Colofon

© 2023 Arthur van Amerongen

© 2023 Ezo Wolf Uitgevers | Sint Pancras

Omslagillustratie: Cortès

Omslagontwerp: Studio Ezo Wolf

Vormgeving binnenwerk: Studio L.E.O, Alkmaar

Redactie: Sandra Straatman

ISBN 9789083296104

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag openbaar worden gemaakt op welke wijze dan ook, zonder schriftelijke toestemming van de uitgever.

ezowolf.nl

OOK VAN ARTHUR VAN AMERONGEN VERSCHENEN BIJ EZO WOLF:

Reis door de Algarve met Arthur van Amerongen

Dwarsdenker des Vaderlands

Saudades, op zoek naar het paradijs in Portugal

Met je poten in het bluswater (vriendenboek Conny Mus)

Dé wijngids voor de Algarve en de Alentejo

De vette Van Amerongen:

Mijn moeder is gek

Mijn vader is ook gek

Passie voor Jeruzalem

Mambo Jambo

Safari Eurabia, op zoek naar het nieuwe kalifaat

De hofnar van extreem-rechts

Özcan Akyol alias Eus schreef in het voorwoord van mijn vrolijke Literaire Reisgids voor de Algarve: Arthur is niet alleen een talentvolle scribent, humoristische man en begenadigd drinker, hij gedraagt zich ook steeds meer als de hofnar van (extreem)rechts. Dat moet hij uiteraard zelf weten. Maar ik vind het zonde van de literatuur, want in de tijd dat hij Facebook en Twitter volkladdert met boutades over Frans Timmermans, Sylvana Simons en de mannenbroeders van DENK, zou hij ook aan een nieuwe roman kunnen werken, een sleutelboek dat norse mannen van zijn generatie een stem geeft.

Dankzij Eus en zijn blurb op het omslag van mijn boek (‘Arthur van Amerongen is de hofnar van extreem-rechts) vlogen mijn boekjes als warme broodjes de winkel uit. Mijn levensmotto komt dan ook van de Ierse schrijver Brendan Behan: There’s no such thing as bad publicity except your own obituary.

Mijn uitgever Otto Wollring van Ezo Wolf vond het een waanzinnig goed plan dat ik eindelijk Dé Grote Nederlandse Roman ging schrijven, met De Boze Blanke Man als wervende titel en een grote sticker op het omslag: ‘Goedgekeurd door Eus’.

Ik antwoordde mijn uitgever dat Sylvia Witteman altijd roept dat je romans niet moet schrijven, maar lezen.

Ik ben sowieso erg slecht in het verzinnen van karakters, plots en dialogen dus het boek, dat eerst in feuilletonvorm bij GeenStijl verscheen, is non-fictie en heeft als rode draad de ondergang van Nederland aan de hand van zes decennia vaderlandse geschiedenis: hoe kan zo’n aardig, lief, onschuldig, puur, gevoelig en sociaal bewogen jongetje uit een zeer beschaafd en geletterd nest de hofnar van extreem-rechts zijn geworden?

Maar ben ik wel zo rechts? Vooruit, ik lees graag Louis-Ferdinand Céline, Curzio Malaparte, Jean Genet, T. S. Eliot, Ezra Pound, Ayn Rand, David Mamet, Gabriele D’Annunzio, Kingsley & Martin Amis, Christopher Hitchens, Theodore Dalrymple en Richard Dawkins.

Van de Nederlandstalige bellettrie ben ik dol op de reactionaire W.F. Hermans en de extreem-rechtse Gerard Reve. In mijn jonge jaren verslond ik Roald Dahl, een notoire antisemiet, racist en Hitler-vergoelijker.

Ik ben vooral een anarcho-liberaal en wil zo weinig mogelijk bemoeienis van de overheid, die vooral heel klein moet zijn. Verder ben ik voor vrije verstrekking van drugs, of dat nou om hasjiesj, wiet, crystal meth, heroïne, crack, sos, flakka, pcp of xtc gaat. De mens moet zelf maar bepalen of hij stoned wil worden, want het leven is al treurig genoeg.

Hetzelfde vind ik ook van tabak en alcohol: als de mens zich kapot wil roken en zuipen, moet hij dat maar lekker doen.

Laat de overheid eerst maar eens de McDonald’s en de Kentucky Fried Chicken in de Bijlmer sluiten, want dat zijn de echte vijanden van de volksgezondheid. Ik ben voor abortus, en kommersjele seks moet volledig legaal worden, of dat nou om verslaafde Keetje Tippels op de afwerkplek of om broodpoten bij de pisbak gaat. Dat zal wel weer een extreem-rechts standpunt zijn want de PvdA heeft de Wallen gesloopt. Ik zeg altijd maar zo: Je kan de PvdA uit Amsterdam halen, maar Amsterdam niet uit de hoer.

Ik ben onvoorwaardelijk voor de rechten van dieren. Dat was Florrie Rost van Tonningen ook en de hele godvergeten naoorlogse dierenbescherming zat vol met NSB’ers, maar dierenrechten zijn geen zaak van links en rechts. Ik ben tegen het extreem-rechtse stierenvechten, hetgeen mij weer links maakt. Ik ben voor het milieu, zeg maar groen zonder salafistengeknuffel. De islam bedrijf je maar lekker binnenshuis. Boeddhisten en joden doen dat ook en vallen verder niemand lastig. Dit lijkt mij een ouderwets progressief-links standpunt. En ik hou onvoorwaardelijk van Israël en dat maakt mij natuurlijk de perfecte hofnar van extreem-rechts.

Omdat ik een taalfreak ben, verdiepte ik mij even in de begrippen “hofnar” en “extreem-rechts”.

De rol van de nar wordt in het begin van de jaartelling al beschreven door Lucius Annaeus Seneca in zijn De Constantia Sapientis (Over de gelijkmoedigheid van de wijze). Hij schrijft daar: “Om dezelfde reden hebben we plezier in onze slaven wanneer die op een grappige manier beledigend zijn tegenover hun meesters. Dat durven ze dan met recht ook tegenover de gasten, als ze eenmaal zijn begonnen bij hun meester. Sommige mensen schaffen juist voor dat doel slavenjongens aan die bijdehand zijn en schaven dan aan dat brutale gedrag. Ja, ze laten dat trainen, zodat die slavenjongens erin bedreven raken een stroom van harde grappen te lanceren. En dat noemen we allemaal niet ‘beledigend’ maar ‘scherp en raak’.”

