneer ik klaar ben, stap ik voorzichtig uit bed. Mijn benen voelen zwaar aan en als ik een stap zet, wankel ik. Voor de zekerheid steun ik op de infuusstandaard. Zo schuifel ik naar de badkamer toe.
Boven de wastafel bestudeer ik mijn gezicht in de spiegel. Ik knijp mijn ogen tot spleetjes. Ik ben het, maar toch ook niet. Onder mijn ogen zitten donkere wallen en op mijn hoofd zit een vogelnest.
Ik houd mijn handen onder de kraan en gooi koud water in mijn gezicht. Nogmaals kijk ik mezelf goed aan. De ogen die terugkijken, zien er levenloos uit. De glinstering is weg.
Ik staar mezelf net zo lang aan tot de misselijkheid terugkomt. Strompelend ga ik terug naar bed.

Het is al donker wanneer Amber de kamer binnenkomt met mijn avondmedicatie. Een legale drugskoerier.

‘Mag ik je polsbandje scannen?’

Na het scannen geeft ze mij een kleine witte pil. ‘Dit is lorazepam en dit is quetiapine.’ Ze geeft mij de tweede pil en een beker water.

‘Beide zullen ervoor zorgen dat je rustig kan slapen. Mocht het blijken dat je rond drie uur nog wakker bent of niet goed kan slapen, dan mag je nog een quetiapine.’

Ik knik en slik de pillen door.

‘Ik zal ook nog even je waardes controleren.’

Ze doet een bloeddrukmeter om mijn arm heen en een knip op mijn vinger. In mijn oor meet ze mijn temperatuur. De uitslag schrijft ze op haar blauwe handschoen.

‘Alles ziet er goed uit. Hoe gaat het verder met je?’ zegt ze.
Ik haal mijn schouders op. ‘’t Gaat.’

‘Is er nog iets wat ik voor je kan doen? Misschien iets drinken?’

‘Thee?’

‘Over een uur komt de nachtdienst,’ zegt ze terwijl ze de thee op het nachtkastje zet, ‘en ga ik naar huis. Morgen werk ik weer in de middag. Als je dan al weg bent, wens ik je nu alvast veel sterkte.’ Ze legt haar hand op mijn arm en lacht naar mij voordat ze de kamer uit loopt.

Ik vouw mijn handen om de beker thee heen en houd die tegen mijn wang aan. In gedachten dwaal ik af naar vroeger. Hoe ik samen met mijn moeder onder een deken op de bank zat en mijn vader met twee warme koppen thee aankwam. Die hielden we dan tegen onze wangen aan totdat de thee voldoende afgekoeld was om te drinken. Telkens weer moest mijn vader hierom lachen. Hij kon maar niet begrijpen wat er fijn aan was. Ook niet toen mijn moeder hem overhaalde om het uit te proberen.

Ik schraap mijn keel. ‘Ik mis je papa,’ fluister ik zachtjes.

Het is drie uur ’s nachts en ik ben nog steeds wakker. Het lukt me niet om een houding te vinden die comfortabel is. Het kussen is te zacht, onder de deken zweet ik als een otter, maar de kamer is te koud om zonder te slapen. Ik begin me te ergeren aan de naalden in mijn armen. Ik wil mijn vuisten tot bloedens toe tegen de muur slaan. Mijn hoofd zo hard tegen de reling van het bed stoten dat ik niets anders meer voel dan de pijn.
Dan komt er een verpleegkundige de kamer in lopen. Hij merkt dat ik onrustig ben en spreekt mij aan.

‘Wat?’ zeg ik met een lage stem. ‘Sorry.’

‘Het is oké. Wat is er aan de hand?’

‘Alles irriteert. Jullie moeten de naalden uit mijn armen halen. Zodat ik tenminste kan liggen zonder dat het pijn doet.’

‘Dat begrijp ik. Maar dat kan niet, nog niet.’ Zijn stem is rustig.

Ik wil terugschreeuwen dat hij het helemaal niet begrijpt. Dat helemaal niemand het begrijpt.

‘Dat weet ik,’ is het enige wat ik zeg.

‘Wil je de nachtmedicatie hebben?’

‘Graag.’

‘Dan pak ik die voor je. Laat je alles erin zitten?’

‘Ja,’ zeg ik lichtelijk geïrriteerd.

Hij loopt weg en komt niet veel later weer binnenlopen.

‘Kijk eens.’ Hij reikt mij het zakje aan waar de pil in zit. Ik slik de pil gehaast door en ga weer liggen.

