De Tweede Weduwe

Sanne Ter Zee

De Tweede Weduwe

Uitgeverij Ter Zee

Copyright © 2023 Uitgeverij Ter Zee

Eerste druk: juli 2023

Auteur: Sanne Ter Zee

Redactie: Deniece Wildschut en Rob Steijger

Omslagontwerp: Hylke Wiersma

Auteursfoto: Marjo van de Peppel-Kool

Thriller

ISBN 978-90-8328510-8 (paperback)

ISBN 978-90-8328511-5 (e-book)

www.uitgeverijterzee.nl

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, door middel van druk, fotokopieën, geautomatiseerde gegevensbestanden of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Als waarheid en verbeelding samensmelten

DEEL I

LAURA

Secret Love Song

1

Laura duikt dieper weg in haar sjaal.

‘Haastige spoed is zelden goed,’ zei haar moeder altijd en ze had gelijk. Als ze rechtsaf door het dorp was gefietst dan was ze beter beschermd geweest tegen de koude voorjaarswind. Ze glimlacht bij de gedachte aan haar moeder, maar voelt daarna onmiddellijk weer het bekende beklemmende gevoel op haar borst. Het is zeven jaar geleden dat ze is gestorven en de laatste jaren van haar leven had ze een zeldzame vorm van dementie gehad. De semantische dementie had haar eerst haar spraak en later haar hele waardigheid ontnomen. Het beeld van haar uitgemergelde moeder doemt op.

Ze schudt de gedachte van zich af. Denk aan leuke dingen, Lau.

Aan vanmiddag bijvoorbeeld. Ze mag de lancering van een nieuwe geurkaarsenlijn vormgeven en alles regelen: de huisstijl, zichtbaarheid op social media, precies dat waar ze goed in is. De kaarsen bevatten etherische oliën, die een bloeddrukverlagende werking hebben en stress verminderen. Ze heeft een set kaarsen gekregen om uit te proberen. Hoe heet de eigenaresse ook alweer?

Twee koplampen komen haar tegemoet en een minuut later rijdt er stapvoets een gele Mercedesbus voorbij. Het lijkt een ambulance, maar dan zonder belettering en zwaailichten. Het raam aan de chauffeurskant is open en er hangt nonchalant een getatoeëerde arm uit. Als in slow motion neemt ze een man van een jaar of vijftig waar, met warrig grijs haar, een korte baard en priemende, kleine ogen. In de hoek van zijn mond kleeft een sigaret en aan de rechterkant van zijn hals prijkt een getatoeëerde dolk.

Wat een engerd. Ze voelt een koude rilling over haar rug kruipen en trapt harder op haar pedalen. Waarom heeft ze in godsnaam deze afgelegen route gekozen? De bus remt en ze werpt een blik over haar schouder. Het gele gevaarte rijdt naar achteren de berm in en draait dan om. Ook dat nog.

Ze scant de omgeving. De verlaten weg is omgeven door bomen en struiken met dicht, frisgroen gebladerte. Heel in de verte aan de linkerkant brandt licht, maar daar is ze nog lang niet.

Het ronkende geluid van de bus komt dichterbij.

Stel je niet aan Lau. Niks aan de hand. Hij is vast verdwaald. Denk aan je nieuwe project. Hoe heet de eigenaresse?

De bus haalt haar in en komt een paar meter voor haar tot stilstand.

Aarzelend knijpt ze in haar handremmen. Zal ik omkeren en terugfietsen naar het dichtstbijzijnde huis?

Het bestuurdersportier van de bus gaat open en de engerd stapt uit. Hij werpt een vluchtige blik haar kant op en loopt dan om de bus heen, richting de berm.

Er ontsnapt haar een zucht van opluchting.

Niks aan de hand. Hij gaat plassen.

Ze neemt een flinke hap lucht en fietst zo hard als ze kan met een grote boog om de bus heen. Opeens springt de man voor haar de weg op en geeft een ruk aan haar stuur. Ze valt met fiets en al op de grond. Een gezicht met priemende, kleine ogen waarin een kille, gevoelloze blik huist, torent boven haar uit. Hij draagt een blauwe overall, latex handschoenen en zwarte motorlaarzen. Een misselijk gevoel maakt zich van haar meester.

In een opwelling gooit ze haar fiets van zich af, krabbelt overeind en zet het op een lopen. Even denkt ze te ontsnappen, maar dan krijgt ze plotseling een duw in haar rug. Ze valt voorover, recht op haar gezicht. Haar neus kraakt en haar mond vult zich met bloed.

De man pakt haar enkels stevig vast en sleept haar de berm in.