Een nar was soms iemand die door afwijkende geestelijke of lichamelijke eigenschappen (mismaakt; ‘geestelijk beperkt’) onbewust de spotlust opwekte, soms een intellectueel die bewust spotte en politieke invloed had. De nar had een bijzondere sociale positie. Enerzijds wekte hij de indruk onderaan de sociale ladder te staan, anderzijds was hij in de positie leden en gasten van het hof te doorgronden en hen voor de gek te houden. Hij kon ingaan tegen de heersende opvattingen, zonder dat hij ervoor gestraft werd. In die zin had hij juist een hoge sociale status.

Nou, die heb ik niet hoor. Gelukkig heb ik wel de ideale lengte om hofnar te zijn.

Dat een hofnar kan ingaan tegen de heersende opvattingen zonder dat hij ervoor gestraft wordt, is achterhaald sinds de moord op Theo van Gogh. Ook hij werd vaak de hofnar genoemd, al vond mijn grote vriend Han van der Horst, columnist van De Joop, Theo vooral extreem-rechts.

Extreem-rechts wordt vaak geassocieerd met chauvinisme, xenofobie, racisme, streven naar blanke superioriteit, of met reactionaire standpunten in het algemeen.

Met mijn chauvinisme en xenofobie valt het wel mee. Ik woon niet voor niets al een derde van mijn leven in het buitenland. Over mijn soortgenoten schreef ik eens: “Nederlanders staan al niet bekend als een dapper volk, maar de kruiperigheid waarmee het gros der kaaskoppen alle bespottelijke regeltjes van de regering slikt als zoete koek, maakt wel duidelijk waarom de mof in 1940 met met alle egards werd ontvangen in Nederland en vijf jaar de dienst kon uitmaken, zonder noemenswaardig tegenspartelen.

Ik woon dan ook met veel plezier in het buitenland (Israël, Libanon, Brazilië, Paraguay en Portugal) en ik heb niets met de Nederlandse kleibodem, het kutweer, de legendarische Hollandse gierigheid, de driekleur, het Wilhelmus en ons invasieve Koningshuis. Ik ben overtuigd republikein. En wat mijn racisme betreft:

Op het extreem-rechtse Boeckenbal in de Bullekerk in Zaandam dat ik samen met Rob Muntz organiseerde op 11 maart 2020 (de avond voor de eerste lockdown), kwamen vijfhonderd, dappere, onverschrokken en enthousiaste literatuurliefhebbers af.

Op het laatste moment belde Jerry Afriyie mij op, met de vraag of hij als dwarsdenker een performance mocht houden op het hoofdpodium in de Kerk. “Prima, Jer,” zei ik, “en neem je makkers en kornuiten van Kick Out Zwarte Piet ook mee, want gezelligheid kent geen tijd.” De rebellenclub werd met open armen ontvangen en we hieven het glas op de vrijheid van meningsuiting.

Ik ben godverdomme helemaal niet boos, laat staan blank!

Kijk, ik kan er dus mee leven dat ik door Eus als de hofnar van extreem-rechts wordt omschreven. Ik beschouw dat als een geuzennaam en zo’n kwalificatie is een perfecte blurb op mijn boekjes en goud voor de handel.

Met de term boze blanke man heb ik meer moeite. Ik ben blank noch wit en al helemaal niet boos. Mijn polemiekjes tik ik gierend van het lachen en ga daarna met de honden op het strand wandelen.

Ja, mijn ziel was wellicht ooit roomblank, maar die is nu pikzwart van alle krassen. Junks, opgebaarde lijken en Finnen zijn spierwit. Michael Jackson was spierwit. Zet professor Wekker maar eens naast mij, met mijn gelooide kop: dan is ze nog blanker dan race faker Rachel Dolezal. Wikipedia: Rachel Anne Dolezal, zich noemende Nkechi Amare Diallo is een Amerikaanse auteur, multimediakunstenaar en activiste, die vooral bekend werd om een controverse die in 2014 rees omtrent haar raciale identiteit. Dolezal presenteert zich als een Afro-Amerikaanse vrouw, ofschoon ze blank is en geen verifieerbare Afrikaanse afkomst heeft. Later in 2015 erkende Dolezal dat ze weliswaar als blanke was geboren, maar ze hield desalniettemin vol dat ze zichzelf als “zwart” identificeerde. De controverse over Dolezal leidde tot een nationaal debat in de Verenigde Staten over raciale identiteit. Haar critici stelden dat ze culturele toe-eigening en fraude pleegde; Dolezal en haar verdedigers beweerden dat haar zelfidentificatie oprecht is, ook al is die niet gebaseerd op ras of afkomst. In 2017 bracht Dolezal memoires uit over haar raciale identiteit met de titel In Full Color: Finding My Place in a Black and White World.

Mijn gekleurde vrienden van de Overzeese Geslachtsdelen – vrij naar Gerard Reve – noemden mij altijd roze, als in roze big. Sunny Bergman is ook varkensroze. En Anja Meulenbelt. En Stella Bergsma. En Bassie Heijne. En Gordon. Wij zijn allen typisch Hollandse zwijntjes.

Kortom: allemaal gelul, die semantische discussie over wit en blank. In Spanje noemen linkse dagbladen als El País een neger gewoon negro, en dat is Spaans voor zwart. In het maandblad van de Portugese antifascisten noemt men kameraden uit Angola en Mozambique preto, en dat is Portugees voor zwart.

Goed, ik ben dus niet blank en al helemaal niet boos. De Tourettes Guy, die is pas boos! En Lau, van Tiny en Lau. Rijk de Gooyer alias Fred Schuit in In Voor- en tegenspoed. Ton van Duinhoven, schuimbekkend van woede over de grijze gehaktbal. W.C. Fields. Jim Royle. Archie Bunker. Alf Garnett in In Sickness and in Health. Michael Douglas in Falling Down is natuurlijk ook een geweldige Angry White Man.

