Vleugellam

Vleugellam

Anne van Zwieten

Colofon

ISBN 9789083259543

NUR 301

1e druk, 2022

© 2022 Anne van Zwieten

Cover: Imberstudio.nl

Binnenwerk: Ontwerp-Hulp.nl

Dit boek is een uitgave van Uitgeverij Gopher.

Nobelstraat 16

3846 CG Harderwijk

Telefoon 0341 74 61 00

Exemplaren zijn rechtstreeks te bestellen via internet: www.gopher.nl en bij iedere boekhandel.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand en/of openbaar gemaakt door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke manier dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de auteur en de uitgever.

Alle personen in deze publicatie zijn fictief en elke vergelijking met personen, dood of levend, berust op puur toeval.

No part of this book may be reproduced in any form, by print, photoprint, microfilm or any other means, without written permission from the publisher.

All characters in this publication are fictitious and any resemblance to real persons, living or dead, is purely coincidental.

Proloog

Hij kijkt op haar neer, ze ligt op haar buik in het gebladerte. Haar linkerarm boven haar hoofd, de rechter in een vreemde hoek naast haar bovenlijf, de benen iets uit elkaar. Van haar gezicht is maar een klein stukje zichtbaar, alsof ze op het laatste moment in haar val haar gezicht naar links heeft gedraaid. Hij beschijnt haar lichaam met zijn telefoon, haar open linkeroog kijkt hol in het niets. Zijn ademhaling versnelt. De adrenaline van zojuist, waardoor hij rustig en beheerst handelde, slaat nu om in onwerkelijkheid. Hij heeft iemand gedood. Zijn borst gaat schokkerig op en neer en hij heeft het ineens ijskoud. Hij wrijft in zijn handen, luistert paniekerig of hij iets hoort. Het is doodstil en aardedonker in het recreatiegebied en voorlopig wordt het nog niet licht, maar toch moet hij handelen. Nu.

Hij dwingt zichzelf een aantal keer diep in en uit te ademen, haalt zijn rugzak van zijn rug, hurkt naast het lichaam en legt zijn materiaal op de grond. Touw, plastic, schaar, telefoon in zaklampstand. Hij pakt haar beschadigde blote voeten, kijkt ernaar. Vanuit een onpeilbare diepte borrelt onverwacht een intens gevoel van medelijden op. Hij bedwingt de neiging zijn handschoenen uit te doen, nog één keer de tere botjes op de wreef en enkel te voelen en de wonden te kussen. Dan legt hij haar voeten tegen elkaar aan, omwikkelt haar onderlijf met plastic en touw en doet wat hij moet doen. Hij handelt als een robot, wist de sporen, checkt of hij niets vergeet en loopt dan behoedzaam terug naar zijn auto.

DEEL 1

Een

Nog voor ze goed en wel wakker is, neemt ze vanuit haar onderbewustzijn vaag een geluid waar. Er valt iets warms en zwaars bovenop haar. Een fractie van een seconde duurt het, voor Inez beseft wat er gebeurt. Daniëls lichaam ligt over het dekbed heen over het hare, met graaiende handen probeert hij het dekbed weg te trekken. Hij is in een duidelijke staat, zijn gezicht hangt boven het hare, zijn alcoholadem bedwelmt haar.

‘Daniël, flikker op! Ga van me af en laat me met rust!’ Inez probeert zich uit alle macht onder hem uit te worstelen. Daniël hikt zijn valse lachje. Het lachje van een slechte verliezer, een man die zijn zin niet krijgt. Hij grijpt eenvoudig haar polsen en drukt ze met één hand boven haar hoofd tegen het matras.

‘Inezje, Inezje, niet zo lelijk doen. Ik hou van je.’

Zijn neus raakt bijna de hare, met zijn vrije hand heeft hij het dekbed tussen hen weggetrokken en hij begint zijn riem los te maken.

Nee, dat niet. Nooit. Er raast een orkaan in Inez’ borst.

‘Blijf van me af, Daniël. En verdwijn, dit is jouw huis niet meer.’ Inez probeert zowel gedecideerd als rustig te klinken. Het is tegen dovemansoren, of liever gezegd, tegen dronkemansoren.

‘Ik wil je, Inez, kom op, we hadden het toch goed samen?’ lispelt Daniël. Hij heeft ondertussen zijn knoop en gulp geopend en duwt haar jurkje omhoog. ‘Jij wilt dit ook, zeg het dan… jij wilt dit ook.’ Hij sjort aan haar slipje.

Ze kan geen rust meer faken. Ze walgt van hem. Als antwoord spuugt ze in zijn gezicht. Meteen realiseert ze zich dat ze dat beter niet had kunnen doen. Daniël houdt haar polsen nog steeds vast en grijpt met zijn andere hand naar haar keel en knijpt hem dicht.

‘Dat-had-je-niet-moeten-doen,’ zegt hij langzaam. ‘Je bent nog steeds van mij, Inez.’ De druk op haar strottenhoofd is zo heftig dat ze niet meer kan praten, ze krijgt het benauwd en schudt haar hoofd van links naar rechts om aan te geven dat ze in ademnood is. Maar Daniël buigt zich voorover om de klodder speeksel op zijn wang aan het bed af te vegen. Hij zit nog steeds bovenop haar, zijn benen aan weerszijden van de hare. Inez trekt met alle kracht die ze in zich heeft haar knie omhoog, ze raakt Daniël hard in zijn kruis. Hij vloekt, laat haar polsen los en grijpt tussen zijn benen. Inez maakt van de gelegenheid gebruik om onder hem vandaan uit bed te glippen. Ze rent de kamer uit, de overloop op, het toilet in. Snel doet ze de deur op slot, gaat op de dichte klep zitten en voelt met bonzend hart aan haar hals. Dit is de man met wie ze ooit een toekomst wilde, met wie ze gelachen heeft en ja, inderdaad met wie ze ook een prima seksleven had. Maar nu is ze doodsbang voor hem.

Ze wacht op wat er komen gaat. Zou hij de deur intrappen, het huis kort en klein slaan? Minutenlang wacht ze, maar ze hoort niets. Voorzichtig, tot in al haar vezels alert, opent ze de toiletdeur. Daniël ligt op haar plek in bed zijn roes uit te slapen. Vol afkeer kijkt ze op hem neer en besluit Hugo, een vriend van Daniël, te bellen om hem op te halen.

