INHOUD

Inhoud:

Ieder moment gaat ze hem zien…

Zó gauw is het toch niet klaar?!

Het was vast niks, joh

De ultieme tip van Sharissa

Dat is een veel beter idee!

De tekst voor De Brief

Isa de lefgozer – wat een dag!

Misschien moet je het uitmaken

Een bult én een uitbrander

Julian wordt Romeo

Heeft iedereen het gezien…?

Isa is een domme, domme gans

Waar ligt de grens?

Je móet met me mee!

O, daar krijgt ze vast spijt van!

Fleur en Isa hebben kinderitis

Commotie in de schoolgang

Die heeft zich niet gestoten, hoor

De stille fietstocht

Daar had Isa niet aan gedacht!

Is dat écht gebeurd?!

Ch@tgrlz

In de serie Ch@tgrlz:

Vriendinnen voor Isa

Isa vraagt verkering

Chatgrlz & -boyz

Chatgrlz Party!

COLOFON Titel: Isa vraagt verkering Auteur: Nanda Roep

Vormgeving: Uitgeverij Nanda

Omslagfoto: Silvester Zwaneveld

ISBN: 9789083283234

Alle rechten voorbehouden

Inhoud:

Ieder moment gaat ze hem zien…

Zó gauw is het toch niet klaar?!

Het was vast niks, joh

De ultieme tip van Sharissa

Dat is een veel beter idee!

De tekst voor De Brief

Isa de lefgozer - wat een dag!

Misschien moet je het uitmaken

Een bult én een uitbrander

Julian wordt Romeo

Heeft iedereen het gezien…?

Isa is een domme, domme gans

Waar ligt de grens?

Je móet met me mee!

O, daar krijgt ze vast spijt van!

Fleur en Isa hebben kinderitis

Commotie in de schoolgang

Die heeft zich niet gestoten, hoor

De stille fietstocht

Daar had Isa niet aan gedacht!

Is dat écht gebeurd?!

Ch@tgrlz

Ieder moment gaat ze hem zien…

Isa is op weg naar de supermarkt. Alleen. Om Orlando te zien. Nou, eigenlijk is het officieel om haar nichtje Kyra te zien – want die heeft er sinds kort een baantje. Maar Kyra heeft daar Orlando leren kennen. Yes.

Eerst maakte Isa zich vooral zorgen of Kyra hem zou inpikken, maar voor eens heeft ze zich ingehouden. Ze doet zelfs een goede daad: vandaag stelt ze Isa officieel voor aan Orlando. Dat is de bedoeling. Dat is het plan.

Isa zal dan net doen alsof ze hem voor het eerst ziet.

En niet al maanden van hem droomt…

Sinds die eerste keer dat ze hem zag lopen…

Alsof ze niet al weken wakker ligt van de wens om met hem naar het schoolfeest te gaan…

Isa zucht dubbeldiep uit, maar haar hart blijft rondjes springen door haar lijf. Ze wordt er duizelig van. Ze voelt tintelingen in haar vingers. Ze ziet sterretjes – ademen, ademen!

Pfft…

Ze zal hem netjes gedag zeggen. (Proberen niet te blozen!) En hem vanaf vandaag Julian noemen. Want dat is zijn échte naam. Julian.

Isa en Julian… Als ze halverwege de J een streepje zet, zit haar I erin besloten. Zo staat er talloze keren [ illu] in haar agenda. Zucht…

Hoe zal het zijn om hem straks eindelijk recht in zijn ogen te mogen kijken? Isa heeft geen idee. Het enige dat ze wél weet, is dat ze bijna in haar broek plast van de zenuwen nu ze het parkeerterrein bij de supermarkt opfietst.

Aan haar zucht kan je hóren dat ze trilt. Isa glimlacht om zichzelf: jee, hoe erg kan je zijn?!

Met trillende vingers zet ze haar fiets op slot (en laat natuurlijk van de zenuwen het sleuteltje vallen) (dat ze met een knalrood hoofd oppakt).