4

Van de voetstappen in de kamer word ik wakker. Met een ruk sla ik de deken van mij af en ik ga zo snel rechtop zitten dat het zwart wordt voor mijn ogen. Als de kamer langzaam weer kleur krijgt, zie ik vier mensen mij aankijken. Feestcommissie?

Ik herken Lieke, de psychiater die mij gisteren bevrijd heeft. Ik glimlach kort naar haar. Naast haar staat een verpleegkundige met tattoos op haar rechteronderarm. Verder is er nog een oudere man met een tenger postuur. Hij houdt zijn armen voor zijn borst gekruist en kijkt mij strak aan. Naast hem staat een jonge man die een schrift omarmt.

Komt een stagiair meekijken naar hoe zielig ik hier lig?

‘Goedemorgen’, Lieke kijkt op haar horloge. ‘Ja, het is nog ochtend. Ik wil zo met je in gesprek, maar eerst heeft de arts interne geneeskunde wat vragen voor je.’

‘Oké.’

De oudere man gaat op het bed zitten. Hij steekt zijn hand uit – ik neem hem niet aan, dus legt hij hem op zijn schoot.

‘Ik ben Joost, arts interne geneeskunde. Ik ben hier om te kijken of er klachten zijn die ervoor kunnen zorgen dat je hier moet blijven.’ Zijn stem is zwaarder dan ik verwacht had. ‘Hoe voel je je?’

Ik haal mijn schouders op. ‘Prima.’

Hij kruist zijn armen weer over elkaar heen. ‘Heb je ergens pijn?’
Vlug ga ik mijn lijf na. ‘Uhm, hoofdpijn en soms steken in mijn maag.’
De jongen naast Joost begint te schrijven in zijn schrift.

‘Wanneer heb je voor het laatst geplast?’ vraagt Joost.

Ik trek mijn benen op en sla mijn armen eromheen. ‘Gisteravond.’
Hij knikt. ‘Hoe zag dat eruit?’

Ik voel mijn wangen warm worden. ‘Gewoon, normaal.’

‘En wanneer heb je voor het laatst ontlasting gehad?’

Het zijn vast normale vragen die hij stelt, maar nooit eerder heb ik aan zoveel mensen tegelijk verteld wanneer ik voor het laatst gepoept heb.

‘Gisteren. Wacht, nee, het is vrijdag vandaag of niet?’ Hij knikt, met zijn armen nog altijd over elkaar gekruist.

‘Dan eergisteren toen ik thuis was.’

Ik wend mijn blik af en kan wel door de grond zakken.

‘Oké, en hoe was dat? Niet te zacht of hard?’ Zijn stem is monotoon.

‘Nee. ’t Was prima,’ mompel ik.

‘Zijn er verder nog bijzonderheden? Problemen met eten?’

‘Nee.’

‘Oké, top. Nou, dat was het, als jij niets meer hebt tenminste?’ Hij kijkt me vragend aan.

Ik schud van niet.

‘Dan kan je wat mij betreft naar huis als de uitslagen van het bloedonderzoek in orde zijn. Je hebt geluk gehad – de hoeveelheid paracetamol die je genomen hebt, had veel kwaad kunnen doen. Je moet het niet nog een keer doen, dan kan het heel anders aflopen.’
Ik trek mijn wenkbrauw op. Zonder verder nog iets te zeggen loopt hij samen met de jongen weg. Lieke kijkt hem hoofdschuddend na. Vervolgens gaat ze op een stoel naast het bed zitten. De verpleegkundige blijft bij het voeteneind staan.

Met een zachte uitdrukking kijkt Lieke mij aan. ‘Hoe gaat het met je?’

Ik kijk haar aan voordat ik mijn blik afwend en antwoord geef. ‘Dat vertelde ik toch net al? Het gaat prima.’

‘Ik bedoel mentaal. Hoe gaat het in je koppie?’
Ik wil niet liegen tegen haar, maar ik weet niet wat de waarheid is. Om tijd te rekken frummel ik aan het dekbed waar ik het liefst mijn gezicht in wil verstoppen.

‘Het gaat…’ Ik zucht. ‘Ik weet het niet zo goed. Ik ben moe, dat weet ik wel.’ Ik kijk haar weer aan om te zien of ik het goede antwoord heb gegeven. Op haar gezicht weer dezelfde blik.

