Table Of Contents

Ch@tgrlz

Vriendinnen voor Isa

De prinses en een grof beest

OrlandooOOOooo

Liefs van je trouwe vriendin!

Volgens mij is hij verliefd

Zo dapper is Isa niet

Zweer dat je het geheim houdt

Zag hij dat zij het was?

Die ketting heb je niet van mij

Je hebt toch geen geheimen?

Het lijkt wel of je boos bent

Al is de leugen nog zo snel...

Smeekbedes

We hebben het voor elkaar!

Bedoel je dat het mijn schuld is?

Vertrouw me nou

We gaan

O, nachtmerrie!

De ruzie

Isa is zó

Zij mag er ook bij

Meer van deze schrijfster

Ch@tgrlz

Vriendinnen voor Isa

Nanda Roep

In de serie Ch@tgrlz:

Vriendinnen voor Isa

Isa vraagt verkering

Chatgrlz & -boyz

Chatgrlz Party!

Titel: Vriendinnen voor Isa
Auteur: Nanda Roep

Vormgeving: Uitgeverij Nanda

Omslagfoto: Silvester Zwaneveld

ISBN: 9789083283241

Alle rechten voorbehouden

De prinses en een grof beest

Allemachtig, eigenlijk vindt Isa het best heftig dat Sharissa gisteren met die jongen van haar nieuwe school heeft gezoend. Ze kijkt er zo koel mogelijk bij, maar kan niet helpen dat ze zich afvraagt: Sinds Wanneer Zijn Wij Begonnen Met Zoenen!?!

Dat zegt ze niet hardop natuurlijk, ze kijkt wel beter uit – straks lacht Sharissa haar keihard uit! Daarom houdt Isa haar gezicht in de plooi en reageert zoals ze denkt dat het hoort: nieuwsgierig en toch serieus.

Maar eerlijk waar, Isa wist helemaal niet dat ze kennelijk al zo ver waren en ze vraagt zich stiekem (en angstig) af: moet ik nu óók zoenen?

Met wie, met Kadir zeker, haar vriendje van de basisschool? Echt niet!

Isa ligt bij Sharissa thuis op de grote, stoffen, vlekkerige bruine hoekbank. Sharissa hangt onderuit met de zapper in haar hand, en Isa ligt met haar voeten in de lucht en haar hoofd op de zitting.

Ze vindt het jammer dat ze helemaal niet weet over wie het gaat. Vroeger, op de basisschool, wist Isa altijd op wie Sharissa verliefd was, maar nu...

Deze Yoram schijnt ontzettend knap te zijn als je Sharissa moet geloven, en vooral heel stoer. (Sharissa is zelf trouwens óók superstoer, al noemde hun meester haar vaak ronduit grof.) Maar er is eigenlijk maar één iemand die hem objectief kan beoordelen, en dat is toevallig wel Sharissa’s beste vriendin – ook wel prinses – Isa. Ja toch, zeker!

Maar ze heeft hem nog nooit gezien!

‘Als je nou voortaan gewoon meegaat naar mijn school, dan weet ik tenminste met wie je omgaat,’ zegt Isa.

Sharissa haalt afwezig haar schouders op: ‘Ik ga alleen met jou om.’

Ondersteboven ligt Isa te knikken. ‘Maar toch ga je nu met een jongen die ik niet ken.’

Sharissa tilt haar hoofd op. ‘Ik ga niet met hem of zo hoor, ik heb alleen nog maar gezoend.’ Ze zucht: ‘Denk je dat hij me zal bellen?’

‘Ik hoop het.’ Isa krabt aan haar onderbeen en gaat verder: ‘Maar ik baal dat ik hem nog nooit heb gezien. Dat komt doordat we op verschillende scholen zitten. Kom naar Het Vossen College, daar zitten leuke meiden om dingen mee te doen.’ Ze probeert Sharissa aan te kijken, ook al ligt ze ondersteboven. ‘Je moet echt het hele jaar bij je moeder blijven zeuren of je er tóch heen mag, beloof je dat?’

‘Het Foxy College...’ Sharissa zapt naar een andere muziekzender.

