Table Of Contents

Thomas en Taleesa;Het verhaal van je leven

Arme Thomas moet een rimpelig stofnest kussen

Het advies van meester Wilbert

De opwinding en zijn bonzende hart maken Thomas duizelig

Een prachtig hart, met een ridderpijl erdoor

Stofzuigen voor NimfoBattle

Thomas wordt meegezogen in een spinnende draaikolk

Een gemeen briefje in een pennenbakje

De liefdeshoek op de klassenavond is de perfecte oplossing

Trouw met mij, schone vrouwe!

In het keukenkastje staan pijnstillers

Doe maar van alles wat

Het negende level van Nimfobattle is niet makkelijk

In zijn hoofd spatten zeepbelletjes uit elkaar

Jij bent… helemaal niet zo groot

Ze heeft snoep gestolen en op bruggen gedanst

Het verhaal gaat dóór…

Meer van deze auteur

Thomas en Taleesa;Het verhaal van je leven

Uitgeverij Nanda

Tekst: Nanda Roep

Coverillustratie: Silly Productions

ISBN e-book: 9789083312460

Alle rechten voorbehouden.

Arme Thomas moet een rimpelig stofnest kussen

Dit verhaal gaat over kijken. Over kijken en zien. Het gaat ook over groot worden. En over groeien. Het gaat over pesten en verkering, over snoepen en overleven. Zelfwaardering en vertrouwen. Over verhalen vertellen, luisteren en horen. (Stelen en onderduiken.) Maar vooral gaat het, over die arme Thomas Misha uit Bromberg.

Vol afgrijzen kijkt hij in de spiegel; moet hij zó over straat?

In zijn haren heeft zijn moeder een scheiding gekamd, rechts van het midden. Zo’n scheiding die je ziet in zwart-wit films van vroeger, zo eentje waarbij je een brede streep witte hoofdhuid ziet. Niet een vlotte, rommelige scheiding waarvan je haren cool over je voorhoofd vallen, maar een ouderwetse sukkelscheiding met sprieten haar langs je oren.

In zijn smetteloze broek zit een vouw. Mama’s gezicht liep zowat rood aan toen ze het strijkijzer op de stof perste om de vouw zo scherp te krijgen. Niet alleen als hij staat, maar zelfs als hij buigt of zit, staan de randjes van de vouw overeind. Het is een ouwelullen-broek. En Thomas moet hem aan.

Op die broek draagt hij zijn overhemd: een witte blouse waarvan de stof zo stijf is, dat hij zijn armen amper kan buigen. Het bovenste knoopje moest per se dicht, omdat het volgens mama anders slordig wordt. Dus krijgt hij nu nauwelijks lucht. Moedeloos laat Thomas zijn schouders zakken.

In de badkamer doet mama groene oogschaduw op. Papa staat zich te scheren. Ze sprenkelen met zoveel eau de cologne, dat Thomas ervan moet niezen. ‘Over een paar minuutjes gaan we,’ zeggen ze.

Hij kijkt naar zijn computer. ‘Speel mij!’ lijkt Danger Living part III te wenken. Hij is al bij het vierde level, waar de zombies je achterna komen.

‘Ik mag niet,’ fluistert Thomas. ‘Ik moet naar oma.’ Zelfs de game á go go die hij voor zijn verjaardag kreeg kan niet mee, want die past niet in de zakken van deze vreselijke broek. Ook de tekening die hij voor Taleesa maakt, moet wachten en zijn voetbalschoenen liggen doelloos in de hoek.

Thomas zucht. Iedere zondag hetzelfde verhaal: mama hijst hem in afschuwelijke stijve kleren die kriebelen en prikken. Terwijl kinderen uit de klas voetballen op het veldje voor de deur, moet hij droge koekjes eten en slappe limonade drinken. ‘Speciaal voor jou gekocht,’ zegt oma, maar Thomas lust eigenlijk alleen cola met chips - ook al vindt mama dat onzin.

Wanneer oma haar dunne lippen tuit, glinstert het speeksel hem tegemoet. Als ze hem kust, trekt ze Thomas’ wang zowat vacuüm zoals je een leeg colaflesje vacuüm kan zuigen; als je je lippen eromheen legt en dan zuigt, blijft het flesje aan je mond bungelen. Zo kust oma hem. Maar dan met kwijl. Nog lang na de zoen plakt een rode vlek tegen zijn gezicht. Andersom drukt ze hem tegen haar wang, alsof zij een wespensteek is die hij moet uitzuigen. Vreselijk, die kus.

