Inhoud

Stille nacht, angstige nacht ...

Menukaart

Wie is wie?

1. Een vlezige kok

2. Als een kanonschot

3. Een slagerstafel

4. Kind voor Kerst

5. Dat is verdacht

6. Een gek

7. Plaza Vega

Welkom in het Plaza Patatta Kinderkookcafé!

Lees ook deze boeken van Plaza Patatta!

Plaza Patatta

Stille nacht, angstige nacht ...

Door: Nanda Roep

Illustraties: Silvester

Menukaart

ONTVANGST

Wie is wie?

ENTREES

Een vlezige kok

Als een kanonschot

DINERS

Een slagerstafel

Kind voor Kerst

Dat is verdacht...

DESSERTS

Een gek

Plaza Vega

Wie is wie?

Deze vredige dame is het oudste kind in huis. Dat zij de grootste is, betekent dat zij de mooiste kleren heeft. En dat zij het beste Maria kan spelen in het kerststuk. (Maar dat vindt ze natuurlijk alleen maar zelf...) Ze is dol op de zoete kerstkransjes uit de boom. En ze heet Luna.

Dit engeltje is het tweede en jongste kind in huis. Zij is de kleinste en dus het meest bijzonder. Iedereen vindt háár het lichtpuntje van het gezin. (Maar dat zegt ze natuurlijk alleen maar zelf!)

Luna moet niet roepen dat zij wel de ezel kan zijn. Want dit kind gaat een Wijze Dame uit het Oosten spelen. Of anders, op zijn minst het kindeke Jezus himself! Ze heet Lotte.

Deze rondborstige dame is mevrouw Veldstra – mama Marianne… Zij is de trots van het gezin. Marianne is namelijk operazangeres. Een échte ster, die over de hele wereld optreedt. Mama moet voor haar werk veel reizen, daarom houdt ze er extra van om thuis te zijn. Overmorgen is het Kerstmis, en Marianne heeft een uitgebreid diner gevraagd, van wel zeven gangen. Ze zegt dat iedereen die maar wil, de hele avond lekker bij hen mag komen eten.

En dit is hun lieveling: papa Veldstra, de enige man in huis. Hij bruist van de ideeën voor zijn restaurant Plaza Patatta. Hij heeft de treinen gemaakt die langs de muren van het restaurant rijden en hij heeft zelfs een Gamestation uitgevonden, waar je allerlei computerspelletjes op kunt spelen. Maar koken.... tsja, dat kan hij dus niet.

Voor het kerstmaal heeft hij gelukkig hulp gevraagd aan een oude vriend.

Samen woont de familie in deze boerderij. Hij ligt in een plaatsje genaamd Biesland, aan de rand van het bos. Beneden in de oude woonkamer is het restaurant. En boven is nog de vroegere hooizolder. Daar willen Luna en Lotte een kerststuk spelen...

1. Een vlezige kok

Luna en Lotte sjorren aan een e-nor-me kerstboom. Papa heeft in zijn enthousiasme weer eens de grootste aangewezen bij de boomkwekerij, maar nu krijgen ze het ding niet eens naar binnen!

Ze hebben allemaal rubberen handschoenen aangedaan, zodat ze de takken stevig vast kunnen pakken zonder dat de naaldjes in hun vlees prikken. Daarna zijn de oude staldeuren wagenwijd opengezet, en nu wordt die arme boom hardhandig over de grond gesleept. Of eigenlijk is het meer dat ze proberen het gevaarte over de grond te slepen, want het wil nog niet echt lukken.

‘Hij moet toch naar binnen,’ kreunt papa. ‘Ik heb bolleke een grote boom beloofd.’

Lotte glimlacht; dat doet ze altijd als papa hun moeder ‘bolleke’ noemt. Vriendelijk zegt ze: ‘Dit lukt nooit, pap, hij is echt te groot.’

Haar grote zus Luna kijkt haar streng aan. ‘Die boom is niet te groot, eierkopje, jij bent gewoon te slap.’

‘Ik te slap?! Moet je jezelf eens zien!’ Lotte voelt aan Luna’s bovenarm alsof het pudding is.

