ISBN 9789083282961 (ePub)

ISBN 9789083282954 (paperback)

NUR 301

1e druk

©erdewee BV

www.julieannepalm.com

Niets uit deze uitgave mag openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie, internet of op welke andere wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Inhoud

Terugblik

Verdwenen

Gemis

Licht

Geheim

Ontsnapping

Aankomst

Schuilen

Verraad

Dagdromen

Dichtbij

Vluchten

Elimineren

Vertrouwen

Herenigd

Teder

Leven en dood

Vluchtplan

Bindend

Overdenken

Grenzen

Mile High

Ontspanning

Uniek

Uitdagend

Overgave

Onvoorwaardelijk

Terug

Thuiskomst

Spanning

Opnieuw

Onmogelijk

Gejaagd

Hinderlaag

Veilig

Onmiskenbaar

Wonderbaarlijk

Aanval

Verscheurd

Lichtpunt

Onmogelijk

Jacht

Doelgericht

Woede

Rechtvaardigheid

Geheeld

Thuis

Epiloog

Tom en Shirien

Dankwoord

Terugblik

Lynn zat naakt op haar knieën met haar armen op haar rug gebonden.

Joe liep om haar heen en keek tevreden naar het knoopwerk om haar lichaam heen. Haar schouders werden iets naar achter getrokken door het gevlochten touw dat vanaf haar bovenarm naar beneden gedraaid was. Haar borsten en tepels staken daardoor vooruit. Het was onmogelijk om haar opwinding te verbergen, al was het alleen maar door de onderdanige positie waarin ze zat.

Het was een spel wat ze al vaker hadden gespeeld, maar dan een soft versie ervan. Vandaag wilde Joe verder gaan en ze hadden van tevoren haar stopwoord besproken.

De eerste paar maanden van haar zwangerschap was hij voorzichtig geweest en dat irriteerde haar de laatste tijd. De eerste weken was het wel prettig, vanwege haar misselijkheid, maar sinds die weg was, kwam tegelijkertijd haar libido terug. Die was altijd al hoog geweest, maar nu had ze het gevoel dat bijna alle bloedtoevoer naar haar geslacht leek te gaan.

Hij leek er weinig problemen mee te hebben, maar was wel extreem voorzichtig. Voorheen daagde hij haar uit en rekte haar seksuele grenzen steeds verder op, maar sinds hij wist dat ze zwanger was, werd de seks tammer.

Natuurlijk genoot ze van zijn sensualiteit, maar ze miste zijn dominante kant en zijn meesterlijke prikkels. Hij kon haar tergen tot ze een orgasme beleefde waar ze de rest van de dag voor nodig had om van bij te komen. Het had haar gefrustreerd tot gister de bom was ontploft en ze knallende ruzie hadden gehad.

Uiteraard ging de ruzie nergens over, maar haar erotische kant was onbevredigd en de opbouw van irritaties was er in één keer uitgekomen.

Joe had haar laten uitrazen en was begripvol, iets wat haar nóg meer geïrriteerd had. Meestal kon ze dan even bij haar vriendinnen Jasmin en Tess terecht en dronken ze een paar flessen wijn leeg, maar zij was zwanger en de andere twee gaven borstvoeding. Het was dus een kop thee geworden bij de meiden en langzaam was ze gekalmeerd.

Toen ze laat in de avond thuiskwam, had ze rustig kunnen praten met Joe en uitgelegd wat haar echt dwars zat. Hij had op zijn beurt verteld waar zijn zorgen vandaan kwamen en dat hij moeite had om haar te zien als Lynn, in plaats van zijn zwangere vrouw. Samen hadden ze afgesproken om te kijken wat voor beiden wel prettig voelde en afgesproken dat Lynn goed haar grenzen zou bewaken - iets beter dan anders en daar moest hij op vertrouwen.

Vanmorgen was Joe al naar zijn werk toen ze wakker werd, maar hij had een briefje klaar gelegd met een opgerolde bol touw.

‘Vanavond als ik thuiskom, ben jij naakt en is je kutje helemaal glad en schoon.’

De hele dag was een soort voorspel geweest. Ze hadden nog een paar berichten uitgewisseld, die allemaal opwindend en uitdagend waren.

Tijdens de lunch had ze een berichtje ontvangen of ze al nat was. Daarop had ze hem een kort filmpje gestuurd waar ze haar hand in haar broek had gestopt en haar glimmende vingers terugtoverde.

Hij had op zijn beurt een kort bericht teruggestuurd dat hij vandaag vroeg zou stoppen met werken. Ze had moeten gniffelen om zijn korte antwoord, waarschijnlijk zat hij met een stijve, terwijl zijn collega’s om hem heen zaten. Het was ondeugend van haar geweest dat ze dat filmpje had gestuurd, maar ze wilde hem tarten.

Hij had zich aan zijn afspraak gehouden en was eerder thuis dan normaal gesproken. Vlak voor hij wegreed had ze een berichtje gekregen of ze al klaar was voor hem. Daarop had ze een foto gestuurd van haar gladgeschoren kutje.

Ze was naakt op haar knieën gaan zitten toen ze de auto over het grind hoorde rijden. Dit zou zijn eerste aanblik zijn als hij binnenkwam: zij, naakt, in een onderdanige positie.

Ze hoorde hem binnensmonds vloeken toen hij de deur opende en liep naar haar toe. “Ben je braaf geweest en heb je gedaan wat ik je heb gevraagd?” Hij trok aan haar haren, zodat haar hoofd naar achter ging en ze hem aan moest kijken. Zijn ogen stonden donker en ze herkende zijn vurigheid.

Met een droge mond kon ze nog net een ‘ja’ eruit krijgen.

Hij liet haar haren los en aaide haar hoofd. “Goed zo, daar zal ik je voor belonen”.

Hij liep naar de bank, pakte een kussen en beval haar erop te gaan zitten met haar knieën. Even werd ze geïrriteerd, maar toen ze de zachtheid ervan voelde was ze hem dankbaar. De grond was hard en haar hele lijf gevoelig, niet alleen haar intieme delen.

“Nu wacht je braaf tot ik terugkom.”

Ze hoorde hem naar de slaapkamer lopen en een la openen. Vervolgens liep hij terug.

“Je weet wel dat je het me onmogelijk maakt om me in te houden?”

“Dat hoop ik wel.”

“Je speelt met vuur.”

“Londen is koud deze tijd van het jaar, dus wat vuur zal me vast goed doen.”

“Nog bijdehand ook?”

“Nee, alleen opgewonden.”

Uit zijn broekzak kwam een masker tevoorschijn, die hij voor haar ogen schoof. Het werd donker wat haar alleen maar meer verhit maakte. Er volgde een kus op haar lippen en zachtjes fluisterde hij dat haar geduld beloond zou worden. Vervolgens hoorde ze zijn voetstappen vervagen en ging de douche aan.

Ze kon niets anders dan wachten tot hij ook klaar was en haar zou geven waar ze zo een behoefte aan had. De voetstappen werden weer duidelijker en een zachte bries langs haar arm liet haar weten dat Joe langsliep. Het was spannend om niet te zien wat er gebeurde, maar afhankelijk te zijn van haar andere zintuigen.

“Heb je trek?”

“Ja, in jou.”

“Geduld, eerst zorg ik voor je, daarna bevredig ik je. Het is die volgorde, take it or leave it.”

“Een banaan, dat lust ik wel.”

Ze kon het niet laten om hem verder te plagen. Als hij wilde dat ze zou eten, dan maar iets wat hem verder zou kunnen prikkelen. Ze zou vandaag geen genoegen nemen met voorzichtige of tedere seks.

“Aardbeien erbij?” vroeg hij wat geïrriteerd.

“Graag en misschien nog wat slagroom.”

Het werd weer stil in de kamer toen Joe naar de keuken vertrok. Ze hoorde hem rommelen en de koelkast open en dicht gaan. Nog steeds zat ze op het kussen op haar knieën en hoewel het niet meer heel comfortabel was, zou ze dat niet laten merken.

“Open je mond.” Zijn plotselinge opdracht liet haar opschrikken uit haar gedachten. Blijkbaar was hij heel stil geweest toen hij weer terug de kamer in kwam, want ze had hem niet horen aankomen. Gehoorzaam opende ze haar mond.

