Dit boek is van

...................................

(vul hier je naam in)

Robert Schuit

Flessenhart

..

Korteverhalenroman

..

..

De auteur ontving voor het schrijven van dit boek een projectsubsidie van het Nederlands Letterenfonds.

..

..

..

..

..

Copyright © 2022 Robert Schuit

Omslagontwerp Irwan Droog

Omslagillustratie Paul van der Steen

Foto auteur © Ron de Gruyl. Het werk op de achtergrond is van Trik

Verzorging ePub Michiel Niesen | ZetProducties

..

isbn 9789083296722

nur 303

..

Uitgeverij Jurgen Maas | www.uitgeverijjurgenmaas.nl

And all my friends told me: ‘You don’t need laws to tell that if it feels like fallin’, boy, you probably already fell the whole table saw your hand, so you might as well just play it and you ain’t fooling anyone, so you might as well just say it…’

Kasey Anderson, ‘Like Teenage Gravity’

Leesinstructies voor een optimale ervaring

..

pp. 9-16 (Naast een kaars)

pp. 19-37 (Tijdens een schermutseling)

pp. 38-71 (Alleen in een ruimte)

pp. 72-74 (In de trein)

pp. 75-162 (Eigen invulling)

Lees nooit langer dan zes minuten per keer!

pp. 163-184 (Bedekt met dieren)

pp. 185-218 (Op een toilet)

deel 0/iii

Voel de grond

Klok klok

Ik word wakker en voel de grond. Mijn hielen liggen op de vloer van een nieuwe slaapkamer. Het eerste licht komt naar binnen langs gordijnen die nog niet goed aansluiten. Er ligt laminaat dat ik zelf nooit zou uitkiezen, maar dat ik gratis kon overnemen van de vorige bewoner. Het bed dat ik bestelde wordt steeds over een paar dagen bezorgd. Het luchtbed dat ik meekreeg van de vrouw met wie ik negen jaar samenwoonde loopt na drie uur leeg. Ik sta op met stramme rug en loop de woonkamer in. Er hangen nog geen lampen, draden steken uit het plafond.

Dit huis is van beton.

Links, rechts, onder en boven me wonen buren. Ik ken hun namen niet. Op de vloer staan lege flessen. Ik draag geen kleding en mijn benen jeuken. Rode vlekken, eerder opengekrabd, schreeuwen erom weer opengekrabd te worden. Waren de flessen nog vol dan had ik geen jeuk. Ik krab aan mijn rug.

In een fles zit nog wat rosé. Ik drink uit de fles zodat ik weer kan slapen. Klok, baby, klok klok klok. Over een uur gaat de wekker.

TRÍÍÍÍÍÍÍÍÍÍÍÍÍÍÍÍÍÍÍÍÍÍÍÍÍNG! Ik spring op, in de lucht, een uitsparing van mezelf in de lucht achterlatend. Stofjes in de hersenen die het wakker worden moeten bevorderen bevorderen het wakker worden en schieten heen en weer als een flipperkast vol ballen. Ik land naast het bed, glijd uit over de volle asbak die naast mijn bed staat, ik val op mijn gat, de asbak raakt de bovenkant van mijn hoofd en blijft daar liggen als een gek hoedje, sigarettenas valt om me heen omlaag als dwarrelende sneeuw. Mijn leven is zijn eigen bananenschil.

Symbool

Zoals altijd ben ik een kwartier te vroeg voor de bus. Het is niet mijn schuld, ik kan het niet helpen. Ik ben bang om te laat te komen en ben daarom overal te vroeg.

Bij het lopen schuurde mijn broek langs het eczeem op mijn benen. Ik ben onderweg naar de dermatoloog. De banden van mijn fiets zijn leeg. Ik heb geen fietspomp. Ik moet met de bus.

In het bushokje wil ik aan mijn benen krabben. Tijdelijke verlossing tot de dermatoloog met een definitieve oplossing komt. Net op tijd zie ik dat een man in het bushokje zit. Ik krab niet, ik wil niet dat de man een negatief beeld van me krijgt.

