Onvermijdelijk verlangen

Julie Anne Palm

Deel 1 van de Verbonden-trilogie

ISBN 9789083282916

NUR 301

1e druk

©erdewee BV

www.julieannepalm.com

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag ver veelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie, internet of op welke andere wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

1) Afscheid

Door het raam van de kerk scheen er een felle zonnestraal op de kist van Randell. Lynn zat op het oncomfortabele houten bankje op de voorste rij van de kerk. Naast haar zat haar beste vriendin Tess met haar man Simon. Tess had sinds de plotselinge dood van Randell haar zijde niet meer verlaten.

Tess was bij Lynn toen de politie voor de deur stond met het slechte nieuws. Ze had haar opgevangen toen ze dreigde flauw te vallen, ze had de dozen tissues geregeld in elke kamer van het huis , ze had Lynn de afgelopen dagen onder de douche gezet en eten gegeven. Ze sprak met de begrafenisondernemer, vrienden en vroeg de arts om kalmerende tabletten voor Lynn. Simon had als compagnon van Randell het zakelijke gedeelte overgenomen. Zelfs toen de schoonfamilie op bezoek kwam had Tess ervoor gezorgd dat Lynn hier zo min mogelijk ´last´ van had gehad. De nare opmerkingen, die normaal gesproken op haar werden afgevuurd, wist Tess met haar daadkrachtige blik in de kiem te smoren. Ze was Lynns steun en toeverlaat geweest.

Lynn had zich nooit welkom gevoeld in de statige familie van Randell. Zijn moeder had zelfs een keer gevraagd hoelang deze fase van Randell ging duren, voor hij dat ‘zustertje’ aan de kant zou zetten. Woest was Randell erom geweest. Sindsdien nam hij steeds meer afstand van zijn familie. Iets wat Lynn helemaal niet wilde en ze probeerde haar schoonmoeder zelfs te verdedigen. In haar ogen had haar schoonmoeder namelijk een punt. Ze was tenslotte ook maar een verpleegkundige en ze zou daarom nooit passen tussen de 'op stand levende familie' van Randell.

Hij had haar aangekeken en met vuur in zijn ogen gezegd: “Dit is de laatste keer dat jij jezelf naar beneden haalt. Ik ben trots op wie je bent en wat je doet. Wat de rest daarvan vindt, houden ze maar voor zichzelf”.

Lynn had geknikt en dat was de laatste keer dat ze er ooit over gesproken hadden.

Randell had haar nooit het gevoel gegeven dat ze ‘minder’ zou zijn. Sterker nog, hij vertelde haar steeds weer hoe hij het toch getroffen had met zo’n slimme en mooie vrouw aan zijn zijde.

Hij droeg Lynn op handen, verwende haar met kleine cadeautjes en zorgde ervoor dat het haar aan niets ontbrak.

Vanaf het moment dat ze elkaar leerden kennen, was hij zo liefdevol en beschermend tegenover haar geweest. Hij gaf haar kracht om haar studie verpleegkunde af te ronden en zorgde er voor dat de auto met chauffeur om de hoek van het ziekenhuis stond te wachten na haar nachtdienst.

In de beginperiode van hun relatie vond ze dat vreselijk, maar Randell had erop gestaan. Hij was zo bang dat ze achter het stuur in slaap zou vallen, na de uitputtende diensten die ze draaide.

Ironisch dat Randell nu om het leven was gekomen bij een auto-ongeluk, waarbij de vrachtwagenchauffeur zelf in slaap was gevallen en op hem was ingereden. De chauffeur van de vrachtwagen had daarbij ook nog eens flink wat alcohol gedronken.

Nu waren ze op het punt gekomen dat Lynn haar Randell moest loslaten. Ze zou zijn mooie gezicht nooit meer kunnen zien, zijn prachtige volle lach, zijn zachte maar sterke karakter, zijn naakte lichaam kunnen voelen en ze zouden nooit meer uren vrijen met elkaar. Lynn liet haar tranen weer de vrije loop. Het verbaasde haar dat ze nog tranen over had.

Tess had er de afgelopen dagen voor gezorgd dat ze genoeg te drinken kreeg.

“Je droogt nog uit, met alle tranen van je”, had ze gezegd.

Vervolgens sloeg ze dan weer een arm om haar heen en huilde stiekem mee.

De pastor vroeg de genodigden te gaan staan. Tess hielp Lynn overeind. Met trillende benen liep ze achter de kist aan. Dit was de eerste keer dat Lynn zag hoe vol de kerk was. Er stonden mensen achterin de kerk, voor wie geen zitplaats meer was. Even ving ze een afkeurende blik van haar schoonmoeder op, die in de banken in het pad naast haar zat. Voordat haar schoonmoeder maar iets kon zeggen, stond Tess ertussen en ze ondersteunde Lynn naar de uitgang achter Randells kist aan. Simon stond aan haar andere zijde. Samen schermden ze Lynn af.

Bij het opengaan van de kerkdeuren, flitste er een camera op Lynn.

“Waar komt de pers ineens vandaan? Deze zou toch op afstand worden gehouden?”, sneerde Tess.

Het kon Lynn niets meer schelen. Ze voelde zich leeg, dof en eenzaam vanbinnen.

Vanuit het niets verscheen Tom, haar bodyguard, en even later lag de fotograaf van de roddelpers te spartelen op de grond.

Ergens tussen haar tranen heen zag Lynn de camera van de pers verdwijnen met een andere bodyguard mee. ‘In wat voor een bijzonder leven ben ik toch terecht gekomen’, bedacht Lynn zich, ‘van een kleine zolderkamer naar een royaal huis bij een succesvolle zakenman’. Het had zo een script van een film kunnen zijn. De afgelopen jaren had Lynn vele chique aangelegenheden meegemaakt. In eerste instantie vond ze dat lastig omwille van de steeds afkeurende blik van haar schoonmoeder, maar na verloop van tijd werd het gemakkelijker.

Velen waren zelfs oprecht geïnteresseerd als Lynn vertelde dat ze als verpleegkundige werkte in het ziekenhuis op de verloskamers.

Het was ook wel een baan waarover ze gepassioneerd kon vertellen en vooral door de vrouwen werden er dan ook veel vragen gesteld.

Lynn moest bij deze diners wel erg wennen aan de gewoontes.

Zij had thuis geleerd om met mes en vork te eten, maar er lag vaak zo veel bestek op tafel, dat ze in de war raakte wat ze wanneer moest gebruiken. Ze was bij Tess in de leer gegaan en die had de etiquette erin gestampt. Snel leerde Lynn de verschillende omgangsvormen en paste zich aan in deze wereld.

Randell verafschuwde de manier van leven zoals zijn moeder, broer en zusje nog deden. Hij was er voordat hij Lynn leerde kennen ‘uitgestapt’. Hij zorgde ervoor dat hij bij de aangelegenheden waar hij verwacht werd op te draven, in het buitenland zat, een andere belangrijke meeting had of hij zocht gewoon een excuus.

Soms konden ze er echt niet onderuit en werd Lynn omgetoverd tot een soort prinses.

Dat was het leukste, vertelde Randell dan aan haar: “je bent al zo mooi, maar op avonden zoals vandaag geniet ik nog eens extra van je.”

Randell zocht dan haar kleding uit, tot en met haar Lingerie.

Daarna moest ze zich aankleden, terwijl hij stond te kijken.

In het begin was ze daar behoorlijk onzeker over, maar Randell gaf haar geen enkele reden om te twijfelen of ze mooi was of niet.

Hij complimenteerde haar met hoe ze eruit zag. In het begin had hij gezorgd voor nette, sexy lingerie onder haar jurken, maar naarmate ze elkaar langer kenden, werd het steeds uitdagender.

Zo had ze een keer een slip met open kruis moeten dragen en zelfs een keer geen lingerie. Randell had een jurk uitgekozen met een laag uitgesneden voor- en achterkant. Lynn was naar de kast gelopen, omdat er geen slip bij de jurk lag.

De BH begreep ze wel, toen ze de jurk zag, maar geen slip?

Randell had rustig gevraagd wat ze ging doen. Toen Lynn hem vertelde dat hij haar slip was vergeten klaar te leggen en ze er even eentje ging pakken, zei hij alleen maar: “Dat ben ik niet vergeten, Lynn. Vanavond zal je bij iedere beweging die je maakt, voelen dat ik je gestraft heb, omdat je dacht dat ik dat was vergeten.”

In de limousine had hij haar over zijn knie gelegd en haar billen gespankt. Daarna had hij haar heerlijk gelikt en genomen. Ze mocht niet klaarkomen, want hij wilde dat ze de rest van de avond aan hem dacht.

Lynn voelde haar billen langs de stof wrijven, telkens als ze een stap zette. Het was frustrerend, maar tegelijk super opwindend. Aan het einde van de avond was ze zo geil, dat ze bijna alles zou doen, om haar onbeantwoorde opwinding kwijt te raken.

Vlak voor het einde van het bal, had Randell haar een kamer ingetrokken en haar tegen de deur genomen. Lynn had gesmeekt of hij haar wilde laten klaarkomen. Randell had alleen maar de vraag gesteld: “zal je je nog een keer afvragen of ik vergeten ben iets klaar te leggen?” Lynn had haar hoofd geschud, meer kon ze niet beantwoorden. Vervolgens liet hij zijn hand tussen hen in gaan en vingerde haar clitoris tot ze hard uiteenspatte.