Gelukkig is hij er binnen een kwartier. Samen halen ze Inez’ huissleutel van Daniëls sleutelbos, zodat hij haar huis nooit meer in kan sluipen, waarna Hugo Daniël, die half wakker half slapend is, op zijn rug hijst en hem de trap af draagt, de auto in. Vanuit de deuropening kijkt Inez toe tot de portieren dichtslaan en Hugo zijn hand ten afscheid naar haar opsteekt.

Ze waren gelukkig, dacht ze. Hun relatie had de perfecte balans, ze waren niet zo’n stel dat alles samen deed. Beiden hadden ze hun eigen woonplek, maar ze zagen elkaar doordeweeks toch wel twee of drie keer en de weekenden brachten ze sowieso samen door, dan sliepen ze ook samen. Meestal bij haar, omdat zij in het centrum woonde. Op zaterdagen slenterden ze over de markt, kochten een visje, noten en tapenade, gingen ’s avonds naar de film of kookten samen in haar keukentje. Daniël was het type stoere rocker. Lang, blauwe ogen, een weekendbaardje en blond halflang haar dat rommelig over zijn voorhoofd viel. Een man die zich overal thuis voelde en de gave had van iets alledaags een feestje te maken. Hij kwakte de hapjes nooit zo op tafel, maar deed ze in gezellige schaaltjes, kaarsje aan, servetje erbij. Ze ziet voor zich hoe hij zijn benen in kleermakerszit onder zich op de bank trok en op het kussen naast hem klopte. ‘Kom schatje, wat hebben we het goed, hè?’ Dan smeerde hij een broodje voor haar, sloeg hij een arm om haar heen en trok haar tegen zich aan. Nee, Inez had het niet zien aankomen, zeker niet omdat ze samen nieuwe plannen hadden gemaakt nadat ze een moeilijk besluit had genomen: ze stopte met haar danscarrière bij het Nederlands Danstheater. Daniël had haar getroost en haar vertrouwen gegeven in een ander perspectief, een andere toekomst. ‘We beginnen ons eigen koffietentje, Inez. We beginnen met één en bouwen het uit naar een keten. Ik leid zelf het personeel op, samen doen we de inrichting, jij doet de administratie en na verloop van tijd kunnen we een stapje terug doen en draait het ook zonder ons.’ Verliefd had hij haar aangekeken. ‘En ik wil een kind met jou. Over een jaar of zo, een kleine Inez of Daniël. We gaan boven de zaak wonen, zodat we alles goed kunnen regelen en nog voor ons kind naar school gaat, zullen we grote reizen maken. Toe alsjeblieft, wat denk je ervan?’ Zijn lichtblauwe ogen met de jongensachtige twinkeling erin hadden haar doen smelten. Hij had gelijk, het was een goed moment en ze zag het voor zich, de drie-eenheid, de combinatie van settelen en avontuur. Ze zei ja.

Toen ze afscheid nam van het balletgezelschap had ze verwacht dat ze zich opgelucht zou voelen, maar het loslaten bleek moeilijker dan verwacht. Het was alsof ze zichzelf opnieuw moest uitvinden. Inez de ballerina was ineens Inez, punt. Ze miste de hectiek in de kleedkamers, de adrenaline, het snel nog even een plukje haar weg sprayen, het razendsnelle omkleden tijdens de voorstelling. De leuke collega’s, het ‘toi toi toi’ in de coulissen, het applaus. Het leven werd kalm, rustig, stil.

En leeg, toen Daniël zei dat er geen geschikt pandje te vinden was, de baby uitbleef en ze getipt werd dat Daniël vreemdging. Hij ontkende het niet eens, hij zei dat het niets met hen te maken had, dat hij gewoon oerstom was geweest en of ze hem kon vergeven? Nee, dat kon ze niet. Ze propte zijn spullen die bij haar lagen – zijn kleren, boeken, tandenborstel en zijn zilveren duimring – in een pedaalemmerzak en smeet het bij hem op de stoep. Dat was nu dus twee maanden geleden. Het was een van de redenen dat ze zich had ingeschreven voor de cursus portretfotografie; afleiding en een nieuw toekomstperspectief. Iets nieuws wilde ze, iets heel anders. Fotografie had haar altijd geïnteresseerd, ze had korte tijd als bijbaantje naast haar balletopleiding als model gewerkt en gezien wat de invloed van de fotograaf op de sfeer, setting en belichting was. Fascinerend. Dat wilde ze leren en stiekem zag ze zichzelf al als geslaagde fotografe. Groot denken had ze van huis uit meegekregen.

De flyer over de portretcursus van Marc Huberts lag bij de bibliotheek en in een opwelling had ze zich per mail aangemeld, zelfs zonder de website te bezoeken. Waarom langer doorzoeken?

Twee

Gehaast loopt Inez door het hoge gras naar de houten keet. Dit is toch geen pad te noemen? denkt ze geërgerd. Het is niet haar schuld dat ze te laat is. Dat vervloekte atelier waar de workshop portretfotografie plaatsvindt was niet te vinden. Google Maps kwam niet verder dan de Besjeslaan aan de rand van Leiden waar ze nog nooit was geweest. Vanaf daar was het zoeken naar de locatie, de huisnummers leken willekeurig gekozen, hoe de postbode hier kon bezorgen… Ze vindt het knap. Sowieso is het een allegaartje aan huizen, bouwvallen, schuren en stukjes braakliggend land aan het doodlopende weggetje. Eindelijk ontdekte ze huisnummer vijf, het was nauwelijks zichtbaar achter de hoge struiken. Om er te komen moest ze een slootje met een klein bruggetje over, waar ze volgens de routebeschrijving op de aanmeldingsbevestiging het pad naast een huis diende te volgen. Dat zogenaamde pad bestaat uit een enkele rij vierkante stoeptegels, slordig tegen elkaar aan gelegd. Daar loopt ze dus nu, met het zweet op haar rug.

Aangekomen bij de witgeschilderde houten keet, klemt de deur. Ongeduldig duwt ze er met haar schouder tegenaan. Als hij meegeeft struikelt ze naar binnen. Vijf paar ogen kijken haar kant op.

‘Oeps,’ grinnikt ze, duwt de deur weer dicht en kijkt lachend, om zichzelf te redden, naar het aanwezige gezelschap. Aan een houten tafel met aan één kant stoelen en aan de andere kant een bank zitten de andere cursisten. Twee vrouwen en twee mannen met hun camera voor zich op tafel. Aan de kopse kant, iets van de tafel af, zit een middelgrote man met dik donker krullend haar op een krukje. Hij heeft kleine, priemende ogen en een stoppelbaardje. Dat moet Marc Huberts zijn. Knappe man, schiet het door haar heen.