‘Laat me los!’ gilt ze terwijl ze met haar voeten in zijn buik probeert te trappen. De man gaat ongehinderd door en sleept haar protesterende lijf de dichte bosjes in.

‘Hélp!’ Haar vingers klauwen in het zand.

Hij laat haar enkels los, gaat boven op haar zitten en duwt iets in haar gezicht. Ze probeert zijn handen los te trekken en krabt hem met haar nagels, maar het lijkt hem niet te deren. Dan pakt hij haar onder haar oksels vast en sleept haar verder het bos in. Als haar schoen achter een struik blijft haken probeert ze zich uit alle macht tegen te houden, maar haar voet schiet los en de man vervolgt onverstoord zijn weg.

Woedend bijt ze zo hard als ze kan in zijn hand en pas als ze zijn bloed proeft en hij haar laat vallen, laat ze kokhalzend los.

Doodstil ligt ze in het natte gras.

Minutenlang gebeurt er niks en hoort ze hem alleen luid ademen, alsof hij inspannend werk verricht.

Gaat hij me verkrachten?

Ze wil overeind komen, maar kan zich niet bewegen. Paniekerig probeert ze zich omhoog te duwen, maar haar armen en benen voelen loodzwaar aan en blijven slap liggen. Waarom kan ik me niet meer bewegen?

In de verte staart een jonge vrouw naar haar, ze heeft bruine, halflange haren.

Als in slow motion komt er een glimmend mes op haar af. In een reflex wil ze het wegduwen, maar haar armen reageren niet. Ze slaakt een angstaanjagende gil als het mes haar keel raakt. Warme stralen lopen over haar hals in haar haren.

2

‘Laura?’

Iemand schudt haar door elkaar. Geschrokken kijkt ze in Bobs vertrouwde ogen.

Hijgend krabbelt ze overeind, haar pyjama kleeft aan haar lijf. Met trillende handen voelt ze aan haar hals. Gelukkig, geen wond.

Bob wrijft haar bruine, natte haren zachtjes uit haar gezicht.

‘I-i-ik… had weer een nachtmerrie,’ stamelt ze.

Bob houdt haar even vast en kust haar voorhoofd. ‘Dan moet je vandaag maar geen nieuws lezen. Ga maar even lekker douchen, dan maak ik ondertussen het ontbijt klaar.’

Als hij in de gang verdwijnt, opent ze de lade van haar nachtkastje en pakt haar dromendagboek en een pen. De ervaring heeft haar geleerd dat haar herinneringen aan een droom in de loop van de dag verdwijnen. Over een uur is ze de helft vast al vergeten. Ze opent het dagboek, bladert naar een lege pagina en krabbelt een paar steekwoorden neer:

Gele Mercedesbus

Man 50+

Krullend grijs haar

Baardje

Blauwe overall, latex handschoenen, zwarte motorlaarzen

Kleine, priemende ogen

Tatoeage dolk hals

Sigaret

Verdoofd, ik kon me niet bewegen

Keel doorgesneden

Bedenkelijk klapt ze het boekje dicht, legt het terug in de la en loopt naar de badkamer. Het is er een rommel, zowel haar kleding als die van Bob ligt op de witte badkamervloer. De gedachte aan de vrijpartij van gisteravond geeft haar een fijn gevoel in haar buik. Glimlachend raapt ze de kleding bij elkaar en gooit ze in de rieten wasmand. De schoenen zet ze netjes naast elkaar onder de wasbak. Dan bekijkt ze zichzelf in de spiegel. Haar lange, bruine haar piekt alle kanten op en door de vermoeide blik in haar ogen lijkt ze veel ouder dan vierenveertig. Ze trekt haar wenkbrauwen omhoog en masseert haar slapen. Misschien moet ik een ooglidcorrectie overwegen. Ik heb het afgelopen jaar een mooie winst gemaakt en mag mezelf best eens verwennen.

Ze draait de douchekraan open en als ze met haar hand voelt dat de stralen warm genoeg zijn, stapt ze eronder.

Al sinds haar negende heeft ze voorspellende dromen. Op een dag droomde ze dat ze met haar klas ging zwemmen en dat ze hun klasgenoot Henri in het water kwijtraakten. In die droom was ze wakker geworden en had ze beseft dat ze aan het dromen was, terwijl ze in het water naar hem op zoek ging. Later die dag was Henri tijdens het schooluitje bij het openluchtzwembad uitgegleden. Hij had zijn hoofd tegen de duikplank gestoten en was bewusteloos in het water terechtgekomen. Toen de meester hem ontdekte, was het al te laat geweest.