Randell hield niet van deze formele opdraaf-afspraken, maar hij probeerde er het beste van te maken. Hij verloor Lynn bijna geen moment uit het oog. De keren dat dit wel gebeurde, wist zijn moeder haar altijd moeiteloos te vinden. Zo was er een diner waar zijn moeder even haarfijn uitlegde aan Lynn dat ze te min was voor haar zoon.

“Randell gaat genoeg van je krijgen, voor hem ben je een pop die hij mooi kan maken en helemaal naar zijn hand kan zetten. Je bent maar een zuster en hebt geen titel, dus maak je maar niets wijs dat je ook nog geld van hem zal krijgen.”

Lynn was erg overstuur geweest. Ze had na deze woorden de grond onder zich weg voelen zakken en moeite moeten doen om niet in huilen uit te barsten.

Een ander moment koos zijn moeder uit om rode wijn over Lynns jurk heen ter morsen.

“Je bent toch wel een beetje rood bloed gewend, nu voel je je misschien wat meer thuis”, sneerde ze met een naar lachje, waar Lynn rillingen van kreeg.

Er was zelfs een incident geweest, waarbij zijn moeder aan Lynn vertelde dat zij nooit de moeder zou worden van háár kleinkinderen. Randell stond net achter zijn moeder, toen ze deze woorden uitsprak.

Randell had haar hand gepakt en de bovenkant ervan gezoend: “de enige die daar iets over te zeggen hebben zijn Lynn en ik en als het ook maar even mogelijk is, hoop ik dat een groot gezin ons gegund is.”

Randell had haar meegenomen naar huis en teder met haar de liefde bedreven. Haar hele lichaam had hij gezoend, gekust, gelikt, alsof hij vergeving zocht voor het gedrag van zijn moeder.

Lynn had hem liefdevol terug gezoend, ze vond het zo naar voor Randell dat hij het gesprek had moeten horen. Ze wilde hem hiervoor beschermen.

De relatie tussen Randell en zijn moeder was daarna zeer koel, afstandelijk en vooral zakelijk. Al moest hij toegeven dat hij, voordat hij Lynn leerde kennen, ook geen warme contacten had met zijn familie.

Sinds de dood van zijn vader had Randell het familiebedrijf van de afgrond gered. De firma stond er zo slecht voor, dat er met diverse zakelijke partners financiële afspraken gemaakt moesten worden voor een terugbetalingsregeling. Binnen twee jaar had hij het bedrijf opgebouwd tot een succesvolle onderneming met vele potenties.

Ondanks het harde werken, kreeg Randell geen enkele keer waardering van zijn moeder voor zijn prestaties. Het enige wat overbleef was kritiek.

Toen zijn moeder zich op zakelijk vlak verder begon te bemoeien en verkeerde beslissingen omtrent investeringen nam, had hij zijn moeder door het bestuur op non-actief laten zetten. Het bestuur had haar vervolgens met verplicht pensioen gestuurd. Dit was de nekslag voor de toch al niet al te beste relatie met zijn moeder. Randell nam sindsdien zoveel mogelijk afstand van familieverplichtingen.

Een week nadat zijn moeder met pensioen was gestuurd, kwam hij Lynn tegen toen hij een vriend bezocht op de afdeling waar Lynn werkte. Randell had in de auto nog een flinke uitval van zijn moeder moeten aanhoren. Vervolgens liep hij de afdeling op van het ziekenhuis.

Lynn kwam net om de hoek met een volle beker koffie, toen Randell met zijn gedachten nog bij de ruzie met zijn moeder, tegen haar op botste. De koffie gutste over zijn dure pak heen en over Lynn haar uniform. Eerst had hij geïrriteerd gereageerd, maar toen Lynn hem aankeek met haar mooie grote ogen, werd zijn blik ineens milder.

“Gaat het met je?” had Lynn aan hem gevraagd.

Later had Randell aan haar verteld dat hij direct van zijn stuk was en hij zich moest inhouden om haar daar niet ten huwelijk te vragen.

Lynn nodigde hem uit om even samen koffie te drinken. Haar dienst zat er bijna op en na een half uur zaten ze samen in de personeelskantine van het ziekenhuis koffie te drinken.

Lynn was totaal van slag toen ze Randell voor het eerst zag. De boosheid en het verdriet in zijn ogen kon ze maar moeilijk matchen met de vurigheid en tederheid die hij daarnaast uitstraalde.

Toen de koffie op was, bracht Randell haar naar huis en kuste haar zo zacht, dat ze het idee had dat ze zweefde over de grond.

Zachtjes likte hij haar lippen en speelde met haar tong, terwijl hij haar vasthield bij haar nek, alsof hij bang was dat ze ervandoor zou gaan. Op deze manier was ze nog nooit gekust. Ze was de kluts helemaal kwijt en voelde haar huid bijna branden.

Het duurde niet lang voordat Lynn introk bij Randell in het enorme huis. Ze waren onafscheidelijk en vonden het heerlijk om tijd met elkaar door te brengen. Randell had meerdere keren bij Lynn aangegeven dat ze niet hoefde te werken, maar Lynn wilde graag haar opleiding tot verpleegkundige afmaken. Randell had haar gesteund, omdat hij wist dat het zo belangrijk voor haar was. Ze waren zo gelukkig geweest samen.

Lynn liep achter de kist aan, het kerkhof op. Het was herfst en de bomen hadden prachtige bladeren die rood, bruin, oranje en geel gekleurd waren. Het was warm voor de tijd van het jaar. Normaal gesproken konden Lynn en Randell zo genieten van dit jaargetij.

Ze wandelden dan uren door het park of gingen er picknicken, maar dat was nu verleden tijd. Hoe kon het gebeuren, dat ze van zo gelukkig met elkaar’, in haar grootste nachtmerrie was beland?

Lynn kreeg een roos overhandigd die ze op de kist van Randell legde. Ondanks de warme dag, liepen de koude rillingen over haar lichaam. De kist werd langzaam naar beneden gelaten en Lynn werd van de begraafplaats naar de limousine begeleid. Haar ogen werden glazig en de wereld om haar heen begon te draaien, alsof ze de emotie niet meer kon verdragen. Haar lichaam werd zwaar en ze zakte onderuit. Ze had niet gemerkt dat ze door Simon uit de auto was getild en in het bed was gelegd.

Zelfs van het huisbezoek van de arts stond haar niets meer bij. Deze vertelde aan Tess dat de emoties te veel geworden waren voor Lynn, waardoor haar lichaam en geest tijdelijk werden uitgeschakeld. Met veel rust en liefdevolle zorg zou ze er weer bovenop komen.

De eerste maanden na de begrafenis verzorgde Tess haar samen met Simon. Langzaam maar zeker sterkte Lynn weer wat aan. Na een paar maanden begon Lynn zelfs weer met joggen. Tom bleef aan haar zijde, zodra ze het huis van Tess verliet. Naast bodyguard bleek Tom ook uitstekend te kunnen coachen met trainingen. Hij wist precies wanneer hij haar over de grens moest trekken en wanneer het echt even niet ging. Als de emoties bij Lynn te hoog opliepen bij het joggen, was er binnen no-time een auto in haar buurt en werd ze weer veilig afgezet bij Tess.

Het was een prettig gevoel om deze mensen om zich heen te hebben, maar hoe meer Lynn begon aan te sterken, hoe meer ze naar haar vrijheid verlangde.

2) Start

Een jaar nadat Randell was overleden, kwam Lynn terug op de begraafplaats. Het was koud en het regende een beetje. De begraafplaats leek er nog somberder uit te zien dan eerder al het geval was. Vandaag was de dag om verder te gaan. Tenminste, gisteren was ze nog zo zeker geweest, maar nu ze op de begraafplaats stond, twijfelde ze. Kon ze wel alleen verder? Wilde ze dat wel? En hoe moest ze dat dan doen?

Tranen stroomden weer over haar wangen. “Liefje, waarom heb je me nou verlaten? Hoe kan ik nou verder? Ik mis je zo. Laat weten dat je wil dat ik sterk ben en door moet gaan”, snikte ze. En plots kwam daar tussen de wolken een warme zonnestraal tevoorschijn. Deze scheen op het graf en op haar en verdween vervolgens weer.

Een minuut lang stond de wereld even stil. Lynn zag Tom niet-begrijpend kijken naar het plotselinge licht. Schichtig keek hij om zich heen en fluisterde wat in zijn draadje. Er kwamen nog twee andere bodyguards aangesneld, waar ze het bestaan niet eens afwist. Ze keken om zich heen, maar begrepen het duidelijk ook niet. Lynn wel. Het moest wel een teken van Randell zijn, ze voelde zijn aanwezigheid, ze voelde de wind langs haar lippen gaan, alsof ze een vederlichte kus kreeg. Hij had haar gehoord. Ze moest hem loslaten en haar leven gaan oppakken.

Toen Lynn weer in de auto zat met Tom, vertelde ze dat ze naar het huis wilde. Ze zou wat spullen ophalen en afscheid nemen van de woning. Dit zou de laatste keer zijn dat ze daar kwam.

Tom wilde wat vragen, maar deed zijn mond weer dicht en reed zwijgend richting het huis. Hij opende de deur en schakelde het alarm uit.

Lynn keek om zich heen. Er was niets veranderd. Alles stond nog op de plek waar ze het had achtergelaten. Er stonden foto’s van haar en Randell in het halletje. Alleen het kantoor van Randell was gedeeltelijk opgeruimd. De mappen en andere zakelijke spullen waren weg, zijn bureau was leeg en de kamer voelde kil aan. Eigenlijk voelden alle kamers kil aan zonder zijn aanwezigheid, alsof er een donkere wolk hing boven het huis.

