HET APOCALYPSVERBOND - DE VAN HELSING KRONIEKEN 1

MORGAN BLADE

Eerste druk oktober 2019

Copyright © 2019 Morgan Blade

Copyright © 2019 Kabook Uitgevers

Omslagontwerp Albadoro Publishing

Omslagbeeld iStockphoto

Kabook Uitgevers is een imprint van Kabook Publishing

Voor meer informatie kijk op: www.kabook.nl

Namen, personages, bedrijven, plaatsen, evenementen, locaties en incidenten zijn ofwel de producten van de verbeelding van de auteur of worden op een fictieve manier gebruikt. Elke gelijkenis met echte personen, levend of dood, of feitelijke gebeurtenissen is puur toevallig. Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag verveelvoudigd, opgeslagen of openbaar gemaakt worden, in enige vorm of op welke andere manier, hetzij elektronisch, mechanisch of door fotokopie, of enig andere manier, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de auteur.

V E R S C H E N E N

Eerder verschenen boeken van Morgan Blade:

Muse Academy (1) Het geheim van Helikon

Muse Academy (2) Zwarte Magie

Hoofdstuk 1- Date met de dood

Op het moment dat ik dacht te sterven, likten er verschroeiende vlammen aan mijn huid. Ik had honderden verhalen gehoord over hoe mijn soort eeuwen voor mijn geboorte werd veroordeeld tot de brandstapel. Honderden verhalen over hoe een dood door vuur zowat de pijnlijkste manier was om te gaan. Nu wist ik dat dit geen fabeltje was.

Het vuur hapte gretig in mijn huid en blaren zwollen op mijn armen. Zo'n vreselijke pijn had ik nog nooit gevoeld. En de hitte! Die was zo verstikkend dat ik even dacht dat ik eerder zou smelten dan tot een hoopje as opbranden. Ik keek naar het plafond, dat zwart zag van de rook, en bad naar de hemel. Alsjeblieft, als ik hier moet sterven, laat het dan snel gaan.

Boven het hevige geknisper van vuur uit hoorde ik geschreeuw. Hulpkreten die van buiten kwamen en gekreun dat rondom me stilaan verstomde. In de verte weerklonk het schelle geluid van brandweersirenes. Of was dat slechts fantasie? Echt of niet, ik wist dat ze voor mij toch te laat zouden komen.

Maar dat was oké. Ik was klaar om te sterven. Tenminste, dat dacht ik. Ik was hier naar binnengestormd met een duidelijk doel voor ogen en dat had ik volbracht. Mijn naam zou niet in de kranten te lezen zijn, aangezien niemand me hier kende, maar ook dat was oké. Ik hoefde geen faam en glorie, ik wilde geen held zijn. Ik wilde alleen helpen en als dat mijn einde zou betekenen, dan was het zo. In de allesverslindende hitte van het vuur zou ik sterven, net zoals vele van mijn voorouders voor mij hadden gedaan. Ik liet mijn ziel los, klaar voor het volgende avontuur. In gedachten nam ik afscheid van mijn herinneringen, van mijn vrienden, mijn dromen en nachtmerries. Ik overliep het hele lijstje totdat er niets meer over was. Totdat ik niet meer voelde dan innerlijke vrede. Het was goed zo. Het was genoeg geweest.

Nog geen seconde later was die onuitstaanbare hitte niet meer te bespeuren. Geen pijn, geen geschreeuw meer. Alleen een kille kou die me deed denken aan een ondergrondse graftombe.

Mijn ogen hadden enkele minuten nodig om aan de duisternis te wennen. Langzaam maar zeker begon ik vage contouren te zien in het donker. Helder zien kon pas toen iemand met zijn vingers knipte en daarmee de vuurtoortsen aan de gladde muren tot leven bracht.

Ik nam mijn nieuwe omgeving in me op. Een kale, kille ruimte met vochtige rotswanden en een plafond dat zo hoog boven mijn hoofd hing dat ik het niet eens kon zien. Bij de neuzen van mijn sneakers begon een lange, zwartkleurige loper die aan de kanten was vol geborduurd met gouddraad. De loper liep enkele meters verder over de grijze vloer en verdween onder een statige troon die leek te bestaan uit één enkel rotsblok. Met veel precisie waren er honderden schedels in de rots gehouwen. Hun lege oogkassen leken me te volgen naar welke kant ik ook keek of bewoog.

Er zat een man op deze bizarre troon. Hij was mager en lang, een beetje het slungelachtige type. Toch was dat slungelachtige snel vergeten als je zijn dure maatpak en glimmende leren schoenen zag. Zijn sneeuwwitte haar was strak naar achteren gekamd en zijn donkere ogen namen me rustig op.

Een koude rilling liep over mijn rug toen ik besefte waar ik was.

Ik stond in de troonzaal van Dood.

'Lux Sterling.' Mijn naam viel moeiteloos van zijn lippen. Hij ontrolde de oude perkamentrol die op de stenen armleuning van zijn troon had liggen wachten. 'Je bent vroeg hier. Veel te vroeg zelfs.'

'Geloof me, doodgaan stond vandaag ook niet op mijn to-do-lijstje.' Ondanks het vredige gevoel dat ik eerder had, kroop de angst nu langzaam via mijn tenen naar boven. Alleen weigerde ik om als een bang schaapje voor de heerser van de Onderwereld te staan. Ja, ik was dood. Maar dat betekende nog niet dat ik mijn waardigheid moest begraven.

Dood glimlachte zowaar en ik kon zweren dat zijn blik even leek op te warmen.

'Je hoorde helemaal niet op dat feestje te zijn,' sprak hij uiteindelijk. 'En je hoorde er al helemaal niet te sterven. De vraag is dus: waarom gebeurde dat toch?'

'Ik kon die mensen toch niet aan hun lot overlaten?' verdedigde ik mezelf. 'Wat een idee ook om een feest te organiseren in een oud, verlaten pakhuis.'

'Ah.' Hij leunde voorover in zijn ongemakkelijke fauteuil. 'Je wilde de held uithangen.'

'De held?' Mijn lach echode door de ruimte voor hij werd opgeslokt door de duisternis. 'Ik hoef geen parades of schouderklopjes. Het enige wat ik wilde, was bewijzen dat niet alle magische wezens slecht zijn. Dat ik niet slecht ben.'

Iedereen had gedacht dat het makkelijker zou worden voor ons, de magische wezens, als de mensheid van ons bestaan wist. Dat we in vrede en harmonie zouden kunnen samenleven. Het lukte ook. Tenminste, voor enkele jaren. Daarna staken er steeds meer magische bedreigingen de kop op. Als gevolg daarvan bestempelde de mensheid elke vorm van magie als slecht en gevaarlijk. Mensen op straat liepen in een grote boog om ons heen en vermeden het Magisch District al helemaal. En dat allemaal uit angst.

'Dus rende je het brandende gebouw binnen, probeerde zo veel mogelijk mensen te redden en kwam zo aan je vroegtijdige einde,' somde Dood de gebeurtenissen op. 'Zelfs jonge Heksen als jij weten beter dan een Demonencirkel in hun eentje aan te vallen.'

'Ze wilden al die mensen offeren. Ik moest toch iets doen?' Ik stak mijn handen wat ongemakkelijk in de zakken van mijn leren jasje. 'En het is trouwens niet voor niets geweest. Ik heb tientallen mensen kunnen redden en twee van de zes demonen met me meegenomen naar de Onderwereld. De Demonencirkel is dus op non-actief gezet.'

'Ja, en jij ook.' Dood zwaaide met zijn perkamentrol in de lucht. 'Zie je deze lijst, meisje? Hierop staan de namen van een ieder die ik verwelkom in mijn rijk.'

'Ik denk dat de meesten niet staan te popelen om op je gastenlijst te mogen staan.'

'Ze hebben geen andere keuze,' onderbrak hij me bruut. 'Wanneer ik hen roep moeten ze komen. Maar jou heb ik niet geroepen.'

'Tja, dan zitten we allebei met een probleem.' Ik haalde mijn schouders op en probeerde daarmee de rilling te verbergen die door mijn lijf ging. 'Jij hebt geen plaats voor mij, ik wil niet dood zijn. Dus wat doen we nu?'

Dood staarde me enkele minuten stilzwijgend aan. Zijn lege blik deed me nogmaals inwendig huiveren, maar ik was te koppig om hem te laten zien dat ik bang was. Dat zou nu toch niet helpen.

'Voor elk probleem is er een oplossing,' mompelde hij plots, al klonk het in de doodstille zaal haast als een donderslag. 'Ook voor dit probleem. Vertel me, jonge Sterling Heks, heb je ooit gehoord van Gabriel van Helsing?'

'Van Helsing?' Ik knipperde een keer of drie met mijn ogen om er zeker van te zijn dat hij geen grapje maakte. 'De legendarische monsterjager waarover ouders van het magische ras hun kinderen spookverhalen vertellen zodat ze zich gedragen? Degene die Dracula stopte? Dat oude sprookje?'

'Het is geen sprookje,' onderbrak Dood me. 'Gabriel van Helsing heeft wel degelijk bestaan. Een tijd geleden, een tijd die jij in eeuwen telt maar ik als dagen beschouw, verscheen hij net zoals jij veel te vroeg in mijn troonzaal. Van Helsing zou op een jachttrip met enkele vrienden gaan, maar zijn dochter werd ziek. Daarom bleef hij in het dorp en was hij aanwezig toen Dracula en zijn bruiden aanvielen. Hij was onder de gelukkigen die stierven, anderen werden herboren als Dracula's duivelse marionetten.'

'De grote hoektandenplaag aan het eind van de negentiende eeuw.' Ik herinnerde het me van de saaie magische geschiedenislessen op school. De opmars van Vampiers was toen uitvoerig besproken, alleen waren de namen Dracula en Gabriel van Helsing nooit gevallen.

'Ik kon het niet aanzien dat die veredelde vleermuis zich God waande en besliste over wie bleef leven en wie stierf,' ging Dood verder.

'Natuurlijk kon u dat niet,' reageerde ik meteen. 'Dat is namelijk uw werk.'

Hij besloot mijn opmerking te negeren. 'Om die reden bood ik Van Helsing een deal aan, een pact. Ik zou hem terugsturen naar de wereld van de levenden, zodat hij wraak kon nemen op Dracula. Al wat ik van hem verlangde als tegemoetkoming was dat hij in zijn tweede kans op leven een beschermengel werd van het mensenvolk. Hij was mijn zwaard, degene die de mensen beschermde tegen bedreigingen van magische aard.'

'U wilde herstellen wat Dracula in gang had gezet,' besefte ik. 'U wilde de schaal weer in evenwicht brengen.'

Dood knikte bedachtzaam. 'Van Helsing was de eerste, en tot nu toe ook de enige, aan wie ik zo'n tweede kans heb gegeven. Maar misschien wordt het tijd dat ik voor een tweede keer deze uitzondering in het leven roep.'

'Ho, wacht even… U wilt mij terug naar boven sturen om beschermengel te spelen van de mensheid? Begrijp me niet verkeerd, ik voel me gevleid, maar uhm,' ik wees naar mezelf, 'ik ben niet bepaald een engeltje.'

'Maar je bent wel een zwaard,' sprak Dood. 'Er is een storm op komst, Lux. Een storm die wel eens heel de wereld, magisch en niet, op zijn knieën zou kunnen brengen.'

Het was de eerste keer dat hij me bij mijn voornaam had genoemd. Dat hij geen grapje maakte wist ik dit keer zeker. 'Wat voor storm?'

'Turbatio Mala.'

Mijn Latijn was wat roestig en kwam vooral uit oude spreukenboeken, maar ik wist wel dat het vrij vertaald iets als 'de kwade chaos' betekende.

'Het is een oud genootschap dat gelooft dat magie moet overheersen,' legde Dood uit. 'En liefst de duistere kant ervan. Ik heb me nooit echt zorgen over hen gemaakt, totdat…' Hij zweeg.

'Totdat wat?' moedigde ik hem aan.

'Totdat mijn Broeders van de Apocalyps angstvallig stil werden.' Dood leunde vermoeid achterover in zijn stenen troon. 'Honger verblijdt me normaal gezien wekelijks met een nieuw recept van die hippe superfoods, niet dat ik er ooit iets mee doe. Oorlog is altijd van de partij op onze zaterdagmiddagen waar we oude veldslagen imiteren, en ook Overwinning heeft kennelijk zijn postduif misplaatst, al is dat niet zo vreemd. Hij verliest vaak de tijd uit het oog wanneer hij aan het pokeren is. Maar Honger en Oorlog… zij zijn angstvallig stil en dat is bijzonder vreemd, zelfs voor hen.'

'Waar bent u bang voor?' Het was een vraag die ik moest stellen. Als ik hier deel van ging uitmaken dan had ik het recht om te weten welke problemen ik me precies op de hals ging halen.

'Mijn Broeders en ik hebben elk een magisch object.' Hij haalde een kleine zandloper gevuld met zwart zand en bevestigd aan een ketting uit zijn vestzak. 'Het mijne is deze zandloper met de as van een onschuldige. Oorlog heeft zijn zwaard, Honger zijn weegschaal en Overwinning zijn geliefde kroon. Op zich zijn de objecten, los van elkaar, niet zo schadelijk. Tenminste, als ze niet in handen zijn van een Apocalypsruiter. Als ze echter worden samengebracht…' Hij stopte even en schraapte zijn keel. 'Samen kunnen ze de wereld openscheuren en de deur naar het Hellevuur openen.'

Het bloed in mijn aderen leek spontaan te veranderen in vloeibaar ijs. Het Hellevuur was waar de meest doortrapte zielen van magische wezens vertoefden tot in de eeuwigheid. Als Turbatio Mala erin slaagde de deuren daarnaartoe te openen, dan zouden ze die duistere zielen opnieuw loslaten op de wereld. Ze zouden alles vernietigen wat ik ooit had gekend. Ze zouden al wie tegenstand bood, magisch of niet, compleet wegvegen en de rest tot hun slaaf maken. Dat mocht niet gebeuren.

'Stel dat ik akkoord ga met dat Van Helsingpact van je...' Mijn stem klonk bewonderingswaardig zelfverzekerd, 'dan ben ik de enige die dat kan stoppen?'

'Jij en een ieder die je als bondgenoot kiest,' zei Dood. 'Alleen kan ik de Apocalyps niet ontketenen, daarvoor heb ik mijn Broeders nodig. Iedereen kan zo nu en dan hulp gebruiken. Dus alsjeblieft, Lux, wees niet koppig en zoek naar vrienden die je kunt vertrouwen. Je zult ze meer dan ooit nodig hebben.'

'Oké,' knikte ik, vooral om mezelf te overtuigen. 'Ik doe het. Waar moet ik tekenen?'

'Ik ben degene die moet tekenen.'

Het enige waar ik me daarna nog van bewust was, was het brandende, kloppende gevoel in mijn linkerpols en de plotse duisternis voor mijn ogen.

Hoofdstuk 2 - Het teken van Van Helsing

Happend naar adem schoot ik rechtop in mijn bed. Wat was dat voor een droom? Oké, dat ik zou sterven door mensen te redden van een Demonencirkel, dat zag ik nog wel voor me. Maar Dood die me een tweede kans gaf om een groep duistere magiërs te stoppen, dat was te veel van het goede.

Plots werd ik me ervan bewust dat er iets kriebelde aan mijn neus en dat mijn blikveld om de één of andere reden gevuld was met de kleur geel. Waarom was er een post-it tegen mijn voorhoofd geplakt?

Verward haalde ik het papiertje van mijn gezicht. Dankzij de ochtendzon baadde mijn appartementje al in genoeg licht, zodat ik mijn nachtlamp niet nodig had om de boodschap op de post-it te lezen.

Het was geen droom. Kijk maar naar je pols.

Een rilling liep over mijn rug toen ik me de doffe pijn aan mijn linkerpols herinnerde. Langzaam gleden mijn ogen naar mijn hand, die nog veilig onder de deken verstopt zat. Nee. Dit kon niet waar zijn.

Met een ruk trok ik de deken weg. Daar, vanaf de bleke huid van mijn pols, begroetten twee sierlijke achtjes me, die samen een simplistisch Keltisch kruis vormden.

'Het teken van Van Helsing,' fluisterde ik in de stilte van mijn appartement. 'Het was dus echt geen droom.'

Zodra de woorden mijn lippen verlieten, weerklonk er een gitaarsolo vanaf mijn nachtkastje. Blindelings vond ik mijn gsm. Ik herkende het nummer niet dat me belde. Normaal gesproken zou ik belletjes zoals deze wegdrukken, maar iets zei me dat ik moest opnemen.

'Hallo?'

'Indien je nog twijfelt, het was inderdaad geen droom,' zei de stem aan de andere kant van de lijn.

Mentaal werd ik meteen terug meegenomen naar een ondergrondse troonzaal.

'Dood…' Ik slikte hoorbaar. 'Is dit het moment dat ik je moet bedanken voor mijn nieuwe tattoo?'

'Zet de televisie eens aan.'

Haastig kroop ik uit bed en liep naar mijn kleine woonkamer.

'Waar heb ik die afstandsbediening nu weer gelaten?' vroeg ik, meer aan mezelf dan aan mijn gesprekspartner.

'Check tussen de kussens van de bank,' stelde Dood voor.

Ik volgde zijn advies op en vond de afstandsbediening. 'Hoe wist je…?'

'Ik weet het een en ander over de zielen die ooit tot mijn rijk zullen behoren,' legde hij uit. 'Maar dat is nu niet belangrijk. Zet je tv aan.'

Zonder te protesteren duwde ik op het knopje dat het tv-scherm tot leven bracht. Beelden van politieauto's met flikkerende zwaailichten vulden het scherm. Vaag herkende ik de hoge gebouwen op de achtergrond.

'Uhm… Waarom kijk ik naar een live reportage over tumult in het Fortuna District?'

Het Fortuna District stond vol luxueuze penthouses en bevond zich aan de rand van het Magisch District. Het was de enige magische buurt die normale mensen niet meden, om de simpele reden dat daar de allerrijksten van het magische ras woonden. Wie naar een investeerder zocht, al dan niet in legale zaken, wist al snel de weg naar Fortuna.

'Zie je dat penthouse op de achtergrond?' vroeg Dood me.

Ik knikte voor ik besefte dat hij dat door de telefoon natuurlijk niet kon zien. 'Ja.'

'Daar woont Nikolai Rinor. Een naam die je niet meteen iets zal zeggen aangezien je hem beter kent als mijn Broeder Overwinning.'

Ik liet me voorzichtig op de bank zakken, mijn ogen strak gericht op het beeldscherm. 'Er is bij hem ingebroken.'

'Jij bent snel van begrip,' antwoordde Dood droog. 'Wil je toevallig ook een gokje wagen op wat er precies gestolen is?'

'Overwinnings Apocalypsvoorwerp,' wist ik met zekerheid. 'Zijn kroon is verdwenen.'

'Tien punten,' prijsde hij me. 'Maar niet alleen zijn kroon is verdwenen. Ook van Nikolai zelf is geen spoor te bekennen. Het kan natuurlijk toeval zijn…'

'Maar dat is het niet,' vulde ik aan. 'Turbatio Mala is begonnen met haar duistere plan. De leden hebben de kroon en waarschijnlijk ook Nikolai. We beginnen dus met een achterstand.'

'Niet per se,' stelde Dood me gerust. 'Oké, zij waren eerst aan zet. Maar daardoor hebben ze ons ook een geweldig beginpunt gegeven. De woningen in het Fortuna District zijn enorm goed beveiligd. Daar inbreken zonder een spoor achter te laten, dat kunnen er niet veel.'

Ik glimlachte voorzichtig. 'De dief is de sleutel. Als we hem vinden, dan vinden we misschien ook de schuilplaats van Turbatio Mala.'

'Precies. Maar dan moeten we wel eerst die dief zien op te sporen.'

'Oh, laat dat maar aan mij over,' verzekerde ik hem. 'Ik denk dat ik wel iemand ken die hem kan opsporen.'

'Zo te horen heb je al een eerste rekruut in gedachten voor je team.' Dood klonk haast geamuseerd omdat ik zijn advies ter harte nam. 'Voor ik het vergeet, sla mijn nummer op onder de naam Ripley.'

'Ripley?'

'Dat is mijn naam in de bovenwereld. Het zou een beetje vreemd zijn als iemand zag dat je Dood tussen je contacten hebt staan, nietwaar? Veel succes, Lux.'

'Ik neem contact op zodra ik meer over Nikolai weet,' beloofde ik hem voordat we het gesprek beëindigden.

Overwinning en zijn kroon waren vermist. De eerste stap in Turbatio Mala's plan was een feit. Alleen hadden ze geen idee dat ik hen op de hielen zat.

Het belletje aan de deur rinkelde vrolijk toen ik de koffiezaak binnenstapte. Spells 'n' Cups was zeer populair bij de magische bevolking omdat ze de beste koffie met een 'touch of magic' hadden. Had je een presentatie binnen een uur? Dan vroeg je om een koffie met een vleugje charisma. Een opkikker nodig? Een shot blijheid was één van de vele mogelijkheden.

De ochtenddrukte was gelukkig al gepasseerd bij Spells 'n' Cups. Hierdoor kon ik zonder problemen mijn gebruikelijke plekje aan de toonbank innemen.

'Jij bent vroeg hier. Had Abracabooh geen klanten?' begroette de barista me. Het eerste dat aan haar opviel, waren haar hemelsblauwe lokken en dromerige, regenboogkleurige irissen. Pas daarna merkte je de vreemde tattoos op die over haar armen liepen. Ze leken een beetje op grote libellenvleugels.

'Ik heb besloten om vandaag te sluiten,' vertelde ik haar.

'Te sluiten?' herhaalde ze verrast. 'Lux, jij sluit nooit je winkel zonder goede reden.' In haar ogen ontvlamde een kleine vonk van paniek. 'Er is iets aan de hand, hè?'

Ik kon het niet laten om te glimlachen. 'Ach Cassie, soms vergeet ik hoe goed je me kent.'

Cassie en ik waren beste vrienden sinds… sinds ik me kon herinneren eigenlijk. Anderen vonden het soms vreemd dat een Heks en een Pixie zo close konden zijn, maar ik beschouwde Cassie als mijn zus. Dat kon ook moeilijk anders. Haar familie had me zonder te twijfelen in huis genomen nadat mijn ouders waren gestorven. Wie adopteert er nu vrijwillig een emotioneel onstabiele Heks van elf jaar oud? De Whisperwinds dus.

Zonder iets te zeggen rolde ik mijn mouw op en legde mijn linkerpols op de toonbank. Ergens had ik gehoopt dat de Keltische knoop in de vorm van een vreemd plusteken ondertussen was verdwenen. Maar dat was niet het geval.

'Cool,' zuchtte Cassie, die meteen haar ijsblauwe vingernagel over de lijnen liet lopen. 'Een Keltische knoop, ook wel de kruisknoop of het zwaardsymbool genoemd. Het staat voor geloof en kracht.'

'Tja, Dood had geen beter symbool kunnen kiezen voor zijn Van Helsingpact,' floepte ik eruit.

Cassie keek me geschokt aan. 'Dood? Van Helsingpact?' Haar kleurrijke ogen schoten terug naar de kleine tekening op mijn pols. 'Oh Lux, wat heb je nu weer gedaan?'

'Eens zien…' Ik begon nonchalant op mijn vingers te tellen. 'Ik ben naar een feestje geweest in een verlaten warenhuis waar een Demonencirkel de gasten wilde offeren, ik redde de aanwezige mensen, stuurde enkele Demonen naar de Onderwereld, stierf vervolgens in de vlammenzee en kwam toen Dood tegen die zei dat het nog lang mijn tijd niet was. Badabim, badaboem: Van Helsingpact.'

'Dat kan echt alleen maar jou overkomen,' zuchtte mijn vriendin.

'Technisch gezien niet alleen mij,' verbeterde ik haar. 'Van Helsing maakte het eerst mee. Vandaar ook de naam.'

'Lux, besef je wel wat dit symbool betekent?' Cassie greep mijn pols beet. 'Vanaf nu ben jij het zwaard dat de mensheid moet beschermen. Faal je in je opdracht dan…'

'Dan wat?' wilde ik weten. 'Ga ik dood? Been there, done that.'

'Dan ga je niet gewoon dood,' beet ze me toe. 'Als je faalt, dan wordt je ziel verbannen naar het Hellevuur.'

Hmm… daar had Dood niets over laten vallen.

'Weet je het zeker?' vroeg ik haar.

Ze knikte. 'Heel zeker. Ik heb mijn eindpresentatie magische literatuur over Van Helsing gedaan, weet je nog? Dit hele pactverhaal is voor zover de educatieve instanties betrokken zijn niet meer dan dat: een verhaal. Een mythe die voor het slapen gaan verteld wordt. Ik zei toch dat er meer achter zat. Maar jij wilde me toen niet geloven.'

'Als ik toegeef dat ik fout zat en jij dus gelijk had, wil je me dan helpen?'

Mijn pleegzus rolde met haar ogen. 'Natuurlijk help ik je. Maar eerst twee koppen koffie met een dosis geluk.' Ze haalde twee groene klontjes in de vorm van een klavertje vier vanonder de toonbank en liet die vallen in de wachtende koppen koffie. 'We gaan het nodig hebben.'

Hoofdstuk 3 - De Ekster

'Dus, Dood wil dat jij Turbatio Mala en diens duistere plannen tegenhoudt en daarmee de wereld redt?' vatte Cassie samen toen ik haar het hele verhaal drie koppen koffie later had verteld. 'Hoe ga je dat in Pixiesnaam doen?'

'Om te beginnen dacht ik de hulp in te roepen van de beste magische hacker die ik ken.' Ik knipperde liefkozend met mijn ogen in haar richting. 'Jij vertoeft in je vrije tijd genoeg uren op het dark web om de meest duistere figuren tegen te komen, toch?'

Cassie haalde een hand door haar blauwe lokken. 'Als je het over Turbatio Mala hebt, ik heb niets van hen opgevangen. Normaal gezien zouden groeperingen zoals zij de chatrooms overnemen om nieuwe zieltjes voor hun zaak te winnen. Maar dat is niet gebeurd. Ze moeten op een andere manier rekruteren. Een manier die ik niet kan traceren met mijn computer skills.'

'Gelukkig heb ik een andere invalshoek die je hopelijk wel kunt traceren.' Ik schoof haar laptop in haar richting. 'Heb je toevallig al iets gehoord van die inbraak in het Fortuna District afgelopen nacht?'