Bij de eindtoets van groep acht was Sharissa goed genoeg voor Het Vossen College, ze scoorde hoog. Maar haar moeder kon haar niet zolang missen op een dag, zei ze. Sharissa moest naar de Voorbereidende School waar ze minder schooluren inroosteren – en bovendien minder schoolgeld vragen. Natuurlijk baalden de meiden daar stevig van, maar op zich vindt Sharissa het nu wel oké, zegt ze. Heeft ze tenminste weinig huiswerk.

Sharissa zegt loom: ‘Op de mijne zitten tenminste leuke jongens.’

Isa veert op. ‘Bij ons ook hoor, veel leuker dan bij jou!’

Sharissa stompt tegen Isa’s schouder en zegt:

‘Echt niet. Die jongen van gisteren, Yoram uit de vierde, die is echt zó.’ Ze steekt twee duimen omhoog en zucht opnieuw: ‘Denk je dat hij me zal bellen?’

Met een ingehouden lach kijkt Isa naar die duimen. ‘Hóe is hij?’

Sharissa beseft hoe knullig ze erbij zit, met die duimen en die zapper tussen haar vingers. Ze grinnikt. ‘Gewoon, zo.’

‘Wat mag dat wel betekenen, mevrouw?’

Sharissa giechelt. ‘Dat–ie helemaal top is natuurlijk.’

‘O,’ zegt Isa. ‘Als ik een jongen leuk vind, doe ik altijd zo.’ Met een brede lach steekt ze haar pink in de lucht.’

‘Nee joh!’ Opnieuw stompt Sharissa tegen Isa’s arm, ‘dat betekent dat ‘ie een kleintje heeft, haha!’

Isa komt overeind tot ze steunt op een elleboog en zegt: ‘Eigenlijk zouden we een code moeten maken, een soort geheimtaal om over jongens te praten. Vind je niet? Want ik ken jouw vriendje uit de vierde niet, dus ik kan pas zeggen wat ik van hem vind als we hem tegenkomen. Snap je?’

Sharissa knikt en deint tegelijk met haar hoofd mee op de muziek bij een video. ‘Ik ben dol op geheime dingen.’

‘Maar als we hem tegenkomen, dan kan ik niks zeggen want dan hoort-ie me.’ Isa wordt enthousiast, ze draait zich helemaal om tot ze rechtop zit, en haar wangen beginnen te gloeien.

Als ze enthousiast wordt, begint ze nogal eens te ratelen en dat klinkt ongeveer zo: ‘Dus moet ik altijd wachtentothijwegisen dat wil je natuurlijk niet want jij vindt hem leuk, duskanjealsmaarniet wetenwatikervanvind–‘

Sharissa onderbreekt haar, zoals ze vaker doet als Isa vergeet om adem te halen. ‘Als je een duim omhoog doet, is hij leuk.’

Isa knikt, en realiseert zich dat een duim omhoog zo voor de hand ligt, dat het bijna geen geheimtaal te noemen is. Ze zegt:

‘Maar als een jongen jou geen aandacht geeft, heb je er niks aan dat hij leuk is.’

‘Noppes.’

‘Dussss… als ik met mijn wijsvinger naar jou wijs, bedoel ik dat hij ook voldoende aandacht voor je heeft.’

Sharissa is tevreden. ‘Duim omhoog is dat-ie leuk genoeg is, naar je wijzen betekent dat hij jou óók leuk lijkt te vinden.’

Isa kijkt naar haar hand. ‘Dan komt de middelvinger...’

Sharissa steekt haar middelvinger op en roept: ‘We snappen allebei wel wat hij goed moet kunnen als je deze omhoog doet, haha!’

‘Ja dahag.’ Isa begint te blozen, ze kan het niet helpen. Snel kijkt ze alsof ze het gewoon niet leuk vindt om daarover te praten – en hoopt maar dat ze goed genoeg kan acteren, zodat Sharissa niet ziet hoe kinderachtig ze eigenlijk nog op dit onderwerp reageert...

