Table Of Contents

Chanelle’s verrassing

HOOFDSTUK 1

HOOFDSTUK 2

HOOFDSTUK 3

HOOFDSTUK 4

HOOFDSTUK 5

HOOFDSTUK 6

HOOFDSTUK 7

HOOFDSTUK 8

HOOFDSTUK 9

HOOFDSTUK 10

HOOFDSTUK 11

HOOFDSTUK 12

HOOFDSTUK 13

HOOFDSTUK 14

HOOFDSTUK 15

HOOFDSTUK 16

HOOFDSTUK 17

HOOFDSTUK 18

HOOFDSTUK 19

HOOFDSTUK 20

HOOFDSTUK 21

Meer van deze auteur:

Chanelle’s verrassing

Uitgeverij: Nanda

Serie: Chanelle

Auteur: Nanda Roep

Omslagtekening: Rene Bergmans

ISBN: 9789083312439

Alle rechten voorbehouden

HOOFDSTUK 1

Chanelle springt van de laatste rots en dan staat ze naast Thomas in het zand. Ze is een stukje kleiner dan hij, klein genoeg om haar hoofd tegen zijn schouder te leggen. Niet dat ze dat zomaar doet hoor, haha!

Met de rijke en beroemde filmmaker Charlie Vincent als vader, zou je verwachten dat Chanelle wat brutaler was tegenover haar vriendje, en meer zou durven. Papa Charlie heeft nu groot succes met een reeks commercials over de ChipsBitch, en de ster uit die filmpjes is nota bene haar allerbeste vriendin Floor Soyalie. Chanelle heeft zóveel waar anderen jaloers op zijn, waar zou zij zich zorgen om moeten maken?

Toch staat ze hier net zo schutterig naast Thomas als hij naast haar. Ze kennen elkaar nu een maand, drie weken en vijf dagen. (Dat is al bijna twéé maanden verkering!) Straks gaan ze zoenen. Dat doen ze eigenlijk altijd als ze elkaar zien.

Floor moet erom lachen en pest Chanelle er zelfs mee. “Chanelle gaat lellebellen,” lacht ze als Chanelle naar Thomas gaat - en zwaait haar dan lief gedag.

Als Chanelle te laat in de klas komt: “Je stond zeker ergens te lellebellen, Chanelle?”

Als ze haar belt: “Kan je rustig bellen, Chanelle, of stoor ik je tijdens het lellebellen?”

Het is wel duidelijk: Floor is errug blij met het feit dat ze het woordje “lellebellen” heeft gevonden, om mee te rijmen op “Chanelle”. Ze doet het dus ook de hele dag, zucht…

Chanelle lacht dan meestal terug: “En opoe Floor, lellebelt niet hoor!” (Omdat “lellebellen” tenslotte een woord uit de oertijd is.)

Heel soms, als iemand net een handtekening aan Floor heeft gevraagd, rijmt Chanelle het anders: “En ChipsBitch Floor, die lellebelt niet hoor.”

Dan antwoordt Floor: “Logisch, daarvoor heb ik te veel chips tussen mijn tanden.” Meestal krijgen ze daarna de slappe lach - geen idee waarom.

Eerlijk gezegd vindt Chanelle het ook best komisch dat ze elke week wel een paar keer zoent, terwijl ze het een jaar geleden nog nooit had gedaan.

Soms legt ze expres tot in detail uit hoe het moet: “Okee, je doet je mond een stukje open en laat je tong een beetje naar buiten komen, net zolang tot je zíjn tong aanraakt. Dan begin je er rondjes omheen te draaien-” en dan is Floor meestal al gillend weggerend (met haar handen over haar oren).

Thomas legt zijn arm om haar heen, eventjes, ze voelt zijn vingers langs haar schouderblad glijden - en ook hoe hij zijn hand weer weghaalt.

Chanelle schuift haar tenen dieper in het zand. Ze vraagt zich af waar ze zal kijken.

Thomas kucht. Dan zegt hij: “Tadaa!”

O ja, dat was waarom ze met hem meeging: Thomas heeft een verrassing voor haar. Eigenlijk zou Chanelle met haar vriendinnen naar een terras op de boulevard gaan, maar Thomas keek haar zó lief aan toen hij vroeg of ze alsjeblieft met hem mee wilde komen.