'Toevallig iets gehoord?' herhaalde mijn vriendin sarcastisch. 'Het hele nieuws zit er vol van. Maar wat heeft dat te maken met Turbatio Mala?'

'De woning van de inbraak is het adres van Nikolai Rinor,' vertelde ik haar. 'Het enige item dat gestolen bleek te zijn, was een oude kroon.'

Cassies gezicht vertrok zich in een grimas. 'Het is niet toevallig dat één van de Apocalypsvoorwerpen een kroon is, of wel?'

Ik was vergeten dat magische geschiedenis één van haar beste vakken was op school.

'Nikolai Rinor is het bovenwereldse alter ego van Overwinning. Naast zijn kroon, is er ook van hem geen spoor te bekennen. Zijn penthouse lag helemaal overhoop en er is bloed gevonden dat aan Nikolai te linken is. Wat echter niet werd gevonden, was een spoor naar de dief.'

'Maar dat is onmogelijk,' zei Cassie. 'De gebouwen in Fortuna zijn ongelofelijk streng beveiligd. Niet eens een vlieg kan daar passeren zonder op z'n minst op tien camera's te zijn geregistreerd. Om daar onopgemerkt binnen te komen, moet je al een geest zijn of…' Cassies ogen werden groot en glommen van opwinding. 'De Ekster.'

Haar plotse openbaring deed me fronsen. 'Als een vlieg al niet onopgemerkt Fortuna kan binnenkomen, waarom een vogel dan wel?'

'Niet 'de ekster' als in de vogel.' Cassie rolde met haar kleurrijke irissen in lichte irritatie omdat ik niet mee surfte op haar denkgolf. 'De Ekster als in de meesterdief. Hij is zowat een legende op het dark web. Zijn specialiteit is inbreken in hoog beveiligde gebouwen en dat zonder sporen na te laten. De inbraak in Fortuna past perfect in zijn straatje.'

'We moeten die Ekstergast vinden,' antwoordde ik. 'Via hem vinden we hopelijk Overwinning heelhuids terug en ook Turbatio Mala.'

'Dat gaat nog moeilijk worden.' Cassie tokkelde kort op haar toetsenbord voordat ze me aankeek. 'Niemand weet wie hij is. Je kan dus niet zomaar op hem afstappen.'

'Dat was ik ook niet van plan.'

Nu was het Cassies beurt om te fronsen.

'Ik wil hem inhuren om bij mij thuis in te breken.'

'Lux, heeft die trip naar de Onderwereld je hersenen misschien beschadigd? Waarom denk je dat de Ekster zich zou verlagen tot een inbraak in een gewoon woonhuis?'

Ik boog me naar haar toe. 'Omdat dit het Magisch District is. En omdat ik een zeer zeldzaam magisch object in mijn bezit heb.'

'Maar dat heb je niet.'

Ik staarde Cassie aan totdat het muntje bij haar viel.

'Oh! We doen alsof!'

'Precies,' knikte ik. 'Jij plaatst de oproep op het dark web en vermeldt erbij dat alleen vannacht het magische object nog op mijn thuisadres is. Daarna verhuist het naar een verzamelaar overzees. Op die manier zijn we er zeker van dat onze Ekster vannacht zal toeslaan.'

'En wanneer hij dat doet, dan is het niet een magisch object dat hem zal opwachten maar jij,' realiseerde Cassie zich. 'Hmm, dit plan kan nog gaan werken ook.'

'Natuurlijk gaat dit plan werken,' glimlachte ik. 'Het is bedacht door een Heks en een Pixie.'

Het enige licht dat in mijn appartement die nacht zichtbaar was, bestond uit de zachtroze gloed die van een kristal af kwam dat rustte op een sokkel. De steen was een stuk fluoriet uit mijn winkel en had geen speciale krachten. Maar dat wist de Ekster niet.

Hij wist ook niets van de krijtsymbolen op het parket die schuilgingen onder het tapijt. De kunst van de magische valstrik had nu eenmaal geen geheimen meer voor me. Tijdens mijn tienerjaren had ik mijn skills uitgebreid kunnen testen op de pestkoppen die in Cassie en mij een gemakkelijk doelwit zagen.

Het zacht piepende geluid van het raam dat naar boven werd geschoven, deed me onbewust mijn lichaam verder tegen de muur duwen. Verscholen in de duisternis van mijn appartement was ik er zeker van dat de Ekster me niet kon zien. Nu was het alleen nog wachten tot het juiste moment.

Een schaduw kwam los van de vensterbank en sloop geruisloos mijn huis binnen. Hij stapte gracieus langs de eettafel zonder tegen de stoelen op te botsen en struikelde zelfs niet een beetje over de omhoog gevouwen hoek van het tapijt. Ik zou het nooit hardop zeggen, maar die gast was best wel goed.

Dat was het moment waarop de roze gloed van het fluoriet hem wenkte. Zelfverzekerd stapte hij op zijn doelwit af. Het zogezegde magische object was nog maar een centimeter van zijn vingertoppen verwijderd. Nog even en hij zou alweer een perfecte rooftocht op zijn cv kunnen schrijven. Maar dat was buiten mij gerekend.

'Captare!'

Vanonder het tapijt lichtte een cirkel omringd door runen op in een zacht paars aura. Zonder in de spiegel te kijken wist ik dat dezelfde paarse gloed van mijn lavendelkleurige ogen kwam. De oogkleur van een Heks werd altijd bepaald door de kleur van diens magie. Het gloeiende effect was onderdeel van het activeren daarvan.

Het paarse licht omhulde de Ekster als een schild, waardoor hij gevangen zat in de cirkel.

'Verdomme!' vloekte hij. 'Dit is de laatste keer dat ik een klus aanneem in het Magisch District.'

'Maar het is zo leuk hier.'

Ik drukte de lichtschakelaar naast me met mijn vinger omhoog. Zodra de lampen de duisternis verjoegen, kon ik mijn gevangene beter bestuderen. Hij was van top tot teen in het zwart gekleed. Het enige wat ik van zijn gezicht kon zien, waren zijn doodnormale bruine ogen. Nee… Zou het echt kunnen?

'Aperire.'

De muts en de sjaal die voor zijn gezicht was gebonden, vlogen meteen op de grond.

'Wow, de grote, fantastische meesterdief bekend als de Ekster is een doodnormale sterveling. Dat had ik niet zien aankomen.'

Hij keek me boos aan terwijl hij een hand door zijn donkere lokken haalde. 'Proficiat, je hebt me gevangen. Bel dus maar naar de politie zodat je de premie kunt innen die op mijn hoofd staat.'

'Dat kan ik doen,' gaf ik toe. 'Of ik kan je een deal aanbieden.'

De Ekster fronste. 'Wat voor deal?'

'De inbraak in het Fortuna District. Dat was jouw werk, toch?'

Hij knikte langzaam.

'Ik wil weten aan wie je de gestolen kroon hebt gegeven en wat je met de eigenaar hebt gedaan.'

'Echt niet.' Hij kruiste zijn armen over zijn borstkas. 'Ik ben geen verklikker. Van mij hoor je niets.'

'Goed, dan bel ik de politie wel,' antwoordde ik met een glimlach. 'Of ik kan je natuurlijk op magische wijze laten verdwijnen. Het is best lang geleden dat ik een goeie oude goocheltruc heb gedaan. Ja, dat ga ik doen!'

Ik stak mijn hand uit naar de jongen die gevangen zat in de paarse cirkel. Langzaam begon er mist van tussen de vloerplanken naar boven te cirkelen. De Ekster keek verschrikt toe hoe de dikke mistflarden om hem heen begonnen te draaien.

'Wacht, ik zal je helpen!' riep hij uit toen de mist razendsnel tot aan zijn knieën kroop.

'Dat zeg je alleen maar,' gaapte ik. 'En ik heb echt geen tijd voor kletspraatjes. Het lot van de wereld rust op mijn schouders.'

'Nee, ik meen het echt! Ik heb die kroon gestolen, maar ik heb mijn opdrachtgever nooit ontmoet. Ik moest de kroon achterlaten in een kluisje op het treinstation en een uur later stond de beloofde som geld op mijn bankrekening.'

De mist rondom de jongen verdween abrupt toen ik de spreuk stopzette. 'En de eigenaar van de kroon? Heb je hem vermoord?'

'Vermoord?' herhaalde de jongen geschrokken. 'Ik doe geen moorden, alleen inbraken. Toen ik in dat penthouse was, was er niemand. Ik heb de kroon gepakt en ben weggegaan.'

Ik fronste. 'Dus je hebt niets overhoop gehaald en Nikolai niet aangevallen?'

'Ik zweer het op mijn eer als meesterdief, en geloof me wanneer ik zeg dat ik die heel serieus neem.' Hij schudde zijn hoofd. 'Waarom zou je dat zelfs denken?'

'Omdat het hele huis overhoop was gehaald en er sporen waren van een gevecht. Er is zelfs bloed van Nikolai teruggevonden.'

'Daar heb ik echt niets mee te maken,' vertelde hij opnieuw. 'Ik heb alleen de kroon gestolen, meer niet.'

'Om de een of andere reden heeft Turbatio Mala Nikolai nodig, maar waarom?' vroeg ik me hardop af. 'Niet om de kroon te activeren. Wanneer ze de vier Apocalypsobjecten samenvoegen gebeurt dat vanzelf.'

'Ho even,' sprak de Ekster. 'Turbatio Mala? Apocalypsobjecten? Wil je zeggen dat die duistere magie fanatiekelingen de Apocalyps willen laten aanbreken?'

'Oh, je hebt dus al van ze gehoord.'

'Natuurlijk heb ik van ze gehoord! Zowat iedereen in mijn branche kent ze. Ze hebben me een tijdje terug geprobeerd in te huren voor hun duistere plannen, maar ik heb vriendelijk bedankt. Ik doe niet aan het ontketenen van de Apocalyps en die toestanden.'

'Maar toch heb je de kroon voor hen gestolen,' herinnerde ik hem aan zijn inbraak.

'Dat was niet voor hen,' verdedigde hij zich meteen. 'Dat was in opdracht van… Wacht eens even, hoe zei je dat de eigenaar van die kroon heette?'

'Nikolai,' herhaalde ik. 'Nikolai Rinor. Bij het gewone volk ook wel bekend als Overwinning, Ruiter van de Apocalyps.'

Het gezicht van de Ekster verloor plots al zijn kleur. 'Rinor... N. Rinor. Dat was de naam van de opdrachtgever van de inbraak in Fortuna.'

Ik sloeg zuchtend mijn armen over elkaar. 'Tja, je zou ondertussen beter moeten weten dan opdrachten te aanvaarden van mensen die je vragen om bij hen thuis in te breken. Turbatio Mala probeert zich in te dekken voor als het plan faalt. De inbraak, de ontvoering van Nikolai. Ze gebruiken jou als hun zondebok. Gelukkig is er een manier om je naam te zuiveren.'

Hij keek me voorzichtig aan. 'Wat voor manier?'

Ik glimlachte. 'Ik ben degene die Turbatio Mala gaat stoppen. Maar ik kan daar wel wat hulp bij gebruiken.'

'Ik help jou met het tegenhouden van Turbatio Mala, en jij geeft mij de kans om mijn naam te zuiveren,' woog hij zijn opties af. 'Dat klinkt best goed, alleen… Hoe weet ik zeker dat je me na afloop niet gaat verklikken bij de politie?'

'Een beetje vertrouwen heeft nog nooit iemand kwaad gedaan.' Ik stond op vanuit de stoel die eerder als mijn verstopplaats had gediend. 'Trouwens, de politie en het magisch ras zijn nooit goede vrienden geweest. Dat gezegd hebbende wil ik wel één ding duidelijk maken. Als je er nog maar aan denkt mij te verraden aan wie dan ook, dan zal de politie binnen een kwartier een zeer gedetailleerde foto van je hebben. Is dat duidelijk?'

Hij veegde met twee vingers over zijn lippen alsof hij ze dichtplakte. 'Kristalhelder.'

Met een knip van mijn vingers hief ik de magische valstrik rondom hem op.

'Lux Sterling.' Ik stak mijn hand uit. 'Heb jij ook een naam of moet ik je de hele tijd de Ekster noemen?'

Hij keek enkele seconden naar mijn uitgestoken hand voor hij die aarzelend schudde. 'River. River Maddox.'

'Leuk je eindelijk te ontmoeten, River. Laat dit het begin zijn van het einde van Turbatio Mala.'

Hij knikte met een kleine glimlach. 'Deal.'

Hoofdstuk 4 - Het Magisch District

'Verdomme,' vloekte River toen hij een uur later achter me aan wandelde en voor de zoveelste keer in een verdacht ruikend plasje stapte. 'Hoe kan het dat jouw schoenen schoon zijn en die van mij gedrenkt in… Wat zijn die plasjes eigenlijk?'

'Het merendeel is toverdrank,' gaf ik eerlijk toe. 'De rest… dat wil je niet weten. En om je vraag over mijn schoenen te beantwoorden…' Ik stopte met wandelen en hief mijn voet, zodat hij het symbool kon zien dat ik in mijn schoenzool had gekerfd.

Hij boog zich ernaartoe. 'Wat is dat?'

'Een magisch zegel,' legde ik uit. 'Deze houden mijn schoenen netjes, maar ik heb ook een beschermingszegel in mijn jas geborduurd. Ken je van die plastic latjes waaruit figuurtjes zijn gesneden om kleine kinderen te leren tekenen?'

River knikte langzaam. 'Tuurlijk. Op school kliederden we onze schriften en toetsen vol daarmee.'

'In de magische wereld hebben we ook zulke latjes,' zei ik. 'Alleen zijn in onze versie de uitgesneden figuurtjes simpele, magische zegels. Heksenkinderen kunnen meestal eerder zegelmagie dan dat ze hun naam kunnen schrijven.'

'Dat is best cool. En misschien ook een beetje angstaanjagend.' River keek enkele keren snel van links naar rechts voordat hij wat dieper in zijn zwarte sweater wegkroop. 'Weet je zeker dat deze wandeling veilig is? Het Magisch District staat niet echt bekend om zijn… gastvrijheid 's nachts.'

'Oh, relax,' stelde ik hem gerust. 'De verhalen van Weerwolven die onschuldige mensen van de straat plukken om hen op te peuzelen zijn maar fabeltjes. Nu ja, tenzij het volle maan is.'

'Maar het is volle maan!' River versnelde zijn pas zodat hij haast tegen me aan plakte. 'Lux, ik wil niet eindigen als een kauwspeeltje voor Weerwolven! Misschien kunnen we beter terug naar je appartement gaan en…' Pas nu merkte hij de glimlach op die al de hele tijd om mijn lippen speelde. 'Je maakte een grapje.'

'Natuurlijk maakte ik een grapje.' Ik grinnikte. 'Grommende Weerwolven die jagen op vers vlees en meer beest zijn dan mens, dat is zo'n middeleeuwse opvatting. De Weerwolven hier houden poëzieavonden bij Spells 'n' Cups en spenderen de nachten van de volle maan achter hun laptop. Blijkbaar heeft het maanlicht een positieve invloed op hun inspiratie en creativiteit.'

'Maak je nu opnieuw een grapje of meen je dit serieus?'

'Oh, dit meen ik,' knikte ik. 'Wij van het magische ras zijn menselijker dan de meeste mensen denken. Ik bedoel, Vampiers die boekenclubjes organiseren over eeuwenoude boeken die niemand meer leest, Heksen die extra vullende soep koken voor de daklozen, Draken die op school verhalen gaan voorlezen, Heksenkinderen die spreuken leren door klaprijmpjes… Dat is hoe het leven hier echt is.'

De uitdrukking op Rivers gezicht verzachtte. 'Dat wist ik niet.'

'Natuurlijk weet je dat niet,' gromde ik licht geïrriteerd. 'Mensen lopen in een grote boog om ons heen. Ze bekijken ons alsof we besmettelijk zijn en zouden ons het liefst opsluiten. Of nog erger. Ze zouden ons het liefst uitroeien.'

Mijn toon was bitterder geworden bij elk woord dat ik had gesproken. Pas nu merkte ik op dat Rivers bruine ogen waren gevuld met schuld. Ik had mijn frustratie op hem afgevuurd, hoewel hij er eigenlijk niets mee te maken had. Ja, hij was een sterveling zonder enige vorm van magie in zijn bloed, maar hij was wel hier in het Magisch District om me te helpen. Alles wat ik haatte aan de mensen, was niet van toepassing op hem. Ik nam het de mensen kwalijk dat ze iedereen van het magische ras in hetzelfde hokje duwden. Het pijnlijke besef dat ik nu hetzelfde deed met hen, deed mijn maag ineenkrimpen.

'Sorry,' fluisterde ik. 'Het was mijn bedoeling niet om zo vurig te reageren.'

'Maar je hebt gelijk,' veegde hij mijn excuses van tafel. 'Ik woon mijn hele leven al op een steenworp van de grens met het Magisch District en de enige keren dat ik hier ben geweest, was voor Eksterklussen. Ik heb nooit de tijd genomen om deze buurt of de bewoners ervan beter te leren kennen. Dat had ik wel moeten doen.'

Ik glimlachte flauwtjes toen er zich een idee in mijn achterhoofd vormde. 'Je wilt dus het Magisch District ervaren?'

River knikte langzaam. 'Ja, dat lijkt me wel leuk.'

'Wees voorzichtig met wat je wenst.' Grijnzend nam ik hem bij de pols en loodste hem door straten en steegjes, totdat we bij een vervallen treinstation kwamen. Ik boog zonder veel moeite de ijzerdraad van het kapotte hek aan de kant en kroop door het gat.

'Lux, waar gaan we naartoe?'

'Maar één manier om dat te ontdekken, meneer de Ekster.' Ik draaide me weg van het hek en begon naar het oude gebouw te wandelen. Het zachte gerammel van ijzer vertelde me dat River me door het hek was gevolgd.

Pas toen ik halt hield voor de lange buitenmuur van het treinstation, kon hij me inhalen.

Het bleef enkele minuten stil voordat River durfde te spreken. 'Heb je me nu net het hele district door laten rennen om naar een simpele graffiti afbeelding van een houten stokje te kijken?'

Ik knikte naar het streepje verf op de bakstenen. 'Druk eens met je vinger tegen de muur boven het stokje.'

River keek me bedenkelijk aan, maar slenterde toch naar de muur. 'Ik zweer het Lux, als dit weer zo'n grapje van je is…' Zijn hand streelde de bakstenen boven het getekende stokje. Onder zijn vingertoppen kwam er een flakkerende vlam tevoorschijn.

'Wow!' De stoere meesterdief sprong geschrokken achteruit.

'Geen zorgen, het is geen echt vuur,' stelde ik hem gerust. 'Dit is het Magisch District, River. Alles hier is doordrenkt met een vleugje magie. Ook de simpele graffiti.'

'Het is een lucifer.' River wees naar de graffiti, die danste op de muur. 'Dit is zo cool!'

'Als je dit al cool vindt, dan moet je zeker eens naar de vlam blazen,' hintte ik met een glimlach.

Als een volleerde vuurspuwer blies River tegen de vlam. Die groeide uit tot een lopend vuurtje dat al snel de vorm aannam van een prachtige draak. De donkerrode met gouden schubben van het fabelachtige dier glommen in het maanlicht terwijl het over de muur kronkelde.

'Dit is zoveel beter dan menselijke graffiti,' mompelde hij, zijn ogen nog steeds gericht op de magische tekening die tot leven was gekomen.

'Ik zei toch dat het hier leuk is.' Met gespreide armen draaide ik rond mijn as en ademde de frisse nachtlucht in. Daarna keek ik mijn kompaan uitdagend aan. 'Ben je klaar om nog een bewoner van het Magisch District te ontmoeten?'

'Zolang diegene me niet gevangen zet in een of andere magische cirkel, sta ik ervoor open,' knipoogde River.

'Die vorm van magie kan ze jammer genoeg niet,' gaf ik toe. 'Maar daar heeft ze natuurlijk mij altijd voor.'

'Ik ben braaf,' beloofde de meesterdief me plechtig.

'Zo mag ik het horen.'

Ondanks het late uur brandde het licht achter het glas-in-loodraam van Cassies voordeur nog.

'Is je vriendin altijd zo laat nog op?' vroeg River toen ik de deurbel indrukte.

'Cassie leeft op koffie en Pixiestof,' antwoordde ik. 'Vampiers gaan nog sneller slapen dan zij.'

'Pixiestof?' herhaalde River. 'Bedoel je dat ze een elfje is, zoals Tinkerbell en al die toestanden?'

Ik kon alleen nog maar snel knikken aangezien Cassie ervoor koos om op dat moment de deur met veel enthousiasme open te zwaaien.

'Lux!' Ze smeet haar armen om mijn nek en knuffelde me haast dood. 'Pixie zij dank dat je oké bent! Ik dacht dat er iets mis was!'

Ik duwde haar wat van me af in een poging weer te kunnen ademhalen. 'Waarom zou er iets mis zijn?'

'Je had gezegd dat je zou bellen zodra ons plan was gelukt. Maar je belde maar niet. Is onze vogel gaan vliegen?'

River nam dit als zijn queue om kort te kuchen. 'De vogel is met open ogen in de val gelopen en biedt nu zijn hulp aan.'

'Cassie, dit is River,' introduceerde ik de twee. 'Of zoals jij hem waarschijnlijk beter kent: de Ekster. River, dit is mijn beste vriendin slash adoptiezus Cassie.'

Cassie liet haar ogen over Rivers gestalte glijden. 'Ongelofelijk. De grote meesterdief is een doodnormaal mens? Wie had dat gedacht?'

'Wie zegt dat ik een doodnormaal mens ben?' verdedigde hij zich meteen. 'Wie weet ben ik wel een of andere tovenaar zonder dat jullie het weten.'

Cassie en ik wisselden een blik voordat we begonnen te lachen.

'Wat is er zo grappig?' wilde River weten toen Cassie ons naar binnen wuifde en de deur achter ons sloot. 'De enige reden waarom ik weet dat Lux een Heks is en Cassie een Pixie, is omdat jullie het mij hebben verteld. Ik heb nooit gezegd dat ik alleen maar mens ben.'

'Maar dat ben je wel,' zong Cassie in een licht irritante hoge toon.

'Het magisch ras verschilt vaak van oog- en/of haarkleur met de gewone mensen,' begon ik uit te leggen. 'De oogkleur van Heksen neemt bijvoorbeeld de kleur van hun magie over. In mijn geval is dat paars.'

'En Pixies hebben regenboogkleurige irissen en vrolijk gekleurd haar.' Cassie draaide een blauwe lok om haar vinger ter demonstratie. 'Weerwolven hebben een zilveren rand rondom hun irissen, de ogen van Vampiers gaan van donkerrood naar lichtrood naargelang hun bloeddorst, Draken hebben goudkleurige ogen en Natuurnimfen hebben groen haar waarin bloemen groeien. Kortom, jouw ietwat saaie donkerbruine haar en bruine ogen schreeuwen dat je een ordinaire sterveling bent.'

River kruiste koppig zijn armen en leunde tegen de muur. 'Ik ben geen ordinaire sterveling. Ik ben een zeer getalenteerde dief.'

'Wat ons terug bij de orde van de dag brengt,' zei ik, dankbaar voor de opening, en ik draaide me naar Cassie toe. 'River hier heeft inderdaad ingebroken bij Nikolai, maar hij heeft enkel de kroon gestolen. Over een gevecht en mogelijke ontvoering van onze Ruiter van de Apocalyps weet hij niets.'

'Wil je zeggen dat Turbatio Mala zelf achter de kidnapping van Nikolai zit?' Cassie floot zachtjes. 'Het feit dat ze hun handen vuil durven te maken, toont aan dat dit voor hen menens is. Maar waarvoor hebben ze hem nodig? Wanneer de Apocalypsobjecten worden samengebracht, wordt de Apocalyps ontketend. Daarvoor heb je de Ruiters niet nodig.'

'Maar dat hebben ze wel,' bedacht River plots. 'De enige reden die ik kan bedenken waarom Turbatio Mala Nikolai nodig heeft, is omdat hij iets heeft wat zij willen. De vraag is alleen wat.'

'Ons spoor loopt dus dood,' vatte ik behulpzaam samen. 'Dus ik hoopte dat de beste hacker in het Magisch District misschien een ideetje had voor onze volgende stap.'

'Je hebt geluk dat ik niet alleen goed ben in het rondstrooien van Pixiestof.' Cassie reikte naar haar laptop die op de koffietafel stond.

'Sorry dat ik het vraag,' begon River plots. 'Maar uhm… Ik dacht altijd dat Pixies kleiner waren dan mensen. Als in… veel kleiner.'

Cassie zuchtte diep. 'Hij wil mijn vleugels zien, hè?'

'Ik vrees van wel,' knikte ik.

Mijn beste vriendin ging in het midden van de woonkamer staan. 'Kijk goed, River, want dit doe ik maar één keer.'

De tattoos op haar armen kwamen kronkelend tot leven en maakten zich voorzichtig los van haar huid. Ze ontvouwden zich achter haar rug als kleurrijke libellenvleugels die een zacht rinkelend geluid met zich meebrachten elke keer dat ze fladderden. Glinsters in alle kleuren van de regenboog vielen van de delicate vleugels en omarmden Cassie als een lang verloren vriendin. Vervolgens begon ze te krimpen totdat ze niet groter was dan een doorsnee balpen.

'De kleine Pixies uit jullie mensensprookjes zijn inderdaad de echte,' vertelde ik River, die het hele schouwspel met open mond volgde. 'Wat jullie sprookjes echter niet vertellen, is dat Pixies ook een normale, menselijke grootte kunnen aannemen. De meeste verkiezen zelfs deze vorm, aangezien het makkelijker leeft.'

In een nieuwe golf van Pixiestof groeide Cassie weer uit tot haar gebruikelijke zelf. Haar vleugels fladderden nog enkele keren achter haar rug voordat ze zich weer bogen naar de tattoos die haar armen en rug sierden.

'En ik dacht dat de magische graffiti al cool was,' fluisterde River.

'Pixies zijn het allercoolste dat het Magisch District te bieden heeft,' zei Cassie trots. 'Naast Heksen natuurlijk,' verbeterde ze zichzelf snel toen ze mijn blik zag.

Hoofdstuk 5 - Donkere herinneringen

'Oké, terwijl jij onze Ekster hier aan de tand voelde, heb ik ook niet stilgezeten.'

We zaten met z'n drieën op de hoop kussens die rondom de koffietafel lag. Cassie klapte haar laptop open en draaide het scherm zodat River en ik konden meekijken.

'We weten dat Overwinning niet de enige Ruiter is die in de bovenwereld leeft,' legde Cassie uit. 'Ook Oorlog en Honger leven hier onder een alter ego.'