“Je zou mijn leven toch een heel stuk makkelijk maken, als je in het dagelijkse leven ook zo inschikkelijk zou zijn.”

“En wat zou daar de fun van zijn?” gniffelde ze.

Een ferme steek in haar tepel liet haar beseffen in welke positie ze zich verkeerde. Hij was nu de baas en zij daagde hem uit. Dit zou hij onherroepelijk afstraffen.

“Kijk uit dushi, voor je het weet heb je spijt dat je mijn demonen wakker hebt gemaakt. Open je mond.”

Ongelofelijk hoe zijn ruigheid haar opgewonden maakte en opende gewillig haar mond nadat ze haar lippen nat had gelikt. Ze had verwacht een aardbei of stukje banaan in haar mond te voelen, maar in plaats van een koud stuk fruit, voelde ze een warme eikel tegen haar lippen.

“Zuig me.”

Ze liet haar lippen over zijn eikel glijden, het was zo rauw om geen controle te hebben en ze wilde niets liever dan zijn bevelen opvolgen. Hij draaide een pluk van haar haren om zijn hand heen en trok er zachtjes aan om het tempo te bepalen.

Ze moest zich concentreren om zijn harde pik helemaal te kunnen ontvangen en alle andere gedachten die er waren vervaagden naar de achtergrond.

“Dit doe je zo heerlijk,” kreunde hij terwijl hij haar naar zich toetrok om in haar mond te stoten.

Hij was niet voorzichtig, eerder ruw en ze genoot van elk moment. Het was voor haar gevoel zo lang geleden dat ze deze rauwheid ervaarde. Meestal wordt de vrouw overgevoelig, maar in dit geval had Joe na de eerste echo zijn harde kant in de ijskast gezet en Lynn miste ieder moment daarvan.

Hij trok zich terug uit haar mond en complimenteerde haar zuigtechnieken.

“Ik ga iets uitproberen, maar je moet eerlijk zijn als het te veel wordt. Weet je het stopwoord nog?”

Ze knikte.

“Dat is niet genoeg, ik moet weten dat je me begrijpt. Wat is het stopwoord?”

Met een droge mond van alle beloftes iets nieuws uit te proberen, kwam er nog net het woord ‘sterren’ uit.

“Goed zo. Doe je armen naar achter.”

Bijna klonk er een opgewonden kreetje, ze wist wat er ging gebeuren, hij zou haar vastbinden. Snel deed ze haar polsen achter haar rug tegen elkaar en merkte dat de touwen om haar polsen bevestigd werden. Meestal stopte de knopen dan, maar dit keer was het anders en draaide het touw omhoog naar haar onderarmen, ook daar volgde een knoop. Daarna hetzelfde bij haar ellenbogen en tot slot haar bovenarmen. Haar schouders werden daardoor naar achter getrokken en haar tepels priemden stevig naar voren.

Er volgde een nieuw touw, deze keer om haar bovenlichaam waarbij ieder knoop vakkundig aangelegd werd. Het was erotisch om het touw te voelen, net als zijn handen, die haar plaagden na iedere knoop. De ene keer kneep hij speels in haar tepels, de andere keer liet hij zijn vinger vanaf haar rug naar beneden glijden om vervolgens zachtjes druk te geven op haar gaatje. Haar buik en benen waren ‘vrij’ van het touw, maar de rest van haar lijf was ingesnoerd.

“Niet te strak?”

“Nee,” antwoordde ze schor.

“Kom, ik help je opstaan. We gaan naar de slaapkamer, daar heb ik nog een verrassing.

Haar masker ging af en even knipperde ze met haar ogen om te wennen aan het zachte licht wat er in de kamer scheen. Joe begeleidde haar naar de slaapkamer, waar hij een gedimd licht aandeed. Er lag een groot badlaken op het bed met daarop massageolie en een buttplug.

“Jij wilde uitgedaagd worden, jij wilde grenzen opzoeken, dat gaan we dan maar eens in de praktijk brengen,” zei hij zachtjes in haar oor.

Haar opwinding won het van de angst. Hij had gelijk, ze had hem getart en bijna gesmeekt om zijn duistere kant weer op te zoeken, dan moest ze zelf ook loslaten. Het was immers niet de eerste keer dat hij op zoek zou gaan naar haar grenzen en tot nu toe was dat heel goed bevallen.

Hij liet haar op haar knieën op het bed plaatsnemen. Daarna legde hij haar met haar borst voorover. Een kussen ondersteunde haar hals en borst.

“Laat je billen op je hielen rusten, dan lig je comfortabeler.”

Ze volgde zijn instructies en moest zeggen dat ze prettiger lag dan ze verwacht had. De touwen trokken licht aan haar armen, maar zeker niet pijnlijk, eerder erotisch.

“Jezus, je zou je nu moeten zien liggen. Open en klaar om me te ontvangen, ik zou bijna heel mijn plan omgooien en je gewoon keihard willen neuken tot je schor bent van het gillend klaarkomen. Het is dat ik al de hele dag bezig ben met dit plan en het zonde vind om het niet uit te voeren.”

Zijn belofte gaf haar rillingen over haar lichaam en bijna wilde ze het uitgillen om hem te smeken om haar te nemen, maar net op tijd kon ze de woorden inslikken en besloot ze af te wachten wat er komen zou.

De dop van het flesje olie ging open en vervolgens voelde ze zijn geoliede handen over haar billen glijden. Alles werd zorgvuldig en teder uitgesmeerd, geen enkel plekje werd overgeslagen. Werden zijn handen stroever, dan pakte hij opnieuw olie. Hij kneedde haar billen en af en toe kwam licht over haar schaamlippen. Soms plaagde hij zelfs haar clitoris, maar heel kort. Het was bijna een marteling in de meest verrukkelijke zin van het woord. Zijn handen voelden hemels en hij wist precies wat hij deed. Soms een beetje kneden, dan weer strelen, dan weer plagen.

Steeds vaker gleed zijn hand over haar sterretje. In het begin schrok ze en kneep ze samen, hoewel dat bijna onmogelijk was in deze positie.

Tactisch ging hij dan weer door naar haar schaamlippen, of clitoris, om vervolgens opnieuw haar te laten wennen aan de druk op haar achterkant. Hoe meer hij afwisselde, hoe opgewondener ze werd en zijn vingers tegemoetkwam.

Ze wilde méér, ze wilde hem voelen, ze wilde gevuld worden. Zijn hand gleed soepel over haar spleetje om vervolgens een klein beetje druk op haar gaatje te geven.

Het voelde vreemd, maar ze was inmiddels zo verhit, dat ze alleen maar meer wilde en gewilliger werd. Dat was blijkbaar het teken om voorzichtig naar binnen te gaan. Het voelde onwennig, tot hij met zijn andere vinger langzaam cirkels draaide om haar clitoris. Het was onmogelijk om een kreun in te houden en in plaats van samen te knijpen gaf ze meer ruimte.

“Goed zo dushi, laat het los en ontspan je.”

Ze was zo opgewonden dat ze geen moment meer nadacht over hoe, wat, waar en wanneer, zolang hij maar niet zou stoppen met zijn verrukkelijke ritme. Zijn behendige vingers gleden sneller over haar gevoelige knopje en de opbouwende spanning was onmogelijk te onderdrukken.

“Kom maar dushi, laat je maar gaan.”

Dat was voor haar het startsein om zich over te geven aan het orgasme dat door haar hele lichaam vloeide. Het was intens en even wist ze niet wat ze allemaal voelde, maar het maakte niet meer uit, zolang het maar niet stopte. Vlak voor haar samentrekkingen wegebden, maakte de vinger bij haar gaatje plaats voor iets anders.

Het was groter en als ze niet midden in haar opwinding zat, wist ze niet of ze de druk van het voorwerp aan had gekund, maar ze kon niet meer denken of iets tegengaan. Ze accepteerde wat er kwam en dit was heviger dan ze verwacht had.

Een harde gil van opwinding, maar ook lichte pijn vulde de kamer. Even wilde ze het eruit hebben, het was intens, te heftig, maar tegelijk was het zo verdomd geil.

“Rustig maar, geef je over aan het gevoel en de druk die je ervaart.”

Het was sterk en vurig, maar het genot was meer. Hij had gelijk en ze ademde naar de druk toe om de heftige eerste reactie van haar lichaam te accepteren en vervolgens te verwelkomen.

