Foar al myn sân bern

@ 2023 Arjen Terpstra

@ 2023 Northwest Publishers

Redactie: Andries de Haan

Omslagontwerp: Hester Terpstra en Robin Terpstra

Fotografie omslag: Frans Andringa

Auteursfoto: Frans Andringa

Typografie en zetwerk: Elgraphic

Verzorging ePUB: Coco Bookmedia

ISBN e-book: 9789083275826

NUR: 301

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag hoe dan ook vermenigvuldigd worden zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Whatever they speak

Men from high towers

Or the women who you are sleeping with
About love you should not feel

Talking tongues

Sweet soft words

And sometimes poison

As if I should not know

Never my spirit has betrayed my mind

About what is and what is not

About not able to carry love

Through given time

Hunting images

Of who you are and finally not

And final missing love

Which you cannot hide

Arjen Terpstra

Hij bedacht, terwijl het late middaglicht al gembergeel trillend in de lucht hing en hij vanuit zijn auto, door het open zijraam schuin naar voren in de oneindige vlakte keek, dat hij hier nog nooit iemand had neergeschoten. Sterker nog: in de twaalf maanden dat Bill Henderson sheriff was van het kleine Central of The Americanas, had hij zelfs nog nooit één schot op iemand gelost. Wel op vogelverschrikkers die overal op stokken in het land stonden, op bierblikjes en glazen flessen en op lege olievaten achter het station, op telefoonpalen die parallel met de weg liepen en soms op vissen als ze niet in het levende aas wilden bijten.

Plotseling zag hij in de verte iets naderen. Hij pakte z’n verrekijker van de passagiersstoel, zette z’n zonnebril af en zag voor een wolk van opwaaiend stof een motorrijder naderen. De sheriff kende geen motorrijders uit de buurt en hij vroeg zich af wie aan het eind van de dag nu nog naar Central of The Americanas zou komen. Hij legde de kijker opzij en zette de Rayban weer op.

Bill Henderson had kort, achterovergekamd zwart haar met een rechte haargrens. Levendige, lichtblauwe ogen, verticale lijnen in zijn wangen, brede mond, volle lippen, groot postuur.

De motor stopte en weer keek Bill door de verrekijker. Even later zag hij de figuur zijwaarts op de buddy zitten en schijnbaar iets drinken. Bill legde de kijker opnieuw opzij, trok een reep Wrigley’s uit het zilveren papiertje, stopte deze in z’n mond en besloot te wachten. Z’n arm hing uit het raam en met zijn vingers trommelde hij op de grote gele sheriffster aan de buitenkant van het portier.

Het kleine stadje Central of The Americanas was gesticht door een stel kolonisten die hun kans op een stuk grond in Oklahoma tijdens de laatste Landrun in 1895 hadden gemist. Uiteindelijk waren ze maar naar het oosten getrokken, richting Louisiana. Toen ze op een avond laat kamp maakten op ongeveer tien mijl westelijk van de Mississippi rivier, begon het kompas van de leider van de karavaan, Jeremiah Johnson, als een gek te draaien. Het noorden vloog alle kanten op. Niemand die het snapte en eerst dacht iedereen dat het kwam omdat de huifkarren in een cirkel stonden. Jeremiah, die een indiaanse moeder had, wist precies waarom het kompas zo raar deed.

‘Dat komt,’ zei hij op een wijze die aan zekerheid niets te wensen overliet, ‘omdat we hier midden in het centrum van het universum zitten. Precies op het kruispunt waar alle windstreken samenkomen. Waar de afstand tot het noorden hetzelfde is als naar het zuiden en van het oosten naar het westen.’

Ondanks het feit dat Louisiana diep in het zuiden van Amerika lag en nergens in het centrum van wat dan ook, zei niemand er iets van. Het moet ergens in de late zomer zijn geweest, want het hele land was kurkdroog en wachtte dorstig op de eerste regens. De kolonisten stonden met hun huifkarren op een hoge richel boven het land die over een afstand van ongeveer twintig mijl van noord naar zuid liep. De bossen lagen langs de rivier, waar zowel hout als water voor het grijpen lagen. Iemand zei nog dat ze dáár beter een stad konden stichten, maar Jeremiah Johnson hield vol dat de plek waar ze waren neergestreken en waar het kompas ronddraaide heilig was. Uiteindelijk was iedereen ervan overtuigd dat deze plaats hét toekomstige knooppunt zou zijn van alle wegen en alle transport en handel over het hele continent.

En zo ontstond de naam Central of The Americanas en later werd dat gewoon Central. Na honderd jaar waren er nog steeds maar twee straten. Mainstraat, een langgestrekte straat die van noord naar zuid over de heuvelrug liep, en 1st street, die haaks op Mainstreet lag en slechts een mijl lang was, met een handjevol huizen dat er maar wat bij stond. Van een 2nd street was het niet meer gekomen, want het plaatsje had nooit meer inwoners gekend dan 1888 zielen. Het kruispunt midden in Central heette officieel Crossings of The Americanas maar ook dat werd gewoon Crossings.

Twintig jaar later vond iemand op de plaats waar Jeremiah Johnson met zijn ronddraaiende kompas had gestaan – en nadat een storm een hele zandverschuiving had veroorzaakt – een roestige dissel die half onder de grond lag en die waarschijnlijk de reden was geweest dat het kompas op hol was geslagen. Niettemin waren de latere bewoners Jeremiah Johnson achteraf zeer dankbaar, want toen de Mississippi in 1927 voor de ergste overstroming ooit zorgde en het water als een monster met talloze tongen dertig voet omhoog rees en stadjes en dorpen en koeien en varkens en mensen in vloedgolven en door gebroken dijken overviel, hielden de inwoners op de richel het droog. Zij het ternauwer-nood, want het water had geen inch verder moeten stijgen. Later kwam er een standbeeld op een fraaie sokkel van de grote ziener Jeremiah Johnson, verankerd in een stevige fundering.

Bill nam opnieuw de kijker en zag hoe de motorrijder een sigaret opstak. Hij vroeg zich af of die motorrijder wilde wachten totdat hij was vertrokken, want de grote sedan met de dikke balk met lichten op het dak was natuurlijk niet te missen. Ergens klopten de bewegingen van de figuur niet en plotseling vroeg Bill zich af of de motorrijder wellicht een vrouw was. Hij drukte z’n ogen bijna door het glas van de kijker om te proberen een beeld van het hoofd te krijgen. Misschien wilde ze wachten tot het donker was. Want het gebeurde wel vaker dat dames vanuit Vidalia, de stad verderop aan de rivier, in de nachtelijke uren ongetrouwde mannen – en vaak ook getrouwde mannen – bezochten. Maar die dames kwamen altijd met auto’s en niet op motoren.

Bill Henderson kende ze allemaal: de ranchers, twee winkeliers, een kantoorklerk en een paar cowboys die vlak buiten het dorp midden in de nacht hun pick-up naast een sedan vol plezier parkeerden. Want er was maar weinig in Central en wijde omgeving wat aan de aandacht van Bill Henderson ontsnapte. Niet dat hij er iets mee deed of zich ermee bemoeide, maar er ontging hem helemaal niets. Dat wist Bill en dat wisten de inwoners van Central. En daarom gebeurde er bijna nooit iets in Central. En dat gaf iedereen zekerheid en rust.

In z’n gedachten, meestal vlak voordat hij in slaap viel, vloog Bill als een vogel hoog boven Central, dat als een soort kruis in het landschap lag, een soort Sim City waarvan de lange armen van wegen zich uitstrekten tot in de oneindigheid. Het lag er dan stil en warm bij en er was niets dat bewoog. Maar dan spreidde hij zijn armen, dook naar beneden, passeerde suizend de bovenste laag van de roofvogels die de omgeving afspeurden en ver daaronder de laag van de wervelende, snelle bewegingen van spreeuwen en mussen en ander laagvliegend grut. En daarna kwam het getrippel van wezels, prairiehonden, springende kikkers door hoog gras, vossen, nertsen, coyotes en ten slotte de bewegingen van mensen die allemaal verschillende dingen deden.

De motorrijdster stond naast hem. Toen hij haar gezicht zag nadat ze haar helm had afgezet herkende hij haar.