Wat zou het zijn? Een knuffelbeertje? Een ketting? Een romantische ring? Mét huwelijksaanzoek?

Chanelle glimlacht en wil alvast enthousiast in haar handen klappen, alleen… ze ziet niet waar de verrassing is?

Thomas heeft niks in zijn handen. Op het strand ligt nergens een pakje verborgen, toch?

Ze trekt haar wenkbrauwen op en kijkt hem vragend aan. Haalt hij een grapje met haar uit? Nee, het lijkt alsof hij echt op een reactie wacht. Maar… waar is het cadeau dan?

“Heb je het onder het zand verstopt?” vraagt ze.

“Wat?”

“De verrassing?”

Thomas schiet in de lach. “Nee, joh! Dit is het, dít. Het strand!”

Opnieuw legt hij zijn arm om haar heen, en deze keer laat hij hem liggen. Met zijn andere arm maakt hij het gebaar van een televisiepresentator die laat zien welke prijzen je kunt winnen. Hij showt de rotsen waar ze zojuist overheen zijn geklommen - alsof het geen stapels stenen zijn, maar gouden bergen. Het strand aan hun voeten is mini, je kunt er nauwelijks languit op liggen, maar hij doet alsof het een woestijn is.

“Nou, hoe vind je het?” vraagt Thomas.

Chanelle kan niet helpen dat ze geen hupjes maakt van plezier. Het is niet dat ze het niet mooi vindt, of zo. Het is… dat ze nog nooit zo’n… euh… verrassing heeft gehad.

“Ik zie het al,” zegt Thomas. “Je vindt het niks.”

“Nee, nee, het is heel leuk.” Hier kunnen ze op zich wel blijven om te kletsen. Alleen… Chanelle vraagt zich af bij wie ze nu cappuccino moet bestellen, of een tosti. En zonder stoelen… waar moeten ze dan zitten?

Ze zucht: misschien hebben Anna-Pauline en Laurentien toch wel gelijk. Misschien zijn Thomas en zij te verschillend. Hij zo arm, en zij zo rijk. Elke keer hebben ze totaal verschillende ideeën over wat leuk is...

Thomas zet zijn rugzak in het zand en pakt er een enorme handdoek uit. Hij grijnst: “Ik kreeg bijna strafwerk omdat ik vandaag geen boeken mee had naar school.”

Chanelle lacht terug. Ze beseft wel dat het óók heel lief is dat Thomas dit voor hen heeft bedacht. Een hele middag, helemaal met zijn tweetjes. Hij heeft er speciaal een eigen stukje strand voor uitgezocht - én er zijn schoolboeken voor thuisgelaten, zodat hij in zijn tas ruimte had voor die gigantische badhanddoek.

Zo groot als de handdoek is, zo klein is het strand. Een postzegeltje is het, nou vooruit: een envelop. De badhanddoek beslaat vrijwel al het zand.

Chanelle woont haar hele leven al in Harmelijn, maar ze wist echt niet dat voorbij de rotsenpier nog zo’n mini-stukje strand was.

“Alleen tussen twee en vijf is het droog genoeg om op te zitten,” zegt Thomas. “Daarna komt de vloed en wordt het overspoeld. Daarvóór is het nog te nat.” Tevreden tilt hij een fles cola uit zijn tas. “Ik weet het precies, want toen ik nog bij mijn moeder en stiefvader woonde, zat ik hier vaak dagenlang mijn ellende te overpeinzen. Goddank mag ik nu begeleid op kamers.”

Hij opent de literfles en neemt er een slok uit. Hij houdt Chanelle de fles voor. “Wil je ook?”

Chanelle schudt van nee.

“Een handje chips dan misschien?”

Hij trekt de zak open. “Bitchy Bites Ontvlambaar”. De nieuwste.

Chanelle glimlacht, deze smaak is pas net op de markt gebracht, het zijn een soort hete paprikachips. Ze hebben er stukjes chili doorheen gedaan, sambal, en zelfs wat cayennepeper. De commercial hebben papa en Floor een maand geleden geschoten. Hij gaat zo:

Van bovenaf zie je een simpel dorpje, met een park, een oud station, huizenblokken en een klein strandje aan een meer.

