Ontastbaar verlangen

Julie Anne Palm

Deel 2 van de Verbonden-trilogie

ISBN 9789083282930 (e-book)

ISBN 9789083282923 (print)

NUR 301

1e druk

©erdewee BV

www.julieannepalm.com

Niets uit deze uitgave mag openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie, internet of op welke andere wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Inhoud

Terugblik

1) Rouw

2) Dof

3) Gebroken

4) Onrust

5) Alleen

6) Misleiding

7) Ontwenning

8) Waanzin

9) Hulpvaardig

10) Ontsnappen

11) ongemak

12) Verklaring

13) Weerzin

14) Ontwarring

15) Ontmoeting

16) Overwinning

17) Gesnapt

18) Slaperig

19) Onbeheerst

20) Uitdagend

21) Ontdekking

22) Ongeremd

23) Intens

24) Beminnen

25) Genot

26) Openbaring

27) Openbaring

28) Herontdekken

29) Onpasselijk

30) Verhinderen

31) Passievol

32) Tegenstrijd

33) Onbehagelijk

34) Verloren

35) Mistig

36) Vluchtig

37) Onverstoorbaar

38) Verlost

39) Openbaring

40) Uitschakelen

Epiloog

Terugblik

Lynn werd wakker en opende met een uitgerust gevoel haar ogen. Niets was lekkerder dan wakker te worden met deze goddelijke man naast haar. Ze lag op haar zij tegen hem aan genesteld en had haar been over zijn been liggen. Hij lag op zijn rug, had zijn arm om haar heen en leek nog diep in slaap te zijn, behalve zijn pik, die fier overeind stond en was klaar voor heerlijke ochtendseks. Het verveelde absoluut niet om ernaar te kijken en zelfs na maanden het hele Kamasutra alfabet te hebben afgewerkt, was de passie nog steeds net zo goed als in het begin.

Misschien was het juist nog wel beter geworden nu ze goed wisten wat de ander lekker vond en zij haar verlangens durfde uit te spreken.

Vanmorgen was ze in een uitdagende bui en zou ze hem laten smeken om meer. Zachtjes sloop ze het bed uit en opende de deur van de slaapkamer. Een licht gekraak van de deur gooide bijna roet in het eten om haar plannetje te kunnen uitvoeren.

Gelukkig bleef Joe rustig liggen en ze ging op haar tenen naar de keuken toe. Vanuit daar keek ze uit over de zee waar de zon zijn eerste stralen liet zien in het water. De lucht was oranje gekleurd en iedere ochtend en avond genoot ze zo enorm van het spektakel. Ze moest zichzelf terug halen uit haar droomwereld, voor hij wakker zou worden en hij absoluut de touwtjes in handen zou nemen. Ze moest een beetje gniffelen over haar eigen woordspeling, toen ze de keukenlade opende en er een knot touw en een schaar uit pakte. Zachtjes ging ze terug naar de slaapkamer en liet dit keer de krakende deur open. Voorzichtig maakte ze knopen in de in twee stukjes geknipte touwen en bond ze vervolgens vast aan de spijlen van het bed. De lussen waren groot genoeg om zijn handen snel in vast te maken. Zodra hij wakker zou worden zou ze maar weinig tijd hebben om hem vast te maken, hij was immers veel sneller en sterker. Het plan was om hem wat af te leiden en dan toe te slaan. Ze zou zorgen dat hij vastlag voor hij door had wat er gebeurde. Het idee was geweldig en ze voelde zich steeds natter worden tussen haar benen. Nog niet eerder was ze dominant geweest, maar deze man dreef haar tot het uiterste in het spel van de liefde. Zachtjes sabbelde ze aan zijn oorlelletje, tot ze een zachte grom hoorde.

Het deed haar glimlachen dat zij de oorzaak was van zijn opwinding. Zachtjes ging ze met haar tanden langs zijn stoppelbaard van een paar dagen oud. Ze vond het heerlijk om zijn prikkels te voelen langs haar lippen en merkte aan zijn nog harder wordende pik, dat het hem ook niet onberoerd liet. Haar lippen eindigde op de zijne en ze ging op hem liggen, zodat hun lichamen in elkaar smolten. Nog even afleiden en dan zou hij in haar macht zijn. Hij kon alleen maar ontvangen wat zij hem wilde geven.

Het laken lag nog gedeeltelijk tussen hen in, zodat ze ‘veilig’ over zijn pik kon wrijven met haar schaamstreek zonder dat hij naar binnen kon stoten. Ze ging overeind zitten en pakte beide handen om deze naar haar borsten te begeleiden. Ze liet haar bekken over het laken schuiven en wat gemompel uit zijn mond liet haar merken dat hij wakker werd. Nu moest ze snel zijn. Ze pakte zijn handen van haar borsten en legde deze naast zijn hoofd, net naast de touwtjes en in één beweging gingen ze beiden om zijn polsen en trok ze het aan. Niet te strak, maar wel nauw genoeg om geen bewegingsvrijheid te hebben.

“WTF Lynn,” was de eerste reactie toen hij haar met vurige ogen aankeek en besefte dat hij vastlag.

“Hoe voelt het om geen controle te hebben over wat er het komende uur gaat gebeuren?” fluisterde ze in zijn oor.

Hij beet zachtjes in haar oor en antwoordde terug;

“Als je me losmaakt, zal ik je laten zien hoe hard en geil je me hebt gemaakt.”

“Dat weet ik al. Je zal met iets beters moeten komen.”

“Ik moet over een half uur beginnen met werken, dus je hebt geen uur.”

“Wedden?”

Ze pakte zijn telefoon en stuurde zijn baas ‘Matt’ een bericht dat hij wat later was.

“Wat doe je?”

“Mij even extra speeltijd geven,” antwoordde ze, terwijl ze het bericht verstuurde.

Al snel kwam er een bericht terug, dat hij het rustig aan kon doen en vooral moest genieten van de prachtige ochtend met zijn vrouw naast hem.

“Kijk, Matt vindt ook dat je rustig aan kunt doen met mij naast je. Zal ik terugsturen dat ik boven op je zit en straks je pik langzaam in me ga laten glijden? Of zal ik een foto sturen dat je vastgebonden ligt aan het bed. Jij mag kiezen.”

“Maak me los, dan stuur ik een bericht dat ik zeker op tijd ben. Ik heb namelijk geen uur nodig om je brutaliteit af te straffen en je daarna vol te spuiten.”

“Je hebt nog wel een grote mond voor iemand die de touwtjes niet meer in handen heeft. Tenminste, letterlijk gezien heb je dat natuurlijk wel, maar daar hebben we het maar niet over. Wil je koffie?”

De frustratie was duidelijk zichtbaar toen ze van hem afstapte en naakt richting de keuken liep.

“Lynn, kom terug.”

“Ja zoohoo, eerst even koffie maken voor je.”

De koffie pruttelde het kleine kopje in en ze ging terug naar de slaapkamer. Daar lag Joe nog steeds in dezelfde positie als ze hem had achtergelaten, alleen zonder laken. Zijn pik stond recht overeind en ze moest zich inhouden om niet direct op hem te springen. Dit keer was het aan haar om geduldig te spelen, een spelletje dat ze al zo vaak andersom gespeeld hadden. Ze blies zachtjes in de koffie om deze wat af te laten koelen, terwijl ze hem observeerde vanuit de deuropening.

“Blijf je daar een uur staan?”

“Ik overweeg nog die optie, maar moet zeggen dat ik nu even geniet van het uitzicht.”

“Welke opties overweeg je nog meer.”

“Of ik toch geen koffiedrinker moet worden, het ruikt verrukkelijk. Ik snap niet dat de smaak ervan zo bitter moet zijn,” plaagde ze hem.

“Is het jouw tactiek om me af te leiden met koffie, terwijl je naakt voor me staat?”

“Nee, ik weet iets beters.”

Ze liep naar haar nachtkastje en haalde een vibrator tevoorschijn. “Maar eerst je koffie.”

Ze zette het kopje aan zijn lippen en schonk de koffie rustig naar binnen. Daarna plaatste ze het kopje op het nachtkastje naast haar en zette de vibrator aan. Een licht zoemend geluid bracht leven in het speeltje en trilde in haar hand. Ze ging met haar mond naar zijn eikel toe en likte deze teder, terwijl ze de vibrator zachtjes tegen zijn ballen drukte.

“Ahhh God, dat is lekker.”

Ze glimlachte en sloot haar lippen om zijn eikel. Ze zoog een klein beetje en er klonk nog meer gekreun. Het was heerlijk om in ‘control’ te zijn, hoewel ze het ook heerlijk vond als de rollen omgedraaid waren.

“Klim op me, ik wil je likken.”

Even leek het bijna onmogelijk om zich zo te manoeuvreren dat ze precies met haar clitoris voor zijn mond lag en zij zelf voor zijn pik. De touwen zaten in de weg en even wilde ze deze bijna weghalen, maar kon zich nog net inhouden. Zijn heerlijke tong gleed over haar lippen en soms was het onmogelijk om zich te concentreren op wat ze zelf aan het doen was. Pas toen hij haar bijna liet klaarkomen, veranderde ze snel van positie. Het was niet de bedoeling dat hij controle over haar zou hebben. Ze positioneerde zich boven zijn pik en liet deze in haar kutje glijden, terwijl hij het uitzicht had over haar billen en rug.