‘Julie,’ zei hij.

Ze glimlachte. ‘Lang niet gezien.’

Bill knikte. Het bloed joeg door hem heen.

‘Maand of zes,’ zei ze.

‘Zo lang al?’ vroeg Bill.

Bill wist exact op de dag af wanneer hij haar voor het laatst had gezien.

Ze glimlachte.

Bill keek naar haar lange benen in motorleer.

‘Warm zeker zo’n pak.’

‘Valt mee. Als je hard rijdt, merk je het niet.’

‘Waarom ben je teruggekomen?’

‘Ik ga naar de ranch van mijn vader. Tijdje een relatie gehad in Nashville, maar dat werd niks.’

Bill zei niets en trommelde wat op de sheriffster. Hij bedacht dat ze nog even aantrekkelijk was als vroeger.

‘How is the river?’ vroeg ze.

Bill was die morgen, zoals elke morgen, bij de rivier geweest. Hij was er niet gerust op. Vooral de toenemende snelheid van het stromende water baarde hem zorgen.

‘Ik hoorde dat het hard regent in Tennessee.’

‘Ja, de waterstand is daar al redelijk aan het stijgen.’

‘Toen jij kwam regende het ook en sindsdien stijgt de rivier,’ zei Julie, en zette haar helm op en scheurde Mainstreet op.

GRAND CENTRAL STATION

Vlak nadat de kolonisten hun eerste huizen hadden gebouwd, kwamen de eerste berichten binnen dat er een spoorwegverbinding tussen de oost- en westkust zou worden aangelegd. Jeremiah Johnson, de grote roerganger van het dorp, besloot om op het knooppunt van het universum, zoals hij dat zo mooi noemde, alvast een treinstation te bouwen. Niet een gewoon station. Want het gebouw dat Jeremiah voor ogen had moest een regelrechte kopie van het Grand Central Station in New York worden, dat een paar jaar daarvoor was gebouwd. Het werd niet exact een kopie en had ook niet helemaal de omvang van Grand Central Station, maar het gebouw dat met twee verdiepingen en een uitwaaierende trap naar een plein vol Spaanse tegels op de hoek van Crossings aan Mainstreet verrees, stak in omvang en hoogte ver boven alles in de omgeving uit.

Maar de rails kwamen niet. De rails kwamen niet eens in de buurt van Central of The Americanas. Uiteindelijk werd het gebouw met de gouden, fraai gebogen letters GRAND CENTRAL STATION maar ingericht voor andere doeleinden. Later werd het goud vervangen door rode neon, waardoor het station ’s nachts tot ver in de omtrek te zien was.

Op de begane grond was links in de grote hal een bibliotheek annex postkantoor en rechts een grocery store.

De breed gewaaierde trap leidde naar het kantoor van de sheriff en naast dat kantoor zat een dienstwoning. Aan de andere kant van het kantoor bevond zich een complex met drie cellen die altijd leeg waren. Verder waren er nog werkvertrekken voor de burgemeester en de gemeenteadministratie.

Bill Henderson arriveerde op een avond bij Natchez in Mississippi State. Daar trof hij Julie voor het eerst in een bar waar ze naast elkaar stonden en tegelijk een whisky bestelden. Bill vond haar bloedmooi en uiterst aantrekkelijk met haar lange benen en mooie uitdagende ogen. Nu vond Bill wel meer vrouwen aantrekkelijk, maar Julie joeg de bloeddruk in zijn lijf toch behoorlijk omhoog. Ze vertelde dat ze uit Central of The Americanas kwam, aan de overkant van de Mississippi rivier. En ze vertelde er meteen achteraan dat ze advocaat was en eigenlijk onderweg was naar Baton Rouge, de hoofdstad van Louisiana, waar ze een aanstelling had gekregen als jurist bij de overheid. Ze had ook een vriend die met haar wilde trouwen.

‘Wat doe je dan hier?’ vroeg Bill.

‘Dat weet ik niet. Misschien mijn laatste keer als vrije dame, maar ik ben er ook niet meer zo zeker van of ik wel wil trouwen,’ zei ze.

‘Is hij niet aardig?’

‘Jawel, maar hij is een rancher en heeft een land vol koeien. Mijn vader is ook rancher maar die heeft paarden. En ik hou niet van ranchers met veeboerderijen en van al die koeien moet ik ook niks hebben.’

‘En hij wel natuurlijk,’ zei Bill.

’Precies, hij kletst de hele dag over koeien. Als het nou mooie koeien waren, maar het zijn van die Friese koeien met die rare zwartwitte vlekken overal, net alsof ze de pest hebben.’

Ze draaide zich om en stak twee vingers omhoog naar de bartender.

Bill keek intussen nog eens naar haar benen. Later die avond schoven ze samen een hotelkamer binnen.

‘Hoe is dat Central?’ vroeg hij de volgende morgen bij het aantrekken van zijn sokken.

‘Saai,’ zei Julie.

Bill zei niets.

‘Waar ga jij naartoe?’ vroeg ze even later.

‘Geen idee.’

Bij de deur van de hotelkamer aarzelde ze. ‘Je laat niet veel van jezelf zien, cowboy. Of zitten ze je achterna?’

‘Niemand zit mij achterna,’ zei Bill.

‘Misschien ga ik toch maar met die rancher trouwen,’ zei ze met trieste ogen.

‘Wordt vast een mooie dag,’ zei Bill.

Bill Henderson had jarenlang voor de FBI als special agent in New York gewerkt. Iedereen roemde zijn kwaliteiten, maar door zijn karakter kwam hij voortdurend in aanvaring met zijn meerderen. Vooral toen hij merkte dat de FBI in toenemende mate een politieke organisatie werd waar bepaalde belangen boven andere belangen gingen. En daar-door liep de werkwijze van Bill ook niet helemaal meer synchroon met de plannen van zijn meerderen. Op zich niet zo erg, maar toen een van de dames van de afdeling waar hij werkte met een blauw opgezet oog melding maakte van een verkrachting door een hoge pief kwam Bill in actie. De hoge pief stond al heel snel buiten en kon al bijna niet meer lopen nadat Bill hem een aantal trappen naar beneden had geholpen. De zaak werd verder binnenskamers opgelost, maar nadat Bill ook nog zomaar een topcrimineel doodschoot, vond men dat hij maar eens een tijdje op vakantie moest. Om de zaak te sussen en binnenkamers te houden mocht hij zijn penning en revolver houden. Hij besloot de broer van zijn vader, Robert Henderson, rancher in Central of The Americanas in het diepe zuiden, maar eens te bezoeken.

Na het afscheid van Julie reed hij richting Louisiana en voelde hij zich in de war. Het liefste wilde hij dagenlang achter elkaar doorrijden, helemaal naar de andere kant van Amerika of nog verder, via de westelijk gelegen Pacific Highway dwars door Midden- en Zuid-Amerika en helemaal tot Vuurland aan toe. En niet naar de broer van zijn vader.

Via de brug over de Mississippi reed hij via de Interstate 61 Louisiana binnen, sloeg linksaf naar Route 131 South en na een paar mijl zag hij links een zandweg die weer naar de rivier leidde. Hij volgde de smalle weg die omgeven was door lage struiken. Een paar fazanten renden voor hem uit en een familie nertsen stak op topsnelheid over.

Bill parkeerde de auto op de oever van de rivier. Hij deed de deur open maar stapte niet uit. Hij keek naar de zanderige kleur van het Mississippiwater dat zuigend langs de oever trok. Vlak langs de oever dreven Golden Eye eenden op de golven. Verderop klonk het diepe dieselgegrom van een duwboot die een hele trits duwbakken stroomopwaarts voortduwde.

Bill was niet geschikt om kleine beslissingen te nemen. Wel hele grote beslissingen.

Hij zuchtte, keek naar de lucht vol dichte wolken, dacht er nog even over na om de auto uit te stappen en deed dat toch maar niet, startte de motor, trok de deur dicht en reed terug naar de weg. Bij het bord dat de afslag naar Central of The Americanas aankondigde, besloot hij door te rijden naar het zuiden, maar nam op het allerlaatste moment toch de afslag.