Lynn pakte pen en een schrift uit de lade van Randells bureau en begon aantekeningen te maken:

‘-Meubels worden verkocht. De opbrengst gaat naar een kindertehuis voor speelgoed en leerboeken.

-Alle andere spullen mogen naar een goed doel, dat tienermoeders helpt om een stabiele toekomst te krijgen.

-De kunstwerken worden verkocht en de opbrengst gaat naar een tehuis voor dementerenden.’

Zo liep Lynn het hele huis door en schreef alles in haar schrift. Het voelde fijn om het heft weer in eigen handen te hebben. Ze wilde niet meer worden geleefd, maar wilde weer zelf gaan leven. Dat zou Randell ook gewild hebben.

Ze vroeg aan Tom of hij kon regelen dat alle spullen op de juiste plek terecht kwamen en of zij wellicht nog wat vergeten was.

Tom keek naar het schrift en de inhoud. Daarna keek hij naar Lynn en hij vroeg haar of ze het zeker wist. “Ja”, antwoordde ze, “het wordt tijd dat ik verder ga en zonder Randell voelt dit niet meer als mijn thuis.” Tom knikte en gaf aan alles in orde te maken.

Lynn ging naar de enige kamer waar ze nog niet geweest was, namelijk de slaapkamer. Voor de deur stond ze nog even stil, ze ademde diep in en opende de deur. Dit was hun safe-place. Wat er ook gebeurde, in deze kamer werd geen ruzie uitgevochten, geen zakelijkheden besproken, geen boodschappenlijstjes bedacht. Nee, in deze kamer werd de liefde bedreven of in hun geval met regelmaat een stevige vrijpartij.

Ze hielden ervan om elkaar in het liefdesspel niet te sparen. Soms werd Randell vastgebonden en geblinddoekt. Lynn vond het dan heerlijk om hem te berijden of heel zachtjes op zijn eikel te zuigen terwijl ze zijn ballen masseerde. Maar meestal lag Lynn vastgebonden en speelde Randell met wat zweepjes en een vibrator bij haar.

Wat was dit een fijne plek en wat waren er veel herinneringen aan deze kamer verbonden… Lynn voelde de tranen branden in haar ogen. Ze veegde ze weg en probeerde haar ademhaling onder controle te krijgen. Toen liep ze naar hun ‘kast van plezier’. Daar bewaarden ze alle speeltjes, van zweepjes tot dildo’s, maar ook de ‘soft’ spullen zoals vibrators, massageolie en veertjes.

Vaak vroeg Randell aan Lynn welke kant van de kast ze wilde gebruiken. De linkerkant was wat meer voor het ‘harde’ werk en de rechterkant was voor het bedrijven van de liefde en ontspanning. Ze hadden samen de kast zorgvuldig uitgezocht en ingedeeld.

Lynn pakte een grote koffer uit een andere kast en begon alle spullen uit de ´kast van plezier´ te halen en deze in de koffer te stoppen. Gelukkig paste alles erin, op één zweepje na. Ze had alles al geprobeerd om deze in de koffer te krijgen, maar dat kreng schoot steeds los.

De eerste keer dat het zweepje losschoot, ketste het tegen haar tepel aan. “Ai”. De tweede keer draaide ze zich net om naar de kast en zwiepte het tegen haar kont. “Auw”, schrok ze. Toch voelde ze ook een lichte tinteling naar haar intieme deel schieten.

Toen het zweepje voor de derde keer los kwam, sloeg het tegen haar dijbeen aan. Toen had ze het opgegeven. Het zweepje bleef uit de koffer.

Hoewel ze niet opgewonden wilde raken, kon ze niet voorkomen dat ze nat werd. Ze deed de koffer dicht en draaide aan de cijfercombinatie, zodat hij niet meer open kon. Daarna zocht ze Tom op met de koffer in haar ene hand en het zweepje in haar andere. Tom kon een glimlach niet onderdrukken toen hij Lynn zag staan met rode wangen van inspanning of opwinding. “Tom, wil jij discreet deze koffer laten verdwijnen? Oh ja, en deze ook”. Ze gaf hem de koffer en het zweepje. Tom knikte en bracht de koffer naar de auto.

Lynn ging vervolgens terug naar de slaapkamer en pakte een andere koffer. Ze ging door haar kast heen en zocht de meest comfortabele kleding uit: een spijkerbroek, shirts, shorts, slippers, gympen en twee lievelingsjurken. Daarna pakte ze een trapje om bovenin de kast te kunnen. Daar lagen haar motorhelm, handschoenen en laarsjes.

Toen ze een relatie kreeg met Randell, had ze hem moeten beloven nooit meer op zo’n levensgevaarlijk ‘ding’ te stappen zolang hij leefde. Ze pakte haar helm en blies het stof eraf, opende het vizier en zag daar een enveloppe zitten met haar naam erop. Ze herkende het handschrift van Randell. Lynn schrok en viel achterover van het trapje op de grond. ‘Auw, dat wordt een blauwe plek op mijn bil’, dacht ze. Snel pakte ze de enveloppe, opende hem met trillende vingers en las de brief die erin zat:

‘Lieve Lynn,

Gezien jij je helm pakt weet ik zeker dat ik niet meer leef. Nu ik dat weet, wil ik je vertellen dat ik verschrikkelijk veel van je heb gehouden en dat altijd zal blijven doen. Ik zal je op elke manier blijven beschermen en voor je zorgen.

Maar jij moet door met je leven en dat leven begint vandaag. Blijf niet om mij rouwen, maar pak de draad weer op. Maak ruimte in je hoofd en zorg goed voor jezelf. Ik weet dat jij altijd gek was op het scheuren met die gevaarlijke racemonsters. Toen ik nog leefde, kon ik niet verdragen dat je gevaar zou lopen, maar nu ik er niet meer ben, kan ik je niet tegenhouden dat je weer op je motor stapt En deze keuze heb je blijkbaar al gemaakt, anders had je deze helm niet opgezocht.

Ik ben trots op je, altijd geweest. Je bent een doorzetter en een geweldige minnares. Tja, daarover gesproken, wellicht moet je de kast van plezier even opruimen. Dit waren ‘onze’ speeltjes. Maar aangezien ik niet wil dat je de rest van je leven seksloos doorkomt, ligt er achter je helm een doosje. Dit heb ik voor je uitgezocht voor als je je eenzaam gaat voelen. In dit doosje zitten ook sleutels van een garagebox die ik al een tijdje huur. Hierin staat mijn afscheidscadeau aan jou.

Laat mij los en bepaal je nieuwe koers. Ik weet dat je dat kan, want je bent de sterkste vrouw die ik ooit heb ontmoet.

Liefs Randell

P.S.: Rij voorzichtig!’

De tranen liepen over Lynns wangen en vielen op de brief die ze net had gelezen. Zelfs dit had hij zorgvuldig geregeld. Lynn stond op en liep het trapje weer op. Er stond inderdaad een doosje achter de plek waar haar helm had gelegen. Het was ongeveer zo groot als een schoendoos. Voorzichtig ging ze het trapje weer af. Ze wilde immers niet nog een keer vallen.

Ze ging op bed zitten en opende de doos. Daar zaten vier kleinere doosjes in, keurig verpakt in mooi papier. Op ieder doosje stond een nummer: één, twee, drie en vier. Ze begon het eerste doosje uit te pakken en daar kwam een vibrerend ei uit met afstandsbediening. Lichtjes opgewonden maakte ze het tweede doosje open. Daarin zat een slip waarin een kleine vibrator was verwerkt. Onderin doosje twee zat een briefje waarop stond: ‘Lynn, kleed je uit!’

Lynn twijfelde. Zou ze dat wel willen? Het voelde als een soort bedrog naar Randell toe. Ze las het briefje nog een keer en stopte het samen met de andere spulletjes terug in de doosjes. Ze kon dit later altijd nog uitproberen. Toen ze doosje nummer drie opende, vond ze nog een briefje:

‘Lynn, ik vroeg je om je uit te kleden en dat heb je nog niet gedaan.

Kleed je uit, breng het vibrerende ei in, doe dan het slipje aan en ga op bed liggen. Deze keer doe je wat ik je vraag of ik kom persoonlijk naar beneden om je billenkoek te geven!’

Lynn schrok. Ze voelde zich betrapt. Randell kende haar beter dan ze zichzelf kende. Lynn liep naar de slaapkamerdeur en draaide deze op slot. Nog steeds twijfelde Lynn of ze dit wel durfde en wilde, maar anders zou ze Randell teleurstellen. Lynn woog de opties af: doen wat op het briefje staat, of alles inpakken en weg gaan. Weer voelde ze de wind langs haar lippen gaan, zoals ze eerder had gevoeld op de begraafplaats. Alle ramen zaten dicht en het huis was goed geïsoleerd, maar ondanks dat het ‘eng’ zou moeten voelen, stelde het haar juist op haar gemak. Alsof iemand haar op weg wilde helpen. Heel even leek het wel of ze Randell zijn luchtje rook. Lynn besloot haar kleding uit te trekken en bracht voorzichtig het ei in. Het verbaasde haar dat ze al zo nat was. Het ei gleed dan ook makkelijk naar binnen. Lynn pakte het slipje en deed het aan. Het zat comfortabeler dan ze had verwacht. Ze ging op bed liggen en klikte beide apparaatjes aan.