Zachtjes bewoog ze haar bekken heen en weer en hoorde ze zijn gekreun en frustratie. Hij wilde haar vastpakken en smeekte bijna om hem los te maken. Het was heerlijk en haar gevoel van overheersing in dit liefdesspel was goddelijk. De touwen hielden hem in bedwang, zodat zij bepaalde wat er gebeurde en wanneer.

Dit spel ging ze helemaal uitspelen, en ze pakte wat massageolie van haar nachtkastje. Ze liet wat druppels over zijn ballen vloeien en kneed zachtjes zijn schaamstreek inclusief het gevoelige plekje net onder zijn ballen. De vibrator legde ze tegen zijn anus en aan zijn gekreun te horen was het blijkbaar erg lekker wat ze deed.

Zelf liet ze zich heen en weer glijden over zijn heerlijke stijve pik en het duurde niet lang voor ze haar orgasme voelde opkomen.

“Draai je om, ik wil je zien als je klaarkomt.”

Ondanks dat zij de controle wilde houden, deed ze wat haar gevraagd werd. Ze draaide zich om en liet snel zijn pik weer in haar glijden. Mijn God, wat heeft deze man toch een geweldig geslacht, was haar gedachte toen ze over hem over hem heen zakte. Het duurde ook niet lang of de eerste golven van haar hoogtepunt denderde door haar lichaam en kregen grip op de opwinding. Uit het luide gekreun van Joe te merken zou hij het ook niet lang meer volhouden. De spijlen van het bed werden op de proef gesteld door zijn stevige grip erop en even was ze bang dat hij het bed met spijlen en al uit elkaar zou trekken. Zijn heupen kwamen haar tegemoet en toen ze haar clitoris begon te vingeren, raasde het hoogtepunt door haar lijf, gevolgd door zijn orgasme. Het gegrom en gekreun was dierlijk en woest. Het leek erop of hij boos was, maar tegelijkertijd zo verdomd geil en zo zijn eigen verwarring niet meer kon handelen, toen hij zich leegspoot in haar. Het was het geilste wat ze tot nu toe had gezien bij hem.

Uitgeput viel ze op zijn borst. Beide waren buiten adem en hadden even nodig om bij te komen. Het was intens, heftig en zeker voor herhaling vatbaar.

“Maak me los Dushi, ik wil je vasthouden.”

Ze was het bijna vergeten, maar toen ze zijn kwetsbare stem hoorde, maakte ze snel zijn touwen los. Er stonden striemen in zijn polsen en het bloedde een beetje. Ze schrok ervan. Was het zo heftig voor hem geweest? Was ze te ver gegaan? Had hij pijn?

“OMG, ik heb je pijn gedaan.”

“Nee, nee, ik wil je alleen even vasthouden.”

Ze kuste zijn polsen en haar tranen sijpelde over haar wangen. Ze had zijn grenzen moeten respecteren toen hij had gevraagd hem los te maken, maar ze liet zich te veel meeslepen door de opwinding die ze voelde.

“Sorry lieverd, sorry.”

“Dushi, rustig, ik heb geen pijn. Het was heel lekker, maar voor mij is het ook moeilijk om me over te geven.”

Hij trok haar tegen zich aan en kuste haar voorhoofd.

“Maar je polsen zijn rood en ik zie striemen.”

“Volgende keer touw gebruiken dat gemaakt is van katoen, dat snijdt minder.”

“Dan moet ik dat even kopen vandaag,” antwoordde ze, terwijl ze hem op zijn mond zoende.

Het was een ochtend zoals vele ochtenden waren geweest sinds zij en Joe bij elkaar waren, behalve het sexperiment van vanmorgen dan, dat was nieuw. Ze hadden wel vaker ochtendseks, maar dit ging weer net een stapje verder.

Sinds haar aanzoek was ook hun relatie stapje voor stapje vooruitgegaan en stelde ze zich steeds verder open voor deze man. Het ging misschien niet snel genoeg voor hem, maar Lynn had tijd nodig om te kunnen rouwen. Haar eerste echtgenoot was anderhalf jaar geleden plotseling overleden en het gemis en verlies droeg ze nog dagelijks mee. Dat ze opnieuw de liefde had gevonden was voor haar een godsgeschenk geweest. Hoewel ze niet op zoek was naar een nieuwe liefde was het onmogelijk om de gevoelens die ze voor elkaar hadden te onderdrukken. Soms vroeg ze zich af of Randell dit van ‘bovenaf’ aanstuurde. Hoe gek het ook klonk, was dat een geruststellende gedachte. Hij had altijd gewild dat ze gelukkig was en met Joe was ze heel gelukkig.

Aan het begin van de middag was Joe aangeschoven voor een lunch die ze had klaargemaakt. Ze woonde in het huis van zijn werkgever, wat direct naast de grote villa gelegen was. Het huis had één slaapkamer, een geweldige open keuken en een buitenplaats met zwembad dat uitkeek op de Caribische zee. Het zou voor iedereen benauwd zijn om zo dicht bij je werkgever te wonen, maar Matt en Jasmin waren hele goeie vrienden geworden.

Door de baan van Joe, die als persoonlijke beveiliger en compagnon werkte voor de diverse werkmaatschappijen van Matt, was het logistiek handiger om in het huis naast hen te trekken. Het lag iets schuin ten opzichte van de villa, waardoor ze voldoende privacy hadden.

Lynn maakte tijdens de lunch een boodschappenlijstje en vroeg of Joe nog wensen had.

“Nee Dushi, met jou aan mijn zij heb ik niets meer te wensen over.”

Ze lachte verlegen, het gaf haar iedere keer weer een warm gevoel vanbinnen als hij lieve dingen zei.

“Hoe gaat het met je polsen?”

“Het gaat goed, maak je er niet druk over en ga er niet over zitten piekeren. Ik vind het geweldig als je dingen met me uitprobeert en ik moet zeggen, het was echt waanzinnig en frustrerend tegelijk, wat het nog geiler maakte. Ik ben dus benieuwd wat je nog meer kunt verzinnen.”

En dat was het laatste wat hij erover wilde horen. Ze mocht hun grenzen opzoeken en oprekken, dat was zo geweldig van deze man.

“Nog geen idee, maar als ik iets weet, merk je het vanzelf.”

“Ik kan niet wachten. Ga je trouwens met je ‘monster’ boodschappen doen?”

“Ja, hoezo?”

“Stuur je berichten als je weggaat en terugrijdt?”

“Jahaaaa pap.”

Zijn overbezorgdheid zodra ze op de motor stapte was soms wat vermoeiend. Ze snapte dat hij het goed bedoelde, maar ze was ervaren en had voldoende trainingen gedaan om haar ‘beest’ te kunnen besturen. Daarnaast was het verkeer op Bonaire zo rustig, dat er heel wat moest gebeuren om hier iets aan te rijden, zeker in het buitengebied waar zij woonde.

“Dushi, geen grapjes over je veiligheid, ik meen het.”

Ze liep naar hem toe en ging op zijn schoot zitten; “je weet dat ik geil word als je zo lekker bazig bent.”

“Ik zal het onthouden voor als je vanavond weer veilig thuis bent,” zei hij en gaf haar een zoen op haar mond.

Ze startte haar motor nadat ze de spullen van de lunch had opgeruimd. Iedere keer was het gebrul dat uit de uitlaat kwam een genot in haar oren. Het gaf haar een gevoel van vrijheid en plezier als ze erop ging zitten en ze genoot van de kracht tussen haar benen.

Ze had een aantal maanden niet kunnen rijden nadat ze moest herstellen van een steekwond aan haar schouder. Ze was ontvoerd geweest door een meesterlijk zieke vent en die had haar met een mes in haar schouder gestoken. Ze had hem tijdens haar revalidatie veelvoudig vervloekt, maar opgeven was geen optie.

Haar doel was om weer veilig motor te kunnen rijden en dat had ze bereikt, bedacht ze toen ze de motor in zijn versnelling zette en wegreed.

Ze had niet veel boodschappen nodig, maar zou nog even langs de juwelier gaan. Ze wilde een armband van gevlochten leer kopen en vanavond aan Joe geven. Ondanks dat hij haar overtuigd had dat het geen pijn deed, had ze er een rotgevoel aan over gehouden. Ook zou ze ander touw kopen, zodat ze hem daarmee kon vastbinden als ze weer die neiging kreeg.

Zorgvuldig zocht ze een armband uit van zwartleer met een sluiting van witgoud. Het was een stoer en sterk sieraad, wat paste bij haar toekomstige man. Ze pakte een kaartje en schreef er een berichtje op ‘’4ever yours xx”. Het ingepakte doosje en kaartje stopte ze in haar rugzak en stuurde een bericht naar Joe dat ze onderweg naar huis was.

