Spanning in Amerika – De Serieknokker

Uitgeverij: Nanda

Tekst: Nanda Roep

Cover: Silly Productions

ISBN ebook: 9789083312453

Alle rechten voorbehouden

New York City

1

Wat moeten ze doen als oom Mark hen vindt? Als ze hulpeloos blijven zitten, zijn ze zeker verloren. Bezweet kijkt Jasper door de bladeren van de struik waarachter hij schuilt. Zijn hart klopt in zijn keel en hij slikt een aantal keer in een poging zijn ademhaling te kalmeren. Hij kijkt naar Sabine.

‘Nee,’ schudt ze langzaam. Haar ogen zijn groot van angst, ook langs haar gezicht parelen zweetdruppels.

‘We móeten,’ fluistert Jasper.

‘Ik durf niet.’ Haar stem bibbert. Wat als hij hen in elkaar slaat? Hun oor doormidden snijdt? Pas nu ziet Jasper dat het geen zweetdruppels, maar tranen zijn die over haar wangen rollen.

Op handen en voeten kruipt hij naar haar toe. Voorzichtig, ze mogen geen geluid maken. En langzaam, want in het donker van de nacht ziet hij amper een hand voor ogen. De aarde voelt koud in zijn hand en het kriebelt alsof wormen en torren zich uit de voeten maken.

Eenmaal bij zijn zus, slaat hij een arm om haar heen.

‘Als wij hem niet pakken, grijpt hij ons,’ fluistert hij.

Sabines schouders schokken, ze begraaft haar gezicht in zijn hals, even maar. Jasper voelt een rilling over zijn rug.

‘Ik wilde dat we nooit naar New York waren gegaan.’

‘Daarvoor is het nu te laat,’ zegt Jasper.

Het leek allemaal zo mooi. De leraar van haar nieuwe brugklas had gevraagd wat ze later wilde worden. ‘Journalist,’ antwoordde Sabine. Ze had net zo goed ‘verpleegster’ of ‘helper van mensen in nood’ kunnen zeggen. Maar ze was bang dat andere kinderen dat kinderachtig zouden vinden en een journalist deed in haar ogen niet eens zoveel anders. Het schooljaar was pas net begonnen, dus ze was voorzichtig met wat ze zei. Ze wilde dat de kinderen haar leuk zouden vinden, ze hoopte dat ze nieuwe vrienden zou maken. Als je zegt dat je journalist wilt worden, denkt iedereen dat je een bijzonder meisje bent, dat je veel spannende dingen meemaakt. Dat dacht Sabine.

Eigenlijk was ze heel verlegen, het zou lastig voor haar zijn om vreemde mensen te moeten aanspreken, zoals journalisten doen. Maar daar hoefde ze gelukkig nog niet over na te denken. Zo ver was het nog lang niet; eerst moest ze de brugklas zien te overleven.

‘Mooi,’ zei de leraar enthousiast. ‘Dan krijg jij de opdracht om in de herfstvakantie artikelen te schrijven.’

Sabine schrok. Ze wist niet eens hoe dat moest! Radeloos kwam ze thuis.

‘Ik moet stukjes schrijven,’ mopperde ze.

‘Leuk toch?’ antwoordde haar moeder.

‘Ik weet niet eens waaróver!’

‘Over mij!’ riep Jasper. Hij kruiste zijn handen en kneep zijn ogen tot spleetjes, alsof hij net een citroen had gegeten. ‘Iiieieieeiiee,’ gilde hij en hij schopte hoog naar een denkbeeldige vijand.

‘Dat is pas echt stom!’

‘Hoezo? Ik ben straks de beste agent die er bestaat, en dan heb jij alvast een interview met mij!’

Voordat ze naar boven ging, petste ze hem eerst tegen zijn hoofd.

‘Sabine?’ vroeg haar moeder.

‘Ga weg!’

Waarover moest ze schrijven? Over de uitstapjes die ze maakten in de vakantie; naar tante Brecht, ome Dirk en tante Anneke? Over hoe achterlijk Jasper zich dan gedroeg en hoe zij zich eraan ergerde? Dat kon toch niet! Na de vakantie zou iedereen haar eerst uitlachen om de saaie stukjes die ze meebracht, en haar vervolgens links laten liggen of, erger, pesten.