'En die heb je gevonden?' vroeg ik hoopvol.

'Eentje.' Cassie klikte op een opgeslagen link.

'Een gezonde geest in een gezond lichaam,' las River de header van de verschenen homepage voor. 'Wil je nu zeggen dat een van de gevreesde Ruiters van de Apocalyps een health coach is?'

Cassie scrolde naar het einde van de pagina waar een foto van een ietwat struise man met een brede glimlach ons begroette. 'Zie hier Franklin Ames Mine. Trotse eigenaar van de gezondheidsstudio In Balance. Je kunt er terecht voor voedingsadvies, yogasessies en danslessen. Of je kunt er langsgaan als je een handtekening van Honger wilt.'

'Honger?' herhaalde ik. 'Jij denkt dat deze gast Honger is?'

'Ik weet het haast zeker,' knikte Cassie. 'Doe me eens een plezier en combineer de initialen van zijn twee voornamen met zijn achternaam.'

'F. A. Mine,' zei River. 'Samen spelt dat famine. Het Engelse woord voor hongersnood.'

'En de Engelse benaming van de Ruiter van de Apocalyps die wij kennen als Honger,' vulde Cassie aan. 'Ik ben zo vrij geweest om alvast een afspraak voor jullie te maken om tien uur morgenvroeg. Als ik jullie was zou ik dus niet al te stevig ontbijten.'

River sloeg zijn armen over elkaar. 'Wacht, je gaat niet mee?'

De Pixie schudde haar hoofd. 'Ik heb morgen de vroege dienst bij Spells 'n' Cups, plus ik moet nog altijd een van onze Ruiters zien op te sporen. Oorlog maakt het me niet makkelijk.'

'Oké, jij gaat morgen verder met je spelletje 'zoek Oorlog' en dan gaan River en ik bij…' ik spiekte op het computerscherm,' Franklin langs. Laten we hopen dat hij ons verder kan helpen, want ik begin de hete adem van Turbatio Mala in mijn nek te voelen.'

Na het bezoekje aan Cassie, volgde River me opnieuw door de donkere straten van het Magisch District naar mijn huis. We hadden afgesproken dat het beter was als hij op mijn bank zou blijven slapen, om dan in de ochtend samen naar de gezondheidsstudio van Honger te gaan.

Het windklokje dat boven de ingang van mijn winkeltje Abracabooh hing, klingelde vrolijk toen ik de deur opende en naar binnenstapte. Met een simpele knip van mijn vingers floepte het licht aan.

Rivers ogen gleden door de ruimte toen ik de deur achter hem sloot. 'Huh, dus Heksen verkopen niet alleen toverstokken en bezemstelen.'

'Zie ik eruit alsof ik op een bezem rondvlieg en met een toverstokje zwaai?' Ik dumpte mijn schoudertas en jas op de toonbank. Vanuit mijn ooghoek keek ik toe hoe River een metalen doosje naast zijn oor hield en er voorzichtig mee schudde.

'Magisch badzout,' hielp ik hem. 'De geuren spelen in op de gedachten van de gebruiker en transporteren je naar de plek waaraan de geur je doet denken. Ananas is heel populair, aangezien de meeste mensen daardoor op het strand van Hawaï belanden.'

'Klinkt ontspannend.'

'Is het ook.' Ik verschoof het tapijt dat in het midden van de winkel lag. Meteen kwam er op de houten vloer een witte tekening tevoorschijn van een vijfpuntige ster in een cirkel.

River drukte zijn lichaam tegen de dichtstbijzijnde muur. 'Je gaat me toch niet weer gevangenzetten, hè?'

'Wees gerust, dit is geen magische val. Het is een meditatiecirkel.'

'Een meditatiecirkel?' herhaalde hij verward. 'Ik dacht dat we enkele uurtjes gingen slapen voordat we weer op Ruiterjacht gingen?'

'Ach ja, sinds ik technisch dood ben geweest, heb ik niet zo veel behoefte meer aan slaap. Tenminste, nu toch niet.'

River keek me verbaasd aan. Juist… hem had ik nog niets verteld over mijn verbond met Dood.

'Deze zaak met de Ruiters van de Apocalyps is niet zomaar een hobby die ik besloot op te nemen,' begon ik uit te leggen. 'Gisterennacht heb ik een groep mensen gered van een Demonencirkel, en ik liet daar zelf het leven bij.'

'Je liet daar het leven bij?' Rivers ogen werden zo groot dat ik vreesde dat ze uit zijn oogkassen zouden springen. 'Dus je bent nu een Zombieheks?'

Ik schudde mijn hoofd. 'Geen Zombie. Mijn naam stond gelukkig nog niet op Doods gastenlijst.' Ik trok de mouw weg die over mijn linkerpols lag. Het vreemde kruis dat uit vier lussen bestond brak mijn bleke huid met zijn dikke zwarte lijnen.

'Gave tattoo,' zei River.

Ik kon het niet laten om te glimlachen, aangezien ik hetzelfde tegen Dood had gezegd de eerste keer dat ik het teken had gezien. 'Dood bood me een tweede kans aan. Ik kreeg mijn leven terug, maar dan moest ik hem wel helpen met het hele Turbatio Mala probleem. Dit is het teken van mijn pact met Ripley.'

'Ripley?'

'Dat is Doods bovenaardse naam. Al gebruikt hij die niet zo vaak, aangezien hij genoeg te doen heeft in zijn ondergrondse rijk.'

'Maar als je Dood persoonlijk kent, dan kan je hem toch gewoon vragen waar zijn broers zich verstoppen? Dat maakt het voor ons een stuk gemakkelijker.'

Eerlijk is eerlijk, River had een punt. Een punt dat ook al door mijn hoofd was gegaan. Ik kon Ripley bellen. Zijn telefoonnummer was in mijn gsm opgeslagen. Waarom deed ik dat dan niet?

Omdat ik me wilde bewijzen. Ik wilde tonen aan Ripley, Turbatio Mala en de rest van de wereld dat Lux Sterling meer was dan een ordinair Heksje uit het Magisch District. Nee, geen held. Wel een goed iemand. Iemand die met het lot van de mensheid begaan was. Iemand die iedereen, ongeacht zijn bloed, wilde helpen en beschermen.

Ik schudde mijn hoofd in een poging die zware gedachten weg te krijgen, maar ze bleven tegen mijn schedel bonzen. 'Dat zou niets uithalen. Ripley heeft al weken niets meer gehoord van zijn Broeders. Hij zal dus niet weten waar ze zich schuilhouden, laat staan wat Turbatio Mala van plan is. Daarvoor heeft hij mij uitgekozen. Ik ben zijn zwaard hier in de bovenwereld. Ik ben degene die dit moet oplossen.'

'Wow, je maakte eerder dus geen grapje toen je zei dat het lot van de wereld op je schouders rust.' River legde zijn hand op mijn arm. 'Maar één ding heb je verkeerd. Jij bent niet degene die dit gaat oplossen, maar wij. Jij, Cassie en ik. Samen staan we veel sterker.'

Ik knikte naar de cirkel met de vijfpuntige ster op de grond. 'Vandaar dat ik op dit moment de meditatiecirkel verkies boven mijn bed. Wij Heksen gebruiken meditatiecirkels om onze magie een boost te geven. Met de hele Turbatio Mala situatie kan dat denk ik nu geen kwaad.'

Zonder nog een woord te zeggen ging ik in het midden van de ster in meditatiehouding zitten. Ik haalde diep adem en terwijl ik langzaam weer uitblies, voelde ik hoe mijn magie door mijn aderen begon te stromen.

In de reflectie van de ramen kon ik zien dat mijn ogen hun paarse gloed weer hadden. Ook de tekening van de vijfpuntige ster en de cirkel glommen in dezelfde kleur. Langzaam kwam ik van de grond los. Ik zweefde een kleine halve meter boven de vloer toen ik voelde hoe het universum mijn vraag om kracht beantwoordde. Het zilveren maanlicht baande zich een weg door de gesloten gordijnen en ging als een elektrische schok door mijn lichaam.

Pas toen mijn magische batterij tot het maximum was bijgevuld, verbrak ik de connectie. Zachtjes landde ik weer op de grond en het paarse licht rondom me doofde.

'Uhm, ik weet niet zo veel van Heksen en hun meditaties,' begon River. 'Maar Lux, is het normaal dat er ook paars licht van je rug komt?'

Ik trok mijn shirt wat omhoog, zodat hij de huid van mijn onderrug kon zien. Die was gedecoreerd met zwarte tekens die in een paars licht pulseerden.

'Zijn dat zegels zoals die op je schoenen?'

Ik schudde mijn hoofd. 'Dit zijn runen, het magische schrift van de oude Druïden. Enkele jaren geleden besloot ik om ze te laten tatoeëren. Ze helpen me om mijn magie te focussen en tijdens meditatie te laten aangroeien.'

'Als ik niet beter zou weten, zou ik denken dat je je al heel je leven aan het voorbereiden bent op deze strijd.'

Ik kreeg een brok in mijn keel die ik maar moeilijk kon wegslikken. 'Niet per se deze strijd. Maar ja, ik heb ondertussen geleerd om altijd op het ergste voorbereid te zijn.'

River leunde tegen de toonbank aan. 'Wanneer was je dat dan niet?'

'Toen ik elf was.' Mijn stem trilde en pas nu merkte ik dat er tranen in mijn ogen prikten. Ik knipperde ze snel weg. 'Mijn jeugd speelde zich af toen het conflict tussen het magische ras en de mensheid op zijn hoogst was. Ik probeerde me er nooit echt zorgen over te maken aangezien ik er op die leeftijd nog niet al te veel van begreep. Maar op een dag kwam ik thuis van school, net op tijd om te zien hoe mijn ouders werden gearresteerd omdat ze een bedreiging zouden zijn voor de mensheid. Ze hadden geen recht op een advocaat, laat staan op een rechtszaak. Binnen twaalf uur werd hun straf uitgevoerd. Dood door middel van vuur.'

'De Magicae Crucis,' fluisterde River ademloos. 'De magische kruistochten.'

Ik keek hem verrast aan. 'Ik dacht dat ze dat deel van de geschiedenis niet bespraken op jullie scholen.'

'Doen ze ook niet.' Rivers stem klonk niet meer helder, maar eerder gesmoord. Alsof hij het ook moeilijk vond om hierover te praten.

'De enige manier waarop je iets over de Magicae Crucis kan weten, is als je zelf hebt deelgenomen aan de kruistochten of als je ermee geconfronteerd werd als slachtoffer.' Mijn ogen vernauwden zich en woede begon te borrelen in mijn onderbuik. Was River één van hen? Was hij een bloedpurist die al het magische bloed wilde zien branden?

'Niet alleen magische wezens werden opgejaagd tijdens de magische kruistochten,' onderbrak River mijn gedachten in een pijnlijke fluistering. 'Ook de mensen die hen hielpen werden veroordeeld als landverraders. Mijn ouders werden gestraft door middel van de duizend sneden.'

De haartjes in mijn nek gingen overeind staan. De straf van de duizend sneden werd in de magische geschiedenisboeken omschreven als iets mythisch. Niet alle mensen hadden de hooivorken en fakkels opgenomen tijdens de Magicae Crucis. Een klein deel van de bevolking wilde niets met de zuivering te maken hebben en hielp wezens van het magische ras met onderduiken. Dit werd gezien als landverraad en zwaar bestraft. Als je betrapt werd, werd je aan een paal geketend in het midden van het dorpsplein, zodat iedereen je kon zien. Daar kreeg een groepje soldaten de taak om duizend verschillende sneden op je huid aan te brengen. Meestal werd het hele dorp hierbij betrokken. Overleefde je de duizendste snede, dan waren je 'zonden' vergeven en mocht je verder leven zoals voorheen. Alleen bereikte niemand ooit die duizendste snede.

'Daarom heb je het Magisch District zo veel mogelijk vermeden,' realiseerde ik me. 'Omdat wij je herinneren aan de manier waarop je je ouders verloor.'

'Ik was nog jong, dus ik weet er niet veel meer van,' zei River. 'Alleen dat mijn ouders vaak vreemde mensen over de vloer kregen en dat die enkele weken in onze kelder woonden. Als kind begreep ik het niet. Waarom ze hun leven riskeerden voor wezens met vreemde krachten. Waarom ze ervoor kozen hen te helpen en mij, hun eigen zoon, als gevolg als wees achterlieten op veel te jonge leeftijd. Ik heb ze zo lang gehaat hierom.'

Ik fronste toen ik opmerkte dat hij in de verleden tijd sprak. 'Je hebt ze gehaat,' herhaalde ik voorzichtig. 'Nu niet meer?'

River zuchtte en schudde zachtjes zijn hoofd. 'Je hebt me vandaag laten zien dat magische wezens niet altijd te vrezen zijn. Jullie zijn magisch ja, maar ook menselijk. Turbatio Mala wil dat magie in onze wereld overheerst en is van plan dat met geweld te laten gebeuren. Met de onderdrukking van het magische ras in gedachten kan ik best begrijpen hoe verleidelijk het voor jullie soort moet zijn om met ze mee te doen. Maar niet iedereen is het eens met de plannen van Turbatio Mala. Jij en Cassie zijn daar het levende bewijs van. Jullie willen jullie leven riskeren om ons allemaal, ongeacht ons bloed, te redden. Ondanks dat wij mensen jullie als paria behandelen, geven jullie ons niet op. Dat maakt jullie misschien zelfs menselijker dan de meeste mensen. Ik snap nu waarom mijn ouders hun leven hebben geriskeerd om jullie soort te beschermen. Ik zou alleen willen dat ik het eerder had begrepen, dat ik het hun had kunnen vertellen.'

'Volgens mij weten ze dat wel,' drukte ik hem op het hart. 'En nu help je Cassie en mij met ons gevecht tegen Turbatio Mala. Ik denk dat er geen mooier eerbetoon is aan je ouders.'

Hij knikte. 'Dat denk ik ook. We zullen die vreselijke fanatiekelingen eens laten zien wat er gebeurt als magische en gewone wezens de handen ineenslaan.'

'Ze zullen niet weten wat hen overkomt,' grijnsde ik en ik gaf River een high five.

Dit was de eerste keer dat ik hem niet als een dief zag die zijn eigen huid probeerde te redden, maar als een echte bondgenoot die ik kon vertrouwen. Hij was bereid om net zoals ik tot het uiterste te gaan, zelfs als dat betekende dat hij het niet zou kunnen navertellen.

Misschien moest ik Ripley toch eens bedanken dat hij me had aangeraden om dit hele avontuur niet alleen aan te gaan. Want samen stonden we inderdaad veel sterker.

Hoofdstuk 6 - All-in

Het gesnurk van River die uitgeteld op de bank in de woonkamer lag, was te horen door heel mijn appartement. Grappig dat de beste dief van de nacht zo veel lawaai maakte als hij sliep.

Zelf had ik maar een uurtje of twee geslapen. Dat gedoe met Turbatio Mala bleef maar door mijn hoofd spoken. Zeker nu ik wist dat mijn ziel zonder pardon naar het Hellevuur gestuurd zou worden als het me niet lukte ze te stoppen. Mijn dromen hielden zich dan ook vooral bezig met het fantaseren over deze vreselijke vakantieplek.

Met een zucht blies ik de warme damp die van mijn kop koffie kwam weg voor ik een slok nam. Mijn ziel in het Hellevuur… Nee, dat zou niet gebeuren. Niet zolang ik daar een stokje voor kon steken.

Mijn gedachten werden onderbroken door het schelle geluid van de deurbel. Het concerto van belletjes zorgde ervoor dat de dief op de bank verdwaasd wakker werd.

'Ik was het niet!' riep hij geschrokken.

'Geen zorgen, het is geen inbraakalarm,' suste ik hem, voor ik plagend een hand door zijn warrige haren haalde. 'Gewoon de deurbel.'

'Wie belt er aan bij iemand om acht uur 's morgens?' wilde River weten, terwijl hij zijn best deed om zijn haar ietwat te fatsoeneren.

'Ochtendmensen,' mompelde ik geamuseerd. 'Je zou ze allemaal moeten verbannen naar het Hellevuur.'

Toen ik de deur opende om onze vroege gast te begroeten, verdween mijn goede humeur als sneeuw voor de zon. De lange, magere man die was gehuld in een keurig maatpak, was wel de laatste persoon die ik voor mijn deur had verwacht.

'Ripley?'

'Goedemorgen, Lux,' begroette hij me met zijn gebruikelijk kalme stem. 'Ik stoor toch niet?'

'Uhm… nee hoor.' Verbaasd stapte ik aan de kant zodat hij mijn huis kon betreden.

'Niet slecht,' keurde Dood de inrichting goed. 'Wel wat meer licht en kleur dan ik gewend ben, maar het past bij je persoonlijkheid.'

Ik kon alleen maar ongemakkelijk knikken voor ik hem voorging naar de woonkamer.

'River, dit is Ripley,' introduceerde ik hem aan de dief, wiens bruine ogen nieuwsgierig naar deze vreemde ochtendbezoeker keken. 'Ripley, dit is…'

'River Maddox, honderd procent mens en getalenteerde dief, die onder de naam de Ekster schuilgaat,' nam de Ruiter van de Apocalyps het zonder moeite van me over. 'Ik neem aan dat hij achter de inbraak bij Nikolai zat?'

'Wow!' River stond op en gaapte Ripley aan. 'Ik heb nog nooit Dood in hoogsteigen persoon ontmoet.'

'Jij bent ook de eerste sterveling die enthousiast is over zo'n ontmoeting,' kwam het droge antwoord.

'Luister, ik wil niet onbeleefd doen of zo,' begon ik, 'maar wat doe je hier, Ripley?'

Hij hief zijn handen in een verontschuldigend gebaar. 'Je zou me verwittigen zodra je iets wist over Nikolai. Je belde niet, dus ben ik maar hiernaartoe gekomen voor mijn beloofde update.' Hij nam plaats in de grijze fauteuil die aan de andere kant van de koffietafel stond.

Even kreeg ik een flashback naar onze eerste ontmoeting en zijn statige troon die was gehouwen uit rotsblokken.

'Dus, hoever staan we met het redden van de wereld?'

River en ik wisselden een korte blik om te bepalen wie de vraag van Dood zou beantwoorden.

'Met de hulp van Cassie wist ik meneer de Ekster hier op te sporen,' stak ik van wal, knikkend in de richting van River. 'Met een list heb ik hem naar het Magisch District gelokt.'

'Het stelen van die kroon heb ik inderdaad gedaan,' gaf River op zijn beurt toe. 'Maar ik wist niet dat het Turbatio Mala was die me had ingehuurd en ik heb ook niets te maken met de verdwijning van Nikolai. Toen ik in zijn loft inbrak om de kroon te stelen, was er niemand aanwezig. De kroon zelf heb ik in een kluisje op het treinstation moeten achterlaten en een uur later stond het beloofde geldbedrag op mijn rekening. De kroon was natuurlijk al verdwenen. Cassie heeft geprobeerd om het geld te traceren. Helaas leverde dat niets op. Blijkbaar werd mijn betaling door allerlei bankrekeningen van onbestaande bedrijven doorgestort om er zeker van te zijn dat niemand de identiteit van Turbatio Mala zou kunnen achterhalen.'

'We denken dat Turbatio Mala Nikolai heeft, alleen weten we nog niet waarom,' ging ik verder. 'Maar River heeft besloten om ons te helpen dat te ontdekken.'

'Een nieuwe bondgenoot.' Ripley vouwde zijn knokige handen netjes over elkaar in zijn schoot. 'Uitstekend. Wat is jullie volgende stap?'

'Franklin.' Ik ging zitten op de ongemakkelijke en harde armleuning van de stoel waar River in zat. 'Cassie heeft hem kunnen opsporen via zijn gezondheidsstudio.'

'We hebben straks een afspraak met hem,' vulde River aan. 'Misschien weet hij meer over Nikolai.'

Ripley fronste zijn bleke wenkbrauwen in gedachte. 'Dat kan best zo zijn. 'Frankie is van mijn Broeders altijd de meest sociale geweest. Hij vergeet nooit een verjaardag, houdt van familiefeestjes en schrijft naar iedereen een kerstkaartje met de feestdagen. Nikolai vertrouwt daarentegen maar een handjevol mensen, maar Frankie is daar wel één van.' Hij knikte goedkeurend. 'Om hoe laat hebben jullie die afspraak?'

River wierp een blik op de klok boven het televisietoestel. 'Uhm, binnen een goed uur.'

'Perfect, dat geeft jullie voldoende tijd om je wat op te frissen. Ondertussen contacteer ik mijn chauffeur dat hij de auto kan voorrijden.'

Ik verslikte me bijna in mijn koffie. 'Wacht, jij gaat mee naar de gezondheidsstudio?'

De Ruiter van de Apocalyps haalde zijn schouders op. 'Ik ben nu toch hier. Trouwens, ik heb nog nooit de zaak van mijn Broeder bezocht. Op de avond van de grote opening had ik mijn handen vol aan het verwerken van zielen die getroffen waren door een natuurramp. Misschien moet ik maar een bloemetje meenemen om me te excuseren.' Soepel haalde hij zijn telefoon uit de jaszak van zijn zwarte maatpak en begon druk op de toetsen te drukken.

'Dood die sms't?' fluisterde River geïntrigeerd. 'Nu denk ik toch dat ik alles heb gezien.'

'Daar zou ik nog niet zo zeker van zijn,' vertelde ik hem. 'Het Magisch District zit vol verrassingen.'

De pikzwarte Cadillac stopte voor de deur van de studio waarboven een groot bord hing in de vorm van een weegschaal met de tekst In Balance erop. Ergens was ik blij geweest dat Ripleys auto geen lijkwagen was, al voelde het huidige vervoer eigenlijk ook zo aan. Kwam dat misschien door de geblindeerde ruiten die amper zonlicht binnenlieten?

Het belletje aan de deur rinkelde vrolijk tussen de klanken van een cd met meditatiemuziek door die in de wachtruimte speelde. Door de glazen wand aan de andere kant van de ruimte konden we zien dat er spinninglessen en een dansklas bezig waren in de achterste studio's.

'Namasté,' begroette de vrouw achter de balie ons met een buiging.

Ze droeg een wit zomerjurkje waarop gele blaadjes elegant ronddansten. Haar haren waren opgestoken in een slordige dot, maar je kon probleemloos zien hoe het vanboven een gifgroene kleur had die afzwakte tot zonnig geel. De ogen die ons opnamen van achter het groene montuur van haar bril, matchten de haren: gifgroen met een cirkel van levendig geel rondom haar pupil.

'Welkom bij het begin van uw nieuwe leven,' ging ze opgewekt verder. 'Had u een afspraak?'

'Ja,' antwoordde ik voordat ze een nieuwe hippieslogan kon afvuren. 'Om tien uur met meneer Ames.'

Haar glitterende groene gelnagels, hier en daar gedecoreerd met gouden strassteentjes, typten kort op het toetsenbord van haar computer voordat ze onze afspraak vond.

'Ah, ik zie het al,' glimlachte ze en ze nam een mapje van haar bureau. 'Volgt u mij maar.'

Als een stel brave kinderen volgden River en ik in haar kielzog. Ripley liep een pas of vijf achter ons, als een beschermende schaduw.

De secretaresse klopte op de deur aan het einde van de gang. Toen een zachte gongslag vanuit het kantoor weerklonk, duwde ze de deurklink naar beneden en wenkte ons mee naar binnen. 'Meneer, uw afspraak van tien uur is hier.'

'Ah, dank je wel, Mariola,' bedankte de man die achter het bureau zat haar. 'Wat zou ik toch zonder jou moeten doen?'

Zijn secretaresse giechelde gecharmeerd voordat ze het kantoor verliet. Daarna bleef het even stil in de ruimte. Zowel River als ik hadden een minuutje nodig om te beseffen dat we niet met één, maar twee Ruiters van de Apocalyps in dezelfde kamer stonden.

'Ik moet zeggen, Frankie,' begon Ripley uiteindelijk, 'je hebt echt je eigen draai gegeven aan deze zaak. Alles hier ademt jouw… aura.'

Bij dat laatste woord glommen de karamelkleurige ogen van Frankie extra in het zonlicht. 'Vind je? Ik heb maanden wakker gelegen van het kleurenschema en hoe ik alles moest inrichten volgens de regels van de feng shui. Het was een drama!'

'Een drama dat toch goed is uitgepakt,' besloot ik me te mengen in het gesprek. 'Het ziet er echt fantastisch uit.'

Pas nu leek Frankie River en mij op te merken. 'Iets zegt me dat jullie geen nieuwe klanten zijn.'

Een beetje beschaamd schudden we ons hoofd.

'Lux hier is mijn nieuwe pupil onder het Van Helsingpact,' introduceerde Ripley me. 'En de jongeheer zijn naam is River, haar compagnon.'

'Het Van Helsingpact?' herhaalde Frankie en hij leunde naar achteren in zijn bureaustoel. 'Ik dacht dat je was gestopt met dat project na Gabriel? Die man wist hoe hij een feestje moest bouwen.'

'Dus jij bent echt Honger?' durfde River eindelijk te vragen. 'Als in de Ruiter van de Apocalyps Honger? Want, no offence, maar ik had me je heel anders voorgesteld.'

Het was waar. Met zijn wat dikkere postuur, halflang blonde haar dat hij in een hip staartje droeg, warme ogen en vrolijke lach, leek Frankie niet echt op het monster dat de Bijbel en andere teksten afschilderden als Honger.

Hij klopte liefkozend op zijn buik. 'Ik weet het. Vele mensen vinden het ironisch dat iemand met mijn uiterlijk een gezondheidsstudio heeft. Maar ik kan er niets aan doen, mijn brede postuur is aangeboren.'

Ripley knikte kort. 'Hij heeft gelijk. Wanneer de Apocalyps aanbreekt, moet Honger al het wereldse eten tot zich nemen, waarna er hongersnood woedt. Vandaar zijn ietwat ongezonde uiterlijk.'

'Laten we hopen dat die Apocalyps nog lang duurt, want ik ben net vegetariër geworden,' vertelde Frankie trots.

'Knap van je.' Ik stak mijn handen in de zakken van mijn leren jasje. 'Ik heb het ooit ook overwogen, maar spek is mijn zwakte.'

Frankie leunde naar voren in zijn stoel. 'Oh, als je wilt kan ik je enkele geweldige recepten geven die je spek helemaal doen vergeten. Ze zijn bovendien heel makkelijk klaar te maken en super gezond!'

