Table Of Contents

Naamah

Proloog

Een

Twee

Drie

Vier

Vijf

Zes

Zeven

Acht

Negen

Tien

Elf

Twaalf

Dertien

Veertien

Vijftien

Zestien

Zeventien

Achttien

Negentien

Twintig

Eenentwintig

Tweeëntwintig

Drieëntwintig

Vierentwintig

Vijfentwintig

Zesentwintig

Zevenentwintig

Dankwoord

Naamah

Sarah Blake

Vertaald door Elise Kleuskens

Colofon:

Titel: Naamah

Oorspr. titel: Naamah: a novel

Oorspr. uitgave: 2019

Auteur: Sarah Blake

Vertaling: Elise Kleuskens

Uitgeverij Adnan, 2023

Opmaak en vormgeving: Uitgeverij Adnan

Coverfoto: Alex Bard

ISBN fysiek boek: 9789083312408

ISBN e-book: 9789083312415

Alle rechten voorbehouden.

Proloog

En God zag dat de mensen op aarde zeer slecht waren.

Dat zou best wel eens kunnen kloppen. Maar als Hij hen dat gewoon verteld had, dan hadden zij het wellicht beter begrepen. Dan hadden ze dat wat in elke vezel van hun lichaam zat, dat wat ze allemaal voelden, kunnen benoemen.

En de Heer zei: Ik zal de mens die Ik geschapen heb van de aarde wegvagen.

En God zou hard optreden, maar Hij zou niet impulsief handelen. En tussen Zijn besluit om alles te vernietigen en het ook daadwerkelijk te doen, leerde Hij Noach kennen.

Noach was een rechtschapen man; hij was in zijn tijd de enige die een onberispelijk leven leidde en Noach wandelde met God.

En Noach verwekte drie zonen: Sem, Cham en Jafet.

Bij Naamah. Zij was de eerste die inzag dat Noach een rechtschapen man was die als enige in zijn tijd een onberispelijk leven leidde. Naamah trouwde met Noach nog voordat God ook maar tot hem gesproken had.

Eerst werd Jafet geboren. Daarna Sem. Daarna Cham. Op de een of andere manier werd Sem de benjamin van het gezin: hij werd verwend en beschermd. En Noach bleef met God wandelen, elke middag en soms zelfs tot in de avond, terwijl Naamah de jongens grootbracht.

Toen Noach thuis kwam met Gods opdracht om een ark te bouwen, hielp Naamah hem met het maken van een modelark van strohalmen. ‘Hoe kunnen we dit klaarspelen?’ vroeg Noach. En toch begonnen ze aan de bouw, ook al wisten zij allebei het antwoord op de vraag niet.

En alles wat zich op aarde bevindt, zal omkomen.

Maar met u zal Ik een verbond aangaan.

Ze droegen hun jongens op snel te trouwen en dat deden ze zonder moeilijkheden. Jafet trouwde met Adata, Cham met Neela en Sem met Sadie. Toen hadden ze acht man voor de bouw. Jarenlang werkten ze eraan. ’s Avonds gingen ze weg en aten samen met hun gezinnen of speelden met kinderen in de modder. Niemand kon zich voorstellen dat de wereld vernietigd zou worden. En waarom zouden ze ook?

Noach en Naamah trilden van de voorgestelde doemscenario’s.

Van alle dieren moet u er twee in de ark brengen, om ervoor te zorgen dat ze in leven blijven.

‘Hoe kunnen we dit klaarspelen?’ vroeg Noach opnieuw aan Naamah.

‘Als we het niet doen gaan we dood,’ antwoordde zij. Ze zaten samen op hun bed.

‘Misschien zouden we allemaal moeten sterven,’ zei hij, ‘als ieder mens verdorven is.’

‘Nee,’ zei Naamah, waarop zij hem in haar troostende armen nam, omdat hij huilde. ‘Als ik ook maar één ding zeker weet, dan is het wel dat jij en onze kinderen nog niet horen te sterven.’

Daar antwoordde hij niet op.

‘Jij moet daar ook van overtuigd zijn, Noach.’ Ze duwde hem van zich af. ‘Je moet wanneer je mij ziet net zo overweldigd worden door het gevoel dat ook ik nog niet hoor te sterven.’

Hij keek haar aan en knikte langzaam.

‘Je voelt het niet,’ zei ze.

‘Ik wil wel.’

‘En onze zonen dan? Wil je dat ze sterven?’

Hij schudde zijn hoofd.

‘Maar toch denk je dat het misschien beter is?’

Hij knikte en zij beende rond het bed, terwijl ze haar ogen omhoog gericht hield, zodat hij kon zien dat ze hem niet aan wilde kijken.

‘Is dat dan geen liefde?’ schreeuwde hij naar haar.

Zij bleef vlak voor hem stil staan en bracht haar gezicht vlak bij het zijne. ‘Liefde is dat je hen beschermt.’

Een lange tijd zwegen ze. Naamah bleef hem aankijken in een poging de boodschap met haar ogen als het ware in zijn hoofd te boren.

‘Sta je nog wel achter me?’ vroeg hij.

‘Ik sta altijd achter je,’ zei zij.

En Noach ging de ark in, samen met zijn zonen, zijn vrouw en de vrouwen van zijn zonen.

Toen de eerste buien begonnen te vallen, waste de regen Noachs twijfels weg.

Terwijl de regen bleef vallen, verliet ook zijn schuldgevoel hem.

Op het moment dat het water hoog genoeg stond om de ark los te laten komen van de aarde sliep hij net als zijn hele gezin.

Toen ze weer wakker werden, waren ze op drift.

En wat het meest opvallende was, voor hen allemaal, was dat ze niet echt een verschil voelden tussen de aarde gevuld met leven en de aarde ontdaan daarvan. Ieder van hen had verwacht iets te voelen op het moment dat het zover zou zijn – in hun borst of buik of botten –, maar geen van hen had iets gemerkt.

En het water had de overhand op de aarde.