Hij vond zichzelf an asshole met al dat getwijfel en dacht dat het wellicht toch beter was eerst maar even langs zijn oom te rijden.

Morgen naar de kust van de Pacific, zei hij tegen zichzelf.

Maar Bill reed niet verder de volgende dag en ook de dagen daarna niet. En ook dáárna ging hij niet op weg naar het westen. Hij reed heel lang nergens anders dan de rondjes die hij draaide door Central of The Americanas en de tochtjes naar de Mississippi om de waterstand, de oeverwallen en de wetlands in de gaten te houden.

SHERIFF

Zo op het oog gebeurde er in de tijd dat Bill Henderson sheriff was van Central niets bijzonders in het stadje. Overdag was het stil en ’s nachts ook. Echter, voor de scherpe waarnemer, en dat was Bill bij uitstek, bleken er in de nacht meer activiteiten plaats te vinden dan overdag. Zoals het stille getrippel van ratten, muizen, wezels, gekwaak van dikke padden, blazende geluiden van roodkleurige bobcats, krakerige bewegingen van kakkerlakken, gesis van nachtelijke ingehouden ruzies, overspelige echtgenoten die vlak voor het ochtendlicht haastig de straat overstaken. Beginnende jeugdliefdes achter de huizen en soms was er iemand die schuifelend uit de bar kwam met nu en dan een knokpartij achter het Grand Central Station. Maar dat waren volgens de sheriff allemaal geen bijzondere dingen. Hij volgde het allemaal wel, achter zijn stille stationair draaiende achtcilinders wanneer hij met gedoofde lichten door Mainstreet reed of om de hoek bij Crossings stond.

En als iemand hem zag staan of rijden, dan deed Bill net alsof hij de ander niet zag. En na een tijdje wisten de bewoners dat en al het getrippel over de zandgrond wist dat en zij deden allemaal dan ook alsof ze de sheriff niet zagen of opmerkten. Want alles en iedereen die in Central woonde of daar aanwezig was, wist dat de sheriff nooit iets over iemand aan iemand anders zou vertellen.

De inwoners van Central herinnerden zich maar al te goed de zaterdagavond waarop vanuit het noorden een joekel van een oude auto met zuchtende versleten zuigers en wel zestien cilinders het dorp was binnengereden. Met een knal stopte het ‘terras’, zoals de bewoners de auto van Bill Henderson noemden, voor de ingang van het Grand Central Station. Bibliothecaresse Linda White draaide net de buitendeur van de bibliotheek op slot toen Bill de veranda van het Station opstapte.

Zo op het eerste oog was Linda White het stereotype van een saaie bibliothecaresse. Ongeveer een jaar of veertig, pikzwart haar, opgestoken in een knotje boven haar hoofd, hoornen donkere bril met daarachter bruine ogen die gitzwart waren omringd, witte blouse en strakke, zwarte rok. Bill keek van boven naar beneden en daarna weer omhoog en zag dat haar rode lippen zich tot een minimale glimlach hadden gevormd.

‘Ik ben op zoek naar Robert Henderson. Hij moet hier ergens in de buurt een ranch hebben,’ zei Bill.

‘U komt uit noordelijke richting?’

Bill knikte.

‘Dan bent u iets te ver gereden. Als u teruggaat, Crossings oversteekt en dan meteen buiten het dorp de zandweg in westelijke richting inrijdt, is er na vijf mijl een T-splitsing. Linksaf en dan komt u bij de ranch van Robert Henderson.’

‘Kent u Robert?’

Ze keek hem strak aan: ‘Ja. Soms zie ik hem.’

‘U runt hier de bibliotheek?’

‘Al meer dan vijftien jaar.’

Bill liet nogmaals zijn ogen langs Linda White glijden.

‘Oké?’ vroeg ze.

Hij voelde zich betrapt, bedankte haar en liep terug naar zijn auto.

Na een maand als cowboy koeien van het ene naar het andere stuk land te hebben gedreven, kreeg Bill onenigheid met zijn oom Robert over een grensconflict dat deze had met zijn buurman Enno Mc Masters, die de vader van Julie Mc Masters bleek te zijn.

Het was de laatste dag van de zomer en er kwamen tal van cowboys naar Central. Bill wilde later niet meer over die avond praten, want de verhalen werden steeds sterker. Feit was wel dat de oude sheriff die al jaren van zijn pensioen had moeten genieten, op zaterdag om middernacht de bar kwam sluiten want de dag des Heeren diende zich aan. De zondagsrust werd onder leiding van dominee Samuel Callenbach breed gedragen door de inwoners van Central. Behalve de cowboys uit de buurt was er niemand die dat wilde veranderen.

Bill was toen hij nog maar kort bij Robert Henderson op de boerderij was een keer met zijn oom meegegaan naar de kerk om hem een plezier te doen, want die vond dat dat zo hoorde op zondag. De kansel stond aan het einde van het middenpad; de eerste rijen bestonden uit brede banken die fluwelen kussens op de zitplaatsen hadden.

‘Dat is voor de ranchers,’ legde zijn oom uit.

Ze gingen in de hoek van de bank zitten die het dichtst bij de kansel stond. Daar stond Bill opnieuw oog in oog met Julie. Ze zat naast haar vader Mc Masters, recht tegenover hen aan de overkant van het middenpad.

‘Wie zijn dat?’ fluisterde Bill.

‘Dat zijn onze vijanden,’ zei Robert Henderson.

De beide ranchers keken elkaar op dat moment strak en met kille ogen aan en tot verbijstering van Bill spogen ze daarna tegelijk op de houten vloer vlak voor hen. Bill keek naar Julie, die net deed alsof ze het niet zag.

‘Doen jullie dat vaker?’ vroeg Bill fluisterend.

‘Elke zondag,’ zei Robert.

Bill staarde naar Julie, die zijn blikken steeds ontweek terwijl de organist met alle registers open een soort oorverdovende variant speelde op Moeder Onze Kraai Is Dood, of zoiets, maar dat in ieder geval duidelijk de binnenkomst van de zwaarlijvige dominee Samuel Callenbach inluidde die plechtig naar de kansel waggelde en zich hijgend omhoog hees.

De voorgaande weken hadden de aanwezigen massaal en hevig gebeden om regen, want de landerijen rond Central leken op duizend droge rivieren in gebarsten grond.

Deze keer stond er een rode telefoon op de kansel van dominee Callenbach die roepend naar boven, met de hoorn in de hand, maar niet begreep dat God zijn gebeden om regen niet verhoord had en daarom nu de hotline maar had meegenomen, zoals hij het uitdrukte.

Bill zat in stilte te lachen toen de dominee met de rode telefoon aan zijn oor vanaf de kansel op plechtige toon nogmaals dringend God verzocht om vanuit de hemel de watersluizen royaal te openen. De dienst werd afgesloten door het plaatselijke gospelkoor dat toepasselijk de beroemde song Jesus on the mainline and tell him what you want ten gehore bracht.

Op de terugweg naar de ranch vroeg Bill waarom Mc Masters, zijn buurman nog wel, Robert Hendersons vijand was.

Robert Henderson had niets van zijn eigen vader, vond Bill, die zich hem nog vaag herinnerde en zijn oom ook nog kon vergelijken met zijn vaders foto op het dressoir bij zijn moeder. Robert had harde licht-blauwe ogen, een vierkante kaak en handen die een stierennek zouden kunnen breken.

‘Dat komt omdat die Mc Masters voortdurend land van mij probeert in te pikken.’

‘Begrijp ik niks van,’ zei Bill. ‘Jullie zijn de grootste ranchers van Central en jullie kopen allebei steeds meer land. Wat moet jij dan met het land van Mc Masters?’

‘Hij beschuldigt mij er ook van.’

‘Is dat dan ook zo?’

‘Ik neem wat mij rechtens toekomt,’ bromde Robert.

‘Zijn de grenzen dan niet goed vastgelegd?’

‘We hebben vroeger ongeveer tegelijkertijd het land gekocht. Later bleek, toen het opnieuw werd gemeten, dat er over een lengte van de gezamenlijke grens van vier mijl een stuk van twintig yards lag dat elkaar overlapte. Dus toen begon het gedonder met het heen en weer schuiven van grenspalen.’