Haar orgasme was weg en de druk van achter nam wat af, haar opwinding daarentegen was nog in alle staat aanwezig. Hoe kon het dat ze zojuist was klaargekomen, maar absoluut nog niet bevredigd was? Het waren tegenstrijdigheden, die niet verklaarbaar waren, maar ze wel onderging.

Zijn handen streelden haar billen en de achterkant van haar bovenbenen weer. Het was een prettige afleiding waardoor de buttplug steeds meer als genot ging voelen.

Sterker nog het was fucking lekker als hij er een klein beetje mee speelde en de spanning bouwde zich langzaam weer op.

Net voor ze dacht dat de heftigheid nu zijn piek had bereikt, voelde ze het matras achter zich indeuken. Door alle olie op haar lichaam gleed zijn pik soepel naar binnen.

Het vulde haar op een manier die ze nog niet eerder zo heftig ervaren had. Bij iedere stoot werden haar, inmiddels hypergevoelige plekken, nog meer gestimuleerd. Het was bijna te heftig om te kunnen handelen, maar er was geen plaats om dit te overdenken, ze moest het ondergaan.

Ze lag vastgebonden en kon geen kant op. Niet dat ze ook maar zou overwegen om te stoppen of het safewoord te gebruiken, daarvoor werden er simpelweg te veel zenuwen geprikkeld en voelde het zo fijn.

Mijn God, ze wilde dat het helemaal niet zou stoppen.

Haar hoogtepunt bouwde zich alweer op en voor ze zich bewust was wat er gebeurde, kwam ze opnieuw klaar. Joe kneep hard, maar net niet pijnlijk in haar tepels, toen hij zich diep in haar begroef. Haar orgasme raasde door haar lichaam en even leek ze van de wereld te raken, zo heftig was het.

Joe trok zich terug en ging verder met zijn vingers.

“Je bent zo strak en je zuigt mijn pik bijna leeg met het samentrekken van je kutje. Ik wil nog niet klaarkomen, je moet me smeken mezelf in je leeg te spuiten, eerder bereik ik geen hoogtepunt.”

Zijn woorden drongen amper tot haar door, zo geweldig was het.

“Maak me los, ik wil je voelen.”

Rustig en beheerst werden de knopen van haar lijf losgemaakt. De rode striemen waren zichtbaar, maar gaven geen pijn. Haar lichaam was daardoor juist extra gevoelig geworden. Hij masseerde de plekken waar de roodheid op haar lijf zichtbaar was.

“Heb je pijn?”

“Nee, dit is juist geweldig.”

Een tevreden en duistere glimlach verscheen rond zijn mond terwijl ze zich omdraaide en hem aankeek. Ze opende haar benen weer voor hem.

“Mooi uitzicht?”

“Onbeschrijfelijk,” antwoordde hij terwijl hij alweer in positie wilde komen om diep ik haar te stoten.

“Mooi, dan gaan we de rollen omdraaien. Nu mag jij op je rug gaan liggen.”

Gewillig nam hij plaats op het badlaken. Ze pakte de olie en liet vanaf zijn keel tot en met zijn ballen de olie over zijn lichaam druppelen. Daarna ging ze schrijlings op hem zitten en liet ze haar handen over zijn borst gaan. Ze voelde nog steeds de buttplug zitten, maar had geen enkele behoefte om die te verwijderen. Sterker nog, ze vond het zelfs sensationeel.

Langzaam ging ze steeds lager met haar geoliede handen en nadat ze zijn buik had gehad kwam ze aan bij zijn eikel. Met haar vingertoppen raakte ze die aan en streelde ze erover.

Een kreun ontsnapte aan zijn lippen en zijn buikspieren spanden zich aan. Zou deze man weten hoe ongelofelijk aantrekkelijk hij is? Zijn afgetrainde lichaam deed haar iedere keer weer smelten als hij zijn kleding uittrok. Langzaam trok ze zijn huid naar achter, zodat zijn eikel strak en blootlag.

Zachtjes draaide ze met haar handpalm rondjes erover, waarbij aan het gekreun te horen was dat hij er erg van genoot.

Ze schoof naar voren en liet zich over hem heen zakken. Waar ze eerst nog wat moeite had om zich zo vol te voelen, was ze er nu aan gewend en prikkelde het haar meer dan ze ooit voor mogelijk had gehouden. Zijn twee handen gingen naar haar borsten en stimuleerde deze, terwijl zij haar clitoris ritmisch begon te verwennen. Het duurde niet lang voor een nieuwe climax zich aandiende.

“Je bent zo strak, ik ga dit niet lang vol houden.”

“Kom klaar met me, geef me wat ik nodig heb.”

Joe bewoog zijn bekken omhoog en kwam haar stoten tegemoet. Het seksuele samenspel was verrukkelijk en de climax klonk luidkeels door de kamer. Joe leegde zich diep in haar.

Buiten adem liet ze zich vallen op zijn gespierde borst. Voorzichtig haalde hij de buttplug eruit en kon ze zich verder ontspannen.

“Dat had ik nodig.”

“Je was niet de enige,” beaamde hij.

Zingend stond ze even later een maaltijd te koken in de keuken.

Fris gedoucht kwam Joe achter haar staan en kuste haar nek.

“Wat maakt jou vandaag zo vrolijk?”

Ze draaide zich om en sloeg haar armen om zijn nek.

“Waarschijnlijk ligt het aan mijn verrukkelijke, bevredigende gevoel, dus vergeet dat vooral niet vol te houden.”

“Je bent zwanger, we moeten nu voorzichtiger zijn.”

“Er rekening mee houden is prima, maar ons gedragen alsof we tachtig zijn, is wel weer het andere uiterste. We hebben afgesproken dat ik mijn grenzen de komende maanden extra in de gaten zou houden. De voorwaarde is dan wel dat jij mij meer geeft van alles wat je me vandaag gegeven hebt.”

“Afgesproken.”

Ze kusten elkaar liefdevol en een harde blaf van Spike haalde ze weer terug naar de keuken.

“Ik denk dat hij honger heeft,” zei Lynn

“Of jaloers.”

“Of beide.”

“Dat klinkt het meest logische.”

Joe vulde de bak van Spike met brokken en gretig begon hij te eten. Lynn vulde twee borden met eten en samen ploften ze op de bank.

Verdwenen

Joe zat met Tom in het kantoor. Samen hadden ze de beveiliging rondom hun opdrachtgever steeds verder opgeschroefd. Voorheen was het een baan voor één hoofdbeveiliger en nog een team dat hij samenstelde op de locatie waar ze op dat moment verbleven.

Aangezien ze regelmatig op de vlucht waren geslagen, was het steeds een uitdaging geweest om een betrouwbaar en goed werkend team om hen heen te verzamelen. Zeker nadat de laatste keer er een lek ontdekt was en de dreiging naar Jasmin steeds grimmiger werden. Hij was daarom erg blij met de hulp van Tom.

In eerste instantie was Tom de beveiliger van Lynn geweest. Voor haar was dat niet meer nodig, daar hadden ze een paar maanden geleden een einde aan gemaakt door haar zogenaamde man uit te schakelen. Hij kon nog gruwen van het beeld dat ze onder schot werd gehouden in het ziekenhuis van Londen. Dat beeld en gevoel van machteloosheid zou hij waarschijnlijk nooit meer uit zijn kop krijgen en hij hoopte iets dergelijks nooit meer mee te maken.

Doordat het gevaar voor haar geweken was, kon Tom toegevoegd worden aan zijn team. Hij was zijn zakenpartner geworden en samen hadden ze de taken verdeeld om de beveiliging van Jasmin te optimaliseren.

Op Bonaire hadden ze net op tijd weg kunnen komen en waren met spoed naar Londen gevlogen. Ondanks dat ze nu in een grote villa zaten waar de beveiliging goed geregeld was, kon de veiligheid voor Jasmin niet volledig worden gegarandeerd. Dit had te maken met de ernst van de dreiging. Haar rijke familie had de prijs op haar hoofd verdubbeld nadat ze lucht hadden gekregen van de geboorte van de kleine Sarah.