De schuifdeuren van de super gaan voor haar opzij, en Isa heeft het gevoel dat ze op een dik pak sneeuw loopt. Of een dikke gymmat. Of op rubberen tegels, waar je niet helemaal in wegzakt, maar waar je ook je voetstappen niet op hoort.

Sowieso kan Isa trouwens geen voetstappen horen, dat komt door het bonken van haar hart, aan de binnenkant van haar hoofd.

Ieder moment wordt ze nu aan Orlando voorgesteld. Háár Orlando…

Misschien staat hij al ergens naar haar te kijken – vanaf de fruitafdeling bijvoorbeeld, of de koekjes. Misschien krijgt hij óók als vanzelf een glimlach rond zijn mond nu hij haar ziet wandelen. Elegant en charmant als altijd. (Euh, nou ja: dat probéért ze in ieder geval!)

Zie je, hij legt zijn hand op haar schouder en leidt haar zachtjes naar – o! ‘Auw!’

Het is Kyra, en ze duwt Isa hardhandig tegen de blikken tomatenpuree.

‘Moet je zien!’ fluistert Kyra enthousiast. ‘Mooi hè?’ Aan haar vinger heeft ze een fonkelende ring.

‘O, euh…’ Isa weet zo gauw niet wat ze moet zeggen. Ze is nog aan het verwerken dat het níet Orlando is die zo dicht tegen haar aan staat (helaas). Ze vraagt zich af of hij misschien wel ergens in de buurt is – en zo ja: hoe ziet zíj er dan uit? Tegen een stellingkast aangedrukt, is ze dan nog wel leuk genoeg om verliefd op te worden?

‘Van Jimmy gekregen,’ lacht Kyra. ‘Mijn nieuwe vriendje.’

‘O, euh, o.’ Nog steeds komt Isa nauwelijks uit haar woorden. Ze is ook zo verbaasd. Niet alleen omdat ze ruw uit haar gedachten werd getrokken, maar óók om Kyra zo te zien. Zo, in een supermarktjas. Als iemand die… werkt.

Het is nogal een verschil. Normaal heeft Kyra rokjes aan die korter dan kort zijn, en truitjes die haar borsten zo goed mogelijk laten uitkomen.

En nu… loopt ze in een vale gele jas, die tot op haar kuiten komt en wijd langs haar lichaam hangt. Kyra zou Kyra niet zijn als ze daar niet wat op had gevonden, dus ze heeft een haarklem gepakt en daarmee wat van de stof in de rug samengetrokken. Zo zit de jas strakker en heeft Kyra wat taille gekregen – wel slim!

Eigenlijk is Kyra nog te jong om al te werken, veertien pas, terwijl je vijftien moet zijn om vakkenvuller te worden. Maar Kyra’s vader is een belangrijke man in Appelstad.

Bovendien ziet zijn dochter eruit alsof ze zestien is, en normaal ergert hij zich daar groen en geel aan, maar voor één keer heeft hij het in zijn voordeel gebruikt. Hij heeft de chef opgezocht en gezegd dat zijn dochter per se een baantje moest en er heus oud genoeg voor was.

Omdat ze begon te ontsporen, zei hij tegen de winkelchef. Omdat ze een lesje moest leren.

Omdat ze verwend was, en nodig moest zien hoe het is om je eigen geld te verdienen.

‘Dit is de beste straf die ik ooit van mijn vader heb gekregen,’ zegt Kyra nu tegen Isa. Ze pakt een stapeltje kattenvoer uit een doos, en begint die in de schappen te zetten.

‘Mijn moeder voelt zich namelijk hartstikke schuldig omdat ik dit kolerebaantje moet doen.’ Kyra pakt een nieuw setje blikken voer. ‘Van haar krijg ik nu veel vaker kleren dan vroeger.’