‘En na al die jaren is dat nog steeds niet opgelost?’

‘Nee, want het land is uitgegeven door de Staat en die wil er niets mee te maken hebben omdat er volgens hen destijds juist is gehandeld. Dus moeten we het zelf oplossen.’

‘Konden jullie het gewoon niet verdelen, allebei tien yards?’

‘Je bedoelt dat ik een stuk van mijn land weg had moeten geven dat ik ooit gekocht heb?’

De ruzie tussen de beide ranchers was zo hoog opgelopen dat ze op elkaar begonnen te schieten als de ander maar in de buurt van het betwiste grensgebied kwam. ’s Nachts werden er cowboys opuit gestuurd om de palen en het prikkeldraad een paar meter op te schuiven richting de ander. Uiteindelijk had de rechtbank in het naburige Vidalia het bestreden gebied tot niemandsland verklaard, net zolang totdat de beide ranchers het eens werden.

Een paar dagen later, aan het einde van de middag, reed Bill met de pick-up langs de lange scheiding van de beide ranches. Het was bloedheet en het had nog steeds, ondanks de hotline van de dominee, niet geregend. Op de meeste plaatsen was het niemandsland van twintig yard al gekrompen tot nul, zag Bill. Hij zag ook dat er zelfs palen van Mc Masters op het land van Robert Henderson stonden, en andersom. Bill bleef staan en met zijn linkerarm uit het raam hangend merkte hij op hoe in sommige gevallen de palen zwaar waren omwikkeld met prikkeldraad en met gewapend beton in de dorre grond waren verankerd.

Vanuit het oosten hoorde hij het geluid van een auto naderbij komen. Even later reed vanaf een flauwe helling een lage pick-up naar boven, die vlak naast hem bleef staan. Hij zag Julie Mc Masters, de vrouw die hij in de bar in Natchez had ontmoet en waarmee hij toen de nacht had doorgebracht. En gisteren in de kerk had hij haar natuurlijk ook gezien. Ze droeg deze keer een witte stetson die bijna dezelfde kleur als haar haar had. De felblauwe zwaar opgemaakte ogen keken hem bijna arrogant aan.

‘Je staat op het land van mijn vader,’ zei ze.

‘Zou best kunnen,’ zei Bill en hij tilde zijn arm op die buiten het portier hing en zwaaide een beetje rond met zijn hand. ‘Wel een beetje verwarrend hier met al die grenspalen.’

‘Normaal schieten ze meteen, maar jij bent nieuw hier heb ik begrepen.’

‘Ja, en ik kan je vertellen dat ik nog nooit zoiets belachelijks heb gezien.’

Ze glimlachte. ‘Ik weet niet beter. Het is al eeuwen aan de gang.’

Het zand tussen hen in begon wat op te stuiven. Bill keek naar boven en naar het westen en zag dat er donkere, dalende wolken naderden.

‘Dus dan ben jij de dochter van die beroemde Mc Masters?’ vroeg hij. ‘En jij de beruchte FBI-agent Henderson, dus. Je hebt een apart accent. Vorige keer was je nogal onduidelijk waar je vandaan kwam.’

‘New York.’

‘Hell, dat is een eind weg. Wat doe je hier helemaal?’

‘Ik dacht jij in Baton Rouge zat.’

‘Ja, ben even een paar dagen hier.’

‘Weet je dat onze beide families nog niet zo lang geleden niet al te ver van elkaar in Schotland woonden?’

‘Ja, dat heb ik wel eens gehoord. Henderson. Zoon van Henry. Het schijnt dat er toen ook al onenigheid was tussen onze families omdat de Hendersons oude Vikingen zijn die later naar Schotland kwamen.’

‘Hm,’ zei Bill.

‘We zijn misschien wel voor elkaar uit Schotland gevlucht,’ zei Julie.

‘Yeah, could be,’ zei Bill op raadselachtige wijze.

Ze wou iets zeggen maar deed dat toch maar niet.

‘Hoe is het met je rancher?’ vroeg Bill.

‘Ik blijf liever onafhankelijk. Lijkt me niks die vastigheid met een vent.’

‘Ja, dat snap ik wel van jou.’

‘Hoe bedoel je?’

‘Zomaar.’

‘Zomaar.’

‘Ja.’

‘Ik wil niet iedere man. Zeker die losers hier niet.’

Bill zuchtte en keek nog eens om zich heen. ‘Misschien kun jij als advocaat een bemiddelende rol spelen tussen deze beide ego’s.’

‘Mr Henderson, dit is al dertig jaar aan de gang. En ze kopen maar land en meer land want de een wil niet voor de ander onderdoen.’

De wind zwol aan en begon te krimpen.

‘We krijgen regen,’ zei Bill.

‘Zou best eens kunnen,’ zei ze, en zonder nog iets te zeggen gaf ze gas en was ze weg.

Robert stond al naast de pick-up zodra Bill bij hem terugkwam.

‘Wat had je met die slet te bespreken?’

‘Aardig meisje,’ zei Bill.

‘Ik wil niet dat je ook maar met iemand van daar praat. Niet met die Mc Masters, niet met zijn familie en ook niet met de cowboys daar. Helemaal met niemand, begrepen?’

‘Hm,’ zei Bill, en keek het land in.

‘Mijn vijanden zijn jouw vijanden, Bill, en anders sodemieter je maar op.’

Bill keek hem even aan en knikte.

De volgende dag pakte Bill zijn spullen, laadde de lege accu van zijn auto op, vulde olie bij in het lekkende carter en reed weg. Zijn oom stond met strakgetrokken lippen in de deuropening van het ranchershuis zonder ook maar een inch te bewegen. Bill besloot die nacht in Central te blijven om de volgende dag verder te rijden, richting California. Hij vroeg een slaapplaats in het Grand Central Station bij de oude sheriff die hem de sleutels gaf van het cellencomplex, waar hij de nacht kon doorbrengen.

Die zaterdagavond verliet de oude sheriff om twaalf uur zijn doorgezakte leunstoel en liep naar de bar voor de heilige zondagse sluitingstijd. Hij werd ter plekke uitgelachen door de cowboys die deze laatste zomernacht niet wilden laten bederven door achterlijke religieuze regels die door de dominee waren ingesteld. De oude sheriff hield vol, wilde de overtreders arresteren, maar werd vervolgens door een paar man de kroeg uitgeslagen. Met gekneusde ribben en bebloed hoofd werd hij naar het Station gesleept.

Jaren later vertelde de smid van het dorp de gebeurtenissen nog steeds minstens één keer per maand aan iedereen die het maar wilde horen.

Bill sliep die nacht dus in het station, nadat zijn oom hem had weggejaagd van de ranch en bovendien verhuurde de sheriff heel soms illegaal een of twee of drie cellen aan mensen die op doorreis waren. Bill lag te slapen in z’n cel toen de mannen de sheriff naar binnen sleepten. Maar de mannen waren nog niet terug in de kroeg of daar stond plotseling Bill in de deuropening, met naast zich de ouwe sheriff, die het bloed nog op zijn gezicht had.

Volgens smid John Benson had Bill met de snelheid van een kat de hele tent leeggeslagen.

‘Je zag hem niet eens bewegen, zo snel.’

Volgens anderen, die het ook hadden gezien, had Henderson helemaal niets gedaan. Hij had alleen maar in de deuropening gestaan, rechtop en met een knoert van een Colt Trooper aan zijn riem en het enige wat hij deed was iedereen aankijken. Net zolang tot het stiller werd in de kroeg en de cowboys een voor een afdropen.

Feit was wel dat de oude sheriff, toen hij voor de tweede keer die nacht terug was op het Station, meteen tegen Bill had gezegd dat hij ermee ophield. Deeltijdburgemeester Red Brook kwam die zondagmorgen naar het station en had Bill Henderson gevraagd of hij de baan van de ouwe sheriff tijdelijk wilde overnemen. Zo ongeveer tot de verkiezingen van het jaar daarop.

‘Ik ben op doorreis,’ zei Bill.

‘Ik vraag je ook niet voor eeuwig te blijven.’

‘Die rotzakken moeten voor eeuwig branden in de hel,’ zei de oude sheriff met een grote pleister op zijn voorhoofd.