Mama opende de deur en bleef in de opening staan. ‘Je vader en ik hebben het besproken. Als je wilt, mag je deze vakantie met Jasper naar oom Mark.’

Sabine veerde overeind. ‘Echt?’

Mama lachte.

‘Maar ik moet toch stukjes schrijven?’

‘Heb je dan geen zin om dat in Amerika te doen?’

Wauw, oom Mark was… geweldig!

Drie jaar geleden emigreerde hij plotseling naar New York. ‘Om rijk te worden,’ zei hij later. Zodra hij dat was, zou hij voor de ouders van Jasper en Sabine een kasteel kopen met een groot bos eromheen, zodat ze als een heus koningsgezin konden leven.

Als kind wilde ze met hem trouwen. Hij was mama’s jongste broer en maar dertien jaar ouder dan zij, dus het kon best. Niet alleen was hij knap, hij maakte bovendien voortdurend grapjes. Als hij in de zomervakanties op bezoek kwam, zong hij haar toe:

‘Sabine van der Vleit

Is een knappe meid

Met een mooi gezicht

Ze is mijn allerliefste nicht’

Terwijl hij zong, kietelde hij in haar zij, waardoor ze gillend van de lach over de grond rolde. Jasper spoot hem met zijn waterpistool nat en Sabine probeerde uit alle macht te ontsnappen.

‘Sabine wil graag weg

Wat heeft ze toch een pech

Want ook al wordt ze groot

Ik geef haar toch de kieteldood.’

Dan, plotseling, liet hij haar los. Geschrokken keek hij naar Jasper. ‘Niet bewegen!’ riep hij.

‘Wat is er?’ piepte Jasper. ‘Een wesp?’

‘Stil!’ zei Mark.

Voorzichtig stak hij zijn hand uit; Jasper bleef stokstijf staan. Dan haalde hij een briefje van tien tevoorschijn uit Jaspers oor en lachte. ‘Gelukkig, het betekent alleen maar dat je ijsjes moet halen.’

‘Jippieieie,’ riep Jasper.

Oom Mark kon óók nog goochelen en Sabine zuchtte verliefd.

‘Ik wil gráág naar Amerika,’ zei Sabine.

‘Fijn,’ zei mama. ‘Mark vindt het ook goed. Ik zal meteen tickets bestellen.’

2

‘Het Empire State Building is driehonderdeenentachtig meter hoog, wist je dat? Vroeger was het het hoogste gebouw ter wereld, maar toen ze–’

‘Wil je nu eindelijk je mond houden?!’ riep Sabine getergd. De hele vliegreis, die minstens zes uur duurde, had Jasper haar zitten doorzagen over wissewasjes die met New York te maken hadden. ‘Sabien, wist je dat McDonald’s al ruim veertig jaar bestaat?’ Of: ‘Moet je horen, Sabien, Amerika werd rond het jaar 1500 ontdekt door Columbus. Omdat hij dacht dat hij in Indië was, noemde hij de bewoners Indianen!’ Misschien was het best interessant, maar niet uren achter elkaar! Ze werd er gek van!

Machteloos keek ze naar de stewardessen en die hadden ook medelijden met haar, ze wist het zeker. Maar praten is helaas niet verboden, dus kon niemand hem zeggen dat hij nu écht stil moest zijn. Sinds wanneer was hij gestopt alleen maar aan karate te denken? Ter voorbereiding van zijn baan als agent?! Sinds wanneer had hij zich in Amerika verdiept?

‘Move it! Move it!*’ riepen douanebeambten. (*Doorlopen!)

‘Hou je mond en loop door!’ siste Sabine. Ze stonden met zeker driehonderd andere mensen in de ontvangsthal van het JFK- vliegveld, maar het kon haar niets schelen. Jasper ergerde haar en dat mocht iedereen weten! Ze mopperde: ‘Wat duurt het lang.’

‘Wees blij,’ zei Jasper. ‘Ze moeten iedereen goed controleren. Amerika heeft het hoogste aantal seriemoordenaars ter wereld, wist je dat? Ze moeten uitkijken dat ze niet nóg meer idioten binnenhalen. Niemand weet hoe het komt, trouwens, dat zoveel mensen hier gaan moorden…’

‘Nu hou je op!’