Isa kijkt naar haar nichtje met een mengeling van gewoon meelachen en jaloezie. Zij zou óók wel zo’n baantje willen. Vlak bij leuke jongens als Julian, en tenminste wat geld verdienen. In plaats van armer is Kyra alleen maar rijker geworden met deze oplossing, euh: straf.

Terwijl Isa nog gee n cent heeft voor alle leuke truitjes die ze zo vaak met vriendinnen gaat kijken in de stad. Omdat papa is ontslagen. Omdat mama maar net genoeg verdient om het huis en de boodschappen te betalen. Dat snapt Isa wel. Maar toch… Ze bedoelt: hoe heerlijk was het geweest als zij honderd euro per maand kon verdienen?

Kyra lacht: ‘Dus het geld dat ik hier verdien, hoef ik alleen maar te verpatsen in de snackbar.’

Ze kijkt nog een keer glazig naar de ring en zegt: ‘En voor de glimmertjes zorgt Jimmy.’

‘De glimmertjes?’

‘Ja, zo noemt hij sieraden, grappig hè?’ Ze zucht. ‘Alsof het niks kost, en dat hij er zo gemakkelijk over doet, is nou net zo cool aan hem.’

Isa trekt haar wenkbrauwen op. Dit is al de derde week dat Kyra het over Jimmy heeft. In haar geval betekent het dat ze hem dus wel écht leuk moet vinden. De meiden hebben hem nog nooit gezien, maar kennelijk is hij stinkend rijk. Alsof Kyra het voor minder zou doen…

Isa kijkt naar de ring, maar ze wil er niet te lang over doorgaan, omdat ze natuurlijk eigenlijk voor iets anders kwam. Iemand anders…

En dat is veel belangrijker dan het zoveelste ‘glimmertje’ van Kyra!

‘Isseuh… hij er?’

‘Hm?’

‘Hij. Is ‘ie er?’

Pfft, het is niet de bedoeling dat Kyra doet alsof ze is vergeten wat ze hebben afgesproken! Ze heeft het toch wel onthouden?

Ze heeft hem toch wel de hele dag in de gaten gehouden – en hopelijk zelfs verteld dat haar leukste, vrolijkste, knapste, én gezelligste nichtje naar de winkel zou komen, en dat ze die misschien (= zeker weten!) wel even aan de rest (= Orlando) zou laten zien?!

‘Hij is er.’ Kyra geeft Isa een por in haar arm. ‘Maak je niet

dik.’

‘Dik?!’

‘Kom maar mee, we gaan.’

Hoewel het is precies wat ze wil, voelt ze toch ineens een scheut schrik door haar lijf trekken. ‘Bedoel je: nu meteen?!’

‘Tuurlijk. Dat is toch waarvoor je bent gekomen?’

Ja. Isa knikt. Ja, dat is natuurlijk zo. Maareuh, pfft, als het dan ineens zo ver is…

Hand in hand met Kyra loopt Isa door de supermarkt. Kyra zoekt een weg, en Isa volgt. Met knikkende knieën en trillende bovenbenen, maar dat probeert ze niet aan Kyra te laten merken natuurlijk.

Hij is groot, het is de grootste supermarkt van Appelstad. Er zijn wel dertig rijen stellingkasten (brood, groenten, frisdrank, chips, melk, yoghurt, kaas, vlees, shampoo, tijdschriften, zelfs kleding en speelgoed – zo kom je tot een giga-winkel waar half Appelstad een bijbaantje heeft). Achter elke kast, op elke hoek, kan Orlando staan. Háár Orlando.

Met zijn bruine haren die altijd zitten alsof hij er net doorheen heeft gewoeld. Mocht Isa er maar eens doorheen woelen… Al was het alleen maar om te voelen dat het echte écht zachte, lieve haren zijn, die vast en zeker heerlijk zoet ruiken – pfft, Isa moet moeite doen om een beetje normaal te blijven op dit spannende moment!