Het zou voorlopig haar laatste ritje zijn op het eiland, want binnenkort vertrokken ze naar Londen om naar haar zwangere vriendin Tess te gaan. Samen met Jasmin en Tess zouden ze gaan shoppen voor haar bruidsjurk en heel veel babyspullen. Alle mannen van de beveiliging waren al weken bezig met de voorbereidingen en dat was een dagtaak als ze Joe en Tom moest geloven. Maar als de meiden iets wilden, kon niemand ze op een andere gedachte krijgen. Lynn zou daar ook weer heerlijk op haar eigen motor kunnen rijden en daar kon ze al echt naar uitkijken, hoewel het in Londen toch echt een stuk kouder zou zijn. Ze genoot daarom nog maar extra van de warme wind door haar haren die onder haar helm vandaan kwamen.

Plotseling was daar een auto. Lynn week uit, zoals ze zo goed kon, maar er lag olie op het wegdek en haar ‘beest’ gleed onder haar vandaan toen ze de controle terug probeerde te krijgen. Ze kon niets doen om haar noodlot te veranderen en schoof met haar motor richting de afgrond. Ze hoorde een doffe klap van de motor die op een rots klapte. Ook Lynn klapte ergens op en het laatste dat ze nog meekreeg, was de pijnscheut die door haar been trok, toen ze in de zee belandde. Alles werd zwart voor haar ogen en ze werd meegevoerd door de golven van de zee.

Joe stond te wachten tot Lynn terug zou komen. Ze zou een half uur geleden al thuis zijn en hij kon haar niet bereiken op haar mobiel. Waarom nam ze nou niet op? Waarom stuurde ze geen berichtje dat ze wat later zou zijn? De afgelopen maanden waren ze alleen maar dichter naar elkaar toegegroeid en het verbaasde hem hoe makkelijk hun levens in elkaar pasten. Lynn wilde reizen en Joe kon met zijn werk en de beveiliging van Jasmin nooit lang op één plaats blijven. Ze hadden samen besproken hoe een eventuele vluchtpoging eruit zou zien. Lynn had voorgesteld dat bij een vlucht, hij alleen aan Jasmin en haar veiligheid zou denken. Zij zou erachteraan komen met Spike, zodat ze geen extra vertraging opliepen. Hij vond het fijn dat ze zo graag meedacht, maar op dit moment kon hij haar wel wat aandoen.

Hij was al niet blij dat ze weer op dat raceding stapte, maar hij wilde haar ook niet beperken in haar vrijheid, want dit hoorde bij Lynn.

In de verte zag Joe de auto van Collin aan komen rijden. Wat kwam hij nou doen, zo midden op de dag? Hij had toch gewoon trainingen? Collin stapte uit de auto en liep met gebogen hoofd naar hem toe.

Joe wist het gelijk toen hij Collin zag: “Waar is Lynn? Waar is ze, verdomme?”

“Joe, ze heeft een ongeluk gehad en we zoeken nog naar haar. Haar motor is gevonden onderaan de rotsen, maar Lynn is waarschijnlijk in zee beland en meegevoerd met de stroming. Het spijt me, man. God, het spijt me zo vreselijk.”

Joe bevroor, zijn armen werden zwaar, hij tolde op zijn benen en zijn hart sloeg letterlijk en figuurlijk een slag over. Met zijn laatste beetje adem schreeuwde hij het uit;

“Nee, nee, nee, nee, zeg me dat ik wakker moet worden. Dit kan niet waar zijn!”

Hij viel op zijn knieën neer en schreeuwde naar boven: “Dit kunt u niet maken! Geef haar terug!”

1) Rouw

De zon scheen hoog aan de hemel en brandde op de huid van Joe. Hij keek naar de plek waar de motor van Lynn vorige maand geborgen was. Iedere dag reed hij de afgelopen weken hiernaartoe met een bloem die hij had geplukt uit de tuin van de villa. Ergens hoopte hij dat er een teken van leven zou komen, maar alles was gewist.

Eerst liep er nog een spoor van olie over het wegdek van de motor, maar sinds de zware regenbuien van afgelopen week was dat ook weggespoeld. Langzaam leek het erop alsof hier niets gebeurd was. Het enige wat mensen eraan herinnerde dat Lynn hier was verdwenen, was de felgekleurde steen die langs de kant lag met de tekst: ‘Lynn, we missen je’. Daaronder stonden de namen van Joe en alle vrienden die ze in zo’n korte tijd gemaakt had.

Jasmin had de afgelopen weken iedere dag gehuild, ze waren Lynn zo dankbaar geweest. Dat zij en Sarah nog leefde, hadden ze te danken aan het snelle optreden van Lynn, toen de bevalling begon en Jasmin hevig begon te bloeden.

Sarah was nu een paar maanden oud en zorgde dat er in de villa van zijn baas, Matt en Jasmin, zo nu en dan toch nog geglimlacht werd. Iedere ochtend als Joe bij de villa aankwam, kon hij het niet laten om even een glimp van Sarah op te vangen. Ze brabbelde er vrolijk op los en bracht een klein beetje zonneschijn in zijn sombere humeur. De wetenschap dat dankzij Lynn deze vrolijke baby leefde, maakte hem trots. En heel even, maar dan ook heel even, zorgde Sarah er iedere dag voor dat hij het moment van gemis vergat. Soms dacht hij zelfs dat hij de lach van Lynn herkende in Sarah.

Joe gooide zijn bloem in de zee en keek hoe de golven de bloem meenamen de oceaan in. Net als er waarschijnlijk met zijn lieve Lynn is gebeurd. Daar was geen zekerheid over, want tot vandaag de dag weet niemand wat er is gebeurd en waar Lynn is.

Waarschijnlijk zouden ze hier ook nooit achter komen, dat was de donkere kant van de zee.

Direct na het ongeluk waren ze begonnen met de zoektocht naar Lynn. De kustwacht was bijgestaan door diverse officiële en onofficiële hulpdiensten. Joe had iedereen opgetrommeld en voor hij het wist was bijna het hele eiland aan het zoeken. Missy, zijn maat bij Defensie, was direct op de zee een zoektocht begonnen. En ook duikers waren in groten getale onder water aan het zoeken. Wat dat betreft was Bonaire een klein eiland en als er dan iemand vermist werd, voelde eenieder zich betrokken.

Dat had Joe goed gedaan, maar ook frustreerde het hem dat niemand haar had kunnen lokaliseren.

Twee weken na haar vermissing wilde Tess, Lynn haar beste vriendin, een ceremonie organiseren. Niemand geloofde nog dat Lynn het had overleefd, of dat haar lichaam teruggevonden zou worden. Joe was woest geworden, zo boos zelfs dat de ambulance hem opgehaald had. Hij had kramp in zijn arm gekregen en pijn op de borst. De cardioloog had hem gewaarschuwd dat zijn stressniveau nu zo hoog was, dat zijn hart er een opdonder van had gekregen. Hij kreeg wat kalmeringstabletten mee, die hij nooit genomen had. Wel had hij zich voorgenomen het wat rustiger aan te doen. Als hij ergens het geluk zou hebben dat Lynn nog zou leven, dan kon het niet zo zijn, dat ze te horen moest krijgen, dat ook haar tweede man was overleden. Joe wist hoe ongelofelijk veel verdriet het haar had gedaan om haar eerste man te verliezen. De pijn kon hij soms nog terugzien in haar prachtige ogen.

Joe had het in eerste instantie moeilijk gevonden om haar tweede man te zijn, maar Lynn liet hem altijd blijken dat hij niet haar tweede keuze was. Ze vertelde hem keer op keer weer dat zij één van de weinige gelukkigen was, die voor de tweede keer de liefde van haar leven was tegengekomen. Dubbel geluk noemde ze het.

Dus zolang Lynn nog niet gevonden was, zou hij er alles aan doen om in leven te blijven. Hij had Tess in het ziekenhuis uitgelegd dat hij Lynn niet wil herdenken, zolang ze niet gevonden was. Als ze nooit gevonden werd, kwam er dus nooit een afscheid. Joe kon het kleine beetje hoop dat hij had onmogelijk opgeven. Alleen de gedachte eraan werd hem al bijna te veel. Hij moest door, met de overtuiging dat er hoop was, tot ze was gevonden. Het idee dat hij haar nooit meer vast kon houden, scheurde zijn hart bijna in tweeën.

Lynn en hij hadden al zoveel overwonnen, dat een stom ongeluk gewoon niet zomaar het einde kon zijn. Zoveel pech kan iemand toch niet hebben? Lynn had wel de nodige tegenslagen gehad in haar leven, zoals het verlies van haar eerste man, maar zelfs daar had ze zich doorheen geknokt. Ondanks haar gebroken hart, was ze dapper de uitdagingen weer aangegaan.

Lynn was zo krachtig, zo moedig, zo ongelofelijk lief. Joe kon zich niet indenken dat hij zelf ooit de kracht zou hebben om door te gaan met zijn leven zonder Lynn.

Joe voelde een traan over zijn wang rollen; ‘dushi waar ben je lieverd, ik heb je nog zo hard nodig’……

Zijn telefoon trilde in zijn zak, Tom verscheen in zijn beeldscherm. Tom was zijn compagnon geworden, nadat ze samen Lynn hadden bevrijd een paar maanden geleden. Hij was al jaren de persoonlijke beveiliger geweest van de man van Lynn en later van Lynn zelf.