Tijdens haar studie had ze Matt, haar Engelse man, leren kennen en was ze smoorverliefd geworden. Toen ze de familie daarover inlichtte, werd de sfeer zo verhard. Zij hadden namelijk al een huwelijkspartner voor haar uitgekozen en wilden niets weten van haar ideeën of gevoelens daarover. Nog net op tijd had ze uit haar geboorteland weten te vluchten.

Joe kon zich moeilijk een voorstelling maken bij het uithuwelijken Voor hem was een huwelijk het bezegelen van de liefde, daarom begreep hij de gearrangeerde trouwerijen ook niet. Wat hij wel heel goed begreep was het organiseren van de veiligheid van Jasmin en haar gezin.

Hij was al enige tijd het hoofd van de beveiliging, toen Jasmin zwanger raakte en er iemand werd ingehuurd om voor haar te zorgen aan het einde van haar zwangerschap.

Zo kwam Lynn zijn leven binnengestormd.

Hij kon het niet anders noemen, want ze blies hem in één keer omver. Haar pittige persoonlijkheid met het zorgzame karakter maakte haar een unieke vrouw. Ondanks dat ze haar eerste man al op jonge leeftijd had verloren, bleef ze niet in haar verdriet vastzitten. Ze ontdekte een nieuwe wereld, waarin hun beide levens samensmolten.

Nog iedere keer dat hij eraan terugdacht, liepen er zowel rillingen als opwinding door hem heen.

De rillingen waren de avonturen die ze hadden meegemaakt, waarin Lynn regelmatig op het randje van de afgrond verkeerde. Ze was gestalkt, ontvoerd en had een ernstig ongeluk gehad waarbij ze haar geheugen was verloren.

Maar ze hadden het overwonnen en hij wist dat hun relatie sterk genoeg was om alle eventuele toekomstige hobbels glad te strijken.

Zoals gisteravond - hij wilde zo voorzichtig zijn nu ze zwanger was - maar zij accepteerde niet dat hij milder was geworden. Samen zochten ze dan naar een manier waarbij ze beide comfortabel waren en hij moest zeggen dat de weg daarnaartoe net zo lekker was als het doel. Misschien miste zij zijn dominantie nog wel meer dan hij.

Een geluid vanaf zijn computer bracht hem weer terug naar zijn werk. Er kwam een nieuwe e-mail binnen van een contactpersoon die informatie moest vinden over de familie van Jasmin. De e-mail was gestuurd met een urgentie-waarschuwing. Dat beloofde geen goed nieuws en even keken Joe en Tom elkaar aan over het beeldscherm. Had hij dezelfde mail ontvangen? Tom bevestigde zijn vermoedden.

Zoals Joe al verwachtte, was het bericht alarmerend. De broers van Jasmin zouden een aanslag aan het voorbereiden zijn en zodra haar locatie bekend werd, zouden ze afreizen om het plan uit te voeren.

“Wat vind jij?” Vroeg Tom.

“Het wordt langzaamaan steeds heftiger en ik vraag me af waar Jasmin wel veilig is, zolang de mol niet ontdekt wordt.” “Ik ben het met je eens, misschien moeten we de zaak eens vanaf een andere kant benaderen, in plaats van te reageren op wat er komt.”

Joe knikte. Hij wist dat Tom gelijk had, maar dat zou wel betekenen dat ze beiden een periode af moesten reizen naar het Midden-Oosten. Het was een land dat ze beide kenden van de oorlog waar ze voor Defensie waren ingezet een aantal jaren geleden. Ondanks dat de oorlog over was, betekende dat niet dat het een veilig land was om doorheen te reizen. Daarnaast moesten ze doordringen tot de kern van de rijke familie van Jasmin. Het zou geen makkelijke opdracht worden en de gedachte zijn zwangere vrouw achter te moeten laten, gaf hem een klote gevoel. Zijn maag trok samen.

Maar hij wist ook dat ze zo niet verder konden, er moest wat gebeuren, voor ze slachtoffer zouden worden van eerwraak.

“Laten we er vanavond even rustig over nadenken, dan bespreken we morgen met Matt hoe we het gaan aanpakken.”

De volgende ochtend maakte ze samen met Matt een plan om de familie van Jasmin uit te schakelen en niet langer af te wachten. Matt had in eerste instantie het plan afgeschoten, maar nadat hij de mail had gelezen, was hij uiteindelijk toch akkoord gegaan.

Een paar dagen later landen Tom en Joe op de luchthaven Kabul. Lynn was in tranen geweest bij het afscheid en ze benadrukte wel tien keer dat hij veilig terug moest komen.

Hij had beloofd dat het zijn laatste missie zou zijn voor de bevalling. Bijna had hij alles afgeblazen toen hij merkte hoe van slag ze was, maar hij wilde haar en hun baby een veilige omgeving geven. Zolang hij niet actief zou reageren op deze situatie, zouden ze allemaal slachtoffer kunnen worden. Hoe vervelend hij het ook vond, er was geen andere oplossing.

De vlucht was lang geweest, ze moesten twee keer overstappen, maar inmiddels waren ze in het hotel aangekomen. Eerst zouden ze een nacht rusten en morgen verder het land in trekken met een lokale gids. Die bracht hen naar de grens van de stad waar de familie van Jasmin was gevestigd. Vanaf daar werden ze opgepikt door hun contactpersoon. Het doel was om zoveel mogelijk informatie in te winnen en het eventuele gevaar te elimineren. Toch hoopte hij dat het niet zover zou komen en ze zonder problemen weer konden vertrekken.

De volgende ochtend werden ze met een gepantserde wagen opgehaald. De reis zou twee uur duren, door de droge woestijn. Onderweg konden ze overvallen worden en ze moesten uitkijken voor bermbommen, vertelde de gids.

Het zinde hem helemaal niet. Ze hadden van tevoren alles goed uitgezocht en de tocht zou niet gevaarlijk moeten zijn. De gids verklaarde dat het door de rellen van de afgelopen week onrustig was geworden. Ondanks zijn vervelende voorgevoel stapte hij toch in de auto.

De gids en chauffeur praatten hoofdzakelijk Perzisch met elkaar en het ongemakkelijke gevoel breidde zich alleen maar uit toen ze net een uurtje buiten de stad waren.

“Tom, dit gaat niet goed.”

“Je bent me net voor, volgens mij rijden we een hinderlaag in.”

Ze sommeerden de gids en chauffeur om te keren, maar net nadat ze dat hadden gezegd, was er een harde klap. Hij kon alleen maar bidden dat ze dit zouden overleven en dacht aan Lynn en de kleine die misschien verder moesten zonder hem. In de verte hoorde hij Tom nog schreeuwen, al snel werd alles zwart voor zijn ogen en stopte de wereld.

Gemis

Lynn was zo gelukkig en sinds ze vorige maand getrouwd waren, leek het geluk hen alleen nog maar meer toe te lachen.

Het was op haar verzoek een eenvoudige bruiloft geworden, maar iedereen die ze erbij wilde hebben was aanwezig geweest. Haar bruidsjurk was iets aangepast, zodat haar groeiende buik erin paste.

Joe had zich door de personal shopper, Noah, laten aankleden en hij zag eruit om op te eten. De aantrekkingskracht tussen hen was alleen maar verder gegroeid, waardoor het soms lastig was om elkaar soms een paar dagen, of zelfs een week niet te zien. De vonken spatten er dan ook vanaf als ze elkaar weer in de armen sloten.

Joe had in het begin voorzichtig de liefde met haar bedreven, maar toen ze duidelijk was geweest dat ze zijn dominante kant miste, had hij haar steeds vaker uitgedaagd en ze genoot daarvan.

De eerste weken van haar zwangerschap was ze nog misselijk en vermoeid geweest, maar nu sprankelde ze van de energie en was haar libido zo hoog, dat hij alleen maar naar haar hoefde te kijken en ze was al opgewonden. Het was dan ook moeilijk nu hij naar het Midden-Oosten afgereisd was en ze al een week geen contact hadden.

Gelukkig kwam hij vanavond weer thuis.

Ze had de tijd benut om de babykamer te verven en de verschillende meubels in elkaar te zetten. Al was ze pas achttien weken zwanger en stond er in alle tijdschriften dat het te vroeg was om de babykamer in orde te hebben, wilde ze iets te doen hebben ter afleiding.