Daarna volgden meer nachtmerries, die soms uitkwamen en de volgende dag in de krant stonden. Een kind, overreden door de tractor van zijn vader. Een motorrijder, die door een trein werd meegezogen. Een leraar, die door een leerling werd neergestoken.

Eén keer had ze geprobeerd een ongeluk te voorkomen. Ze droomde over een blonde jongen op een knalgele brommer die in de avondschemering een voorrangsweg naderde. Ondanks dat hij, met paniek in zijn ogen, zijn remmen krampachtig inkneep, minderde hij geen snelheid en werd hij door een auto geschept. De jongen kende ze niet, maar in haar droom zag ze duidelijk de ronde kerk met de losstaande betonnen klokkentoren uit het dorp. Die middag besloot ze de laatste lessen op school te spijbelen. Ze schreef op een briefje dat ze naar de tandarts moest en krabbelde daar de handtekening van haar moeder onder. Vervolgens gaf ze het briefje aan haar mentor en fietste ze door de vrieskou naar de ronde kerk. Naast de kerk streek ze neer op een met mos begroeid muurtje dat het kerkterrein omheinde. Ze keek uit op de straat waar de jongen in haar droom had gereden. Huiverend van de kou trok ze de capuchon van haar jas tot over haar wenkbrauwen en haar sjaal tot onder haar ogen. Zo wachtte ze tot de avondschemering viel. Ondertussen bedacht ze verschillende tactieken en besloot ze dat ze het beste gillend naar hem toe kon rennen. Hij zou vast remmen, en als hij merkte dat zijn remmen niet werkten kon hij zijn gas loslaten en nog ruim voor de drukke voorrangsweg tot stilstand komen.

Ze stelde zich voor dat dit haar toekomst was. Als een soort superheld zou ze rondtrekken om mensen te redden.

Toen in de verte een brommer naderde stond ze op en werd ze overvallen door een lichte paniek. Wat als hij níét zou stoppen? Met bonzend hart en knikkende knieën verliet ze de stoep en liep ze de straat op, om te concluderen dat het geen gele brommer, maar een paarse Walleroo was. Teleurgesteld keerde ze terug naar het muurtje. De lantaarnpalen sprongen aan, het werd donker en de kou verdoofde haar neus, vingers en tenen.

Uiteindelijk was ze teleurgesteld en hongerig naar huis gegaan, waar ze van haar ongeruste ouders de wind van voren kreeg.

De volgende dag stond er in de krant dat er een jongen op een brommer was verongelukt, vermoedelijk omdat zijn remmen niet werkten. Het ongeluk gebeurde inderdaad in de buurt van een kerk, maar dan in een ander dorp ruim zeventig kilometer verderop.

Vanaf dat moment wist ze dat haar dromen niet helemaal klopten en besloot ze geen pogingen meer te ondernemen om de toekomst te veranderen. De jaren daarna probeerde ze haar dromen te negeren. Ze probeerde om gewoon te zijn, zoals ieder ander. Toch was ze uiteindelijk uitgeput en depressief bij een psycholoog terechtgekomen. Hij vertelde haar dat voorspellende dromen van alle tijden zijn. Zelfs oud-president Abraham Lincoln droomde dat hij vermoord zou worden.

Ze bleek ook lucide te dromen. Tijdens haar diepste slaap, de REM-slaap, wordt ze soms wakker in haar droom. De psycholoog leerde haar het dromen te accepteren als een gave. Het is jammer dat de beste man met pensioen is gegaan, anders zou ze hem graag willen spreken.

Tijdens het voorspellend dromen was ze altijd een toeschouwer geweest. Vanaf een afstand zag ze een schouwspel. Meestal werd ze wakker in haar droom en bij het ontwaken had ze altijd een onheilspellend gevoel waardoor ze wist dat het een voorspellende droom betrof. De laatste tijd heeft ze die dromen echter niet meer gehad. Ze heeft nu nachtmerries waarbij ze droomt dat ze zelf het slachtoffer is. Misschien moet ze maar op zoek gaan naar een nieuwe psycholoog.

Ze draait de kraan dicht, droogt zich af en föhnt haar haren in model. Daarna brengt ze foundation, highlighter en wat bronzer aan en trekt met een zwarte eyeliner een winged lijn boven haar ogen. Ze maakt het af met een dikke laag mascara en loopt naar haar slaapkamer. Twijfelend staat ze voor haar kast. Casual of chic? Ze denkt aan Eric, de klant met wie ze vanmiddag een afspraak heeft. Ze heeft voor zijn appelciderbedrijf een vijftalige website gerealiseerd en ze gaan samen lunchen om nog wat details door te nemen. Waarschijnlijk zit er nog wel een grote opdracht in. Niet te casual dus.