Ze hadden samen diverse missies gehad bij Defensie en dat schept een band voor het leven. Toen ze beiden terugkwamen na een missie, ging ieder een andere kant op. Tom vertrok naar Londen om als persoonlijke beveiliger te werken en hij ging aan het werk bij Matt en Jasmine als bodyguard. Ze hadden elkaar al een tijd niet gesproken, tot Lynn als verpleegkundige kwam werken bij zijn werkgever. De band tussen hem en Tom was al snel als vanouds geworden en hij vertrouwde hem met zijn leven. In eerste instantie had hij Tom ervan moeten overtuigen dat zijn liefde voor Lynn oprecht was. Sterker nog, Joe wist dat al vanaf het eerste moment dat hij haar gezien had op het vliegveld. Als Joe nog terugdacht aan die periode toen hij haar ophaalde van Flamingo Airport, verscheen er nog steeds een glimlach om zijn mond. Ze was zo mooi, in haar leren broek en helm in haar hand. Joe had een motor moeten regelen en was ervan overtuigd dat hij een man moest ophalen voor zijn baas, maar toen verscheen Lynn voor zijn neus. Hij was lomp en onhandig geweest en zij zette hem meteen op zijn nummer. Hij herinnerde zich nog dat hij haar het liefst direct over zijn knie had willen leggen, voor haar reactie. De seksuele spanning knetterde al bij deze eerste ontmoeting, ze was niet bang van hem. Ze durfde hem uit te dagen en zocht zijn grenzen op, maar daarnaast was ze zo zorgzaam, lief en kwetsbaar. God, hij wist zeker dat hij nooit meer zo’n vrouw zou vinden, deze combinatie was namelijk ongekend.

“Ja”, antwoordde Joe kort en geïrriteerd door de telefoon. Hij wilde simpelweg met rust gelaten worden, hij kon sinds de verdwijning van Lynn geen vriendelijk woord meer uit zijn mond krijgen.

“Ze hebben een ‘Jane’ gevonden aan de noordkant. Ik had je beloofd direct te bellen wanneer ik informatie had. De locatie heb ik zojuist gestuurd.”

Joe hing op zonder gedag te zeggen en keek naar de locatie die verscheen in zijn beeldscherm. Zijn hart klopte in zijn keel. Stel dat het Lynn was, dan had hij duidelijkheid, maar de wetenschap dat hij haar nooit meer in zijn armen zou kunnen sluiten, maakte hem kapot van binnen. Heel even twijfelde hij een moment of hij wel hiernaartoe wilde. Dit zou Lynn kunnen zijn en dan kon hij het niet meer ontkennen. Joe schudde zijn hoofd, hij moest het weten: was ‘Jane’ Lynn?

Joe parkeerde zijn auto vlak bij de plek die Tom naar hem had gestuurd. Er was een stukje afgezet met lint, maar hij zou erlangs kunnen lopen en even een glimp op kunnen vangen van ‘Jane’.

De duikers waren hun uitrusting aan het uittrekken. Er stonden een aantal agenten te praten met elkaar en leken de grootste lol te hebben. Het irriteerde hem mateloos, respectloos vond hij het. Er lag hier iemand die waarschijnlijk een geliefde was van iemand en de agenten vonden dat waarschijnlijk grappig.

Joe voelde een hand op zijn schouder; “ik ga kijken, blijf maar hier.”

Het was Collin, zijn andere maat en vriend bij Defensie. Hij had zijn eigen sportschool in Kralendijk, waar hij lesgaf in vechtsporten. Lynn had meerdere lessen van hem gehad, als ze stoom af moest blazen als hij het weer eens verknald had. Collin was iemand die altijd voor je klaar stond, voor je maar kon denken dat je wel hulp nodig zou kunnen hebben. Daarnaast was hij een expert als het ging om wapenverzameling en opsporingsapparatuur. Het kantoor van zijn sportschool was meerdere keren het hoofdkwartier geworden als er problemen waren.

Joe was blij met de vriendschappen die hij had, maar kon nu onmogelijk deze dankbaarheid tonen. Ook vandaag moest Collin het doen met een ‘knikje’. Dat was het maximale wat Joe kon opbrengen.

Hij moest toekijken hoe Collin naar de agenten liep en ze amicaal een hand gaf en deed alsof hij meelachte met de grappen die er waren. Dat was hoe het hier werkte, je kon niet als een bulldozer door de mensen heen rammen, het moest subtiel gaan en met vriendelijkheid, anders kreeg je niets voor elkaar. Joe wist dat, daarom was het beter dat Collin dit zou doen.

Het leek eeuwig te duren en het praatje dat Collin had met de agenten, was overdreven vriendelijk. Joe kreeg bijna kokhalsneigingen. Dit kwam niet alleen door de manier waarop er gelachen werd, terwijl er iemand was overleden, maar ook omdat Joe de spanning bijna niet meer aan kon. Zou Lynn onder dat laken liggen, zou ze echt zijn gestorven bij het ongeluk?

Ondanks dat iedereen hem probeerde te vertellen dat hij moest accepteren dat Lynn er niet meer was, kon hij maar niet zijn gevoel en hoofd op één plek krijgen. Zijn hoofd vertelde dat Lynn onmogelijk nog kon leven, maar zijn hart kon het niet accepteren. Lynn was een vechter, er moest een logische verklaring zijn dat ze hem niet belde of liet weten waar ze was.

Alles kon hij bedenken in deze verklaring, maar ‘dood’? Nee, dat paste niet. Hij voelde het gewoon niet. Ergens in zijn lichaam zou dan hem toch moeten overtuigen dat het echt voorbij was tussen hen.

Collin liep naar het laken, nadat hij weer vriendelijk een hand had geschud en dus blijkbaar toestemming had gekregen om even te mogen kijken. Het verbaasde hem iedere keer weer hoe het ‘ons-kent-ons-cultuurtje’ hier werkte. In de meeste landen waar hij gewerkt had, moest een identificatie officieel gebeuren en hier uiteindelijk waarschijnlijk ook wel, maar Collin wist dat hij daar niet op kon wachten. Het leek wel alsof Collin in slow motion naar de brancard liep. Joe voelde zijn oren suizen en alle andere omgevingsgeluiden vielen weg. De focus was op Collin: wat zag hij? Wat wist hij? Joe werd gek van de onzekerheid.

Collin stond met zijn rug naar het publiek en trok het bovenste gedeelte van het laken omhoog, om het vervolgens weer terug te leggen. Hij knikte kort naar de agenten dat hij klaar was. Collin draaide zich om en schudde zijn hoofd naar Joe. Het was Lynn niet, ze was het niet.

Mijn god Lynn, waar ben je? Joe zag de wereld om zich heen draaien, verloor het gevoel in zijn benen en viel met een doffe klap op de grond.

2) Dof

Joe voelde zijn hoofd bonken en hoorde op de achtergrond mensen praten, hoewel hij het gesprek niet helemaal kon volgen. “Alles hier doet hem aan Lynn denken, hij moet van het eiland af.”

“Dat kunnen we toch niet voor hem beslissen?”

“Je ziet toch hoe hij eraan toe is? We moeten ingrijpen, voor we ook hem moeten verliezen. Ik kan niet meer mensen verliezen, we moeten toch iets kunnen.”

De stemmen werden vager en Joe viel weer in een diepe slaap.

Hij zag Lynn in de verte. Het was meer een schim en contouren, maar aan alles was het duidelijk dat het Lynn was. Hij zag het duidelijk aan haar gezicht, de mooie vorm van haar borsten, haar prachtige ronde billen, haar benen. Zonder echt alles duidelijk te kunnen zien, wist Joe zeker dat het zij was. Er liep een man op haar af en kuste haar.

Joe schoot recht overeind. Hij was drijfnat van het zweet en het duurde even voor hij de omgeving in zich op kon nemen.

De muren waren wit, het plafond was wit, er zaten tralies voor de ramen en er was een metalen deur zonder raam, maar met een luik. Hij lag op een hard matras en er was een soort deken die over hem heen lag.

Joe stond op en liep wankel naar de deur. Hij voelde zich draaierig en wilde frisse lucht, dan zou hij zich wel beter voelen.

Weg uit deze muffe kamer.

Joe probeerde de deur te openen, maar deze klemde. Hij trok wat harder aan de deurkruk, maar deze bewoog niet mee. Joe zette zijn voet naast de deur en trok nog harder aan de deur, maar er zat geen beweging in.

“Meneer Jansen,” klonk er door een geluidssysteem uit het plafond.

Het duurde even voordat Joe het door had dat de vrouwenstem het tegen hem had. Alles ging traag in zijn hoofd en die duizeligheid hielp ook niet mee.

“Ja, waar ben ik?”

“Meneer Jansen, ik begrijp dat u veel vragen heeft, maar u heeft vanmiddag medicatie gekregen om u te helpen. U kunt het beste weer in bed gaan liggen en dan zorg ik dat er morgenochtend iemand komt om alles uit te leggen.”

Joe begreep er weinig van, maar als deze vrouw dacht dat hij weer netjes terug naar bed ging, zoals je een hond naar zijn mand kan sturen, had ze het mooi mis! Wat dacht ze wel niet met wie ze te maken had. Hij probeerde het beeld van de kamer goed te krijgen, maar wat hij ook probeerde en hoe vaak hij ook in zijn ogen wreef, de duizeligheid bleef aanwezig.