De hele middag had ze in de keuken gestaan om hapjes te maken en zijn lievelingsbier stond koud. Het was vreemd dat ze nog niets gehoord had de afgelopen dagen, maar de mannen hadden het waarschijnlijk druk gehad. Daarnaast was het lastig om contact te hebben als hij op missie was. Toch gaf haar buik een onrustig gevoel en daardoor was ze er niet helemaal gerust op.

Tom kwam de oprijlaan opgereden en stapte uit de auto. Zijn gezicht stond triest en berouwvol. Er zou toch niets gebeurd zijn? Hij kwam op haar afgelopen.

“Waar is Joe?”

“Het spijt me lieverd, het spijt me zo vreselijk.”

“Nee, nee, ik kan geen slecht nieuws meer aan!”

“Er was een bomaanslag, en ik kon hem niet meer vinden.”

“Je hebt hem daar achtergelaten? Je bent teruggekomen zonder mijn man? Hoe kan je dat doen, dit kan je niet maken?”

Ze zakte door haar benen en Tom kon haar nog net opvangen.

“Ik kan niet voor de tweede keer weduwe worden, ik kan het niet meer!”

De dagen erna was Lynn ontroostbaar geweest. Ze had amper gegeten en was bij haar vriendin Tess ingetrokken.

Toen haar eerste man, Randell, was overleden, had ze ruim een jaar bij Tess en haar man Simon gewoond. Ze hadden haar geholpen om zich weer beter te gaan voelen en langzaam kroop ze uit het donkere gat waar ze na zijn dood ingevallen was.

Het leek haar onmogelijk om opnieuw hieruit te komen, maar ze moest door, al was het maar voor hun baby. Het was haar enige drijfveer om door te gaan en af en toe wat te eten en drinken. Ze kon er niet bij met haar hoofd dat ze zoveel ongeluk had in haar leven. Ergens moest het tij toch keren en het geluk ook voor haar bedoeld zijn. Daar kwamen de tranen weer. Het was een patroon geworden. Of zij vroeg zich af waar ze dit aan verdiend had, of voelde de kleine schoppen, of zag hun foto oplichten op haar telefoon, eigenlijk was er niet veel nodig om vol te schieten.

Ze had Tom niet meer gesproken, nadat ze hem verweten had terug te zijn gekomen zonder haar man. Woest was ze op hem en begreep niet hoe hij haar man achter had kunnen laten. Er was toch een soort afspraak bij Defensie: je laat niemand achter!

“Ik heb soep voor je gemaakt. Ik weet dat je niet wilt eten, maar ik heb het gepureerd, dus in wezen drink je het.”

Het was lief van Tess om het haar zo makkelijk mogelijk te maken. Het was belangrijk om te zorgen dat ze haar vitamines binnenkreeg voor de kleine, maar haar maag kromp al ineen bij de gedachte iets te moeten verteren. Voorzichtig nam ze een paar slokjes en wonder boven wonder smaakte het best lekker.

“Het is een recept van mijn oma. Meestal wordt er kippensoep gemaakt als je ziek ben, maar mijn oma vond dat er te weinig voedingstoffen in zaten en bedacht iets met veel groentes.”

“Het smaakt lekker, dank je.”

“Ben je er al aan toe om meer informatie aan te kunnen?”

“Ligt eraan wat,” antwoordde Lynn.

De takken aan de boom waaiden heen en weer en om niet opnieuw in tranen uit te barsten, concentreerde ze zich daarop. Het was winter, dus er zaten geen bladeren meer aan. Haar lege gevoel werd hierdoor nog meer versterkt. Eigenlijk zag alles er in Londen droevig uit deze tijd van het jaar en even wenste ze dat ze op Bonaire was gebleven. De winters waren daar zoveel fijner.

“Tom en Missy gaan over tien dagen terug om Joe te zoeken en hem mee terug naar huis te nemen. Ze moeten eerst het één en ander regelen om te zorgen dat Jasmin veilig is. Collin en zijn vriendin Angel komen vanaf Bonaire hiernaartoe gevlogen volgende week. Dan dragen ze de beveiliging over aan hem en zal hij het team van beveiligers aansturen. Tegelijkertijd zal hij vanaf hier Tom en Missy ondersteunen bij de ICT.” Vertelde Tess.

Collin was een maat van Joe en had hun bij diverse reddingsoperaties bijgestaan. Hij wist vrijwel alles van computers en wapens. Joe had haar verteld dat als het moest, Collin een leger kon voorzien van wapens.

Ondanks dat ze geen gevoel van blijdschap had, was ze tevreden met de informatie. Collin kon Joe niet meer tot leven toveren, maar het feit dat hij het over had naar Londen af te reizen om te helpen Joe te vinden, stelde haar gerust.

“Waarom is Tom alleen teruggekomen?”

“Lieverd je moet geloven dat hij niet anders kon. Er stond een leger op ze te wachten en ze hebben hem gedrogeerd in het vliegtuig gezet. Hij kwam pas bij toen het vliegtuig de landing had ingezet. Hij wilde eerst een nieuwe operatie voorbereiden, voor hij terug zou gaan. Je moet echt begrijpen dat hij niets liever wil dan teruggaan, maar met alle onrust in het land, wordt het er niet makkelijker op.”

“Ik kan het niet, ik kan niet geloven dat ik ook mijn tweede man moet begraven.”

“Ik ook niet liefje, ik ook niet. En als ik de macht had, had ik je een lang en gelukkig leven met hem gegeven.”

Samen huilden ze tot de tranen op waren en het gebrabbel uit de babyfoon klonk.

“Ik moet naar Sophia toe, mijn borsten staan op knappen en hopelijk heeft ze genoeg honger om me te verlossen.”

Lynn kon alleen maar knikken en zag Tess de kamer verlaten.

De afgelopen maanden waren de vriendinnen bijna onafscheidelijk geweest. Tess was een paar maanden geleden bevallen van een dochtertje. Ze hadden geen makkelijke start gehad, maar nu Sophia wat ouder werd, kwam er wat meer ritme in.

De dagen kropen voorbij en zijdelings kreeg ze soms wat informatie binnen over de missie van Tom als hij aan de telefoon was met Simon. Ze kon er niet veel van begrijpen, aangezien Simon het gesprek altijd afkapte zodra Lynn in de buurt was. Daarnaast was ze ook niet helder genoeg om het gesprek goed te volgen, daarvoor waren haar emoties te aanwezig.

Collin was inmiddels aangekomen en samen met Angel langs geweest. Hij had beloofd dat ze Joe thuis zouden brengen en aangeboden om voor Spike te zorgen, maar dat wilde ze niet.

Het was haar enige troost.

Daarnaast was ze verplicht om op te staan en hem te verzorgen. Ze wist dat ze door moest en de hele dag in bed blijven liggen geen optie was, zowel voor Spike als haar ongeboren kind. Het was een dagtaak geworden om op te staan, Spike eten te geven, daarna uitlaten, dan zelf een paar hapjes te ontbijten met een kopje thee en vervolgens in haar stoel te gaan zitten bij het raam.

Uren had ze doorgebracht op deze stoel toen Randell net overleden was en opnieuw was deze stoel haar vertrouwde rouwplek geworden. De kamer was vrijwel niet veranderd nadat ze er vertrokken was, alleen had Tess een extra stoel erbij gezet waar Spike in zat.

Hij was net zo verdrietig als zij, zijn verdrietige ogen waren hartverscheurend en ze troostte hem zo vaak mogelijk met een aai over zijn kop.

De dag ging over in de nacht en na een paar uur te hebben wakkergelegen, viel Lynn in een onrustige slaap.

‘Dushi, dushi.’

‘Joe, ben jij dat? Waar ben je? Ik kan je niet zien.’

De paniek greep om haar heen en ze probeerde naar het geluid toe te lopen. Hoe harder ze liep, hoe verder het geluid wegstierf.

‘Joe waar ben je, ik kan niet zonder je.’

‘Ik weet niet waar ik ben, ik heb zoveel pijn. Dushi, waar ben je?’

Haar droom was donker en ze raakte verstrikt in het doolhof waar ze in was beland. De muren kwamen dichterbij en sloten haar in. Ze kon niet meer weg en het beton drukte de lucht uit haar longen.

‘Dushi, zoek me, vind me.’

‘Joe!’ gilde ze met het laatste beetje zuurstof dat ze nog dacht te hebben.