Wijdbeens houdt de man beide stoeltjes bezet. Opgedroogd kwijl in zijn baard. In mijn zakken zoek ik naar sigaretten. De man kijkt me aan en zegt: ‘Weet je wat het is? Die linkse wegkijkers lopen toch zo te mekkeren dat we geen lekker stukje vlees meer mogen eten omdat dat slecht is voor het milieu of zo nou ik heb de oplossing bedacht als we nou eens al die asielzoekers die hier zomaar naartoe komen vijf jaar lang in de watten leggen en vetmesten en daarna opeten slaan we twee vliegen in één klap.’

Hij hoest.

Ik hoest ook.

Mijn sigaretten liggen waarschijnlijk nog ergens thuis, op een onlogische plek. Ik kijk naar de bushalte aan de overkant van de straat. Er zit niemand in het bushokje. Als ik terugkom van het bezoek aan de dermatoloog zal ik bij die halte uitstappen. Ondertussen schreeuwt de man me stemadvies toe.

Tien minuten geleden had de bus er moeten zijn.

Ik kijk op mijn telefoon. Als ik er flink de pas in zet kan ik nog net op tijd zijn voor de afspraak.

Ik ben precies op tijd voor mijn afspraak bij de dermatoloog. Ik heb hard gelopen. Gelukkig had ik mijn sigaretten niet bij me, anders had ik nog harder gehijgd dan ik nu hijg.

De dermatoloog wacht me op in de deuropening van haar praktijk.

Binnen zegt ze dat ik mijn broek moet laten zakken. We zijn niet ineens op de set van een pornofilm beland, dit is het ware leven. Ik moet mijn broek laten zakken zodat ze naar het eczeem op mijn benen kan kijken.

Ze zakt door haar knieën. Door het schuren van mijn broek zijn tijdens het lopen de eczeemplekken opengegaan. Bloed loopt langs mijn benen.

De dermatoloog vraagt of ze misschien wat foto’s van mijn benen mag maken. ‘Ik ben bezig met het maken van waarschuwingsfoto’s,’ zegt ze, ‘ik wil mijn patiënten waarschuwen wat er gebeurt wanneer ze aan hun eczeemplekken krabben, zoals jij hebt gedaan.’

‘Je loopt de kans een symbool te worden,’ zegt de dermatoloog, ‘op een negatieve manier dan, natuurlijk.’

Sokken

Ik heb twee sokken, gele sokken, maar ben één van de sokken kwijt.

Tegen een muur staan stapels boeken die ik kocht maar nooit las.

Mensen die me vroegen een weekje op hun huisdieren te passen kwamen ze nooit ophalen. Meerdere soorten katten, hoeveel weet ik niet precies – ik ben geen dierenhater, maar vind alle katten er ongeveer hetzelfde uitzien – een hond, een handvol cavia’s en vooral veel planten. Of zijn planten geen huisdieren? Had ik maar beter opgelet tijdens biologieles. Ik weet natuurlijk wel dat flora en fauna meestal in één adem worden genoemd, maar dat er na het ademhalen een grote mits volgt.

De handvol cavia’s rent voorbij. Ze ontwijken vaardig flessen op de grond.

Is dit mijn woning? De gordijnen zijn dicht. Het zou zomaar middag kunnen zijn. Ik zet de voordeur open.

Met mijn sok ga ik voor de spiegel staan. Ik klem de sok tussen mijn bovenlip en neus.

Zo zou ik er dus uitzien als ik een snor had.

Lokboek

Op straat worden boeken neergelegd. Lezers pakken de boeken op maar ontdekken pas dat deze onderdeel van een valstrik zijn wanneer ze bijkomen uit hun verdoving. Hangend op hun kop, de enkels geketend aan het plafond van een donkere schuur, proberen de lezers te ontdekken wat er aan de hand is. Ze krijgen geen uitleg. Uit hun ruggen worden lappen vlees gesneden, van de lappen vlees worden omslagen van nieuwe lokboeken gemaakt om nieuwe lezers mee te lokken zodat ook van hun vlees lokboekomslagen kunnen worden gemaakt.