'Jammer genoeg zijn we niet hier om recepten uit te wisselen,' onderbrak Ripley kalm als altijd het enthousiasme van zijn Broeder. 'We zijn hier omdat we vrezen dat Nikolai in de problemen zit.'

'Nik?' De fonkeling in Frankies ogen doofde. 'Wat is er gebeurd?'

'Ik werd ingehuurd om zijn kroon te stelen,' biechtte River op. 'Ik had natuurlijk geen idee dat dit een Apocalypsvoorwerp was, noch dat het Turbatio Mala was die me had ingehuurd.'

'Turbatio Mala?' Frankie keek Ripley geschrokken aan. 'Ik dacht dat dat stelletje knettergekken geen gevaar vormde, Rip?'

'Dat deden ze ook niet,' antwoordde zijn Broeder. 'Tenminste, niet totdat ze zich enkele weken geleden begonnen te groeperen. Ze zijn uit op onze Apocalypsvoorwerpen om zo het Hellevuur te openen. Voor zover we weten hebben ze Nikolais kroon en waarschijnlijk ook Nikolai zelf.'

Frankie greep de rand van zijn bureau zo hard vast dat zijn knokkels wit uitsloegen. 'Dat is verschrikkelijk! We moeten hem helpen! Rip, we moeten hem redden!'

'Daar wordt aan gewerkt,' beloofde ik hem. 'We vroegen ons alleen af of jij al iets had vernomen van Turbatio Mala en of je weegschaal veilig is.'

Zonder iets te zeggen stond Frankie op en liep naar een ingekaderde prent die de verschillende stadia van de chakra uitlegde. Toen hij die van de muur haalde, werd er een glazen vitrine zichtbaar waarin een vergulde weegschaal pronkte. Deze deed me vaag denken aan het exemplaar dat het beeld bij het justitiegebouw ook droeg.

'Zoals je kunt zien is mijn object veilig.' Hij hing de chakraprent opnieuw voor de vitrine. 'En zover ik weet, is Turbatio Mala me nog niet op het spoor.'

'Dat zal vrees ik niet lang meer duren,' mompelde River. 'Als ze hun plan willen uitvoeren, hebben ze alle vier de Apocalypsvoorwerpen nodig. Het is een kwestie van tijd voordat ze je vinden en voor je weegschaal komen.'

'Dan zal ik vechtend ten onder gaan!' Frankie voerde enkele indrukwekkende karatebewegingen uit, gevolgd door een knipoog in mijn richting. 'Zwarte band.'

Ik sloeg mijn armen over elkaar. 'Houd toch maar je ogen en oren open. Je weet nu dat ze komen, laat je alsjeblieft niet verrassen.'

'Frankie, jij en Nikolai zijn best hecht, toch?' begon Ripley toen Frankie weer in zijn leren bureaustoel was neergeploft.

'We bellen niet elke week.' Frankie plooide zijn handen in elkaar en liet ze rusten op zijn buik. 'Maar ja, je kunt wel zeggen dat ik zo'n beetje Niks favoriete Broeder ben.'

'Hij vertrouwt je.' River ging zitten op één van de stoelen voor Frankies bureau, zodat hij de Ruiter recht kon aankijken. 'Is er misschien een kans dat hij je ooit iets heeft gegeven? Je iets heeft toevertrouwd voor wanneer hij in de problemen zou zitten?'

Frankie wreef over zijn stoppelbaard. 'Nu je het zegt. Hij heeft me een maand of drie geleden wel iets gegeven voor zo'n situatie. Ik weet alleen niet goed hoe het jullie zal kunnen helpen.'

'Dat zullen wij wel uitvogelen,' beloofde ik hem. 'Wat heeft Nikolai je gegeven?'

Met een zucht trok hij één van de onderste bureaulades open en begon er hevig in te rommelen. 'Waar heb ik dat verdomde ding nu toch gelegd? Ah, hier is ie!'

Verbaasd keken we hoe Frankie een rond stuk plastic onthulde dat rood en zwart gekleurd was. In het midden van het rondje stond het embleem van een gouden kroon en de rand was versierd met fonkelende diamantjes.

'Een pokerchip.' River knipperde enkele keren met zijn ogen, alsof het item daardoor van vorm zou veranderen. 'Hij gaf je een pokerchip.'

'Niet zomaar één,' verdedigde Frankie het stukje plastic. 'Dit hier is Niks favoriete pokerchip. Het was de eerste die hij ooit won en hij heeft hem naar eigen smaak gedecoreerd. Het is een soort talisman voor hem.'

'Hij zou die nooit zomaar achterlaten.' Met een zucht zocht Ripley steun aan de rug van Rivers stoel. 'Die chip is Nikolais kostbaarste bezit.'

'Toen hij hem gaf, zei hij dat er een storm aan het broeden was,' ging Frankie verder. 'En dat hij een gevoel had dat hij de eerste pion in het spel zou zijn. Ik moest hem beloven dat ik zijn pokerchip veilig zou bewaren en alleen zou afgeven aan de persoon die hem kwam zoeken. Jullie dus.'

Voorzichtig legde Frankie de pokerchip in mijn hand. Vreemd. Hij voelde zwaarder aan dan ik had verwacht. Zaten er dan zo veel diamantjes op?

'Maar zoals ik al zei,' Honger leunde wat verslagen terug in zijn stoel, 'ik heb geen idee hoe dit jullie verder kan helpen.'

Een idee vormde zich in mijn hoofd en ik glimlachte. 'Gelukkig heb ik dat misschien wel.'

Het was een kleine kans, maar toch een kans. Wie weet zou het werken. Wie weet zou het ons naar Turbatio Mala leiden. We moesten het maar proberen en hopen op het beste.

River nam me onderzoekend op. 'Wat ben je precies van plan?'

Ik grijnsde. 'Datgene wat je altijd moet doen wanneer je bij het gokken met een lucky streak zit.'

'Alles op zwart inzetten?' vroeg hij verward.

'Nee,' schudde ik mijn hoofd. 'All-in gaan.'

Hoofdstuk 7 - Staren in de kosmos

Ripley was zo aardig om ons in zijn creepy niet-lijkwagen af te zetten voor Spells 'n' Cups. Gelukkig had hij geen tijd voor een kopje koffie aangezien hij nog enkele Onderwereldse zaken moest regelen. Begrijp me niet verkeerd, ik mocht Ripley. Alleen was het niet altijd even gezellig om Dood achter je aan te hebben als een ietwat griezelige schaduw.

'Dus hier werkt Cassie?' vroeg River, toen we de gebruikelijke drukte in de zaak bestudeerden. 'Ik zie niet meteen wat er zo magisch is aan deze koffietent.'

'Dat is omdat je dat magische alleen kunt proeven.' Ik sleurde hem mee naar de bar en claimde daar twee stoelen.

Het duurde welgeteld drie seconden voordat Cassie ons opmerkte. Met een brede glimlach kwam ze op ons af. 'Jullie zien eruit alsof jullie koffie kunnen gebruiken. Voor Lux haar gebruikelijke latte macchiato en voor River, laat me raden: puur zwart, net zoals je ziel?'

'Met twee klontjes suiker graag,' grijnsde hij terug.

'En je mag in de zijne een opkikkertje doen.' Ik boog naar haar toe. 'Onze dief is niet zo'n ochtendmens, dus hij heeft het nodig. Doe voor mij maar een ontspanmomentje.'

'Komt eraan.'

Vanonder de toonbank nam Cassie twee lichtblauwe mokken waarop het logo van Spells 'n' Cups stond. De ene schoof ze onder een koffiemachine terwijl ze de andere vulde met pure koffie gevolgd door twee klontjes suiker. De mokken werden daarna op een vrolijk gekleurd schoteltje gezet, samen met een klein kommetje.

River keek verbaasd naar het kommetje naast zijn mok toen hij zijn bestelling kreeg toegeschoven. 'Is dit extra suiker?' Hij hield het kleine, goudkleurige tabletje in de vorm van een kikkertje tussen zijn duim en wijsvinger.

'Nee, dat is je opkikker.' Ik nam mijn eigen tabletje, dat er eerder uitzag als een kleine, bontgekleurde bruisbal, en liet hem in mijn koffie vallen. Het melkschuim werd meteen voorzien van regenboogspikkels. 'Dit is wat deze koffietent magisch maakt: magische supplementen. Probeer maar.'

Voorzichtig liet River het gouden kikkertje in zijn koffie glijden. De zwarte vloeistof begon lichtjes te borrelen en kreeg langzaam een gouden gloed.

Terwijl hij vol verwondering keek naar het spektakel in zijn mok, nam ik een slok uit de mijne.

Ken je dat moment waarop je je leeg en emotioneel onstabiel voelt en alleen maar verlangt naar de warmte van een knuffel? Zo'n warme knuffel zat verpakt in die kleine bontgekleurde bruisbal. Het gevoel van zalig geluk omarmde me als een knus dekentje op een koude winterdag en mijn stress smolt meteen weg. Voor het eerst in twee dagen voelde het weer alsof ik normaal kon ademhalen.

Ondertussen had River het ook aangedurfd om een slokje te nemen. Zijn bruine ogen verwijdden toen de magie zich door zijn lichaam verspreidde. 'Wow, het voelt alsof ik een week lang heb geslapen!' Hij nam meteen nog een slok. 'Dit is geweldig! Wat een energie! Veel beter dan gewone koffie.'

Ik glimlachte en verwarmde mijn handen aan mijn mok. 'Zei ik toch.'

De drukte was in de tussentijd wat afgezwakt, waardoor Cassie zich weer op ons kon focussen. 'En, heeft jullie bezoekje aan de gezondheidsstudio jullie karma verlicht?'

'Zoiets.' Ik viste de opzichtig gedecoreerde pokerchip uit mijn jaszak en legde hem op de bar. 'Nikolai heeft dit enkele weken geleden in de vertrouwde handen van Frankie achtergelaten.'

'Blijkbaar zou het een soort van geluksbrenger zijn,' vulde River tussen twee slokken koffie door aan. 'Volgens zowel Ripley als Frankie zou hij die nooit zomaar achterlaten. Dit is dus ons huidige spoor. Al zie ik nog steeds niet in hoe dit een spoor is om mee te beginnen.'

Cassies regenboogogen twinkelden. Ik wist dat mijn beste vriendin meteen hetzelfde idee zou hebben als ik.

'Geluksbrenger, zeg je? Het is dus een persoonlijk object waaraan de persoon veel waarde hecht.' Voorzichtig pakte ze de pokerchip op en draaide hem zo in het licht dat de diamantjes aan de rand één voor één naar haar knipoogden. 'Dit zou weleens kunnen werken.'

River staarde in de diepte van zijn mok. 'Hebben jullie soms een magisch supplement dat jullie een telepathische link geeft? Want ik kan het echt niet volgen.'

'Sommige voorwerpen waarmee we veel in contact komen, absorberen na een tijdje een deel van onze energie. Die energie is uniek voor elk ademend wezen op deze planeet. Je laat eigenlijk steeds een stukje magisch DNA achter,' legde Cassie uit. 'Denk aan dingen zoals huissleutels, je favoriete pen of…' Ze legde de pokerchip terug op het tafelblad.

'Een geluksbrenger,' zei hij langzaam. 'Dus je wilt zeggen dat dit veredelde stukje plastic de energie bezit van Nikolai?'

'Inderdaad.' Ik tikte met mijn vingernagel op de pokerchip. 'En het is die energie die we kunnen oppikken en traceren. Een beetje zoals een IP-adres van een computer.'

'We gaan dus een spreuk gebruiken,' knikte River, blij dat we een plan hadden.

'Uhm, niet helemaal. Het oppikken en traceren van energie is een kunst op zich, een aangeboren talent,' vertelde Cassie. 'Personen met zo'n talent worden Toekomstkijkers genoemd. Helaas maakt noch Lux, noch ik deel uit van deze beperkte groep van magische wezens.'

River fronste en kruiste zijn armen. 'De pokerchip is dus waardeloos.'

'Toch niet,' zei ik. 'Want Cassie en ik zijn wel bevriend met een Toekomstkijker.' Ik hield de pokerchip op ooghoogte. 'En met haar hulp kunnen we misschien een nieuw spoor naar Nikolai en daarmee hopelijk ook naar Turbatio Mala vinden.'

'Klinkt geweldig,' ging River akkoord. 'Waar vinden we deze Toekomstkijker van jullie?'

'BellRox,' zeiden Cassie en ik in koor.

'Die naam komt mij bekend voor.' River knipte met zijn vingers. 'Wacht eens even! Is dat niet die hippe kunstgalerij waarvan iedereen, zowel menselijk als magisch, een kunstwerk in zijn woonkamer wil?'

Na een knik van zowel Cassie als mij, zuchtte hij diep. 'Ik ben al enkele keren ingehuurd om een schilderij uit haar collectie te stelen. Alleen was het schilderij elke keer al weg toen ik aankwam.'

Ik grinnikte. 'Natuurlijk, Rox ziet dieven van veraf komen in haar dromen en visioenen. Zij weet meestal al van je steelplannen af voordat jij ze hebt bedacht. Vat het dus niet persoonlijk op, meneer de meesterdief.'

River mompelde iets onverstaanbaars en nam nog een slok van zijn nieuwe favoriete koffie. Heerlijk toch als je een mens kunt bekeren tot de wonderen van de magische wereld?

We besloten om te wachten totdat Cassies dienst eindigde voordat we richting de kunstgalerij van Rox trokken. Dat gaf ons meteen de tijd om een vroege lunch van heerlijke Spell Sandwiches weg te werken. Niet echt magische, maar wel magisch lekker.

'Er is iets wat ik nooit heb begrepen.' River stak zijn handen in de zakken van zijn broek en slenterde een kleine stap achter Cassie en mij aan. 'Ik dacht altijd dat de wijk die het Fortuna District omcirkelt de kunstwijk was waar al jullie grote galerijen en musea zitten. Waarom ligt BellRox dan in het midden van een woonwijk?'

Cassie haalde haar schouders op. 'Creatieve meningsverschillen.'

Toen ik aan Rivers verwarde blik zag dat hij niets wijzer werd van dit antwoord, besloot ik het hele verhaal maar te vertellen. 'Rox is twee jaar ouder dan wij, dus we zaten nooit in dezelfde klas. Maar op de speelplaats raakten we al snel bevriend.'

'Rox maakte prachtige krijttekeningen die over de grond kronkelden,' herinnerde Cassie zich. 'Maar natuurlijk waren er altijd een paar lastpakken die haar kunstwerken met water probeerden weg te spoelen. Tenminste, totdat Lux ze bedreigde met één of andere vloek.'

'Na de middelbare school volgde Rox een kunstopleiding,' ging ik verder. 'Met als lector de grote Demelza Deja.'

'Die van Dee & Dee Arts?' River grijnsde. 'Ik heb daar onlangs nog tien schilderijen, drie beeldhouwwerken en een stel pentekeningen gestolen. Hun beveiliging is echt zo lek als een zeef.'

'Moet je straks vooral aan Rox vertellen,' verzekerde ik hem. 'Gaat ze zéér zeker leuk vinden.'

'Rox en Demelza konden het niet zo goed met elkaar vinden,' trapte Cassie een open deur in. 'Volgens haar volgde Rox te veel haar hart en ziel bij het schilderen, wat natuurlijk absurd is. Als je het mij vraagt was die Demelza gewoon jaloers op haar talent. Dus Rox vertrok met slaande deuren en riep dat ze dan wel zelf een succesvolle kunstgalerij zou openen, ver weg van de zielloze kunst.'

'Als Roxanne Bellows haar tanden in iets zet, dan laat ze niet meer los,' glimlachte ik. 'En dat is het verhaal over hoe onze kleine pitbull de meest succesvolle kunststudio en -galerij van het Magisch District opstartte. Ze kocht bewust een gebouw in de buurt van onze oude school, zodat jonge artiesten altijd een plek zullen hebben om creatief buiten de lijntjes te kleuren. Iets wat Demelza natuurlijk ten strengste afraadt.'

'Ik ken haar nog niet eens en ik mag Rox nu al,' knikte River toen we voor de galerij halthielden. Ondanks dat het bordje met 'gesloten' voor het raam hing, openden de schuifdeuren zich zonder problemen om ons te verwelkomen. 'Denk je dat ze ons verwacht?'

Het antwoord op die vraag kwam in de vorm van een groot doek dat recht tegenover de deur hing. In het midden van het kunstwerk pronkten in zwarte verf vier lussen die samen een uitvergrote versie van de tattoo op mijn pols vormden. De bovenste lus fungeerde als een kader voor een paars pentagram, terwijl de onderste lus in regenboogtinten delicate libellenvleugels omkaderde. Een ekster had een thuis gevonden in de lus aan de linkerkant en de overgebleven lus omcirkelde een zilver met goud Egyptisch oog: het teken van de Toekomstkijkers. De achtergrond was in verschillende tinten blauw ingekleurd en bezaaid met sterren. Alsof het een profetie was die in de nachtelijke hemel was verschenen.

'Ja, ik denk het wel,' mompelde ik.

'Jullie zijn een uur te laat volgens mijn planning. Maar ja, de toekomst blijft zelfs voor mij soms een onzeker iets.'

Een meisje gehuld in een strakke jeansbroek en een glitterend zilverkleurig bloesje wandelde de kamer binnen op een paar grijze All Stars hakken. Haar lichtgetinte huid hintte naar haar Aziatische roots, al waren het vooral haar andere fysieke kenmerken die opvielen.

Net zoals elk ander magisch wezen werd het uiterlijk van een Toekomstkijker getypeerd door een speciale oog- en haarkleur. Rox' lange zilvergrijze haar was opgestoken in een warrige knot. Niet met speldjes, maar met potlood en penseel. Haar ogen waren ook zilver, maar met gouden vlekjes. Ze zagen er bijna uit als de schilderspaletten van een kunstenaar die met puur goud tekende.

Ik wees naar Cassie. 'Ze moest werken tot de middag. Maar ik zie aan je nieuwste schilderij dat je wel weet waarom we hier zijn?'

Rox veegde wat verf van haar hand. 'Jij ging dood, Dood bracht je weer tot leven maar nu moet je Turbatio Mala stoppen om die tweede kans te blijven verdienen. Cassie helpt je natuurlijk, samen met River, die beter bekendstaat als de Ekster.'

'Ik heb Demelza's persoonlijke kunstcollectie leeggeroofd,' gooide River met een grijns naar voren.

'Dat weet ik,' knikte Rox. 'En ik moet zeggen dat ik enorm voor je heb gejuicht tijdens dat visioen. Maar dat is niet waarvoor jullie hier zijn. Jullie hebben de hulp nodig van een Toekomstkijker, mijn hulp.'

'Daarom houd ik van je, Rox. Je draait er nooit omheen.' Ik haalde opnieuw de pokerchip uit mijn jaszak en hield hem zo dat iedereen hem kon zien. 'Deze is van Nikolai Rinor, of zoals zijn vrienden hem noemen: Overwinning, Ruiter van de Apocalyps. We denken dat hij is ontvoerd door Turbatio Mala, alleen hebben we geen idee waarom. Dit stukje plastic is ons enige aanknopingspunt, dus we hoopten dat jij misschien wat energie zou willen channelen?'

Rox glimlachte. 'Ach Lux, je kent me toch? Ik ben altijd in voor een beetje avontuur. Zeker als het einde van de wereld om de hoek lonkt.' Ze strekte haar met ringen beklede vingers naar me uit. Dankbaar liet ik Nikolais chip in haar hand vallen.

'Eens zien…' Ze sloot kort haar ogen voordat ze de pokerchip wat aandachtiger bestudeerde. 'Ik voel een donkere energie. Eentje die best krachtig is en hunkert naar macht, zelfs een beetje vernieling. Dit is onmiskenbaar een persoonlijk object van een Ruiter van de Apocalyps.'

'Dat is goed, toch?' vroeg River voor de zekerheid. 'Naar wat ik van Lux' en Cassies uitleg heb begrepen, werkt jouw gave het best als het om een persoonlijk object gaat.'

'Inderdaad. Ik ben er zeker van dat ik de energie van deze pokerchip kan lezen.'

Rox ademde diep in. Haar zilverkleurige ogen met gouden vlekjes werden donkerder, totdat ze puur zwart waren. In dat zwart dansten allerlei kleuren een intrigerende wals met elkaar. Als je haar nu, met haar gave in actieve toestand, in de ogen keek, leek het alsof je een kijkje nam in de oneindige kosmos.

'Ik zie een kroon,' vertelde Rox ons na een minuutje of twee. 'En de plek waar de kroon stond, maar nu niet meer. Er is een gevecht… Ik probeer weg te komen door dingen naar mijn aanvaller te gooien.'

'Zei ze nu ik word aangevallen?' fluisterde River.

'Wanneer Rox energie channelt ziet ze de flarden die opkomen meestal door de ogen van de eigenaar van het voorwerp,' legde Cassie hem snel op fluistertoon uit. 'Het is daarom soms een emotioneel uitputtend proces. Toen ze als kind haar gave nog niet geheel onder controle had, viel ze na een visioen meteen in slaap, voor minstens acht uur.'

'Maar nu heeft ze haar gave helemaal onder de knie, toch?'

De ongerustheid die in Rivers stem weerklonk deed me glimlachen. Ondanks dat hij Rox nog maar pas kende, wilde hij niet dat ze opnieuw een Doornroosjemoment zou hebben, al zou het ons naar Turbatio Mala leiden.

'Ze is de beste in haar vak,' stelde Cassie hem gerust. 'Haar passie voor kunst heeft haar erg geholpen om alles te verwerken. Vandaar dat haar meeste kunstwerken flarden van de toekomst tonen.'

'Mist verschijnt uit het niets rondom me en ik voel een harde klap op mijn hoofd. Ik zie niets meer. Ik voel ook niets meer,' ging Rox onverstoorbaar verder. 'Als ik wakker word is het donker. Mijn hoofd bonst, maar ik verbijt de pijn. Ik ruik een muffe aardegeur en hoor ergens in de verte water druppen. Ik krabbel overeind en zoek naar een uitweg, maar het enige dat ik vind is een deur met tralies.'

Ik slikte de brok die zich had gevormd in mijn keel weg. Rox' visioen bevestigde wat we al vreesden: Nikolai was gevangengenomen door Turbatio Mala.

'Wacht eens even.' Rox hapte geschrokken naar adem, waardoor ze de volle aandacht van de anderen en mij weer op zich vestigde. 'Er is nog iemand bij me in de cel.'

'Iemand van Turbatio Mala?' vroeg ik voorzichtig.

Onze Toekomstkijker fronste, alsof ze haar best moest doen om de andere persoon in de donkere ruimte van haar visioen te kunnen zien. 'Het is… het is een man. Hij ligt uitgeput tegen de muur, helemaal onderuitgezakt. En ik ken hem. Dat brede postuur, kort paardenstaartje en dat the power of karma T-shirt.'

Een ijskoude rilling liep over mijn rug, want ik kende iemand die aan die beschrijving voldeed. En die iemand hoorde helemaal niet thuis in de handen van Turbatio Mala.

'Frankie.'

De bovenaardse naam van Honger rolde op hetzelfde moment van onze lippen. Daarna verloor Rox de connectie met Nikolais energie en kleurden haar donkere ogen weer artistiek zilver met gouden vlekjes.

'Frankie is in gevaar,' zei ik, mijn conclusie hardop herhalend voor het geval de anderen de puzzel nog niet in elkaar hadden geklikt. 'We moeten meteen terug naar zijn gezondheidsstudio.'

'Dat is zeker twintig minuten te voet,' schatte Cassie in. 'Tenminste, als we allemaal twintig minuten aan een stuk kunnen sprinten.'

Het gerinkel van autosleutels wurmde zich in mijn oor. 'Met de auto kan ik ons daar krijgen in minder dan tien minuten.' Rox liet de sleutels van haar busje aan haar vingers bungelen. 'Wat zeg je ervan?'

'Ik betaal al je snelheidsboetes als je ons binnen vijf minuten bij Frankies voordeur krijgt.'

'Alsof een Toekomstkijker zich ooit laat betrappen op te snel rijden,' grijnsde Rox. 'Tijd om in te stappen, mensen. Die vijf minuten zijn ingegaan.'

Hoofdstuk 8 - De roep van het Hellevuur

Nog een voordeel van een Toekomstkijker als één van je beste vrienden? Ze weten perfect waar en wanneer de verkeerslichten op groen springen. Het was een trucje waar Rox vooral mee had opgeschept toen ze pas haar rijbewijs had gehaald en Cassie en mij oppikte om de stad onveilig te maken. Datzelfde trucje zorgde er nu voor dat we in Rox' busje door de straten scheurden richting de gezondheidsstudio van Frankie.

'Ik denk dat ik net vijf jaar van mijn leven heb verloren,' mompelde een licht misselijke River toen Rox abrupt stopte voor de ingang van In Balance. Ik kon het hem niet kwalijk nemen. Onze Toekomstkijker nam de bochten als een volleerde rallyrijder.

'Die verdien je wel terug van Ripley als we Turbatio Mala hebben gestopt,' suste ik hem en ik gooide de schuifdeur van het busje open. Zonder op iemand te wachten, sprong ik uit de auto en liep de studio binnen.

Het belletje aan de deur rinkelde door de stille ontvangstruimte. Frankies geliefde meditatiemuziek bereikte mijn oren niet en ik besefte al snel waarom. Aan de andere kant van de kamer lag een cd-speler in stukken tegen de muur. Tussen de rommel van draden en stukken plastic glommen scherven van een gebroken regenboog die op de cd stond.

Plots voelde ik me net als River misselijk, alleen kwam dat niet door de energieke rijstijl van Rox. Bij mij was het omdat pure angst me een welgeplaatste uppercut in mijn maag had gegeven.

Ondertussen stommelden ook de anderen achter me naar binnen.

'Lux, wat sta je hier te doen? We moeten naar Frankie en…'

Cassie stopte midden in haar zin. Haar ogen volgden mijn blik en bleven rusten op de kapotte cd-speler. 'Oh, dat is geen goed teken.'

River plaatste zijn handen op mijn schouders en duwde me voorzichtig naar rechts. 'Frankies kantoor is deze kant op.'

'Juist,' knikte ik. 'Frankie.'

Ook al liepen we met z'n vieren zo snel we konden door de lange gang, het voelde alsof het uren duurde. Met elke stap die ik zette, zond ik in gedachten een gebedje richting de hemel.

Alsjeblieft, laat Frankie oké zijn. Laat hem de inval van Turbatio Mala hebben beantwoord met een staaltje zwarte band karate. Alsjeblieft, laat hem nog hier zijn.