Een harde blaf en een hond die met zijn poten op haar borstkast stond, haalde haar terug naar de kamer waar ze in lag.

Ze was klam van het zweet en moest een paar keer diep ademhalen om rustig te worden.

Tess kwam binnengerend.

“Jezus, gaat het?”

“Ja, ik droomde volgens mij.”

“Ik hoorde je gillen aan de andere kant van het huis.”

“Sorry, ik wilde jullie niet wakker maken.”

“Doe niet zo raar. Ik was al wakker trouwens, Sophia had honger.”

“Hoe laat is het?”

“Zes uur, hoezo?”

“Ik geloof dat ik vandaag wat wil uitzoeken. Ik had zo’n rare droom, Joe leefde nog en was gewond. Hij riep me.” “Lieverd ik begrijp dat je alles wilt aangrijpen, maar ik denk niet dat het realistisch is. De bom is aan zijn kant van de auto ontploft en dat Tom het overleefd heeft, is al een wonder.”

“Ik weet het, maar ik kan het niet afsluiten tot ik met eigen ogen heb gezien dat hij niet meer leeft. Die droom betekende iets.”

“Wat wil je doen?”

“Ik ga vandaag naar Tom toe, ik moet weten wat er precies gebeurd is.”

Voor het eerst sinds het nieuws van haar man had gehoord, trok ze iets anders aan dan haar joggingbroek en een oversized trui toen ze onder de douche vandaan kwam. Ze had Tess gevraagd niemand over haar droom te vertellen. Het was erg onsamenhangend geweest en voor ze zelf wist wat ze met haar droom wilde of wat het betekende, had ze eerst meer informatie nodig.

Licht

Joe probeerde zijn ogen te openen, maar het bleef duister. Zijn lijf deed pijn aan en hij had het gevoel alsof een tankwagen over hem heen gereden was.

Het was moeilijk om zich te concentreren, nu alles donker was en de zijn omgeving niet in zich op kon nemen. Hij voelde een matras onder zich, maar het was allesbehalve comfortabel. De kamer rook muf en naar bloed. Hij wist niet of het zijn bloed was dat hij rook en eigenlijk was hij ook niet geïnteresseerd als het van iemand anders bleek te zijn.

Langzaam maar zeker probeerde hij zich te herinneren wat er gebeurd was, maar het laatste wat hij kon terughalen was de autorit.

Voorzichtig probeerde hij overeind te komen en in zijn ogen te wrijven om een scherper beeld te krijgen. Zijn ogen waren opgezet en pijnlijk toen hij er met zijn handen overheen ging. Daarna scande hij met zijn handen de rest van zijn lichaam.

Zijn ribben en been aan de linkerkant waren pijnlijk en als hij het goed voelde zaten er in zijn linkerarm een aantal hechtingen. Er was een grote pleister overheen geplakt, maar hij voelde de knoopjes eronder zitten.

Een krakende deur ging open en een vrouwenstem begon in het Perzisch tegen hem te praten. Hij herkende de taal van de periode dat hij was uitgezonden naar Afghanistan. Hij begreep er niets van en stelde vragen in het Engels, waar zij waarschijnlijk niets van begreep. Ze plaatste een lepel tegen zijn mond en hij proefde een soort soep. Onwillig at hij de soep op, hij had tenslotte brandstof nodig. Toen de kop leeg was ging de krakende deur weer open en dicht was, bevond hij weer alleen in de muffe en broeierige kamer.

Hij nam een moment om zijn opties door te nemen: vluchten? Maar waar zat hij en hoe moest hij de weg vinden nu hij heel weinig kon zien. Hulp roepen? Hij kon wel ergens ondergedoken zitten en dan zou hij ook vijanden kunnen waarschuwen. Uiteindelijk was zijn beste optie om uit te rusten en te zorgen dat hij sterk genoeg was om te kunnen vechten mocht dat nodig zijn.

Rustig ging hij weer liggen en viel in slaap.

‘Dushi, dushi.’

‘Joe, ben jij dat? Waar ben je? Ik kan je niet zien.’

Hij hoorde Lynn roepen, maar haar stem ging steeds verder weg.

‘Joe waar ben je, ik kan niet zonder je.’

‘Ik weet niet waar ik ben, ik heb zoveel pijn. Dushi waar ben je?’

Het koude zweet liep van zijn lijf af toen hij wakker werd uit deze onrustige droom. Hij moest naar haar toe, ze was verdrietig, alles aan Lynn klonk als ontroostbaar.

Door het raam kwam de zon op die hij op zijn huid voelde branden. Het lukte om zijn ogen wat meer open te doen en hij nam de kamer in zich op. Alles wat hij zag was verontrustender dan hij eerder al vermoedde: er stond een stoel met kettingen eromheen. Aan de muur waren diverse banden bevestigd om iemand aan vast te maken. In de hoek van de kamer zag hij een apparaat om stroomstoten mee te geven en er stond een houten bank met emmer ernaast. Hij had dit soort ruimtes vaak gezien tijdens zijn dienstjaren en er meerdere onklaar gemaakt.

Het was een martelkamer en alles in zijn lijf werd alert toen hij de sleutel in het slot hoorde draaien. Er was te weinig tijd om een plan te bedenken, laat staan uit te voeren. Toch besefte hij zich ook dat als ze hem dood wilde hebben, ze meer dan genoeg gelegenheid voor hadden gehad.

Waarschijnlijk hadden ze informatie van hem nodig en dan was het nog maar de vraag of hij wellicht niet beter dood had kunnen zijn. Levend was hij meer waard dan dood, maar daardoor was dat ook direct het probleem. Ze zouden hem net zo lang martelen tot hij eraan onderdoor zou gaan. Mogelijk zouden ze hem nu eerst een beetje oplappen, zodat hij meer pijn aan zou kunnen. Hij moest sterk genoeg zijn zodat hij niet te vroeg zou bezwijken aan de pijnprikkels die ze hem gingen geven.

Voor de deur opende, ging hij weer in het bed liggen. Zolang hij niet sterk genoeg was, konden ze niet beginnen met de ondervraging. Voorlopig moest hij zich slechter voordoen, dan kon hij tijdrekken. Hopelijk zouden ze hem op tijd vinden of was er een mogelijkheid om te ontsnappen.

Een andere vrouw kwam binnen en ze sprak gebrekkig Engels. Ze vroeg hoe het ging en Joe gaf aan veel pijn te hebben. Ze gaf hem pillen en zette een kom met rijst en kip voor hem neer. Hij bedankte haar en begon te eten. Niet te veel, ze moest zien dat hij nog lang niet klaar was voor een ondervraging.

“Waar ben ik?”

“Ik mag niet met u praten.”

“Wat is je naam? Het is niet met mij praten, maar dan weet ik wel hoe ik je moet noemen.”

Ze gaf geen antwoord en nadat hij een paar happen op had gegeten, liet hij de rest staan en deed net of hij ineenzakte van de pijn. Zorgzaam ondersteunde ze hem en legde hem weer terug in het bed. Tegen de avond kwam dezelfde vrouw terug met wat water, brood en soep. Weer nam hij een paar happen en slokken. Hij probeerde een gesprek aan te gaan over het eten.

“Heeft u het brood zelf gebakken?”

Verrast keek ze op en leek blij te zijn met zijn erkenning.

“Het smaakt goed. Is het een oud recept?”

“Ja mijn moeder heeft het me geleerd en haar moeder heeft het haar geleerd.”

“Heeft ze je nog meer recepten geleerd?”

Het was een kleine overwinning dat ze was gaan praten. Langzaam kwam ze uit haar schulp en sprak wat over het recept van haar moeder.

Hij moest voorzichtig te werk gaan en dit proces niet willen versnellen. Eerst een band scheppen en dan kijken wat hij verder kon bereiken.

“Ze heeft me alle familierecepten geleerd, vlak voor ze stierf.”

“Dat spijt me, is ze allang geleden overleden?”

“Een paar maanden geleden.”

Ze keek hem verdrietig aan. Ze had duidelijk moeite met het verlies.

“Heb je nog meer familie?”

“Ja, nog twee broers en twee zussen. Heb jij een familie?”

“Ik heb geen broers en zussen en mijn ouders zijn al overleden. Ik heb wel een vrouw en zij is zwanger van ons eerste kindje.”