De opvallende kleuren zijn helder als in een Disney-film. De zee is niet gewoon blauw, maar van een diepblauwe en -groenige kleur die doet denken aan een dure smaragd, zoiets.

Op het strand zit een jongen. Verdrietig staart hij naar de zee. Op zijn schoot ligt een boek met foto’s van hem en een leuke meid, met zijn tranen erop.

Achter hem, in de duinen, ligt de ChipsBitch naar hem te kijken. Ze vindt hem duidelijk superleuk, en baalt ervan dat hij liefdesverdriet heeft.

Zodra de jongen even naar rechts kijkt, sluipt de ChipsBitch als een ware katachtige naar hem toe, en zet een zak “ontvlambare” Bitchy Bites bij hem neer.

Voordat de jongen beseft wat er gebeurt, heeft ze hem al in zijn nek gelikt, en is ze terug de duinen in geschoten.

De jongen (gespeeld door zanger Kevin van de populaire boyband B-t(w)eens!) voelt aan zijn oor, hij denkt dat een mug hem heeft gebeten of zo. Hij kijkt om zich heen en ziet dan de zak staan.

Daarna zien we hem met een tevreden gezicht van het strand lopen, met de zak chips in zijn hand. Het fotoboek ligt achter hem, begraven in het zand. En in de duinen laat de ChipsBitch tevreden haar wereldberoemd-in-Nederland-geluidje horen: “Purrr.”

Het was nog een hele ervaring voor Floor om Kevin in zijn nek te likken, haha! Chanelle was mee naar de opnames en kwam niet meer bij. Tijdens de pauzes zei ze steeds tegen Floor: “Je moet hem gewoon likken alsof je hem wel wilt opvreten.”

“Ja,” giechelde Floor dan. “Jij kan het beter doen, want jij bent gewend om te lellebellen.” (Inderdaad; zelfs op de filmset gebruikte Floor het oerhippe woord…)

Chanelle keek geschrokken om zich heen. Want het is niet de bedoeling dat haar vader erachter komt dat ze een vriendje heeft. Die wil er dan natuurlijk alles van weten!

Chanelle neemt een handje chips uit de zak.

“Purrr,” imiteert ze Floor - en schiet in de lach.

Thomas lacht met haar mee. “Ze zijn wel een beetje verkruimeld na een dag in mijn tas.”

“Geeft niks,” zegt Chanelle. “Ik vind het een super-verrassing.” Ze geeft hem een kus. Op zijn mond - op zijn zachte, lieve, volle lippen.

En hij kust terug. Op haar zoute, chipsige (ontvlambare!) mond.

HOOFDSTUK 2

Zie je, het is precies zoals Chanelle het beschrijft als ze Floor wil pesten, hihi: ze heeft haar lippen op die van Thomas gedrukt en doet haar mond een stukje open. Ze duwt haar tong een beetje naar buiten, net zolang tot ze zíjn tong aanraakt.

De eerste keer dat hun tongen elkaar raakten, schrok ze er zelfs wel van - het was een vreemd gevoel dat ze nooit eerder had ervaren. Als je ook alleen maar denkt aan die tongen, is het eigenlijk wel een smerig idee, ja toch? Daar moet je natuurlijk niet te veel bij nadenken...

Maar wat er zo fijn aan is, is de omhelzing van Thomas die erbij hoort. Dat hij zo dicht tegen haar aan ligt en zijn armen zo lief om haar heen heeft. Zijn vingers aaien door haar donkerbruine haren, en al die tijd liggen ze in het zand te zoenen.

Thomas kijkt haar aan. Hij heeft zand in zijn haar en een paar korrels op zijn voorhoofd. Hij fluistert: “Ik vind je lief.”

Chanelle glimlacht. Het is dat ze niet écht in een film zit, anders zou ze zeker weten dat er lichtjes in haar ogen begonnen te schijnen. Ze slaat haar ogen verlegen neer en antwoordt: “Ik jou ook.” Dan drukt Thomas opnieuw zijn lippen op die van haar.

Het is jammer dat Chanelle’s vriendinnen niet kunnen zien hoe lief Thomas is nu ze samen zijn. Dan zouden ze misschien iets beter begrijpen waarom ze is gevallen voor zo’n arme sloeber. Thomas draagt kleren van de markt, dat is natuurlijk een groot verschil met de designer-outfits die Chanelle’s vrienden normaal dragen. Chanelle weet dat haar vriendinnen zich stiekem schamen als ze naast zo’n on-hip iemand moeten lopen - en zij had dat vroeger ook altijd.