Bed

Mijn moeder wacht op mijn nieuwe bed. Ik ben ergens in dezelfde stad aan het werk om geld te verdienen zodat ik het bed kan afbetalen. Als ik zesendertig uur achter een kassa in een winkel heb gestaan is het van mij.

Thuis stond het bed op me te wachten, in stukken tegen de muur. Ik moest het zelf nog in elkaar zetten. Van nature ben ik geen handige jongen, maar door vaak te verhuizen ben ik er wel een geworden. Inmiddels zou ik met botervloten een spouwmuur kunnen isoleren.

Mijn moeder had een extra gordijn opgehangen, zodat er geen daglicht mijn huis binnenkomt. Ik trok het gordijn dicht en de haken sprongen uit het gordijn. Telefonisch deelde ik mijn moeder mee dat ze prutswerk had geleverd en zei ik dat ik hoopte dat ze nooit geboren was. Op de achtergrond hoorde ik dat mijn vader de cd draaide die ik hem voor zijn laatste verjaardag gaf en die ik uit een kringloopwinkel stal.

Ik zette het bed in elkaar en nam alleen pauze om zestien miniloempia’s te eten.

Ik dronk rode huiswijn van de supermarkt naast mijn huis. Ik kocht alle soorten die ze hebben om te ontdekken welke wijn mijn lievelingswijn is. De supermarkt heeft van de dingen die ik gewend ben te eten en te drinken bijna niets in het assortiment.

Ik moet iemand anders worden.

De jonge vrouwen die ik vrolijke berichten stuurde in de hoop dat ze me sympathiek zouden vinden en me zouden toestaan bloot op ze te liggen hebben niet gereageerd op mijn berichten. Ik kan wel zien dat ze ze lazen.

Ik lig op mijn buik op mijn nieuwe bed en stuur ze nieuwe berichten, nog nieuwer en nog sympathieker.

Het bed voelt harder dan in de winkel. Het is een bed waar niemand voor zijn plezier op ligt en waar ik de komende tijd, alleen, schuin op zal slapen.

Titel niet meegerekend

Eerst viel mijn glas, daarna viel ik. Het was voor het eerst dat ik op mijn rug in de struiken van de tuin van een café lag. Dit zou Geert Mak nooit overkomen, dacht ik nog terwijl ik door drie jongemannen overeind werd gehesen. Ineens was ik dronken. En dat terwijl ik toch wel iets gewend ben. Misschien was het mijn eigen kleine ode aan Sisyphus. Ik weet het niet, ik maak er maar iets van. De drie jongemannen begeleidden me als een gewonde soldaat naar de tram, naar de trein, één ging mee naar huis, naar mijn nieuwe huis, mijn eerste echte bezoeker.

Ik werd steeds minder wankel.

We luisterden naar Miles Davis, praatten over literatuur, ik dronk bier, hij water. Ik rookte binnen in mijn nieuwe huis, iets waarvan ik niet wist dat het mocht.

Vanochtend, nu, is daar de schaamte weer – hallo schaamte, oude vriend – en dacht ik: nou ja, het zijn toch weer 171 woorden – titel niet meegerekend.

Leegte

Ik heb een grote leegte in me die eenvoudig uit te leggen is. Het is een zwart gat met een diameter van net iets minder dan twintig centimeter ter hoogte van mijn middenrif.

Wanneer ik drink is de leegte even weg. Over een fles wijn doe ik anderhalf uur, soms twee. De leegte kan deels, dus nooit helemaal, worden opgevuld door te roken. Met een pakje sigaretten doe ik vierentwintig uur. Sigaretten vullen de leegte maar voor een deel op.

Laten we even niet in centimeters denken. Dit is geen wetenschappelijke beschrijving. Dit is een impressionistische beschrijving in korte zinnen van de grote leegte in mij.