‘Neem plaats,’ zegt hij rustig. ‘We hebben het voorstelrondje net gehad, jij moet Inez de Jager zijn.’ Hij klinkt vriendelijk gedecideerd, zoals een schoolmeester tegen een lastpak praat. Ze ziet hoe hij haar keurend opneemt, zijn ogen glijden van haar jurkje naar haar blote benen en blijven daar even hangen. Inez knikt en wacht tot een van de vrouwen inschikt zodat ze kan gaan zitten. Uit haar schoudertas diept ze haar camera op. Marc wacht tot ze klaar is, ze vangt zijn blik, zijn diepliggende blauwgrijze ogen geven niets prijs. Ze legt haar camera voor zich op tafel en draait een losse pluk van haar blonde haar achter haar oor. Marc kijkt haar nog steeds aan. Wat nou? denkt ze. Ze laat haar ogen even over de tafel en andere cursisten gaan of ze nog iets moet doen en kijkt dan onbevangen en afwachtend terug. Even schieten Marcs mondhoeken omhoog, dan draait hij zijn kruk naar het scherm tegen de achterwand om de les te vervolgen. Hij heeft een prettige, kalme stem, mede daardoor én door de spijkerblouse die strak om zijn brede schouders spant, wekt hij een zelfverzekerde indruk.

Marc legt een oefening uit en staat op van zijn kruk. Gebiologeerd kijkt Inez toe. Er is iets met zijn benen. Marcs knieën scharen langs elkaar in een extreme x-stand, hij lijkt iets op zijn tenen te lopen waarbij zijn billen omhoog steken. Het is net alsof hij elk moment voorover kan vallen. Het ziet er heel apart uit, de onbeholpenheid van zijn onderlichaam past totaal niet bij zijn stoere bovenlijf. Het is moeilijk er niet naar te kijken. Met een waggelloopje plaatst hij een krukje voor het reflectiescherm en nodigt een cursiste uit te komen zitten.

Ze fotograferen elkaar om beurten en als Inez aan de beurt is om te poseren, duwt Marc haar kaak iets meer naar links, zodat haar gezicht verder van het tegenlicht afdraait. Hij heeft opvallend koele vingers gezien het warme weer. Marc blijft met zijn geknakte knieën op een afstandje staan, zijn handen in zijn zij. Vanuit haar ooghoeken ziet Inez hoe ook een andere cursiste hem steels opneemt.

Als iedereen aan de beurt is geweest, krijgen ze als huiswerk de opdracht hun gemaakte kleurenfoto’s om te zetten in zwart-wit. Marc deelt stencils uit van de samenvatting van de les, waarna iedereen zijn spullen bij elkaar pakt. Inez vouwt het papier losjes dubbel, pakt haar tas die op de zijkant is gevallen, propt terug wat er half is uitgevallen en stopt de stencils erbij. Ze staat op, mompelt een groet en loopt naar de deur. Haar korte jurkje fladdert om haar benen en ze voelt Marcs ogen in haar rug.

Buiten heeft een medecursiste kennelijk moeite met haar fietsslot, ze rommelt enigszins paniekerig met haar sleutel, terwijl een dikke onverzorgde vijftiger met zijn handen in zijn zakken toekijkt. Wat doet hij op het terrein van Marc? Achter het atelier is alleen een stuk weiland met verderop een oude caravan.

‘Zal Henkie je even helpen, schat?’ Met een vieze nagel krabt de man in zijn baard.

‘Nee hoor, het lukt wel,’ zegt de vrouw. Haar ogen flitsen nerveus heen en weer.

‘Voor een kusje doe ik alles, hoor,’ grijnst de dikzak terwijl hij ondertussen Inez keurend opneemt. Inez kijkt de man kort stoïcijns aan en blijft staan om te kijken of ze kan helpen, maar het slot springt al los en terwijl Inez en de vrouw de starende man negeren, lopen ze gezamenlijk met hun fiets over het pad en het bruggetje.

‘Brrr, wat een engerd, fijn dat je even in de buurt bleef,’ zegt de vrouw en ze glimlacht dankbaar.

‘Geen probleem, wij vrouwen moeten elkaar steunen, toch?’ Inez lacht.

Na het bruggetje moet de vrouw de andere kant op. Ze groeten elkaar en gaan ieder hun eigen weg.

Inez fietst op haar gemak naar huis. Tevreden glimlacht ze in zichzelf, de workshop was precies wat ze hoopte. De juiste mix van theorie en praktijk. Ze heeft nu al zin in de huiswerkopdracht. Op de Hooglandse Kerkgracht mindert ze vaart op de grote keien en rijdt het met bakstenen geplaveide deel voor haar huis op. Ze zet haar fiets tegen de gevel van haar huis en blijft voor de voordeur stokstijf staan. De deur is bezaaid met geeltjes: ‘Love you’, ‘Forever yours’, ‘Vergeef me’, ‘Kan niet zonder jou’, ‘Wil je terug’. Ze vloekt binnensmonds. Daniël.

Vluchtig kijkt ze om zich heen, rukt de geeltjes geïrriteerd van de deur, maakt er een prop van en gooit ze achteloos op straat. Asociaal, maar mocht Daniël haar ergens vandaan begluren, dan is maar duidelijk hoe ze erover denkt. Ze opent de deur en gooit hem met een knal achter zich dicht. Eikel, denkt ze, hij krijgt het keer op keer voor elkaar onrust te zaaien.

Nadat ze het uit had gemaakt hoorde ze eerst niets van hem, maar sinds deze maand is hij begonnen haar lastig te vallen. Ze had gedacht dat het vanzelf wel zou ophouden, maar zijn acties lijken frequenter te worden. Van Hugo, die ze onlangs tegenkwam in de stad, begreep ze dat hij een bende van zijn leven maakt. Zijn bankrekening kan het tempo van zijn toegenomen drankgebruik niet bijhouden en hij schijnt inmiddels zijn scharrels te gebruiken om zijn drankrekening te voldoen. Dat is de pest, met zijn looks en charme komt hij ermee weg. In ieder geval zal zijn alcoholgebruik de reden zijn dat hij haar steeds vaker lastigvalt, onder invloed valt immers elke remming weg. Sukkel, wat denkt hij nou, dat hij werkelijk nog kans maakt?