Toen kwam er een moment waarop God even het bestaan van de ark op de vloedwateren vergat. Voor God duurde het niet lang, maar toch duurde het een hele poos. Lang genoeg dat het voor het gezin voelde alsof ze al hun hele leven op drift waren. Elke dag zagen ze water wanneer ze wakker werden: vlak en blauw en overal. Zoals wanneer iemand sterft en je vergeet hoe diegene eruit zag en hoe diegene lachte, zo vergaten zij het vaste land.

Alleen Naamah rouwde om de aarde. De rest van hen verlangde enkel om de aarde weer te zien.

Naamah fantaseerde soms dat het water het land was. Dat ze erop zou kunnen staan om naar de boot te kijken, die ze niet langer meer een ark wilde noemen, gedesillusioneerd als ze was door de weken dat ze er nu opgesloten zat samen met de dieren en hun lawaai en viezigheid.

Vanaf het wateroppervlak gezien zou de zijkant van de boot onoverwinnelijk ogen, te groot om waar te zijn. Maar met een portie geduld en inventiviteit dacht Naamah dat ze hem wel zou kunnen beklimmen. Ze zou het wel even oplossen.

Naamah wist dat het ware probleem zich bevond in haar eigen positie: bovenop die boot.

Een

Naamah kijkt naar de horizon, terwijl ze hoopt dat iets hem zal onderbreken en haar af zal leiden, dat iets haar oog daar naar toe trekt, een moment van concentratie. Ze voelt zich nietig door de vloed, maar hoe lang kan redelijkerwijs van iemand gevraagd worden zich nederig op te stellen?

Ze hoort Noachs voetstappen achter zich en draait zich naar hem toe. ‘Je liet me schrikken,’ zegt ze.

‘Sorry. Ik zocht je.’

Als ze nu iets achteruit loopt en Noach precies zo voor de reling staat, dan is zijn donkere lichaam misschien wel groot genoeg om de horizon te onderbreken. ‘Ik voel me niet goed,’ zegt ze.

‘Ben je ziek?’ Hij slaat zijn armen om haar middel.

Er scharrelen kippen en andere dieren over het dek. Ze kan ze horen, maar niet zien.

‘Nee,’ zegt ze. ‘Moe.’

‘Ga even een dier verzorgen.’

Met haar hele lichaam schudt ze zachtjes ‘nee’.

‘Laat een dier aan je hand snuffelen.’

Hij heeft gelijk. Normaal zou dat haar opvrolijken. ‘Ik kan ze niet meer zien,’ biecht ze op.

‘Je kunt ze niet zien?’ Hij komt naast haar staan en kijkt haar aan.

‘Nee,’ zegt ze. Ze verkondigt het zo stellig dat ze zichzelf ermee verrast.

De kippen scharrelen nu rond hun voeten, omdat ze weten dat Noach vaak graan in zijn zakken heeft. Ze voelt er één langs haar been strijken en schrikt: ze had niet door dat de kippen al zo dichtbij waren gekomen. Ze begrijpt niet waarom ze ze niet meer kan zien, maar ze is bijna blij om even van hen verlost te zijn, op deze manier.

‘Misschien kun je ze morgen wel weer zien,’ zegt Noach.

Maar dat maakt het alleen maar erger. Ze knijpt haar ogen dicht.

Noach legt zijn hand op die van haar. ‘Ga je mee naar bed?’

‘Het stinkt daar beneden,’ zegt ze.

‘Dan slapen we hier boven vannacht. Ik ga wel wat dekens pakken.’

‘Oké,’ stemt ze toe en hij is al weggesneld om de daad bij het woord te voegen.

Zelfs onder de dekens en dicht tegen Noach aangekropen, tegen zijn grote, platte buik, is het koud om op het dek te slapen. Ze herinnert zich de nachten in de woestijn, in de tent, slapend in dezelfde positie, maar dan warm. Ze begonnen zo dicht bij huis, maar ze kan niet zeggen waar ze nu zijn. Ze vermoedt dat de lucht afkoelt doordat deze over het water gaat. Ze fantaseert over de lucht die met zo veel vrijheid over de aarde kan reizen en valt in slaap.

Haar oudste zoon Jafet staat vaak naast haar terwijl ze over het water uitkijkt. Hij is niet veel langer dan zij is. Ze hoeft haar kin niet op te tillen om hem in zijn ogen aan te kunnen kijken wanneer hij praat. Hij probeert het gesprek luchtig te houden, probeert haar gelukkig te houden, alsof haar ongemak afhankelijk is van of hij haar aan het lachen kan krijgen. Maar soms laat hij haar het gesprek leiden naar waar zij heen wil.

‘Denk je er weleens over na hoeveel dieren er zijn gestorven?’ vraagt ze.

‘Ja.’

‘Denk je er weleens over na hoeveel mensen er zijn gestorven?’

‘Ja, mam.’

‘Denk je weleens aan onbenulligere zaken? Zoals de kleren die die mensen droegen?’

‘Nee.’

‘Alleen de grote dingen dus…’

‘Ja.’

‘Zoals hoe verschrikkelijk het moet zijn om te verdrinken?’

‘Ja.’

Ze draait zich verder naar het water toe. ‘Het is het enige waar ik aan kan denken.’ Ze steekt haar borst vooruit richting de vloedwateren die ze ‘de zee’ zou willen noemen. ‘Wanneer denk je dat het water zal zakken?’

‘Binnenkort. Ik moet geloven dat het binnenkort zal zijn.’

‘Ja,’ zegt Naamah.

Haar eerste bevalling, die van Jafet, was de moeilijkste. Ze had de hele nacht weeën, daarna verloor ze de slijmprop, die bloederig en dik was, daarna kwam de pijn, daarna het water en toen eindelijk Jafet. Ze zagen zijn hoofdje zo vaak, met elke pers, voordat ze hem eruit kon krijgen. Uiteindelijk lukte het haar. En haar volgende zonen kwamen gemakkelijk ter wereld, alsof Jafet iets doorgebroken had dat nooit meer hersteld hoefde te worden.

Toen Jafet een tiener was, viel het hem op dat één van zijn tanden nog steeds een ruwe bovenkant had, zoals al zijn tanden hadden gehad toen ze voor het eerst door zijn tandvlees kwamen. Elke keer weer ging hij met zijn nagel over de tand. Het maakte een zacht klikkend geluidje dat alleen hij kon horen. Hij vroeg Naamah of de tand ooit vlak zou worden, maar dat wist ze niet.