Haar wangen zijn zó gerimpeld, dat je er kleine dingetjes in zou kunnen verstoppen. Een katjesdropje, bijvoorbeeld, zou je niet gemakkelijk terugvinden in oma’s rimpels. Haar rimpels zijn nog dieper dan die van een hond. Thomas hoopt altijd maar dat ze niet alleen haar gezicht, maar ook de binnenkant van haar rimpels wast. Hij moet er niet aan denken wat een plakkerig stofnest oma’s gezicht misschien is.

Helaas is haar huid niet even stevig als die van een hond, maar dun als een stoffen zakdoek (die je al een paar keer hebt gebruikt). Zo ruikt het; naar een oude, gebruikte zakdoek. Het voelt alsof zijn neus dwars door haar huid heen haar bedompte, tandeloze mond binnengaat als hij haar kust.

Ooo, hij wil niet, hij wil niet!

‘We gaan,’ zegt papa.

‘Nee!’ gilt Thomas.

‘Pardon?’ vraagt mama.

Geschrokken kijkt Thomas zijn ouders aan. Hij moet oppassen – voor hij het weet, heeft ‘ie weer een middag huisarrest te pakken. Hij slaat zijn ogen neer.

‘Dat dacht ik,’ zegt zijn vader.

Mama trekt een streng gezicht. ‘Oma is altijd blij om je te zien, dus een keer per week mag je wel een bezoekje brengen.’

‘Maar…,’ fluistert Thomas, ‘wat heb ik eraan.’

‘Daar gaat het niet om,’ zegt zijn moeder. Ze trekt haar nette lange jas aan.

Papa opent de deur. ‘Hup, de auto in.’

Net als hij naar buiten wil stappen, ziet Thomas haar staan. Taleesa. Ze staat op het voetbalveld! Dat de jongens hem iedere zondag zien in deze vreselijke uitdossing, is tot daar aan toe. Ze roepen hem na en maken ook op school opmerkingen. ‘Tijd voor je dutje, ouwe,’ sissen ze bijvoorbeeld. Marwin is het ergst. Die trekt zelfs aan Thomas’ haren om de scheiding na te doen.

Maar Taleesa... heeft hem zo nog nooit gezien! En ze mág hem zo ook niet zien! Wat moet hij doen?!

Als zijn moeder de deur uitstapt, grijpt hij haar mouw. ‘Ik moet even…,’ stottert hij, en kruipt weg achter haar jas. Niemand hoeft hem te zien, zo, achter haar rug.

‘Wat doe je?’ vraagt mama giechelend. Maar Thomas kan er niet om lachen. Dit is bittere ernst. Als Taleesa hem nu ziet, gaat hij namelijk dood.

‘Maar lieverd!’ kirt mevrouw Misha luid.

Thomas draait met zijn ogen. Mama begrijpt niets van zijn ‘vlucht’. Ze roept en lacht zo hard, dat de jongens op het veldje het zeker horen. Taleesa vast ook. Hij durft niet te kijken en maakt zich nog wat smaller, maar zij schreeuwt door de straat: ‘Je kietelt, hihi!’

Zo’n erge nachtmerrie heeft Thomas nooit gehad.

Papa staat erom te lachen.

Mama draait zich om en begint nu aan hém te plukken. ‘Ik pak je terug!’ Ze lacht. Haar rode nagels schuren langs zijn oksels.

‘Nee!’ gilt Thomas. Hij duwt tegen mama’s schouders in een poging haar terug te draaien, gewoon, met haar rug naar hem toe.

‘Au!’ roept mama. ‘Mijn arm!’ Ze laat Thomas los.

‘Net goed!’ schreeuwt Thomas. Hij wil de auto invluchten en zich onder de achterbank verstoppen, maar papa grijpt hem in zijn nek.

‘Zo doe je niet tegen je moeder,’ zegt hij. ‘Bied je excuses aan.’

De jongens op het veld beginnen te lachen. Taleesa kijkt verbaasd op. Was hij nu maar dood…

---

‘Dag jongen, wat fijn je te zien,’ zegt oma. Haar stem kraakt als de schreeuw van een raaf: kraaa. Kloddertjes kwijl glijden via haar mondhoeken naar haar gerimpelde kin. Als ze een koekje eet, blijven altijd kruimeltjes achter op haar wangen. Die blijven de hele middag kleven omdat oma ze zelf niet wegveegt en niemand er iets van zegt.

‘Hoi,’ mompelt Thomas. Hij is nog altijd pissig. Om zijn kleren en op mama.

‘Krijg ik geen kus?’

‘Nee.’

‘Echt niet?’ Oma kijkt treurig.

‘Natuurlijk wel, mama’ zegt papa. Hij duwt Thomas naar voren.

Het advies van meester Wilbert

‘Hou hem vast,’ zegt Marwin.