Joe schopte en sloeg tegen de deur; “doe godverdomme die deur open!” schreeuwde hij.

Weer de stem door de speaker; “meneer Jansen, blijf alstublieft rustig, zo maakt u de hele afdeling wakker.”

Afdeling? Waar was hij in godsnaam beland? “Waar ben ik en hoe laat is het?”

“U bent opgenomen, daarom is het beter om te gaan slapen. Morgenochtend kunnen ze u verder helpen. Het is nu drie uur in de nacht en alleen voor spoedgevallen kan ik de psychiater bellen.”

‘Psychiater’? Wat is hier in godsnaam aan de hand? “Ik weet niet wie u bent, maar u gaat er wel voor zorgen dat er nu iemand mij hieruit komt halen!” schreeuwde Joe naar de intercom.

Het was stil in de kamer en ook uit de intercom kwam geen geluid meer. De duizeligheid in zijn hoofd was nog steeds irritant aanwezig en verdween maar niet naar de achtergrond. Hij moest helder zien te worden. Wat voor troep hadden ze hem gegeven?

Naast de duizeligheid, had hij hoofdpijn en voelde hij zich ook slap en dof. Hij begon zo goed en kwaad als het mogelijk was te bonken op de deur. Even later ging er een schuifje open in de deur.

“Meneer Jansen, gaat u alstublieft terug in uw bed liggen en wacht tot het licht wordt. Ik zal vragen aan de psychiater of hij bij u wil starten met het lopen van zijn ronde. Als u niet gaat slapen, moet ik u iets geven tegen de onrust, zodat de rest van de afdeling geen hinder meer ondervindt.”

Joe dacht even na en analyseerde kort wat zijn opties waren: nu nog meer herrie maken betekende dat hij nog meer zooi in zijn lijf zou krijgen. Joe wilde helder worden, hij moest weer na kunnen denken. Een andere optie was er dus eigenlijk niet.

Joe stond op en liep wankelend naar het bed. Het luikje van de deur sloot zich en de voetstappen op de gang stierven langzaam weg. Er kraakte een deur open en dicht en vervolgens werd het muisstil. De kamer waar hij in lag was warm en hij voelde zich klam. Hoe lang zou hij al niet gedoucht hebben? Wat was er toch gebeurd? Waar was Collin? Waar was Tom? Waar was Sarah, zijn enige lichtpuntje, iedere dag weer? Hoe Joe zijn best ook deed om wakker te blijven, zijn ogen werden zwaarder en hij viel in slaap op het inmiddels klam geworden, harde matras. Weer droomde hij over Lynn. Hij kuste haar, maar ze kuste niet terug. Ze had vuur in haar ogen en keek hem verbaasd, maar ook kwaad aan.

Daarna verdween ze naar de achtergrond. Joe wilde haar tegenhouden, maar hoe hard hij ook rende, hij kon haar niet meer vinden. Ineens stond hij bij een afgrond en wankelde hij op het puntje. Bijna viel hij over de rand, maar nog net op tijd pakte een hand hem vast. Iemand redde hem, maar toen hij zich omdraaide was er niemand. De punt van de rots brak af en Joe viel in een zwart gat naar beneden. Hij bleef maar vallen en vallen, er kwam geen einde aan zijn val tot hij Lynn zag staan in de verte en een klap voelde.

Joe opende zijn ogen en lag naast zijn bed op de harde vloer. Er scheen een zonnestraal naar binnen, het was licht. Vandaag zou hij antwoord krijgen op zijn vragen, vandaag werd weer alles helder.

Het leek wel eeuwig te duren voor het luikje in de deur openging en een grimmige, doorleefde man zich voorstelde als dokter Garcia. “Goedemorgen meneer Jansen, ik begreep dat u mij wilde spreken.”

“Waar ben ik en hoe lang ben ik hier al?”

“Hoe voelt u zich vandaag?” vroeg de arts aan Joe, zonder antwoord te geven op zijn vragen.

“Ik voel me beroerd, duizelig en heb barstende hoofdpijn.”

“Dat is niet zo mooi, daar zal ik zo gelijk iets voor geven. Het is niet de bedoeling dat u zich slechter gaat voelen nu u hier bent. Wij proberen juist te zorgen dat u zich beter gaat voelen.”

“Welke medicatie heeft u mij tot nu toe gegeven?”

“De zuster komt zo langs om u nieuwe medicatie te geven, dan praten we aan het einde van de middag even verder. Hopelijk voelt u zich dan beter.”

Het schuifje ging weer dicht en voordat Joe het goed en wel snapte was het gesprek beëindigd. Er was geen enkele vraag beantwoord. Sterker nog, hij had nu nog meer vragen dan voor het eenzijdige gesprek.

Het schuifje ging weer open en een vriendelijk gezicht verscheen voor de deur. “Meneer Jansen, ik kom uw medicatie geven. Ook heb ik ontbijt voor u. Kan ik binnenkomen, of voelt u zich daar niet goed genoeg voor?”

‘Niet goed genoeg voor? Waar heeft ze het over? Natuurlijk kan ze binnenkomen.’ Joe knikte naar de vrouw en deed een stap bij de deur vandaan.

“Meneer Jansen, zoals ik u al eerder heb gezegd moet u op het bed gaan zitten. Ik kan pas de deur opendoen als u op bed zit.

‘Zoals ze al eerder gezegd heeft?’ Ondanks dat hij weinig begreep van haar woorden, ging Joe rustig op bed zitten. Zijn hoofd bonkte inmiddels bijna uit elkaar en voor zijn ogen verschenen vlekken. Joe knipperde met zijn ogen om het beeld weer scherper te krijgen, maar in plaats van het verbeteren van zijn zicht, werd het juist waziger. Wat was er toch met hem aan de hand?

“Meneer Jansen? Meneer Jansen? Gaat het wel?”

Het laatste wat Joe zag, was de vloer waar hij in vertraagd beeld op viel.

“Code rood, code rood!” gilde de verpleegkundige.

Joe werd wakker in een andere kamer dan waar hij eerst lag. Zijn hoofd bonkte nog steeds en ook de vlekken waren nog steeds niet weg. Er piepte iets naast zijn bed. Joe wilde met zijn handen in zijn gezicht wrijven om die vervelende vlekken weg te krijgen, maar zijn handen waren vastgemaakt aan het bed. WTF is er toch in hemelsnaam aan de hand?

Daar verscheen dokter Garcia weer. Mooi, misschien kon hij nu wel antwoord geven op een paar vragen.

“Kijk, u bent weer wakker. Daar heeft u ons even laten schrikken, meneer Jansen.”

“Waar ben ik en waarom ben ik hier?”

“We hebben uw medicatie aangepast, dus als het goed is moet u zich nu beter voelen.”

“Ik voel me helemaal niet beter. Mijn hoofd knalt bijna uit elkaar en ik zie allemaal vlekken voor mijn ogen. Welke medicatie heeft u mij gegeven?”

“Ik zal de zuster zo vragen om iets extra’s te geven tegen de pijn en verder moet u uitrusten. We kunnen pas met de therapie beginnen als de medicatie goed is ingesteld op uw ziektebeeld.”

“Nou weet ik dat mijn heldere blik op dit moment is verdwenen, maar ik weet wel dat ik recht heb op het inzien van mijn medische gegevens. En verder wil ik nu een advocaat, u mag mij niet tegen mijn wil vasthouden, dat is namelijk vrijheidsberoving. Dus u gaat nu regelen dat er iemand mijn vragen gaat beantwoorden, of u gaat daadwerkelijk voelen hoe diep u in de problemen zit.”

Joe had al zijn kracht verzameld om zo duidelijk en rustig mogelijk deze woorden uit te kunnen spreken. Voor zijn gevoel was het gelukt, maar de arts knikte naar de zuster die aan de andere kant van het bed stond. Ze gaf hem een injectie in zijn arm en voor hij zich kon verzetten, voelde hij zich slap worden en zonk in een diepe slaap.

3) Gebroken

Haar lichaam deed zeer en vooral de rechterkant van haar lichaam kon ze door de pijn nauwelijks bewegen. Ze probeerde de omgeving in zich op te nemen, maar ze kon zich lastig focussen. Het leek wel of haar rechteroog niet open wilde.

“Hey lieverd, ben je eindelijk wakker?”

“Waar ben ik, waarom heb ik zoveel pijn?”

“Weet je dat niet meer? Lieverd, je bent over boord geslagen. Je bent ontzettend slecht terecht gekomen en als je geen reddingsvest aan had gehad, had ik je waarschijnlijk nooit meer gevonden. Je hebt ondanks alle breuken en verwondingen enorm veel geluk gehad. Ik had niet geweten wat ik had moeten doen als ik je verloren had hier midden op de oceaan.

Het was gelukt om haar linkeroog goed open te doen en keek de man die voor haar zat verbaasd aan.

“Wie ben jij?”

Hij pakte haar linkerhand vast; “lieverd ik ben het, Dex. Dat weet je toch wel, ik ben je man? We zijn een paar weken geleden op huwelijksreis gegaan en steken nu de oceaan over.”

Ze probeerde iets te herkennen aan de man die voor haar zat of iets van de boot waar ze blijkbaar op zat, maar alles leek wel een zwart gat te zijn.