Ze hoorde een licht zoemend geluid en ze voelde heerlijke tintelingen tussen haar benen. Al gauw breidde dit zich uit naar haar tepels. Het was al zo lang geleden dat Lynn zich opgewonden gevoeld had, dat ze bijna vergeten was hoe heerlijk dit was. Langzaam aan begon Lynn zich steeds meer te ontspannen en voer het tempo wat op naar het volgende standje. Bijna automatisch begon ze haar borsten te masseren. Zachtjes kneep ze in haar tepels en ze kronkelde over het bed. Dit ging niet lang duren, haar hele lichaam begon al te trillen en ze kon de kreunen niet meer onderdrukken. De combinatie van het ei en de vibrator was heerlijk.

Wat in het begin nog ongemakkelijk voelde, was nu helemaal verdwenen. Even had ze een beeld van Randell op haar netvlies staan, die haar bemoedigend aankeek terwijl er een zonnestraal door de wolken heen kwam.. De warmte van de zon voelde als een streling over haar huid. Zonder de apparaatjes aan te raken, begonnen deze uit zichzelf een ritme van trillingen te bepalen.

Lynn verloor zichzelf en dook in een heftig orgasme dat maar door bleef gaan. Er verschenen kleuren om haar heen en ze voelde de warmte van de zon alles nog intenser maken.

Lynn was het besef van tijd even kwijt toen ze weer een beetje bij haar positieven kwam. Ze zette de apparaatjes uit en ging op de rand van het bed zitten om bij te komen. ‘Mijn god, dat was heftig!’ Ze deed het slipje uit en haalde het ei tussen haar opgewonden en gezwollen lippen vandaan. Daarna liep ze naar de badkamer en nam een koude douche. De koele stralen van het water over haar huid, maakte het helder wat ze wilde. Ze voelde zich herboren en ontspannen.

Nadat ze de speeltjes had schoongemaakt, legde ze deze weer terug in de doosjes. Ze liep naar de kast en trok een kanten slip aan en daarover een spijkerbroek. Ze zocht er een passende BH bij en een strak truitje met lange mouwen. Tevreden bekeek ze zichzelf in de spiegel. Alleen nog een paar gympen maakte de outfit compleet. Daarna liep ze terug naar de doos en maakte ze het vierde pakje open. Er zaten sleutels in met een adres en een nog een briefje:

‘Lieverd, ik hoop dat je hebt genoten. Pak je spullen die je belangrijk vindt, verkoop al het andere of geef het weg aan het goede doel. Maak je eigen nieuwe toekomst en wees niet bang. Ik zal je altijd beschermen. Voor altijd in mijn hart, je allerliefste Randell’

Lynn moest een beetje gniffelen. Wat heeft ze toch altijd op één lijn gezeten met deze man. Ze voelden elkaar zo goed aan, dat als de ene het dacht, de andere aan een half woord voldoende had. Het sterkte haar dat Randell hetzelfde dacht over het wegdoen van de spullen en het huis. Wel dacht ze aan zijn laatste zin:

‘Maak je eigen nieuwe toekomst en wees niet bang’.

Ze was wel bang geweest vóór ze de slaapkamer binnen was gegaan, maar nu kwam ze er als een nieuwe vrouw uit. Ze pakte de koffer, waarin al wat spulletjes zaten, en opende deze. Toen dook ze de kast weer in om een rugzak te pakken. Ze had niets aan een koffer op de motor, dit was handiger. De kleding die ze wilde meenemen rolde ze op in haar tas, om ruimte te besparen. Met een volle rugzak, Randells doos onder haar ene arm en haar helm onder haar andere, liep ze de slaapkamer uit. Ze keek niet meer achterom en stapte bij Tom in de auto. Die keek in de spiegel en zag voor het eerst sinds de dood van zijn baas een glimlach op Lynns gezicht.

3) Vrijheid

“Tom, kan je mij naar dit adres brengen?”, vroeg Lynn en ze gaf hem het adres van de garage. Na een half uur rijden kwamen ze aan bij de garage. Lynn vroeg of Tom hier al eerder was geweest. Hij knikte bevestigend. Dit maakte haar nieuwsgierig. “Hoe vaak?”

“Ik kom hier de afgelopen zes jaar iedere maand”, antwoordde Tom. Lynn keek hem met opgetrokken wenkbrauwen aan. Nog voor ze verder kon vragen, stapte Tom uit de auto en opende de portier van Lynn. Ze stapte ook uit en liep richting de garage.

Met trillende handen opende ze de deur met de sleutel die in het doosje zat.

Even was het donker in de garage, maar toen ze een stap naar binnen deed, schoot het licht onmiddellijk aan. Er stonden twee motoren onder een hoes. Tom liep naar de motoren toe en trok de hoes van een motor af. Lynn zag een sportieve tourmotor tevoorschijn komen, knalrood van kleur.

Tom legde uit dat dit een Ducati Multistrada 1260 S grand Tour was met ABS, handverwarming en volledig uitgerust met de nieuwste elektronica. “Er zitten vier Riding Modes op, zodat er bij iedere rit toch voor optimaal comfort wordt gezorgd.” Lynn stond te trappelen als een klein kind met nieuw speelgoed. “Waar is de sleutel?”, vroeg ze opgewonden.

Tom pakte iets uit zijn zak dat een hands free systeem bleek te zijn waarmee de motor gestart werd. Er klonk een brommend geluid. Lynn voelde kippenvel over haar armen trekken.

“Wauw!”, was het enige wat ze kon uitbrengen. Met haar vingertoppen ging ze over de lak van de motor en ze liep eromheen. Zou ze wel weer durven rijden? Ze had al jaren niet meer op een motor gereden en werd wat nerveus bij de gedachte. Toen keek ze naar de andere motor, waar nog een hoes overheen zat. “Wat zit daaronder?”, vroeg ze. Tom trok de hoes er vanaf en daar kwam dezelfde motor onder vandaan, maar dan in een matblauwe uitvoering. Lynn keek hem vragend aan. Moest ze kiezen? Tom legde uit dat de rode motor van haar was en de matblauwe versie van hem. Zo kon hij haar ‘bijhouden’ tijdens het rijden en was hij net zo wendbaar als zij.

Aha, dit was dus de kant van Randell die nog steeds bleef zorgen voor haar veiligheid. Enerzijds ontroerde zijn bezorgdheid haar, maar anderzijds beperkte het haar ook in haar vrijheid. Tom merkte op dat Lynn er wat ongemakkelijk van werd. Zonder haar vraag af te wachten, zei hij: “Ik blijf bij je zolang jij dit prettig vindt. Zodra jij je eigen pad gaat bewandelen en de kust veilig voor je is, zal ik je loslaten.”

‘‘Veilig?’ Wat bedoelt hij daarmee?’, vroeg Lynn zich af, maar ze besloot om het even te laten voor wat het was. Haar vragen konden wachten.

Achterin de garage was een soort hokje met een gordijn ervoor.

“Wat is daar?”, vroeg Lynn nieuwsgierig. Tom legde uit dat ze zich daar kon omkleden en haar motorpak kon aandoen. Ze liep naar het paskamertje en zag verschillende leren broeken en motorjassen hangen. Allemaal in haar maat. Ze nam een broek verdween achter het gordijn.

Er hing een grote spiegel in het hokje en Lynn trok een leren broek aan. Deze zat heerlijk. Er zat iets van rek in, waardoor het prettig om haar billen sloot, maar absoluut niet knelde. Ze keek in de spiegel en zag een totaal andere vrouw dan gisteren of de maanden daarvoor. Er zaten blosjes op haar wangen en de donkere kringen onder haar ogen waren verdwenen. Ze begon weer op zichzelf te lijken. In het kleedhokje lag ook een borstel en een paar elastiekjes. Lynn borstelde haar haren en maakte een lage vlecht.

Toen ze uit het hokje kwam, keek ze naar Tom. Hij was bezig met iets in haar helm te bevestigen. Er verscheen een kleine glimlach op zijn gezicht toen hij haar zag. “Ik wil een stuk gaan rijden. Kan dat?” Tom gaf haar de helm en vertelde dat hij een ontvanger en microfoon had ingebouwd. Zo wist hij waar ze was en kon Lynn met hem praten onderweg.

Tom liet zien hoe de motor gestart moest worden en vertelde wat technische details over het voertuig. Toen de motor opnieuw gestart werd, vulde het brullende geluid weer de garage. De adrenaline gierde door Lynns aderen. Ze vergat bijna adem te halen, zo spannend vond ze het. Ze haalde de motor van de standaard en stapte op. De trillingen van de motor tussen haar benen deden haar even terugdenken aan eerder die dag.

Naast haar hoorde ze de andere motor gaan brullen. De stem van Tom in haar helm deed haar terug komen in het hier en nu.

“Ben je er klaar voor?”, vroeg hij. Lynn kon alleen maar haar duim opsteken en zette de motor in zijn versnelling. Voorzichtig liet ze de koppeling opkomen en gaf een beetje gas. En daar rolde ze weg uit de garage. Ze luisterde naar Toms stem die haar een rustige weg op leidde. Heel even voelde het onwennig en eng, maar na een paar minuten was het als vanouds.

Voor ze Randell leerde kennen, was haar motor Lynns enige vervoersmiddel geweest. Alleen als er sneeuw of ijzel lag, pakte ze het openbaar vervoer, maar anders deed ze al haar verplaatsingen met de motor. Het was erg handig, omdat ze op die manier het drukke verkeer van Londen makkelijk kon ontwijken.

Ze had haar motorrijbewijs behaald nog voor ze een autorijbewijs had. Zodra ze mocht motorrijden, had ze een korte intensieve cursus gedaan en ze was in één keer geslaagd. Haar instructeur had gezegd dat dit haar tweede natuur was, omdat het haar zo makkelijk afging.