Meteen toen hij geboren was, wist ze dat zijn lichaam het meest onvoorspelbare in haar leven zou worden. Dat had zonneklaar moeten zijn. Noachs lichaam was niet van haar. Geen enkel lichaam was van haar, behalve haar eigen. Maar toen Jafet in haar lichaam groeide, nadat ze de vorm van zijn hoofd door haar huid had gezien, wist ze diep van binnen dat zijn lichaam eigenlijk het hare was. En dat gevoel is nooit voorbij gegaan. Toen ze later haar andere zoons kreeg, werd het gevoel minder waarneembaar en dacht ze even dat ze het kwijt zou raken, totdat er weer eens iets geks gebeurde – bijvoorbeeld een wratje in de buurt van zijn elleboog dat met een alarmerende snelheid groeide – en dan voelde ze het weer. Hoe zijn lichaam het hare toe behoorde. En tegelijkertijd ook hoe gescheiden van elkaar ze waren.

Ze begon ook een soort afstand tot haar eigen lichaam te voelen. Tijdens die eerste bevalling ontwikkelde ze een aambei, die ze niet opmerkte tot een aantal weken later, toen hij niet langer gevuld was met bloed, maar een plooi in de huid geworden was die weigerde zich terug te trekken. Als ze hem optilde en plat drukte, voelde het als een soort zachte ronde knop. Als ze er niets mee deed hing het vel. Ze snapte minder en minder van haar lichaam dat zichzelf leek af te stoten.

Maar ze hield er wel van om terug te denken aan die eerste bevalling, om die herinnering in ere te houden die levendiger was dan alle andere, van normale, gelukkige tijden, zoals het samen eten, het spelletjes spelen met de jongens en het vertellen van verhaaltjes. Ze wilde zich die gebeurtenissen wel eeuwig blijven herinneren, maar wat kon ze doen? Ook nu weer beleeft ze opnieuw haar lichaam terwijl het geteisterd wordt door weeën en bedekt is met een laag zweet. Ze kan de kleur van het zand naast zich zien. Ze kan de woestijnlucht door de tent voelen waaien, omdat die aan de voor- en achterkant geopend was om haar koelte te bieden. Ze kan zich de geur niet langer herinneren, maar de rest is genoeg.

Naamah legt de lunch klaar op een deken op het dek. Schalen met hummus, platbrood, gedroogde vijgen en water om rond te laten gaan. Noach en Jafet zijn als eerste op het dek, gevolgd door de jongere zoons, Sem en Cham, en daarna elk van haar zoons’ vrouwen, alsof zij eerder ergens een onderonsje hadden gehad.

‘Goedemorgen,’ zegt Noach, terwijl hij zijn kinderen stralend aankijkt.

Iedereen zegt goedemorgen, eerst tegen Noach en daarna tegen elkaar, met een klein hoofdknikje en een glimlach, waarna ze op de plekken gaan zitten die hen vertrouwd zijn geworden in de loop van de weken nadat de regen is gestopt.

Ze eten in stilte. Af en toe stoppen ze om de zeewind te ruiken, maar het water is de zee niet, de geur is niet zout, maar koel en fris en eigenlijk wel aangenaam.

Sem jaagt twee geiten weg die Naamah niet kan zien. Chams vrouw Neela gooit een stukje brood in hun richting. Naamah ziet het stukje brood vallen en vervolgens verdwijnen. Ze kan zich het dier goed voorstellen: de gebogen nek, de lippen en tanden. Daarvoor hoeft ze het dier niet te zien.

‘Niet doen,’ zegt Naamah.

Neela voelt zich opgelaten totdat Cham zijn hand op de hare legt en Neela zich herinnert dat ze zich niets aan hoeft te trekken van Naamah.

Veertig dagen en veertig nachten lang moesten ze benedendeks blijven. Eén keer kleedde Naamah zich uit en sloop naar boven. De druppels die op haar huid kletterden, deden haar pijn, terwijl ze toekeek hoe de regen op het dek stortte om vervolgens langs de zijkanten tussen de spijlen van de reling door weg te stromen. De boot schommelde een beetje, niet genoeg om haar angst aan te jagen, wel genoeg om te laten zien hoe de druppels en het water samen kunnen komen, net genoeg om je voor te stellen hoe golven gevormd worden.

Toen ze het niet langer kon verdragen, keerde ze terug naar de kamer die ze met Noach deelde, haar bruine huid roze door de geseling van de regen. Noach vloog met een deken op haar af en hield haar vast, droogde haar af, warmde haar op en zij verborg hoeveel pijn het deed toen hij haar vasthield. De volgende dag was het niet moeilijk om de aanraking van anderen te vermijden. En nog een dag later was haar huid weer gekalmeerd.

Eigenlijk had ze opnieuw naar buiten gewild om het gevoel te onderzoeken, maar ze werd overweldigd door haar nieuwe begrip van het overlijden van de mensen die God niet langer wenselijk achtte.

Na de lunch zit Naamah op het dek met een hamer en beitel, wat touw en een plankje dat iets langer is dan zijzelf breed is. Ze hamert gaten in het hout en rijgt het touw erdoor. Wanneer het touw dat onderlangs het plankje loopt en als twee tentakels uit de bovenkant steekt op zijn plek zit, gaat ze op het hout zitten en trekt ze beide uiteindes van het touw aan beide zijden langs zichzelf omhoog.

Ze tilt haar armen op tot boven haar hoofd, terwijl ze zich voorstelt wat de veiligste manier zou zijn om het touw te bevestigen wanneer ze een onbeweeglijke lading zou zijn. Zorgvuldig voelt ze laag en hoog de verschillen in het touw wanneer ze haar hoofd laat hangen of juist optilt. Het touw is ruw en doet haar denken aan gevlochten haar.

Wanneer alles goed voelt, past ze de lengtes van het touw aan haar beide zijden aan en legt ze een platte knoop, zodat het niet meer kan schuiven. Nogmaals test ze het touw door haar armen op te tillen en haar hoofd te laten leunen tegen haar zachte bovenarm.