Wanneer ik stilsta ben ik me bewust van de grote leegte in me, het zwarte gat. Dan beweeg ik meestal maar, iets wat ik liever niet doe.

Wanneer ik niet beweeg, en me dus bewust ben van de leegte, moet ik uitkijken. Ga ik liggen, dan lig ik meteen twee weken.

deel i/iii

Desnoods op proef

Briefjes

Iemand met wie ik de afgelopen tijd tegen mijn zin in regelmatig seks moest hebben gooit briefjes in mijn brievenbus.

Terwijl ik dit schrijf, geloof het of niet, belt ze me. Ik neem niet op. Opgebeld worden vind ik een grote persoonlijke belediging.

Uit angst om onbeleefd gevonden te worden ging ik met haar naar bed. Soms zelfs tijdens voetbalwedstrijden die ik bij haar keek omdat ik ze wilde zien. Ondertussen blafte ze bevelen naar me. Ik moest op haar liggen als een plank of een kikker of doen alsof ik een lelijke gebochelde hofnar was die de prinses verkrachtte. De prinses bepaalde wanneer ik haar niet op de juiste manier verkrachtte.

Na afloop, als ik me naar de televisie haastte in de hoop dat de wedstrijd op een verlenging was uitgelopen, stuurde ze haar vriend berichten dat ze weer eens was vreemdgegaan en dat het zijn schuld was en dat hij haar beter moest behandelen. Ik ben blij dat ik haar nooit mijn echte naam heb verteld en me altijd aan haar heb voorgesteld als Rob van Essen.

Van het openmaken van post ben ik nooit een liefhebber geweest. E-mails of online berichten ontvangen vind ik ook vervelend. Wel verwacht ik van iedereen dat ze mijn berichten binnen minder dan een seconde beantwoorden, zo niet, dan gedraag ik me beledigd en ga ik dreigen dat ik, Rob van Essen, zowaar ik Rob van Essen heet, ze gatverpielekes kom neersteken wanneer ik de kans krijg.

Croissant

Ik zit op een bankje aan het Spaarne in Haarlem. Het Spaarne is gewoon een rivier die door Haarlem stroomt, men hoeft er niets voor te doen. Ik heb een duidelijk doel, vanochtend kreeg ik een e-mail van een televisieproducent. Ik heb mijn opschrijfboekje op schoot.

Naast me ligt mijn korannetje. In noodgevallen kan ik altijd terugvallen op de woorden die de aartsengel Gabriël dagenlang aan de analfabeet Mohammed dicteerde.

Een televisiepresentator at laatst een lekkere croissant en was van deze croissant zo onder de indruk dat hij er een zevendelige televisieserie over wil maken. Ik ben gevraagd mee te denken. Tot nu toe heb ik dit opgeschreven:

Aflevering 1: De presentator gaat op zoek naar wat de croissant met hem deed

Aflevering 2: De presentator interviewt bekende mensen over hun ultieme croissantervaring

Aflevering 3: De presentator twijfelt of dit wel de lekkerste croissant was die hij ooit at

Aflevering 4: De presentator gaat op zoek naar de betekenis van de croissant in de huidige samenleving

Aflevering 5: De presentator gaat in gesprek met mensen die zich op Twitter uitlieten over croissants

Ik denk diep na, het is een belangrijk en fascinerend onderwerp. Ik wil daarnaast weleens meer verdienen dan zeshonderd euro per maand.

Een paar bankjes verderop zit een man, hij maakt boksbewegingen en roept: ‘Terwijl de rijken in hun villa’s teckels wassen zit ik hier!’

Een boot met een Duitse vlag vaart voorbij. Water klotst tegen de kade. De kade is een paar jaar geleden vernieuwd.