Een kwartier later verschijnt ze, gekleed in een wit T-shirt met de tekst Rebelle, een gebloemde rok en een blauwe blazer, in de woonkamer. Bob zit in zijn blauw geruite badjas aan de ronde keukentafel de krant te lezen. Hij hoeft pas om twaalf uur in de studio te zijn, dus hij heeft nog tijd genoeg. In de keuken ruikt het heerlijk naar gebakken spek en ze glimlacht naar de rijkelijk gevulde tafel. Het is al tien jaar een traditie, English breakfast op donderdagochtend. Thee, geroosterd brood, gebakken eieren met spek, braadworst, tomaten en witte bonen in tomatensaus.

Ze neemt tegenover hem plaats en pakt een geroosterde boterham.

Bob kijkt bezorgd. ‘Je hebt steeds vaker last van nachtmerries, misschien moet je er weer eens met iemand over praten.’

Ze haalt haar schouders op. ‘Ik heb het druk en dan ben ik er gewoon wat gevoeliger voor, het gaat wel over.’

‘Ik hoop het. Zal ik broodjes maken voor de lunch?’

‘Dat hoeft niet, ik lunch vanmiddag met een klant.’ Ze belegt de witte boterham met een gebakken ei, spek en tomaten.

‘Een man?’ Hij legt zijn krant neer.

‘Een hele aantrekkelijke, je weet wel, die van die appelcider,’ lacht ze. ‘Maar ik hou alleen van jou.’ Om haar woorden kracht bij te zetten buigt ze naar hem toe en kust zijn lippen.

Hij pakt haar hand en wrijft even bedenkelijk over de diamanten ring die hij haar vijf jaar geleden heeft gegeven. ‘Anne heeft weer zonder overleg een vakantie geboekt, twee weken naar Curaçao. Zonder Storm deze keer. Ze wil ons huwelijk nieuw leven in blazen.’

Hij laat haar hand los en wrijft in zijn ogen.

Ze staart naar haar eenzame hand op tafel en een misselijk gevoel maakt zich van haar meester. Je zou denken dat ze na al die jaren wel gewend was om Bob te delen, maar dit is anders. Hij was tijdens hun affaire wel vaker met z’n gezin op vakantie geweest, maar altijd vanwege zijn zoon Storm. Nooit alleen met zijn vrouw.

Vakantievieren is iets van hen samen. Ze gaan regelmatig samen een weekendje weg, meestal naar een onbekend buitenlands stadje. En ze is zelfs een keer mee wezen touren in LA.

Ze schrikt op als hij haar hand weer pakt en er zachtjes in knijpt.

‘Het heeft me aan het denken gezet, Lau. Het is tijd dat ik Anne verlaat. Storm is zeventien, hij redt zich wel.’

Haar hart maakt een sprongetje van blijdschap.

‘Meen je dat?’ vraagt ze met een stem die licht trilt.

‘Ik meen het. Binnenkort zijn we voor altijd samen.’

Tranen van blijdschap vullen haar ogen.

3

Fluitend krabt ze een laagje ijs van de voorruit van haar rode Fiat 500. Normaal gesproken heeft ze een hekel aan kou, zeker in de lente, maar nu deert het haar niet.

Bob gaat zijn vrouw verlaten. Eindelijk kan ze na al die jaren haar familie en vrienden vertellen dat ze een relatie heeft met Bob Thompsen. Al jaren hebben ze dagelijks contact en brengen ze minstens één nacht in de week samen door.

Bob staat boven, op het balkon van haar appartement, te zwaaien en ze werpt hem een kushand toe.

Dan stapt ze in, zet keihard de radio aan en rijdt de straat uit.

Het is tien jaar geleden dat ze Bob voor de eerste keer ontmoette, maar ze herinnert het zich nog als de dag van gisteren. Een vrouw van haar leeftijd, met een lange gebloemde rok, had haar de weg naar de artiestenfoyer gewezen. In de grote lichte ruimte was ze op een wit kuipstoeltje aan de lange houten tafel gaan zitten en had ze haar laptop, voicerecorder, notitieboekje en pen uitgestald. Daarna was het wachten begonnen. Ze had de zwart-witfoto’s aan de muren van de foyer bekeken en geconcludeerd dat Bob er niet bij hing. Wellicht was hij nog niet beroemd genoeg. Te laat was hij wel. Ruim tien minuten.