‘Het is niet gek dat je moe bent, je lichaam heeft een klap gehad en moet dat verwerken. Slapen is daarvoor een erg goede oplossing,’ vertelt ze.

Fijn dat mijn lichaam weet wat goed voor zichzelf is, het zou fijn zijn als ik dat zelf ook zou weten.

‘Stel dat de uitslagen van het bloedonderzoek in orde zijn,’ gaat ze verder, ‘dan word je somatisch vrijgegeven en hebben wij geen reden om je in het ziekenhuis te houden.’ Ze blijft even stil en kijkt eerst de verpleegkundige aan en dan kijkt ze weer naar mij. ‘Gaat dat goed komen?’

‘Ja.’

‘Heb je iemand die je opvangt?’ Ze slaat haar benen over elkaar.

‘Moet dat?’ Ik kijk haar strak aan.

‘Niets moet.’ Ze haalt haar schouders op. ‘Het is misschien wel makkelijker als er iemand is die je op kan vangen.’

‘Nee, er is niemand,’ zeg ik nors.

‘Weten je ouders al dat je hier ligt?’

Ik wend mijn blik af en schud mijn hoofd.

‘Ik heb mijn moeder niet ingelicht. Mijn mobiel is leeg, dus kan ik dat ook niet doen.’

‘Moeten wij het doen?’ Ze kijkt naar de verpleegkundige, die nog altijd bij het voeteneind staat.

‘Nee, liever niet,’ antwoord ik snel.

‘Waarom wil je dat niet?’

Het spanningspedaal wordt ingedrukt en loopt snel op. ‘Nou, waarom wel?’ snauw ik terwijl ik mijn knokkels wit knijp. ‘Ik spreek haar bijna niet. Dus ik zie geen enkele reden om haar in te lichten. Ze woont ook niet in de buurt, dus ze kan toch niets voor mij doen. Daarnaast ben ik prima in staat om voor mezelf te zorgen. We hoeven haar niet onnodig ongerust te maken.’ Ik knipper een paar keer om mijn tranen te bedwingen.

‘Ik twijfel er zeker niet aan dat je voor de praktische dingen in je leven kan zorgen, maar het kan wel fijn zijn om met iemand te praten die je vertrouwt.’

‘Dat is dan zeker niet mijn moeder.’ Ik laat mijn kin op mijn knieën rusten. Lieke knikt. ‘Oké, duidelijk. Misschien iemand anders?’

‘Iemand anders?’ vraag ik zacht.

‘Ja, misschien vrienden?’

‘Nee,’ antwoord ik hoofdschuddend.

Lieke en de verpleegkundige kijken elkaar aan.

‘Ben je ergens in behandeling?’

Hoewel ik het mezelf makkelijk kan maken door te zeggen dat ik al een psycholoog heb, besluit ik eerlijk ‘nee’ te antwoorden.

‘Ik denk dat het een goed idee is dat je langs de huisarts gaat om te kijken naar de mogelijkheden.’

‘Waarom?’ zeg ik terwijl ik mijn schouders ophaal.

‘Omdat ik niet wil dat je hier nog een keer komt te liggen.’ Ze legt haar hand op het bed. ‘Als het moet, ben je natuurlijk van harte welkom. Maar in gesprek gaan met iemand kan je helpen om je beter te voelen en misschien zelfs voorkomen dat je jezelf weer iets aan wilt doen.’

Ik staar naar haar handen. Ik heb geen zin om mijn hele hebben en houwen bij iemand die ik niet ken op tafel te leggen. Zo iemand die zichzelf gaat uitsloven met al zijn diploma’s en die zogenaamd meer over mij weet dan ik over mezelf weet. Iemand die mij gaat vertellen hoe ik moet leven. Misschien wil ik wel helemaal niet meer leven.

‘Ik raad aan dat we een afspraak bij je huisarts gaan maken. Als je daar geweest bent, ben je niet verplicht om met iemand te praten. Zelfs als je een keer met iemand gepraat hebt, betekent dat niet dat je met die persoon moet blijven praten. Je kan altijd op zoek naar iemand anders of alsnog beslissen dat je niet wilt praten. Probeer het in ieder geval een keer. Wat heb je te verliezen?’

Dat is een goede vraag. Wat heb ik te verliezen? Ik lig hier omdat ik mezelf van kant heb proberen te maken. Dus hoeveel erger kan het worden?

‘Niets, denk ik.’

‘Zullen we dat dan meteen regelen?’ vraagt Lieke. Ik knik.