Boven de woonkamer, op de eerste verdieping van het rijtjeshuis, horen ze de tweeling rennen. Meestal betekent zulk bonkig lawaai dat ze binnenkort ruzie gaan krijgen, maar Sharissa en Isa roepen niks naar boven. Sharissa’s moeder is er, die heeft de kleintjes wel in de gaten.

Sharissa legt haar arm om Isa heen. ‘Oké, oké, ik zal wat minder grof zijn, teer prinsesje van me.…’

Isa zucht: ‘Oké, grof beest van me.’ Ze schudt de arm niet van haar schouders.

‘Weet je wat, als een jongen dan heel lekker zoent, krijgt-ie een dikke middelvinger, is dat een goed idee?’

Isa lacht alweer. ‘Oké, als hij goed kan kussen.’

‘Als hij zijn vingers door je haren friemelt. En met zijn tong rondjes draait om jouw zachte tongetje.’

Om te demonstreren wat ze bedoelt, kriebelt Sharissa hijgerig door Isa’s blonde haren en ze steekt haar tong uit alsof ze Isa eens stevig zal kussen.

‘Hou op, hihi, Sharissa.’

Sharissa glimlacht tevreden. ‘Als je verdoofd uit zo’n enorme french kiss opkijkt, steek je gewoon je middelvinger op, en dan weet ik genoeg.’

In gedachten ziet Isa het voor zich: hoe ze op een schoolfeest in een donker hoekje zou staan, in een omhelzing met een eindeloos leuke jongen – en dan achter zijn rug een middelvinger op te steken. Isa proest het uit. Geschrokken houdt ze haar hand voor haar mond.

Sharissa zegt: ‘Oké, tijd voor de volgende vinger.’ Ze laat haar ringvinger aan Isa zien en zingt: ‘Diamonds are a girl’s best friend...’

‘Ja, leuk,’ vindt Isa. ‘Als hij óók een ringvinger omhoog krijgt, geeft hij leuke cadeautjes.’

‘Of schrijft hij lieve briefjes.’

‘Of koopt hij lekkere snoepjes, mmm, ik wil wel zo’n vriendje.’

Ze horen hoe het boven hun hoofd toch ineens uit de hand loopt. Bonk – klinkt het, en daarna het luidkeelse gejammer van Davina, het kleuterzusje van Sharissa.

Hun moeder zet het op een schelden. Ze horen niet precies wat die roept, want door het plafond ertussen wordt haar stem onduidelijk. Maar het moet iets zijn als: ‘Kijk dan verdomme uit je doppen!’ Want dat is wat de moeder van Sharissa meestal tegen de kleintjes schreeuwt.

Sharissa neemt een dropje en zegt met volle mond: ‘Dan zijn we klaar, want we weten al wat de pink betekent.’

Isa kijkt haar aan met grote ogen, die nog rooddoorlopen zijn van haar lachbui. ‘Ja dahag,’ zegt ze.

‘Hoezo?’

‘Jij bedoelt een pink. Voor zijn jeweetwel. Dat doen we niet hoor.’

Sharissa lacht haar witte tanden bloot. ‘Zijn jeweetwel?’

Isa laat haar pink zien. ‘Het moet iets anders betekenen. ‘Het moet niet zeggen hoe groot hij is maar hoe mooi hij is.’

‘Zijn jeweetwel?’

‘Nee, de jongen.’

‘Mmm,’ Sharissa tuurt in de verte. ‘Ik wil er een met een lekkere kuif in zijn haren en een piercing door zijn wenkbrauw. Of door zijn lip, vind ik ook cool.’

Isa mijmert mee. ‘Ik wil dat hij van die mooie pianohanden heeft.’

Sharissa knikt. ‘En supercoole kleren.’

‘En we noemen hem... Orlando.’

Sharissa kijkt verbaasd opzij.

‘Wie?!’

‘Onze droomjongen.’ Isa giechelt en kijkt haar vriendin vragend aan. ‘Orlando. Ja toch? Net als zo’n acteur.’

Sharissa haalt haar schouders op. ‘Oké.’

‘Hoe rechter de pink, hoe knapper de jongen.’ Isa kijkt naar haar handen.