Sophie, de eindredacteur van Fameus Magazine waar ze toentertijd voor werkte, wist dat ze liever niet interviewde. Haar kracht lag meer in het ontwikkelen van de website en het socialmediabeheer. Maar Sophie interesseerde het niet wat zij wilde, Laura was de meest ervaren kracht van het blad en ze werd waar nodig ingezet. In het dorp waar ze was opgegroeid, had ze negen jaar voor een lokale krant gewerkt. Haar dorpsgenoten hadden haar soms zeer persoonlijke, unieke verhalen toevertrouwd. En ze had er ontroerende artikelen over geschreven, waar ze trots op was.

Ze opende Google en typte Bob Thompsen. Acht miljoen resultaten. Probeer daar maar eens een uniek verhaal van te maken. Ze klikte Wikipedia open en fronste haar wenkbrauwen. Het was pas tien jaar geleden dat hij ontdekt werd, bij Holland’s Got Talent nota bene. Hij had een handvol nummers geschreven en was later zelf jurylid bij het programma geweest. Hij was getrouwd met een tien jaar oudere vrouw en samen hadden ze een zoon van zes. Ze selecteerde wat tekst en plakte het in Word. Dit werd vast het saaiste interview ooit.

Ze schrok toen de deur openvloog en Bob de foyer binnenkwam. Hij was een stuk langer en slanker dan ze had verwacht. Hij droeg een witte blouse met een zwart leren giletje, een leren broek en slangenleren laarzen. De mouwen van zijn blouse waren opgerold waardoor zijn tatoeages, een Rolex en een reeks gekleurde kralenarmbanden zichtbaar waren. Om zijn nek hing een zilveren ketting met een groot kruis en zijn donkere haren hingen warrig om zijn gezicht.

‘Sorry dat ik te laat ben. Bob Thompsen.’ Hij stak zijn hand uit, die ze aannam.

‘Laura Deckert.’ Ze glimlachte toen zijn ogen haar keurden. Hij kon haar leren broek vast waarderen.

Zijn blik gleed vervolgens van haar naar de tafel. ‘Hebben ze je niks te drinken aangeboden?’

Ze schudde haar hoofd.

‘Dan ga ik dat even regelen.’

Vijf minuten later zaten ze beiden aan het bier. Hij dronk uit de fles, zij uit een glas. Terwijl hij honderduit vertelde over zijn nieuwe plaat, typte zij voor de vorm wat steekwoorden in Word. De voicerecorder stond aan, dat zou ze later toch omzetten in tekst.

Hij nam een slok bier en leunde ontspannen achterover. ‘Genoeg over mij. Kun jij wat meer over jezelf vertellen?’

Hij wilde de rollen omdraaien. Prima. Ze kuchte. ‘Ik ben vierendertig, redacteur en daarnaast ben ik een communicatiebureau aan het opstarten. Ik woon hier niet ver vandaan, bij de Jumbo in Laren.’

‘In het centrum, toe maar.’

‘Ik heb het appartement een half jaar geleden van mijn tante gekocht,’ zei ze en keek hem uitdagend aan. ‘En ik schrijf graag unieke verhalen. Als ik jouw naam googel dan krijg ik tig verhalen te zien zoals je me net hebt verteld, maar ik wil iets persoonlijks weten. Iets wat je eigenlijk niet wilt delen maar waar ik wel een mooi verhaal over kan schrijven.’

Hij haalde bedenkelijk zijn hand door zijn halflange haren en stond op. ‘Ik ga nog een biertje halen. Jij ook?’

Toen hij wegliep had ze zich vervloekt. Nou heb ik vermoedelijk mijn eigen ruiten ingegooid.

Een paar minuten later kwam hij de foyer weer binnen en ze zuchtte opgelucht. Hij zette twee biertjes en een schaal paprikachips op tafel, plofte neer op de stoel tegenover haar en ving haar blik.

‘Als de camera’s draaien dan moet ik er gewoon zijn; energiek, gevat en grappig. Ook als ik me klote voel. Vandaag heb ik de hele dag de schijn moeten ophouden, want gisteren heb ik gehoord dat mijn moeder semantische dementie heeft. Mijn vader is een paar jaar geleden overleden, ik ben enig kind en eerlijk gezegd weet ik me er geen raad mee. Is dat iets voor je artikel?’

Het feit dat hun moeders dezelfde zeldzame vorm van dementie hadden, schepte onmiddellijk een band. Omdat haar moeder reeds jaren aan de ziekte leed, was Laura ervaringsdeskundige en vroeg hij haar via de app regelmatig om advies. En toen kwam er een appje dat haar leven voorgoed zou veranderen.