Ze is nu zo dichtbij de voltooiing van de hangstoel dat ze vervuld is van opwinding. Al dagen lang is ze in haar hoofd bezig met het bouwen van de stoel en nu moet ze zichzelf eraan herinneren dat ze het niet mag afraffelen.

Als laatste bindt ze een ander touw aan het eind van haar eerste touw met een schootsteek. Met twee halve steken bindt ze het touw vast aan de reling bij de trap. In haar enthousiasme trekt ze iets harder aan het touw dan nodig is om er zeker van te zijn dat het blijft zitten. Ze brandt haar handen. Daar waar de huid al eerder gebarsten was, bloeden haar handen.

Er belandt bloed op het hout van de zitting wanneer ze de stoel grijpt en overboord gooit. Ze sluit haar ogen en luistert of het touw lang genoeg is om het water te bereiken. Dat is het. Ze hoort het water spatten. Ze haalt een paar keer diep adem en geniet van deze kleine prestatie. Daarna takelt ze de hangstoel weer omhoog, waar het hout door het druipende water donker kleurt, voor zolang als de zon het toe zal staan.

Toen de jongens nog jong waren, moesten ze een behoorlijk eind naar de rivier lopen om water te halen. In het ondiepe water lieten de jongens hun voeten nat worden en rennend verlieten ze dan de modderige oever, zo snel als ze konden, in de hoop dat hun voeten lang genoeg nat zouden blijven om voetstappen achter te laten wanneer ze het zand bereikten. Sems kleine voeten waren om de een of andere reden altijd droog wanneer hij bij daar aan kwam. Cham liet alleen afdrukken van zijn hielen achter, omdat hij op zijn tenen over de zachtere aarde rende. Jafet plaagde hen er mee.

Naamah zag Sem beteuterd naar de onderkanten van zijn voeten kijken alsof er iets mis mee was. Ze trok haar shirt uit, maakte het nat in de rivier en legde het op de grond. Cham stapte onmiddellijk op het shirt en maakte een gedetailleerde voetafdruk, maar Sem keek eerst naar haar voor toestemming. Ze knikte hem bemoedigend toe. Hij sprong op het shirt en meteen er weer af, waardoor twee perfecte voetjes op het zand te zien waren.

Naamah rent over een lager dek op zoek naar Noach. Ze passeert een kamer waar de vrouwen lachen om het een of het ander. Soms nemen ze een klein diertje, bijvoorbeeld een chinchilla, mee naar een kamer en lachen dan om zijn gedrag, waarna ze later bij het eten hun ervaringen delen met de familie: ‘Zo schattig!’ Naamah heeft geen tijd voor hen.

‘Noach!’

Ze passeert meer deuren. Ondertussen weet ze waar elk dier zich bevindt, ook al kan ze ze niet zien. Voorheen maakten ze een hoop meer lawaai dan ze nu doen en ook al is dat een verademing, ze maakt zich ook zorgen dat de dieren zich iets té goed aanpassen aan de boot. Dat geeft haar een onaangenaam gevoel.

‘Noach!’

Noach komt de hoek om met een bezorgde blik in zijn ogen en zij rent zo hard dat ze tegen hem aan botst. Ze lacht en dat verrast hem en stelt hem tegelijkertijd gerust.

‘Wat is er aan de hand?’ vraagt hij.

‘Je moet met me mee komen.’ Het liefst zou ze zijn hand pakken, maar de gangen zijn daar te smal voor. Ze leidt hem naar het dek, naar de hangstoel. Snel kleedt ze zich uit. Hij glimlacht, maar begrijpt het niet totdat het te laat is, totdat hij haar overboord ziet springen.

‘Naamah!’ roept hij haar na en ook hij trekt nu snel zijn kleren uit met zijn ogen gefixeerd op het water. Hij heeft zijn shirt net uit wanneer Naamah hoestend en proestend boven water komt.

‘Gaat het?’ roept hij.

‘Ja!’ schreeuwt ze terug. Ze kijkt naar hem op en lacht. ‘Wanneer ik klaar ben met zwemmen, gooi dan de hangstoel naar beneden!’

‘Ben je nú al klaar?’ Zelfs in zijn geschreeuw kan ze horen hoe in het grapje bezorgdheid doorklinkt.

‘Nee! Nee, laat me hier nu even van genieten!’

‘Is het niet te koud?’

‘Het gaat prima!’

Ze zwemt op haar zij langs de lengte van de boot, maar de boot is te lang. Haar ademhaling verkrampt als eerste. Daarna haar armen. Ze moet stoppen en op haar rug gaan drijven, maar deze aanblik van de lucht is anders, verborgen door de boot, verduisterd maar tegelijkertijd ook licht, blauw.

Toen ze niet langer de behoefte voelde om buiten de regen van de zondvloed in te gaan, liep ze toch nog telkens naar het luik in het dek om te luisteren naar de regen die op de boot kletterde.

Ze had weleens verhalen gehoord over lichte regen, over buien die enkel wat spetterden, die lichtjes begonnen, maar ze was enkel de woestijnregen gewend die abrupt begon en alles totaal verzopen achter liet. Ze had gedacht dat de regen van de zondvloed ook zo zou zijn. Maar dat was niet zo. Het klonk vreselijk monotoon.

Als ze het zou moeten beschrijven, dan zou ze gebruik maken van de herinnering aan hoe haar zonen hadden ontdekt dat het spettert als ze hard tegen een steen plasten. Ze plasten zo hard als ze konden, richtend op een mier of een blaadje, totdat hun benen helemaal ondergespetterd waren door hun eigen plas.

De regen deed haar daar aan denken, behalve dan dat de regen er een van miljoenen stralen was. Dat zorgde ervoor dat ze zich God voorstelde als een wezen met miljoenen penissen. Dat joeg haar doodsangst aan. Maar waar ze bang voor was, was dat Hij haar doodsangst zou zien en haar ervoor zou straffen, dus probeerde ze liefde te voelen voor het wezen met de vele penissen in haar hoofd.

Ze hoort hoe de hangstoel tegen de zijkant van de boot slaat.

‘Naamah, kom terug naar boven! Alsjeblieft!’