En mijn buurman Becks in de Nachtegaallaan in Ede was een klassieke boze blanke man, een gepensioneerde agent die voetballen van kinderen aan flarden sneed en de buurt dag en nacht in gaten hield, met een verrekijker en nog net niet vanuit een wachttoren.

Er waren natuurlijk altijd boze columnisten. Ik heb nog een paar bundeltjes met columns van de ‘bewonderenswaardige verwerperpelijke’ Panorama-hoofdredacteur Hans Auer. Leo Derksen van De Telegraaf kon ook zo lekker boos doen. Rob Hoogland nam in 1989 de column van Leo Derksen op pagina 3 over. Oom Rob en ik zijn allebei dol op de in de vergetelheid geraakte Jacques Gans, die van overtuigd communist, columnist van De Telegraaf werd in 1955 en tot zijn dood meer dan 5000 columns schreef, waarin hij vooral heftig tekeer ging tegen de Partij van de Arbeid.

In de bundel ‘Tusschen oude en nieuwe fascisten’ beschreef Gans wat er op zijn grafsteen zou moeten komen te staan:

‘Hier ligt de booze Gans

Soms was hij wel iets mans

Met Bols en met Stendhal

Vond men hem wel eens mal

Bij ‘t allernaaste gezeur

Verloor hij nooit zijn humeur

Als was hij geen arrivist

Hij ligt in zijn eigen kist’

De Telegraaf betaalde echter zijn kist en zijn begrafenis, aangezien Gans niet verzekerd was en geen geld had nagelaten. De onvergetelijke Gans, uit Nonchalante notities.

“Van Amsterdam zou ik naar Maastricht reizen.

Omdat ik iets tegen Utrecht heb,

besloot ik over Enkhuizen en Stavoren te reizen.

Een stuk zee breekt de treinreis.”

Voor veel Nederlanders was Hans Janmaat de ultieme boze blanke man.

Ik interviewde Janmaat voor de Groene Amsterdammer in 1991. Er was een cordon sanitair opgelegd door De Volkskrant, NRC Handelsblad, Het Parool, Trouw en wat dies meer zij. Hoofdredacteur Martin van Amerongen bromde tussen twee slokjes jenever en een hijs aan zijn sigaar door: “Ga jij die man maar es interviewen.” Het was mijn tweede verhaal voor De Groene. Ene Arnold Koper schold mij op een Groene-borrel helemaal verrot, dat ik een fascist was die het cordon had doorbroken.

Janmaat vertelde mij dat hij geen racist was en dat hij vaak met Surinaamse vrienden op vakantie ging in het Spaanse Salou. Janmaat hield trouwens van een puik stukje jazz, bij voorkeur zwarte jazz. Bij welke partij zou Janmaat nu gezeten hebben, als hij nog leefde? D’66?

Joost Niemöller schreef mij eens: ik zie steeds dat beeld voor me dat hij in het restaurant van de Tweede Kamer met het meubilair begon te smijten, toen de tv hem wilde interviewen. Toen was het gordijn voor hem neer. Over hem wil ik ooit nog eens een biografie lezen. Zijn Werdegang vertelt alles over Nederland. Zijn televisietoespraakjes waren beter dan de persiflages ervan. “Landgenoten!” Dat laat maar goed zien hoezeer je op moet passen met die boosheid. Voor je het weet sta je te boek als de grap over jezelf. Wat dat betreft speelt Wilders (ik noem hem nooit Geert) natuurlijk een heel geslepen, maar ook bloedgevaarlijk spel. Half Nederland zit zijn val af te wachten. Toen Janmaat erover begon dat die Surinaamse voetballers, zoals Gullit, enorm overschat werden, wist ik dat die zich had laten meeslepen in de waanzin. Ik ben een jaar of zes politiek verslaggever geweest hè, op het Binnenhof. Dan leer je dat het een jacht is. Als die journalisten bloed ruiken, gaan ze er en masse op af. Heel wreed. Zo heb ik al gevallen ministers gezien die nagetrapt werden, en natuurlijk dat LPF-drama van dichtbij. Twintig journalisten met camera’s en microfoon, hollend achter Winny de Jong. Ze drongen de kamers van de Kamerleden binnen, gooiden overal koffie over, gingen op de Pim-folders zitten, echt beesten. En dan die arrogantie hè. Walgelijk soort, de pers.

Als ik nu terugkijk op Janmaat, dan lijkt die periode zo onschuldig. Wat zei die man nou helemaal? Janmaat had het bij verschillende partijen geprobeerd: PvdA, CHU, DS’70 en nog wat. Net zo’n shopper als Pim.

De vaderlandse pers reageerde 20 jaar later op Fortuyn precies hetzelfde als op Janmaat, met uitzondering van Yoeri Albrecht, toentertijd mijn collega bij Vrij Nederland. De algemeen directeur van cultureel centrum De Balie in Amsterdam kreeg heel deugend Nederland over zich heen toen hij in in 2004 ambassadeur was van Pim Fortuyn in het kader van het televisieprogramma de Grootste Nederlander. Pim won.

De hysterie rond Janmaat destijds was stuitend. Martin van Amerongen had daar gelukkig geen last van, God hebbe zijn ziel. Die verliet het ondermaanse al roze champagne drinkend, door een rietje. Die fles had hij gekregen van ZKHPB. Op Martins graf lag na de teraardebestelling een fraaie krans van onze stoute Prins.

Kenmerkend voor de algehele teloorgang van de Nederlandse pers was het persbericht bij een conferentie op 2 december 2016, van de opleiding journalistiek van de Hogeschool Windesheim in Zwolle. Die was gewijd aan ‘constructieve journalistiek’.

Alle redacties van Nederland worstelen vandaag de dag met de Boze Witte Man. Geven we hem voldoende aandacht, bevragen we hem wel kritisch genoeg, bestaat hij wel? Het antwoord van veel journalistieke media is dat zij al aandacht schenken aan wat de ‘gewone man’ er van vindt. Daarmee wordt de Boze Witte Man een plekje gegeven, maar meer ook niet.