Inez schopt een paar slippers en gympen die ze lukraak in de gang heeft uitgedaan opzij en buigt zich voorover om Tommie, haar dikke lapjeskat die loom vanuit de woonkamer de gang in loopt, over zijn kopje te aaien. In de kleine woonkamer trekt ze de plaid die half op de grond hangt terug op de bank, haalt wat lege enveloppen van de armleuning, legt de inhoud in een slordig stapeltje op tafel en loopt door naar de keuken. Ze leunt tegen het aanrechtblad, terwijl ze wacht tot haar theewater kookt en haar gedachten gaan van Daniël naar Marc. Een aparte gast, die Marc, denkt ze. Sympathiek en afstandelijk tegelijk, hij heeft iets ondefinieerbaar spannends waardoor hij nu in haar hoofd zit.

Geërgerd schudt ze de gedachten van zich af, recht haar rug en kiest een theezakje. Ze beweegt het zakje op en neer door het hete water, haalt het eruit en gooit het weg. Ze wil niet aan Marc denken, of aan welke man dan ook. Ze is er na Daniël helemaal klaar mee. Mannen zijn niet te vertrouwen en haar eigen gevoel over hen kennelijk ook niet, dat blijkt wel uit het feit dat Daniël al een tijdje vreemdging terwijl ze dat niet in de gaten had.

Inez gaat op de paars fluwelen bank zitten, legt haar voeten op het rotantafeltje ervoor en neemt kleine slokjes. Ze schrikt als haar mobiel overgaat. Anoniem nummer. In een flits overweegt ze of ze opneemt. Ze heeft Daniël toegesnauwd dat hij moet stoppen met haar te appen, misschien is hij het weer en heeft hij zijn nummerherkenning uitgezet. Haar vinger hangt twijfelend boven het scherm .

Drie

Vogels hebben de scherpste ogen van de wereld. Zij weten het als eerste als er gevaar dreigt. Dus ook de gierzwaluw.

Vanaf het atelier loopt Marc naar zijn flat. In gedachten verzonken loopt hij door de glazen entree van het appartementencomplex. Hij had zijn hoofd bij de les willen houden, hij vindt het leuk om te doceren, al blijft zelf fotograferen het allerleukste. Maar die Inez had hem van slag gebracht. Hoe ze naar binnen wandelde in haar fladderjurkje, de manier waarop ze de ruimte in liep, trots en sierlijk, het had een schokje in zijn lijf teweeggebracht. Onrust, paniek bijna. Hij baalde van zichzelf.

‘Ksst,’ sist hij naar de zwarte dikke kater die er altijd rondhangt en met hem probeert mee naar binnen te glippen. ‘Rotkat,’ mompelt hij binnensmonds. Hij drukt op het knopje bij de lift en ziet dat iemand onder de rij brievenbussen in de hal een mandje voor het mormel heeft neergezet. Geërgerd stapt Marc de lift in, hij heeft het niet op katten, op de een of andere manier lijken ze altijd juist bij hem tegen zijn benen aan te willen kroelen, waardoor hij bijna over ze struikelt. Bij zijn voordeur stapt hij behoedzaam over de drempel en draalt in de keuken van de koelkast naar het aanrecht, pakt een pan. Hij zou moeten eten, maar een gierend gevoel in zijn borst ontneemt hem zijn eetlust.

Balletbenen, hij herkent ze uit duizenden. Alleen te verwarren met turnbenen. Souplesse en kracht verenigd. Gespierd zonder bonkig te zijn, slank en pezig. Het loopje elegant, stijlvol, vrouwelijk. Ze matchen met de bijbehorende romp: kaarsrecht, de hals lang, de kin iets in de lucht. Het geeft hem altijd hetzelfde gevoel, een vreemde mengeling van zenuwen en geldingsdrang. Als een magneet trekt het hem aan, het windt hem op en tegelijk is er dat beklemmende, waarschuwingssignaal dat hij er ver van weg moet blijven. Balletbenen en hij… Hij schudt zijn hoofd, alsof hij daarmee zijn gedachten weg kan slingeren. Wég!

Marc laat de lege pan op het aanrecht staan en loopt naar de zijkamer, de kamer met het meeste licht en sluit de deur achter zich. Hij leunt met zijn rug tegen de deur en laat een zucht ontsnappen, alsof hij zichzelf op het nippertje heeft veiliggesteld van gevaar en kijkt naar de wanden vol foto’s. Gierzwaluwen. Overal: vliegend, van onderaf, de karakteristieke sikkelvormige vleugels prominent zichtbaar. Of hangend aan een regenpijp, diep verscholen achter een dakpan, in zwermen in de lucht… de serie is eindeloos. Langzaam trekt het gejaagde gevoel weg en verzacht zijn blik. Hij loopt naar de foto van een jonge gierzwaluw die recht in de camera kijkt. De vogel rust met zijn buik op een grijze stoeptegel, de roze klauwtjes weerloos aan weerszijden ernaast, de vleugels onhandig en te groot op de grond. Een kwetsbaar plaatje, zij het niet dat de heldere kraaloogjes je lijken uit te lachen. Alsof ze zeggen: vergis je niet, eenmaal in de lucht red ik me prima. Die pootjes waarmee ik me nauwelijks af kan zetten, heb ik daar niet nodig. Ik leef in de lucht, dáár doe ik alles, daar ben ik koning.

Marc blijft er een poos staan, even vergeet hij al het andere. Het is alsof de vogel hem vanaf het canvas toespreekt, want zijn hoofd begint langzaam te knikken, bedachtzaam. Hij duwt zijn borst vooruit, kijkt nog een keer en draait zich dan om naar de schildersezel naast het raam. Hij schuift deze dichter naar de foto toe en trekt de doek die eroverheen hangt weg. Kritisch kijkt hij naar waar hij gebleven is, zijn hoofd schuin. Een trekje bij zijn mond verraadt dat hij niet tevreden is. Dan rolt hij de kruk die bij het raam staat erbij, pakt het stukje houtskool op dat op het randje van de schildersezel ligt, kijkt van de foto naar het doek en plaatst zijn hand. Voor even staat de tijd stil. De foto en het doek, Marc en de vogel.

Hij wil zich niet laten afleiden door vrouwen en balletbenen, hij wil van die obsessie af, maar iets bij die Inez klopt niet met het beeld dat hij heeft van een danseres. Inez mist de discipline die normaliter van het gezicht afstraalt. De verbeten trek om de mond, de harde lijnen. Het laat hem niet los en de gierzwaluw kijkt hem vanaf het canvas honend aan. Wat maak je jezelf nou wijs, lijkt de vogel te zeggen. Het is onvermijdelijk, onvermijdelijk, onvermijdelijk. Het woord blijft in zijn hoofd hangen, als het krijsen van de vogel zelf. Hij smijt het houtskoolstompje tegen het doek, kwaad door het verraad van zijn bondgenoot. Nee, nee, nee, probeert Marc zijn demonen te bedwingen. Ja, ja, ja, krijst de vogel terug.