‘Sorry hoor…’

Zwijgend wachtten ze op hun beurt. Er waren twintig loketten, maar daarvan waren er maar zes open. Om de minuut konden ze tien stappen zetten.

Sabine had last van het tijdverschil; ze had jetlag. In New York is het zes uur vroeger dan in Nederland; hier was het negen uur ‘s avonds, dus in Nederland was het al drie uur ‘s nachts. Ze gaapte.

Toen ze eindelijk langs de douane waren gekomen, gingen ze op zoek naar oom Mark.

De ontvangsthal was een ruimte met twee glazen wanden, waarachter Aziaten opeengepakt stonden te kijken of ze iemand kenden.

‘Moet je kijken,’ lachte Sabine. ‘We zijn in China!’

‘Wil je dat ik foto’s maak?’ vroeg Jasper.

‘Ja,’ zei Sabine. ‘Dit is leuk voor een stukje.’

In gedachten zag ze het artikel voor zich. De titel werd: In Amerika word je opgewacht door Aziaten. Als dat geen nieuwtje was, wist ze het niet meer. Net toen ze uit haar tas een schrijfblok wilde pakken, hoorde ze:

‘Kijk eens naar die sjieke heer

Heeft u die dame al gezien?

Ach, ik geloof mijn ogen niet meer:

’t Is Jasper met zijn zus Sabien!’

Met een ruk draaiden ze zich om: ‘Oom Mark!’

‘Wat zijn jullie groot geworden!’ imiteerde hij tante Annie en ze kregen dikke zoenen op hun wang. ‘We gaan direct naar de auto, goed?’

Uit de autoradio klonk muziek en oom Mark babbelde honderduit. ‘Hier kun je doen wat je wilt. Amerika is het land van de onbegrensde mogelijkheden – snap je wat ik bedoel? Iedereen kan miljonair worden. Of, zoals ze zeggen: van krantenjongen tot krantenmagnaat.’

‘Iedereen?!’

‘Je moet er hard voor werken, natuurlijk.’

‘Natuurlijk.’

Ze reden over de Long Island Expressway West; een snelweg met zes rijstroken.

‘Moet je die zien!’ Jasper wees naar een wagen die Sabine slechts uit tekenfilms kende. De auto was blinkend wit en twee keer zo lang als die van oom Mark. De bestuurder stapt normaal voorin en de passagiers achterin, maar deze auto had nóg een deur aan de zijkant. Wie erin zat, konden ze niet zien, want de ramen waren donker gemaakt; geblindeerd.

‘Die is vast zo rijk als Dagobert Duck,’ zei Sabine.

‘Het World Trade Center was vierhonderd meter hoog. Wist je dat, Sabien? Het was niet gewoon één gebouw, maar het waren twee torens. Die hadden ieder honderdtien verdiepingen! Kan je het je voorstellen?!*’ (*Deze twee torens werden de Twin Towers genoemd. In 2001 zijn terroristen er met gekaapte vliegtuigen in gevlogen. 11 september 2001 wordt vaak aangeduid als 9/11. Bijna drieduizend mensen zijn omgekomen en de beide torens zijn die dag verwoest. Tegenwoordig is er een herdenkingsmonument te zien.)

Sabine keek, maar was te laat; de auto zoefde de Midtown Tunnel al in.

Een stem op de radio zei: ‘We onderbreken onze uitzending voor een bericht over de Serieknokk-’

Oom Mark draaide de radio uit.

‘We rijden nu onder water naar het eiland van Manhattan,’ zei hij. ‘Ik zal jullie straks uitleggen hoe New York City in elkaar steekt.’

‘Dat weet ik al,’ pochte Jasper.

‘Hoe dan?’

‘Toen u hier ging wonen, ben ik boeken over New York gaan lezen.’ Jasper glunderde van trots en Sabine stak haar tong naar hem uit. De slijmbal.

Het appartement van oom Mark was in Manhattan, een wijk in New York. Op het eerste gezicht verschilde de straat niet zoveel van een in Amsterdam. De statige huizen waren van baksteen en boden per verdieping woonruimte aan verschillende mensen. Oom Mark woonde helemaal bovenin, op de zolder. Aan de voor- en achterkant zaten ontzettend veel ramen, zelfs in het plafond zat er een, waardoor ze de maan en de sterren helder konden zien.