Hoi Laura, ik heb je hulp nodig met dat planbord. Wil je een keer meegaan naar mijn moeder? Gr. Bob

Ze vond het spannend om met hem af te spreken, maar had toch ingestemd. Een week later pikte hij haar op bij Plein 1945, met een Porsche Cayenne, en waren ze naar Apeldoorn gereden. Zijn zestigjarige moeder woonde bescheiden, in een rijtjeshuis met een kleine, groene tuin die grensde aan een vijverpartij. Er leek niks mis met haar, ze droeg een keurig gestreken witte blouse en een satijnen zwarte rok. Haar lange grijzende haren waren in een grote knot gestoken en ze had glanzende pareloorbellen in. Maar Laura wist dat schijn bedriegt. Haar moeder zag er in het begin ook nog verzorgd uit, maar dat kostte de thuiszorg heel wat werk.

Ze gaf haar een hand, stelde zich voor en de vrouw schonk haar een vriendelijke glimlach.

‘Weet ik,’ zei ze zacht.

Terwijl Bob de koffiekopjes tevoorschijn haalde, ijsbeerde zijn moeder onrustig door het huis.

Laura gebaarde naar haar en liep naar de blauwe hortensia, die voor het raam stond. ‘Wat mooi.’

Mevrouw Thompsen glimlachte. ‘Het is…’ Ze zweeg even terwijl ze in haar hoofd zocht naar het juiste woord, dat ze niet meer kon vinden. ‘Bloem.’

‘Een hele mooie hortensia inderdaad,’ zei Laura en de vrouw knikte.

‘Zullen we samen koffiedrinken?’ Bob gebaarde naar de eetkamertafel waarop een schaaltje koekjes en drie dampende koffiekopjes stonden, maar zijn moeder schudde haar hoofd en wandelde de tuin in.

Bob grijnsde. ‘Dan drinken wij maar samen koffie.’

Ze nam tegenover hem aan de zwarte eetkamertafel plaats en hij schoof een wit koffiekopje naar haar toe.

‘Dank je.’

‘Het is maar beter dat ze er niet bij is, ze wordt een beetje achterdochtig als er dingen veranderen.’

‘Maar moeten we niet kijken waar ze heen gaat?’

Hij tikte op zijn telefoon. ‘Ze wandelt zo’n tien uur per dag, gelukkig is er niks mis met haar oriëntatie. Kijk.’ Hij schoof zijn telefoon naar haar toe en wees naar een blauw bewegend stipje op een plattegrond. ‘Ze wandelt nu twee straten verderop. Ik heb GPS-trackers in haar kleding laten naaien.’ Zijn mooie blauwe ogen boorden zich in de hare.

‘Slim.’

Hij glimlachte en verlegen sloeg ze haar ogen neer. Sinds het interview had ze hem online gevolgd en het was gek om nu in het echt zo dicht bij hem te zijn.

Ze pakte een melkcupje, opende het en druppelde de witte melk in de koffie. Met een lepeltje mengde ze het tot een egaal lichtbruine kleur.

Bob schraapte zijn keel. ‘Ik vind het heel lastig met mijn moeder. Ze is er nog, maar ook weer niet.’

Ze zuchtte. ‘Ik weet precies wat je bedoelt. En het is zo confronterend, ik mis mijn moeder misschien nog wel het ergste als ze bij me in de buurt is.’

‘Ja, dat herken ik wel. Eind maart was ik jarig. Ik heb haar die dag opgehaald en ze zat tussen het bezoek, dronk koffie en at een taartje maar ze was er gewoon niet echt, weet je. Ze feliciteerde me niet, praatte met niemand en maakte – toen haar gebakje op was – ineens aanstalten om te gaan. Toen ik haar tegenhield werd ze heel boos en liep ze zomaar de straat op. Uiteindelijk heb ik haar kunnen overtuigen in de auto te stappen en heb ik haar terug naar huis gebracht. Ik denk dat het de laatste keer was dat ze erbij kon zijn.’

Zijn ogen glansden en hij kuchte. ‘Maar laten we het ergens anders over hebben.’

Even was het stil.

‘Ik dacht eigenlijk al dat je een ram was,’ floepte ze er toen uit.

Hij trok zijn wenkbrauwen op. ‘Een ram?’

‘Ja, als sterrenbeeld.’

‘En waarom denk je dat dan?’ vroeg hij geamuseerd.

‘Je bent zelfverzekerd, energiek… ambitieus.’ Blozend staarde ze naar de tafel.

‘Je vergeet mijn korte lontje.’

‘Dat heeft een ram inderdaad ook.’ Ze lachte.

‘En welk sterrenbeeld ben jij dan?’

‘Een kreeft. Gevoelig, introvert en een echte huismus.’