Ik word op mijn schouder getikt. Ik draai mijn hoofd om en zie een vrouw met een grote zonnebril op. Achter haar staat een man, hij heeft ook een grote zonnebril op, ze dragen identieke witte sportschoenen. De vrouw vraagt me met een Amerikaans accent, in het Engels – voor het gemak vertaal ik het hier even –, waar in Haarlem de onderwatermonsters zijn. Ik zeg dat ik het niet weet. Ik zeg het in het Engels, waarom ook niet, ik ben de taal voor misschien twintig procent machtig, maar wil het de vrouw zo makkelijk mogelijk maken. De vrouw zegt dat niemand de onderwatermonsters ooit heeft gezien, maar dat ze toch een populaire toeristische attractie zijn. Ik zeg nog een keer dat ik het niet weet, dat ik eigenlijk bijna niets weet, dat ik dit niet expres doe, maar dat dit gewoon is zoals het is.

Zonder me te bedanken lopen de man en de vrouw weg.

Ik sla mijn korannetje open en lees:

‘Telkenmale wanneer zij

in hun angst

daaraan willen ontkomen

worden zij erin teruggebracht

en:

smaakt de bestraffing

van de brand!’

Ik wil me natuurlijk nergens mee bemoeien, maar het dicteren van een boek aan een analfabeet komt de leesbaarheid niet per se ten goede.

Misschien kan in aflevering zes de presentator een croissant eten, hij moet er een hele aflevering over doen, hij zegt ondertussen niets. Terwijl de aftiteling loopt wordt er ingezoomd op de kruimels rond zijn mond. Aflevering zeven bestaat uit testbeeld.

Stuivers en schroeven

Ik heb vermoedelijk een geslachtsziekte op mijn hand. Rode en gele jeukende vlekken en bobbels waar oranje vocht uit loopt wanneer ik krab. Het is niet de hand waarmee ik vinger, dus waarschijnlijk heb ik de ziekte opgelopen terwijl ik bijvoorbeeld iemands aansteker gebruikte of geld aannam van een vreemde.

De afgelopen tijd kreeg ik drie mannen over de vloer. Eén redde mijn leven toen ik viel en zelf niet meer op kon staan, één kwam vlug even langs voordat ik een afspraak met een meisje had en één was vanuit Aaigem op doorreis naar Groningen. Twee bleven slapen, één sliep thuis. De twee sliepen, onafhankelijk van elkaar, op hetzelfde luchtbed, op hetzelfde kussen, onder dezelfde opengeritste slaapzak. Bij de een liep het luchtbed leeg, bij de ander niet. Alle drie complimenteerden ze me met mijn werk, iets waar ik eigenlijk nooit op zit te wachten en niet mee kan omgaan en wantrouwig van word. Niemand verkrachtte me. Meer kun je soms niet van mensen eisen.

Het meisje zegde af, ze zei dat ze ziek was.

Overal in dit huis liggen stuivers en verroeste schroeven van de vorige bewoner. Ze liggen op vreemde plekken, bijvoorbeeld op de reling van het balkon of tussen het laminaat en de muur. Eerst wilde ik ze opruimen en weggooien, maar ineens bedacht ik dat het misschien sjamanistische toverobjecten waren, bedoeld om heksen en boze geesten buiten de deur te houden. Ik plaatste alle objecten terug. Met de hand waarmee ik niet vinger, bedenk ik nu.

Verwijder

Ik wacht steeds tot de vrouw met wie ik kort maar hevig samen was me een bericht stuurt. Ik kijk niet op haar Facebook- en Twitterpagina’s, ik kijk niet of ze online is op WhatsApp of Messenger. Soms zie ik dat ze op Facebook een bericht van een gezamenlijke vriend leuk vindt. Ik probeer na te denken over hoe ze denkt en dat ze mij dan een mail schrijft, bijvoorbeeld een kort ‘hoe gaat het nu met je’ en dan schrijf ik daar bijvoorbeeld als antwoord op:

‘Ik zou het heel fijn vinden wanneer we ons contact pas hervatten wanneer ik niet meer aan je denk. Ik heb erg veel last van de breuk en er spookt van alles door mijn hoofd. Ik snap er steeds minder van hoe het binnen enkele dagen van “ik hou van je” naar “ik wil je niet meer zien” ging. Ik moet nu gewoon even een lange tijd niets van je horen in de hoop dat ik je vergeet en dat de pijn die ik nu voel stopt.’