Naamah zwemt naar de stoel, pakt het touw vast, trekt zichzelf omhoog, slingert haar benen over de zitting en plaatst zichzelf op het hout. Precies zoals ze bedacht had, maar toch voelt het anders nu, terwijl haar benen zwaar over het hout naar beneden hangen.

‘Ik ben er klaar voor!’ roept ze naar boven.

Terwijl hij aan de hangstoel begint te trekken, gebruikt Naamah de bal van haar voeten om zich af te zetten tegen de boot. Anders zou ze haar lichaam aan de boot schaven. De boot zou haar helemaal ontvellen.

Toen Noach en Naamah op zoek waren naar een plek in de woestijn om de ark te bouwen, vonden ze een schat aan cipressen die God wel voor hen gemaakt moest hebben. Ze hakten er één om en maakten er een enorme teil en een emmertje van. In het emmertje verzamelden ze de hars van de bomen, die ze vervolgens in de teil goten. Daarna begonnen ze het bosje te kappen.

Terwijl de jongens opgroeiden, terwijl ze trouwden, terwijl de familie groeide, werkte iedereen stug door. Sems vrouw Sadie huilde vaak tijdens die eerste dagen. Naamah hoorde haar eens aan Sem vragen waarom haar familie, haar jongere zussen en broers, niet mee mochten komen op de ark. Sem gaf geen antwoord. Naamah liep op Sadie af en omhelsde haar. Terwijl Sadie begon te snikken, sloop Sem met rode ogen vol tranen weg. Toen Sadies tranen veranderden in zachte hikjes hielp Naamah haar op te staan.

‘Dat was de laatste keer dat je hierover mag huilen.’

En Sadie keek haar aan alsof ze meteen opnieuw in tranen uit zou barsten.

Terwijl Naamah over de reling aan boord klimt, kreunt Noach. En wanneer ze veilig aan boord is, bekijkt Noach haar van top tot teen om zeker te weten dat ze niets mankeert. Dan zegt hij: ‘Ik ben niet jong meer, Naamah.’

‘De volgende keer vraag ik de jongens wel of ze me omhoog willen hijsen.’

‘Nee. Het is niet veilig. Ik denk dat het niet veilig is.’

‘Ik denk van wel.’ Ze kleedt zich weer aan.

‘Kunnen we ons niet gewoon… hier doorheen slaan?’

‘Dat,’ zegt ze, terwijl ze rechtop gaat staan, ‘is precies wat ik probeer te doen.’

Nadat alle bomen gekapt en tot duizenden bleke planken verwerkt waren, begon de bouw. Het werk putte hen allemaal uit. Tussen de diensten door aten ze even snel, alleen om de meest noodzakelijke behoefte te vervullen. Zo dronken ze ook water, hele glazen in een teug. ’s Avonds vielen ze allemaal zonder een woord te zeggen in slaap.

Naamah maakte samen met Sadie en Neela meer emmers. Ze verzamelden konijnenkeutels, maakten vuur en visten aangebrande stokken uit de vlammen om te gebruiken als houtskool, waarmee ze de hars wilden omvormen tot pek. Als de boot klaar zou zijn, dan zouden ze zolang de pek nog warm was, zolang de zon nog hoog stond, snel alle planken in moeten smeren.

Jafets vrouw Adata hielp de mannen met de boot. Zij was beter dan alle anderen in visualiseren hoe de boot er aan het eind uit zou moeten zien en hoe dat eindresultaat zou kunnen ontstaan uit de kleine delen die ze elke dag konden voltooien.

Naamah zwemt elke middag, wanneer het water nog warm is, maar de zon verborgen is achter de boot, zodat ze op haar rug kan zwemmen en drijven zonder dat de zon in haar ogen schijnt op die doordringende wijze die haar herinnert aan de macht van God.

Naamah besluit om onder water te duiken, nu ze sterker en sneller is. Terwijl ze haar arm voor zich uitstrekt, gaat ze zo ver als ze kan zonder haar ogen te openen, maar ze voelt niets. Het water is als een leegte en wanneer dat besef tot haar doordringt, deinst ze terug, waarbij ze vlug haar hand terugtrekt naar haar buik. De weerstand van het water herinnert haar aan de realiteit: Het is een ding. Het is geen leegte.

Opnieuw duikt ze, maar minder ver en ditmaal met open ogen. Eerst ziet ze helemaal niets. Daarna passen haar ogen zich aan zoals dat zou gebeuren in een donkere kamer. Het is lastig om niet telkens naar boven te drijven, dus besluit ze om verder te zwemmen. Niet veel later ziet ze onder zich, dieper in het water, een boom. Een boom op zijn gemak in het water. Een boom van spectaculair formaat.

Na te veel rusteloze nachten op de boot, slaapt Naamah die nacht eindelijk goed. Ze droomt dat de boom vol met bladeren zit, alsof hij in staat was geweest al zijn blaadjes bij zich te houden tijdens de regen. De bladeren bewegen als een school vissen, maar dan veel langzamer. In haar droom is haar lichaam een stuk minder langzaam. Zonder de weerstand van het water komt ze aan bij de boom. De bladeren zijn zacht. Ze kruipt tussen de takken. Ze kijkt omhoog naar het wateroppervlak. Het water ziet er hetzelfde uit, waar ze ook kijkt: ze is omringd door miljoenen donkere cirkels die wachten op ontdekking en het moment dat zij haar haviksneus in hun richting zal keren, zodat ze de illusie van een gericht punt van aandacht krijgt.

Het water verandert en de bladeren sluiten zich voor haar als een oog dat dichtgaat.

De volgende dag gaat Naamah opnieuw zwemmen. Haar zoons staan op het dek te wachten tot ze weer opgetakeld moet worden. Waar Sem staat bewegen strepen zonlicht langs zijn benen omhoog.

‘Ik heb een tijger aangeraakt gisterenavond,’ zegt hij.

‘Echt niet,’ antwoordt Jafet zonder ook maar even na te denken of het mogelijk zou kunnen zijn.

‘Echt wel. Hij stond vlakbij de deur en ik schoof mijn vingers er onderdoor en voelde zijn vacht.’

‘Hoe voelde dat?’ vraagt Cham.

‘Ik weet niet. Zoals je zou verwachten. Zacht.’ Hij kijkt naar beneden en ziet een streepje zonlicht op zijn kuit.