Hij heeft frisse lucht nodig en loopt via zijn slaapkamer naar het balkon. Marc knijpt zo hard in de reling dat zijn knokkels wit worden. In gedachten kijkt hij toe hoe een flatbewoner zijn auto met veel moeite inparkeert en schrikt als de man uiteindelijk uitstapt, naar de ingang loopt en zijn hand naar hem opsteekt. ‘Hoi!’

Hij gaat weer naar binnen, ruimt de vaatwasser uit en snijdt alsnog wat groente, maar het lukt hem niet zichzelf af te leiden. De rotvogel heeft gelijk. Als altijd. Het is onvermijdelijk.

En dus belt hij.

‘Met Inez.’

‘Met Marc. Onder de tafel waar jij zat heb ik een oplaadsnoer gevonden,’ komt hij ter zake, ‘en ik dacht, misschien is het van jou?’

‘O,’ Inez’ stem gaat iets de lucht in. ‘Wat attent, ik kijk even in mijn tas.’

Er klinkt gerommel.

‘Het snoertje zit er inderdaad niet in. Het komt de volgende…’

‘Ik ben nog in het atelier,’ liegt Marc.

Een korte stilte.

‘Goh, oké, dan kom ik het even halen. Dank je.’

Ze hangen op. Marc slikt en kijkt naar zijn telefoon. Dit is wat hij wilde, toch?

Hij haast zich terug naar het atelier en als hij haar vanachter het raam over het paadje ziet aankomen, ziet hij dat ze de teenslippers van vanmiddag vervangen heeft voor hakken. Ze plaatst haar voeten in een rechte lijn voor elkaar, zoals mannequins dat doen, haar jurkje heupwiegt mee. Hij krijgt het warm en posteert zichzelf bij de tafel waarop het snoertje al klaarligt. Als Inez over de drempel stapt glimlacht hij zo ontspannen mogelijk naar haar.

‘Kijk eens, alsjeblieft.’ Hij duwt het snoertje over tafel haar kant op.

‘Super, dank je.’ Ze stopt het snoertje in haar schoudertas en vouwt haar handen in elkaar. Ze glimlacht terug.

Daar staat ze, met haar kaarsrechte benen, de knieën doorgestrekt zoals ballerina’s doen. Vlak onder de rand van haar jurkje ziet hij de bolling van getrainde bovenbeenspieren, verder naar beneden elegante enkels en tenen waar de eelt onverwoestbaar is, vanwege de spitzen, weet hij.

‘Nou, dan ga ik weer.’ Een vluchtig optrekken van haar schouders.

Ze draait zich om. Sterke, lange kuitspieren.

‘Vanwaar je interesse voor fotografie eigenlijk?’ zegt hij nogal plompverloren tegen haar rug.

Ze draait terug, strijkt haar lange blonde haar over één schouder en leunt op één heup als ze hem antwoord geeft. De gewelfde wreef van de voet die nu haaks in zijn blikveld is, ontgaat hem niet.

‘Die interesse is gekomen toen ik een periode als model werkte. Ik vond het fascinerend hoeveel erbij komt kijken om een perfecte foto te maken en hoeveel factoren van invloed zijn op het resultaat.’

Model. Heeft hij zich vergist? Geen ballerina?

Er valt een stilte waarin ze hem aankijkt.

‘Je bent gestopt met modellenwerk?’

‘Ja,’ zegt ze. ‘Ik heb dat maar kort gedaan, mijn moeder had me als puber ergens ingeschreven.’

Moeders… verzucht Marc in gedachten. Wat is dat toch met moeders en hun controledrift.

‘Het was maar een bijbaan. Ik was toen erg gefocust op…’

Marc onderbreekt Inez. ‘Laat me raden: ballet?’

Verbaasd trekt Inez haar kin in. ‘Hè? Hoe weet je dat?’ Ze gaat er eens goed voor staan, kruist één voet over de ander en slaat haar armen over elkaar. O, wat zou hij haar graag zo willen fotograferen. Marc trekt een stoel naar achter en gaat met een klein plofje zitten.

‘Door mijn moeder,’ zegt hij eenvoudig. ‘Zij was ballerina, daardoor herken ik ze uit duizenden.’

‘O? Wat leuk. Bij welk gezelschap danste ze?’

‘Het Scapino. En jij?’

‘Ik dans niet meer. Ik ben een half jaar geleden gestopt.’

‘Waarom?’ Hij is zich bewust van zijn blaffende toon, wijst naar de bank aan haar kant van de tafel en zegt vriendelijker: ‘Daar ben ik benieuwd naar.’

Ze gaat zitten. ‘Als je de balletwereld kent, weet je dat als je voor je dertigste geen soliste bent, je het niet meer gaat worden. Ik heb mijn best gedaan, het mocht niet zo zijn. Daarnaast kwam ik er steeds meer achter dat de balletwereld niet de mijne was.’

Marc neemt haar gezicht in zich op. Inez praat alweer door.

‘En jouw moeder… danste ze net als ik in het corps de ballet of was zij soliste?’

‘O, já,’ hij houdt de a langer aan om te benadrukken dat er geen twijfel over mag bestaan dat zij soliste was, ‘en daar moest alles voor wijken…’

Inez kijkt hem onderzoekend aan, maar Marc praat verder. ‘Je hebt vast veel balletfoto’s van jezelf uit die tijd. Als je ze digitaal hebt, is het misschien leuk als ik twee of drie van die foto’s naar keuze voor je bewerk tot de mooiste versie ervan als herinnering aan die periode?’

Inez kijkt verrast. ‘Goh, wat aardig.’

‘Of je doet het zelf, als extra huiswerkopdracht,’ zegt Marc, alsof hij zelf is geschrokken van zijn voorstel, een grens is overgegaan.

‘Nu niet terugkrabbelen hè, ik heb mijn handen vol aan de opdracht die je gegeven hebt,’ zegt ze terwijl ze weer gaat staan. Brutaal kijkt ze hem aan.