Ook nu voelt Chanelle die schaamte soms, eventjes, maar dan schaamt ze zich dáár weer voor en negeert ze het gevoel. Tenslotte kan niet iedereen zwemmen in het geld. Helaas...

Thomas schrok zich rot toen hij begreep dat Chanelle’s achternaam Vincent was. Hij wil namelijk later óók filmmaker worden, en is een grote fan van Charlie. Maar hij gaat er supergoed mee om. Hij heeft nog nooit gevraagd of hij Charlie eens mocht ontmoeten. (Dat deden de andere “vriendjes” vaak meteen de eerste week al.)

En hij wil nooit dat Chanelle voor hem betaalt. Daar is hij te trots voor. Aan de ene kant is dat heel schattig, maar soms is het ook wel eens vermoeiend, vooral als Chanelle heel erg graag iets “rijks” wil doen. Maar ja...

Haar ouders Charlie en Judith waren ook heel arm voordat ze succes kregen, zeggen ze vaak. En ja, met hen is het toch ook goed gekomen?

Thomas kijkt Chanelle diep in haar ogen en geeft haar een knipoog. Zij glimlacht giechelig terug.

Hij loopt elke dag met een rugzak uit het Stenen Tijdperk. Echt erg dus. En vooral: totaal anders dan

Julius.

Julius is de onbereikbare liefde van Chanelle. Nee: hij was de onbereikbare liefde van Chanelle, al zo lang als ze zich kan herinneren.

Hij is maar liefst zes jaar ouder dan zij - wat meteen de grootste reden van zijn onbereikbaarheid is - en tegenwoordig studeert hij al, in Delft. Ze ziet hem dus nooit meer en dat is helemaal niet erg. Want hij is de broer van Daniëlle, de grootste trut van het Berg&Bos College.

Chanelle heeft nooit bij Julius op school gezeten, maar ze zag hem natuurlijk op de benefietfeesten die geregeld worden georganiseerd voor de rijke mensen uit Harmelijn.

Vroeger kwam Chanelle soms bij Daniëlle thuis - dat was voordat ze roddels over Chanelle ging rond bazuinen (alleen maar omdat ze baalt dat zíj niet de rol van ChipsBitch heeft gekregen, en ze denkt dat Chanelle haar vriendin Floor heeft voorgetrokken voor de rol) (wat totaal niet klopt). Gewoon, omdat je nou eenmaal weleens met een meisje uit de klas mee naar huis gaat. Op zulke middagen hoopte Chanelle wel dat ze Julius zou zien, ja.

En als het was gelukt, dan liep ze nog een paar dagen zwijmelend rond. Maar ja: nu is ze eindelijk verliefd geworden op iemand anders, namelijk op Thomas. Dat is toch juist fijn?

Thomas stopt met kussen en komt overeind. Hij trekt zijn T-shirt uit. “Beetje bruin worden,” zegt hij, en gaat weer naast Chanelle liggen. Zij knikt en trekt haar vest uit. Het is zo warm, ze kan gemakkelijk in een hemdje liggen.

Thomas aait met zijn vinger over Chanelle’s gezicht - zo lief, ze krijgt het er warm van. Als zijn vinger bij haar kin is, legt hij zijn handpalm tegen haar wang en leidt zo voorzichtig haar gezicht weer naar het zijne. Chanelle kan niet helpen dat haar gedachten afdwalen zodra ze weer verder gaan met zoenen…

Toen Julius vaste verkering kreeg met Danique (en Chanelle’s hartje brak), overlaadde hij Danique met dure kado’s. Nadat ze allebei zeventien waren geworden, nam hij haar zelfs mee op vliegvakantie. En tja, dat kan Thomas natuurlijk niet voor Chanelle doen…

Thomas kijkt haar weer aan, met die lieve blik van hem. Maar Chanelle kan niet helpen dat ze weer die steek in haar maag voelt. Shit, het is wel een groot verschil of je op vliegvakantie gaat, of naar een postzegeltje strand dat alleen tussen twee en vijf droog is.

“Ik ben blij dat jij mijn vriendinnetje bent,” knikt Thomas.