De deur naar zijn kantoor stond op een kier. River stak een arm uit om te verhinderen dat een van ons meteen naar binnen zou stormen. Hij gebaarde dat we moesten wachten, voordat hij voorzichtig naar de deur sloop. Door de kier heen scande hij naar mogelijk gevaar.

De spanning in zijn schouders verdween echter al snel en de blik in zijn ogen werd moedeloos.

Nee.

Ik zette een stap naar voren en duwde de deur verder open. Het harmonieuze kantoor dat was ingericht naar de feng shui normen, was nu allesbehalve rustgevend of in balans. De vloer lag bezaaid met formulieren en mappen, de kristallen die ooit netjes in een boekenkast hadden gestaan lagen her en der rondgestrooid en de meeste meubels lagen op hun kant of in stukken tegen een muur.

Rox sloeg een hand voor haar mond. 'Het lijkt wel alsof er een tornado is gepasseerd.'

'Geen tornado.' River stapte nu ook het kantoor binnen en wees naar de muur waar voorheen een grote ingekaderde karmaposter hing. De nu zichtbare vitrine was bruut aan diggelen geslagen en het voorwerp dat erin hoorde te staan, was verdwenen.

'Dat was waar hij zijn weegschaal bewaarde, of niet?' De toon waarop Cassie het vroeg, hintte dat ze hoopte dat ze verkeerd dacht.

Ik schopte kwaad een ongelukkige stressbal die voor mijn voeten lag weg. Het knaloranje ding stuiterde door het chaotische hindernissenparcours dat het kantoor was geworden, voordat het stilletjes onder een gebroken plank wegrolde. 'Mooi is dat! Turbatio Mala heeft nu niet alleen twee Apocalypsvoorwerpen, maar ook de bijpassende Ruiters! En wat hebben wij? Niks!'

De drang om opnieuw ergens tegenaan te schoppen overspoelde me en ik keek naar de plek waar mijn vorige slachtoffer was weggerold. Hoewel mijn ogen naar de felle oranje kleur zochten, trok een duo van twee andere kleuren mijn aandacht. Iets wits met gele flarden.

Nieuwsgierig knielde ik op de grond om mijn nieuwe ontdekking op te pakken. Pas op het moment dat mijn vingers het aanraakten, merkte ik dat het een lapje stof was. 'Gele bloemblaadjes die ronddwarrelen op een witte achtergrond? Ik weet zeker dat ik dit patroon eerder heb gezien, maar niet op Frankies zorgvuldig uitgekozen kussenhoezen.'

Rox fronste. 'Het zouden ook geen goede gordijnen zijn. Dat patroon en de kleur geel passen niet bij de ruimte.'

'Jullie hebben allebei gelijk.'

Verward keken we River aan. Wat bedoelde hij daar nu weer mee?

'Rox heeft gelijk, want dat lapje stof hoort niet in deze ruimte. Maar misschien belangrijker, jij Lux hebt ook gelijk. Je hebt die stof al eerder gezien en inderdaad niet in de vorm van kussens. Frankies secretaresse had deze ochtend een witte jurk aan met een patroon van gele bloemblaadjes.'

'Huh, en ik maar denken dat jongens nooit geïnteresseerd waren in kleren,' zei Cassie.

River haalde zijn schouders op. 'De meeste jongens waarschijnlijk niet, maar als je een dief bent moet je altijd alert zijn. Je omgeving in je opnemen wordt op den duur een onbewuste gewoonte.'

'Die smerige slang! Ik had moeten weten dat er iets mis was met haar,' mompelde ik. 'Die gifgroen met gele look schreeuwt gewoon bad guy.'

'Haar naam is Mariola,' herinnerde Rivers dievengeheugen zich. 'En ik wil geen spelbreker zijn ofzo, maar we weten nog niet zeker dat zij achter de aanval op Frankie zit. Misschien was ze wel toevallig hier en heeft Turbatio Mala haar ook meegenomen.'

'Daar zullen we snel genoeg achter komen.' Ik stapte op Rox af en bood haar het fleurige lapje stof aan. Ze griste het zonder een seconde te twijfelen uit mijn handen en haar ogen werden vrijwel meteen pikzwart. Op het zwarte canvas dat haar blik nu was wervelden verschillende kleuren die ontploften in spectaculaire vuurwerksterren.

Opeens hapte onze Toekomstkijker geschrokken naar adem en liet ze het stukje zomerjurk op de grond vallen.

'Ze is lid van Turbatio Mala, hè?' vroeg ik zodra de gouden spikkels weer waren verschenen in de ogen van mijn vriendin.

'Ze is niet alleen lid,' antwoordde Rox met trillende stem. 'Zij is Turbatio Mala. Mariola is hun leider.'

Na Rox' grote onthulling werd het me allemaal een beetje te veel. Dus deed ik het enige wat ik kon bedenken: ik mompelde dat ik frisse lucht nodig had en liep de gezondheidsstudio uit. Buiten vond ik een plekje op één van de schommels van het verlaten speelplein dat vlak naast Frankies zaak lag.

Hier zat ik nu al een klein halfuur, alleen met mijn duistere gedachten.

Overal waar ik keek leken helrode en oranje vlammen uit de grond te sluipen. Ze riepen plagend en lachend mijn naam met de belofte dat ze me voor altijd warm zouden houden terwijl ze mijn huid zouden wegbranden.

Ergens wist ik wel dat deze fluisteringen van het Hellevuur uit mijn verbeelding kwamen die op hol sloeg. Toch joegen ze me angst aan. Want als ik faalde in deze missie, dan zou dat Hellevuur mijn nieuwe thuis worden. En Apocalypsvoorwerpen of niet, ik zou nooit uit die hel kunnen ontsnappen. Het waren nu eenmaal de kleine lettertjes van het contract.

De schommel naast me kraakte een beetje toen River erop ging zitten. Hij keek verloren naar zijn sneakers, die vreemde patronen in het zand trokken. 'Ik weet dat het er slecht uitziet, maar je mag nu niet opgeven.'

'Het ziet er slecht uit?' herhaalde ik, voor ik humorloos lachte. 'Turbatio Mala staat 2-0 voor. Om nog maar te zwijgen over het feit dat het hoofd van het serpent zich vlak onder onze neus bevond, maar we het niet zagen. Het ziet er niet slecht uit, River. Het ziet er vreselijk uit.'

Hij grinnikte zachtjes en verontwaardigd keek ik hem aan. 'Vind je dit grappig?'

'Nee, ik kreeg alleen een flashback.' Zijn voeten hielden even stil. 'Nadat mijn ouders stierven, was ik op mezelf aangewezen. Om te overleven ging ik al snel het dievenpad op. Alleen was ik in mijn beginjaren niet zo heel goed.'

'Je werd betrapt,' besefte ik.

River knikte. 'Ik was dertien toen het me een geweldig idee leek om een museum te beroven. Niet dus. Zodra ik de deur had geforceerd ging het alarm af en werd ik omsingeld door een groep bewakers. Gelukkig zag de eigenaar van het museum potentieel in me.'

'Liet hij je gaan?'

'Eigenlijk het tegenovergestelde. Hij nam me in huis. Hij betaalde mijn school, maar liet me ook mijn vaardigheden als dief ontwikkelen. Ik hielp met het extra beveiligen van musea en na enkele jaren ging ik ook op pad om gestolen oorlogsschatten terug naar de oorspronkelijke eigenaars te brengen. Uit respect voor mijn mentor weiger ik nu nog steeds om musea te beroven. Het punt is, toen ik als dertienjarige werd betrapt was ik er zeker van dat mijn leven voorbij was. Totdat mijn mentor mijn cel binnenwandelde en naast me kwam zitten. Hij zei: "Je denkt dat je op de bodem van de put zit, en dat is ook zo. Het voordeel van die positie is echter dat je alleen nog maar omhoog kunt klimmen. Dus wat gaat het worden?" Ik greep mijn kans toen. De vraag is nu: ga jij hier blijven zitten piekeren, of vecht je terug?'

'Wat als er niets meer is om voor te vechten?' Ik trok mijn mouw op zodat het symbool van het Van Helsingpact zichtbaar werd. 'Het pact dat ik met Ripley sloot, dat was een contract. Hij gaf me een tweede kans op leven en in ruil zou ik de plannen van Turbatio Mala verhinderen. Als ik mijn deel van de deal niet vervul…'

'Dan wordt je ziel naar het Hellevuur gestuurd,' zei River zacht. 'Cassie heeft het me verteld. Maar zo ver is het nog lang niet, Lux. Zolang Mariola er niet in slaagt de poort naar het Hellevuur te openen, zal jouw ziel ook niet voor eeuwig branden. Oké, we hebben enkele veldslagen verloren, maar het enige wat telt in een oorlog is de eindstrijd. Dus wat zeg je ervan?'

Hij stak zijn hand naar me uit.

Ik kon het niet laten om met mijn ogen te rollen om het simpele gebaar, maar toch legde ik mijn hand in de zijne. 'Oké, we blijven vechten.'

Hij glimlachte. 'Blij dat te horen. Wat is onze volgende stap?'

Zijn vraag zorgde ervoor dat mijn gezicht zich vertrok in een pijnlijke grimas. Niet omdat ik geen idee had waar te beginnen, maar omdat ik dat juist wel wist. 'We moeten Ripley bellen. Hij moet weten wat er met Frankie is gebeurd.'

Ik viste mijn gsm uit mijn jaszak en scrolde door mijn contactlijst totdat ik de bovenaardse naam van Dood terugvond. Dit was echt geen telefoontje waar ik naar uitkeek.

Binnen een kwartier stond Ripleys zwarte Cadillac voor de deur. Zijn uitdrukking was kalm en sereen zoals altijd. De snelle pas waarmee hij naar Frankies kantoor beende, was echter zeer on-Ripley.

'Heilige duisternis nog aan toe,' fluisterde hij toen zijn donkere blik over de chaos in Frankies kantoor gleed. Zijn ogen bleven wat langer hangen bij de kapotgeslagen vitrinekast waar eerder de weegschaal van zijn Broeder had staan pronken. 'Turbatio Mala?'

'Herinner je je zijn kleurrijke secretaresse nog?' vroeg ik en ik hield het witgele lapje stof in de lucht.

'Ja, Mariola blijkt dus geen secretaresse te zijn,' zei River, die nonchalant tegen de muur naast de deur leunde, 'maar de leidster van Turbatio Mala.'

Ripley keek de dief geschrokken aan en haalde een hand door zijn witte haren. 'Weet je het zeker?'

'Gecheckt door onze Toekomstkijker.' River wees naar Rox, die bevestigend knikte. 'Dus ja, we weten het heel zeker.'

'Dit is niet goed,' zuchtte hij. 'Turbatio Mala komt steeds dichter bij haar doel. Nog even en alles is verloren.'

Cassie legde een troostende hand op zijn schouder. 'Probeer het positief te zien. We kunnen nu tenminste al een gezicht op Turbatio Mala plakken en er zijn nog steeds twee voorwerpen die ze niet in handen hebben. We staan er dus niet zo slecht voor.'

'Misschien heb je gelijk,' knikte Ripley. 'Hoe staat het met jullie zoektocht naar Oorlog? Hij zal zonder twijfel Mariola's volgende doelwit zijn.'

Rox stapte wat meer naar voren om zich zo in het gesprek te mengen. 'Dat ligt nogal moeilijk. Onze getalenteerde Pixiehacker kan maar geen spoor vinden naar hem, wat heel vreemd is, want Cassie vindt altijd en naar iedereen een spoor.'

'Dat is waar,' knikte Cassie voordat Rox verderging.

'River heeft zijn contacten geraadpleegd, ik heb mijn visioenen aangesproken maar… noppes. Als ik niet beter zou weten, dan zou ik denken dat Oorlog zelfs helemaal niet bestaat.'

'Ja, Kenrick is nogal op zijn privacy gesteld,' wist Ripley. 'Het feit dat hij voor het leger werkt helpt daar ook niet veel bij. Hij is altijd degene die contact opneemt met mij en nooit andersom. Maar hij heeft me ooit wel iets gegeven voor in noodgevallen.'

Uit de jas van zijn kostuum haalde Ripley een duur uitziende, zwart lederen portefeuille tevoorschijn. Na even zoeken trok hij er een opgevouwen papiertje uit dat hij aan Cassie gaf.

Cassie vouwde het papiertje meteen open en fronste vervolgens haar hemelsblauwe wenkbrauwen. 'Playwarfair.com? Oorlogs contact bij noodgevallen is een gamewebsite?'

Ripley veegde met een hand over zijn bezorgde, gerimpelde gezicht. 'Ik weet dat mijn Broeder een beetje verslaafd is aan oorlogsspelletjes, dus de kans is groot dat hij een account op die website heeft. Maar vraag me niet wat de naam daarvan is.'

Rox las mee over Cassies schouder. 'En hij was ook niet zo vriendelijk om het even op te schrijven.'

'Geen punt. Daar kom ik wel achter.' De zekerheid in de stem van de Pixie klonk zo hard door, dat ik niet anders kon dan glimlachen. Dat was typisch Cassie. Zelfs met de Apocalyps bonkend op de voordeur, bleef ze haar vrolijke, positieve zelf.

'Misschien is het ook een idee om hier op te ruimen,' stelde Ripley vervolgens voor. 'Iedereen die deze rommel ziet zal er meteen uit afleiden dat Frankie in de problemen zit en de politie bellen. Ik denk dat ik voor ons allen spreek als ik zeg dat we dat kunnen missen als kiespijn.'

'Zeer zeker,' ging River akkoord.

Rox draaide snel rond haar as, waardoor haar zilverkleurige haar nog even nawiegde in de ontstane luchtvlaag. 'Dit met de hand opruimen is onbegonnen werk. We kunnen trouwens nooit al die kapotte meubelen vervangen.'

'Dan doen we het toch met magie?' Ik pakte mijn gsm uit mijn jaszak en scrolde door mijn spreukenapp. 'Hier, een terugdraaispreuk. Dat moet wel werken.'

River keek met grote ogen toe. 'Heb jij serieus spreuken staan op je telefoon?'

'Maar natuurlijk,' antwoordde ik terwijl ik de instructies snel las. 'Ik ga echt niet met tientallen boeken sleuren als er een app voor bestaat. Zo heb ik ook een tarotapp, een pendelapp, een geluksbrengerapp…'

'Allemaal leuk totdat je je telefoon verliest,' mompelde Ripley.

'Precies waarom ik hem heb betoverd zodat hij altijd weer in mijn zak verschijnt,' grijnsde ik. 

Hoofdstuk 9 - Magisch knoeien

'Rox, kan jij dit misschien tekenen op de grond?' Ik draaide het scherm van mijn telefoon naar de Toekomstkijker, zodat ze de afbeelding van de cirkel kon zien. Binnen de cirkel was een ruit getekend, met tussen de lijnen van de twee figuren verschillende runen.

Het waren magische symbolen die ik zelf met mijn ogen dicht kon tekenen, maar als je in het gezelschap van een kunstenares bent, is het wel zo beleefd om dingen zoals deze uit handen te geven.

Rox bestudeerde de magische cirkel voordat ze een krijtje uit haar broekzak toverde. 'Komt voor elkaar.'

'Goed, dan heb ik nog nodig…' Mijn vingers scrolden ongeduldig over mijn telefoonscherm. 'Een klok en de vier elementen.'

River kroop op een lage kast en haalde de klok boven hem van de muur. 'Hier heb je de klok, maar ik heb geen idee hoe we de vier elementen hier gaan krijgen.'

'Dat is niet zo moeilijk als je denkt.' Ripley ging voorzichtig zitten op een hoekje van de bank die niet was verscheurd. 'Water, vuur, aarde en lucht zijn altijd om ons heen. Alleen in verschillende vormen.'

Ik pakte een kaars van tussen de vele wierrookstokjes van Frankies bescheiden meditatiealtaar. 'Deze kaars bijvoorbeeld is een perfecte voorstelling van vuur.'

'En een stuk kwarts uit mijn Broeders verzameling representeert een link met aarde,' vulde Ripley aan. Zijn slanke vingers dansten over de verschillende edelstenen die op de grond voor zijn voeten lagen. Hij koos uiteindelijk voor een doorschijnend stuk kwarts dat in een punt liep.

River overhandigde me de klok voor hij een hand door zijn donkere lokken haalde. 'Er staat een waterkoeler op de gang, dus daar kunnen we water vandaan halen. Dan moeten we alleen nog iets vinden voor lucht.'

Ik keek zoekend om me heen. 'Die is altijd het moeilijkste. Thuis gebruik ik meestal een waaier bij spreuken zoals deze. Of we moeten creatief zijn met een ventilator of een haardroger.'

'Ik vrees dat je die hier niet snel gaat vinden,' merkte Ripley op. 'Als ik me niet vergis zijn veren ook een goede connectie met het element lucht. We moeten alleen een vogel zien te vinden die in een goede bui is.'

'Een vogel.' River knipte met zijn vingers en glimlachte. 'Dat is het!'

'Ik heb nog nooit iemand zo enthousiast gezien over vogels en veren,' mompelde Ripley.

'Geen vogels of veren, maar vleugels!' River stapte naar de andere kant van de kamer en ging achter Cassie staan. Hij legde zijn handen op haar schouders. 'Pixievleugels.'

Cassie rolde met haar ogen. 'Dat ik daar zelf niet aan gedacht heb! Oké, achteruit. Ik ga in volle Pixiemodus.'

River zette net op tijd een stap achteruit, want de tattoos op Cassies armen begonnen al te kronkelen. Nog geen tien tellen later ontvouwde een paar glitterende libellenvleugels zich achter haar rug. Het zacht rinkelende geluid dat ze voortbrachten bij elke fladdering, weergalmde als een rustgevend slaapliedje door de ruimte. Duizenden glitters in verschillende kleuren vielen van Cassies vleugels af en vormden een dun laagje op haar huid. Langzaam kromp ze tot haar gekende Pixiegrootte. 'Element lucht is present!'

Ik kon het niet laten om met Rox en River mee te grinniken. Het kleine gezichtje van Cassie keek ons boos aan.

'Sorry, hoor,' River beet op zijn lip om zijn lach in te houden, 'maar je klinkt alsof je een heliumballon hebt leeggezogen.'

Onze kleine vriendin zette haar handen geïrriteerd in haar zij voordat haar piepstem opnieuw weerklonk. 'Schiet gewoon op met die spreuk, wil je? Ik vind het ook niet leuk om zo klein te zijn.'

Rox was intussen klaar met het tekenen van de magische cirkel en Ripley was een bekertje met water gaan halen op de gang. Alle ingrediënten voor de spreuk waren aanwezig.

'Hier gaan we.' Ik plaatste de klok in het midden van de ruit, en ernaast de kaars. Vervolgens legde ik in het midden van de wijzerplaat het stuk kwarts en goot er water over totdat er een laagje van een goede millimeter over de glazen plaat van de klok lag. Daarna stak ik de kaars aan. 'Cassie, jij moet nu de rook van de kaars richting de klok wapperen.'

Met een sprongetje kwam Cassie los van de grond en fladderde de magische cirkel in. Met voldoende afstand tussen haar en de vlam, liet ze haar vleugels in de vijfde versnelling wapperen. Het rinkelende geluid dat haar vleugels nu in hun miniversie maakten, deed me onbewust denken aan kristallen glazen die zachtjes tegen elkaar werden getikt.

We keken toe hoe de rook van de kaars richting de klok kringelde. Zodra de rook in contact kwam met de kwarts, slokte de steen hem op. Nieuwsgierig volgden al onze ogen de zwarte stroom die door de doorzichtige edelsteen liep en daarna in het water vloeide.

Ik reikte met mijn hand naar de magische cirkel en somde de elementen op in de volgorde waarin ze waren aangebracht: 'Aarde, water, vuur en lucht, beweeg de wijzers met een zucht. De vier elementen zijn nu samengebracht. Draai de klok terug tot de tijd waaraan ik dacht.'

Een zacht paars licht pulseerde van mijn handen en ik wist dat datzelfde licht ook terug te vinden was in mijn ogen en in de runentattoos die mijn rug sierden. Mijn magie kwam tot leven en focuste zich op één punt. Het enige wat ik nu nog moest doen was mijn kracht loslaten met het laatste deel van de spreuk.

'Tornare tempus.'

Allereerst doofde de vlam van de kaars door een windvlaag die niet van Cassies vleugels kwam. Met een sissend geluid verdampte daarna het water in een kleine stoomwolk. Toen begon de klok hevig te trillen. Zo hevig dat het stuk kwarts zonder pardon aan de kant werd gekieperd.

'Is dit onderdeel van de spreuk?' vroeg River een beetje bezorgd.

'Geen idee,' antwoordde ik. 'Dit is de eerste keer dat ik hem probeer.'

De trilling van de klok verspreidde zich door de hele kamer. Ondertussen draaiden de wijzers in een snel tempo terug. Vol verwondering keken we toe hoe de rotzooi die op de grond lag door de lucht begon te zweven. Stukken hout die ooit een boekenkast waren geweest, klikten weer samen tot een massief meubel en de planken werden meteen gevuld met allerlei snuisterijen. De glasscherven van de vitrine smolten ook weer samen, net voordat de ingelijste karmaposter de trofeekast aan het oog onttrok. De vele kussentjes vonden weer hun feng shui-plaats op de bank en Frankies bureau werd de oase van rust die het ooit was geweest. Als laatste rukte de klok zich los van de grond en nam zijn plaatsje aan de muur weer in. De krijttekening van de magische cirkel gloeide kort op voordat ook hij verdween.

Ripley glimlachte. 'Ik wist vanaf het moment dat je in mijn troonzaal verscheen, dat je sterk was, maar dit, juffrouw Sterling, verbaast zelfs mij. Goed gedaan. Ik wist wel dat ik de juiste persoon had gekozen voor het Van Helsingpact.'

'Pas maar op met al die complimenten, Ripley. Voor je het weet begin ik nog te blozen,' veegde ik zijn opmerking nonchalant van me af.

Cassie was ondertussen weer naar de lengte van haar voorkeur gegroeid. 'Ik moet toegeven, ik dacht niet dat het ging lukken. Knoeien met de tijd? Dat loopt meestal slecht af.'

'Het was maar een kleine sprong en alleen voor deze ruimte,' antwoordde ik. 'We hebben geen personen door de tijd getransporteerd of daden veranderd. We hebben alleen… opnieuw ingericht.'

'Het ziet er echt goed uit,' knikte Rox. 'Niemand zal ooit vermoeden dat hier een gevecht heeft plaatsgevonden.'

River stak zijn handen in zijn zakken. 'Maar helaas is dat wel zo.'

Mijn gedachten focusten zich op een beeld van Frankie, vastgeketend in een donkere cel waar geen meditatiemuziek hem uit kon redden.

Ik schudde mijn hoofd om het trieste beeld uit mijn gedachten te krijgen. 'Het is tijd om te hergroeperen en terug te slaan.'

'En hoe gaan we dat precies doen?' wilde River weten.

Een glimlach trok mijn mondhoeken voorzichtig naar boven. 'Door ons voor te bereiden op de strijd.'

Ripley had ons groepje verlaten nadat we In Balance veilig hadden afgesloten. Cassie, Rox, River en ik waren naar mijn appartement gegaan, dat nu meer leek op een uit de hand gelopen kookles. Overal stond wel iets te borrelen en te pruttelen of er werd iets fijngestampt in een vijzel. Alleen was het niet om op te eten.

River rommelde verbaasd in een doos met lege flessen en potjes. 'Waterflesjes, plantenspuiten, lege doosjes oogschaduw. Trekken we hiermee ten oorlog?'

'Sorry als mijn magische laboratorium je teleurstelt.' Ik goot een blauw goedje in enkele kleine plantenspuiten. 'Maar ik ga echt geen geld uitgeven aan dure glazen flesjes om ze vervolgens kapot te gooien. Rookbommen werken ook perfect in een plastic flesje. Gewoon goed schudden, de dop eraf en gooien.'

'Is dit een rookbom dan?' De dief pakte één van de plantenspuiten op die ik net had gevuld.

'Voorzichtig daarmee!' Ik kon nog net voorkomen dat hij aan de hendel trok om de blauwe vloeistof te verspreiden. 'Ik zei toch net dat de rookbommen in een waterflesje zitten? De plantenspuiten zijn voor Drakenadem.'

Hij trok een vies gezicht. 'Dat klinkt gevaarlijk.'

'Nogal,' bevestigde Rox, terwijl ze voorzichtig een groenkleurig poedertje in een leeg poederdoosje aandrukte. 'In vloeibare vorm is het niet zo erg, tenzij je het in een vuurtje gooit. Maar zodra je de vloeistof verstuift…' ze maakte een explosiegebaar met haar handen, 'instant vlammenwerper.'

River zette wijselijk de plantenspuit weer neer. 'En dat poedertje van jou?'

'Gruisstof,' antwoordde de Toekomstkijker. 'Zodra het in contact komt met je huid, versteen je voor een tijdje. Vandaar dat ik handschoenen draag.' Ze bewoog ter demonstratie haar vingers, die gevangen zaten in plastic handschoenen.

'Dus als ik het goed begrijp,' begon River en hij pakte voorzichtig een gevuld poederdoosje dat stevig was dichtgedraaid, 'dan blaas je dit in het gezicht van je tegenstander en dan verandert hij in een decoratiestuk voor in je tuin?'

'Voor een uurtje of vijf toch,' grijnsde ik. 'Zo heb ik eens een fantastisch kunstproject voor school gemaakt, getiteld 'Zoete wraak'. Het was zijn eigen schuld natuurlijk, van onze klasgenoot met zijn grote mond. Volgens hem maakte het geld op de rekening van zijn lieve pappie hem meer dan een ander, en zeker meer dan een heks die net wees was geworden. Maar zijn bankkaart kon hem niet redden van mijn gruisstof. Mijn leerkracht vond het heel origineel en gaf me het hoogste punt van de klas.'

'Aan de ene kant ben ik blij dat ik nooit bij jullie op school heb gezeten, maar aan de andere kant vind ik het ook wel jammer,' gaf River toe. 'Op voorwaarde dat we natuurlijk vrienden waren en je me niet in een tuinbeeld veranderde.'

'Ik denk wel dat dat goed was gekomen,' knipoogde ik. 'Maar dus: rookbommen, Drakenadem en gruisstof. Het is basismagie, voor iedereen van ons groepje bruikbaar. Op die manier heeft ieder van ons dezelfde verdediging tegen Turbatio Mala's magische wezens. Hiermee trekken we ten oorlog.'