Ik typ deze potentiële antwoorden in een Word-document dat ik na het opslaan onmiddellijk verwijder omdat ik me schaam voor wat ik schreef.

De onderbuurman schreeuwt tegen zijn honden omdat ze gaan blaffen door zijn geschreeuw waardoor ze nog harder gaan blaffen.

Omdat ik alleen ben hoor ik alles om me heen. Alle geluiden van alle mensen. Misschien moet ik dit doen: geen afspraken meer maken zodat ik op niemand hoef te wachten, niet naar plekken gaan omdat ik toch omval, gewoon binnen roken, zo veel mogelijk drinken en af en toe opschrijven wat ik hoor door ramen en deuren die openstaan tegen de rook. Soms de afwas doen bij kaarslicht omdat ik nog geen lampen aan het plafond ophing omdat ik bang ben voor elektra.

Mop

Nadat ik moet lachen om de racistische mop die ze vertelt kijkt ze me boos aan. Het was niet de bedoeling dat ik zou lachen om de mop. Ze zegt dat ze niet kan lachen om de mop. De Shakespeare-specialist die bij ons staat zegt dat hij ook niet kan lachen om de mop. Ik verbaas mezelf, normaal moet ik nooit lachen om moppen. Ze vertelde de mop om haar verontwaardiging te laten blijken, niet om ons te laten lachen. We staan buiten, voor een boekwinkel waar een boekpresentatie ten einde loopt. Vanochtend at ik een appel, daarna niets meer, ik dronk vier glazen wijn op de boekpresentatie – drie glazen wit en een glas rood. Een dichter die nog vaker het woord ‘ik’ gebruikt dan ik zorgde ervoor dat hij op iedere foto te zien is. De zonneschermen van de boekwinkel worden ingerold. Ik kijk omhoog, naar de verdwijnende schermen en bedenk dat ik altijd dacht dat een van de functies van humor was om de verschillen tussen mensen relativerend weer te geven en zo eventuele bakens tussen ons lachend te laten verdwijnen, maar ik blijk het weer eens bij het verkeerde eind te hebben.

Deur

Deuren laat ik altijd open. Zij sloot iedere deur van iedere ruimte waar ze binnenkwam. Wanneer ik bij haar was liet ik soms een deur open. Dan stond ze op en sloot ze hem. In mijn nieuwe huis laat ik alle deuren open. Alleen de voordeur is gesloten, maar nooit op slot. Het liefst zou ik geen deuren in mijn huis hebben, maar soms zijn ze handig, bijvoorbeeld om de sigarettenrook van de woonkamer uit de slaapkamer te houden.

In de korte maar hevige tijd dat we samen waren toonde ze nooit interesse in me wanneer ik er niet was. Nu we niet meer samen zijn toont ze ook geen interesse in me.

Het eerste huisdier dat ik had, dat er al was toen ik geboren werd, kon zelf deuren openmaken. Het was een poes, die nu al langer dood is dan ze leefde. Mijn neef en zijn vrouw kwamen een keer logeren. In de logeerkamer hoorden ze ineens een vreemd geluid. Ze zaten rechtop in bed en zagen de deurklink naar beneden gaan, de deur geopend worden en niemand binnenkomen. Ineens sprong er een poes op bed. Wij werden wakker van hun gekrijs.

Ik prik de gezwellen op mijn hand door met een naald en leg mijn hand in een plastic bak die ik vulde met water en Biotex. In het kwartier dat ik wacht met mijn hand in de bak denk ik aan haar, aan de keer dat ze een opgezwollen schaamlip had, vol vocht, die door de dokter werd leeggeprikt, waarna ze het advies kreeg om iedere dag in een badje met Biotex te zitten. Ik zat naast haar, op het toilet, met de bril omlaag, zij zat in de douche in een afwasteil gevuld met water en Biotex en ik las haar gedichten van Delphine Lecompte voor tijdens de twintig minuten die ze moest blijven zitten. We rookten sigaretten en dronken een bepaalde wijn die ik zelf nooit zou kopen vanwege de prijs en de deur van de badkamer mocht openblijven.