Het kan ook anders. Door te werken met constructieve elementen geeft een journalist burgers niet alleen een podium, maar kan hij ze ook betrekken bij het nadenken over oplossingen. Exit Boze Witte Man?

Rob Hoogland desgevraagd over de Nederlandse scholen der journalistiek: “Ik stam uit de tijd dat gezondverstandkranten wegens een verregaande afkeer van alles wat naar marxisme rook alleen verslaggevers in dienst namen die er vanaf hadden gezien om de School voor de Journalistiek te volgen, alwaar de studenten destijds collectief zelfbestuur mochten uitproberen en extra studiepunten konden vergaren door hun proefwerken socialistisch te kruiden. Ik verzin dit niet.”

2016 is voor de Nederlandse journalistiek het ijkjaar van de Boze Witte Man.

Het begrip is uiteraard geleend uit het Engels: Angry white male. Het prototype van de hardwerkende en gefrustreerde blanke man die zich niet gehoord voelt door de politieke elite, die uit de boot valt bij de globalisering, die vindt dat hij steeds de dupe is van alles en iedereen. Tijdens de presidentsverkiezingen van 2016 noemde Hillary Clinton aanhangers van Donald Trump een ‘basket of deplorables’ (zielige personen) maar ze bedoelde ‘racistische, seksistische en homofobe mensen, die in haar ogen beter niet gehoord werden.’

Veel Nederlandse roomblanke vrouwen die dol zijn op Hillary, hebben de zwarte man op een voetstuk geplaatst (terwijl ze thuis uiteraard een roomblanke sukkel met een knotje hebben) en nog net geen George Floyd-fanclub in het leven geroepen. Ze vinden het nog fijner als die zwarte man een mohammedaan is, want dan is hij pas echt het ultieme slachtoffer van de blanke man. Dan is het ook volkomen begrijpelijk wanneer hij zijn blanke vrouw af en toen eens flink alle hoeken van de woning laat zien.

Die boze Hollandse vrouwen zijn gepokt en gemazeld door het calvinisme en dus doordrenkt met de erfzonde, die genetisch in het placenta zit. Ik snap het gegeil en geglij en het gekoketteer met de Zwarte Man best wel bij die vrouwen die op trommelvakantie in Gambia gaan (in de Verenigde Staten hebben ze daar een mooie uitdrukking voor: chocolate chaster), want in hun parochie is de Nederlandse man gedegradeerd tot een sneeuwvlokje, waar je nog net een druppeltje zaad uit kan persen waarmee nieuwe blanke sukkels met knotjes kunnen worden geproduceerd.

En zo is de cirkel weer rond. Want uiteindelijk kiezen al die bipolaire roomblanke MAVO- en Schoevers-meisjes die zo hysterisch krijsen op de treurbuis en in andere media toch weer voor de levensdruppel van meneertje Sneeuwvlokje. Eigen volk eerst. Overigens vond ik op Google nauwelijks doorwrochte artikelen over Boze Witte Vrouwen. En als ik ‘Boze Zwarte vrouwen’ googel, krijg ik allerlei oorlogssituaties met moddervette vrouwen die elkaar aan de pruiken of aan de leggings door een willekeurig KFC-filiaal sleuren. Boze blanke mannen, boze witte vrouwen, boze zwarte mannen, boze zwarte vrouwen; het zijn ordinaire social constructs, klinkklare nonsens verzonnen door fopwetenschappers als professor Wekker en de bejaarde socialite Sunny Bergman.

De Tot Boze Blanke Man Gemaakte als zondebok

Tot Boze Blanke Man Gemaakte, schreef GS-reaguurder Nuuk onder mijn vorige feuilleton. Een prachtige vondst die mijn stelling bevestigt dat de Boze Blanke Man een banale social construct is, klinkklare lariekoek verzonnen door fopwetenschappers als professor Wekker en uitgemolken door de bejaarde socialite Sunny Bergman. De woke wappies hadden een zondebok nodig en aangezien het concept van Der Ewige Jude sinds de oorlog niet meer salonfähig is (behalve dan in Bij1-kringen) moest het dan maar de hardwerkende, belasting betalende blanke man worden, de lieve papa die op zondag de rollade aansnijdt. ‘Wie is toch die man die elke zondag het vlees komt snijden?’ was een bekende slogan uit de overheidscampagne van Sire over de man die te weinig thuis is.

Ach, vroeger was alles beter. Volgens sommigen bedacht door Godfried Bomans, maar de zin komt niet voor in zijn vele geschriften. Anderen noemen het een citaat van Joseph Luns, minister van Buitenlandse Zaken in de periode 1956-1971. Tijdens een interview met het Vrije Volk, waarbij hem gevraagd werd hoe zijn gezin destijds reageerde op zijn voortdurende afwezigheid, antwoordde hij: “Och, de kinderen vragen weleens: “Moeder, wie is toch die bleke heer die hier op zondag het vlees komt snijden?”

Mijn papa kon zelfs nog geen water koken, maar was de liefste man van de wereld. Hij was nooit boos, eerder een beetje tragisch omdat hij zijn hele leven zwaar onder de plak van mama zat. Pa was een intellectueel die stripboeken van Tom Poes en Olivier B. Bommel las op de plee, onderwijl een sigaar rokend. Eindelijk even verlost van het getetter van zijn bazige vrouw. Hij haatte sport en en als ik op zaterdag bij de pupillen van DTS’35 moest voetballen, stond hij niet heel boos langs de lijn te brullen maar was hij aan het schaken bij een vriend. Zelfs tijdens de zomervakanties in Zoutelande droeg pa een driedelig kostuum. Heel soms stroopte hij met tegenzin zijn broekspijpen op en liep hij een stukje met mij door de branding. Dan monkelde hij plotseling, met die eeuwige sigaar in zijn mond: “kijk Tuurtje, dat zijn cumuluswolken, morgen regen, we treffen het maar weer met het weer.” Zijn passie was het weerstation in de tuin, niet meer dan een buis om regenwater in op te vangen en wat knullige metertjes. Ik zie hem nog zeiknat de keuken in komen en triomfantelijk bevestigen wat wij even daarvoor al op de radio hadden gehoord via het KNMI: het regent. ‘Vader, trek die vieze schoenen uit; ik heb net de boel gedweild,’ zuchtte ma, die gruwde van kletskoek over het weer.