'Over oorlog gesproken,' mengde Cassie zich in het gesprek. 'Ik heb een code geschreven die de achterliggende gegevens naloopt van die gamewebsite die Ripley ons gegeven heeft. Alle gebruikersinfo wordt gecheckt en daaruit wordt een lijst opgesteld van mogelijke Ruiters van de Apocalyps. Het is wel een druk bezochte website met spelers van over de hele wereld. Het kan dus eventjes duren voordat ik een match gevonden heb.'

Ik leunde met mijn ellebogen op het keukeneiland. 'Geen probleem. Dat geeft ons voldoende tijd om nog wat magisch te kokkerellen.'

Ik haalde een grote ketel van het vuur waarin een rode vloeistof stond te borrelen en te dampen. River was ondertussen zo vriendelijk geweest om een reeks waterflesjes alvast te voorzien van trechters, zodat ik de vloeistof er makkelijk in kon gieten.

'Het lijkt wel een lavalamp,' mompelde de dief toen de vloeistof tot rust kwam in de plastic omhulsels. De rode kleur ervan was helemaal naar de bodem gezakt met daarboven een doorzichtige stof die, als je niet beter wist, perfect kon doorgaan voor zuiver water.

'Wanneer de vloeistof voor de rookbommen afkoelt, splitsen de twee componenten die voor de rook zorgen zich op,' legde ik hem uit. 'Daarom moet je goed schudden om de rookbom te activeren.'

'Om de twee componenten te mengen, zodat er opnieuw rook ontstaat,' knikte River begrijpend. 'Nooit gedacht dat magie zo veel weg had van de proeven tijdens de les chemie.'

Samen draaiden we de doppen stevig op de nu gevulde flesjes en vulden ons verzameld arsenaal op mijn keukentafel verder aan.

'Zo, de tweede lading rookbommen is ook klaar.' Opgelucht wendde ik me tot Rox. 'Denk je dat we nog een derde lading nodig hebben?'

Rox keek naar de tafel die voor de helft in beslag werd genomen door flesjes gevuld met vloeibare magie en schudde haar hoofd. 'Ik denk wel dat we er genoeg hebben. We zijn maar met z'n vieren. We moeten alles ook nog kunnen dragen.'

Onze teambuildingactiviteit van magisch knoeien werd abrupt verstoord door het geluid van een gitaarsolo. Tussen de rommel op het aanrecht wist ik mijn gsm uiteindelijk te vinden.

'Hey Ripley, wat kan ik voor je doen?'

'Lux, ik ben bijna ter plaatse.' Zijn normaal kalme stem klonk gejaagd, alsof hij net een sprintje had getrokken van een paar honderd meter. 'Wat geweldig dat je Nikolai en Frankie hebt gevonden!'

'Wacht, wat?' Ik drukte op de luidsprekertoets zodat ook de anderen het gesprek konden volgen. 'Ripley, waar heb je het over?'

'Je sms,' antwoordde hij. 'Je schreef dat jullie een spoor naar Turbatio Mala's schuilplaats hadden gevonden en dat jullie er zeker van zijn dat dit ook de plaats is waar mijn Broeders gevangen worden gehouden.'

Alarmbellen gingen af in mijn hoofd. 'Ripley… ik heb je geen sms gestuurd, laat staan dat we weten waar Nikolai en Frankie zijn.'

We hadden gedacht dat Oorlog het volgende doelwit van Mariola en haar kakkerlakken zou zijn. De mogelijkheid dat ze als eerste achter Ripley aan zouden gaan, hadden we nooit overwogen.

'Mariola heeft Ripley vast herkend toen jullie vanochtend Frankie gingen bezoeken,' bedacht Cassie. 'Ze zal je gsm hebben gekloond om hem zo in de val te lokken.'

Een vloek ontsnapte aan mijn lippen. 'Dat smerig onderkruipsel! Ripley, luister goed naar me. Ik heb je geen sms gestuurd. Dat wil zeggen dat je regelrecht in een val loopt. Draai dus onmiddellijk om en loop de andere kant op. Hoor je me? Dit is een val!'

'Daar is het al te laat voor.' Ripleys stem klonk hees en ver weg. 'De mist is al hier.'

De goud gespikkelde grijze kijkers van Rox keken me geschrokken aan. 'Mist,' zei ze. 'Net zoals in mijn visioen van Nikolai.'

'Ripley! Ripley, hoor je me nog? Waar ben je?'

Ik bleef angstig van alles in de telefoon roepen in de hoop dat hij nog zou antwoorden, ons misschien een tip zou geven over waar hij was, zodat we hem konden gaan helpen. 'Verdomme Dood, geef antwoord!'

Er klonk gestommel aan de andere kant van de lijn voordat een diepe, grauwe, mannelijke stem zei: 'En dat is drie.'

Daarna echode een pieptoon door mijn appartement die aangaf dat de persoon aan de andere kant van de lijn had opgehangen.

Hoofdstuk 10 - In het spoor van Dood

Het was uiteindelijk Rox die op de rode toets van mijn telefoon drukte en daarmee de verschrikkelijke pieptoon een halt toeriep.

'Hij is weg,' fluisterde ze geschokt. 'Turbatio Mala heeft Ripley.'

Een rauwe kreet van woede weerklonk uit mijn keel en ik sloeg mijn gebalde vuist meerdere keren hard tegen de dichtstbijzijnde muur. Het lichtgekleurde behang kreeg na enkele seconden een bruinrode kleur.

'Lux, stop.' River pakte mijn pols vast voordat mijn vuist weer in contact kon komen met de muur.

De knokkels van mijn hand waren flink geschaafd en bloed drupte uit de kleine wondjes.

'Onszelf straffen voor Ripleys verdwijning gaat ons niet helpen hem terug te vinden,' ging River verder. 'We moeten het hoofd koel houden. Alleen zo bestaat er een kans dat we hem en de anderen opsporen.'

Ik ademde enkele keren diep in, totdat de woede die in me brandde afnam.

River merkte ook dat ik kalmeerde, want hij liet eindelijk mijn pols los. 'Heb je hier ergens een verbanddoos?'

'Tweede lade links,' wees Cassie behulpzaam aan.

Meer aanwijzingen had de meesterdief niet nodig om wat ontsmettingsmiddel en verband op te duikelen. Ik besloot om voor één keertje mee te werken en plofte op een stoel aan de keukentafel zodat River makkelijk mijn hand kon verbinden.

'Dus, hoofd koel houden,' herhaalde hij terwijl hij een kompres tegen mijn geschaafde knokkels drukte. Ik siste zachtjes toen het ontsmettingsmiddel in contact kwam met mijn onderste huidlaagjes. River toonde geen medelijden en ging ongestoord verder met zijn poging om weer grip te krijgen op de hele situatie.

'Wat weten we?'

Rox haalde haar vingers door haar zilveren haren. 'Ripley zei dat Lux hem een sms had gestuurd, maar dat was niet zo.'

Cassie knikte somber. 'Precies waarom ik denk dat Mariola Lux' telefoonnummer heeft gekloond. Zij stuurt Ripley een sms in Lux' naam, Ripley denkt dat het echt Lux is en poef, we zijn weer een Ruiter van de Apocalyps kwijt.'

'Zijn ademhaling was sneller dan normaal.'

River stopte even met het verband rond mijn hand te wikkelen om me verbaasd aan te kijken. 'Wat bedoel je?'

'Ripleys stem. Die is normaal kalm en beheerst. Nu klonk hij gehaast en hij hijgde een beetje. Alsof hij een heel eind had gelopen.'

'Misschien was hij te voet,' bedacht Rox. 'Als we zijn beginpunt kunnen vastleggen, dan kunnen we misschien ook te weten komen waar hij precies ontvoerd is. Wie weet vinden we daar wel aanwijzingen.'

'U vraagt, wij hacken!' Cassie trok haar laptop in een vloeiende beweging op haar schoot. Haar pastelkleurige nagels vlogen met de snelheid van het licht over het toetsenbord. Nog geen tien minuten later had ze beet. 'Bingo! Ik heb hier een Ripley die woont in een oud landhuis aan de rand van het Magisch District.'

'Ripley vertelde me dat hij veel liever in de Onderwereld vertoeft dan hier in het zonlicht,' herinnerde ik me. 'Waarom zou hij dan een landhuis hebben?'

Cassie tikte op het scherm. 'En toch ben ik er vrij zeker van dat het hier over hem gaat. Volgens mijn info zou hij een chique begrafenisondernemer zijn met toegang tot luxe privémausoleums.'

'Klinkt wel als Dood,' gaf River toe die de laatste hand legde aan mijn verband.

Ik rolde met mijn ogen als antwoord, omdat ik er nog steeds niet van overtuigd was dat het ging om onze Ruiter van de Apocalyps.

'Bovendien staat er een zwarte Cadillac geregistreerd op naam van deze Ripley,' vulde mijn beste vriendin aan.

Rivers bruine ogen keken me uitdagend aan.

'Oké, dat is onze Ripley,' gaf ik met een zucht toe. 'Heb je een adres?'

Cassie zwaaide met een gele post-it die aan haar vingertoppen kleefde. 'Ik ben de beste Pixiehacker van de omgeving. Natuurlijk heb ik een adres!'

'En ik heb het vervoer,' voegde Rox er met een glimlach aan toe. In haar hand rinkelden de sleutels van haar busje al, wachtend op actie.

River gaf me een zachte duw tegen mijn schouder. 'Geef toe, je bent ook een heel klein beetje nieuwsgierig hoe Ripley woont.'

'Oké, laten we gaan,' mompelde ik, waarop mijn vrienden juichten.

Voorzichtig hees ik mezelf in mijn jas en bewoog mijn in verband gewikkelde hand. Het brandde nog een beetje, maar niet genoeg om constante vlagen van pijn door mijn lichaam te sturen.

'Ik gok dat Ripley achter dikke gordijnen woont,' voorspelde onze meesterdief. 'Zodat er zeker geen zonlicht in kan.'

'Nee joh, Ripley woont in een zee van kleur en licht,' lachte Cassie. 'Daarom heeft hij ons nooit bij hem thuis uitgenodigd. Hij moet dat duistere, stoere imago van hem in stand houden.'

'Duister en donker,' ging ik mee in de weddenschap. 'Zware, eiken meubelen, muren bezaaid met oude kunstwerken, Perzische tapijten op de vloer en een privébibliotheek met alleen maar eerste edities van verloren gewaande boeken.'

Cassie en River keken me nieuwsgierig aan.

'Dat is wel heel specifiek,' kon Rox het niet laten om op te merken.

Ik haalde mijn schouders op. 'Wat kan ik zeggen? Die stijl past bij hem. Ik kan het weten, aangezien ik de eer heb gehad om in zijn ondergrondse troonzaal te vertoeven.'

Op verzoek van River hield Rox zich dit keer in wat betreft het flirten met de snelheidslimiet. Ondanks haar kalmere rijstijl lukte het haar om binnen een kwartier voor het indrukwekkende landhuis te stoppen.

De tuin was netjes onderhouden, met kort gemaaid gras, spiraalvormige struiken, verse bloemen die netjes in verschillende plantenbakken waren geplant en een ijzeren hek dat het einde van de tuin en het begin van het voetpad aangaf. Er liep een kiezelpad naar de drie houten traptreden die toegang gaven tot het kleine terrasje dat naar de voordeur leidde.

'Geen slecht alternatief voor de Onderwereld,' mompelde Rox toen we uitstapten.

Cassie was ondertussen al over het pad van keitjes gehuppeld. Haar sneakers met artistieke verfspatten in allerlei kleuren kraakten op de houten traptreden toen ze die beklom. Zodra ze voor de voordeur stond, drukte ze het knopje van de bel enkele seconden in.

Ze kreeg geen gehoor, maar liet zich niet zo snel uit het veld slaan. Opnieuw drukte ze op de bel, alleen liet ze hem nu niet meer los.

In de tussentijd hadden Rox, River en ik ook het terrasje aan de voordeur bereikt. Vaag kon ik het irritante gerinkel van een constante deurbel aan de andere kant van de deur horen.

'Oké, er is dus niemand thuis,' concludeerde River, die Cassie wegtrok van de deurbel. 'Wat wel te verwachten viel, aangezien de bewoner ontvoerd is.'

'Hoe kan jij weten dat Ripley hier alleen woont?' antwoordde Cassie. 'Misschien heeft hij wel een Zombievriendinnetje.'

Terwijl wij dat beeld uit ons hoofd probeerden te bannen, ging Cassie over tot plan B. Op de massieve voordeur hing namelijk een koperen deurklopper die de vorm had van een leeuwenkop. Mijn vriendin greep zonder aarzelen de metalen lus die het dier in zijn muil had en klopte er drie keer hard mee tegen de deur.

'Geen Zombievriendinnetje dus,' zei ik toen het helse lawaai eindelijk ophield. 'Want dat geluid kan zelfs de doden wekken.'

Cassie plantte haar armen in haar zij en fronste. 'Mooi is dat. En hoe komen we nu binnen?'

'Mag ik me even voorstellen?' River zette een stapje naar voren. 'River Maddox, meesterdief. In mijn wereld bestaan er geen gesloten deuren.'

Hij haalde twee dunne ijzeren pinnen uit zijn broekzak en stak die behendig in het sleutelgat. Na een seconde of twee van draaien hoorden we een zachte klik.

'En viola!' River duwde tegen de deur die krakend openging.

'Waarom kraakt alles aan oude herenhuizen?' vroeg Cassie zich hardop af.

River zond haar een glimlach. 'Geen idee. Misschien omdat ze oud zijn?'

'Laten we naar binnen gaan voordat één van de buren onze creatieve sleutel opmerkt.' Ik keek schichtig om me heen. 'Ik heb echt geen zin in politie.'

'Heeft iemand dat dan ooit?' River ging ons voor het huis in en pas toen ik de deur achter ons dichtsmeet, werd ik een beetje kalmer.

De gang was behangen met een donkerpaarse print waarop zwarte elegante lijnen kronkelden. Het behang werd hier en daar onderbroken door een oud uitziend schilderij of een buste op een sokkel. Aan het plafond hing een prachtige kristallen kroonluchter en op de grond lag een rood Perzisch tapijt.

River keek me over zijn schouder aan. 'Oh, wat ben ik blij dat ik niet met jou heb gewed om geld.'

'Ach ja, we kunnen niet allemaal Ruiters van de Apocalyps kennis hebben,' glimlachte ik geamuseerd, voordat ik richting de trap knikte. 'Ga jij boven kijken, Cassie en Rox nemen de rechterkant en ik ga links. We verzamelen weer hier in de hal.'

River bleef staan. 'Wat is Ripleys Apocalypsvoorwerp eigenlijk? Wie weet hebben we geluk en ligt het hier ergens in een kluis verstopt.'

'Het is een zandloper met de as van een onschuldige,' herinnerde ik me van mijn eerdere bezoek aan Doods sombere troonzaal. 'Maar het lijkt me sterk dat hij die heeft achtergelaten. Voor zover ik weet draagt hij hem altijd bij zich.'

'Is ook logisch,' knikte Cassie. 'Die as in die zandloper? Volgens oude folklore is het geen as van een onschuldige, maar de as van Dood zelf. Van toen hij nog een sterveling was.'

Lichtjes beet ik in frustratie op mijn lip. 'Ik had echt beter moeten opletten tijdens de lessen magische literatuur.'

'Maar jij was druk bezig met het schrijven van je eigen spreuken,' wist Cassie nog van onze tijd op school. 'Vandaar ook dat ik notities maakte voor ons beiden.'

Ik trok haar in een zijwaartse knuffel. 'Ik had de middelbare school zonder jou echt niet overleefd, Cassie. Nu alleen nog hopen dat we dit avontuur ook overleven. Opsplitsen dus maar.'

Rox en Cassie vertrokken als eerste, gevolgd door River, die met twee treden tegelijk de trap op liep. Pas toen mijn vrienden uit het zicht waren verdwenen, draaide ik naar links.

Ik kwam terecht in een gigantische woonkamer, die net zoals de hal in een donkerpaars met zwart sjabloon was behangen. In de ruimte meteen naast de woonkamer was een eetkamer ingericht. Een lange, massief eikenhouten tafel met bijhorende stoelen vulde het grootste deel van de ruimte, samen met de vitrinekasten tegen de muur, die gevuld waren met goudkleurig geglazuurd porselein. De rest van de ruimte was ingericht als zithoek, met tegen de muur overvolle boekenkasten die tot aan het plafond reikten.

In het midden van de langste muur was een ingebouwde haard, waarin de as van een lang uitgedoofd vuur verweesd achterbleef. Even flikkerde het beeld voor mijn geestesoog van een glazen zandloper waarin zwarte as als zand door de trechters naar beneden liep. Het idee dat Ripley ooit een mens van vlees en bloed was geweest, en van zijn urn zijn Apocalypsvoorwerp had gemaakt die hij tot in de eeuwigheid met zich mee moest dragen, deed een golf van medelijden door me heen stromen.

Ik had altijd gedacht dat het leven van een Ruiter van de Apocalyps makkelijk zou zijn. De kracht van een Ruiter was zo legendarisch dat niemand met ze durfde te sollen. De meeste wezens en mensen waren zelfs bang van ze. Ze stonden als het ware aan de top van de magische voedselketen. Maar ik was even vergeten hoe eenzaam en koud het aan die top kon zijn.

'Geen Ripley boven!' hoorde ik River ineens roepen. 'Wel een luxe slaapkamer, inloopkast en een immense badkamer met sauna.'

Ik liet de woonkamer achter me en liep de hal weer in. River kwam de trap af op hetzelfde moment dat Rox en Cassie de hal weer betraden.

'Aan mijn kant is de woonkamer,' vertelde ik hen. 'Maar jammer genoeg ook geen spoor van Ripley.'

'Hetzelfde aan onze kant,' lichtte Rox ons in. 'Achter de keuken ligt zijn kantoor en zelfs daar was niks te vinden.'

'Behalve een heel kitscherig beeld van een waterspuwer,' vulde Cassie aan.

'Waarschijnlijk is het een voorbeeld om je persoonlijke mausoleum mee op te vrolijken,' bedacht Rox. 'Al moet ik toegeven dat zelfs in dat geval ik het niet graag in mijn huis zou hebben.'

In de grote spiegel die aan de muur hing kon ik zien hoe mijn eigen paarse ogen met herkenning glommen. 'Wacht, zeiden jullie nu een waterspuwer?'

Cassie en Rox keken elkaar vluchtig aan voordat ze beiden knikten.

'Wil je er soms ook eentje voor in je winkel?' vroeg de eerste daarna verward.

'Helemaal niet. Op school lette ik misschien niet zo heel goed op bij magische literatuur, maar wel bij de lessen over magische wezens. Die waterspuwer van jullie zou weleens meer kunnen zijn dan een kitscherig beeld.'

Mijn beste vriendin knipperde enkele keren met haar regenboogkleurige ogen voordat het ook haar te binnen schoot. 'Een Gargoyle…'

River fronste. 'Dat is toch gewoon een ander woord voor waterspuwer?'

'In de mensenwereld misschien, maar in de onze niet.' Ik wenkte de dief om me te volgen naar Ripleys kantoor. 'Die waterspuwer zou weleens het spoor kunnen zijn waar we al de hele tijd naar zoeken. Kom, ik zal het je laten zien.'

Hoofdstuk 11 - Er zit meer in een waterspuwer dan je denkt

Zodra ik het kantoor van Ripley binnenstapte, kon ik het niet laten om mijn vingers langs het behang te laten glijden. Het was opnieuw in een donkerpaarse kleur, maar dit keer met de textuur van een zacht dekentje.

'Ik weet het,' knikte Cassie. 'Het voelt aan als de binnenkant van een luxe doodskist.'

Een rilling liep over mijn ruggengraat bij dat idee en ik trok mijn hand meteen terug.

Het grote, eiken bureau met bijpassende stoelen die voorzien waren van zwarte, lederen kussens nam het grootste deel van de ruimte in beslag. Er stond ook een dossierkast in de hoek en een smalle boekenkast waarin allerlei mappen netjes waren gerangschikt. Aan de muren hingen ingekaderde pentekeningen, die het verloop der tijd lieten zien van het begrafenisondernemerschap. Zo was er een doodskist op een kar die werd voortgetrokken door een paard, een groep mensen die een kist op hun schouders droegen, en natuurlijk een gedetailleerde tekening van een sinistere lijkwagen.

'Zulke sombere kunstwerken heb ik niet meer gezien sinds ik die Doodsvoorspeller in mijn atelier had.' Rox bestudeerde de tekeningen van dichtbij. 'Nu ik eraan denk… deze zouden best van zijn hand kunnen zijn.'

'Vergeet die tekeningen,' riep River ons tot de orde. 'Ik dacht dat we hier waren gekomen voor dat vreemde ding daar.' Hij knikte richting een lederen sofa die tegen de muur stond. Pal daarnaast stond de waterspuwer waar we naar op zoek waren.

Het standbeeld zat in een gehurkte pose, zoals de meeste waterspuwers die van de kerkdaken bungelen. Alleen had deze één arm omhoog met de handpalm naar boven. Zijn stenen ogen staarden in het niets en zijn wenkbrauwen liepen in elkaar door. Uit zijn onderlip staken twee hoektanden die tot net boven zijn bovenlip reikten.

'Ik weet het niet, Lux.' River klopte voorzichtig met zijn vuist tegen de schouder van het beeld. 'Volgens mij ziet hij er precies uit zoals alle andere waterspuwers.'

'Oh, wat zijn mensen toch heerlijk naïef.' Met een zucht pakte ik River bij de arm om hem uit de weg te trekken. 'Ik dacht dat je ondertussen wel had geleerd dat in de magische wereld alles veel meer is dan het lijkt. Zo ook deze waterspuwer.'

Ik rommelde in de zakken van mijn jas totdat ik enkele muntstukken vond. Die plaatste ik één voor één in de wachtende hand van de waterspuwer. Daarna prevelde ik de offerandespreuk. 'Hulp is nodig, snel en even. Neem dit offer en ik geef je leven.'

In een vloeiende beweging sloot de stenen hand van het beeld zich om de munten. Krakend kwam daarna ook de rest van de Gargoyle tot leven.

'Oké, ik neem het terug,' mompelde River toen het beeld zijn stenen ledematen rekte en strekte om ze weer wat soepeler te maken. 'Dat is geen gewone waterspuwer.'

'Wie noem je hier een waterspuwer?' vroeg het beeld streng.

River zette voorzichtig enkele stappen achteruit, zodat hij zich achter me kon verschuilen. Het beeld barstte vervolgens in lachen uit.

'Ik maak maar een grapje, joh!' stelde het de dief gerust. 'Waterspuwers zijn de neefjes van mijn soort. Maar waar zijn mijn manieren?' Hij stak zijn robuuste grijsgrauwe hand naar voren. 'Semmantiël Kiezel, Gargoyle en hier om u te dienen. Voel je vrij om me Semmy te noemen. Dat doen al mijn vrienden.'

Aangezien niemand aanstalten maakte, nam ik het maar op mij om zijn hand te schudden. Semmy's handdruk was zoals te verwachten stevig, al was hij niet stevig genoeg om mijn hand te breken. 'Lux Sterling.'

'Oh, juffrouw Sterling!' De ogen van de Gargoyle glommen met herkenning en hij schudde enthousiast mijn hand. 'Meester Ripley heeft het zo vaak over u en uw vrienden! Vertel eens, was u tevreden met de rit naar de gezondheidsstudio?'

Ik fronste mijn wenkbrauwen. Waarom wilde hij dat weten?

River wees plots naar Semmy's schaduw die over het zachte, paarse behangpapier gleed. 'Ik wist dat ik die ergens eerder had gezien! Het is dezelfde schaduw als in de getinte ruit van Ripleys Cadillac. Jij was onze chauffeur!'

'Dat was ik zeer zeker.' Semmy groef diep in de jaszak van zijn vest en duikelde een visitekaartje op dat hij aan mij gaf.

'Gargoyle on wheels,' las ik voor. 'Je hebt je eigen taxibedrijfje?'

Semmy knikte trots. 'Al werk ik vooral voor meester Ripley, maar soms huren zijn vrienden me ook in als chauffeur.'

River nam het kaartje van me over en bestudeerde het logo van een Gargoyle die in een rode cabrio over het papier scheurde. 'Huh, nooit gedacht dat stenen beelden een rijbewijs konden hebben.'

'Gargoyles zijn eigenlijk dienaren,' wist Rox hem te vertellen. 'In onze moderne samenleving hebben ze meestal dienstbedrijven die je helpen met van alles en nog wat. Wanneer ze geen klus hebben, nemen ze hun vorm van steen aan en wachten ze totdat iemand hen wakker maakt.'

'Tegen een kleine vergoeding natuurlijk.' Semmy liet mijn geofferde munten rinkelen in zijn hand. 'De offergaven brengen ons tot leven, zodat we onze klanten kunnen helpen met alles wat ze maar wensen. Wij Gargoyles dienen nu eenmaal graag en zijn pas blij als je een lach op je gezicht hebt. Al is dat niet altijd makkelijk met een meester zoals Ripley.'

'We zijn eigenlijk hier voor je meester,' onderbrak ik hem snel. 'Heb je hem toevallig de laatste paar uren ergens naartoe moeten brengen?'

Semmy schudde zijn hoofd. 'Normaal gezien moest ik hem om drie uur naar het kerkhof brengen voor zijn dagelijkse inspectie van de mausoleums. Maar toen kreeg hij een sms en schrapte hij die plannen. Meester Ripley zei dat er een dringende afspraak was tussengekomen.'

'En naar die dringende afspraak heb jij hem niet gebracht?' vroeg Cassie voor de zekerheid.

Opnieuw schudde Semmy zijn hoofd. 'Ik heb het natuurlijk wel voorgesteld, maar meester Ripley wuifde dat voorstel weg. Volgens hem was het niet de moeite om met de auto te gaan.'

'De plaats van de afspraak was dus dichtbij,' leidde ik daaruit af. 'Heeft hij toevallig gezegd waar hij precies naartoe ging?'

'Eens denken…' Semmy krabde in gedachten verzonken aan zijn kin. 'Als ik me niet vergis ging hij naar het park. Het gedeelte met de oude wensput om precies te zijn.'

Opeens sperde de Gargoyle zijn ogen wijd open. 'Hij ging daar u ontmoeten, juffrouw Lux.'

Ik keek hem verontschuldigend aan. 'Ik heb hem nooit die sms gestuurd, Semmy. Daarom denken we dat het een val was van Turbatio Mala.'

Hij hapte verschrikt naar adem. 'Die verdomde duivels! Als ze meester Ripley ook maar een haar krenken, laat ik het stenen regenen op hun hoofden!'