Straks, over een paar minuten – of misschien nog maar een paar seconden – zal ze zijn hand in de hare voelen. Dat hoort óók bij het plan: Kyra zal een beetje zakelijk zeggen dat ze iemand aan hem wil voorstellen, en dan zal Isa meteen haar hand uitsteken en de zijne voelen…

Maar dat kan alleen als Kyra echt netjes ‘ik-wil-je-aan-iemand-voorstellen’ zegt. Als ze alleen maar ‘hé-dit-is-Isa’ opdreunt, staat het wel raar als Isa ineens haar hand naar hem uitsteekt, ja toch? Alsof ze tachtig jaar is, of zo!

Nee, het is van groot belang dat het een officiële tekst wordt, zoals Kyra’s vader die zo vaak uitspreekt als hij collega’s over de vloer heeft, die Kyra een hand moet komen geven. Zodat er geen twijfel over kan bestaan dat ze elkaar echt moeten aanraken- ‘Getver, je hand drijft helemaal!’

Kyra laat Isa los en veegt haar hand langs haar schort. Snel doet Isa het ook. Shit, ze is natuurlijk zo zenuwachtig, misschien is het maar beter als ze hem toch géén handje geeft. Straks begint hij meteen van haar te gruwen!

‘Ah, daar is hij,’ fluistert Kyra tevreden.

‘Euh, Kyra? Misschien moeten we hem beter geen-‘

‘Jawel, hier ben je voor gekomen en dit gaan we nu doen. Julian, heb je even?’

Zó gauw is het toch niet klaar?!

Daar staat hij. Met zijn rug naar hen toe. De knapste jongen van het land. De leukste die er is. De mooiste, liefste…

Hij staat naast een enorme kar vol melkpakken, en is die aan het verwisselen met de kar die er al stond. Het is natuurlijk zwaar, dus Orlando pakt de kar boven vast, en dan toch maar weer van opzij. Hij duwt ertegen en trekt eraan. Hoe moet hij nou ál die literpakken melk tegelijk op hun plek krijgen?!

Met grote ogen kijkt Isa hoe de Liefde van haar Leven moeite doet om die enorme lading melkpakken op hun plaats te rollen. (Hij moet wel heel gespierd zijn, als hij dit elke dag doet…)

‘Joehoe, Julian!’ roept Kyra, ‘heb je even?’

Dit is het moment. Boem boem…, doet Isa’s hart.

‘Even wachten,’ puft hij. ‘Ik krijg dit stomme ding…’

Boem boem… - zei hij nou: even wachten?! – boem, boem…

Daar komt Samir, die óók op het Vossen College zit. Hij bukt naast Orlando’s kar en trekt een schuifje omhoog. ‘Zal ik je maar even helpen, slapjanus?’ Kennelijk zijn ze elkaar de hele tijd al aan het pesten, want Samir maakt zich met een enorme grijns gauw uit de voeten.

‘Shit!’ roept Orlando hem lachend na. ‘Klootzak!’ Hij duwt tegen de kar, die nu piepend in beweging komt. Het is jammer dat de vaalgele jas zo wijd zit, want daardoor kan Isa de beweging van zijn rug maar een beetje volgen.

‘Julian,’ zegt Kyra opnieuw. ‘Ik heb iemand bij me die ik aan je wil voorstellen.’

Perfect, Kyra zegt de tekst perfect – yes!

Orlando, nee: Julian kijkt om en zegt ‘hoi’ tegen Isa. Dan geeft hij de kar nog een laatste zetje – maar zó gauw is het toch niet klaar?!

Nee hoor, dat wil Isa niet, dát is niet waar ze twee nachten van heeft wakker gelegen. Er moeten minstens drie dingen - liefst vier - gebeuren vandaag, ze moet:

1. Zijn naam horen,

2. Zorgen dat hij weet wie zíj is,

3. Zijn hand vasthouden!

4. Verkering krijgen! (Als het even kan…)

Anders is alles voor niks geweest. Hoe moet ze in zijn leven komen, als ze nú bij de ‘eerste’ (ahum…) ontmoeting een fout maakt? Nee, dat kan niet, dan is alles verloren, dan krijgt ze nóóit met hem!