‘Wie bedoel je?’ vroeg Brook.

‘Die cowboys die me geslagen hebben gisteravond.’

‘Daar gaan wij niet over,’ zei Brook.

‘Dat is maar goed ook want ik zou het hellevuur goed opstoken,’ zei de oude sheriff bitter.

‘Misschien dat u een ander moet zoeken,’ zei Bill, die het zonnige California aan zee voor zich zag.

‘Als je me een paar dagen geeft dan zal ik mijn best doen. Misschien wil je tot die tijd blijven, want ik ben bang dat die lui terugkomen.’

Bill keek eens om zich heen en Brook, die zag dat Bill twijfelde, zei: ‘Je krijgt het kantoor en de woning van de sheriff.’

Bill liep wat rond en de oude sheriff die kennelijk bang was dat Bill niet wilde, zei: ‘Je hebt een makkie hier in Central. Er gebeurt hier nooit wat.’

Bill knikte en drukte met zijn vingers op het matras dat in de grote ruimte stond.

‘Een maand. Ik blijf hooguit een maand,’ zei Bill.

‘Waar heb je je ster?’ vroeg Brook.

De oude sheriff rommelde wat in een la van z’n bureau.

‘Je had dat ding vaker moeten dragen,’ zei Brook die met z’n mouw het nikkel oppoetste. ’Oké, rechterhand omhoog, Bill Henderson.’

En zo werd Bill die dag ingezworen als sheriff van de County Central of The Americanas in the Great State of Louisiana.

En daarna ging Bill niet meer weg.

DEPUTIES

De grootste verrassing die Bill als nieuwe sheriff kreeg op de eerste maandagmorgen dat hij in dienst was, betrof de komst van de twee deputies die om negen uur ’s ochtends voor zijn bureau stonden. Charley was de jongste van de twee. Lang en slungelachtig, sproetenkop vol puisten, warrig rossig haar en een mond die niet ophield met praten.

Naast hem stond Dag, die op zijn borst een yellow pad kladblok had hangen waarin één gaatje was geslagen met erdoorheen een touwtje dat om zijn nek hing. Aan dat touwtje was een ander touwtje geknoopt waaraan een potlood was bevestigd.

‘Dag kan niet praten,’ legde sproetenkop Charley uit. ‘Hij hoort en ziet alles. Kan net zo snel schrijven als ik kan praten. Hij heeft alleen geen tong,’ zei hij en wees daarbij naar zijn eigen, inmiddels uitgestoken tong.

‘Heb ik nog nooit eerder gehoord,’ zei Bill.

Charley kan niet schrijven, stond er al op het gele vel lijntjespapier.

‘Ik kan heus wel schrijven! Alleen maak ik soms fouten.’

Veel fouten, was de volgende tekst van Dag.

Bill hief zijn beide handen omhoog: ‘Oké, oké, wat deden jullie voor werk hier?’

‘We komen meestal langs om te zien of er wat te doen is. Soms deden we wat rondes of deelden boetes uit voor snelheidsovertredingen. Want het is één groot gescheur hier. Eigenlijk allemaal best belangrijk werk wat we deden.’

Dag knikte om de zaak te benadrukken.

‘Maar jullie zijn vrijwilligers, heb ik gelezen in de stukken,’ zei Bill.

‘Klopt. Dag heeft een uitkering vanwege zijn handicap.’

‘En jij?’ vroeg Bill.

‘Ik ook.’

‘Welke handicap heb jij dan?’

‘Verstandelijke beperkingen,’ stond al op het papier van Dag, die razendsnel ondersteboven kon schrijven.

‘Dat zeggen ze altijd maar!’ brieste Charley. ‘Maar jij weet ook dat het niet zo is. Ik kon alleen niet zo goed meekomen op school.’

Jezus, dacht Bill, zit ik hier met twee van die halve zolen opgescheept. Dag leek hem wel bruikbaar als assistent maar van Charley wist hij het niet. Dus zei hij tegen Charley dat hij belangrijk werk voor hem had.

‘Charley, ons stadje is een van de mooiste in heel Amerika.’

Charley knikte hijgend als een hond.

‘Ik wil graag dat er geen vreemde mensen stiekem binnen komen rijden. Dus een van jouw taken is dat je overdag altijd een aantal uren bij de cityline gaat zitten en de nummers noteert van alle auto’s die binnenkomen. Nummer, tijd en datum. Dan kunnen we altijd nagaan wie er is geweest.’

Charley was wild enthousiast. ‘Slim hoor, sheriff, dat doe ik graag.’

‘WOW,’ schreef Dag.

‘Al gehoord van de grote neerslag en de overstromingen in Tennessee?’ vroeg Linda White die avond vanachter haar strenge brillenglazen aan Bill toen ze de bibliotheek afsloot.

Bill keek eens om zich heen.

‘Dacht ik al. Daarom zou ik het zeer op prijs stellen als u morgen gaat kijken naar de Mississippi rivier. Want ik voel verandering,’ zei ze met haar ogen naar boven gedraaid en een kleine siddering in de schouders. ‘Ik weet niet of u dat ook zo voelt.’

Bill voelde ook zoiets, maar dat had niks met de rivier te maken.

De volgende morgen toen Bill opstond en door het raam naar vuile wolken uit het noordwesten keek, realiseerde hij zich dat mensen die dicht bij de Mississippi woonden en werkten, en dan vooral boeren en dijkwerkers, altijd bezig waren met deze rivier.

Hij reed naar de rivier en parkeerde zijn auto. Verderop stonden een paar versleten canvas tenten boven op de oeverwallen. Bill vermoedde dat het afdankertjes waren uit 1927 en dat ze daar na al die jaren nog steeds stonden. Hele dijken langs de Mississippi stonden vol met tenten. Meestal werden ze bewoond door zwarte mensen en soms ook door indianen en witte locals. Hij zag een paar donkere, stille gestalten voor een tent zitten en besloot een kijkje te nemen. Ze bleven roerloos zitten, zelfs nog toen Bill ook ging zitten. Een van de mannen had grijs kroeshaar en pulkte verveeld met een stokje tussen lange, gele tanden. De ander keek met bolle, uitpuilende ogen met veel wit strak naar Bill. Op de grond lagen een vuil kleed met etensresten en een paar ijzeren mokken.

‘How is the river,’ begon Bill maar.

Het smalle gezicht van de man met het grijze kroeshaar was getekend door lange, diep verticaal getrokken lijnen door zijn wangen. De droge, paarse lippen probeerden een woord te vormen maar uiteindelijk bleef het bij een knikje naar de rivier, zo van: kijk zelf maar.

Bill zag de windvanen over de rivier trekken en kleine golfjes tekenden zich af. Hij keek om zich heen en zag hoe aan de kant van de staat Mississippi een lange praam, volgestouwd met goederen, van wal stak. Een kleine motoropdrukker was vastgesjord aan de achterkant van de praam en onder het heftige, klappende geluid van een tweetaktmotor werd de praam richting Louisiana opgeduwd. Slierten zwarte rookwolken vlogen door de wind voor de praam uit, die ook door de stroom snel naar het zuiden werd geduwd.

‘Wonen jullie hier?’ vroeg Bill.

‘New sheriff, right?’ zei grijs kroeshaar zonder zijn gezicht te bewegen. Zijn ogen volgden de praam.

Bill knikte.

‘Don’ like sheriff around here,’ zei de man met sterk zuidelijk accent en vervolgens vroeg hij z’n jonge buurman: ‘Yow like sheriff, boy?’

Boy zei niets, maar keek Bill strak aan.

‘Any fishing here?’ vroeg Bill uiteindelijk maar.

‘Catfish,’ zei grijs kroeshaar.

‘Don’ like catfish,’ zei boy.

‘Oké,’ zei Bill, ‘maar wat doen jullie hier dan?’

