Table Of Contents

Chanelle’s geheim

HOOFDSTUK 1

HOOFDSTUK 2

HOOFDSTUK 3

HOOFDSTUK 4

HOOFDSTUK 5

HOOFDSTUK 6

HOOFDSTUK 7

HOOFDSTUK 8

HOOFDSTUK 9

HOOFDSTUK 10

HOOFDSTUK 11

HOOFDSTUK 12

HOOFDSTUK 13

HOOFDSTUK 14

HOOFDSTUK 15

HOOFDSTUK 16

HOOFDSTUK 17

HOOFDSTUK 18

HOOFDSTUK 19

HOOFDSTUK 20

HOOFDSTUK 21

HOOFDSTUK 22

Meer van deze auteur:

Chanelle’s geheim

Uitgeverij: Nanda

Serie: Chanelle

Auteur: Nanda Roep

Omslagtekening: Rene Bergmans

ISBN: 9789083312422

Alle rechten voorbehouden

HOOFDSTUK 1

Chanelle kijkt met een angstig gezicht naar de zilvergrijze Landrover van haar vader.

“Hij doet het toch wel?” Eigenlijk is het meer een wanhoopskreet dan een vraag.

“Ik vrees het ergste…” zegt hij.

“Bedoel je…” Bijna bijt Chanelle op haar parelmoer gelakte nagels. “…dat ik met de bus naar school moet?!”

Papa heeft zijn lichtblauwe Gsus-shirt niet eens uitgetrokken toen hij op zijn rug onder de wagen ging liggen - alsof hij iets van auto’s snapt.

“Ik vrees van wel, schat. Je moeder is een uur geleden vertrokken met de Mercedes.”

Kreunend komt Chanelle’s vader omhoog. Hij veegt zijn handen af aan een witte keukendoek en gooit die daarna in de prullenbak.

“Shit!”

“Ik weet het,” knikt hij.

Maar dat is niet waar - papa weet er niks van, hij snápt er niks van. Natuurlijk is het zo dat Chanelle liever niet met haar designkleding op een morsige busbank gaat zitten. Maar dat kan ze nog wel aan.

Wat het echte erge ervan is, en waar papa niks van weet, is dat Chanelle tussen de jaloerse kinderen terechtkomt, in een slangenkuil, tussen iedereen die altijd zo vals over haar roddelt. Ramp!

“Luister eens.” Haar vader is achter haar aan naar binnen gelopen. “Je moet opletten dat je bij de goede halte uitstapt, hoor je me? Liever een halte te vroeg dan een te laat. Vlak achter jouw Bos&Berg-school begint de arme buurt van Harmelijn.”

Chanelle draait met haar ogen. “Jahaa, dat weet ik toch.” Ze is geïrriteerd omdat papa dit al duizend keer heeft gezegd: die achterstandswijk, Harmelijn Zuid, daar woont onbehouwen tuig waarvoor ze moet uitkijken. Oud nieuws…

“Ik moet rennen, anders kom ik te laat!”

“Okee, dag schat. En goed opletten-”

“Ja, ik zal op tijd uitstappen. Doei!”

De bus stopt vlak voor haar voeten. Chanelle hijgt van het harde rennen naar de halte - maar ook van de zenuwen, die door haar lijf gieren. Zo nerveus en gespannen is ze niet voor niks, helaas…

Ze stapt met haar zwarte hakken op de tredes van de bomvolle bus, als ze het eerste gesis al hoort opstijgen uit de groep passagiers.

“Krijg nou wat, kijk eens wie ons met een bezoek vereert?”

“Als dat Hare Majesteit niet is!”

Chanelle hoort het, ook al wordt het superzacht gefluisterd, ze hoort het maar al te goed. Ze schraapt haar keel en koopt een kaartje: “Naar halte Berg&Bos, alstublieft.”

De chauffeur scheurt een ticket voor haar af en drukt er een zwarte stempel op.

“Dankuwel.” Chanelle zegt het met een afgeknepen stem. Ze haalt diep adem en stapt het gangpad in. Daarbij kijkt ze zo min mogelijk kijkt ze naar de anderen in de bus, om maar niks uit te lokken en niemand uit te dagen.