Nu, jaren later, voelde het weer alsof ze het nog moest ontdekken, alleen ging het veel sneller. Tom gaf wat tips door via de microfoon: “Knipperlicht uit na het afslaan ‘oh ja’. Sturen vanuit je heupen. Ver vooruit kijken.” Het waren allemaal herhalingen en na een paar minuten was alles weer teruggekomen. “Zijn de banden al ingereden?”, vroeg Lynn. “Ja, maar…”, aarzelde Tom. Ze hoorde hem niet meer en schoot vooruit toen ze gas gaf. Even ging ze van het gas af voor de bocht, om daarna weer flink op te trekken. Wow, wat een te gekke motor!

Na een uur te hebben rondgereden, had Lynn een droge mond gekregen. Ze besloot te stoppen bij een cafeetje in een dorpje waar ze doorheen reed. Tom parkeerde zijn motor iets verder en ging ergens anders zitten waar hij het terras en de weg waarschijnlijk goed in de gaten kon houden.

Lynn bestelde een Cola zero zonder ijs, maar wel met een citroentje. Ze liet zich in de stoel zakken en pakte haar telefoon.

Ze zag dat ze drie gemiste oproepen en vijf berichten had van Tess. Die was blijkbaar doodongerust en had een aantal berichten gestuurd met de vraag of alles wel oké was.

Door de intense dag was Lynn helemaal vergeten dat ze tegen Tess gezegd had dat ze met de lunch alweer thuis zou zijn.

Sterker nog, ze besefte ineens dat ze nog niet eens gegeten had.

Inmiddels was het vier uur in de middag en had ze haar vriendin nog steeds niet laten weten waar ze was. Dat verdiende Tess niet.

Snel stuurde Lynn een berichtje met excuus en dat ze een bijzondere dag had en heel wat te vertellen had als ze vanavond thuis zou komen. Ze maakte een foto van haar helm met op de achtergrond haar motor.

Al snel kreeg ze een bericht van Tess terug: “Veel plezier en doe voorzichtig. P.S.: Kon Tom je bijhouden, haha?” Lynn stuurde een smiley terug en legde haar telefoon opzij.

Ze bestelde een broodje, omdat haar maag intussen toch wat begon te rommelen. Terwijl ze het opat, genoot ze van de rust in het dorpje.

“Is dat jouw motor?”, vroeg de barman. Lynn keek op en zag een knappe jonge gozer staan kijken naar haar Ducati. “Ja, ik rij er vandaag voor het eerst mee en hij rijdt heerlijk.” “Dat geloof ik graag, het is een geweldig monster. Niet echt een motor voor een vrouw”, antwoordde hij.

Lynn glimlachte naar hem: “Vind je? Ik vind hem juist heel vrouwelijk. De motor vibreert heerlijk tussen je benen tijdens het rijden en de souplesse waarmee hij door de bochten glijdt, vind ik heel elegant. Welk punt aan de motor vind jij mannelijk?”, vroeg ze hem ondeugend. Ze gaf zichzelf een onzichtbare schouderklop voor haar uitdagende antwoord.

De barman keek haar met open mond aan en moest duidelijk even nadenken voor hij antwoord kon geven: “Als dit een vrouwelijke motor is, snap ik niet waarom er zoveel mannen op rijden.” “Ik ook niet, maar ik zal het straks vragen aan de andere motorrijder”, zei Lynn terwijl ze Toms kant op knikte. In de verte hoorde ze een belletje: “Ik denk dat dat mijn broodje is. Je bent gered door de bel.” Even later kwam de barman terug met haar late lunch: “Ik wil toch nog even zeggen dat je een gave motor hebt.” “Dank je wel, ik vind hem ook geweldig”, glunderde Lynn.

Wat een mooie dag was het. De omstandigheden waren ideaal om motor te rijden: niet te warm, een inmiddels droge weg en de blaadjes hingen ook nog aan de bomen. De ochtend was begonnen met regen, maar sinds de eerste zonnestralen door de wolken waren gekomen op de begraafplaats, was de lucht steeds verder opengetrokken. Dat was best bijzonder voor deze tijd van het jaar. Meestal was de herfst al lang begonnen, maar dit jaar was het een mooie nazomer.

Tot gisteren had Lynn dat eigenlijk niet goed beseft. Ze was nog volop in de rouw en zag erg op tegen vandaag, de dag dat Randell een jaar geleden overleden was. Iedereen had haar gewaarschuwd voor deze dag, in alle rouwverwerkingsprocessen stond deze ‘mijlpaal’ als zwarte bladzijde omschreven. Maar zoals de dingen met haar en Randell al vaker anders gingen dan iedereen dacht, was ook deze dag niet gegaan zoals beschreven stond in de boeken.

Ze had haar eerste hoogtepunt weer gehad sinds uhhhh, ruim een jaar en ze was weer op de motor gestapt sinds zes jaar.

Waarvan ze gedacht had dat het een dag van huilen en overleven zou worden, werd het een dag van hoogtepunten en een nieuwe horizon. De afgelopen maanden was haar hoofd grijs en donker geweest, maar nu voelde ze licht en ruimte.

Lynn rekende af en stapte weer op de motor. Ze vertelde Tom dat ze via een omweg naar Tess wilde rijden, maar wel voor het donker thuis wilde zijn. Tom leidde haar door de mooie omgeving terug naar London. Ondanks dat Tess net buiten Londen woonde, moesten ze wel dwars door Londen heen in de spits. Dat was weer even wennen voor haar, maar met wat aanwijzingen van Tom, gleed ze soepel door de drukte.

Even ving ze een glimp op van een andere motorrijder met een donker vizier en een zwarte motor. Ze vroeg zich af of ze die motor eerder die dag ook al gezien had.

Lynn reed de oprit van Tess’ huis op en parkeerde de motor. Haar vriendin rende op haar af en omhelsde haar. “Ik ben zo ongerust geweest”, zei ze. Vervolgens floot ze naar Lynn en naar de motor.

“Ik geloof dat je een leuke dag hebt gehad. Kom mee naar binnen en vertel me alles.” Lynn liep achter Tess aan en merkte op dat Tom niet meer achter haar de oprit op gekomen was.

In de deuropening stond Simon haar ook al op te wachten terwijl hij net een telefoongesprek afrondde. Lynn ving zijn laatste woorden nog op: “Duidelijk. Zoek uit wie dat is en bel me terug.” “Wie was dat?”, vroeg Lynn. Simon mompelde: “Iemand van het werk.” Maar Lynn zag het vuur in zijn ogen en kon zich niet voorstellen dat Simon daar zo boos over zou zijn.

Tess trok haar vriendin naar binnen de bank op en ‘dwong’ haar alles te vertellen. “Weet je Tess, ik zou eerst wel een glas wijn lusten”, begon Lynn. Tess’ ogen werden bijna zo rond als twee schoteltjes. Het afgelopen jaar had Lynn geen druppel alcohol aangeraakt. Net op tijd wist Tess zich te herpakken en vroeg welke wijn ze wilde. “Sauvignon Blanc uit het Marlborough gebied, heb je dat?”, vroeg ze.

Na een heerlijk glas koele wijn, vertelde Lynn wat er die dag allemaal was gebeurd, maar de details van haar hoogtepunt liet ze achterwege. Tess was dolgelukkig om te zien dat haar vriendin een leuke en bijzondere dag had gehad. Simon kwam de kamer ingelopen en vertelde dat hij over vijftien minuten het eten op tafel zou hebben staan. Lynn wilde zich nog even omkleden en ging naar haar studio die aan het huis van Simon en Tess grensde. Hier had Lynn het afgelopen jaar geslapen. Dit was haar thuis geworden. Er stond een bed onder het raam dat uitkeek op de tuin. Bij het andere raam stond een grote stoel met een deken over de leuning opgevouwen. Ze was vele malen in slaap gevallen in die stoel, hopende dat als ze wakker zou worden, deze nachtmerrie voorbij zou zijn. Ze keek nog eens goed naar de studio. Het voelde er knus, maar niet meer als haar ´thuis´.

4) Papieren

Simon had zoals altijd heerlijk gekookt. Het afgelopen jaar was het Lynn opgevallen dat Simon en Tess veel tijd samen in de keuken doorbrachten. Ze vonden het heerlijk om samen de lekkerste gerechten op tafel te zetten. Tot nu toe had Lynn maar weinig trek gehad en at ze vooral om Simon en Tess een plezier te doen. Maar vanavond smaakte alles heerlijk en streelde iedere hap haar tong Tijdens het diner begon Lynn voorzichtig het gesprek met Tess en Simon: “Ik wil jullie bedanken voor het afgelopen jaar. Jullie zijn mijn steun en toeverlaat geweest. Jullie hebben me opgevangen en voor me gezorgd, ik kan niet genoeg benadrukken hoe dankbaar ik daarvoor ben.” Het werd even stil in de kamer. Tess was de eerste die wat zei: “Maar?”

Lynn plukte aan haar servet en haalde diep adem. Hoe moest ze haar beste vriendin vertellen, dat ze verder wilde, dat ze de vrijheid die ze vandaag voelde, verder wilde gaan ontdekken?

“Maar, ik denk dat het tijd wordt om verder te gaan”, zei ze aarzelend. Tess veegde een traan weg die langs haar wang naar beneden rolde. “Ik ben zo trots op je, Lynn. Je bent de moedigste vrouw die ik ken, ” en vloog Lynn om haar nek. Ook Lynn kon de tranen niet meer binnen houden, dit keer niet van verdriet, maar van opluchting en blijdschap. Toen de tranen wat gedroogd waren, ging Tess weer zitten en vroeg: “waar kunnen we je mee helpen?”