De broer van mijn pa was wel altijd boos. Een gluiperige, miezerige gemeenteambtenaar die op zondag bij ons langskwam en dan twee uur lang zat te kankeren over van alles en nog wat, bij voorkeur op Joop den Uyl en de Russen. Zijn enige informatiebron was G.B.J. Hiltermann. Maar zijn held Hiltermann was nooit boos, hoogstens ironisch. Die nazi-oom was de eerste klassieke boze blanke man in mijn leven.

De onwelriekende gleuvenbrigade, de millennials, de sneeuwvlokjes, KOZP, BIJ1, Antifa, Hamas, DENK, NIDA en BLM hadden een collectieve vijand nodig en dat werd de boze blanke man. Niet de gele, de rode, de bruine, de getinte of de zwarte man en al helemaal niet de muzelman, want die is lief en nooit boos. Orange man Trump was natuurlijk een geschenk uit de hemel voor deze werkschuwe gekkies en zijn presidentschap is ook duidelijk het begin van de hetze tegen de Don Drapers van deze wereld, de knusse hardwerkende family man en tegen mijn papa, die nog nooit een vlieg had kwaad gedaan. Sunny Bergman was er als de kippen bij om via de staatsruif te kunnen profiteren van de demonisering van de blanke man en vroeg zich af waarom “zoveel witte mensen boos en verongelijkt zijn nu de vanzelfsprekendheid van de blanke dominantie steeds meer ter discussie komt te staan. Met mijn film ‘Wit is ook een kleur’ wil ik onderzoeken waar de boosheid en verontwaardiging van witte mensen vandaan komt als het gaat over racisme.”

In het Shangri-la van die wappies zijn er natuurlijk ook goede blanke mannen, in de regel eunuchen met een knotje, als hun wijkende vlashaargrens dat tenminste toestaat: Rutger Bregman, Sander Philipse, Jens Van Tricht, Philip Huff en Sybren Kooistra. En dan ben ik er nog een paar vergeten.

Van een hele andere klasse deugende blanke mannen – de rijke – is dr. Martijn Figee, de roomblanke echtgenoot van Anna Steijn, beter bekend als de gepensioneerde soapie Anousha Nzume. Ze volgde haar mannie slaafs naar New York, waar hij psychiater werd in de peperdure Mount Sinai-kliniek. In One World, de digitale muurkrant van inclusief Nederland schreef ze dat ze dacht de gezapige, witte bubbel van Amsterdam te ontvluchten. Nee dan New York, waar het bewustzijn over raciale ongelijkheid zoveel verder is! Maar ook daar werd ze geruisloos deel van de blanke elite! Leest en huivert: Half augustus verhuisde ik met mijn gezin naar New York. Ik verheugde me op het niveau van gesprekken over racisme, seksisme, islamofobie, antisemitisme, homo- en transfobie, validisme, oh well, álle ismes. Waar het niveau van de discussie in Nederland zelfs bij de ‘kwaliteitskranten’ meestal blijft hangen bij ‘ik (als witte, hoogopgeleide, heteroman) vind het allemaal wel meevallen’, is de redactie van bijvoorbeeld The New York Times ondertussen divers genoeg dat de geleefde ervaring veelal leidend is. Dat levert interessante analyses op en dwingt witte schrijvers ‘to up their game’. Mijn dagelijkse omgeving hier – de hoogopgeleide middenklasse met kinderen – is nog witter dan in Amsterdam. Al met al zit ik hier wéér in een bubbel. Ook in de VS wordt met ‘alle ouders’ niet ‘alle’ ouders bedoeld. Meestal gaat ‘alle’ over witte, hoogopgeleide ouders die kennelijk liever niet willen dat hun kind naar een ‘zwarte’ school gaat, hoe woke ze ook overkomen in hun New York Times-column.

Potverdorie nog an toe! Weer die witte kutmannen! Een beetje het doktersvrouwtje uithangen, Tupperware Parties organiseren voor je verveelde dinnies en maar kankeren op de blanke mannen die de centjes verdienen.

Typetjes als Anna Steijn en Sunny Bergman en nog een hele rits soortgelijke juffies kunnen mijn bloed wel drinken, want volgens Neerlandica Emma Gosses ben ik phallogocentrisch, heteronormatief, white privileged en lijd ik aan male toxic masculinity.

Zij bestudeerde al mijn columns voor de Volkskrant en HP/De Tijd ( je moet er maar tijd voor hebben).

“Het beeld dat Van Amerongen van zijn mannelijkheid neerzet, reflecteert de cultuurhistorische ontwikkelingen vanaf de jaren zestig in Nederland en is illustratief voor hedendaagse mechanismen in de maatschappij, zoals seksueel nationalisme, witte onschuld en daaraan gekoppeld masculinnocence. Zijn mannelijke identiteit construeert hij aan de hand van een met ironie doordrenkte strijd tegen de vertrutting van de maatschappij door toedoen van social justice warriors.”

Een typisch staaltje van penisnijd, dunkt mij. Koop een voorbinddildo, mens!

Ik zocht naarstig troost bij Karel van het Reve en zijn geniale essay Literatuurwetenschap: het raadsel der onleesbaarheid en kreeg een onverwacht steunbetuiging van prof. dr. J.H.T. Joosten, sinds 1 februari 2006 hoogleraar Nederlandse letterkunde aan de Radboud Universiteit Nijmegen. In het vooraanstaande tijdschrift Neerlandistiek reageerde Joosten op het onderzoek van Gosses en omschreef hij mijn columns als “een genre dat bestaat bij de gratie van een focus op stijl, en verder gekenmerkt wordt door uitvergroting, ironie, tegendraadsheid, zelfspot en in het beste geval ongrijpbaarheid. Dat genre vraagt vanuit zijn eigen aard om een subtielere analyse dan de botte bijl van het letterlijke lezen. Een column is pas de moeite waard als Arthur van Amerongen de strijd aangaat met de doxa, met de onbereflecteerde machtsverhoudingen die zijn zoals ze zijn, zoals Barthes die definieerde in Roland Barthes door Roland Barthes: ‘de publieke Opinie, de Geest van de meerderheid, de kleinburgerlijke consensus, de Stem van het Natuurlijke, het Geweld van het Vooroordeel’. Het lijkt er op dat Van Amerongen zich in zijn columns gepast van zijn taak kwijt. Dat zich als reactie daarop de reductionistisch-conservatieve, dogmatische reflex manifesteert van waaruit Gosses haar artikel schreef, mag beschouwd worden als een enorm compliment voor de columnist.”