Duim omhoog = Hij is superleuk!

Wijzen met je vinger = Hij vindt jou óók de leukste – en terecht!

Middelvinger omhoog = Mmm, hij zoent heerlijk!

Ringvinger = Wauw, hij denk aan verrassingen en cadeautjes; hij is attent!

Pink omhoog = Hij is knap knap knap!

Isa lacht. ‘Onze vriendjes moeten altijd op één hand te vertellen zijn.’

Sharissa knikt tevreden. ‘En zelfs als we enorme sletten worden, net als Kyra, kunnen we altijd zeggen dat onze vriendjes op één hand te tellen zijn.’

‘Vertellen, Sharis, niet tellen. Enneuh, sinds wanneer willen wij sletterig worden?’

Ze had het verwacht, maar toch schrikt Isa als van bovenaan de trap het schelle krijsen van Sharissa’s moeder klinkt: ‘Sharissa! Helpen!’

(Nu heeft Isa niet de gelegenheid om haar nichtje Kyra te verdedigen, maar eigenlijk wil ze dat niet eens, want Kyra is een trut en Sharissa heeft óók gelijk over dat gedrag van haar!)

In een mum van tijd staat Sharissa midden in de woonkamer, handen in haar zij – met nog altijd de afstandsbediening tussen haar vingers. ‘Jíj bent de moeder, ík niet.’

‘Niet zo kinderachtig!’ Sharissa’s moeder stampt omlaag. In de deuropening naar de woonkamer, schreeuwt ze verder: ‘Ik moet verdomme naar cursus!’

Boven hoor je Davina nog altijd jammeren, en uit ervaring weet Isa dat Damian waarschijnlijk mokkend tegen zijn kast schopt.

‘Ik moet gaan,’ kucht Isa. ‘Huiswerk maken.’

‘Laat je me alleen?!’ vraagt Sharissa op dezelfde toon waarmee ze tegen haar moeder praat.

‘Niet alleen,’ vindt Isa. ‘Je bent met Damian en Davina, en nog heel eventjes met je moeder.’

Ja, wat moet Isa anders zeggen? Ze kan nu moeilijk zeggen dat ze de heftige ruzie wil vermijden, die nu volgt bij Sharissa thuis. Maar dat is het natuurlijk wel: Isa wordt altijd bloednerveus van krijsen het gillen dat Sharissa, Davina en Damian tegen elkaar doen – en hun moeder krijst trouwens net zo hard.

Ergens vindt ze ook dat ze zich niet moet bemoeien met een probleem tussen Sharissa en haar moeder is, maar eerlijk is eerlijk: ze wil toch eigenlijk vooral de bloedstollende ruzies vermijden.

Sharissa laat haar schouders zakken. ‘Zie ik je morgen of ga je nog steeds met dat stomme kind mee?’

Isa knikt. ‘Zo stom is ze niet.’

‘Dat zeg jij.’ Sharissa rent de trap op.

OrlandooOOOooo

Op de stoep voor Sharissa’s huis, kan je horen hoe ze tegen de tweeling foetert.

‘En nu hou je op!’ klinkt het door de ramen.

Isa buigt zich over haar fiets. Ze steekt haar sleutel in het fietsslot en ziet in gedachten voor zich hoe Sharissa haar zusje in de ene hoek zet en haar broertje in de andere en hoe ze schreeuwt: ‘Ik wil jullie niet meer horen tot aan het avondeten.’ (De eerste keer dat Isa dit hoorde was in groep zeven, toen ze nog niet wist dat ze zich uit de voeten had moeten maken. De enige die toen aan de grond genageld stond, was Isa!)

Isa kan niet helpen dat ze glimlacht nu ze deze woorden inderdaad buiten kan horen. ‘Ik wil je niet meer horen!’ Het is elke keer hetzelfde.

‘Zo!’ zegt iemand – duidend op de boze geluiden uit het huis.

Isa komt overeind, haar fiets is van het slot, en glimlacht: ‘Tsja.’

Pas dan ziet ze de jongen die voorbij wandelt...