‘Maar waarom deed je het dan?’ vraagt Jafet.

‘Ik weet niet. Om te kunnen zeggen dat ik een tijger aangeraakt heb.’ Hij glimlacht naar Jafet en Jafet kan niet anders dan teruglachen naar zijn onbezonnen broertje.

Naamah probeert opnieuw in het water te duiken. Ze wil de boom weer zien, maar ze kan hem niet vinden. De boot zal wel weggedreven zijn, hij beweegt nu continu op zijn eigen wispelturige manier.

Net als ze van plan is terug naar het oppervlak te gaan om adem te halen, ziet ze een vrouw. Ze is ver weg, bijna vormloos, maar met toch genoeg vorm om haar te herkennen als een vrouw. En wie ze ook is, ze heeft Naamah gezien en vlucht weg. Naamah probeert achter haar aan te gaan, maar komt niet ver. Ze is al te lang onder water gebleven.

Wanneer ze door het wateroppervlak breekt, hoort ze Cham om haar roepen. Hij klinkt bang. Het liefste zou ze meteen weer onder water duiken om de vrouw te zoeken, maar ze aarzelt. Ze watertrappelt om op adem te komen.

‘Daar is ze! Mam!’ roept Sem.

‘Hier!’ roept Cham, maar nu boos in plaats van bang, alsof ze hem verraden heeft.

Ze kijkt naar haar zoons. Ze is verder van de boot af dan ze ooit is geweest.

‘Red je het om terug te zwemmen naar de ark?’ vraagt Jafet schreeuwend.

Ze knikt. Ze duikt onder water om haar haren glad te strijken en om zich dichter bij de vrouw te wanen.

‘Mam, kom terug!’ roept Cham opnieuw.

Ze doet haar best om terug naar de boot te zwemmen.

‘Wat deed je daar?’ vraagt Noach haar wanneer ze samen de rust van hun kamer opgezocht hebben, als je een boot gevuld met dieren überhaupt rustig kunt noemen.

‘Ik dacht dat ik iets zag.’

‘Wat dan?’

Ze haalt haar schouders op.

‘Wat?’

‘Een vrouw.’ Ze kijkt weg. ‘Ik dacht dat ik een vrouw zag.’

‘Een dode vrouw?’

Verrast kijkt ze hem opnieuw aan. ‘Nee. Een zwemmende, levende vrouw.’

Hij is meestal niet snel met antwoorden. Hij denkt eerst altijd goed na. Ook nu is dat het geval.

Naamah vraagt: ‘Denk je dat er dode vrouwen zijn daar beneden?’

‘Ja.’

‘Ik dacht dat Hij ze misschien wel weg had gehaald, op de een of andere manier.’

‘Misschien heeft Hij dat ook wel gedaan. Ik weet het niet.’

‘Is dat waarom je liever niet hebt dat ik zwem?’

‘Ja.’ Hij raakt haar natte haar aan. ‘Het spijt me… Ik dacht dat dat wel duidelijk was.’

‘Ik heb er helemaal niet aan gedacht.’ Ze houdt haar adem even in en ademt dan uit. ‘Het voelt bevrijdend, zwemmen, deel uitmaken van het vloedwater. We leven zo gescheiden ervan, van alles eigenlijk.’

‘Maar we zijn toch samen.’

‘Ik voel een grens om ons heen, om elk paar dieren. Alsof we honderden planeten vervoeren.’

‘Is dat dan niet goed?’

‘Ik weet het niet. Planeten zijn zwaar. Ik heb het gevoel dat we hadden moeten zinken. Waarom zijn we niet gezonken?’

‘Je weet wel waarom.’

‘Dat weet ik niet!’ schreeuwt ze in een poging hem ook aan het schreeuwen te krijgen.

Hij haalt een paar keer diep adem en ze kijkt hoe zijn borst op en neer gaat. Het kalmeert hen allebei.

‘Dat weet je wel,’ zegt hij.

‘Ja, ik weet het wel,’ zegt ze.

De boot schommelt iets, net genoeg om hen eraan te herinneren dat ze zich op het water bevinden, maar niet genoeg om spullen om te laten vallen. Ze heeft zich weer met hem verzoend.

Twee

Voordat ze met de bouw van de boot begonnen, had Naamah een nauwe band opgebouwd met de weduwe Bethel die in de buurt woonde. Naamah had gehoord dat Bethel wist waar bessen gevonden konden worden, dus toen ze elkaar voor het eerst ontmoetten, gingen ze samen op pad om bessen te zoeken. Bethels zelfverzekerde tred toonde de weg en gaandeweg raakte Naamah afgestemd op de bewegingen van Bethels lichaam die aangaven welke kant ze op zouden gaan.

Naamah had verwacht net genoeg bessen te vinden voor elk van haar kinderen. In plaats daarvan vonden de vrouwen een wirwar van struiken tjokvol met bessen, zoveel dat Naamah zeker wist dat ze een geschenk van God waren. Ze gingen zitten en propten zichzelf vol, vertelden elkaar over hun lange levens en zaten soms stil te kijken hoe de bijen op zoek waren naar de bloesems die aan de struiken zaten voordat het fruit tevoorschijn kwam.

De volgende dag verzon Bethel een reden om Naamah op te zoeken in haar tent. Naamah herinnert zich hoe ze daar stond met haar grijzende haren in een losse vlecht die langs haar rug naar beneden hing. Kort daarna zagen ze elkaar elke dag. In het begin gingen ze wandelen en deden ze samen klusjes, maar later bleven ze samen thuis. En niet veel later lagen ze samen in Bethels tent, op Bethels bed.

Er was niemand die een weduwe zou komen storen wanneer haar tent gesloten was, zelfs niet in de hitte.

Naamah en Bethel hoorden buiten kinderen spelen. Naamah dacht dat ze zich daardoor niet op haar gemak zou voelen of dat het haar verlegen zou maken, maar het geluid van de spelende kinderen herinnerde haar eraan dat ze op een plek was waar ze van hield, een vreugdevolle plek. Terwijl ze naar Bethel keek dacht ze aan hoe ze haar weg had gevonden door zo veel fases in haar leven: haar jeugd, haar volwassenheid, haar moederschap. Ze had nu wel recht op een fase die ze geen naam kon geven.