Die kon ik in mijn zak steken! Doxa moest ik ook even opzoeken, hoor, en wel op mijn favoriete website: De digitale bibliotheek voor de Nederlandse letteren (DB NL).

Etym: Gr. doxa = aanzien, roem.

Term met een lange filosofische (en religieuze, denk bijv. ook aan ‘orthodox’) geschiedenis, die sinds de late jaren 1970 actueel werd in literatuurwetenschappelijke debatten door toedoen van de Franse cultuursocioloog P. Bourdieu. Bourdieu bedoelt er al datgene mee wat in een maatschappij als ‘vanzelfsprekend’ en ‘natuurlijk’ geldt, en waarover een debat of meningsverschil dus letterlijk ondenkbaar is. Als zodanig staat de doxa tegenover opinies en overtuigingen in de maatschappij, waarbij men zich bewust is van het bestaan, of tenminste de mogelijkheid van andere opinies en overtuigingen. Men stelt hier een zekere verwantschap vast met het begrip ideologie(kritiek).

Voor andere bourdieusiaanse basisconcepten, zie Habitus en veldtheorie.

Ondanks de deels gemeenschappelijke oorsprong, valt de term ‘doxa’ overigens te onderscheiden van ‘doxologie’..

Lit: Doxa and discourse. How common knowledge works, themanummer van Poetics today 23 (2002), p. 369-555.

Maar ik kookte natuurlijk van woede door die polemiek van meisje Gosses. Stel je toch voor dat mijn moeder nog leefde en dat ik haar had moeten confronteren met de kwalificatie ‘phallogocentrisch, heteronormatief, white privileged en lijdend aan male toxic masculinity...’

Mama had een monster gebaard!

Toen dacht ik: stel nou dat wij blanke boze mannen in Nederland stante pede en massaal als ludiek protest gewoon effe het werk neerleggen, wie gaat dan de schoorstenen rokende houden? Wie hoest dan al die uitkeringen op van die godvergeten profiteurs, staatsruiveniers en activisten die de Blanke Man demoniseren middels fopdocu’s en ROC-opstelletjes? Nou? Sunny Bergman en professor Wekker? Binnenkort aandacht voor de Bijzonder Boze Muzelman. Daar hoor je nooit wat over in de media maar die bestaat ook hoor!

Mohamed Rasoel: De Boze, Lichtgetinte Boodschapper van de Ondergang van Nederland

De Ondergang van Nederland. Land der Naïeve Dwazen kwam half oktober 1990 uit en is een fel en vooral hilarisch manifest van een Boze Blanke Man, die het schreef onder het pseudoniem Mohamed Rasoel: Mohamed de Boodschapper.

Dat is een subtiele verwijzing naar de Profeet maar ook naar een willekeurige Mo, een gastarbeider die slecht nieuws heeft voor het Nederlandse volk. En dat is natuurlijk de grap, want als het pamflet door Bob Polak, Hugo Brandt Corstius, Max Pam of Theodor Holman geschreven was (in die hoek van oud-redacteuren van Propria Cures werd gezocht) of door Gerrit Komrij was geschreven, zou de rel die uitbrak nog groter zijn geweest.

Ik heb De Ondergang van Nederland een paar keer herlezen (het boekje is gratis te lezen op internet) en wat mij opvalt, is dat de ironie en het sarcasme er vanaf spatten. Bovendien is het erg goed geschreven, in de stijl van Propria Cures in de jaren zeventig en tachtig. Hier en daar doet het zelfs denken aan Soumission van Michel Houellebecq.

Een voorbeeld:

“Bij de eerste aanblik van de Nederlanders ziet men Atlas die de wereld torst. Bij de tweede verandert men niet van mening. Bij de derde lijkt het wel of de Nederlanders per se iets willen bewijzen met hun goede daden, ongeacht de consequenties en misschien zelfs ongeacht degene op wie de goede daden zijn gericht. ‘Wat zeg je daar, gebruik jij fosfaatvrije zeep? O, dat is nog niets, ik doe aan dierenbescherming. Wat? Je moeder werkt voor Greenpeace? Dat is nog kinderspel, mijn moeder werkt voor de Vereniging Vluchtelingenwerk en mijn broer is trouwens tegen zure regen, mijn vader protesteert tegen kernwapens, onze hele familie is tegen discriminatie en we hebben zelfs twee gitzwarte kindertjes in de schuur wonen, die hebben we mee teruggenomen uit Afrika, al wilden we er eigenlijk drie, dus je ziet wel hoe geweldig wij zijn. En o ja, bijna vergeten: we hebben ook nog op GroenLinks gestemd.’

De Indianen beschilderden hun gezicht, de Afrikanen doen allemaal ringen om hun hals en in hun lippen, sommige mensen dragen veel sieraden om hun status te tonen, de Nederlanders etaleren hun geweten. De onverkwikkelijke vraag is hier in hoeverre de Nederlandse goede bedoelingen bestemd zijn voor de wereld en in hoeverre voor hun eigen geweten en hun ego.”

Het pamflet richt zich vooral tegen de islam die Nederland naar de ondergang helpt, maar in een geactualiseerde editie zou de spookschrijver de focus kunnen verleggen naar de apologeten van de islam, de moslimknuffelaars, de roomblanke faciliteurs van het islamofascisme en andere handlangers van de Vijfde Colonne: GroenLinks, D66, Antifa, BLM, KOZP, BIJ1, De Grauwe Eeuw/Helden van Nooit, BIJ1 en last but not least de hotemetoten van LGBT tegen Islamofobie.