Er prikte tranen in haar ogen, maar waarom ze moest huilen wist ze zelf eigenlijk niet. Als ze zich niets kon herinneren, waarom voelde ze dan wel verdriet?

“Hey rustig maar, we komen er samen wel uit. We hebben samen al zoveel meegemaakt, dat we dit ook wel overwinnen. Wat kun je je nog wel herinneren?”

Ze dacht na, maar wat ze ook probeerde, er was niets, alsof ze hiervoor nooit bestaan had. Het voelde leeg, en hoe meer ze haar best deed, hoe onrustiger ze werd.

“Ik kan me helemaal niets herinneren, zelfs mijn eigen naam niet”, zei ze in paniek.

“Dat geeft niets, dit is waarschijnlijk een reactie op het trauma. Je heet overigens Liz, maar laten we er eerst voor zorgen dat je lichamelijk hersteld, dan komt je geheugen echt vanzelf wel weer terug. We bekijken het even van dag tot dag en als het helemaal niet meer gaat, varen we gewoon terug naar huis.”

‘Liz?’ De naam zei haar niets.

“Waar is thuis?”

Dex keek haar met medelijden aan; “eerst lichamelijk herstellen, dan de volgende stap, oké?”

Liz knikte, maar helemaal instemmen kon ze ook niet. Iets voelde niet goed. Ze kon er niet de vinger op leggen, maar haar voelsprieten stonden op scherp.

“Goed, eerst lichamelijk herstel. Wat is de schade?”

“Je hebt je scheenbeen gebroken. Deze heb ik gezet en er gips om heen gedaan. Ik vermoed dat je een paar ribben gebroken hebt of gekneusd, maar ik heb hier geen röntgenapparaat, dus dat kunnen we niet checken. Je hebt je pols waarschijnlijk zwaar gekneusd, daar zit nu gips omheen om het rust te geven, maar als het volgende week goed gaat kun je een spalk krijgen voor wat meer bewegingsvrijheid. Verder is je oog beschadigd. Deze is opgezet en heeft alle kleuren van de regenboog, maar dat geneest vaak wel goed. En je hebt een aantal hechtingen in je hoofd. Ik denk dat ik het meeste wel opgenoemd heb. Misschien mis ik nog blauwe plekken of andere kneuzingen, maar dit is wat ik kon ontdekken.”

“Hoe kan je dat allemaal weten. Kan jij gipsen? Moet ik niet even naar een ziekenhuis voor een check-up?”

Dex keek haar vol begrip aan; “uh, je bent getrouwd met een traumachirurg, dus dat is een fijne bijkomstigheid. Daarnaast zitten we midden op de oceaan. Hier zijn geen ziekenhuizen. Maar zodra we aan wal gaan, laten we je nog even checken in een kliniek. Belangrijk is dat je me steeds goed vertelt hoe het met je gaat.”

Traumachirurg, ze was getrouwd met een traumachirurg. Hoe kon het toch dat ze zich er niets van kon herinneren? Of geen warm gevoel krijgt als ze werd aangeraakt door hem? In plaats van zich op haar gemak te voelen, wilde ze het liefst vluchten.

Maar waar moest ze naartoe? Ze zaten midden op de zee en er was geen land om haar heen te bekennen. Dan waren er ook nog allerlei breuken en ze voelde zich vreselijk.

“Ik ga even eten klaar maken, heb je ergens trek in?”

“Ik weet niet wat ik lekker vind, dus verras me maar.

Waarschijnlijk weet jij wel wat ik lekker vind.”

Er verscheen een glimlach om Dex zijn mond en ondanks haar vluchtneiging, gaf zijn glimlach haar wel een fijn gevoel.

Dex stond te kokerellen en het begon heerlijk te ruiken. Haar maag rommelde en voelde leeg aan. Hoe lang had ze niet gegeten? “Wat ben je aan het maken?”

“Wat wokgroente in sojasaus en rijst. Daarnaast eten we tonijn, die ik gister gevangen heb. Klinkt dat bekend?”

“Nee, maar het ruikt wel lekker en mijn maag knort.”

“Je hebt ook altijd een gezonde eetlust, dus het verbaast me niets dat je lichaam nu aangeeft honger te hebben.”

“Hoe lang heb ik geslapen? Ik kan me niet herinneren dat mijn been en arm in het gips zijn gegaan, dus ik moet al een paar dagen ‘out’ geweest zijn.”

“Liefje, ik heb hier de halve apotheek aan pijnstilling bij me, dus ik heb je de afgelopen week behoorlijk wat de sedatie gegeven. Je had zoveel pijn en ik kon het lijden niet aanzien.”

“Een week geleden? Is het al een week geleden?”

Dex zette een bord vol eten voor haar neus. “Volgens mij zouden we je eerst op je lichamelijke herstel focussen. Voor vandaag heb je voldoende informatie te verwerken gehad, morgen praten we weer verder.”

Ze ate het eten in stilte op. Liz had haar bord maar half leeggegeten. Het had haar wel gesmaakt, maar ze kon niet meer eten. Of het kwam door de spanning die er in de lucht hing, of omdat ze misselijk was geworden, was haar niet duidelijk. “Kun je me naar bed helpen, ik ben moe en wil graag gaan slapen.”

“Natuurlijk, sla je armen maar om mijn nek, dan til ik je naar het bed toe.”

En alsof hij dit al jaren deed, tilde hij haar op alsof ze een veertje was en legde haar in bed.

Liz rook zijn lichaam, maar ook dit gaf geen herinnering. Ze begreep er niets van. Iets in haar lichaam moest toch een herkenning geven? Al was het maar een gevoel, maar er kwam niets. Geen herkenning, geen warm gevoel, geen aantrekkingskracht.

“Ik haal nog even je medicijnen, dan kan je goed uitrusten. Morgen kijken we dan even verder.”

Liz kon weinig uitbrengen en nam braaf haar medicijnen in. Ze voelde zich langzaam in een diepe rust komen en sloot haar ogen.

4) Onrust

Joe hoorde een piep van een automaat naast hem. Het piepende geluid drong tot ver in zijn hoofd door en maakte zijn hoofdpijn nog pijnlijker. Hij probeerde overeind te komen, maar zijn handen zaten nog vast aan de zijhekken van het bed. “Hallo, is er iemand?”

Er kwam een jonge vrouw gekleed in het wit naar hem toe. Haar haren zaten in een staart gebonden, ze had een te groot uniform aan en straalde onzekerheid uit.

“Wat kan ik voor u doen?” vroeg ze met een piepstemmetje.

“Wat is je naam?”

“Amber.”

“Amber, waar kom je vandaan? Uit Nederland volgens mij, klopt dat?”

Amber knikte voorzichtig. Ze leek op een konijntje in de koplampen van een auto, vlak voor een aanrijding. Ondanks het ongeduld van Joe, wist hij dat dat hem nog niet verder had geholpen. “Amber kan je me vertellen waar ik ben en waarom ik zo’n hoofdpijn heb?”

“U bent op de afdeling Psychiatrie”, zei ze ingetogen.

“Amber, wat ben jij aan het doen?” sprak een strenge stem haar toe.

Het hoofd van Joe deed onmiddellijk nog meer pijn door de schelle stem. Er verscheen een andere verpleegkundige in hetzelfde uniform. Deze dame straalde autoriteit uit. Joe was niet bang aangelegd, maar snapte goed waar de angst bij Amber vandaan kwam.

“Meneer riep om hulp en er was niemand anders.”

“Wegwezen hier. Jij mag helemaal nog geen contact hebben met agressieve patiënten!”

Joe wist niet wat hij hoorde. ‘Agressieve patiënten’? Had ze het over Joe?

Amber liep met een gebogen hoofd weg. De andere verpleegster draaide zich naar Joe toe;

“Meneer Jansen, wat kan ik voor u doen?”

“Ik wil graag weten waarom ik zo’n hoofdpijn heb”, antwoordde Joe zo rustig als mogelijk was.

“Meneer hier kan ik geen antwoord op geven. Daarvoor moet u bij de psychiater zijn.”

“Zou u willen vragen of hij wil komen om mijn vragen te beantwoorden?”

“Hij is vanmorgen al geweest en komt na het weekend weer kijken hoe het met u gaat. U moet uitrusten. Ik zal u zo extra medicatie geven tegen de hoofdpijn.”

Nog voor Joe wat kon terugzeggen was ze weer verdwenen, om daarna terug te komen met medicijnen.

“Nee, niet nog meer medicatie, ik moet helder worden.”

“Meneer Jansen, zonder medicatie wordt u niet beter. U moet vertrouwen dat de dokter het beste met u voor heeft.”

De medicatie begon in te werken en Joe zakte weer in een roes.

Hoe graag hij er ook tegen wilde vechten, hij werd weer meegezogen in de sluimering van wazigheid.

Joe droomde, maar zelfs zijn droom was zwart en onsamenhangend. Hij liep ergens overheen, maar kon niet zien waarover. De grond was donker, de omgeving was duister en er leek geen route te zijn waar hij naartoe ging. Het was een wandeling in de oneindigheid die maar niet ophield. Hij probeerde zich te focussen op een bepaald beeld, maar alles was donker. Er was geen licht in de verte waar hij naar toe kon lopen, er was gewoon niks. Er klonk een stem in de verte. Het was een vrouwenstem, maar hij herkende het niet. Joe probeerde iets te zeggen, alleen kwamen er geen klanken uit zijn mond.