Elke keer wanneer Naamah de tent binnenkwam, knoopte Bethel die meteen achter haar dicht. Ze maakte Naamahs haar los en kleedde haar uit, waarna ze zichzelf ook uitkleedde. Samen lagen ze op het bed en omarmden elkaar zo dat hun gezichten zich vlak naast elkaar bevonden, met dat van Bethel iets hoger. Naamah wist niet of Bethel haar ogen open hield of dichtdeed wanneer zij haar hand over Naamahs rug liet glijden. Soms bracht ze haar hand tot over haar billen, soms ook tot over haar schouder naar haar bovenarm en die verandering in het patroon van de beweging zorgde voor kippenvel over Naamahs lichaam. Soms viel Naamah in slaap en Bethel stond dat dan toe. Soms kusten ze elkaar. Soms kon Naamah het niet langer weerstaan en bracht ze Bethels hand naar haar vulva, waar Bethel haar stevig vast hield totdat Naamahs greep verslapte en Bethel haar vingers in cirkels ging bewegen om zo de vrijgekomen nattigheid te verspreiden over haar clitoris, totdat alles nat was en Naamah kreunde en op haar lip beet.

Toen ze nog jong was, had Naamah altijd Noachs gehele kracht binnen in haar nodig gehad om het toppunt te bereiken van wat er in haar lichaam mogelijk was. Seks zorgde ervoor dat ze tegelijkertijd zowel uitgeput als opgepept was. Naarmate ze ouder werd, werden haar orgasmes rustiger, zachter. Dan kon ook zij achteraf in slaap vallen, net als Noach altijd al deed. En als ze niet genoeg seks hadden, dan had ze orgasmes in haar slaap. Ze hoefde maar te dromen dat ze Noach kuste, terwijl ze haar heupen tegen hem aan duwde, om tot een hoogtepunt te komen dat haar dagenlang, soms zelfs wekenlang, bevredigd zou houden. Maar de orgasmes met Bethel waren beter dan wat ze dan ook maar kon verzinnen in haar dromen.

Naamah probeerde altijd aan Bethel terug te geven wat zij haar geschonken had en hoewel Bethel geen enkel geluid maakte, schokte haar hele lichaam. Naamah stelde zich voor hoe Bethel met haar regelmatige schokken fruit uit een boom zou kunnen schudden. Naamah probeerde haar nek te kussen en Bethel duwde haar weg, hield haar vast, terwijl ze langzaam en gelijkmatig ademhaalde. Wanneer Bethel dacht dat haar lichaam weer tot rust was gekomen, trok ze Naamah weer tegen zich aan, kuste haar en als ze dan toch weer schokte, moesten ze beiden lachen.

Noach merkte niets van de middagen die Naamah in Bethels tent doorbracht, omdat zijn dagen gevuld waren met gesprekken met God.

Naamah zwemt zo vaak als ze een smoesje kan verzinnen om te gaan. En onder water gebeurt het keer op keer. Ze ziet de vrouw, de vrouw ziet haar en de vrouw zwemt weg voordat Naamah iets nieuws over haar te weten heeft kunnen komen. Naamah keert ademloos terug naar de oppervlakte en slaat gefrustreerd op het water. En die frustratie neemt ze mee de boot op.

De jongens takelen haar naar boven en geven haar de ruimte om zich weer aan te kleden, terwijl ze met elkaar praten. Ze kleedt zich snel aan en gaat naar haar kamer. Maar wanneer ze in de buurt komt van haar deur komt er een ander idee in haar op. Ze gaat een dek naar beneden en dan nog een naar het allerlaagste dek. Het is er koud. Ze vraagt zich af of ze nu dieper onder water is dan ze in staat is om te duiken. Wanneer ze duikt kijkt ze altijd weg van de boot, omdat ze er nooit aan heeft gedacht, niet eens de behoefte heeft gevoeld, om om te kijken.

Hier tussen de kamers van de dieren die de voorkeur geven aan een koude omgeving heeft Naamah nog een kamertje, waar ze alle zaadjes opgeslagen heeft die ze heeft kunnen verzamelen en drogen. In de kamer is het donker en koel en in eerste instantie voelt dat heerlijk. Maar dan voelt ze hoe warm en vochtig zij zelf is, als een indringer, een risico voor alle toekomstige planten van de aarde.

Ze snelt de kamer uit en smijt de deur achter zich dicht. Ze hoort een beer snuiven. Ze begint aan de terugtocht door de lange gang naar de trappen, maar ze hoort meer dieren bewegen, alsof ze aanvoelen dat ze hun deuren passeert.

Bij een bepaalde deur hoort ze een harde klap ter hoogte van haar oor. Splinters hout raken haar op haar arm en wang. Ze kan niet precies zeggen wat er eerder was: de klap of het geluid. In haar hoofd staat alles op zijn kop. Ze staart naar de deur, naar het nieuwe, lange gat dat erin is geslagen door iets onzichtbaars.

Walrussen, denkt ze. Dit is waar de walrussen verblijven. Een walrus heeft zijn gigantische slagtand in haar richting op de deur laten neerkomen en wanneer die gedachte zich gevormd heeft, vlucht ze. Wanneer ze bij de trap komt, stoppen de dieren echter met bewegen en aarzelt ze. Alles wat ze nu kan horen, is haar eigen hijgende ademhaling en het gehuil van de eigenaar van de slagtand. Ze loopt terug naar de deur. Ze kan de slagtand niet zien, maar kan het zich wel voorstellen, groot en vergeeld, bijna alsof het deel uitmaakt van de deur, verstild en versteend.

Nog nahijgend van de schrik leunt ze tegen de muur tegenover de geruïneerde deur, probeert haar lichaam ervan te overtuigen dat ze tot rust is gekomen, terwijl ze luistert naar het zachte janken van de vastzittende walrus. Niet veel later begint het wijfje van de walrus ook zacht te janken.