‘Wat mooi,’ zeiden Jasper en Sabine.

Hij had drie televisies; een in de woonkamer, een in de keuken en een in de slaapkamer. Een twee- en een driezitsbank, plús een lekkere fauteuil.

‘Het is anders nog geen kasteel.’ Mark leek het zowaar ècht erg te vinden.

‘Maar wel bijna!’

Als je de keukendeur opende, kwam je op het balkon, waar een trap aan vast zat die helemaal naar beneden leidde. De brandtrap. Sabine keek erlangs naar de stoep, een behoorlijk aantal meters onder haar. Inbrekers konden gemakkelijk bij alle verdiepingen komen. Vond Mark dat niet eng?

‘Waar slapen wij?’ vroeg Sabine.

Maar Mark gaf geen antwoord. Sinds hij had gezegd dat zijn huis ‘nog geen kasteel’ was, had hij niet meer bewogen. Alleen in zijn ogen fonkelde een glinstering.

‘Hallo? Oom Mark?’

Omdat hij nog steeds niets zei, gilde Jasper lomp om aandacht: ‘Hoewééjjiii!!!’

‘Wat moet je!?’ blafte Mark onverwacht. Zijn gezicht zag grauw en zijn voorhoofd was gegroefd. Het duurde een paar tellen. Sabine en Jasper hielden hun adem in. Toen glimlachte hij verontschuldigend. ‘Eerst vertel ik jullie hoe New York City in elkaar steekt.’

3

Met zijn drieën zaten ze aan de keukentafel over een papier gebogen.

‘New York ligt in de Atlantische Oceaan en bestaat uit allerlei eilanden,’ zei oom Mark. Hij tekende met een dunne pen een ovaal.

‘Snap je dat, Sabien?’ vroeg Jasper, ‘Denk maar aan de Nederlandse Waddeneilanden: Texel, Vlieland, Terschelling, Ameland en Schiermonnikoog. Als die samen één stad zouden vormen, leken ze op New York City.’

Dit meen je niet, dacht Sabine. Jasper zit mij les te geven!

In plaats van op hem te schelden of hem een tik te geven, glimlachte ze. Wat moest ze anders, nu oom Mark ernaast zat?

‘Heel goed,’ zei die. ‘NYC bestaat uit vijf wijken, die de Amerikanen boroughs noemen.’ Hij wees. ‘Dit is Long Island.’

‘Hier zijn we aangekomen,’ knikte Jasper naar zijn zus.

Stop daarmee! dacht ze. Ze hoopte dat Mark de ergernis in haar ogen zou zien en Jasper zou zeggen dat hij stil moest zijn. Maar helaas, hij keek naar zijn papier, waar hij een stip in het ovaal zette en de naam van het vliegveld eronder: JFK.

‘Long Island is 120 mijlen breed, dat is 193 kilometer. Het bestaat uit vier delen, waarvan er twee bij NYC horen: Queens en Brooklyn.’

‘Wist ik,’ zei Jasper.

‘Zowel in Brooklyn als in Queens wonen zo’n tweeëneenhalf miljoen mensen, dat is samen al bijna een derde van alle Nederlanders!’

‘Ja, want Nederland heeft ruim zeventien miljoen inwoners. En tweeënhalf plus tweeënhalf is...?’

‘Zesentachtig,’ sneerde Sabine.

‘Fout.’ Jasper liet alle vingers van zijn rechterhand zien; vijf, en knikte naar haar.

Links van het ovaal tekende oom Mark een cirkel. ‘Dit eiland is een aparte borough die Staten Island heet.’

‘Ongeveer dertig jaar geleden is een brug gebouwd tussen Brooklyn en Staten Island; pas toen konden mensen met de auto heen en weer. Of niet, Mark?’

‘Precies,’ lachte die. ‘Nu begint het een beetje stedelijk te worden, maar ruwweg zou je kunnen zeggen dat Staten Island van alle wijken het meeste een dorp is.’

‘Inderdaad.’

Sabine klemde haar kaken op elkaar.

Oom Mark tekende een rechthoek linksboven Long Island.

‘En hier woon jij.’ Triomfantelijk prikte Jasper zijn wijsvinger op het papier.