‘Ik zal het nummer van je huisarts opzoeken.’ De verpleegkundige, die zich eindelijk nuttig kan maken, loopt de kamer uit.

‘Vind je het spannend?’ vraagt Lieke.

Nee, ik knap bijna uit elkaar van blijdschap. Zie je dat niet?

Ik knik en bijt mijn kaken op elkaar.

‘Nogmaals, je moet niets, je kan altijd nog terug.’

Dan komt de verpleegkundige terug met een telefoon in haar hand.

‘Ik heb hier de doktersassistente aan de telefoon. Je zou maandag om 10:20 uur terechtkunnen. Gaat dat jou lukken?’

‘Maandag 10:20 uur, dat is prima,’ zeg ik.

‘Helemaal goed, dan geef ik dat door.’ Ze loopt weer de kamer uit en komt even later terug met een papiertje waar de afspraak op staat.

‘Ik vind het knap van je hoor,’ zegt ze terwijl ze het papiertje aan mij geeft.

‘Ik heb niets gedaan.’

‘Je hebt geaccepteerd dat wij je willen helpen en je bent bereid om hulp bij de huisarts te zoeken. Dat is heel wat en dat vind ik knap.’

‘Dank je wel,’ zeg ik twijfelend. ‘Wat heb je eigenlijk over mij verteld?’

Ze komt op de rand van het bed zitten. ‘Ik heb gezegd dat ik graag een afspraak voor jou wilde inplannen met de huisarts, om te kijken wat er mogelijk is in het kader van psychische ondersteuning. Verder heb ik niets gemeld aan de assistente. Wel gaat er een onlinebrief naar je huisarts met bevindingen van je opname.’
Mijn hart maakt een vrije val. ‘Dus hij weet dan dat ik hier lig en wat er allemaal gebeurd is?’

‘De noodzakelijke dingen wel, ja. In de brief komt onder andere te staan dat je hier op de spoedeisende hulp bent binnengekomen met een overdosis. Dat je vervolgens hier, op de mpu, bent gekomen. Hoe dit alles verlopen is. Ook zal er vermeld worden welke medicatie je hier gekregen hebt en of je eventueel nog een recept mee naar huis krijgt.’

Ik zucht diep en laat mijn schouders hangen.

‘Krijg ik nog een recept mee naar huis?’

‘Dat is iets waar ik het nu met je over wil hebben,’ zegt Lieke. ‘We hebben je hier drie keer daags lorazepam gegeven en voor de nacht ook nog quetiapine. Hoe is dat je bevallen?’

Ik trek mijn schouders kort op. ‘Het maakte mij moe, wat ik erg prettig vind.’ De verpleegkundige lacht naar mij.

‘Hoe is het met je spanning geweest gisteren?’

‘Dat is niet heel erg aanwezig geweest.’

‘Mijn voorkeur gaat ernaar uit om je een recept lorazepam tot en met maandagmiddag mee te geven. Dit houdt in dat je negen pillen meekrijgt, ook voor vanavond nog één.’ Ze kijkt mij ernstig aan. ‘Dan moet je wel beloven dat je ze niet allemaal tegelijk inneemt. Negen pillen zullen er niet voor zorgen dat je overlijdt, je wordt alleen vermoeid.’

Het ging inderdaad meteen door mijn hoofd heen, het raakt mij dat ze me doorheeft.

‘Nee, dat zal ik niet doen.’

‘Beloofd?’ Ze trekt een wenkbrauw op.

‘Ja,’ zeg ik op een verveelde toon.

‘Als je toch de neiging hebt om ze allemaal in te nemen, of om op een andere manier jezelf iets aan te doen, dan kan je bellen met de crisisdienst of chatten met 113. Mocht je wel iets gedaan hebben, schroom dan niet om 112 te bellen. Die mensen zijn er voor je als je ze nodig hebt. Ook als je jezelf in gevaar hebt gebracht, komen ze om je te helpen. Begrijp je dat?’ vraagt Lieke op een lieve, maar serieuze toon.

Ik rol met mijn ogen. ‘Bij neiging crisisdienst. Als ik wel iets doms heb gedaan 112. Duidelijk.’
Ze knikt. ‘Heel goed. Dan zullen we je dus een recept meegeven dat je hier in het ziekenhuis bij de apotheek kan halen wanneer je met ontslag gaat. Is er verder nog iets wat je kwijt wilt?’
Ik schud mijn hoofd. Het hoofd dat pijn doet van alle nieuwe informatie en het idee dat ik vanmiddag weg mag en maandag naar de huisarts moet.