Lynn slaakte een zucht van opluchting. ‘Poeh he, wat was dat lastig’. Zojuist tijdens het omkleden, was het allemaal helder geweest, maar nu ze met Tess en Simon het gesprek begon, zonk de moed in haar schoenen. Kon ze dit wel alleen? Wist ze wel waar ze aan begon? Waar moest ze beginnen? Eigenlijk wist ze helemaal niets van wat er was geregeld na het overlijden van Randell. Het enige dat ze wist was dat Simon haar financiën op zich had genomen. Ze kon zich weinig herinneren van het gesprek met de notaris, vlak na de begrafenis. Simon was met haar meegegaan naar binnen, Tess bleef in de wachtruimte. Haar schoonmoeder, zwager en schoonzus waren ook aanwezig.

Nadat het testament was voorgelezen was haar schoonmoeder woest het kantoor uitgelopen. Haar zwager en schoonzus lieten weinig merken, maar liepen zonder iets te zeggen of Lynn aan te kijken weg. Lynn begreep niet veel van wat de notaris vertelde.

Simon legde haar wel wat uit, maar het kon haar niets schelen.

Haar verdriet was te groot om ook maar iets in zich op te kunnen nemen. En nu zat ze aan tafel bij Tess en Simon en had eigenlijk zoveel vragen, maar tegelijkertijd wilde ze het ook niet weten.

“Ik weet eigenlijk niet waar jullie me mee kunnen helpen. Mijn hoofd duizelt nog een beetje van deze dag.” Tess knikte begrijpend: “ga lekker naar bed, dan zullen we morgen wel kijken welke vragen je hebt en hoe we je kunnen helpen.” Lynn stond op van de tafel en liep naar Tess toe. Ze gaf haar en Simon een dikke knuffel en bedankte hen nogmaals.

Lynn zakte met een grote mok kruidenthee in de stoel voor het raam. Vanaf hier kon ze nog net een stukje zien van de oprit en de voordeur van het huis. Ze zag een koplamp verschijnen. Het was Tom. Hij wisselde enkele woorden met Simon en beiden leken ze niet blij te zijn. Daarna verdween Tom en ging Simon weer naar binnen.

‘Vreemd’, vond Lynn, maar was te moe om verder na te denken.

Ze trok haar benen op en nestelde zich als een poesje in de stoel, doezelde weg en droomde over de motorrit. Langs de mooie groene vlakte over de strakke weg, de scherpe bochten, waarbij de motor als een plaatje over de weg toerde. Plots dook er uit het niets een zwarte motor op die haar de pas afsneed. Ze moest uitwijken, maar er was geen weg meer. Ze viel de diepte in.

Lynn schrok wakker van een klap. Ze was helemaal klam en keek verschrikt naar buiten. Een schim dook weg achter de boom even verderop. Zag ze dat goed? Lynn wreef in haar ogen, maar toen ze opnieuw door het raam keek, zag ze geen schim meer. ‘Het was een droom. Je bent weer wakker. Denk aan je ademhaling, rustig in, rustig uit.’ Lynn dwong zichzelf weer rustig te worden en herhaalde de woorden nogmaals in haar hoofd: ‘Het was een droom. Je bent weer wakker.’

Toen Lynn weer gekalmeerd was, stond ze op en deed de gordijnen dicht. Ze liep naar het bed en dook onder de dekens.

Ze zette meditatiemuziek op en ging bewuster ademen, vier seconden in en vijf seconden uit. In haar gedachten zocht ze naar een fijne plek en ze concentreerde zich verder op haar visualisatie en ademhaling.

Het afgelopen half jaar had ze meerdere online sessies gevolgd voor slaapmeditatie. Het had vaak geholpen om beter tot rust te komen. Ze viel niet altijd in slaap, maar het kalmeerde haar brein wel. Deze nacht lukte het haar om de slaap weer te hervatten en ze werd pas wakker toen de eerste zonnestralen door de gordijnen schenen.

Lynn rekte zich uit en zette de waterkoker aan. Ze maakte een zachtgekookt eitje en smeerde een cracker met hazelnootpasta.

Ze nam haar ontbijtje en thee mee naar buiten en ging aan een tafeltje zitten. Wat een geweldig uitzicht had ze hier. Tess en Simon woonden prachtig, net buiten Londen op een mooi landgoed.

“Mag ik bij je komen zitten?”, vroeg Simon. “Natuurlijk, ga zitten en doe alsof je thuis bent”, antwoordde Lynn met een glimlach.

Simon was verrast door Lynns grap en kon een grijns niet onderdrukken.

Simon en Randell waren vanaf hun studietijd vrienden geweest.

Randell was zakelijk gezien een genie en Simon is uitermate goed met cijfers. Samen hadden ze meerdere zakelijke deals gesloten en ze vertrouwden elkaar blindelings. Simon had er na de dood van Randell voor gezorgd dat alle financiën geregeld werden.

Simon mocht dan een beetje ‘saai’ lijken, maar Lynn wist wel beter. Van Tess had ze begrepen dat wat Simon liet zien aan de buitenwereld, lang niet alles was van wie hij was. Zelf had ze de afgelopen jaren ook wel gezien dat hij uitermate zorgzaam was.

Simon nam plaats aan het tafeltje bij Lynn en schoof wat ongemakkelijk op zijn stoel.

“Simon, wat is er?”, vroeg ze.

“Staat je besluit om te vertrekken vast?”

“Ja”, antwoordde Lynn.

“Oké, dan is het, denk ik, ook tijd om het één en ander te vertellen wat Randell had gewild.”

Lynn begreep het niet. Was er nog meer?

Simon begon te vertellen: “Toen Randell en ik succesvoller werden, hebben we samen een pact gesloten. Als er iets met mij zou gebeuren, dan zou Randell voor Tess zorgen en als er iets met hem zou gebeuren, zou ik voor jou zorgen. Dat klinkt misschien nog wat vaag, maar we hebben dit beiden vastgelegd in een testament, inclusief verdeling van eigendommen, zakelijke transacties, vermogen, enzovoort.

Ik heb het afgelopen jaar alle zaken behartigd en je hebt een enorm vermogen geërfd. Er zijn verschillende bankrekeningen waar voldoende geld op staat om een nieuwe toekomst te gaan bouwen, waar je wilt en wanneer je wilt. Ik heb hier twee bankpasjes en een creditcard. Ook heb ik een sleutel van een kluis, waarin je Dollars kan vinden, voor het geval je ‘cash’ nodig hebt.

Ik heb een overzicht gemaakt waar je kunt zien waarin is geïnvesteerd of waar het geld staat. Niet al het geld staat op de bank, omdat de rente dramatisch is. Daarom zijn er verschillende huizen en appartementen gekocht en is er geïnvesteerd in projecten. Een aantal daarvan zijn liefdadigheidsprojecten en een aantal zakelijk.” Simon gaf Lynn een map met informatie. “Lees dit even door en kom straks naar me toe voor vragen. Je moet op de hoogte zijn van je vermogen. Afgelopen jaar heb ik dit voor je geregeld, maar nu je je weer beter voelt, wil ik graag wat zaken bespreken, zodat je betrokken wordt bij wat er met het geld gebeurt. Randell en ik hebben afgesproken om jou hierin mee te laten denken, maar ook om je beslissingsbevoegdheid te geven, het is immers nu jouw geld”.

Het duizelde Lynn wat Simon net had verteld. Wilde hij echt dat ze zou gaan beslissen waar het geld naartoe ging of wat een goede investering zou zijn en wat niet? Hier had ze geen enkele kennis van. Ze was een goede verpleegkundige: daar was ze voor opgeleid. Maar zakelijk instinct, laat staan cijfers, nee, daar wilde ze zover mogelijk vandaan blijven. Simon stond op en liet haar alleen achter. Lynn dacht na. Wat wilde ze nou écht? Wat vond ze leuk? Waar kreeg ze energie van? Daar hoefde ze niet lang over na te denken: ze wilde weer verder als verpleegkundige. Niet in een ziekenhuis of andere instelling, nee, ze wilde tijd hebben voor de mensen. Geen shifts, maar echt zorgen voor mensen, liefst iets met baby’s. Daar had altijd al haar passie gelegen, ‘zorg voor moeder en baby’. Maar hoe? Dat was nog een vraag.

Eén ding was voor haar duidelijk: ze ging niet in de voetsporen van Randell staan. Nee, ze koos haar eigen pad. Als dat zou betekenen dat ze geen ‘vermogen’ of geld zou hebben, dan moest ze haar eigen boontjes maar zien te doppen. Ze was altijd een harde werker geweest, nooit te beroerd om extra diensten te draaien of in te vallen voor een collega. Dat vak wilde ze weer oppakken, maar dan als zelfstandige. Maar hoe moest dat? Ze had geen idee.

Het stapeltje papier op tafel lag er geordend bij. Wat zou erin staan? Lynn besloot om alles in ieder geval door te lezen. Ook al had ze geen verstand van cijfers, ze had nog wel steeds een nuchtere kijk en inzicht in wat wel en niet goed voelde. Randell had haar niet voor niets het vertrouwen gegeven in het vermogen, ze kon op z’n minst kijken wat er allemaal was.