Hij heeft steil haar, het zit door de war alsof hij er net doorheen gewoeld heeft. Isa voelt hoe haar buik begint te tintelen, ze kan niet helpen dat de lach op haar gezicht steeds breder wordt. Wat, wat gebeurt er?

De jongen knikt vriendelijk naar haar. Ze kennen elkaar niet toch, nee toch?

Zijn ogen zijn blauw. Helder blauw als de zoete drinkijsjes uit de zomer. Hij knipoogt naar Isa in het voorbijgaan en zij begint niet eens te blozen. Ze heeft haar stuur met beide handen vast, maar ze voelt geen gewicht van de fiets.

Zijn rug is recht – hij is haar al voorbijgelopen... Zijn schouders bewegen mee als hij loopt, alsof hij stiekem danst op een liedje dat in zijn hoofd zit.

Isa knippert met haar ogen. Wie, wie is dat? In haar knieholtes begint iets te kriebelen, of nee: begint iets te knikken. Haar knieën beginnen te knikken – lieve help!

Op zijn rug heeft hij een rugzak, maar dan niet zoals het hoort met zijn armen door de armsgaten. Nee, hij heeft zijn vingers door het kleine lusje gestoken en de tas over zijn schouders geworpen.

Uit Sharissa’s huis hoor je dat Sharissa tegen haar moeder schreeuwt – waarschijnlijk dat ze geen zin heeft om elke dag op de tweeling te passen. En Sharissa’s moeder roept terug dat het niet anders kan.

‘Anders moet jíj voortaan werken en bijscholen, dan pas ík wel op de kinderen.’ Zoiets zegt Sharissa’s moeder meestal. Dan houdt Sharissa gefrustreerd haar mond, want ja, wat kan ze dáár nou tegenin brengen? (Sharissa vindt het dan ook ontzettend flauw van haar moeder, en daar is Isa het eigenlijk wel mee eens.)

Tien meter verderop kijkt hij nog even om. De jongen die ‘zo’ zei. Hij glimlacht naar haar. De stoeptegels onder Sharissa’s voeten beginnen te smelten door de hitte die uit haar schoenen gloeit. Langzaam zakt ze de grond in; het voelt zachtjes en warm.

Isa denkt eraan om óók naar hem te lachen – maar dan wordt de deur van Sharissa’s huis ruw opengetrokken. Geschrokken laat Isa bijna haar fiets vallen.

‘Ik moet naar cursus,’ zegt de moeder tegen niemand in het bijzonder. ‘Kan ik er wat aan doen?’

Ze beent haastig door de straat, op weg naar de bushalte die haar naar de avondschool brengt.

Dat was ‘m, zegt Isa in zichzelf.

Dat was Orlando.

De perfecte jongen.

Ik heb hem gezien.

Ze stapt op haar fiets, de rillingen lopen over haar rug.

Deze jongen zou vast en zeker een high five scoren; alle vingers omhoog. Ze heeft hem gezien, maar niks gezegd. Behalve iets als ‘tsja’, maar daar kan je geen huwelijk van verwachten.

Ze fietst de straat uit en zucht. Pfft, ze kreeg het warm en koud tegelijk en dat was heerlijk. Hoe is het mogelijk – ze kent hem niet eens! Isa kan niet helpen dat ze met een blozend gezicht zit te giechelen op haar fiets.

Misschien is het door het waaien van de wind langs haar verhitte gezicht, maar langzamerhand komt ze weer bij positieven. En begint ze te twijfelen.

Wie zegt dat hij háár net zo knap vond als zij hém? Isa is op zich best leuk, maar niet zó leuk dat iemand spontaan verliefd op haar wordt, vindt ze zelf.

Op schoolfeestjes deden ze in groep acht bijvoorbeeld vaak een spel waarbij de jongens de meisjes moesten vragen, en dan was ze stiekem opgelucht dat ze niet als laatste overbleef. (Ook al was het meestal Kadir die haar vroeg, maar dat was tenminste iemand, terwijl die arme Anna geregeld langs de kant zat toe te kijken hoe de anderen dansten – dat is natuurlijk pas echt erg.)