Ze vertelden dat ze dijkwachters waren en het water in de gaten hielden en als het nodig was kregen ze de opdracht om de dijken te verstevigen. Bill vertelde dat hij had gehoord dat er in het noorden enorm veel water viel en dat in Tennessee de rivier al buiten haar oevers was getreden. De mannen zeiden niets meer. Bill stond op en liep verder over de dijk. Na een paar honderd meter kwam hij bij een houten tafel met een groezelige luifel erboven. Op de grond stond een soort loden kist met daarin grote ijsblokken en flesjes bier. Achter de tafel zat een indiaans stel. Bill besloot drie flesjes bier te kopen en terug te gaan naar de twee mannen. De houding van grijs kroeshaar en boy veranderde meteen.

‘Tol ye boy, sheriff ain’t that bad.’

Ze begonnen nu druk te praten en vertelden dat zowel de wetlands als de oeverwallen kurkdroog waren. ‘Als het water te snel stijgt, vergeet dan de oeverwallen. Lang geen regen gehad.’

Bill begreep dat als het waterpeil in de rivier zou stijgen, de oeverwallen dat dan niet zouden houden omdat de grond dan door de waterdruk – vanwege de droogte – uit elkaar zou vallen. Bill bedacht dat het telefoontje van de dominee naar de hemel toch wel had gewerkt, want sindsdien was het weer omgeslagen.

‘Dijken moeten nat genoeg zijn om de klei bijeen te houden,’ zei de oude man en klopte met zijn vlakke hand op de oeverwal.

‘En de wetlands, kunnen die hier genoeg water opvangen?’ vroeg Bill.

‘Alleen als het water hoog staat en over de dijken gaat, dan wel. Als de dijken breken dan kun je het vergeten.’

’Kun je het echt vergeten,’ zei nu ook boy, terwijl hij Bill aankeek alsof hij iets heel belangrijks had gezegd.

‘Wat is de hoogste waterstand hier ooit gemeten?’

‘Don’t know. Was in 1927, en sommigen zeggen dat er wel een verhoging van 27 voet was. In het noorden van Louisiana braken de levees door en de rivier werd wel zestig mijl breed. Ik was nog niet geboren, maar mijn ouders waren hier.’

Het was de zwaarste watersnood ooit. Bill had verhalen gelezen over hoe iedereen naar de levees vluchtte, die daarna vol stond met tenten. Steden stonden plotseling midden in het water, wegen en spoorwegen waren verdwenen.

Hij stond op en met een ‘see you’ liep hij diep in gedachten verzonken terug naar zijn auto. Trommelde wat met zijn vingers op het stuur en vroeg zich af waarom hij hier gebleven was. Want hij had niet een heel goed gevoel wat de toekomst betrof.

JACKSON

Jackson werkte als monteur in de garage aan het eind van Mainstreet South en had een ego dat groter was dan heel Central of The Americanas. Brutaal, sceptisch, branieachtig en ogen vol met achterdocht en een onderkaak die naar voren stak zodat zijn mond de vorm had van een centenbak. En dat alles verborgen achter lange slierten lang, zwart, vet haar. Zijn bazin vond hem geweldig, want Jackson kon alles en dan ook alles repareren wat een stekker had of een motor. Tractoren, auto’s, vrachtwagens, wasmachines, radio’s en televisietoestellen, tot aan koffiemachines aan toe, Jackson hoefde volgens sommigen maar naar een kapot apparaat te kijken en alles werkte weer.

De garage bevond zich als een grote rechthoekige doos met twee brandstofpompen aan de voorkant naast de weg. Elke bewoner van Central mocht zelf tanken. Het aantal genomen gallons schreven de klanten keurig zelf in een schriftje dat bij de ingang van de garage lag. Patty, de eigenaresse, bracht eens in het kwartaal de rekeningen rond.

Op de gevel van het platte gebouw hing een groot bord met rode letters dat aan de voorbijgangers liet weten: WE REPAIR E-VE-RY-THING. En om de service nogmaals te benadrukken, hing er aan de westkant van de garage ook nog een bord: IF WE CAN’T FIX IT, NOBODY CAN FIX IT.

Het was allemaal niet te missen.

Jackson groeide op in een weeshuis. Het enige dat hij van z’n ouders wist, was dat ze hem hadden gemaakt ergens in een warme nacht in een motel in Jackson. Zodra Jacksons vader wist dat Jacksons moeder in verwachting was, verdween hij. Zijn moeder was nog te jong om een kind te verzorgen en bracht hem direct na zijn geboorte naar een tehuis. De zuster die de baby van haar overnam, vroeg nog of het jongetje een naam had.

‘Jackson,’ zei zijn moeder.

Later in het weeshuis, moest Jackson al vroeg knokken voor een plaatsje aan tafel, voor een bed, voor kleding en soms voor z’n leven. Hij had korte knoestige knuisten en de meeste jongens bleven ver bij hem uit de buurt. Op z’n twaalfde kwam hij in een jeugdgevangenis terecht vanwege overmatig alcoholgebruik, vechtpartijen, diefstal en het lastigvallen van elke vrouw die hij maar op straat tegenkwam.

‘Je bent er vroeg bij,’ zei de rechter, die hem eerst achter de tralies zette maar ook zo verstandig was om hem een jaar later naar een strafboerderij te sturen, ergens op de vlakte van Noord-Nebraska.

Daar leerde Jackson de liefde van z’n leven kennen: draaiende delen, rollende delen, van onder meer vrachtauto’s, tractoren, landbouwmachines, motoren en auto’s, kortom alles wat zich maar voortbewoog of gewoon maar bewoog. Jackson kon alles repareren. Geen monteur in Nebraska en wijde omgeving die zo goed was als Jackson, zoals opzichter Fred O’Brian van de boerderij het zei. Hij was maar al te blij met hem.

Waarschijnlijk was Fred de enige in de wereld die Jackson had leren te vertrouwen. Jackson had het vak van monteur van de oude O’Brian geleerd en hij voelde de oprecht goede bedoelingen van Fred om van hem een gerespecteerd lid van de samenleving te maken. Jackson wilde dat ook graag maar diep vanbinnen wist hij dat het niets zou worden. Hij voelde dag en nacht de niet te beteugelen kwade krachten in zich die als snoepgoed door zijn geest dwaalden.

Toen hij achttien werd, zei Fred op een avond dat Jackson nu maar eens de wereld in moest. Jacksons straf zat erop en Fred mocht hem niet langer op de boerderij houden.

‘Wie moet er dan jouw reparaties doen?’ vroeg Jackson wanhopig.

‘Ik weet het, Jackson,’ probeerde Fred nog, ‘ik weet dat niemand jou kan vervangen. Andere monteurs komen niet eens in de buurt van wat jij kan en ik vraag me ook af hoe het allemaal verder moet. Maar de regels van de regering, weet je ... ik vind het hartstikke rot voor je. We kunnen het nog iets rekken ... tot het voorjaar zeg maar. Ik geef wel door dat we hier vastzitten in de sneeuw.’

Jackson knikte, bleek en verslagen alsof iemand hem een geweldige optater had gegeven. Maar de volgende morgen was hij vertrokken. Dwars door de bijtende sneeuw liep hij die nacht naar een dorp tien mijl verderop waar een gestolen auto werd gerapporteerd die later vijftig mijl verderop in een klein stadje werd teruggevonden. En in een volgend stadje en in een andere auto verleidde Jackson een meisje dat hij tegenkwam en zij vertelde dat ze moeilijkheden had met haar ouders omdat die haar niet begrepen. Jackson zei dat hij precies wist wat ze bedoelde. Daarop pikten ze de auto van haar vader maar mee en gingen op weg naar California want daar was het mooi weer en daar lagen volop kansen.

Jackson was voor het eerst in zijn leven verliefd en Pearl was dat ook. In haar ogen was hij een onweerstaanbare avonturier die een uniek eigen leven leidde, ver weg van het saaie burgerlijke bestaan. Jackson was verliefd op haar mooie blauwe heldere ogen, haar blonde bolvormige kapsel en rode ronde mond.

Toen ze allebei geen geld meer hadden, pleegden ze in de stromende regen een overval op een afgelegen benzinestation, bonden de pompbediende vast, trokken alle telefoondraden uit de muur, haalden de geldlade leeg, winkelden nog wat rond in de schappen en trokken verder westwaarts, samen luidkeels meezingend met de hit van Johnny Cash en June Carter die uit de autoradio schalde: We were married in a fever.