Ze is leuk, doe niet zo gecompliceerd, denkt Marc. Het zijn maar foto’s. Hij komt ook overeind en ze nemen afscheid. Hij wacht tot hij Inez over het bruggetje heeft zien gaan en loopt dan zelf naar huis. In gedachten is hij bij de foto van zijn moeder beneden in de hal van het ouderlijk huis. Hij hoeft zijn ogen niet eens te sluiten om het beeld voor zich te zien. Zijn moeder in arabesque vanaf de zijkant genomen. Haar knokige armen: de linker gestrekt voor zich, de hand in dezelfde lijn met de wijsvinger iets hoger dan de rest van de vingers. De rechterarm steekt diagonaal omhoog. Het lijfje van de tutu zit als een korset om haar torso, met hoekige sleutelbenen erbovenuit. En dan haar benen: het rechterstandbeen kaarsrecht, doorlopend in de bolle wreef in de spitz, het linkerbeen in een hoek van negentig graden naar achter geheven. Zelfs zonder dat ze in de camera kijkt spat de trots van haar gezicht. Perfectie in optima forma. Marcs gedachten dwalen af naar die dag dat hij als kleine jongen zijn moeder op het toneel zag.

‘Opstaan,’ sist oma Nel. ‘We gaan.’

De voorstelling is afgelopen en de mensen applaudisseren nog. Ik kijk naar mama die in het midden van een lange rij dansers op het podium staat. De felle toneellampen maken haar gezicht ouder, maar ze glimlacht op een manier die ik niet van haar ken, trots en dankbaar tegelijk. Ik ben ook trots, want ik weet hoe hard mama oefent om zo te kunnen dansen. Dat zegt ze ook altijd: ‘Niets komt voor niets.’ En ik weet dat ze daarom ook wil dat ik mijn best doe om beter en mooier te lopen en dat ze er verdriet van heeft dat mijn benen zo onhandig zijn. Leek ik maar wat meer op mama, had ik haar benen maar. Ik wil zo graag dat mama net zo naar mij kijkt als ze nu de zaal in kijkt. Ze kijkt over de hoofden van het publiek heen. Ze ziet me niet. Ik zie de botten vlak onder haar schouders op en neer bewegen, ze is zo mager. Mama draagt een witte tutu, ik weet dat dat zo heet. Dat is een balletjurkje met een strak lijfje en een uitlopende rok in laagjes tule. Eronderuit haar gespierde, magere benen, één voet naar buiten gedraaid, de andere gekruist erachter met de punt van haar spitz op de grond. Haar danspartner pakt haar hand, samen lopen ze een paar passen naar voren. Hij laat haar hand los. Mama buigt eerst, heel langzaam en heel diep, dan haar danspartner. Mama glimlacht.

‘Kom,’ zegt opa Henry die aan mijn andere kant zit.

Oma wilde expres aan het einde van een rij zitten, zodat we voor de massa de zaal uit konden zijn.

‘Dat gaat anders toch niet met dat jong,’ had ik haar tegen opa horen zeggen.

‘Ach,’ had opa gezegd, waarbij hij naar mij had geknipoogd en lichtjes zijn schouders had opgehaald.

De mensen klappen nog steeds als we bij de grote deuren zijn, ik wil nog een keer naar mama kijken. Het is fijn haar zo blij te zien, maar oma trekt me mee. In het donker sluipen we de zaal uit en opa doet de deur achter ons dicht.

Vier

Inez haalt een doekje langs het pijpje van de melkopschuimer, kiepert de koffiedrab in de vuilnisbak en ruimt de vaatwasser uit en opnieuw in. Het was een drukke dag in het koffietentje in de Maarsmansteeg in Leiden. Het leek wel of iedereen de koelte binnen opzocht om de zomerhitte te ontvluchten. De bankjes die tegen de gevel in de smalle steeg staan, bleven merendeels onbezet. Zelf zou ze met dit weer überhaupt de stad niet opzoeken, ze zou haar toevlucht nemen tot een kleedje in een park of liever nog, op het strand.

Ze maakt de kassa op en leegt de fooienpot, bijna dertig euro, te verdelen onder haar vier collega’s en zichzelf. Ze zet haar handen in haar onderrug en duwt haar borst vooruit om haar vermoeide rug te strekken en schrikt zich kapot. Ze vloekt ervan. Aan de andere kant van de smalle toog staat ineens Daniël. Tot haar ontzetting is hij haar aan het filmen. Hoelang staat hij daar al?

‘Hoi Inez,’ zegt hij.

Kwaad kijkt ze hem aan. ‘Kap eens met filmen!’ Ze haalt uit naar zijn telefoon.

‘Nou, nou, ik meen me te herinneren dat je dat altijd wel spannend vond.’

‘Toen we nog wat hadden, ja. Je moet me met rust laten. Het wordt steeds erger met je. Nu kom je me zelfs al op mijn werk lastigvallen. Trouwens, we gaan sluiten, dus je moet sowieso weg.’ Ze zet haar handen in haar zij en kijkt hem met toegeknepen ogen aan.

‘Ja, dat zie ik. Maar één kop koffie voor je oude vriendje kan toch wel?’ Hij kijkt naar haar zoals hij altijd keek als ze met een andere man, zelfs een wederzijdse vriend, stond te praten. Bezitterig. Ze krijgt er een unheimisch gevoel van, evenals van zijn stem, die te monotoon en te rustig is.

Inez kijkt om zich heen, Michel en Thomas zijn samen in de keuken waar de muziek hard aanstaat, Karlijn maakt de toiletten schoon en Paula is buiten. ‘Je moet ermee ophouden me lastig te vallen, Daniël.’ Inez legt zoveel mogelijk kracht in haar stem. ‘Het is over tussen ons en dat blijft zo.’

Ze vangt de blik van Paula die naar binnen loopt. Kennelijk is het duidelijk van haar gezicht af te lezen dat ze hulp nodig heeft.

‘Hé Daniël,’ zegt Paula. ‘Sorry man, we gaan sluiten.’

‘Ik weet het.’ Daniël is ineens een en al relaxte jovialiteit. ‘Ik wilde alleen even mijn oude vriendinnetje gedag zeggen, maar ik ben al weg.’ Hij pakt Inez kort bij haar kin. ‘Dag lieffie,’ zegt hij, knipoogt dan naar Paula en loopt nonchalant de zaak uit.