“Meneer Jansen? Meneer Jansen? Kunt u wakker worden? Doe u ogen eens open?”

Langzaam opende Joe zijn ogen en zag dokter Garcia naast zijn bed staan.

“Zo, hoe voelen we ons vandaag?”

De vraag leek zo simpel, maar de vorige keer toen hij vertelde hoe hij zich voelde, werd hij platgespoten. In zijn hoofd bonkte nog steeds een vervelende pijn. Alsof ze een bom erin hadden gedaan die langzaam aftelde en bij elke tik steeds meer druk op zijn schedel vormde. Joe kon zich moeilijk concentreren op de arts en zag de kamer om zich heen tollen. Joe voelde de banden strak om zijn polsen, hij was niet in staat om ze te bewegen en het irriteerde hem mateloos dat hij werd behandeld als een idioot. In zijn beste versie van zichzelf probeerde hij zijn gezicht in de plooi te houden;

“Ik voel me een stuk beter. Een beetje duf nog.”

De arts keek enigszins verbaasd over zijn leesbrilletje op zijn neus. Er kon zelfs een klein glimlachje vanaf. “Dat is goed om te horen. De medicatie begint waarschijnlijk aan te slaan. Als u zich beter voelt, dan gaan we vandaag proberen om u terug te plaatsen naar een andere kamer en zullen de medicatie dan niet meer via het infuus gaan geven.”

Oké, dat is dus de manier om hier iets voor elkaar te krijgen: liegen.

“Dokter Garcia mag ik u wat vragen.”

“Dat ligt eraan. Vragen die uw herstel kunnen belemmeren, kan ik helaas niet beantwoorden.”

Joe dacht na welke vraag hij het belangrijkste vond, want waarschijnlijk kreeg hij maar één kans vandaag.

“Is er nog bezoek voor mij geweest?” Joe hoopte dat het de juiste vraag was. Hij wilde de deur openhouden om informatie in te winnen.

“Op dit moment bent u nog niet in staat om bezoek te ontvangen, maar als u vooruitgaat kunnen we dat wellicht over een paar weken herzien. Ik ga weer verder naar de volgende patiënten en zie u morgen.”

Joe moest zijn uiterste best doen om een knikje en klein glimlachje te geven aan de arts toen hij vertelde dat hij over een paar weken misschien weer bezoek kon ontvangen. Iedere dag in dit gesticht was hem er één te veel. Het was Joe volledig onbekend waarom hij hier was opgesloten. Het laatste wat hij zich kon herinneren was Collin bij een opgedoken lichaam. Zijn hoofd bonkte weer pijnlijk door het piekeren. De pinnige verpleegkundige stond naast zijn bed.

“Meneer Jansen, ik heb hier uw medicijnen. Als u deze inneemt, dan kan ik daarna uw infuus verwijderen. Ik zal één band om uw polsen verwijderen, zodat u zelf kan laten zien dat u uw medicijnen inneemt. Ik wil u wel waarschuwen. Indien u ook maar enige vorm van agressie laat zien of u de medicijnen niet doorslikt, blijft u hier of gaat u terug naar de isolatiecel.”

Joe knikte naar de pinnige verpleegkundige, ondanks dat hij geen flauw benul had waar ze het over had. Agressief naar hulpverleners? Joe zou nooit geweld gebruiken, tenzij het voor zelfverdediging of ter bescherming is.

De band om zijn pols ging af en Joe zag de schaafplekken op zijn arm. Hoe kwam dat daar, wat was er met hem gebeurd? Joe nam de medicijnen en het plastic bekertje van de verpleegkundige aan en leegde deze in zijn mond. Deze keer zou hij ze netjes innemen, maar het zou één van de laatste keren zijn. Van deze troep kon hij niet beter worden, hij moest weer helder worden en van zijn vervelende koppijn af zien te komen. Misschien was het wel een bijwerking van die rotzooi die ze hem gaven.

“Mond open, tong omhoog. Keurig meneer Jansen, de medicatie is weg. De komende dagen zal blijken of dit ook helpt tegen het agressieve gedrag van de afgelopen weken.”

Joe pakte met zijn losse hand de pols van de verpleegkundige vast. Ze schrok en wilde het op een gillen zetten, maar net voor ze dat kon doen zei Joe: “ik weet niet wat ik gedaan heb of hoe het komt dat jullie bang voor me zijn, maar ik wil mijn excuses aanbieden. Ik ben geen agressieve man.”

Joe liet haar pols los en de verpleegkundige deed direct een stap naar achter. Ze was zo geschrokken, dat ze geen woord meer kon uitbrengen en liep zonder iets te zeggen weg met de medicijnkar. Joe maakte met zijn vrije hand de andere onrustband los van zijn pols. Ook deze arm zat onder de schaaf plekken. Het leek wel of hij er heel vaak en heel hard aan had getrokken, terwijl de banden om zijn polsen zaten. Joe kon niets herinneren, maar was dan ook al twee dagen platgespoten, dus het was onmogelijk om die dagen zich te kunnen herinneren.

Joe bleef rustig in bed liggen wachten wat er ging gebeuren. Hij probeerde een plan te bedenken hoe hij de medicijnen de volgende keer niet in kon nemen. Heel ver met het bedenken kwam Joe niet, de medicatie begon weer te werken en hij viel in een diepe slaap.

5) Alleen

Liz werd wakker van de pijn in haar been en ribben. Het was nog donker buiten en de boot deinde zachtjes op de golven. Er brandde een lampje naast het bed dat de kamer een klein beetje verlichtte. Naast haar lag een man, haar man, ‘Dex’ zoals hij zichzelf noemde. Ze probeerde nog een keer een herinnering op te roepen, waardoor ze iets kon herkennen aan deze man. Maar hoe hard ze ook haar best deed, deze man had niets bekends. Niet zijn zachte gesnurk, niet zijn gezichtstrekkingen, niet zijn lichaam. Ze scande zijn body af en analyseerde dit in haar hoofd: hij was slank en zag er gebruind uit, zijn armen waren een beetje gespierd, maar absoluut geen afgetraind lichaam. Ze dwaalde verder naar beneden en zag halverwege zijn lichaam de contouren van zijn geslacht. Even schrok ze, was deze man zonder ondergoed in bed gestapt naast haar? Heel even kreeg ze een glimp van een herinnering, maar ze kon het niet plaatsen bij deze man. Ze begreep niet waarom.

“Hey, ben je wakker?” vroeg Dex.

Ze schrok en haar lijf trok stijf van de plotselinge beweging. Een pijnscheut verspreidde zich verder in haar lichaam.

“Heb je pijn?”

Ze knikte en kon nog net haar tranen wegdrukken.

“Ik haal even pijnstillers, wacht even.”

Dex stapte uit bed, waardoor Liz een goed zicht kreeg op zijn billen en vervolgens zijn geslacht. Onbewust rilde ze, hoewel ze niet wist waar dat vandaan kwam. Ze zou deze man toch vaak genoeg bloot hebben gezien als ze getrouwd waren?

Waarschijnlijk had ze gewoon pijn en kwam daar haar lichamelijke reactie van, stelde ze zichzelf gerust.

Na de pijnstiller viel ze weer in slaap en werd wakker toen de zon door het kleine raampje van het schip naar binnen scheen. Het was warm geworden in de kajuit en Liz had het benauwd in de kleine ruimte. Ze moest plassen en probeerde voorzichtig omhoog te komen. Ze had niet te veel pijn, waarschijnlijk door de pijnstillers die ze vannacht had gekregen. Langzaam strompelde ze naar de wc. Het viel niet mee om in de kleine wc te draaien met haar been in het gips. Even ving ze een glimp op van een onbekende vrouw. Het duurde even voor ze besefte dat deze vrouw het spiegelbeeld van haarzelf was. Ze schrok zich rot.

Niets van wat ze in de spiegel zag, leek haar bekend voor te komen. De vrouw had donker kort haar. Bovenop was het wat langer en achter kort. Haar gezicht was blauw aan één kant en opgezet. Boven haar wenkbrauw zaten wat hechtingen en ook bij haar haargrens zaten een paar kleinere hechtingen.

“Gaat het”, vroeg Dex die ineens vlakbij stond. De ruimte was al klein, maar met zijn aanwezigheid, voelde Liz zich nog meer in een hoek gedreven.

“Ja”, stamelde ze. “Ik moet even naar de wc.”

“Zal ik even helpen?”

“Nee, nee”, antwoordde ze snel. Ze moest er niet aan denken dat hij hielp om haar broek naar beneden te krijgen of überhaupt haar lichaam aanraakte.

“Roep maar als je mij nodig hebt en niet steunen op je been, de breuk is daar niet stabiel genoeg voor.”