Thomas kan trappelen en schreeuwen wat hij wil, maar Aram en Ray laten hem niet gaan. Marwin loopt op hem toe. ‘Even kijken... hoe moest het ook alweer?’

In zijn linkerhand heeft hij een enorme pot gel, waar hij met zijn rechterhand diep ingrijpt. ‘Hier een kloddertje,’ zegt hij. ‘En hier. En hier. Ooo, wat ben je móói!’

‘Klootzak!’ roept Thomas, zijn stem slaat over.

‘Laat hem los,’ zegt Marwin dan.

Dat doen Aram en Ray, en Thomas valt op de grond. De jongens lopen schaterlachend weg.

Daar zit hij... Met dikke klodders kleverige gel op zijn hoofd, die onderhand over zijn wangen beginnen te druipen. Het lijkt alsof een zombie uit level vijf op zijn kop heeft gekotst. ‘Fuck,’ zucht hij. Hij krabbelt overeind en wandelt naar de wc’s.

---

‘Hier ben je!’ zegt meester Wilbert vriendelijk. ‘Waarom ben je niet bij de les?’

Thomas haalt zijn schouders op. Hij is eerst tegen de muur van de wc’s gaan staan en heeft zich daarna op de grond laten zakken. Het enige dat hij mist, is een fles sterke drank, vieze kleren en een stoppelbaard. Hij zit er precies bij als een zwerver, zo ongelukkig is hij.

‘Ik heb de anderen een opstel laten schrijven zodat ik tijd had jou te zoeken.’ Thomas haalt een verfrommeld papiertje uit zijn zak en geeft het de meester. Die vouwt het open en leest in krabbelig handschrift:

Lekkere gladde, glimmende haartjes voor jou, Misha!

Het lag op zijn stoel toen Thomas vanmorgen de klas inkwam. Overal kunnen ze liggen, de briefjes; in zijn tas, op zijn tafeltje, maar ook in zijn jas. Thomas heeft zelfs weleens zo’n briefje uit zijn broekzak gehaald! Aram en Ray doen die erin voor Marwin, maar Thomas heeft het ze nooit zien doen. Kennelijk staat hij vaak zo te dromen, dat ze hun gang kunnen gaan, of misschien gebruiken ze hun pauzes ervoor. Tijdens gym hangt zijn broek natuurlijk in de kleedkamer, dan kunnen ze er gemakkelijk bij, en de jassen moeten aan de kapstok. Ach, wat maakt het ook uit.

Meester Wilbert kijkt hem vragend aan. ‘Lekker gladde haren? Lekkere klodders, bedoel je!’ De meester hurkt en wrijft over Thomas’ hoofd. ‘Ik herken het handschrift van Marwin uit duizenden.’ Hij staat op om zijn handen af te spoelen. ‘Waarom doet hij dit, Thomas?’

Thomas haalt zijn schouders op.

‘Dat weet je toch wel?’

‘Om een scheiding te maken,’ pruilt Thomas.

‘Een scheiding? In je haren?’

‘Dat heb ik elke zondag. Als we naar oma gaan.’

‘Vindt oma dat mooi?’

‘Mama zegt van wel.’

‘Vreemd...’

‘Ik krijg een vouw in mijn broek.’

‘Brrr.’

‘En mijn overhemd moet tot het bovenste knoopje dicht.’

‘Benauwd, hoor.’

Meester Wilbert is altijd zo aardig, het liefste zou Thomas in zijn armen kruipen en eens flink uithuilen. Dat doet hij niet, hij durft het niet. Hij bijt op zijn lip, maar toch rolt een kleine traan over zijn wang. ‘Oma stinkt. Iedereen lacht me uit.’

Meester Wilbert kijkt Thomas langdurig aan. Hij krabbelt over zijn kin en fronst zijn wenkbrauwen. ‘Mmm, mmm,’ doet hij. Hij sluit zijn ogen totdat hij Thomas alleen nog door het kiertje tussen zijn wimpers ziet. ‘…En je oma?’ vraagt hij dan.

‘Oma ruikt naar ziekenhuis en geeft kleffe natte zoenen. Ze zit onder de rimpels en daar zit schimmel tussen. Ik weet het zeker, ik kan het ruiken.’

Meester Wilbert lacht. ‘Dat is ook niet aardig!’

‘Het is echt zo!’ Toch glimlacht Thomas alweer.

Meester Wilbert laat zich ook op de grond zakken. Hij propt zijn lichaam tussen de wc-deur en de muur, waardoor zijn schouders stevig tegen die van Thomas worden gedrukt.

‘Je vergeet één ding,’ zegt meester Wilbert.

‘O?’

‘Jouw oma is oud. Hoe oud?’

‘Vijfentachtig.’