‘Pff,’ zucht Inez achter zijn rug. ‘Ik word gek van hem.’ De tranen prikken in haar ogen. Nu is haar werkplek ook al niet veilig meer. Terwijl het juist de plek was waar ze zich vrij voelde. De luchtige joligheid van haar collega’s en de ontspannen sfeer in de koffiezaak, ingericht met lichte kleuren en op de achtergrond zachte jazzmuziek, voelden als een warm bad. Hier was het enige dat van haar verwacht werd een vriendelijke bediening en het maken van goede koffie en broodjes. Sinds ze hier werkt voelt ze met terugwerkende kracht hoe groot de constante druk was bij het balletgezelschap om het uiterste uit zichzelf te halen. De strijd die ze daar met zichzelf leverde, niet alleen met haar lichaam maar ook in haar hoofd, maakte haar niet gelukkiger. Altijd stond ze strak. Hier op haar werk kon ze het gedoe met Daniël even loslaten en het gedram van haar moeder vergeten. Ze had haar moeder vanmorgen toen ze belde weggedrukt. Ze was aan het werk, even niet. Sinds ze haar balletcarrière beëindigd had, maakte haar moeder van elke gelegenheid gebruik haar in te wrijven dat ze het zo zonde vond of dat ze op zijn minst een eigen balletschool kon beginnen, want anders was alles toch voor niets geweest?

Paula ziet Inez worsteling en slaat een arm om haar schouder. ‘Hé, wat is er?’

Inez herpakt zichzelf. ‘Ach, gezeik! Kom, we gaan.’ Ze pakt haar tas en sluit met haar collega’s de zaak af. Collega Karlijn laat het rolluik zakken en vraagt terwijl ze haar hoofd naar hen toe draait: ‘Wie gaat er mee nog even een ijsje halen bij de Italiaan?’ Iedereen vindt het een goed plan. Thomas buigt zich over een grappig filmpje dat Michel hem op zijn telefoon laat zien, Paula en Inez lopen alvast langzaam vooruit tot Karlijn zich bij hen aansluit.

‘Inez,’ fluistert ze, ‘niet direct kijken, maar is dat niet die ex van je, op het hoekje bij de juwelier?’

Inez draait zich om, zogenaamd om te kijken waar Michel en Thomas blijven. ‘Komen jullie?’ roept ze naar hen. Verderop in de steeg staat inderdaad Daniël, hij leunt tegen de gevel van de juwelier met in zijn ene hand een blikje bier, in de andere een sigaret. Hij steekt een hand naar haar op. Ze draait zich abrupt om en vloekt. ‘Wat doe ik eraan? Hij mag daar staan, hè?’

‘Wat een creep,’ zegt Paula. ‘Het is toch eigenlijk te gek voor woorden dat hier juridisch niets tegen te doen is, want intimiderend is het wel!’

‘Hoelang speelt dit nu al?’ vraagt Karlijn.

‘Iets meer dan een maand.’

‘Ik denk dat het ondertussen wel verstandig is zelf een dossiertje op te bouwen, met bewijs. Foto’s van wat hij je stuurt, filmen terwijl hij je volgt, dat soort dingen.’

Inez kijkt Karlijn van opzij aan. Dat ze daar zelf niet aan gedacht heeft. Tegen beter weten in hoopte ze steeds dat het vanzelf zou stoppen. Inmiddels zijn ze bij de ijssalon op de brug van de Hoogstraat, boven de gewelven waar restaurant Annies verjaardag zich bevindt, met het bekendste terras aan het water. Thomas en Michel zijn er inmiddels ook en ze hangen tegen de brug aan terwijl ze van hun ijsje likken. Inez luistert stil naar de verhalen over de dromen en ambities van haar collega’s. Zij is de oudste, Thomas, Michel en Paula studeren nog, Karlijn werkt veel om een jaar backpacken te kunnen bekostigen. Inez’ leven heeft zich jarenlang in een trechter, een tunnel, afgespeeld. De kleine wereld van ballet. Haar vrienden dansten ook. De enige sociale contacten die ze buiten de danswereld had, had ze door Daniël. Met enige spijt denkt ze aan haar eigen leven. Misschien als ze eerder al de moed had gehad om te onderzoeken wat ze zelf echt graag wilde, had ze hier nu niet gestaan, dan was ze wellicht al een gevestigde fotografe.

Ze hapt het puntje van haar ijshoorntje eraf en zuigt het laatste restje ijs eruit. Ineens voelt ze eerder dan dat ze het ziet, dat er naar haar gekeken wordt. Van achter haar zonnebril speurt ze de brug en straat af. Ja hoor, daar staat hij weer aan de overkant van de gracht. Zodra Daniël doorheeft dat ze hem ziet, maakt hij een vulgair gebaar naar haar. Ze draait zich van hem af. Tranen prikken achter haar ogen, maar ze gunt hem haar tranen niet. Ze wacht tot iedereen het ijsje op heeft en ze aanstalten maken om hun fietsen te gaan pakken.

‘Jongens, fietsen jullie een stukje met me op? Daniël valt me nu ook al op mijn werk lastig. Niet kijken, ik gun hem de aandacht niet. Hem negeren is het beste. Net doen of hij er niet is.’

Maar Michel onderbreekt haar. ‘Sorry Ien, maar dit soort gasten stopt niet vanzelf. Ik ga verhaal halen.’ Hij steekt de brug over met Thomas in zijn kielzog. Er volgt wat gedoe en getrek, het is duidelijk dat Daniël meer gedronken heeft dan goed voor hem is. Hij wankelt en maakt met grote gebaren en stemverheffing duidelijk dat hij zelf wel uitmaakt wat hij wel of niet doet, maar uiteindelijk druipt hij af.

Eenmaal thuis komen de muren op Inez af, alleen is maar alleen. De rest van de avond ligt voor haar, wat zal ze eens gaan doen? Waarom zou ze zichzelf niet eens lekker verwennen met een saunabezoek? Heerlijk de dompelbaden in en afkoelen in het openluchtzwembad, van waaruit ze uitzicht heeft over het centrum van de stad. In het restaurant kan ze een lichte salade eten, veel trek heeft ze met deze warmte toch niet. Het plan bevalt haar en ze verlaat beter gehumeurd haar huis. Op de fiets kijkt ze tegen wil en dank een paar keer achterom – dat heeft die klootzak toch voor elkaar – maar het laatste wat ze wil is Daniël in de sauna tegenkomen.

Na een paar uurtjes ongestoord dobberen en luieren staat Inez loom bij de lift die haar vanaf de sauna naar de parkeergarage brengt. De eigenaren van het hoge gebouw waarin diverse bedrijven gevestigd zijn met helemaal boven in de sauna, hebben hun best gedaan de gasten te lonken met een luxe uitstraling. De muren zijn van beige marmer en de entree van de sauna heeft een brede receptie met daarnaast een hip restaurant waar loungemuziek klinkt. Op iedere verdieping ligt dik tapijt en aan de muren hangt moderne kunst. Inez drukt op het pijltje naar beneden.