'Kalm aan, Rocky.' Cassie legde haar handen troostend op de schouders van het wezen. 'Jij bent niet de enige die om Ripley geeft. Hij rekruteerde Lux om tegen Turbatio Mala in te gaan en Lux rekruteerde ons. Je hebt ons al geweldig geholpen door te vertellen over het park. Nu is het onze beurt. Wij zullen ervoor zorgen dat Ripley veilig thuiskomt.'

Semmy knikte licht verslagen. 'Oké dan,' zuchtte hij. 'Maar neem voor alle zekerheid dit mee.'

Zijn hand verdween opnieuw in zijn vestzak. Dit keer haalde hij geen visitekaartje tevoorschijn, maar een sleutelhanger waarop hetzelfde logo van een wuivende, cabrio rijdende Gargoyle stond.

'Je kunt hem openschuiven,' demonstreerde hij. 'In de ruimte die dan vrijkomt kan je een offergave stoppen. Dan schuif je hem dicht en binnen enkele seconden zal ik verschijnen. Je weet maar nooit of het van pas komt.'

River nam de sleutelhanger van Semmy aan en knikte dankbaar.

De Gargoyle salueerde ons vol overgave. 'Veel succes, kinderen van Van Helsing. Breng mijn meester en zijn Broeders weer veilig thuis.'

Daarna verliet de vonk van leven Semmy's lichaam en werd hij weer een massief decoratiestuk.

De speeltuin aan de rand van het park bruiste met leven. De zon was dan ook van de partij en die lokte de meeste magische wezens met hun kroost naar buiten. Kinderen liepen - of vlogen - lachend achter elkaar aan en in de verte kon je het verleidelijke melodietje van de ijskar horen.

De oude wensput lag echter veel dieper in het park.

Hier waren geen speeltuinen of paadjes in begaanbare kiezelsteentjes. De bomen en planten hadden in dit gedeelte van het park vrij spel. Ze hadden jaren geleden de wandelpaadjes opgeslokt en waren niet van plan om ze terug te geven. Overal waar je keek groeiden prachtige wilde bloemen in allerlei kleuren. Het was hier een waar natuurparadijs. Toch hielden ouders hun kinderen wijselijk ver weg van deze plek. Als je je weg hier niet kende, was je gedoemd om dagenlang rond te dwalen in dit verwilderde deel van het park.

'Je zou haast denken dat we in een oerwoud zijn beland,' merkte River op, die voor de vierde keer op rij een laaghangende tak net op tijd kon ontwijken. 'De rand van het park is netjes en toegankelijk voor iedereen. Waarom is het dan hier zo'n wildernis?'

Ik draaide me glimlachend naar hem om. 'Sluit je ogen en luister.'

River deed zoals gevraagd en ook Cassie en Rox bleven geruisloos staan.

Het duurde niet lang voordat een zacht geneurie door het ritselen van de boombladeren heen hoorbaar werd. De zachte, zoete melodie werd gedragen door de wind en hier en daar onderbroken door een echo van gelach.

'Dat is niet het geluid van de spelende kinderen aan de andere kant van het park, of wel?' vroeg River toen hij zijn ogen weer opende.

Ik grijnsde. 'Je leert snel bij, meneer de meesterdief. Het zijn inderdaad niet de kinderen. Wat je net hoorde zijn de stemmen van de Natuurnimfen.'

'Zoals hun naam al doet vermoeden hebben ze de natuur nodig om te leven,' ging Cassie verder. 'Toen het Magisch District in het leven werd geroepen en alle magische wezens hierheen werden verbannen, was dit de enige groene plek waar ze terecht konden.'

'Daarom werd beslist om een deel van het park aan de Natuurnimfen te geven,' vulde Rox aan. 'Ze wonen in de bomen en planten die hier groeien en beschermen hun gebied. Vandaar ook dat hier niet veel volk rondhangt. Als de Nimfen vinden dat je de natuur te veel verstoort, nemen ze wraak. Geloof me als ik zeg dat je dat niet wilt meemaken. Een student van mij is hier ooit gekomen om een landschapsschilderij te maken. Hij had een lege tube verf in het gras laten vallen. De hulpdiensten hebben hem nog net kunnen redden van een dood als klimopmummie.'

'Maar dat is alleen als je de natuur niet respecteert,' stelde ik River gerust. 'Nimfen zijn vooral een vredelievend volk. Ze runnen trouwens ook alle bloemenzaken hier in het Magisch District, dus als je ooit iemand subtiel wilt uitschelden via een boeketje bloemen moet je bij hen zijn.'

'Ik zal het onthouden,' knikte hij. 'Maar als hier amper iemand komt, waarom ligt die oude wenspunt dan in dit gedeelte van het park?'

Deze vraag had ik al verwacht. 'Omdat het eigenlijk geen echte wensput is. De mensen die hier komen, laten een offer van munten in de put vallen als teken van respect voor de natuur. Als dank voor hun offer laten de Nimfen één enkele magische bloem aan de voeten van de bezoeker groeien. Deze mogen ze meenemen en hij zal nooit verwelken. Vooral bij koppeltjes die gaan trouwen is dat heel populair. Zo'n magische bloem zou geluk brengen.'

'Misschien moeten we dat ritueel dan ook maar doen,' bedacht River. 'We kunnen alle geluk gebruiken in onze strijd tegen Turbatio Mala.'

'Geen slecht idee.' Cassie grinnikte. 'Met een beetje geluk heeft Mariola ook last van hooikoorts en niest ze zich dood dankzij die bloem.'

'Dat lijkt me sterk met haar liefde voor bloemetjespatronen,' mompelde Rox.

Cassie haalde haar schouders op. 'Een Pixie kan maar hopen.'

Op dat moment bereikten we de plek in het verwilderde bos waar de wensput onder een wit geverfd, houten bruggetje stond. Lang geleden kronkelde er een beekje onder de brug door. Toen die opdroogde, bouwde de lokale bevolking de put, om toch nog een bron van drinkwater te hebben. Ooit was deze plek een onmisbaar voor het overleven van de lokale bevolking. Nu was het haast een vergeten relikwie uit de oude wereld.

Het bruggetje en de put waren beide gedecoreerd met klimop waarvan de groene blaadjes glommen in het zonlicht. De bomen rond de put waren versierd met kleurrijke kaartjes met vervaagde wensen die in de wind dansten. Het gerinkel van de vele windklokjes die aan de boomtakken bungelden deden deze plek aanvoelen als een sereen veldje. Alleen was het niet zo sereen.

Rox hapte naar adem. 'Alle goden van het verleden en de toekomst, wat is hier gebeurd?'

De hele open plek was voorzien van een laagje sneeuw en hier en daar was er een boomstam vastgevroren in een blok ijs. De getroffen bomen hadden al hun blaadjes verloren, alsof ze ervan overtuigd waren dat de winter zijn intrede had gedaan.

'Ik zeg het niet graag,' begon River, 'maar ik denk dat we de plek hebben gevonden waar Ripley is ontvoerd. Alleen vrees ik dat we hier niet veel sporen gaan vinden.'

Ik wist dat River gelijk had. Met al die sneeuw waren alle mogelijke sporen bedekt of zelfs al weggespoeld. Turbatio Mala was ons te slim af geweest. Alweer.

Een vlaag van brandende woede verspreidde zich door mijn lijf en ik balde mijn handen tot vuisten. Er moest iets zijn wat we konden doen. Iemand vinden die iets had gezien of gehoord. Maar hier kwam amper iemand en… Wacht, dat is het!

'Geen sporen? Dat zullen we nog weleens zien.' Ik stapte doelbewust op de wensput af en trok uit alle macht aan het touw dat naar beneden bungelde. Het gewicht aan het einde van het touw gaf me moed en hoop. Toch kon ik het niet laten om nog snel een gebedje richting de hemel te sturen. Alsjeblieft, laat dit werken.

Hoofdstuk 12 - Opwarming van de aarde

Een minuut later slaagde ik erin om een emmer vol fris bronwater naar boven te halen. Met wat hulp van River zette ik de houten emmer op de stenen rand van de wensput. Het water dat over de rand gutste door de beweging spoelde het dekentje van sneeuw dat over de put was gevallen weg.

River staarde enkele seconden verloren naar de gevulde emmer, voor hij opkeek naar mij. 'En wat wil je hier precies mee doen?'

Ik wees naar de bomen die door een dikke laag ijs in een vroege winterslaap gesust waren. 'We gaan die bomen daar wakker maken en daarmee hopelijk ook de Natuurnimf die in hun stammen woont.'

River doopte zijn vingertoppen in het water. 'Dat is ijskoud! Als je dat over de boomwortels gooit, katapulteer je ze eerder in een nieuwe ijstijd dan dat je ze wakker maakt.'

'Daarom ga ik het water ook eerst opwarmen.'

Met wat moeite kreeg ik de sterke knoop los waarmee het handvat van de emmer aan het touw was vastgemaakt. Tussen de bomen door vielen er gelukkig net genoeg zonnestralen om een plekje te vinden voor de emmer, zodat die kon genieten van het zonlicht.

'Ik weet dat ik hier normaal degene ben die positief denkt,' begon Cassie, 'maar denk je niet dat het lang gaat duren voordat de zon het water heeft opgewarmd?'

'We hebben ook geen warm water nodig,' vertelde ik mijn vrienden. 'Wat wij nodig hebben is vloeibaar zonlicht.'

Het was een spreuk die ik jaren geleden in een stoffig toverboek had gelezen dat al generaties lang in het bezit was van mijn familie. Mijn over-over-overgrootvader was ooit de dokter bij uitstek geweest voor alle magische kwaaltjes. Vloeibaar zonlicht werd vooral gebruikt om verkouden Draken er weer bovenop te helpen, maar ik hoopte dat het ook Nimfen uit hun winterslaap zou wekken.

Ik sloot mijn ogen en vrijwel meteen begon paars licht achter mijn oogleden te dansen. Met mijn magie in zijn actieve vorm strekte ik mijn arm uit naar de emmer en haalde diep adem toen de juiste woorden weer in mijn herinnering naar boven kwamen.

'Fluere solis.'

Het straaltje zonlicht dat zijn best deed om het koude water op te warmen, nam aan kracht toe. Rondom ons begon zelfs de sneeuw te smelten dankzij de aangename warmte die mijn spreuk met zich meebracht. Het water borrelde zachtjes en veranderde van doorzichtig naar een lichtgele kleur. Pas toen het water leek op een sterk theeaftreksel van boterbloemen verzwakte het zonlicht weer en stopte het water met borrelen.

River zette voorzichtig een stap dichter naar de emmer toe en hield zijn hand boven het wateroppervlak. 'Nu voelt het aan als een heerlijke zomerdag waarop je niets anders wilt doen dan in een hangmat liggen luieren.'

Ik zuchtte opgelucht. 'Mooi, dan heeft de spreuk gewerkt. Volgens het boek van mijn voorvader hoort het zo aan te voelen.'

'Zei dat boek van je voorvader ook dat dit vloeibaar zonlicht Nimfen uit een winterslaap kan wekken?' wilde Cassie weten. 'Of doe je mee met mijn positief denken?'

'Het tweede,' gaf ik toe.

Rox schudde haar hoofd. 'Laten we dan maar hopen dat dat positief denken van jullie eindelijk iets uithaalt.' De Toekomstkijker nam de hendel van de emmer beet en droeg hem naar de dichtstbijzijnde ijsboom. 'Op hoop van zegen.'

Met de precisie die ze ook gebruikte bij het aanbrengen van verf, goot Rox het vloeibare zonlicht over de bevroren wortels. Zodra het gele goedje het ijs raakte, verdampte dit met een sissend geluid. De stoom die nu over de open plek hing benam ons bijna de adem.

Cassie hoestte en zwaaide met haar hand voor haar gezicht. 'Sterk spul, zeg. Het brandt toch niet door de boomwortels, hè? Want dan wil ik hier echt niet zijn als die Nimf wakker wordt.'

Rox had ondertussen een zakdoek met gedroogde verfspatten uit haar broekzak gehaald. Ze drukte die tegen haar neus en mond terwijl ze de boomwortels wat beter inspecteerde. 'Nee, we zitten goed. Het vloeibaar zonlicht tast alleen het ijs aan, niet de boom zelf. Wie weet gaat dit nog lukken ook.'

Het duurde enkele minuten voordat de irriterende stoom in de buitenlucht was opgelost. Pas toen we weer een hand voor ogen konden zien, bleek mijn plan te hebben gewerkt. Al het ijs en de sneeuw die de omringende bomen hadden bedekt, waren verdwenen.

River keek nieuwsgierig de open plek rond. 'Uhm… waar is de Nimf?'

Oké, kleine correctie: mijn plan had voor de helft gewerkt. De sporen van een vroegtijdige winter waren inderdaad verdwenen, maar van een of andere Natuurgeest was er geen spoor te bekennen.

'Tot zover het positief denken,' zuchtte Rox.

Cassie was echter nog niet van plan om het op te geven. Ze marcheerde naar de boom en klopte op de stam. 'Hallo? Meneer of mevrouw de Nimf? Is er iemand thuis?' Ze klopte nog een keer of vijf, maar kreeg geen antwoord.

'Misschien zijn die spreuken uit mijn voorvaders boek inderdaad alleen maar goed om zieke wezens te genezen.' Verslagen haalde ik een hand door mijn haar. 'Iemand een voorstel voor een plan B?'

'Oldskool alles afzoeken?' stelde River voor. 'Wie weet vinden we iets.'

'Ik zou willen voorstellen dat Cassie stopte met het kloppen op die boom.' Rox wreef vermoeid over haar slapen. 'Dat geluid maakt het moeilijk om na te denken.'

'Maar ik klop niet meer!' riep de Pixie uit. Ze hield haar handen in de lucht als bewijs.

Verdwaasd keken we haar aan en langzaam begon het plaatje in ieders hoofd ineen te klikken. We hoorden allemaal het doffe, kloppende geluid. Twee klopjes, een tel stil en dan weer twee klopjes.

'Ik durf het haast niet te zeggen,' begon River zacht, 'maar volgens mij komt dat geklop uit die boom.'

Met de tactiek van een commandoteam dat een gevaarlijk doelwit benadert, stapten we met z'n vieren op de boom af. Naarmate we dichterbij kwamen werd het ritmische geklop duidelijker hoorbaar.

'Het komt echt uit de stam,' fluisterde Cassie enthousiast. 'Wat doen we nu?'

'Zou het een soort codetaal zijn?' gooide River in de groep. 'Je weet wel, zoiets als morse ofzo. Enkele van mijn vrienden gebruiken het om in het geheim boodschappen aan elkaar door te geven. Misschien is dit ook zoiets.'

'Als het een boodschap is, dan moeten we antwoorden,' bedacht ik.

Meer had Cassie niet nodig om opnieuw haar hand tot een vuist te maken en tegen de boomstam aan te kloppen. Ze deed het in exact hetzelfde ritme als het kloppen van binnen in de boom. Twee korte roffels, een tel stil en nog eens twee klopjes.

We deinsden achteruit toen de boom krakend tot leven kwam. Hij rekte zijn takken uit naar de zon en uit zijn ontelbare houten vingers ontsproten nieuwe, groene blaadjes. Ook de andere bomen die de open plek rondom de wensput begrensden bruisten weer met leven en schudden de winter van zich af.

Wat anders was aan de grote eik waar we voor stonden, was dat de stam ineens raar begon te kronkelen. Langzaam maar zeker begonnen we vaag het silhouet van een vrouwelijke gedaante in de bewegende schors te zien.

Met een lichte knal kwam de figuur eindelijk los van de boom. Het vreemde meisje schudde de lagen schors van haar zongebruinde huid. 'Oh, dat deed deugd! Ik dacht even dat ik voor altijd gevangen zou zitten in mijn winterslaap.'

Uit haar wilde, groenkleurige haardos, die was voorzien van natuurlijke decoraties zoals takjes, veertjes, bloemen en boomblaadjes, schoot een kleine eekhoorn, die luid kwetterend zijn beklag deed bij de Nimf.

'Ik weet het Nin, je kunt niet beginnen aan een winterslaap voordat je een wintervoorraad hebt aangelegd,' zuchtte het meisje. 'Maar de winter hoort nog lang niet te beginnen, dus hoe kon ik weten dat we in de boom zouden vastzitten?'

Nin stampte met zijn pootje op de grond en kwetterde opnieuw bedrukt.

'Uitgehongerd?' herhaalde de Nimf ontzet. 'We hebben hoogstens een uur of drie vastgezeten!'

'Kleine maagjes zijn sneller leeg,' sprak ik, waardoor de Nimf besefte dat ze niet alleen met Nin op deze open plek stond.

Ik rommelde in mijn jaszak, waar ik nog een halve notenreep wist te vinden. Nadat ik het plastic omhulsel weer in mijn zak had gestopt, ging ik op mijn hurken zitten en stak de reep afwachtend naar Nin uit.

Zijn neusje wiebelde geïnteresseerd toen hij de geur van nootjes en honing oppikte. Aarzelend hopte hij in mijn richting.

'Het is oké,' verzekerde ik hem. 'Ik ga je geen pijn doen.'

Meer had hij blijkbaar niet nodig om me te vertrouwen, want met een sprongetje overbrugde hij de kleine afstand die nog tussen hem en de notenreep lag. Na even te hebben gesabbeld, trok hij de reep uit mijn hand en sprintte met zijn buit de eerste de beste boom in.

'Dat is zijn manier van dank je wel zeggen,' vertelde de Nimf ons. 'Wat me eraan doet denken dat ik jullie ook nog moet bedanken. Jullie hebben ons uit onze winterslaap gewekt, toch?'

Cassie knikte. 'Lux heeft voor het vloeibaar zonlicht gezorgd en ik klopte aan.'

'Seizoenen zij dank dat jullie langskwamen,' antwoordde ze. 'Nin heeft niet vaak gelijk, maar hij had wel een punt met die wintervoorraad. Met geen water of eten voorhanden hadden we het einde van de week zeker niet gehaald. Dus nog eens duizendmaal dank, mijn redders!'

'Niets te danken,' verzekerde ik haar. 'Ik ben trouwens Lux en dit zijn mijn vrienden Cassie, Rox en River.'

De Nimf maakte een lichte buiging. 'Mijn naam is Sadira. En dat guitige beestje daar is dus Nin.' Ze wees naar de boomtak waar haar pluizige vriendje zijn best deed om de restanten van de notenreep in zijn mond te proppen. 'Volgens hem is het een afkorting van ninja, maar dat kan ik moeilijk geloven.'

'Leuk je te ontmoeten, Sadira,' antwoordde River met een charmante glimlach. 'En dat zeg ik niet alleen omdat je de allereerste Nimf ooit bent die ik in levenden lijve zie.'

'De eerste?' Sadira's ogen, die dezelfde kleur hadden als de schors van de eikenboom waarin ze woonde, knipperden enkele keren verward voordat ze oplichtten met herkenning. 'Oh, je bent een mens!'

'Inderdaad,' gaf hij toe. 'Een mens dat graag zou weten wat hier precies is gebeurd. Of komt zo'n lokale winteropstoot vaker voor in het Magisch District?'

De Nimf schudde haar hoofd. 'Nin en ik waren onze dagelijkse ronde aan het doen van de omliggende bloemperkjes, toen we geruis hoorden in de struiken. We verstopten ons snel in mijn eik en toen kwam er een man de open plek op gewandeld.'

'Hoe zag die man eruit?' wilde Rox weten.

'Tenger gebouwd. Hij droeg een maatpak en zijn witte haar was strak naar achteren gekamd.'

'Dat was onze vriend Ripley,' vertelde ik haar. 'Wat gebeurde er toen?'

'Die vriend van jou was aan het bellen met iemand. Maar er was nog iemand in de buurt. Ik heb zijn gezicht niet kunnen zien, maar ik voelde zijn aanwezigheid sluipen in de schaduwen. Plots trok er een felle mistbank op en werd het zo koud.'

De herinnering deed Sadira onwillekeurig bibberen. Ik nam het haar niet kwalijk. Als ik zelf werd verrast door een winterstorm en niets anders droeg dan een lange pastelgroene jurk in een stof die gemaakt leek uit spinrag, zou ik ook doodvriezen.

'De kou deed me indommelen en het volgende dat ik me herinner is dat jullie me wakker maakten,' rondde Sadira haar verhaal af. 'Wat er met jullie vriend is gebeurd, dat weet ik niet.'

Fijn. Weer een doodlopend spoor.

'En die andere man?' probeerde ik. 'Die in de schaduwen sloop. Is er iets wat je over hem kunt vertellen?'

De Nimf haalde haar schouders op. 'Het was zeker weten een man. Oh! En hij had een aura van duisternis en woede rond hem hangen.'

'Zoals alle leden van Turbatio Mala dus,' zuchtte ik verslagen.

Sadira kantelde haar hoofd en keek me bedroefd aan. 'Dat was niet het antwoord waarop je had gehoopt, hè? Sorry dat ik jullie niet verder kan helpen. Zodra de temperatuur daalt, daalt ook de activiteit van Nimfen. Daarom lijkt in de winter de natuur een beetje stil te vallen. In de lente ontwaken we pas weer.'

Opeens landde Nin met een grote sprong vanaf zijn boomtak recht voor mijn voeten. Zijn kraaloogjes keken me indringend aan en hij begon weer druk te kwetteren. Hoopte hij op meer eten?

'Het spijt me, vriendje, maar die halve notenreep is alles wat ik had.'

Ik draaide de zakken van mijn broek en jas binnenstebuiten als bewijs. De spullen die nog wel in mijn zakken zaten, stalde ik uit op het gras. Wat losse munten, mijn telefoon, mijn portefeuille en een klein zakspiegeltje met bijpassende lippenbalsem.

Nin snuffelde kort aan elk object voordat hij mijn telefoon vastpakte en hem hevig kwetterend over het gras sleurde.

'Nin, geef dat onmiddellijk terug aan Lux!' riep Sadira. 'Je maakt hem nog stuk!'

Ik hield mijn arm omhoog om de Nimf ervan te weerhouden haar dierenvriendje te stoppen. 'Wacht even, ik denk dat hij ons iets duidelijk probeert te maken.'

De eekhoorn knikte en liet abrupt mijn telefoon in het zachte gras vallen, voordat hij het struikgewas in dook. Daarna begon hij weer hevig te kwetteren om onze aandacht te trekken.

Snel raapte ik mijn spullen op en liep samen met de anderen richting de herrie van de kleine eekhoorn. Nin hield duidelijk niet van wachten, want toen we de struik waarin hij was verdwenen bereikten, was hij alweer tevoorschijn gekomen. Hij trok met veel moeite iets achter zich aan.

'Laat mij maar, maatje,' bood River aan.

Nin sprong meteen uit de weg, zodat River het mysterieuze object onder de struik vandaan kon halen.

Vanonder de blaadjes kwam een zwarte smartphone tevoorschijn. Het scherm was gebarsten en de zijkanten waren versierd met vreemde ijskristallen.

'Is dat de telefoon van Ripley?' vroeg Cassie verrast.

Rox nam het stukje technologie over van River. Haar ogen glommen welgeteld tien seconden in kosmoszwart op voordat ze de telefoon terug in Rivers wachtende handpalm legde. 'Ja, dat is hem. Hij heeft hem in de struiken gegooid toen hij werd ontvoerd. Maar ook ik kon het gezicht van de ontvoerder niet zien. Er was te veel mist.'

'Toch vreemd dat die telefoon onder de ijskristallen zit, terwijl jullie net deze plek ijsvrij hebben gemaakt,' merkte Sadira op en ze liet haar vinger over de kristallen gaan. 'Nog vreemder is dat ze helemaal niet koud aanvoelen.'

'Dat betekent dat het geen ijskristallen zijn, maar sporen van magie.' Ik draaide me naar het kleine eekhoorntje, dat nieuwsgierig naar ons keek vanaf de grond. 'Nin, je bent geweldig!'

Hij rechtte zijn borst en kwetterde trots. Wie had gedacht dat dit kleine wezentje onze zoektocht nieuw leven in zou blazen?

'Met een spelletje magisch laboratorium zouden we kunnen achterhalen wat voor magie dit is,' wist Cassie. 'We zouden kunnen ontdekken welke wezens er actief zijn voor Turbatio Mala.'

Sadira klapte opgetogen in haar handen. 'Wat ben ik blij dat we jullie toch een beetje hebben kunnen helpen! Ik hoop dat jullie je vriend snel terugvinden.'

River lachte naar haar. 'Dat hopen wij ook. Oh, en voor ik het vergeet…' Hij haalde enkele munten uit zijn broekzak en gooide die over zijn schouder in de wensput. 'We kunnen elk beetje geluk wel gebruiken.'

Sadira giechelde en met een zwaai van haar hand ontsproot er een prachtige bloem recht voor Rivers voeten. Hij leek op een lelie met delicate lichtpaarse blaadjes waarover in donkerder paars enkele strepen liepen. Dezelfde donkere tint kwam terug in de meeldraden die zachtjes wiegden in de wind.

Uiterst voorzichtig boog River door zijn knieën en plukte de magische bloem.

'Nin, ik en de hele natuur hier duimen voor jullie,' drukte Sadira ons op het hart. 'En kom gerust nog eens langs wanneer jullie de wereld hebben gered. We zijn dol op heldhaftige verhalen.'

Hoofdstuk 13 - Storm op komst

'We hebben natuurlijk zeezout nodig, witte salie en lavendel,' somde Cassie op zodra we het park verlieten. Rox liep samen met de Pixie voor ons uit en probeerde op een notitieblokje bij te houden wat Cassie allemaal zei.

'Ik dacht dat we die vreemde kristallen op Ripleys telefoon gingen natrekken,' zei River tegen me. 'Zo te horen heeft Cassie eerder zin in een vreemde soep.'

'Die vreemde soep is de sleutel tot het kraken van de mysterieuze kristallen,' legde ik hem uit. 'Gelukkig was Cassie nogal een talent op het gebied van schoolse magie. Dus zij weet als geen ander hoe ze een zuiveringstest in elkaar moet flansen.'

'Opnieuw een magisch laboratorium dus.' Onze dief klapte opgetogen in zijn handen. 'Ik ben benieuwd wat dat gaat opleveren. Heb je al een theorie om welke magie het zou kunnen gaan?'

Ik haalde mijn schouders op. 'Magie heb je in alle soorten en kleuren, waardoor ze op vele verschillende manieren een spoor kunnen nalaten.' Ik schoof de stof van mijn linkermouw een beetje aan de kant zodat mijn tattoo even zuurstof kreeg. 'De magie van het Van Helsingpact wordt bijvoorbeeld gekenmerkt door het symbool van de Keltische kruisknoop. Dat is een duidelijk spoor, maar je hebt ook veel subtielere hints. Het kan gaan van een vage geur tot een vreemd gevoel of een manifestatie van iets raars zoals die kristallen.'