Veertig

Even voor mijn veertigste verjaardag blies ik veertig ballonnen op. Ik had niet verwacht dit te overleven, ik rook sinds mijn zestiende, als ik beweeg ben ik buiten adem. Ik had twee zakjes met twintig ballonnen gekocht, in het ene zakje zaten inderdaad twintig ballonnen, in het andere zakje zaten er eenentwintig. Ik wilde het noodlot niet tarten en blies de eenenveertigste ballon niet op.

Die ballon ligt nu nog onopgeblazen op mijn tafel. Mijn tafel is blauw. De ballon is rood.

Ik overleefde het opblazen van de veertig ballonnen, zoals ik tot nu toe alles heb overleefd. Ik keek naar de diverse kleuren ballonnen die op de grond van mijn woonkamer lagen en rookte een sigaret. De klok sloeg twaalf uur en ik was jarig. Om het te vieren las ik een oud interview met Kurt Vonnegut waarin hij zegt dat hij graag een kunstgebit tussen zijn billen zou dragen om de knopen van het leer van de achterbanken van taxi’s af te bijten.

Een paar ballonnen knapten. Als ze mijn persoonlijke portret van Dorian Gray waren was ik nu een paar jaar jonger.

De andere ballonnen verspreidden zich traag door mijn huis. Een paar bereikten de slaapkamer, de badkamer, de gang, de keuken.

Ontsnappen zullen ze niet, ook zij zullen knappen of leeglopen. Alleen de onopgeblazen rode ballon op mijn tafel zal overleven.

Taak

Een voordeel van alleen wonen is dat ik de drank die ik verstopte omdat ik anders alle drank opdrink makkelijker kan vinden omdat ik de drank zelf verstopte. Nog samenwonend verstopte mijn ex-vriendin de drank. Het was haar taak. Hier waren nooit afspraken over gemaakt, het bleek gewoon handiger wanneer zij de drank verstopte. Ik vond de drank altijd. Ik zou nog een fles wijn kunnen vinden in een is-trainingskamp. Omdat ik tegenwoordig tegenover een glasbak woon en iedere dag mijn drie dagelijkse flessen wegbreng heb ik geen goed zicht meer op hoeveel ik drink. Ik schat een fles per dag. Anderhalf misschien.

Volgens de arts die me ooit behandelde voor mijn drankgebruik duurt een verslavingsprikkel een kwartier. Zit je dat kwartier uit, dan zit je goed. Het kwartier zal in de loop van de tijd steeds korter worden en wanneer je maar lang genoeg wacht ooit verdwijnen. Maar dat is met alles zo.

Iedere week tilt een vrachtauto de glasbak uit de grond de lucht in en valt al het glas van de hele buurt in de vrachtauto. Niemand komt hier vocht tekort. Derhalve is het zo dat…

Wacht even!

Er gebeurt hier iets:

Een vrouw loopt met een baby tegen haar borst gedrukt naar de glasbak toe. Ik zak op mijn knieën voor het raam. Ze propt de baby in het gat van de glasbak. Het past maar net, het is al een flinke baby. Hoewel het een witte baby is stopt de vrouw de baby in het gat waar bont boven staat. Ik kan niet zien of het een mannetje of een vrouwtje is. De vrouw pakt wat kleertjes uit een tas en gooit ze ook in de glasbak. Blauwe kleertjes, waarschijnlijk een mannetje dus. Hoewel sommige mensen vrouwtjes soms blauwe kleertjes en mannetjes roze kleertjes geven omdat ze een bepaald statement willen maken.

Wanneer ik weer drie flessen leeg heb zal ik eens naar beneden lopen en kijken of de baby te verleiden is tot een gesprek. Baby’s schijnen er bepaalde sympathieën op na te houden, dus ik verwacht er niet veel van. Zo moet je nooit een baby in de buurt van de knop van een atoombom laten.

Bitterballen