Vlak voor de zilverkleurige liftdeuren zich openen, hoort ze de doffe bons van de lift die op haar verdieping stopt. Inez stapt naar binnen, waarbij de bodem een beetje lijkt te bewegen. Het was haar op de heenweg niet opgevallen, maar nu, na de luxe en het comfort van de sauna, is het contrast eenmaal in de lift des te groter. Kennelijk is de lift voor de eigenaren minder belangrijk om in de luxe mee te nemen. De gespikkelde vinylvloer is stoffig en de zijkanten van de lift zijn morsig. Met haar vingernagel, om zo weinig mogelijk van het knopje aan te raken, drukt ze op de nul van begane grond. Schokkerig komt de lift in beweging. Met een half oog op de verspringende lampjes naast de etagenummers, kijkt Inez in de spiegel tegen de achterwand waar bruine vlekken op zitten. Tussen de vijfde en de vierde etage, zonder waarschuwing vooraf, klinkt er een kort ratelend geluid en blijft de lift hangen. Tegelijk schiet de verlichting uit.

Inez verstijft, ze houdt haar adem in, haar ogen wijd opengesperd in het pikkedonker. Rustig blijven, spreekt ze zichzelf toe. Hij zal vast zo weer verdergaan. Ze wacht, maar er gebeurt niets, het is doodstil, op een knarsend geluid vlak bij haar na. Op de tast probeert ze de knopjes te vinden, drukt er ongecontroleerd op, dit keer met haar volledige vingertop, steeds driftiger.

‘Hé! Hé!’ schreeuwt ze, terwijl ze op de deuren bonst. ‘Ik zit hier vast! Help!’

Niets dan stilte en het zwarte donker. Gehaast tast ze in haar tas naar haar mobiel, ze graait, maar voelt hem niet. Haar hart bonkt inmiddels in haar borst. Eindelijk voelt ze het koele leer van haar telefoonhoesje. Ze klapt het open en drukt op de homeknop, maar het scherm blijft zwart. O nee, niet net nu een lege batterij!

‘Help, help!’ gilt ze, nogmaals bonkend tegen de liftdeuren. Minuten gaan voorbij, ze ademt nu hoog en hoorbaar in en uit. Denk na, probeert ze zichzelf te vermannen. Hoe laat zou het zijn? Tien uur, half elf? Ze heeft er niet op gelet. De receptie beneden zal vast onbemand zijn, de bedrijven zijn dicht. Zou de parkeergarage vierentwintig uur bewaakt zijn? Überhaupt bewaakt zijn? Ze vervloekt zichzelf dat ze nooit beter op zulke details let. Een andere saunagast, de saunamedewerkers, denkt ze. Ja, dát kan haar redding zijn. Zij gaan straks naar huis, zij zullen haar vinden.

Weer gaan er minuten voorbij. Inez laat zich met haar rug tegen de wand naar beneden zakken tot haar billen de grond raken. Dat het vies is houdt haar al lang niet meer bezig. Het zachtjes piepen en kraken van de katrollen in de liftschacht maken haar doodsbang. Straks stort ze naar beneden! Ze zit met gebogen knieën met haar hielen op de grond en hupt ongeduldig heen en weer en om maar iets te doen te hebben met haar voeten. Stilzitten maakt de situatie nog beklemmender. Onwillekeurig moet ze denken aan hoe ze zichzelf voor Daniël had opgesloten in haar eigen toilet. Nooit eerder heeft ze zich claustrofobisch gevoeld, maar nu onmiskenbaar wel.

Een noodnummer! Elke lift heeft toch een noodnummer? bedenkt ze zich. Ze herinnert zich vaag een tekst met een code die ingetoetst kon worden in geval van nood. Maar ze ziet geen hand voor ogen, het is aardedonker in de liftcabine. Haar vingers trillen, ze legt ze onder haar billen en wiegt heen en weer met haar bovenlijf om zichzelf te sussen. Het relaxte gevoel dat ze had in de sauna is volledig verdwenen. Ze voelt zichzelf weer heel zielig. Dat gedoe met Daniël, het alleen zijn… Waarom overkomt haar dit nu weer? Hoelang zit ze hier nu al? Ze moet inmiddels heel nodig plassen, straks moet ze het in een hoekje van de lift doen. Ineens heeft ze zin om te gaan huilen, als een klein meisje, tot iemand haar komt troosten en redden. Maar dat gaat haar niet helpen, ze slikt haar opkomende tranen weg. Weer bonst ze en weer roept ze. Dan, in de verte hoort ze het suizende geluid van de andere lift. Van beneden af schiet hij omhoog. Nu komt het erop aan. Geluid maken, gehoord worden. Ze bonst en gilt en even later bonkt en springt ze ook, ondanks haar angst dat de lift naar beneden zal storten. Alles lijkt beter dan nog langer opgesloten zitten.

Eindelijk hoort ze een vrouwenstem, boven haar, het klinkt blikkerig.

‘Hallo? Mevrouw? Meneer? Met hoeveel bent u? Er komt hulp, hou nog even vol.’

Opgelucht geeft Inez antwoord. Ze is blij dat de vrouw met haar blijft praten tot er eindelijk een liftmonteur ter plaatse is om haar te bevrijden. Rillerig en verwilderd komt Inez uit de lift en stort zich in de armen van de vrouw die haar door het laatste deel van haar benarde situatie heeft gesleept. Ze knippert in de felle tl-verlichting en lacht en huilt tegelijk, ze staat zichzelf nu haar tranen toe. Ze zweert zichzelf nooit, maar dan ook nooit meer in een lift te stappen.

Vijf

Met de fiets aan de hand loopt Inez het bruggetje op naar het atelier voor de tweede workshop portretfotografie. Ze schrikt als ze ineens een stem hoort.

‘Zo, geeft die mafketel weer workshops bij daglicht tegenwoordig?’

De bebaarde dikzak van de vorige keer kijkt haar grijnzend aan. Zijn gebit heeft heel wat controlebehandelingen gemist. Schijnbaar vanuit het niets staat hij ineens voor haar in het hoge gras. Met zijn benen gespreid, zijn handen in zijn zakken, staat hij klaar voor een praatje waar hij de tijd voor wil nemen. Hij draagt bretels over een smoezelig wit T-shirt, eronder een wijde spijkerbroek die ondanks de bretels een stukje buik laten zien.

‘Hoezo?’ Inez wil doorlopen, maar de man staat met een voet voor haar voorwiel.