Liz ging rustig zitten en nam even gebruik van de gelegenheid om alleen te zijn. Wie was die vrouw in de spiegel? Waarom herkende ze haar eigen gezicht niet meer terug? Ze moest zich toch wel iets herinneren? Misschien iets van vroeger, toen ze klein was. Hoe Liz ook haar best deed, leek het wel alsof iets haar herinneringen geheel blokkeerde. Ze herinnerde wel de dag van gisteren, dat was een geruststelling, hoewel gisteren een beetje wazig was.

Langzaam strompelde ze naar boven, waar Dex aan het roer stond. Het was heerlijk warm weer en het water was prachtig helder van kleur. Hij maakte een plek vrij zodat ze kon zitten en legde een kussen onder haar been.

“Je been moet voldoende rust krijgen, anders gaat deze opzwellen onder het gips en dat gaat knellen.”

Ze knikte, maar kon weinig uitbrengen. Ze had een ongemakkelijk gevoel, wat maar niet weg wilde gaan.

“Blijf even zitten, dan maak ik een ontbijtje en haal ik je medicijnen.”

Liz voelde de warme wind langs haar nek glijden en tuurde over de zee. Het kalmeerde haar en even genoot ze van het moment dat het uitzicht eindeloos was.

Dex kwam terug met een dienblad vol verschillende gerechten.

“Gekookt ei, roerei, fruit, yoghurt en thee.” Liz wist nog niet waar ze trek in had, maar het rook heerlijk.

“Waar zijn we op het moment?”

“We varen in de Caribische zee en zijn onderweg naar Colombia. Daar wil ik aan land gaan om boodschappen te doen en medicatie te gaan halen. Ook moet ik een paspoort voor je regelen, omdat je paspoort in zee is gevallen toen je overboord sloeg. Ik ben dan even een paar uur van boord, maar moet wel zeker weten dat je het zonder mij redt.”

“Natuurlijk, ik hoef toch niets te doen en kan blijkbaar alleen naar het toilet”, antwoordde Liz luchtig.

“Vannacht verwacht ik aan te komen. Dan gaan we voor anker en word ik opgehaald door kennissen. Zij zullen me helpen om alles te regelen.”

Liz knikte, het gaf haar een fijn gevoel dat ze morgen even alleen was. Misschien kon ze dan rustig nadenken en herinneringen ophalen.

Het was donker toen Liz wakker schrok van een motorbootje en gepraat van mensen naast het schip. Ze hoorde voetstappen naar de slaapkamer komen. Liz hield haar adem in en hoopte maar dat er geen vreemde mensen aan boord waren gekomen.

“Hey lieverd”, hoorde ze Dex fluisteren. “Dat is mijn lift naar het vasteland. Heb jij nog iets nodig? Ik heb je ontbijt in de koelkast staan en ook een lunchpakket gemaakt. Beloof me dat je rustig aan doet en je medicatie inneemt als je ontbeten hebt. Dit staat klaar op de koelkast.”

“Hm oké”, mompelde Liz.

Dex gaf haar een kus op haar voorhoofd en liep naar boven.

Liz hoorde hem zachtjes praten in een andere taal. Ze luisterde goed en kon verstaan waar ze het over hadden;

“tienes dinero?”

“Si, tienes una foto de ella?”

“Si, vamos.”

Ze spraken over geld en een foto. Liz kon niet horen waar ze het verder over hadden, maar ze wist zeker dat ze een andere taal beheerste! Ze had iets nieuws ontdekt over zichzelf en kon niet wachten om te vragen aan Dex welke taal ze spraken.

Liz probeerde nog wat te slapen, maar lag alleen maar te woelen onder het laken en besloot op te staan. Voorzichtig was ze naar het achterdek van het schip gekropen en zag de mooiste zonsopgang die ze zich kon voorstellen. De lucht kleurde roze en oranje vlak voor de zon zich liet zien. Het was een prachtig schouwspel van de natuur.

Na het ontbijt besloot Liz zich te gaan wassen. Ze voelde zich plakkerig van de warme slaapkamer. Daarnaast kon ze zich ook niet herinneren wanneer ze zich voor het laatst gewassen had. Nu Dex er niet was, kon ze rustig poedelen, zonder het gevoel te hebben dat er iemand naar haar lichaam kijkt. Best een rare gedachte, want ze zal ongetwijfeld seks hebben gehad met Dex, toch kon ze zich er geen voorstelling van maken. Ondanks zijn zorgzaamheid en geduld, voelde ze geen liefde voor hem.

Wellicht was dat ook iets wat langzaam terug zou komen, ze was immers niet voor niets met deze man getrouwd.

Het viel niet mee om alles met één hand, pijnlijke ribben en een gipsbeen te doen, maar het lukte. Alleen haren wassen moest ze echt even aan Dex vragen. Het idee alleen al vond ze vreselijk, ze wilde niet afhankelijk zijn van iemand. Ze wist nog niet goed wie ze was, maar wist wel zeker dat ze een andere taal beheerste en zelfstandig was.

De dag ging over in de avond. Net zoals de zon zich ’s ochtends van haar beste kant had laten zien, was de zonsondergang al net zo spectaculair geweest. Dex was nog niet terug naar de boot gekomen en Liz begon zich wat ongerust te maken. Wat moest ze doen als hij niet terug zou komen? Wist ze hoe ze een schip moest besturen? Maar hoe ze ook d’r best deed, er kwam weinig kennis naar boven over boten, schepen of zeilen.

In de loop van de middag was Liz wat gaan speuren in het schip en was een aantal medische boeken tegengekomen, deze teksten waren wel bekend terrein. Ze voelde zich op haar gemak met de boeken en was ze gaan lezen om de tijd een beetje door te komen. Maar als ze aan zeilen en varen dacht, kwam haar niets naar boven borrelen. Geen herinneringen, geen herkenning, geen informatie die bekend was. Zelfs met het boek over zeilen, kwam er geen voorstelling over varen naar boven. Waarschijnlijk was Dex de zeiler van hen tweeën en deed zij andere dingen op het schip.

Langzaam werd de pijn steeds sterker en haar zoektocht had geen medicatie opgeleverd. De pijn werd inmiddels zo erg, dat ze amper op haar benen kon blijven staan om de overgebleven rijst en tonijn van gisteren op te warmen. Ze had verwacht dat Dex al thuis zou zijn. Hij had het immers over een paar uren gehad, niet over de hele dag. Maar nu haar buik begon te knorren, moest ze toch even zelf wat regelen. Het leek wel of iedere minuut de pijn verder toenam en zelfs het vasthouden van de pan werd een hele opgave. Ze wist dat Dex naar het vasteland moest om nieuwe medicatie te halen. Er was niets meer op voorraad of hij had het te goed opgeborgen. Na het eten zou ze verder zoeken, om in ieder geval wat medicijnen tegen de pijn in te kunnen nemen.

Ondanks haar voornemen werd de pijn zoveel heftiger, dat haar lichaam ervan begon te trillen en ze niet meer in staat was om zich te bewegen. In het begin was de pijn alleen aan haar pijnlijke rechterkant, maar langzaam trok het door haar hele lichaam. Haar maag begon in opstand te komen en net op tijd kon ze de lege rijst pan pakken en gaf ze over. Haar lichaam trok samen en de pijnscheuten in haar ribben waren zo scherp dat er vlekken voor haar ogen verschenen. Even was ze bang dat ze ‘out’ ging en stiekem hoopte ze dat nog even, alleen dan zou de pijn een moment weg zijn. Helaas was dat niet het geval en kwam Liz weer voorzichtig omhoog met haar hoofd. Ze was een hoopje ellende geworden en voelde zich vies en beroerd. Langzaam stond ze op om alles op te ruimen, maar hoe ze haar best ook deed, het lukte haar niet om op haar goede been te gaan staan zonder weer direct kokhalsneigingen te krijgen. Haar lichaam protesteerde bij elke beweging en na de diverse pogingen, besloot Liz gewoon te blijven liggen in de hoop dat het later beter zou gaan.

Uren verstreken en ze voelde zich nog steeds vreselijk. Haar hele lichaam trilde en ondanks de warmte op het schip voelde ze zich koud. Dex was nog niet teruggekomen en er was geen ander schip in de buurt om hulp te vragen. Ze had nog wel geprobeerde wat te slapen, maar door de pijn in haar spieren en de rest van haar lichaam leek dit onmogelijk. Rillend lag ze op de bank, hopend dat ze zich beter zou gaan voelen. Haar lijf was vermoeid en ondanks dat het onmogelijk leek, viel ze in een onrustige slaap, waarin ze een warrige droom had. De droom leek op een carrousel van seksuele belevingen die voorbijflitsten, waar zij op een afstand naar keek.

Een mannenstem vertelde haar hoe lekker het was en ze zag zichzelf op haar knieën zitten. Ze keek vol begeerte en leek tevreden te zijn met zijn goedkeuring. Ze likte, proefde en voelde zich voldaan terwijl ze zijn volledige pik in haar keel liet glijden.

Hij moedigde haar aan om meer te geven, hem dieper te nemen en ze voldeed aan zijn wensen. De volgende flits kwam voorbij en dit keer stond ze naakt voor de spiegel en nam de man haar vanachter. Hij beveel haar naar zichzelf te kijken en haar geilheid te zien die hij altijd zag. Hij had zijn vingers op haar clitoris gelegd en draaide rondjes toen zij naar het spiegelbeeld keek.