‘Rust nog even goed uit. Ik kom het melden als er meer informatie is,’ zegt de verpleegkundige.

‘Is goed. Bedankt.’ Ik kijk naar het papiertje met de afspraak van de huisarts erop. ‘Bedankt voor alles.’

‘Geen probleem. Daar zijn we voor en we doen het graag.’ Na die woorden staat Lieke op en loopt ze, met de verpleegkundige in haar kielzog, de kamer uit. Dit ga ik thuis missen. Iemand die vraagt hoe het gaat en of ik nog iets nodig heb.

5

‘Goed nieuws.’

Ik doe mijn ogen open en zie de verpleegkundige met tattoos naar het bed toelopen.

‘Je mag naar huis,’ zegt ze.

Ik onderzoek mijn nagels aandachtig.
Is dat goed nieuws?

‘Je kan nog eerder weg dan dat mijn dienst over is.’ Ik glimlach flauwtjes, maar kijk haar nog steeds niet aan.

‘Wil je jezelf eerst nog opfrissen?’ Ze houdt een pak met vochtige doekjes omhoog.

‘Dat zou wel fijn zijn, ja.’
Ze kijkt naar het infuus. ‘Zal ik eerst die vervelende naalden eruit halen?’ Ik knik hevig.
Voorzichtig haalt ze het verband van mijn armen af, haalt de infusen er één voor één uit en doet op de prikgaatjes een watje dat ze met een stuk tape vastzet.

‘Zo, dat zal vast prettiger zijn. Fris jij je op, dan zal ik de papieren in orde maken.’

Nadat ik de geur van anderhalve dag in bed liggen van mij afgeboend heb, doe ik mijn schoenen aan en stop ik mijn mobiel in mijn jaszak – waar ik tot mijn vreugde mijn portemonnee vind. Nu kan ik onderweg nog wat eten kopen voor vanavond.

‘Kijk eens, hier zijn de papieren.’ De verpleegkundige komt met twee enveloppen binnenlopen. Ze houdt er één omhoog waar iets opgeschreven staat. ‘Je ontslagbrief zit in deze envelop. In de andere zit het recept voor de lorazepam.’

‘Dank je wel.’

‘Is er iemand die je op komt halen?’ vraagt ze.
Hier heb ik het net al met Lieke over gehad. Dus kunnen we dit gesprek overslaan?

‘Nee.’
Ze gaat op de hoek van de tafel zitten en legt haar handen op haar schoot.

‘Hoe kom je dan naar huis?’
Ik haal mijn schouders op. ‘Lopen, ik woon hier twintig minuutjes vandaan.’

‘En er is echt niemand die je thuis kan opvangen?’
Ik wend mijn blik af. Sinds ik verhuisd ben, heb ik geen contact meer gehad met bekenden en het is mij nog niet gelukt om hier nieuwe vrienden te vinden.
Ik schud mijn hoofd. ‘Mijn mobiel is leeg, dus ik kan niemand bereiken.’

‘Je kan wel even met de telefoon hier iemand bellen.’ Ze staat op.

‘Dat hoeft niet. Ik red mij wel.’
Ze kijkt mij doordringend aan. ‘Oké, vergeet niet dat je iemand kan bellen, zodra je je mobiel natuurlijk opgeladen hebt. Je hoeft het echt niet allemaal alleen te doen.’ Tranen prikken achter mijn ogen.
Kom op, Kim. Hou het droog!

‘Bedankt,’ zeg ik snel. ‘Mag ik nu gaan?’

‘Dat mag. Ik loop wel even met je mee naar de lift. Vanaf beneden kan je dan gewoon de bordjes naar de hoofduitgang volgen.’
In de gang hangt een bordje met mpu erop, medisch-psychiatrische unit, hoe heb ik het zover kunnen laten komen…

‘Hou je taai, meid. Ik hoop dat het niet meer nodig is dat wij elkaar hier nog eens terugzien,’ zegt de verpleegkundige zodra ik de lift in stap. Ik draai me om en glimlach naar haar voordat de deuren sluiten.
Ik probeer mezelf voor te stellen hoe het geweest zou zijn als ik niet naar het alarmnummer gebeld had. Had ik het dan overleefd? Had iemand mij gevonden en gebeld? Of zouden ze gedacht hebben dat ik een junk was die zijn roes uitsliep? Zou iemand mij echt gemist hebben? De wereld zou nog steeds in vierentwintig uur om zijn as draaien. De zon zou opnieuw opkomen en de vogels zouden nog steeds zingen.
Mijn ademhaling hapert en met gebogen hoofd stap ik de lift uit en loop ik door de lange witte gang. Voor de winkel met beterschapsgeschenken blijf ik staan. Mijn blik blijft hangen op een gele ballon met een smiley en een pleister erop. Ik glimlach terug naar de ballon en loop dan weer door.