De eerste pagina was vooral een samenvatting van waar al het geld stond. Daarna waren het verslagen van verschillende projecten geweest met uitgaven en inkomsten. Daarachter zaten een aantal foto’s van huizen en appartementen die in het bezit waren van Randell, uhhh nee, van haar dus. De huizen en appartementen waren verhuurd en er stond een opbrengst van de huur bij. Er was één appartement nog niet verhuurd, in Valencia.

Ze stond op en liep naar haar kamer om haar tablet te pakken en zocht het appartement op. Het was een penthouse in het centrum van Valencia, met twee slaapkamers en een prachtig uitzicht op de stad. De vorige bewoners waren er net uit vertrokken en er was een wachtlijst om het appartement opnieuw te betrekken.

Het appartement werd nu opnieuw geschilderd en klaargemaakt voor de volgende huurders, stond er in het verslag.

Lynn raakte steeds meer geïnteresseerd in de projecten en was de rest van ochtend bezig met aantekeningen te maken. Ze had er een notitieblok bijgenomen, waar ze de aantekeningen in noteerde. Ze zocht op het internet alle investeringen op en verdiepte zich in de projecten. Over sommige projecten had ze Randell wel eens horen praten. Hij had ook regelmatig advies aan haar gevraagd over een aantal zakelijke besluiten. Lynn luisterde dan aandachtig en woog dan samen met hem de positieve en de negatieve punten af. Een aantal van die projecten zag ze nu terug in de papieren die ze had gekregen van Simon.

Lynn was gevleid dat er een aantal tips die zij had gegeven, waren doorgevoerd. Zo had Randell wel eens gevraagd hoe zij een bepaald huisje vlak bij zee zou verbouwen. De architect wilde vooral veel nieuwe spullen gebruiken en het een abstracte uitstraling geven, maar toen zij het huisje zag op de foto’s zei Lynn gelijk: “Hou het romantisch, met zachte natuurlijke kleuren en zorg dat het een rustige plek is, waar mensen direct een vakantiegevoel van krijgen.”

De volgende ochtend had ze een moodboard gemaakt, waarin ze oude elementen liet terugkomen en een schommelbank in de veranda hing, met kleedjes voor als het koud werd.

Tot haar verrassing, zag ze nu, was het huis helemaal geworden zoals zij had bedacht. Alles wat in haar moodboard stond was verwerkt in het huis, en het was prachtig geworden.

Randell had haar dit helemaal nog niet laten zien, maar toen ze verderop keek wanneer het opgeleverd was, zag ze staan dat dat pas een maand na zijn overlijden gebeurd was. Hij had het haar helemaal nog niet kunnen laten zien, hij heeft het zelf nooit af gezien. Nadat Lynn alles voldoende had onderzocht en haar aantekeningen nog eens goed had doorgenomen, liep ze naar binnen en zocht Simon op. Ze wilde helpen waar ze kon, maar was vastbesloten om te doen waar haar hart lag.

5) Vragen

Lynn vond Simon in de studeerkamer: “Simon, heb je even tijd voor mij?” Hij keek op van zijn scherm en knikte. Lynn ging in de met leer beklede stoel tegenover hem zitten. Een beetje nerveus hield ze haar notitieblok voor zich en de map met informatie die ze een paar uur geleden van hem had gekregen.

Lynn haalde even diep adem en begon haar lijstje met vragen te stellen:

‘Ik zie nergens iets terug wat naar de familie is gegaan.’

“Nee, jij hebt alles geërfd. De familie heeft niets gehad.”

“Maar waarom zou Randell dat doen?”, vroeg Lynn. “Als de familie iets zou erven, zou het geld in rook opgaan. Na vijf jaar zou er niets meer overeind staan. Hij vertrouwde jou meer dan zijn eigen familie en wist dat je goed om zou gaan met het geld en vermogen. Wel heeft Randell de schulden van zijn moeder en broer afbetaald, maar dat was al voor zijn dood”, vertelde Simon.

Lynn wist niet wat ze hoorde. Daar wist ze niets van. Ze slikte en herpakte zich om de volgende vraag te kunnen stellen.

‘Ik zag dat er een investering bij zit met de naam ‘LODH’. Deze BV maakt verlies en ik kon ook het bedrijf niet vinden op het internet.’

“Dat is inderdaad een bedrijf dat we afgelopen half jaar verder aan het uitzoeken zijn. Het bedrijf was gevestigd in Londen, maar ergens eind vorig jaar verhuisd. We hebben nog geen contact kunnen krijgen met de eigenaar. Wel hebben we beslag gelegd op alle bankrekeningen en een huis hier in Londen. We hebben een tip gekregen dat hij ergens in Valencia zit. De volgende stap zou zijn dat er iemand naar Valencia vertrekt om het één en ander daar te onderzoeken”, zei Simon.

Lynn haar hoofd draaide van de hoeveelheid informatie. Ze begreep uit de informatie uit de map, dat Randell persoonlijk betrokken was bij het project om het zo goed mogelijk te doen slagen. Lynn vond het lastig om te zien dat het project geen vooruitgang boekte. Als het voor Randell belangrijk was, is het voor haar ook belangrijk. Simon schraapte zijn keel en Lynn werd weer terug naar haar andere vragen getrokken.

‘Hoe zorg ik ervoor dat ons huis verkocht wordt?’

“Als je het prettig vindt, wil ik dat voor je regelen.”

“Graag”, bevestigde Lynn. “Ik heb Tom een lijstje gegeven waar alle spullen naartoe moeten. De meeste spullen gaan naar het goede doel. De spullen die ik zelf wilde heb ik al ingepakt.”

Simon knikte en maakte wat aantekeningen op het papier dat voor hem lag.

‘Ik zou graag een stichting of fonds willen oprichten, voor slachtoffers van ongevallen veroorzaakt door alcoholmisbruik in het verkeer. De opbrengst van het huis mag in deze stichting en ik wil dat individuele personen laagdrempelig een aanvraag kunnen doen. De stichting moet mensen voorzien in comfort.

Bijvoorbeeld als iemand een speciale rolstoel nodig heeft en dat niet vergoed wordt door de verzekering. Of als een huis moet worden aangepast, zodat een gezin thuis kan blijven wonen, in plaats van te moeten verhuizen naar een aangepaste woning. De slachtoffers staan hierin centraal en ik wil zelf in gesprek met de mensen, zodat ik weet dat het geld goed besteed wordt. Het moet ‘Stichting Randell’ gaan heten.’

“En daarom heb jij alles geërfd, Lynn. Randell wist dat jij zou nadenken en goede dingen zou doen met het geld. Je mag zelf dan denken dat je niet handig bent met geld, maar je hebt gezond verstand en dat is vaak het beste.”

Lynn bloosde van het compliment. “Wil jij alsjeblieft de penningmeester worden?”, vroeg Lynn.

“Ik voel me vereerd. En ja, dat doe ik graag, maar alleen als jij de voorzitter van de stichting wordt.” Lynn knikte: “Oké.”

‘Wat hadden Tom en jij gisteren te bespreken en waar was Tom ineens gebleven toen ik thuis kwam?’

Simon zuchtte: “Soms zou ik willen dat je niet zo opmerkzaam was, maar je hebt het recht om het te weten. Jullie werden gisteren gevolgd door een onbekende motorrijder. Tom heeft hem proberen te achterhalen, maar dat is niet gelukt. We weten niet of het toeval was, of dat hij doelbewust iets wilde.”

Lynn kreeg kippenvel over haar armen. Het was net of er een deur open stond en er een frisse wind langs haar waaide. “Ik heb vannacht iemand in de tuin gezien. Het was maar een schim bij de bomen en eerst dacht ik dat ik het me inbeeldde, maar ik denk nu dat ik juist daarvan wakker ben geworden”, vertelde Lynn.

Simon vloekte en belde een nummer. Blijkbaar was het Tom, want die stond binnen een paar seconden in de studeerkamer.

Lynn vertelde hem hetzelfde verhaal. “Oké, dat is geen toeval meer. De beveiliging wordt opgeschroefd. Lynn, je gaat nergens meer naartoe zonder beveiliging”, zei Tom. Lynn knikte, maar vond het toch geen fijn idee. Ze besloot het onderwerp voor nu even te parkeren, maar zou zeker nog terug komen. Ze was niet van plan om zich te laten beperken, net nu ze weer vooruit wilde kijken. Maar er waren voor vandaag voldoende emoties en ervaringen geweest, dat ze er simpelweg geen energie voor had om in discussie te gaan.

“Lynn, heb je nog meer vragen?”, vroeg Simon.

“Ja, nog één, als dat mag.” “Natuurlijk.”

‘Wie gaat nu alles verder regelen met het vermogen, de huizen en al die andere zaken?’

“Als je wil, kan ik het overdragen aan jou, maar dat is alleen als je dat wil”, zei Simon.

Lynn keek hem aan: “Nee, dat is niet wat ik wil. Ik zou een aanvulling kunnen zijn, maar zie mezelf niet als leider. Ik ben goed in zorgen voor andere mensen, of onderzoeken, maar ik wil geen verantwoordelijkheid dragen over belangrijke geldzaken. Ik heb gestudeerd voor verpleegkundige, niet voor bedrijfskundige.

Ik hoop echt dat Randell en jij mij niet deze kant op willen duwen.”

“Nee Lynn, zowel Randell als ik willen je geen enkele kant opduwen. Jij mag zelf bepalen wat je wil doen. De bedrijven draaien nu ook al een jaar zonder jou, dus dat kan zo ook doorgaan. Als jij aanvullingen hebt of ideeën, zullen we ernaar luisteren. Wel wil ik één keer per maand een overleg met jou over alles wat er gebeurt. Zo blijf je op de hoogte en kan je ook sturing geven wat er met jouw geld gebeurt”, zei Simon. Dat vond Lynn prima.