Ze is niet nieuwsgierig naar de hoofden die bij de roddelaars horen, want ze weet precies welke gezichten haar nu hooghartig aanstaren. Dat zijn Dylan, Tom, Joyce en Daniëlle, de trut. En verder natuurlijk iedereen die het wel grappig vindt om Chanelle zwart te maken, alleen maar omdat ze de dochter is van de succesvolle en populaire reclamefilmer Charlie Vincent.

Hoewel alle kinderen van het Berg&Bos College uit ‘gegoede families’ komen, zoals dat heet, zorgt het succes van de reclames toch voor scheve ogen… Terwijl, ja, Chanelle kan er toch niks aan doen? Ze is echt niet van plan haar vader te vragen minder succes te hebben - dan vinden die kinderen bovendien wel iets anders om haar mee te pesten… Het is heus niet dat ze iedereen inwrijft hoe rijk ze is, of zo.

Integendeel, tegenwoordig houdt ze haar achternaam zelfs geheim. Ze kreeg een keer verkering met een jongen die haar alleen maar spannend vond omdat hij via haar de beroemde regisseur kon ontmoeten. Hij hoopte natuurlijk via haar te worden gecast voor een rol…

Als je het zo bekijkt, bedenkt Chanelle, is het dus eigenlijk alleen maar lastig om de dochter van Charlie Vincent te zijn, want daardoor kan ze nooit leuke jongens ontmoeten. Iedereen zou daarom juist extra lief voor haar moeten zijn, haha!

Chanelle stapt langs het groepje roddelaars en kan bijna voelen hoe ze hun adem inhouden.

Haar vader, Charlie Vincent, heeft miljoenen verdiend met het bedenken en filmen van commercials voor bioscoop en televisie. Hij loopt vaak met zijn hoofd in de wolken. Er spoken altijd nieuwe ideeën door zijn hoofd. Daardoor komt hij wat warrig over en helemaal niet als een succesvolle regisseur, als je het Chanelle vraagt.

Op dit moment scoort Charlie gigantisch met zijn serie over de ‘ChipsBitch’ voor een groot chipsmerk. De ChipsBitch-lijn bestaat uit televisiecommercials, radiospotjes en billboard-posters door het hele land. Er is een wedstrijd waarmee je een ontmoeting kan winnen met de échte ChipsBitch, en een spaaractie voor de ChipsBitch Game - die trouwens supervet is. Dankzij haar vader is het chipsmerk marktleider geworden.

De ChipsBitch commercial gaat als volgt:

Van bovenaf zie je een dorp, zo’n typisch klein dorpje. Met een park, een romantisch meertje, huizenblokken en een ouderwets station. Alles is in stripkleuren; zo is het oude station niet roestig, maar lijkt het wel van goudkleurig brons te zijn.

De camera zoomt in op het park. Daar zie je een verliefd stel zitten op het bankje voor de oude eikenboom. Zij draagt een kanariegeel pakje en een staart. Hij heeft een vetkuif en een blauwe rock-’n-roll blouse. (Hij wordt gespeeld door die vet coole David Jamie uit de populaire soap, en zij is zangeres Carin!) Samen eten ze uit een zak “Bitchy Bites”, van die pittige nacho’s.

Dan klinkt er een vreemd geluid. Het geluid zwelt aan en het begint steeds harder te waaien. Het verliefde stel kijkt verbaasd om zich heen. Maar het gevaar blijkt van boven te komen.

Volkomen onverwacht komt de ChipsBitch uit de lucht zetten, aan een bungeejump-touw. Ze geeft Carin een vuistslag en in beeld zie je het woord “Baf!”. Hij, David, krijgt een trap van de hoge hakken van de Bitch en in beeld zie je: “Oemf!”

De Bitch - die net als Catwoman helemaal in zwart leer is gestoken - wordt weer door haar elastiek omhoog getrokken, maar niet voordat ze de zak Bitchy Bites heeft

meegegraaid.

Aan het einde zie je de ChipsBitch tevreden op een tak zitten, boven in de hoge boom. Een stem zegt: “ChipsBitch strikes again.” En de Bitch laat een katachtige “purrr” horen.

Bijna achterin de bus is nog een hele bank leeg, gelukkig. Chanelle checkt de bekleding op kauwgum en andere viezigheid, en gaat dan zitten.

“Hare Hoogheid gaat zomaar op een ordinaire busbank zitten,” hoort ze sissen - daarna klinkt gegiechel van het groepje.