Bij de apotheek is het gelukkig niet druk. Maar het recept is nog niet gemaakt. Tijdens het wachten trek ik mijn polsbandje af en gooi het in de prullenbak. Kon ik het onrustige gevoel vanbinnen ook maar in de prullenbak gooien.

‘Hier is het, negen pillen. Jammer dat ze er geen tien voorgeschreven hebben, dan had ik een hele strip erin kunnen doen. Nu moest ik er één afknippen. Die kan ik dus wel weggooien – de kans dat er iemand komt die er maar één nodig heeft, is zeer klein.’

‘Of elf,’ zeg ik.

‘Sorry?’

‘Nou, als iemand er elf nodig heeft, dan kan je de strip plus een losse erbij geven.’ Hij kijkt mij aan alsof ik de stelling van Pythagoras aan het uitleggen ben. Tien plus één is echt geen hogere wiskunde, meneer.
Ik haal mijn schouders op en loop door de draaideuren de buitenlucht in waar de zon nog moeite heeft om de wereld warm te krijgen na de winter. Even blijf ik staan, doe mijn ogen dicht en mijn hoofd omhoog, adem diep in en laat de lucht langzaam via mijn mond naar buiten lopen.

Oké, daar gaan we dan. Terug de wereld in.

6

Ik grijp naar mijn borst waar ik mijn hartslag tegen de palm van mijn hand voel kloppen. Midden op de stoep blijf ik staan en kijk schichtig om mij heen. Het verkeerslicht springt op groen, de auto’s razen voorbij. Ik hoor mensen praten en in de verte blaft een hond. Ik sla mijn handen over mijn oren heen.

Ik moet thuiskomen.

Ik houd mijn voeten in de gaten om er zeker van te zijn dat ze blijven bewegen.

‘Kom op, dit moet ik kunnen,’ zeg ik bemoedigend tegen mezelf.

Ondertussen focus ik op mijn ademhaling in de hoop dat de tornado aan gedachten in mijn hoofd gaat liggen. Als ik maar thuiskom. Als ik maar…

Ik bots ergens tegenaan.

‘KIJK ’NS VOOR JE, GEK!’

‘Sorry,’ zeg ik snel en zacht.

Nee. Nee. Ik moet… ik… eh… ik, ik, ik heb geen idee. Ik moet weg.

Ik zet het op een rennen. Bij de eerste straat ga ik rechts en daarna links. Ik schiet de straten over zonder te kijken of er een auto aankomt.

‘Lekker sportief,’ roept iemand mij toe.

Nee, nee. Zie mij niet. Negeer mij. Praat niet tegen mij. Doe alsof ik er niet ben. Ik besta niet, ik wil niet bestaan.

Mijn voeten vliegen over het asfalt. In mijn zij komt een gemene steek en mijn longen staan in brand.

Ik. Moet. Door.

De drukte van de mensen en de geluiden om mij heen echoën eindeloos na in mijn hoofd.

Bij een park aangekomen, ga ik bij een boom staan. Ik zet mijn handen op mijn bovenbenen en leun voorover. Voor ik het weet, moet ik overgeven. De angst en de spanning, alles komt eruit. Wanneer ik leeg ben, kom ik overeind, zet mijn handen in mijn zij en haal een paar keer diep adem. De rust in mijn lichaam is weer terug. Met mijn mouw veeg ik het zweet van mijn voorhoofd.
Opgelucht draai ik de sleutel in het slot. Ik schop mijn schoenen uit en loop door naar de huiskamer waar ik mezelf tegen de muur laat zakken. Ik neem de ruimte in mij op. Het huis is sinds drie maanden van mij en ik heb nog niet de moeite gedaan om er een thuis van te maken. Mijn eigen schilderijen staan nog op de grond en de meeste dozen zijn nog niet uitgepakt. Toch ben ik blij een eigen plek te hebben waar ik kan zijn wie ik ben zonder commentaar te krijgen van anderen.