Jackson deed echt zijn best in California; hij ging als melker aan het werk bij een boer ergens in Chino, vlakbij Los Angeles. Pearl en hij kregen van de boer als onderkomen een houten keet toegewezen. Het was een eenvoudig vertrek van ongeveer twintig vierkante meter. Buiten waren een wc en een douche.

‘Koud hier ’s winters,’ zei Pearl.

‘Het is hier nooit koud,’ stelde Jackson haar gerust.

Ze keek de keet in waar een bed en een eettafel met vier stoelen stonden en verder was er een wankel aanrecht met alleen koud stromend water uit een koperen kraan. Boven de tafel hing een lamp en verder was er geen licht. Naast het bed stond nog een roodgeverfde kast. De muren bestonden allemaal uit grenenhout vol knoesten.

‘Net ogen die je aankijken,’ zei Pearl.

Jackson lachte: ‘Over een paar maanden kopen we een echt huis, want het melken van koeien betaalt hier goed.’

‘Misschien moet ik mijn ouders schrijven dat het goed met me gaat,’ zei Pearl.

Jackson vond dat een goed idee, want hij was bang dat er anders door de politie naar haar gezocht zou worden.

Ze reden die avond met machtig mooi weer via de Pacific Highway naar Santa Monica, naar de kust. Ze zaten samen in een draaimolen en gingen kijken bij de talloze vissers aan het uiteinde van de houten pier. Tussen een paar handelaars in sieraden zat een man uit India met prachtige gouden kettingen die vrijwel niets kostten.

Vlakbij zee, met zonsondergang, naast de pier op het strand, deden ze elkaar de ketting om de hals.

Pearl keek naar zee en zuchtte: ‘Wat romantisch zo.’

Jackson werkte die zomer hard en maakte lange dagen. Op een bloedhete dag kwamen er twee Mexicanen op de dairy, vanwege uitbreiding van het aantal koeien.

‘Goedkope jongens zijn dit,’ zei Ralph Boot, de veehouder die naast Jackson stond te kijken naar de ijverige Mexicanen.

Jackson begon het te begrijpen.

‘Ze werken ook hard,’ voegde Ralph eraan toe.

‘Ze zijn illegaal,’ zei Jackson.

‘Dat ben jij ook,’ zei Ralph, ‘want ik betaal jou gewoon cash en jij betaalt ook geen belasting.’

‘Dus mijn tijd hier zit erop.’

Dat kwam ongelukkig uit, want Pearl was zwanger. Jackson schreeuwde woest dat hij nooit en dan ook nooit kinderen zou willen en Pearl begon te huilen.

‘Ik bel mijn ouders,’ zei ze de volgende dag.

‘Doe dat maar,’ zei Jackson onverschillig terwijl hij z’n jas aantrok en zijn spullen bij elkaar zocht.

‘En ons kind dan?’ schrilde haar stem.

Jackson stond al half in de deur en zei: ‘Wie het ’t eerst heeft, mag het houden.’

En weg was hij.

Jackson dook een jaar later, via de nodige omzwervingen, op in Vidalia en reageerde op een kleine advertentie waarin stond dat er een automonteur gezocht werd in een plaatsje dichtbij dat Central heette. Patty, de garagehoudster, was een jaar of vijftig en haar man was net overleden.

‘Dick was de beste monteur die je maar kon bedenken,’ zei Patty tegen Jackson, die tegenover haar zat in het benepen kantoortje naast de garage.

Jackson keek naar haar korte, grijsblonde haar dat aan alle kanten recht uit haar hoofd stak, als een half geplukte kip.

‘Maar ja, Dick is er niet meer en er is toch iemand die het moet doen. We moeten verder, al zal het wel behelpen zijn.’

‘Ik denk dat ik het wel kan,’ zei Jackson.

‘Je hebt geen idee wat de mensen hier naar de garage komen brengen. Auto’s, tractoren, maaimachines, naaimachines en als een melkmachine het niet deed, repareerde Dick die ook altijd. Dick kon alles. Behalve mijn afwasmachine. Die kreeg hij niet meer aan de gang.’

‘Ik denk dat ik hem wel aan de gang krijg,’ zei Jackson.

Die avond kreeg Jackson voor het eerst sinds lange tijd een warme maaltijd, in de keuken van Patty, en sliep hij op een fris bed in een kamertje achter de garage terwijl de afwasmachine bromde en het water zwiepend ronddraaide.

DE KLAP

Een jaar voordat Bill sheriff werd in Central of The Americanas gebeurde er een uiterst tragisch auto-ongeluk, midden op Crossings. Het was midden in de nacht gebeurd en het vermoeden bestond dat Jackson, en zijn twee vrienden Robert en Don, met hoge snelheid Crossings waren overgestoken en boven op de auto van Stephen en zijn vriendin waren geklapt. Stephen was door het ongeluk verlamd geraakt en zat nu in een rolstoel.

De weken daarvoor was het al onrustig geweest in het stadje. Met name op de zaterdagavonden, wanneer cowboys en etters zoals Jackson de boel op stelten zetten. Jackson was de grootste schreeuwlelijk. Hij was agressief, onbetrouwbaar en asociaal. Door de week ging het wel, op zijn werk in de garage, maar zodra er drank in het keelgat werd gegoten ging alles mis. Robert was er ook bij geweest, een nog jonge cowboy van een jaar of vijfentwintig die werkzaam was op een grote ranch buiten Central. Geen verkeerde jongen maar wel wat in de war. Hij wist ook niet of hij een meisje zocht of een jongen.

Sinds kort had ook Don zich bij Jackson en Robert gevoegd. Bij Don voelde je meteen dat aan deze jongen werkelijk alles mis was. Gevaarlijk en onberekenbaar. Iemand die altijd en overal conflicten zocht. Door de week werkte Don in de stad als verzekeringsexpert. Hij liep er altijd pico bello bij. Mooi zijden shirt, strakke frisse jeans en topkwaliteit dure leren laarzen met glimmende gespen. Don had een getinte huid, zwart haar, een fraaie rij tanden en daarboven een dunne lip versierd met een dun snorretje. Zo’n snorretje waarvan de meeste moeders tegen hun dochters zouden zeggen: blijf daar alsjeblieft uit de buurt.

Don zei nooit zoveel, maar hij had de andere twee wel laten weten dat hij machtige connecties had en bovendien werkte hij met Jackson samen als het ging over de reparatie van schade aan voertuigen. Jack als reparateur en Don als schade-expert. Dus dat kwam altijd helemaal goed.

De oude sheriff maakte zich weleens zorgen over het drietal want sinds Don zich bij de andere twee had gevoegd, maakte Jackson steeds meer lawaai wanneer het drietal de kroeg uitkwam. De sheriff had het idee dat Jackson en Robert zich lieten opnaaien door Don. Tijdens die bewuste zaterdagavond stapte het drietal behoorlijk dronken de kroeg uit. Verder was er niemand op straat. Robert zeurde over de kou want uit het noorden perste zich een enorm front vanuit Alaska naar beneden tussen twee hogedrukgebieden door en men verwachtte die nacht sneeuw.

‘Je kunt hier een blinde olifant door de straat jagen,’ zei Robert, turend in het donker.

Don kreeg een boosaardig idee.

‘Weet je, we pakken de auto en gaan naar Natchez!’

‘Wat moeten wij in Natchez?’ vroeg Robert.

‘Check out some chicks, Robert,’ zei Jackson.

Jackson kroop achter het stuur van de grote Chevy pick-up met bull bar en dikke terreinbanden waarvan het leek of ze zo van een tractor waren geschroefd.

Robert zat in het midden van de voorbank en Don aan de rechterkant van de cabine. Slingerend reden ze het dorp uit.

‘Volgens mij moeten we de andere kant op,’ zei Robert.

‘Hey Jackson, laten we even op topsnelheid door Central rauzen zodat iedereen even weet dat wij er zijn,’ zei Don.

‘Great idea,’ vond Jackson.

Hij draaide de auto, zette hem met de neus in de richting van het dorp en doofde de lichten.

‘Even een aanloopje nemen,’ zei Jackson.

Met brullende motor en slippende banden trok hij op.