‘En lief,’ zei Bob. ‘Het is ontzettend lief dat je me vandaag helpt.’ Zijn felblauwe ogen vingen de hare. ‘Heb je eigenlijk een relatie?’

‘Niet meer, ik heb jarenlang samengewoond, maar sinds een jaar ben ik weer alleen.’

‘Je bent een mooie vrouw, de mannen staan vast voor je in de rij.’

Haar hart sloeg een slag over en ze voelde haar gezicht kleuren. Voorzichtig tilde ze het witte kopje op aan het oor, nam een slok en hoopte dat Bob niet zag dat ze trilde. Daarna schraapte ze haar keel. ‘Ik vind het wel prima zo. Ik kan heel goed alleen zijn. Ik kan doen wat ik wil en ik hoef aan niemand verantwoording af te leggen. En ik heb veel lieve vrienden en familie om me heen.’

‘Mooi.’ Hij stond op. ‘Zullen we maar aan de slag gaan?’

Terwijl hij het planbord uit de auto haalde en op zoek ging naar een boormachine, stelde zij de kalenderklok in.

Donderdag 24 mei 2012. De datum staat in haar geheugen gegrift. Ze schreef de afspraken uit de agenda van mevrouw Thompsen over op het whiteboard en voegde nog enkele pictogrammen toe, waarna Bob het bord aan de muur hing. Tevreden bekeken ze het resultaat.

‘Nu moet je alleen je moeder en de thuiszorg nog goed instrueren, de kalenderklok loopt door, maar de afspraken moeten dagelijks worden doorgestreept en aangepast.’

‘Komt voor elkaar.’

Bob bekeek op zijn telefoon de locatie van zijn moeder. ‘Ze is in Stadspark Berg & Bos, dan is ze nog wel een uurtje onderweg. Ik breng je naar Laren en dan rij ik vanavond wel even terug.’

Toen ze Apeldoorn uit reden stelde hij voor onderweg ergens een hapje te eten. Omdat ze flauw was van de honger stemde ze onmiddellijk in.

Hij belde een vriend en een uur later zaten ze in een privéruimte in een restaurant in Amersfoort. Daar genoten ze van witte wijn, fruits de mer en champagnemousse. Ondertussen kletsten ze honderduit en bleken ze meerdere raakvlakken te hebben. Zo hielden ze allebei van Andalusië, waren ze beiden verslaafd aan drop en was Dirty Dancing hun favoriete film ooit. Ze was nog wat rozig geweest van de alcohol, toen hij zijn auto voor haar appartementencomplex tot stilstand bracht. Bij het uitstappen legde hij zijn hand op haar schouder en ze draaide zich naar hem toe.

‘Ik weet niet goed hoe ik je moet bedanken,’ zei hij hees.

‘Ik moet jou juist bedanken, het was erg gezellig en ik heb heerlijk gegeten.’

Hij keek haar diep in de ogen, toen boog hij zich naar haar toe, streelde haar wang en voor ze het in de gaten had, kuste hij haar.

Intens en teder tegelijk. En ze kuste hem terug.

Wekenlang was ze overstuur. Ze sliep slecht, at amper en kon zich niet concentreren.

Ze was verliefd. Op een getrouwde man. Nota bene een BN’er. Misschien kuste hij wel met iedere aantrekkelijke fan, als hij de kans kreeg. Maar intuïtief wist ze dat het niet zo was. Ze voelde dat het bijzonder was wat ze samen deelden. En niet alleen vanwege hun zieke moeders.

4

Ze loopt het hoge, lichte kantoorgebouw binnen. Trudy staat achter de espressobar en zwaait. Ze is de moeder van de grafisch designer met wie ze regelmatig samenwerkt. Vier jaar geleden was Trudy naar het bedrijfsverzamelgebouw gekomen om het kantoor van haar zoon te bekijken. Niet lang daarna was ze op de begane grond een klein koffiehoekje begonnen, waar je een vers gezette koffie en een gevulde koek kon halen. Inmiddels was het uitgegroeid tot een enorme espressobar, met een ruim assortiment aan lekkernijen en de lekkerste cappuccino’s die ze ooit heeft gedronken. Trudy houdt een lege kartonnen beker in de lucht.

‘Ik kom straks, eerst werken,’ lacht ze en ze loopt de trap op naar de tweede etage.

De lange gang waaraan zich de kantoren bevinden heeft afwisselend grijze wanden en glazen deuren. Terwijl het getik van haar hakken door de gang galmt, telt Laura in gedachten de deuren. De zevende deur, waar het kantoor van Antoinette zich bevindt, staat open. Ze is druk aan het telefoneren en ze ziet haar niet. Godzijdank.