Lynn was weer terug in haar kamer. Het tolde nog een beetje na wat er was besproken. Waarom had Randell er toch alle vertrouwen in dat zij goed om zou gaan met het geld? Waarom was ze gevolgd? Wat was er met LODH? Lynn wilde haar hoofd even ‘leeg’ krijgen en besloot om te gaan joggen. Ze stuurde een bericht naar Tom om te vragen of hij mee wilde. Twee minuten later stond hij al voor haar kamer, klaar in zijn outfit. Achter hem stond nog iemand van de beveiliging. Hij stelde zich voor als Bob. ‘Oké Lynn, even schakelen, het is voor je eigen veiligheid’, zei Lynn tegen zichzelf. Ze zette haar headphones op en rende richting het park.

Na een half uur joggen was haar hoofd weer grotendeels op orde. Wel bleef ze maar worstelen met het bedrijf LODH. Dit bedrijf had flink wat geld gehad, tot ongeveer twee maanden voor Randells overlijden. Lynn stopte, nam een slok water en vroeg:

“Tom, weet jij wat er met dat bedrijf LODH aan de hand is?”

“Weet je zeker dat je dat wil weten? Simon is er al mee bezig en wij zijn een onderzoek gestart”, antwoordde Tom. “Wat voor onderzoek?”, vroeg Lynn. Tom zuchtte: “We weten dat er één aandeelhouder is en dat deze plotseling naar het buitenland vertrokken is. We zijn erachter gekomen dat hij nu ergens in Valencia zit, maar weten nog niet waar. Er is geld weggesluisd naar de Kaaimaneilanden, maar ook naar een Zwitserse bankrekening.

Het zou gaan om een gezondheidsbedrijf dat onderzoek deed naar leukemie bij kinderen. Er was een onderzoeker en arts bij betrokken en ze lieten veelbelovende resultaten zien. Zij kregen dit niet gesponsord vanuit de verzekering en zo kwamen ze uiteindelijk bij Randell en Simon uit. Ik heb een vooronderzoek gedaan naar de arts, de onderzoeker en de aandeelhouder en alles leek op groen licht te staan.

De eerste maanden hielden ze ons goed op de hoogte van de vordering, maar vlak voor Randell overleed, was de arts spoorloos. Een week later werd ze in Frankrijk gevonden onderaan een ravijn. We weten niet of ze is gevallen tijdens het wandelen, of dat ze is geduwd. Vlak voor ze verdween, is ook het geld verdeeld onder verschillende bankrekeningen, maar daar kwamen we pas twee maanden na Randells dood achter. Er gebeurde zoveel in die tijd, dat het aan de aandacht was ontsnapt. Een spoor leidt naar Valencia, maar dat weten we niet helemaal zeker. Er moet iemand naartoe om dit verder te onderzoeken. We hebben nog niet de juiste persoon gevonden die dat kan en ook de Spaanse taal goed spreekt”, legde Tom uit. “Dank je Tom, duidelijk verhaal. Kom, we maken het rondje even af, dan spring ik onder de douche en dan wil ik Simon en jou een voorstel doen.” Tom snapte er niets van, maar besloot af te wachten.

Tijdens het joggen werd het voor Lynn steeds duidelijker. Zij wilde niet alles weten over de financiën, maar waar ze kon helpen, wilde ze wel haar steentje bijdragen. Ze had altijd al graag naar Valencia willen gaan en nu daar een link lag met LODH en een appartement dat op dit moment vrij was, leek het haar een goed idee om daar eens naartoe te gaan. Daarnaast kon ze op die manier ervaring opdoen met het rijden op de motor. Ze zag alleen maar voordelen: motorrijden, reizen, mooi weer en haar Spaans een beetje ophalen.

6) Voorstel

Simon en Tom zaten al te wachten en keken haar nieuwsgierig aan toen ze de woonkamer binnen kwam lopen. “Goed, ik heb een voorstel aan jullie betreffende LODH. Overmorgen vertrek ik naar Valencia om onderzoek te doen naar de aandeelhouder.

Voordat jullie mij dit uit mijn hoofd praten: Tom gaat met mij mee en mag nog een beveiliger naar keuze uitzoeken.

Ik ga op de motor, zodat ik gelijk mijn motorskills weer beter onder controle kan krijgen. Ik heb morgenochtend een afspraak staan met een motorcoureur, die speciale lessen geeft in motorvaardigheden op en buiten het circuit. Tom, ik wil dat jij ook meegaat en kijkt of je van hem nog extra dingen kan leren.

Hij keek verbaast naar Lynn en even dacht ze dat hij wilde gaan tegensputteren, maar hij slikte zijn woorden weer in en knikte.

Opgelucht haalde ze adem.

Waarschijnlijk vond hij het een prima manier om Lynn in de gaten te kunnen houden, of kreeg ze dit keer het voordeel van de twijfel. Het maakte haar niet uit wat zijn reden was, zolang hij maar akkoord ging. Ze voelde zich nog wat onzeker om aan deze krachtige mannen haar plan te vertellen, dus hoopte ze op niet teveel tegengas. Ze wist niet of ze daar weerstand tegen kon bieden en misschien wel weer terug in haar schulp zou kruipen.

Nu ze deze kleine overwinning had bemachtigd, durfde ze de rest van het plan te vertellen.

“In Valencia kunnen we verblijven in het appartement dat op dit moment leeg staat. Het is ruim genoeg voor drie personen.

Mochten we niets vinden, dan neem ik vakantie en ga ik van de heerlijke stad genieten, maar het doel is om meer te weten te komen van de aandeelhouder van LODH.”

Beide heren keken Lynn met open mond aan. Simon durfde als eerste iets te zeggen: “Lynn, we weten te weinig van deze man.

Misschien heeft hij de arts wel het ravijn ingeduwd. Wat als hij jou iets aan wil doen?” “Daarom heb ik twee beveiligingsmensen bij me. Maar als je dat te weinig vindt, kunnen we een extra team inschakelen”, antwoordde Lynn.

Tom keek naar Lynn en zei: “Ik vind het eigenlijk wel een goed plan. Lynn spreekt vloeiend Spaans en ik wil al een tijdje toetsen hoe betrouwbaar de tip is die we hebben gekregen. De afgelopen maanden kon ik hier niet weg, vanwege de beveiliging van Lynn, maar op deze manier slaan we meerdere vliegen in één klap.”

“Mooi”, antwoordde Lynn, “dan is dat geregeld.”

“Morgenochtend motorskills, en daarna ga ik met Tess naar de spa om nog even te ontspannen voor ik vertrek.” Plots hoorde ze Tess in haar handen klappen: “Hoor ik dat nou goed? Gaan we naar de spa morgen?”, vroeg ze enthousiast.

De volgende dag vloog voorbij. De motorlessen waren enorm leerzaam. Uitwijktechnieken, rijden zonder handen, diep in de bocht zitten, aquaplanning, achtervolgers van je afschudden, nooit bang zijn op je machine, inschatten van snelheid van ander verkeer en zo ging het wel even door. Lynn pakte het snel op.

Tom kreeg nog extra lessen in de middag. Zo leerde hij nog wat schiettechnieken als je motor rijdt en hoe hij Lynn kon beschermen als zij op een andere motor zat.

Lynn ging ‘s middags met Tess naar de spa. Bob begeleidde hen ernaartoe, maar bleef in de wachtruimte. Lynn kreeg in haar badjas een zender mee, die tevens diende als panic button. Zo wist de bewakingsagent waar ze was en als Lynn iets niet vertrouwde, kon ze op de knop duwen. De meiden hadden een heerlijke middag met een massage, gezichtsbehandeling, manicure, pedicure maar vooral ook met lekkere hapjes en wijn. In meer dan een jaar was Lynn nog niet zo ontspannen geweest.

“Lynn, weet je zeker dat je naar Valencia wil? Niemand zal het je kwalijk nemen als je het rustig op gaat bouwen, hé”, zei Tess. “Ja, ik weet het zeker. Het is een unieke kans om het appartement te zien, maar ook om uit te zoeken wat er met LODH aan de hand is. Tess, ik moet gewoon weer iets gaan doen en dit is iets wat direct kan. Als ik terug kom, dan wil ik graag gaan kijken of ik mijn beroep als verpleegkundige kan oppakken”, antwoordde Lynn.

“Wat leuk, wil je weer in het ziekenhuis gaan werken?”, vroeg Tess.

“Nee, graag zou ik juist bij mensen thuis willen werken, zodat ik persoonlijke zorg kan verlenen. Liefst aan bijvoorbeeld een moeder die gaat bevallen of net bevallen is”, vertelde Lynn.

“Wauw, wat leuk. Ik ken trouwens iemand die zwanger is en op zoek was naar hulp voor haar en haar gezin. Ze is een studievriendin die inmiddels getrouwd is met een vastgoedinvesteerder. Volgens mij is ze nu zeven maanden zwanger en wilde ze een professionele verpleegkundige die haar situatie zou begrijpen en haar beroepsgeheim uitermate serieus zou nemen.

Omdat ze ergens in de Caraïben woont en het maar een klein eilandje is, waar bijna iedereen elkaar wel kent, zoekt ze iemand van buitenaf. Zal ik jullie in contact brengen met elkaar?”, vroeg Tess.

“Ja graag, dat zou fantastisch zijn”, zei Lynn enthousiast. Dat was precies wat ze zocht.

De meiden genoten van hun middag en al veel te snel vlogen de uren voorbij.