‘Buckle up, boys,’ brulde hij boven het motorgeluid uit.

De zware pick-up schoot naar voren en bij het passeren van de eerste gebouwen stond de snelheidsmeter al ver boven de 70 mijl. In de verte lag de verlichte kruising met Crossings.

Op dat moment reed Stephen Johnson weg van het huis waar hij die avond met vrienden had zitten kaarten. Z’n vriendin Priscilla zat naast hem en klaagde ook al over de kou en over het feit dat het weer helemaal in de war was, want ze had nog nooit sneeuw meegemaakt in Louisiana en nu sneeuwde het en nu had ze het ook nog koud.

Stephen morrelde aan de verwarming van de Sedan.

‘Morgen maar even laten nakijken,’ zei Stephen, en hij veegde met de spons over de ramen.

‘Het zit aan de buitenkant,’ zei Priscilla.

‘Crossings coming!’ brulde Jackson. Robert zat ineengedoken naast hem en Don keek emotieloos voor zich uit.

‘Nieuw record in Central,’ schreeuwde Jackson.

‘Misschien komt er wat aan,’ zei Robert bezorgd.

‘Hou je kop,’ siste Don.

Jackson zag Stephen niet en Stephen zag hem pas toen hij halverwege Crossings een groot, onverlicht zwart monster op hoge wielen op zich af zag stormen. In een uiterste poging om te ontsnappen gaf Stephen nog gas maar het monster reed op dat moment meer dan 80 mijl per uur, klapte dwars op het portier waar Stephen achter het stuur zat, schoot half omhoog over de motorkap van de Sedan, drukte met het voorwiel de voorruit aan barrels en smakte daarna weer op de weg. Stephen, die met een enorme klap zijwaarts was geslagen, voelde nog hoe hij vastzat en weggeduwd werd door het portier maar ook hoe de spieren en pezen van zijn beklemde onderbenen van zijn bovenbenen afscheurden. Priscilla lag vijf meter verderop naast de auto.

Verbaasd staarden twee van de drie joyriders naar het wrak.

Don grijnsde. ‘Niemand gewond?’

‘Weg hier,’ siste Jackson.

De pick-up, waarvan de bull bar was verbogen en de motorkap bijna dubbelgeknikt, reed achteruit en vervolgens weer vooruit, met een boog om de Sedan richting het noorden.

Behalve de sissende radiator bleef het doodstil in de Sedan tot het moment dat Priscilla heel hard begon te gillen. De mensen die nog niet naar bed waren gegaan, stroomden hun huizen uit. Mevrouw Linda White hield als enige het hoofd nog een beetje koel en belde vanuit de bibliotheek een ambulance.

Mensen stonden om de Sedan van Stephen heen. Linda White zag in één oogopslag dat Stephen er beroerd aan toe was. Het was alsof zijn benen in bloed hadden gestaan. Priscilla was de auto uitgeslingerd maar leek zo op het oog ongedeerd. Onder het slaken van hysterische uithalen zat ze op het asfalt.

‘Is er een dokter gebeld? En een ambulance?’ vroeg de oude sheriff, die zo snel als hij kon was komen aangerend.

‘Zijn allebei onderweg,’ zei iemand met een slaapmuts op. Hij wees met zijn duim naar een huis achter hem: ‘Ik zou net naar bed en hoorde auto’s op elkaar botsen. Ik zag door het raam een donkere pick-up wegrijden en heb meteen alle hulpdiensten gebeld.’

‘Gezien wie er reed?’

De man schudde zijn hoofd.

De sheriff liep om de auto heen naar Priscilla.

Haar hele lichaam trilde.

‘Ik heb het zo koud,’ zei ze.

‘Ben je gewond?’ vroeg de sheriff.

‘Ik weet het niet. Haal me alsjeblieft hier weg.’

De ambulance arriveerde tegelijkertijd met de brandweerauto. Lampen floepten aan en plotseling stond alles in het licht.

De dokter stond voor Stephen.

‘Mijn benen,’ fluisterde de jongeman nauwelijks hoorbaar. ‘Ik voel ze niet meer.’

‘Dat komt van de klap.’

Stephen schudde zijn hoofd: ‘Ik voel ze echt niet meer, dokter.’

Voorzichtig werd het Stephan uit de auto getild. Priscilla stond met een deken om zich heen aan de andere kant van de Sedan. Haar ogen volgden Stephen die op een brancard werd gelegd en de ambulance ingereden.

Intussen reed het drietal met hoge snelheid richting Vidalia. Jackson leek nerveus en vroeg zich af of er gewonden waren.

‘Hopelijk zijn ze allemaal dood,’ zei Don op doodnormale toon.

Robert keek verbaasd opzij.

‘Meen je echt wat je zegt?’

Don glimlachte en haalde zijn schouders op.

‘Wat moeten we,’ vroeg Jackson, ‘we kunnen natuurlijk niet met deze auto blijven rondrijden, dan zijn we er meteen bij.’

‘Rij maar naar de rivier,’ zei Don.

Jackson dacht even na. ‘Dat is een goed idee. Ik weet een boothelling en dan rijden we dit ding eraf. De stroom neemt hem dan wel mee naar dieper water en daar zinkt de auto wel.’

Jackson stelde voor dat hij achter het stuur zou gaan zitten, een flinke aanloop zou nemen, gas zou geven, dan met redelijk wat snelheid de helling af zou rijden om vervolgens vlak voor het water uit de auto te springen.

‘Zet Robert maar liever achter het stuur,’ opperde Don.

‘Waarom ik?’ vroeg Robert hevig geschrokken.

‘Ja, waarom Robert?’ vroeg Jackson.

‘Omdat Robert de eerste is die doorslaat,’ zei Don.

‘Ik begrijp niet wat je bedoelt,’ zei Jackson.

‘Laat maar,’ zei Don verveeld.

Even later zagen de drie jongemannen de auto snel met de stroom meedrijven. Het dansende dak in de rivier zakte langzaam weg.

BLONDE TWEELING

Wat was Priscilla verliefd op Stephen toen hij nog kon lopen. En ze was nog net zo verliefd toen hij niet meer kon lopen. Priscilla had het gevoel dat ze met hem een lot uit de loterij had gewonnen. Misschien kwam het ook omdat ze van zichzelf vond dat ze te dik was en omdat ze niet meer zoals vroeger, stijlvol op hoge hakken kon trippelen met lenige heupen die draaiden zonder dat haar dijen tegen elkaar aan schuurden, zodat haar bewegingen nu steeds meer op schommelen waren gaan lijken. Nog steeds op hoge hakken, dat wel, maar de kwelling die haar voeten en schoenen moesten doorstaan was eigenlijk niet meer te harden. Stephen was helemaal dol op haar en het maakte hem helemaal niet uit dat ze wat dikker was geworden en ondertussen enigszins gezet was. Wanneer ze voor hem paradeerde in haar korte knellende rok, smolt hij helemaal en zei hij dat hij haar de meest sexy vrouw in Louisiana vond. ‘En omstreken,’ voegde hij er dan aan toe. En daarmee bedoelde hij de rest van de wereld.

Priscilla en haar moeder Annie leken bijna een tweeling. Het blonde haar, het geschommel in wit katoen op zaterdagmiddag naar de enige schoenenwinkel in Central, de verleidelijke geelgroene ogen, de volle lippen die altijd rood glansden, de vrolijke witstralende lach naar alle mannen, de voorkeur voor dikke punten slagroomgebak, ijs en dure likeuren, de dikke tapijten overal in huis, niet alleen op de vloeren maar ook aan de wanden, als was het één grote, zachte knuffelsubstantie, alles aan moeder en dochter leek exact hetzelfde.

Het enige verschil lag in de liefde. Annie had plenty mannen gehad maar ze was de liefde nog nooit tegengekomen en ze wist inmiddels zeker dat die echte liefde ook niet bestond. Ze was tot de conclusie gekomen dat het alleen maar verhalen waren die in boeken en films voorkwamen. Ze was te vaak en meestal te snel verliefd geworden en na talloze teleurstellingen wist ze dat iets in haar altijd de verkeerde keuze maakte. Ze trouwde uiteindelijk met een rijke rancher ergens tussen Central en Vidalia.