Luna geeft een ruk aan de boom (zonder dat die in beweging komt...) en hijgt: ‘Ik heb tenminste niet zulke papvingers als jij.’

‘Papvingers? Jij hebt anders veel te slappe armen, met je kauwgomspieren!’

‘Niet zo brutaal, kleintje.’ Luna glimlacht gemeen. ‘Jij kan je beter eens gaan afvragen of er geen spoken in zo’n enorme boom verstopt zitten. Spoken uit het bos, dat kan hoor, die zijn klein genoeg - en trouwens ook boosaardig, oei, zó vals.’

‘O!’ stoot Lotte uit.

Want Luna weet best dat Lotte vanaf nu soms écht zal denken dat er kleine boze spookjes op de takken wonen. Lotte is nou eenmaal zo bang, ze kan er niks aan doen. Eerst had ze er niet aan gedacht dat zelfs een kerstboom eng zou kunnen zijn, maar door die stomme Luna is haar fantasie alweer gaan werken. Die akelige boomspookjes gebruiken de dennennaalden vast om midden in de nacht in Lottes hals te prikken tot het bloed eruit gutst – ze kan de pijn zowat al voelen. ‘Tut!’

Papa zegt afwezig: ‘Niet schelden, schattekontjes, we krijgen die boom heus het restaurant wel in.

Daar ging het niet om, maar dat zeggen de meiden niet. Ze snappen óók wel dat Kerstmis bedoeld is om leuk en vredig samen door te brengen.

Papa heeft het al speciaal gezellig gemaakt in Plaza Patatta. De elektrische treinen rijden langs de muren en in de wagons liggen schuimige stukken sneeuwsnoep.

De op afstand bestuurbare bootjes dobberen in de waterbak in het midden van het restaurant. Op het dek liggen heerlijke blaadjes hulst van chocola.

En straks staat daar die enorme boom prachtig naast te stralen. Als die eenmaal staat, zal het er fantastisch uitzien. Daarom gaan ze het opnieuw proberen. Papa telt tot drie en dan moeten ze tegelijk een ruk geven.

‘Eén... twéé... dr…’

Plotseling worden de schuurdeuren – Klabam, kraak, bom – weer opengegooid.

‘Vollek!’ roept iemand.

Van schrik laat Lotte haar tak van de boom los. En Luna sist geërgerd: ‘Hou vast, bange kerstbal!’

De man schreeuwt opnieuw. Zo hard, keihard, hij heeft de stem van een reus!

‘Is daar iemand!’

Geschrokken laat papa óók de boom los. ‘Wie is daar? Wat gebeurt er?’ Papa rent naar de deur en... gooit zijn armen in de lucht. ‘Loek!’

Luna en Lotte blijven afwachtend in de gang staan. Ze horen de man lachen. Een bulderende lach is het. En papa blijft maar roepen: ‘Loek! Ik dacht dat je nooit zou komen!’

Deze Loek zegt, nee buldert: ‘Natuurlijk kom ik voor je koken. Dat heb je toch gevraagd? Whoehaha!’

Ze horen hem, stamp stamp, naar binnen stappen en dan zien ze hem. De kok. Lotte knippert met haar ogen...

Luna’s mond valt open...

Loek is gigantisch. Een enorme man, hij lijkt wel écht een reus!

Zijn gezicht is kolossaal; dat is dus wel zo groot als een gebouw, echt waar! Nou, oké, misschien niet zo groot als een gebouw, maar zijn hoofd is toch zeker zo groot en rond als een bowlingbal!

Zijn wangen zijn bol en dik als reusachtige moorkoppen, maar ze zijn rood van alle bloederige ‘spinnetjes’ in zijn vel. Tot nog toe heeft Lotte zulke rode lijntjes alleen nog maar op de wangen van oude (kabouter)mensjes gezien. Onder zijn vette, glazige huid kan je bovendien een flink aantal blauwe lijnen zien lopen, van bloederige aderen die vlak onder de huid lopen.

De handen van Loek lijken wel bloemkolen, zo groot zijn ze en zo bobbelig van allerlei littekens en vetbulten. En dan die dikke, vettige vingers ... Je zou zweren dat het rauwe braadworsten waren!