De uitgever van De Ondergang van Nederland was Gerard Timmer. Zijn drukkerij zat in een zijstraatje van de Spuistraat. Timmer was een aimabele en geestige man die in 1997 op slechts 54-jarige leeftijd overleed. Ik kwam hem wel eens tegen in de kroeg en volgens mij kocht ik De Ondergang gewoon in zijn drukkerij.

Bij Timmer waren eerder een vervalst dagboek van prins Willem-Alexander en een hilarische spookuitgave onder de naam van literator en Trouw-medewerker Tom van Deel verschenen, getiteld Een bange mandarijn – gedichten van Tom van Deel, met een inleiding van Jeroen Brouwers. Het boekje bleek geschreven door Bob Polak, die eerder, in december 1983, in Propria Cures een stuk over het vermeend oorlogsverleden van Aad Nuis publiceerde onder de naam Max Pam.

Als Willem Frederik Hermans publiceerde deze Polak Lebensraum, Een oorlogsdagboek (1991) en Pang. De oorlogsjaren (1992), waarop de echte Hermans een civiele procedure aanspande en Bob Polak veroordeeld werd tot het betalen van een schadevergoeding.

De ruiten van Timmer’s drukkerij werden kort na het uitkomen van De Ondergang van Nederland ingegooid en hij ontving talloze anonieme bedreigingen. Vlak voor verschijning zei uitgever Timmer tegen Trouw: “Ik vind dat Rasoel een boodschap heeft die je niet links mag laten liggen. Dit komt serieus over en het komt van een moslim.” Op de vraag of, als het van een moslim komt, alles dus geoorloofd is, zei hij: “Ik ben als uitgever slechts een doorgeefluik. De ergste CP-achtige passages zijn trouwens al uit het boek geschrapt.”

De Anne Frank Stichting sleepte de schrijver, Mohamed Rasoel, op 17 oktober 1990 voor de rechter omdat “in het boek een beeld wordt geschetst van de islam en personen die deze godsdienst aanhangen, dat onnodig grievend en beledigend is en aanzet tot rassenhaat”. Het boek was drie dagen daarvoor verschenen. Het gerechtelijk vooronderzoek duurde zolang omdat er twee zaken tegelijkertijd liepen: de strafklacht tegen ‘Rasoel’ en die van de schrijver Gerrit ‘de Godfather van GeenStijl’ Komrij – tegen professor Teun A. van Dijk wegens smaad en belediging. Deze Amsterdamse hoogleraar tekstwetenschap beweerde begin november 1990 dat Komrij de auteur was van De ondergang van Nederland. Bovendien noemde Van Dijk Komrij een ‘elitair racist’.

Professor Van Dijk meende dat achter ‘Mohamed Rasoel’ – ‘Rasoel’ betekent ‘gezondene’ of ‘profeet’ – een Pakistaan schuilgaat, die zich tegen betaling voor de auteur had uitgegeven. De ware schrijvers zouden ‘Komrij en aantal andere mensen uit kringen van NRC Handelsblad‘ zijn, die met het boek een zieke grap hadden willen uithalen, naar aanleiding van de opschudding rond De Duivelsverzen van Salman Rushdie. Om de verwarring over zijn identiteit zo groot mogelijk te maken stuurde de echte auteur de van oorsprong Pakistaanse variété-artiest Zoka van A. in uiteenlopende vermommingen op de pers af met de stellige bewering dat hij Mohamed Rasoel was en dat hij het boek wel degelijk had geschreven. Slechts één keer versprak hij zich door te zeggen dat hij het boek had gelezen. Daarna onthulde HP/De Tijd dat ‘Rasoel’ niemand anders was dan een uit Pakistan afkomstige variété-artiest, die al ruim vijftien jaar in Nederland woont en op bruiloften en partijen, gehuld in een pantervel, optrad onder de naam ‘Son of Tarzan’.

Onder die naam stond hij ook in het telefoonboek van Edam, waar zijn bijnaam ‘de tijger van Pakistan’ was. Dezelfde ‘Son of Tarzan’ werd begin 1987 door de Alkmaarse rechtbank voor vier verkrachtingen veroordeeld tot tweeënhalf jaar gevangenisstraf. Al snel werd aangenomen dat Rasoel niet de echte auteur was. Toen duidelijk werd dat Rasoel niet de echte auteur was, zette de koppige professor Teun A. van Dijk zijn onfeilbare instrument van de tekstanalyse in om de ware identiteit van de auteur te achterhalen. Het pamflet werd er aan de ene kant ingestopt, vervolgens meedogenloos in talloze nullen en enen ontleed, tot er aan de andere kant een duimdik rapport uit rolde dat met een verwaarloosbare onzekerheidsmarge aantoonde dat de ware auteur niemand minder was dan de spraakmakende columnist Gerrit Komrij. Overigens schreef Gerrit wél onder het pseudoniem Patrick Demompere snoeiharde en vooral hilarische recensies over Nederlandse literatuur, een aanrader!

Gerrit kon altijd smakelijk lachen om de tekstuele en psychologiserende spitsvondigheden van fopprofessor Van Dijk, maar was furieus dat hij op zogenaamd wetenschappelijke gronden voor racist werd uitgemaakt en door de naïeve dwaas Van Dijk als islam basher aan de schandpaal werd genageld en zo op een presenteerblaadje werd aangeboden aan barbaarse moslimradicalen. Salman Rushdie ondervond nog onlangs dat dergelijke gekken nog onder ons zijn. Arie Pos – mijn goede vriend die eveneens in Portugal woont – zal in de hoedanigheid van biograaf in zijn meerdelige biografie over Komrij het laatste zegel inzake de Mohamed Rasoel-affaire verbreken.