Het ge-“purrr” van de reclameserie is trouwens een enorme hit, in het land probeert iedereen “de Bitch” na te doen. (Maar bijna niemand kan het…)

Die Bitch wordt gespeeld door het schoolmeisje Floor. Dankzij de advertenties van papa Charlie is ze uitgegroeid tot een nationale bekendheid, zoals dat nou eenmaal kan gebeuren bij populaire reclames. Ze mag meedoen aan elke spelshow en krijgt uitnodigingen voor alle filmpremières in het land.

Het schoolmeisje Floor, dat is dus de allerbeste vriendin van Chanelle. En van die meisjes zoals Daniëlle, die óók graag mee wilden doen, denken dat Chanelle tegen haar vader heeft gezegd dat Floor de rol moest krijgen. (Alsof het zo werkt…) Daarom wordt Chanelle te pas en onpas bekritiseerd op de rottigste manier die je maar kunt bedenken.

De bus stopt bij een halte en laat passagiers naar buiten. Nog een minuut of twintig zal het duren voordat Chanelle eindelijk zelf mag uitstappen. Ze kijkt door het raam naar buiten, maar de villa’s waar de bus langsrijdt ziet ze eigenlijk niet.

Als het roddelen nou recht in haar gezicht gebeurde, dan zou Chanelle er nog iets tegenin kunnen brengen. (Ach ja, het is maar de vraag of ze dat zou durven hoor.) Maar de kinderen - en dat is het pijnlijke ervan - doen het achter haar rug, heel achterbaks. Zodra ze in hun richting kijkt, zijn ze stil. Ineens. Ze staan ook altijd, altijd met hun rug naar haar toe. En als iemand vraagt of ze soms een probleem hebben, zoals Floor in het begin eens heeft gedurfd, dan draaien ze zich met een schijnheilig hoofd om. En zeggen ze: “Ik? Hoezo?”

Zoooo laf!

Alleen maar omdat ze nog een kans willen maken op een rol in het volgende project van Charlie.

Chanelle zucht hoorbaar. De bus remt alweer af. Het maakt Chanelle weinig uit. Ze hoopt maar één ding; dat er niet nog méér mensen instappen die gemeen over haar doen. Onverschillig staart ze naar buiten - in gedachten is ze meer bezig met wat ín de bus gebeurt. Maar dan ziet ze iets, of eigenlijk iemand, en kleuren haar wangen plots rood. Dat gebeurt haar nooit, wat afschuwelijk! Ze hoopt maar dat de foundation die ze vanmorgen op haar wangen heeft aangebracht, ervoor zorgt dat ze er niet al te verhit uitziet.

Buiten staat een doodnormale jongen, bedenkt Chanelle en ze fluistert tegen zichzelf: doe effe normaal zeg!

HOOFDSTUK 2

De deur van de bus gaat puffend open en Chanelle voelt haar hart in haar keel kloppen. De stemmen van het groepje roddelaars verstommen, ze hoort geluiden alleen nog maar alsof ze in-de-verte klinken.

Daar stapt hij in. Opnieuw sist Chanelle tegen zichzelf: doe effe normaal!

Want echt, er is niks bijzonders aan deze jongen. Hij heeft korte blonde haren en hij ziet eruit alsof hij wel een kleine make-over kan gebruiken. Zijn rugzak draagt hij al minstens twee jaar bij zich, dat kan niet anders; het exemplaar is niet alleen verouderd, maar ziet er bovendien zo goedkoop uit!

Chanelle bijt op haar lip en vecht tegen de neiging om haar haren goed te doen. Hoe ziet ze er eigenlijk uit?

Hij stapt door het gangpad, op zoek naar een zitplaats.

Zijn broek ziet er verwassen uit - en tegelijkertijd toch vies. Dat móet betekenen dat hij zowat woont in het ding, en het altijd te veel dagen achter elkaar draagt.

Het moet niet gekker worden…, denkt Chanelle, verbaasd over haar eigen reactie. Hoe is het mogelijk dat je zo op iemand reageert die je nog nooit hebt gezien? Want ze kent hem niet, toch? Nou, ze durft natuurlijk niet goed te kijken, maar als ze hem kende, had ze dat toch wel geweten?