Laura opent de eerstvolgende deur, legt haar tas op het witte IKEA-bureau en bewondert het uitzicht op het park. Het veld voor het meer is geel van de narcissen met hier en daar een late, paarse krokus. Er wandelt een man met een hond en op de brug voert een moeder met twee kleine kinderen de eenden. De strakke blauwe lucht en de zonnestralen laten het veel warmer lijken dan het werkelijk is. Ze glimlacht, de zomer komt eraan.

‘Goedemorgen.’

Geschrokken draait ze zich om.

Antoinette hangt in de deuropening. Ze heeft haar blonde haren losjes opgestoken en draagt een te korte rode jurk en hoge hakken. ‘Zin om samen een cappuccino te halen?’

Laura schudt haar hoofd. Koffie drinken met Antoinette duurt vaak veel te lang. ‘Ik heb vanmiddag een belangrijke afspraak en die moet ik nog voorbereiden.’

‘Aha. Dan neem ik wel een cappuccino voor je mee, lust je daar ook een warme appelflap bij?’

‘Heb je iets te vieren?’

‘Nee, maar ik moet je om een gunst vragen. Louis is ziek, hij zou vanavond voor BEELD-magazine een prijswinnende fotografe interviewen en ik ga uiteten met Lex. En toen dacht ik dus aan jou.’

‘Welke fotograaf?’

‘Susan van Tellingen. Ik mail je haar gegevens.’

En weg is ze.

Laura gaat zuchtend op haar zwarte bureaustoel zitten.

Heb ik al gezegd dat ik het doe? Belachelijk hoe mensen schijnen te denken dat ik als vrijgezel nooit iets te doen heb in de avonduren.

Ze krijgt een fijne kriebel in haar buik. Gelukkig gaat dat binnenkort veranderen.

Ze opent de site van het appelciderbedrijf en klikt door het menu. Vervolgens checkt ze de statistieken. De grafiek laat een mooie groei van het aantal orders en bezoekers zien. Tevreden downloadt ze een paar grafieken en zet ze in een Word-bestand.

Dan verschijnt het mailtje van Antoinette in haar postvak. Nieuwsgierig klikt ze op de link in de mail en haar beeldscherm vult zich met een foto van een huilende jonge vrouw met zwart krullend haar, die een pasgeboren baby’tje – met pikzwarte, nog natte haren en een verfrommeld bloederig gezichtje – tegen haar wang aandrukt.

‘Vluchtelingen’ door Susan van Tellingen.

Ze weet niet waarom, maar er bekruipt haar een onheilspellend gevoel.

5

Om klokslag zeven uur staat ze in de garage van het kantoorgebouw. Ze schuift twee dozen aan de kant en trekt een gele fiets door de deur naar buiten. Fijn dat ze hier altijd reservefietsen hebben staan. Ze blaast het stof van het zadel en trekt haar handschoenen aan.

Die prosecco bij de lunch had ze moeten afslaan. Ze had de opdracht ook gekregen als ze alleen maar verse jus had gedronken. Begin deze maand had ze nog wel zulke goede voornemens gehad. Een maand lang zou ze geen alcohol drinken in de hoop zich fitter te voelen en beter te slapen. Maar nu heeft ze toch Dry April door haar neus geboord. En dat terwijl ze al bijna halverwege de maand was. Ze had nu lekker nuchter in haar warme auto kunnen zitten. Sterker nog, als ze nee tegen Antoinette had gezegd dan had ze nu onder een dekentje op haar bank gezeten en naar een Scandinavische thriller gekeken. In plaats daarvan heeft ze op kantoor snel een pizza margherita gegeten en moet ze nu ruim een half uur fietsen naar een interview waar ze totaal geen zin in heeft. Ze heeft de afspraak al een uur verzet in de hoop dat de fotografe niet kon, maar zonder succes. Het enige voordeel is dat Antoinette er goed voor betaalt en ze het geld wel kan gebruiken. Ze tikt de locatie in op haar telefoon en springt op de fiets.

Terwijl ze de straat uit fietst gaan haar gedachten naar haar vader. Binnenkort kan ze hem eindelijk aan Bob voorstellen. Hij weet dat ze een relatie met een getrouwde man heeft, maar het is een gevoelig onderwerp dat ze maar één keer heeft durven aansnijden. Toen ze het hem vertelde keek hij haar over de rand van zijn brillenglazen bezorgd aan. ‘Je bent een ontzettend leuke vrouw, Lau. Mooi, zorgzaam, intelligent. Iedere man mag zijn handen dichtknijpen met jou.’