Naamah dwingt zichzelf tot kalmte en nadert de deur met haar hand geheven en uitgestrekt totdat ze de slagtand kan voelen, die harder en ruwer is dan ze had verwacht dat hij zou zijn. De walrus schrikt even. Ze probeert zich voor te stellen hoe ze een helder licht inademt en dat via haar hand de slagtand inblaast. Ze laat haar andere hand naar de onderkant van de slagtand glijden en voorzichtig duwt ze hem met beide handen omhoog. Niet dat ze de kracht heeft om hem in beweging te brengen. Alleen om aan de walrus aan te geven welke kant hij op zou moeten gaan om vrij te komen.

Naamah hoort de walrus schudden, hoort hem grommen van inspanning en hoort het kraken van het hout. En dan is de slagtand los. Zowel de walrus als Naamah lopen achteruit, weg van de deur, en dan rent ze eindelijk weg, op zoek naar iemand die het gat in de deur kan dichten, onzeker als ze is of de walrus begrijpt hoe zwak de deur eigenlijk is en of de walrus opnieuw de deur zou bestormen als hij de kans kreeg.

Toen in de woestijn de pek klaar was, dompelde Naamah er een emmer in onder. Ze hadden een waterdichte emmer nodig om hun behoefte in te doen, om mee schoon te maken en ze wist dat niemand anders hier aan zou denken.

In totaal bedekte ze vijf emmers met pek en hing ze op aan een tak om te drogen. Onder de emmers legde ze een doek neer om mogelijke zwarte druppels op te vangen, tot ze zich de komende zondvloed herinnerde. De aarde had eigenlijk helemaal geen bescherming meer nodig tegen zo’n kleine zonde. Toch had ze medelijden met de aarde, dus ging ze op de grond liggen en bood ze haar excuses aan de aarde aan. De emmers hingen boven haar, als hoofden in de boom. Maandenlang zou dit beeld haar achtervolgen, bijna elke keer als ze haar ogen sloot.

Naamah zit aan het einde van de gang terwijl Jafet en Adata de deur repareren. ‘De dieren zijn rusteloos,’ zegt ze.

Jafet en Adata zijn het met haar eens.

‘Wat kunnen we doen?’

‘Ik weet het niet, mam.’ Jafet leunt tegen de deur en kijkt haar aan. ‘We proberen ze in beweging te houden. We laten ze over het dek lopen, die dieren waarbij dat kan dan. We kijken regelmatig bij ze naar binnen. We geven ze eten. We maken de hokken schoon.’

Ze weet het. Ze weet dat ze meer stront opruimen dan mogelijk lijkt wanneer ze de dieren naar een aangrenzende kamer lokken, ze daar te eten geven terwijl hun kamer wordt schoongemaakt, om vervolgens weer van kamer te ruilen, zodat er één kamer altijd naar stront ruikt en één altijd naar bloed.

Ze weet dat schoonmaken ook betekent dat nestjes met jongen, die te vroeg geboren zijn, nog voordat er enig land te zien is, worden weggehaald. Meestal worden de jongen gevoerd aan andere dieren, maar soms eet een moeder haar eigen jong op. Toen Naamah de dieren nog kon zien was ze een keer zo moe dat ze een nest met acht muisjes overboord gooide in plaats van een plek voor hen te vinden waar hun dood een iets nuttiger doel zou dienen. Destijds was het haar taak om de jongen weg te halen. Nu is het Noachs taak. Beiden krijgen ze het niet over hun hart om een dergelijke taak aan een van de kinderen toe te wijzen.

‘Ik heb Sadie voor ze horen zingen,’ zegt Adata met haar ogen gericht op haar werk. Ze inspecteert de deur en vraagt zich af of het misschien beter is om de gehele deur te vervangen.

Naamah wist dat niet. ‘Wat zingt ze dan?’

‘Slaapliedjes.’

Toen het werk aan de boot aardig gevorderd was, riep Naamah haar zoons en hun echtgenotes bij zich.

‘Jullie mogen geen seks hebben op de boot,’ zei ze.

Ze waren stil. De vrouwen hadden nog geen tijd gehad om Naamah te leren kennen. Ze dachten dat ze hen bij zich had geroepen om hen formeel, of anders in elk geval vriendelijk, te verwelkomen in de familie. Haar zoons wisten wel beter.

‘Dit betekent niet dat jullie geen plezier aan elkaar kunnen beleven,’ ging ze verder. ‘Jullie kunnen alleen geen seks hebben.’ Naamah sprak verder voor het geval ze het niet begrepen. ‘We weten niet hoe lang het water hoog zal blijven staan en we kunnen het niet riskeren om een baby…’

‘We snappen het,’ zei Adata.

‘Mooi.’ Naamah keek naar haar zoons, die knikten. ‘Mooi,’ zei ze weer, terwijl ze Sadie en Neela aankeek. Zij hielden hun ogen neergeslagen. Naamah besloot dat het het beste was om hen alleen te laten zodat ze het samen verder konden bespreken.

‘Hoe was de seks vroeger met je echtgenoot?’ vroeg Naamah aan Bethel.

‘Het liefste hield hij mijn benen omhoog en zat hij rechtop terwijl ik lag. Dat vond hij fijn, omdat hij dan mijn borsten kon zien wippen. Ik keek soms naar hem, maar meestal hield ik mijn ogen gesloten. Soms werden we midden in de nacht wakker en wilden we allebei seks, dan tilde ik mijn been iets op, opende mijn heupen, zodat hij van achteren bij mij naar binnen kon dringen zonder al te veel te bewegen. Ik denk dat dat mijn favoriete standje moet zijn geweest.’

‘Echt je favoriet, of alleen omdat het om zeldzame momenten ging?’

‘Ik weet niet. Ik denk echt mijn favoriet.’

‘Heb je ooit seks gehad terwijl je rechtop stond?’ vroeg Naamah.

‘Nee, maar dat heb ik altijd eens willen doen.’

‘Wij kunnen het doen.’

‘Nee, ik denk dat ik het liever met een man wil doen,’ zei Bethel.

Naamah zou zich op dat moment niet afgewezen moeten voelen, maar toch voelde ze zich zo.

Op een avond loopt Naamah langs de kamer van Cham en Neela en hoort dat ze seks hebben. Neela kreunt en er klinkt een ritmisch gebonk dat maar bij één activiteit kan horen.