Arie licht alvast een tipje van de sluier op:

“In zijn eigen woorden had Gerrit Komrij met ‘het drukwerkje’ De ondergang van Nederland net zoveel uitstaande als een islamiet met een kerstboom. Ik heb tijdens zeven jaar pluizen in zijn nalatenschap geen woord gevonden – geen notitie, geen brief, geen contract, geen typoscript, geen computerbestand – waaruit blijkt dat hij het boekje zou hebben geschreven of er op enigerlei wijze aan heeft meegewerkt. Komrij zag het voor het eerst in januari 1991 toen hij met Theo Sontrop bij drukker Gerard Timmer langsging om een honderdtal ansichtkaarten voor vrienden en kennissen te laten drukken met een foto waarop hij met een theedoek op zijn hoofd poseerde als oliesjeik of Lawrence of Arabia. Een geintje vanwege de Rasoel-Komrij commotie die professor Teun A. van Dijk had aangezwengeld. Timmer bleek de drukker en uitgever van De ondergang van Nederland en Gerrit mocht een exemplaar meenemen van de manshoge stapels die in het magazijn stonden. De bewijsvoering waarmee professor Van Dijk Komrij het auteurschap van het boek in de schoenen schoof was een parodie op tekst-wetenschappelijk onderzoek. Je moet een heel sterke anti-racistische bril op hebben om niet te zien dat de tekst van Mohamed Rasoel markantere verschillen dan overeenkomsten vertoont met het werk van Komrij. De tekstopbouw, alinea-verdeling, interpunctie en woordkeus missen de karakteristieke variatie en ‘ademhaling’ van Komrij, de formuleringen missen ook deels zijn scherpte, elegantie en speelsheid. De stilistische variatie laat bij Rasoel zeer te wensen over. Door het hele boek heeft hij het alleen maar over ‘moslims’ terwijl Komrij in een NRC-column van 27 augustus 1980 (!) over antiwesterse betogingen van Iraanse studenten – een column die Van Dijk niet in zijn pseudowetenschappelijk onderzoek betrok – schreef ‘De Khomeini’s en Gaddafi’s en al de Arabische prinsen zullen pas rusten als alle Europese vrouwen muzelvrouwen zijn en alle mannen muzelmannen. Ook de Nieuwe Muzelmens is in de maak.’

Daar herken ik Komrij in, maar bij Rasoel heb ik geen moment het idee dat ik iets van Komrij lees of hoor. Hij heeft zichzelf dus meesterlijk vermomd en grondig weggecijferd om als Rasoel te kunnen poseren, of professor Van Dijk zag het grondig verkeerd. Ik houd het op het laatste. In het boek dat hij in 2004 aan de affaire wijdde, hield Van Dijk zijn onzinnige tekstuele identificatie van Komrij en Rasoel onverkort staande, maar hij noemde Komrij geen racist meer en was er minder zeker van dat Komrij het boek had geschreven. Inderdaad was Komrij geen racist maar hij had wel een hekel aan extremistische muzelmensen, en aan rabiate anti-racisten die overal racisme zagen.”

Arie Pos en ik heb hebben sterke vermoedens dat het boekje door de eeuwige en dus stokoude querulant Bob Polak is geschreven, gepensioneerd voorlichter van de gemeente Amsterdam en ondanks zijn cisgender-heterofiliteit nog valser – zij het inmiddels tandeloos – dan Geer & Goor bij elkaar. Max Pam en Theodor Holman willen onze hypothese bevestigen noch ontkennen.

Het slotakkoord van De Ondergang van Nederland van Mohammed Rasoel is na 32 jaar griezelig actueel:

“Daar staan ze nu, die Nederlanders met hun volstrekt gerechtvaardigd en zonder twijfel hoogstaand streven om zo zich ver mogelijk van Hitlers ideologie te distantiëren. Ze hebben over het hoofd gezien dat hun weg aan het andere eind uitkomt bij de joden (met alle respect). De stakkers begrijpen maar niet dat de keus niet noodzakelijk die tussen nazi ‘s en joden hoeft te zijn, tussen roofdier en prooi, tussen onderdrukker en slachtoffer, maar dat er een alternatief is, een derde weg, namelijk het vege lijf redden en zorgen voor het voortbestaan van de eigen cultuur en het eigen land. En het is louter dat ene, kleine misverstand dat zal maken dat de Nederlanders de geschiedenis ingaan als het volk dat zo diep nadacht over een angstdroom uit het verleden dat het zelf die angstdroom werd.”

De Woedende
Muzelman

Ik werd er door verschillende mensen op geattendeerd dat Mohamed Rasoel in 2019 met de opvolger van De Ondergang van Nederland kwam: Melkkoe én Zondebok. Naïeve dwazen zonder land, zonder God en zonder toekomst.

Het pamflet was aan mijn aandacht ontsnapt omdat ik de literaire supplementen van NRC Handelsblad, de Volkskrant, Trouw, de Groene Amsterdammer en Vrij Nederland niet lees.

We weten nog steeds niet wie de spookschrijver is, al kunnen we er gevoeglijk van uitgaan dat het niet de Pakistaanse variétéartiest Zoka Fatah was, ook wel bekend als ‘De zoon van Tarzan’. Hugo Brandt Corstius en Gerrit Komrij zijn dood, Max Pam of Theodor Holman weten meer maar bevestigen noch ontkennen het vermoeden dat het hun oud-collega van Propria Cures Bob Polak is.

Mohamed Rasoel verwijst in zijn nieuwe pamflet naar GeenStijl.

In Nederland ligt de toegestane opinie vooralsnog tussen Geenstijl en de Volkskrant. (…) Bespreekt een van beide kanalen een onderwerp, dan is het onderwerp legitiem geworden.

De Volkskrant kan zich van Geenstijl distantiëren door het weblog extreem-rechts en vrouwonvriendelijk te noemen. (…) Geenstijl distantieert zich van de slaafse gehoorzaamheid aan de politiek-correctheid. Samen vormen beide media de doelpalen waar het kijkersvolk z’n mening in mag proberen te schieten. Wie ernaast schiet is een PVV’er. Voor de bühne zijn de Volkskrant en Geenstijl aartsvijanden, maar achter de coulissen zijn de redacties het over de grote lijnen eens.

De witblanke man is melkkoe én zondebok. Hij draait overal voor op en is toch racist. Hij betaalt het meest belasting en krijgt er het minst voor terug. (…) Hij moet zijn zoontje wijsmaken dat jongens ook meisjes kunnen zijn. De Nederlandse man is een naïeve dwaas, zonder land, zonder God, zonder toekomst.