Ze keek met medelijden naar hem, alsof ze wist wat zijn lot zou worden. Ze werden opgeschikt door geschreeuw op de gang. Snel stond ze op en ging tegen de muur staan. De deur ging met een klap open en een man kwam met grote stappen op hem afgelopen. Hij checkte Joe zijn pols en checkte de wonden en blauwe plekken, daarna scheen hij met een lampje in beide ogen en sprak in het Perzisch met de vrouw.

Ze kromp bijna ineen en knikte met een gebogen hoofd. De man verliet de kamer en snel pakte ze het dienblad op en verdween ze door de deur.

De nacht was onrustig geweest, Joe had schoten gehoord en geschreeuw van vrouwen. Even dacht hij dat ze hem kwamen bevrijden, maar uiteindelijk bleef er alleen gehuil van een paar vrouwen over. Hij wist niet wat er gebeurd was, maar het was duidelijk dat de vrouwen intens verdrietig waren. De volgende ochtend kwam er een andere vrouw hem eten geven.

“Waar is de vrouw van gister?”

“Dead,” antwoordde de vrouw kortaf.

“Wat is er gebeurd?

“Ik mag niet met u praten van mijn vader en broers, anders schieten ze mij net als mijn zus dood.”

“Is dat wat ik vannacht hoorde.”

Ze knikte en deed haar vinger voor haar lippen. Ze maande hem stil te zijn en haalde een briefje tevoorschijn.

‘Ze gaan morgen beginnen met het verhoor, daarna mag ik niet meer de kamer inkomen. U moet proberen te vluchten. Ik wil u helpen, maar dan moet u mij meenemen. Op de gang staat een bewaker en die luistert met ons mee, dus als ik met u praat, dan weten mijn broers dat ook.’

Joe keek haar berouwvol aan. Door het aanknopen van een gesprek met haar zus, is zij vermoord door haar eigen familie. Dat was nooit zijn bedoeling geweest.

Ze gaf hem een potlood en snel schakelde hij en begon te schrijven. Het moest kort zijn, want als ze gestoord zouden worden, dan was er geen uitweg meer.

‘Sorry,’ was het eerste wat hij opschreef. Het was het minste wat hij kon opschrijven voor zo’n groot verlies. Vervolgens begon hij op te schrijven wat hij nodig had voor de ontsnapping.

‘Handwapens, granaat, aanstekers, benzine, auto.’

Ze knikte en maakte duidelijk dat ze het begreep.

‘Waar zijn we en hoe komen we hier weg?’

‘Je bent bij de familie van Jasmin en ik ben haar zusje.

Vol ongeloof keek hij haar aan, maar in een paar seconden besefte hij wat er aan de hand was en welke informatie ze van hem wilden hebben: Jasmin haar verblijfplaats. Dat betekende zijn dood, want hij zou eerder nog sterven, dan ze dat vertellen.

Alle puzzelstukjes vielen op zijn plek en er kwamen beelden terug van de ontploffing. Tom en hij waren op een missie om het gevaar te elimineren voor Jasmin. De afgelopen maanden was de dreiging vele malen erger geworden en hij begreep direct waar dit door kwam. Haar moeder was overleden en Jasmin was nu de oudste vrouw van het gezin.

In eerste instantie dachten ze dat het te maken had met de komst van kleine Sarah, maar nu werd het pas duidelijk. Zij moest de plaats van haar moeder overnemen in het gezin. Joe knikte om te bevestigen dat hij het begreep.

Ineens stond de bewaker in de opening van de deur. Joe pakte het papiertje en het potlood en stopte deze onopvallend weg in het matras. Als ze gefouilleerd werd dan zouden ze het ongetwijfeld ontdekken. Haar zus was al overleden door zijn toedoen en hij moest ervoor zorgen dat zij veilig bij Jasmin zou komen. Ze pakte het dienblad op en verdween uit de kamer.

Hij kon alleen maar hopen dat ze alles onthouden had en ze vanavond terugkwam.

De rest van de dag had hij nagedacht over een strategie om te ontsnappen. Hij kon zich herinneren dat ze de satellietbeelden hadden bekeken van de vermoedelijke verblijfplaats van Jasmins familie. Wat ze ook bestudeerd hadden, het was vooral gokken geweest. Niets was zeker en als de beelden wel klopten, dan was hij nu in een goed bewaakt fort terecht gekomen.

Daarnaast moest hij niet alleen zelf zien te ontsnappen, hij zou ook iemand mee moeten nemen, waarvan het onbekend was of ze daadwerkelijk wilde vluchten of dat ze als doel had om met hem mee te gaan om de verblijfplaats van Jasmin te verraden. Voorzichtig zijn met alle informatie, sprak hij met zichzelf af.

Geheim

Lynn was nog van slag van haar droom toen ze het pad opliep van Jasmin en Matt hun huis. Ze koos ervoor om via de achteringang binnen te gaan, zodat ze zo min mogelijk kans had op het verraden van Jasmin haar verblijfplaats.

Ze was dan ook met een omweg naar de woning gegaan en net zo vaak van route veranderd tot ze er zeker van was dat niemand haar volgde. Eén van de bewakers begroette haar en wilde zijn portofoon pakken om door te geven dat Lynn naar het huis kwam. Ze hield hem tegen en gaf aan dat ze Jasmin kwam verrassen en dat ze dat niet mocht weten.

Hij lachte vriendelijk en leek het te begrijpen. Het was een regelrechte leugen, maar ze wilde niet dat Tom zich kon voorbereiden op haar komst. Ze liep direct door naar de beveiligingspost en verwachte dat Collin en Tom daar waren, maar bij binnenkomst was er niemand te bekennen.

In de kamer ernaast werd gepraat en ze kon haar nieuwsgierigheid niet bedwingen toen ze haar mans naam hoorde. Ze hadden het over zijn reddingactie, tenminste hoe ze het beste zijn lichaam terug konden krijgen. De spanning was om te snijden en even begreep Lynn niet wat er aan de hand was.

“Nee, we vertellen Lynn niet over het bericht. Eerst moeten we er zeker van zijn. Ze gaat er al aan onderdoor en als deze tip vals blijkt te zijn, moet ze opnieuw beginnen met het rouwproces,” zei Tom fel.

“Tom, al is er maar iets van waar van deze mail, dan vergeeft ze het ons nooit dat we haar niet hebben ingelicht,” antwoordde Missy.

“En wie vangt haar op als ze nog een keer te horen krijgt dat hij toch dood is? We gaan zoals plan over drie dagen naar Kabul en zoeken ter plekke uit wat er waar is van deze informatie.”

“En als we dan te laat zijn?” vroeg Matt.

“Dan zijn we nu ook al te laat. De mail is vanmorgen aangekomen en volgens de bron vluchten ze vanavond. We zijn nooit meer op tijd om hem te helpen, het is ruim twaalf uur vliegen in het gunstigste geval.”

“Zal ik kijken of een contactpersoon ons kan helpen? Al is het maar om te zorgen voor een schuilplaats en voldoende wapens,” vroeg Collin.

“Ja dat is goed. Laten we het plan dan nu doornemen, zodat we niet opnieuw voor verrassingen komen te staan en wellicht Joe zelfs levend terugkrijgen.”

“Ik ben het er niet mee eens om pas over drie dagen weg te gaan. Ik wil vandaag of anders uiterlijk morgen op het vliegtuig zitten. Ik ga Lynn niet uitleggen dat we er niet alles aan gedaan hebben om het kleine, sprankje hoop aan te grijpen,” zei Missy vinnig.

“We zijn er nog niet klaar voor, en ik wil niet nog meer mensen verliezen,” probeerde Tom er tegenin te brengen.

“Volgens mij is het geen slecht idee om Missy als verkenner alvast vooruit te sturen,” erkende Matt.

Er ontstond een stilte in de kamer en even was ze bang dat Tom de kamer woedend uit zou lopen. Hij zou dan weten dat ze het gesprek had gehoord. Niet dat het haar interesseerde, maar het zou haar hele plan in de war schoppen dat ze zojuist had beraamd, terwijl er in de andere kamer een verhitte discussie gaande was.