In haar binnenste voelt ze hoe haar hart nog sneller gaat kloppen – maar dit keer uit vastberadenheid.

Haar knikkende knieën voelen minder slap als ze zich schrap zet. Eén ding weet ze zeker: Dit Moment Is Niet Nú Al Voorbij!

Waar het vandaan komt, weet ze niet, maar ze hoort zichzelf zeggen: ‘Dus jij bent Julian?’ Ze stuurt haar spieren niet, echt niet, maar toch gaat haar hand naar voren en grijpt die van hem. ‘Leuk je te ontmoeten.’

Het gebeurt niet echt, het ís niet echt gebeurd – en toch staat ze nu in de winkel met Julians hand in die van haar. Hand in hand.

TOET TOEOEOEOEOET! Klinkt het ergens in de verte.

‘Jimmy!’ roept Kyra. ‘Ik kom eraan!’

‘Daar heb je hém weer!’ zegt Julian grommerig.

‘Wie?’ Isa kan nauwelijks normaal denken. ‘Is daar iemand?’

Haar hand ligt nog altijd in die van hem. Julian. Alsof haar hand een wolkje is dat hij in de lucht houdt. Er zit geen gevoel in. Net zoals er in haar hoofd geen gedachten zitten. Alleen maar dat overweldigende hand-in-hand staan…

Isa weet niet hoe het kan dat het zo lang duurt. Misschien is het omdat Julian geïrriteerd naar buiten kijkt, en niet nadenkt bij die hand in de zijne/zijn hand in de hare. Zucht.

Nou, wat kan hij trouwens boos kijken, zeg! Ademloos bestudeert Isa zijn gezicht. Hij heeft een mooi boogje in zijn wenkbrauwen - ondanks die frons -, en een paar haartjes staan los van de rest.

Zijn lippen zijn een beetje droog, dat kan ze goed zien nu zo dichtbij staat. Hoe zou het zijn om die te zoenen? Hoe zou het sowieso zijn om te zoenen? Zou het kunnen dat deze lippen… de éérsten zijn waarmee ze mag zoenen? Aanstaande vrijdag bijvoorbeeld, op het schoolfeest?

Ineens, alsof hij een stroomstootje kreeg (misschien van háár?), kijkt hij haar aan en trekt zijn hand los, snik.

‘Oké,’ zegt hij. ‘Tot ziens.’ En draait zich al om…

‘Isa!’

Hij stopt en kijkt haar nog even aan. ‘Hm?’

Isa schraapt haar keel. ‘Ik heet Isa.’ Ze knippert met haar ogen.

Hij knikt. ‘Ja, dat weet ik.’

En de grond breekt open onder haar voeten… Ze glijdt er langzaam in weg, op een kussen van rozenblaadjes. Hij zei, hij knikte: ‘Dat weet ik’.

Julian weet haar naam. Haar náám! Dan kan hij net zo goed met haar gaan, ja toch?

Hoe lang heeft het geduurd voor Kyra weer terugkwam? Hoe lang heeft Isa midden in het winkelpad gestaan, met die schaapachtige glimlach om haar lippen - terwijl Julian al lang en breed weg was?

Geen idee…

Ze heeft hand in hand met hem gestaan. Minstens twee minuten, en misschien waren het wel twee úren, zou zomaar kunnen.

Maar als Kyra haar om de hals springt, wordt de betovering verbroken.

‘Wat zei hij?’ wil Kyra weten.

‘Hij wist mijn naam.’ Bijna begint Isa te juichen. Dit moment, deze dag is… perfect.

‘Echt waar!’ Kyra kauwt op kauwgom.

‘Ja!’ Isa grijpt Kyra’s beide handen en begint te springen van geluk. Het is niet cool misschien, maar die enorme energiestoot móet eruit.

‘Kijk eens?’ Kyra trekt haar handen los en laat een kettinkje met een rood hart zien. ‘Van Jimmy.’