Ze gluurt even kort in zijn richting en als ze ziet dat hij nog altijd in haar richting stapt, zakt ze een stukje onderuit in de busbank. In zichzelf prevelt ze: niet hier komen zitten, niet hier komen zitten…

Dan klinkt de stem van Daniëlle, luid en duidelijk: “De hoogheid gaat onderuit zitten, zou ze last hebben van haar rug?”

“Misschien wordt haar eigen ego eindelijk te zwaar voor haar,” antwoordt Tom.

De anderen gniffelen erom, de etters.

“Ik heb weleens gehoord dat als je zo lang met je neus in de lucht loopt, dat de zwaartekracht er dan op een dag dubbelhard aan gaat trekken.”

“O help, la belle Chanelle wordt nog een gebocheld gedrocht met een heksenneus!”

Chanelle doet alsof ze niks hoort, maar draait toch geërgerd met haar ogen.

“Chanelle from helle,” zegt Dylan - die voor de gelegenheid Engels en Frans door elkaar gebruikt.

Als op dat moment iemand vraagt of ’ie naast Chanelle mag zitten, kan zij het niet helpen dat ze uitstoot: “Graag!” Met nog altijd die beledigde klank in haar stem. Ze kan wel wat versterking gebruiken.

Pas dan kijkt Chanelle op, en ziet de blonde jongen staan. Hij kijkt haar aan met vragende ogen en lacht zijn tanden bloot. Chanelle voelt een rilling over haar rug lopen.

“Euh, bedoel je dat het wél mag, of juist liever níet?”

“Oeps, sorry.” Chanelle komt overeind. “Ga zitten, natuurlijk.”

En in zichzelf moppert ze: graag?! Gráág!?!

Zo zitten ze naast elkaar. La belle Chanelle en de jongen met de afgedragen kleren. Als een soort hedendaagse Beauty en the Beast. Nou ja… zó erg is zijn kleding ook weer niet. Chanelle glimlacht om haar eigen gedachten. (Dat kan best, want ze staart naar buiten en de jongen kan onmogelijk haar gezicht zien nu hij zo naast haar zit.)

Een paar meter verderop kunnen ze haar gezicht echter wél zien en de “milities” fluisteren: “Kijk nou, de edelgeboren dame kan glimlachen.”

“Terwijl er een armoedzaaier naast haar zit…”

“Begint ze een soort van welzijnswerk, of zo?”

“Geef arme sloebers een glimlach cadeau.”

“Ja, haha.”

Chanelle reageert niet eens meer. Ze kijkt naar buiten en drukt haar klamme handen angstvallig tegen haar broek aan.

“Psst,” hoort ze.

Chanelle kijkt opzij, maar meteen weer terug. “Hmm?”

“Psst,” zegt de jongen weer. “Hebben die lui het soms over ons?”

“O, die.” Chanelle zucht. “Ja.”

“Waarom?”

Chanelle haalt verveeld haar schouders op. “Ze vinden me stom.”

Normaal gesproken vindt ze het heel belangrijk hoe iemand over haar denkt - zeker als het om zo’n opvallende jongen gaat. Maar nu maakt het haar niet meer uit of deze jongen ook zijn bedenkingen bij haar krijgt. Want wat moet ze anders in deze stomme vieze bus, dan de waarheid vertellen? Het zal niet lang duren voordat de leukerd naast haar ontdekt wie ze is, en dan zijn alle kansen op een normale kennismaking verkeken. Dus waarom zou ze moeite doen?

“Ahum ahum…” de jongen schraapt luidruchtig zijn keel. Hij drukt zich kort tegen Chanelle aan en fluistert: “Doe je even mee?”

Dan gaat hij staan. Op zo’n manier, dat iedereen naar hem kijkt. Hij drukt op de stopknop en zegt knalhard tegen Chanelle: “Kom, edelgeboren dame, doe deze armoedzaaier de eer om samen een cappuccino te drinken.”

Al bij het derde woord draait Chanelle geschrokken haar hoofd om - huh?! Vrijwel meteen wordt ze vuurrood en nog voordat de “armoedzaaier” is uitgesproken, zit ze al te giechelen.

De bus remt af.

De jongen steekt zijn hand naar haar uit.

Chanelle kijkt hem aan met ogen die zeggen: wat? Bedoel je het serieus?

Hij lacht zijn tanden bloot en opnieuw voelt Chanelle een duizelingwekkende harteklop in haar borst.