Op het moment dat Lynn begrepen had dat er een mogelijkheid was dat Joe nog in leven zou kunnen zijn en in Afghanistan vastzat, was ze vastbesloten om hem te gaan zoeken. Hij had haar al zo vaak gered, nu hij hulp nodig had, twijfelde ze geen moment.

Ze was nog terughoudend met het idee dat hij wellicht nog in leven was. De mail zou ook zomaar een val kunnen zijn om de beveiliging rondom Jasmin te verzwakken. Maar al was er maar een minuscule mogelijkheid dat ze hem zou vinden – ze moest het erop wagen. Vanmiddag zou ze alles op alles zetten om haar reis te plannen en wellicht zelfs vanavond nog op het vliegtuig te stappen.

De vergadering liep ten einde en snel liep Lynn zachtjes naar buiten om via de andere deur naar Jasmin te gaan en te knuffelen met Sarah. Het zou een kort bezoek zijn, want ze had een nieuw doel om zich in vast te bijten.

Jasmin was blij verrast en had haar vastgehouden. Het was fijn om geknuffeld te worden, en voor het eerst kon ze haar tranen bedwingen terwijl ze door iemand in de armen werd gesloten. Ze hadden een moment gekletst, maar gaf al snel aan weg te gaan, omdat ze moe was. Ze kreeg nog een knuffel en ging terug naar haar studio.

De hele middag had in het teken gestaan van het verzamelen van de juiste papieren om te kunnen organiseren dat ze kon vertrekken. Gelukkig had ze de ambassadeur van Afghanistan een paar keer ontmoet tijdens feestjes met Randell. Ze kon erg goed opschieten met zijn vrouw en toen Randell overleed, hadden ze een enorm boeket bloemen laten bezorgen. De ambassadeur gaf aan dat hij het visum binnen een uur in orde zou maken en dat ze vandaag nog kon vertrekken.

Ook een speciale licentie voor het vliegen met een begeleidingshond zou hij voor zijn rekening nemen. Eerst wilde hij haar waarschuwen voor alle gevaren die er in het land waren, vooral voor vrouwen. Niet veel later merkte hij dat Lynn vastbesloten was en had haar uitgelegd dat haar man waarschijnlijk daar vastgehouden werd. Hij gaf aan alles te regelen voor haar.

Ze had hem laten beloven om de informatie met niemand te delen. Het zou niet veilig voor haar zijn als er meer mensen op de hoogte zouden zijn van haar plan. Het was een smoesje geweest en eigenlijk wilde ze niet dat haar vrienden op de hoogte waren. Tenminste nu nog niet.

Nu kwam het moeilijkste van alles: liegen tegen Tess. Om te zorgen dat niemand het door zou hebben dat ze weg was, moest ze uit het zicht zijn van Tess en Simon.

Ze pakte een tas in met de belangrijkste spullen en liep naar Tess toe.

“Hey, alles oké?”

Tess keek bezorgd naar haar gevulde rugzak.

“Ik ga thuis slapen. Ik merk dat de studio me aan de rouwperiode van Randell doet denken en ik heb even behoefte aan mijn eigen plekje.”

Daar kwamen de tranen van beide vrouwen en huilend sloten ze elkaar in de armen. Ze wilde bijna alles opbiechten, maar net op tijd liet ze haar los en liep ze de deur uit.

“Geef me rust, als er iets is, ben je de eerste die ik bel,” zei ze als laatste nog tegen Tess.

“Laat me morgen nog weten hoe je geslapen hebt.”

“Ik was eigenlijk van plan om mijn telefoon uit te zetten, maar ik stuur je wel een mail als je dat oké vindt.”

“Ja natuurlijk, maar geen gekke dingen doen hè.”

Ze beloofde dat ze daar geen enkele behoefte aan had en verantwoordelijk te zijn voor nog een ander leven. Tess wuifde nog een handkus na en Lynn stapte in de auto richting haar huis.

Ze had nog twee uur de tijd om zich voor te bereiden op haar reis. Het was niet veel, maar het moest lukken als er geen kink in de kabel meer zou komen.

Het was lastig om haar huis binnen te stappen na een tijd er niet te zijn geweest. Alles herinnerde haar aan Joe; zijn kopje in het kastje, zijn kussen, zijn kleding, de foto’s. Ze moest een paar keer diep ademhalen om een paniekaanval te voorkomen en zichzelf weer te kunnen herpakken. Daarna focuste ze zich op de dingen die ze nog moest inpakken.

Een uur later had ze alles klaar staan. Ze opende haar laptop en stelde in dat er de komende drie dagen op verschillende tijdstippen een mail gestuurd werd naar Tess. In de avonden zou Jasmin een e-mail ontvangen. Zo zouden haar vriendinnen geen argwaan krijgen en haar niet gaan zoeken. Tenminste... voorlopig niet.

In de e-mails legde ze uit dat de rust haar goed doet en ze wat beter sliep. Ze vertelde wat over haar zwangerschap en benadrukte aan het einde, dat ze echt rust wilde hebben, maar volgende week weer zou bellen.

Het was tijd om te vertrekken. De taxi had ze op een ander adres besteld waardoor het leek alsof ze daar woonde. Een lange sjaal draaide ze om haar hoofd en ze trok de kraag van haar jas zo hoog mogelijk op. Het enige waaraan mensen haar zouden kunnen herkennen was Spike.

Ze had overwogen om hem thuis te laten, maar kon zijn hulp en bescherming goed gebruiken. Zijn werkjas deed ze in een aparte tas en die zou ze pas op het vliegveld aandoen, zodat het zo min mogelijk opviel in de taxi.

Voor nu kreeg hij een regenjas aan, dat was nu meer van toepassing, aangezien weersituatie van Londen flink te wensen overliet.

Lynn liet haar laptop, telefoon en de tracker van Spike thuis. Allemaal uit het zicht, maar wel in de oplader. Ze probeerde zo min mogelijk aan het toeval over te laten en hoopte dat ze op die manier minimaal drie dagen van alle radars kon blijven voor er iemand ongerust werd.

“Kom jongen we gaan je baas zoeken.”

Een kwispelende Spike liet braaf zijn jasje aandoen en volgde haar trouw. Het leek bijna wel alsof hij wist wat er ging gebeuren, maar goed, het was ook niet zijn eerste reddingsmissie.

De taxi kwam aanrijden toen ze net stond te wachten en zette hen netjes af bij de vertrekhal. Direct liep ze naar het gehandicaptentoilet en wisselde het jasje van Spike om voor zijn werkuniform. Zelf deed ze haar sjaal af en jas uit, en gooide de spullen in de prullenbak.

Een zonnehoed was de volgende stap, zodat ze op de camera’s moeilijk te herkennen was. Ze hoefde haar bagage niet af te geven en ook niet meer in te checken, waardoor ze meteen door kon naar de douane.

Aangezien ze business class vloog, liep ze langs de rij die er stond.

Spike was opmerkzaam en hield haar nauwlettend in de gaten. In eerste instantie wilde ze geen business class vliegen, maar de gedachte aan een nachtvlucht in een stoel doorbrengen en vermoeid het vliegtuig uitkomen, had het gewonnen van haar zuinigheid. Bovendien – ze scheen tegenwoordig rijk te zijn, dus waarom niet?

Soepel gingen Spike en zij door de douane. De man achter de balie stelde een paar vragen die ze beantwoordde, maar ze vonden Spike vooral schattig en wilden weten of hij gewend was om te vliegen.

Spike bleef keurig naast haar staan en liet zich niet afleiden. Toen ze door de douane was, haalde ze een nieuwe telefoon en laptop, zodat ze wel kon communiceren mocht het nodig zijn. Vervolgens wisselde ze het contante geld dat ze thuis uit de kluis had gehaald. Ze had zowel om dollars gevraagd als de lokale munteenheid.

De ambassadeur had aangegeven dat ze met beiden kon betalen, maar ze wilde niets aan het toeval overlaten. Het was vrijwel zeker dat ze meerdere mensen om zou moeten kopen, of moest betalen voor de informatie die ze nodig had. Het was daarom belangrijk dat ze voldoende bij zich had.

Van de ambassadeur had ze een telefoonnummer gekregen en de naam van iemand die hij vertrouwde. Hij zou haar verder kunnen helpen en haar in contact brengen met de juiste mensen. Ze was hem eeuwig dankbaar en had de lievelingsbloemen van zijn vrouw laten bezorgen.