'Dus je hebt geen idee,' merkte River met een grijns op.

Ik gaf hem een plagende duw met mijn schouder. 'Magie is vloeibaar, net zoals water. Het komt in allerlei vormen voor, maar de bron van het water is moeilijk op te sporen. Vandaar dat de zuiveringstesten in het leven zijn geroepen. Met een beetje geluk komen we erachter wie onze Ruiters van de Apocalyps heeft ontvoerd en vinden we dankzij hem Turbatio Mala's schuilplaats.'

'Over een beetje geluk gesproken.' River bood me de paarse lelie aan die hij van Sadira had gekregen. 'Aangezien het jouw ziel is die hier op het spel staat, denk ik dat jij hem het beste kunt gebruiken. De bloemblaadjes hebben trouwens dezelfde tint paars als je ogen. Dat moet een teken zijn, niet?'

Voorzichtig nam ik de magische bloem van hem over. 'Ik weet niet waar ik meer verrast over moet zijn, dat je me wilt beschermen of dat je de exacte kleur van mijn ogen weet.'

Hij knipoogde. 'Meesterdief, weet je nog? Ik let op details.'

Het was een goed excuus, maar ik kon het niet laten om de zachte blos op zijn wangen op te merken. Maakte River zich echt zorgen om me?

Ik schudde die gedachte snel van me af. Sinds die nacht dat ik hem in de val had gelokt, was hij een vriend geworden. River was een getalenteerde dief, maar hij bleef een mens. Het klopte niet dat hij zich zorgen maakte om mij. Ik was degene met magische krachten.

Toch kon ik het niet laten om de lelie wat dichter tegen me aan te drukken. Jarenlang had ik mijn eigen boontjes gedopt en was ik steeds op mezelf aangewezen geweest. Ik probeerde iedereen op een veilige afstand te houden, zelfs Cassie en Rox had ik nooit echt binnengelaten in mijn bubbel van zelfbescherming. Maar nu? Dit hele avontuur had Cassie en Rox de superkracht gegeven om door de wand van mijn bel heen te stappen. River was zelfs zonder pardon binnengestormd. Ik zou het nooit hardop toegeven, maar het feit dat zij drieën nu zo dicht bij me stonden vond een deel van mij stiekem wel leuk.

Zodra we mijn appartement binnenkwamen, dook Cassie in mijn kruidenkast en plunderde mijn hele voorraad. Met haar armen vol potten en flesjes trok ze naar de keuken. Die zag er nog altijd uit als een semislagveld na onze eerdere magische kookcursus.

Rox en River keken vanaf het keukeneiland toe hoe Cassie met haar tanden de kurk van een groene fles met troebel water trok en het goedje vervolgens in een pan goot. 'Water van de Dode Zee, check!'

Ik ging ondertussen op zoek naar een vaasje voor Sadira's lelie. In mijn achterhoofd maakte ik ook meteen een winkellijstje om mijn geplunderde voorraad magische ingrediënten weer aan te vullen.

Cassie gooide met flair een handvol roze zeezout in haar kookpot, gevolgd door blaadjes gedroogde salie en takjes lavendel. Het geheel mengde ze goed door elkaar met een houten lepel.

River keek fronsend toe. 'Dus die zuiveringstest gaat ons vertellen welk magisch wezen Ripley heeft ontvoerd. Hoe precies?'

'Het werkt een beetje zoals de drugstests die jullie in de niet-magische wereld kennen,' wist Cassie hem te vertellen. 'Hier in het Magisch District is echter magie het favoriete wapen van elke crimineel. Er werd dan ook al snel een test ontwikkeld die magie kon opsporen. Die werd nadien verbeterd om ook te kunnen aangeven om wat voor soort magie het gaat.'

'Aangezien elk magisch wezen verplicht is zich te registreren, hoeft de politie daarna alleen maar in de database te duiken en een lijst met verdachten op te stellen,' ging Rox verder.

Ik gaf de magische bloem een plekje op de vensterbank waar hij zeker van het warme zonlicht kon genieten. 'Gelukkig zijn de bestanddelen van zo'n zuiveringstest niet geheim. Vooral op het dark web circuleren recepten voor bijvoorbeeld dieven die willen weten wie hen te slim af is geweest.'

'Dat is goed om te weten.' River kruiste zijn armen. 'Er bestaat wel degelijk zoiets als eer onder dieven. Wanneer je de klus van een ander inpikt, kan je wraakacties verwachten.'

'Lang verhaal kort,' riep Cassie ons tot de orde. 'Dankzij mijn connecties met het dark web en mijn spectaculaire punten bij de vakken alchemie en magische chemie, is het voor mij een koud kunstje om een huisgemaakte zuiveringstest in elkaar te draaien.'

Ze haalde het pruttelende goedje van het vuur af en roerde het nog enkele keren goed door. De troebele grijze kleur veranderde voor onze ogen in een puur wit dat aan verse melk deed denken. Eenmaal afgekoeld zette ze de kookpot in het midden van het kookeiland.

'Mag ik Ripleys telefoon?' Ze hield haar hand op naar River. 'Hij is toch niet meer te redden, dus we kunnen hem beter gebruiken voor onze zoektocht naar Turbatio Mala.'

River overhandigde haar het stukje elektronica. 'Zolang jij dan degene bent die Ripley vertelt dat hij een nieuwe telefoon moet kopen.'

'We moeten allemaal iets opofferen in de strijd tegen het kwaad,' glimlachte de Pixie. 'Nu, gelieve handen en voeten binnenboord te houden en bewaar steeds een veilig afstand, dank u.'

Met een plons liet Cassie de telefoon in de witte substantie vallen. Die begon meteen te borrelen en te schuimen. De witte kleur veranderde naar donkerblauw.

'Dat wil dus zeggen dat er zeker weten magie in het spel is,' legde Rox aan River uit zonder te wachten op diens vraag. 'De volgende stap zal ons zeggen over welke soort magie het gaat.'

Alsof de zuiveringstest had zitten wachten op die uitleg begon het goedje te knetteren en te dampen.

River zette een extra stap achteruit. 'Weet je zeker dat je geen bom hebt gemaakt in plaats van een zuiveringstest?'

Cassie bleef glimlachen dus we namen allemaal aan dat dit hoorde te gebeuren.

Witte rook droop over de rand van de kookpot heen en veranderde mijn kleine keuken in een toverachtig, mistig landschap. Een luidere knal deed iedereen, behalve Cassie, opschrikken.

Met ingehouden adem keken we toe hoe een grijzig licht vanuit de kookpot opsteeg. Hoekige gele lijntjes dansten erin en verdwenen en verschenen weer in een fractie van een seconde.

'Is dat… bliksem?' Een zware knoop vormde zich in mijn maag. De vlam van woede ontbrandde weer in mijn borstkas en verspreidde zich razendsnel door mijn aderen. 'Ze hebben een vervloekte Stormmage.'

'Ik snap het probleem niet,' zei River na enkele minuten van ijzige stilte. 'Turbatio Mala heeft een Heks die het weer naar zijn hand kan zetten? Waarom is dat zo erg?'

Mijn onrustige zenuwen knapten zodra River was uitgesproken. Zijn begrijpelijke, maar oh zo foute woordkeuze deed mijn magie opspelen. Enkele door Cassie leeggeroofde aarden potjes vlogen tegen de muur. De scherven spatten in het rond en deden River geschrokken ineenkrimpen. Cassie en Rox bleven echter onbewogen.

'Een Stormmage is géén Heks,' siste ik tussen opeengeklemde tanden.

'Maar het is wel iets soortgelijks, toch?'

Ik kende River ondertussen goed genoeg om te weten dat hij niet snel bang was. Zelfs het gevaarlijkste avontuur keek hij recht in de ogen voor hij er met beide voeten in sprong. De moordzuchtige blik die ik hem echter na zijn laatste opmerking schonk, deed hem verstijven. Ja, ik geef toe dat die reactie mijn ego een beetje streelde.

'Ik raad je aan dat nooit meer te zeggen,' adviseerde Cassie op fluistertoon. 'De band tussen Heksen en Mages, maakt niet uit welke ondersoort, is nogal… complex.'

De Pixie wist de stoffer en blik in een keukenkastje te lokaliseren. Met uiterste precisie veegde ze elk scherfje aardewerk op. 'Het is waar dat Heksen en Mages over een soortgelijke magie beschikken, maar daar stopt elke vergelijking.'

'Heksen worden geboren met hun magie en gebruiken het al ademend,' besloot Rox te verduidelijken. 'Magie stroomt door hun aderen en ze hebben dan ook geen hulpmiddelen nodig om het te gebruiken. Mages daarentegen hebben altijd een hulpmiddel, zoals bijvoorbeeld een toverstaf, nodig om hun magie te gebruiken. Het is de enige manier voor hen om in contact te komen met hun magische DNA en het naar hun hand te zetten. Een Heks met een Mage vergelijken? Dat is zoals een kruimeldief met een meesterdief verwarren.'

River keek me verontschuldigend aan. Ik kon de spijt in zijn bruine ogen zo goed lezen, dat ik niet anders kon dan hem vergeven. Mijn boosheid was trouwens ook niet op hem gericht. Ik was gewoon kwaad dat degene die ons steeds te snel af was een verdomde Stormmage bleek te zijn.

'Het zijn veredelde goochelaars met immense ego's,' gromde ik, nog steeds geïrriteerd. 'In de middeleeuwen traden ze op voor grof geld en deden ze zich voor als godheden die deze aardbol zogezegd beschermden. Om hen gunstig gezind te houden, voelden de dorpelingen zich gedwongen om hun oogst, hun geld, hun hele hebben en houden aan hen te offeren. Alleen was het nooit genoeg voor die smerige parasieten. Tijdens de Magicae Crucis lapten ze er dan weer zo veel mogelijk Heksen bij om hun eigen hachje te redden.'

'Als je erover nadenkt is het wel logisch dat een Mage de kant van Turbatio Mala kiest,' bedacht Rox. 'Vroeger belazerden ze de mensen, die bang waren voor hun krachten. Maar sinds het Magisch District is opgericht, is dat verhaaltje voor hen afgelopen. Ze werden pardoes naar de onderlaag van de bevolking gekatapulteerd en zelfs in de magische samenleving stellen ze niet echt veel voor. Turbatio Mala geeft hen weer een stem. En wanneer de wereld wordt overspoeld met duistere magie…'

'Dan kunnen zij optreden als het licht in de duisternis,' besefte River. 'Ze zullen weer hun masker als godheid opzetten en de mensen dwingen hen te volgen. Mariola heeft hen beloofd hun vergeten macht uit de middeleeuwen terug te geven. Die belofte was te zoet om te weerstaan.'

Ik balde mijn vuisten. 'Dat gaan we dus niet laten gebeuren. Al is het maar om roet in het eten te gooien voor het plannetje van de Mages.'

Mijn gemok werd verstoord door een piepend geluid dat vanuit de woonkamer kwam. Even dacht ik dat Cassies kookkunsten het brandalarm hadden geactiveerd, maar daarvoor klonk het piepende melodietje veel te zacht.

Een glimlach verscheen op het gezicht van de Pixie. 'Of om de vriendelijke Ruiters van de Apocalyps te redden.'

Ze huppelde naar de woonkamer en griste haar laptop van de koffietafel. 'Mijn opsporingsprogramma heeft eindelijk alle gebruikersnamen van die gamesite nagetrokken en heeft een match van negenennegentig procent geregistreerd.'

Ze zette de laptop op de enige hoek van het keukeneiland die nog schoon was en draaide het scherm zodat iedereen mee kon kijken. 'Onze match heet RuiterAres. Ares is de Griekse god van oorlog en in combinatie met het ruitergedeelte van de gebruikersnaam… Geef toe, het klinkt verdacht veel als Oorlog.'

'Kan je er via het account achter komen waar die RuiterAres precies woont?' wilde ik weten.

Het koste Cassie enkele klikken voordat er een landkaart met een rood puntje op het scherm verscheen. 'Dit is de plek vanwaar het account het meest actief is. Het is alleen geen woonplaats.'

'Hoe bedoel je?' River trok de laptop naar zich toe om de kaart beter te bestuderen. Zijn gezicht werd lijkbleek toen hij doorkreeg welke locatie dat rode puntje precies aanduidde. 'Jongens, we hebben een probleem. Volgens deze kaart verblijft Oorlog op het militair domein in het zuiden van het Magisch District.'

Cassie pakte haar laptop terug en tokkelde verder op haar toetsenbord. 'Ook weer geen verrassing als je weet dat onze Oorlog in de bovenwereld beter bekend is als generaal Kenrick Eberhardt. Hij staat aan het hoofd van de magische militaire tak van het leger.'

River schudde moedeloos zijn hoofd. 'Daar raken we nooit binnen.'

'Misschien toch wel,' glimlachte ik.

'Oh nee!' De meesterdief schudde opnieuw zijn hoofd. 'We gaan niet inbreken op de legerbasis. Als we worden betrapt, en dat worden we zeker met al die hightech beveiliging, dan smijten ze ons in de gevangenis en is onze hele 'red de wereld' missie naar de knoppen.'

Ik stapte naar de rommellade van mijn keuken en wist vrijwel meteen een gele post-it op te duikelen. 'We gaan ook niet inbreken, maar we gaan wel de aandacht van Oorlog trekken.'

Ik zwaaide met de volgekrabbelde post-it in de lucht. 'Toen ik wakker werd na mijn terugkeer uit de dood, hing dit briefje aan mijn voorhoofd. Een berichtje geschreven door Ripley.'

River knipperde enkele keren verward met zijn bruine ogen. 'Je wilt de legerbasis inkomen met een post-it?'

'Zoiets.' Ik draaide me naar Rox toe. 'Denk je dat jij Ripleys handschrift kunt imiteren?'

Ze hield haar hoofd schuin en knikte toen. 'De kans is groot. Wat moet ik precies schrijven?'

Ik gaf haar een blanco envelop en dicteerde: 'Aan generaal Kenrick Eberhardt. Vertrouwelijk.'

Hoofdstuk 14 - Wanneer het fort valt

De legerbasis was een verzameling van saaie betonnen gebouwen en vertrapte grasveldjes die werden omheind door een dik ijzeren hek. Bovenaan was de omheining voorzien van prikkeldraad en bij elke mogelijke ingang stonden soldaten.

'Weet je zeker dat dit gaat werken?' vroeg River me. Zijn stem klonk wat nerveuzer dan normaal, wat ik best begreep. Als meesterdief hield hij ervan om in de massa op te gaan. Zijn eerste overlevingsregel was dat hij niet mocht opvallen. Die regel overtrad hij nu drastisch door met ons mee te komen naar de legerbasis en op de soldaten af te stappen.

'Het moet werken,' antwoordde ik. 'Bovendien, we hebben die magische bloem van Sadira toch? Als die maar een beetje geluk geeft, dan moet het hiervoor wel zijn.'

Rox had haar busje buiten de veiligheidsperimeter van de legerbasis geparkeerd, waardoor we het laatste stuk te voet moesten afleggen. Elk hadden we een rugzak bij die was gevuld met onze magische gadgets, al hoopte ik tegen beter weten in dat we ze niet nodig gingen hebben.

Met gefakete zelfvertrouwen stapten we op de horde soldaten af die de hoofdingang van de basis beschermden. Zodra ze ons zagen, rechtten ze hun rug en schoten hun handen al uit voorzorg naar hun wapens.

'Wie zijn jullie en wat komen jullie hier doen?' wilde één van hen weten. Door de helm en het mondmasker dat alle soldaten droegen, waren ze onherkenbaar. Het enige wat me opviel aan de soldaat die had gesproken, was dat zijn ogen een stormachtige kleur blauw hadden.

Ik hield mijn handen verdedigend in de lucht en zwaaide met de envelop. 'We komen voor generaal Eberhardt.'

De soldaat met de blauwe ogen keek naar één van zijn collega's, die een korte blik op een clipboard wierp voordat hij zijn hoofd schudde. 'Jullie staan niet op de lijst. Dat betekent dat de legerbasis voor jullie verboden toegang is.'

'Weten we.' Ik stapte voorzichtig wat dichter naar hem toe, biddend ze me niet als een magische terrorist zouden zien. 'We zijn vrienden van de generaal en diens broers. Er heeft zich een familiaal probleem voorgedaan en omdat de broers van de generaal hem niet konden bereiken, hebben ze ons gestuurd met deze brief.'

Ik stak de envelop uit naar de soldaat, maar hij pakte hem niet aan.

'Breng de brief naar de generaal,' sprak River tot mijn verbazing. Ik dacht dat hij zich op de achtergrond ging houden. 'Hij zal het handschrift op de envelop herkennen als dat van zijn broer. Willen jullie het echt op jullie geweten hebben dat de generaal niet op de hoogte werd gebracht van een familiale crisis?'

De angst in de ogen van de soldaat was ondanks de schaduw van zijn helm en mondmasker duidelijk te lezen. Hij griste de envelop uit mijn hand en gaf hem door aan een collega.

'Breng die brief meteen naar generaal Eberhardt,' gaf hij als instructie voor hij zich weer op ons focuste. 'Jullie zullen hier moeten wachten totdat de generaal jullie toelaat of wegstuurt.'

'Geen probleem.'

Ik nam samen met de anderen wat afstand van de soldaten, zodat we zeker niet als een bedreiging zouden overkomen. We zorgden er ook voor dat we buiten gehoorsafstand waren om ervoor te zorgen dat ze niets zouden oppikken van onze conversatie.

Rox beet bezorgd op de randen van haar zilvergelakte nagels. 'Hopelijk heb ik Ripleys handschrift goed kunnen kopiëren. Het was met nogal veel krullen en in cursief, bijna een kunst op zich.'

'Het leek als twee druppels water op het origineel,' stelde ik haar gerust. 'Cassie heeft toch met haar computer een handschriftanalyse gedaan?'

'Vijfennegentig procent match,' herinnerde de Pixie zich het resultaat. 'Die afwijkende vijf procent is niet met het blote oog te zien.'

'Dus alle hoop is gevestigd op Lux' brief.' River keek me van opzij aan. 'Hopelijk ben je net zo overtuigend op papier als in het echt.'

Eerlijk gezegd hoopte ik dat ook. In de brief had ik me voorgesteld als Ripleys nieuwste aanwinst in de strijd tegen Turbatio Mala. Ik had aangehaald dat Nik, Frankie en Ripley waren verdwenen en dat de generaal zonder twijfel de volgende op hun verlanglijstje was. Onderaan had ik de Keltische kruisknoop getekend als bewijs dat ik deel uitmaakte van het Van Helsingpact. Nu was de vraag alleen of generaal Eberhardt dat zou geloven.

De minuten kropen tergend traag voorbij en de soldaten hielden ons strak in het oog. Elke beweging die we maakten volgden ze aandachtig. Alsof we zo stom zouden zijn om die verstevigde burcht met vier man aan te vallen.

River worstelde met de riemen van zijn rugzak voordat hij ze op een betere lengte kreeg ingesteld. 'Ik snap trouwens nog altijd niet waarom we je arsenaal aan waterflesjes, plantenspuiten en poederdoosjes moesten meebrengen. Als er iets ergs gebeurt, kunnen jij en Cassie toch gewoon jullie magische mojo gebruiken?'

'Helaas zal dat niet gaan,' antwoordde ik, mijn ogen gefocust op een bewegend silhouet achter de meesterdief. 'En waarom dat zo is, ga je hopelijk snel genoeg merken.'

Ik knikte naar de soldaat die kwam aangeslenterd. Hij had zijn geweer nonchalant over zijn schouder hangen, maar we wisten allemaal dat hij het binnen een seconde weer op ons kon richten.

'De generaal heeft jullie toegang tot de legerbasis gegeven.' Hij liet zijn stormblauwe ogen langzaam over elk van ons glijden. Ik wist dat hij bezig was met een risicoanalyse. Door onze lichaamsbouw en manier van doen te observeren zou hij onze zwakke punten proberen te vinden voor het geval hij die tegen ons moest gaan gebruiken.

'Ik breng jullie bij hem zodra jullie door de scanner zijn gegaan,' ging soldaat Stormblauw verder. 'Gelieve mij te volgen.'

'Scanner?' herhaalde River verbaasd, terwijl de soldaat terug naar de ingang marcheerde.

Ik besloot niet te antwoorden. River zou snel genoeg met eigen ogen zien wat die scanner precies was.

'Rugzakken,' blafte een andere soldaat bij de ingang toen we daar arriveerden, en hij schoof met zijn voet een groene plastic bak over de grond.

Gehoorzaam dropten we onze rugzakken erin. Ze zouden toch niets anders vinden dan waterflesjes, plantenspuiten en poederdoosjes. Niets verdachts. Tenminste, in hun ogen.

Terwijl de blaffende soldaat in onze rugzakken rondneusde, gebood Stormblauw ons hem te volgen door een metalen poort die veel weg had van een oude metaaldetector die op vliegvelden wordt gebruikt. Alleen spoorde dit exemplaar geen metaal op.

Ik stapte als eerste door het poortje en meteen weerklonk er een schelle piep. Het lampje boven mijn hoofd kleurde rood, waarop Stormblauw een gedrocht van een metalen armband rond mijn pols vastklikte. Ook Cassie en Rox werden voorzien van dit niet zo hippe modeaccessoire. De enige die een groen lichtje kreeg, en dus ook geen armband, was River.

De dief keek fronsend naar de vreemde detector en daarna naar ons. Ik kon haast zien hoe de mist in zijn bruine ogen optrok.

'Het is een magiescanner,' realiseerde hij zich.

Ik hield de pols omhoog waar de monsterlijke armband veel te zwaar rond mijn huid hing. 'Geen magische mojo binnen de hekken van de legerbasis. Daar zorgt de magieblokker voor.'

We kregen onze rugzakken terug in onze handen geduwd. De grijns die River op zijn lippen droeg vertelde me dat hij eindelijk doorhad waarom we onze drankjes en poedertjes hadden meegebracht.

'Generaal Eberhardt verwacht jullie op het middenplein,' vertelde Stormblauw ons. 'Deze kant op.'

Als getrainde schoothondjes liepen we achter hem aan. Hij loodste ons door twee andere toegangspoorten, enkele gangen met scherpe bochten en een gebouw dat was ingericht als een steriele ontvangstruimte. Daarna liepen we door een dubbele glazen deur terug naar buiten en kwamen we terecht op een plein.

'Generaal, uw bezoekers.'

Kenrick Eberhardt zag er best jong uit voor de functie van generaal, maar de sterren en vele medailles op zijn uniform gaven aan dat hij zijn hoge plaats in de voedselketen van het leger had verdiend. Zijn lichtbruine haar was strak geknipt in een toelaatbaar militair kapsel en zijn bruine ogen waren haast identiek aan die van River, ware het niet dat ze een tint donkerder waren. Zijn baard was netjes getrimd zodat alleen de stoppels zichtbaar waren. Met zijn brede schouders naar achteren en zijn handen achter zijn rug gevouwen deed hij me vaag denken aan een strenge schooldirecteur. Eentje die zijn leerlingen maar wat graag militaire discipline bijbracht.

De generaal wuifde soldaat Stormblauw weg en wachtte geduldig totdat hij uit het zicht en buiten gehoorsafstand verdwenen was. Pas op dat moment versoepelde zijn strenge, robuuste houding een beetje.

'Wie van jullie is Lux Sterling?'

Ik stak mijn hand op en liet daarbij het teken aan de binnenkant van mijn pols zien.

De generaal zuchtte en keek even naar de grond voor hij zijn blik weer focuste op ons. 'Dus het is waar. Ripley koos je uit voor zijn Van Helsingpact.'

'Ik weet het, hij had zowat iedereen kunnen kiezen maar hij koos mij, een eenzame Heks die hoopt om ergens op de een of andere manier een verschil te kunnen maken.' Ik wees met mijn duim over mijn schouder naar mijn vrienden. 'Dit zijn trouwens mijn sidekicks in dit hele verhaal. Cassie, Rox en River.'

Kenrick begroette hen met een beleefd knikje. 'Dus ik kan aannemen dat Ripley jullie gestuurd heeft?'

'Niet precies,' gaf Rox toe. 'Het is namelijk nogal moeilijk om iemand een opdracht te geven als je vermist bent.'

'Vermist?' De pokerface van de generaal smolt als sneeuw voor de zon en hij haalde een hand over zijn gezicht. 'Hoe?'

'Turbatio Mala,' zei River. 'Ze willen met jullie Apocalypsvoorwerpen de poort naar het Hellevuur openen en daarmee duistere magie de wereld laten overspoelen.'

'Ik wist dat Turbatio Mala iets van plan was, maar dit…' Kenrick ijsbeerde enkele keren heen en weer. 'Ik heb een team van specialisten die al maanden op zoek zijn naar sporen van hun organisatie, maar ze glippen telkens door het net. We krijgen maar geen grip op ze.'

Ik stopte wat ongemakkelijk mijn handen in de zakken van mijn broek. 'Er is meer.'

De generaal bleef abrupt stilstaan.

'Niet alleen Ripley, maar ook Nikolai en Frankie zijn in de handen van Turbatio Mala.'

'Ze hebben alleen mij nog nodig,' besefte Kenrick. 'Mij en mijn zwaard.'

Zijn ogen gleden naar een wat grotere medaille die op zijn borstzak was gespeld. Het bungelende deel was een verguld zwaard.

'Een vermomspreuk,' gokte ik.

De generaal glimlachte en keek me recht in de ogen. 'Ripley is niet de enige die Heksen in zijn vriendenkring heeft. In deze moderne tijden is het niet simpel om met een zwaard rond te lopen, zelfs niet in mijn functie. Omdat ik me incompleet voel zonder mijn vertrouwde zwaard aan mijn zijde, contacteerde ik een magische kennis van mij. Hij is net als jij een Heks en restaureert in zijn vrije tijd oude grimoires van vergeten families. Na wat onderzoek stuitte hij op een vermomspreuk die bij mijn situatie paste.' Kenrick liet zijn vingertoppen over het koele metaal van zijn magische medaille glijden. 'Zo draag ik mijn zwaard altijd bij me, dicht bij mijn hart.'

'Slim,' gaf Cassie toe. 'Op die manier verlies je het nooit uit het oog en het is niet te traceren.'

River knikte bewonderend. 'Je meest waardevolle bezit verstoppen in het zicht van iedereen. De oudste truc uit het boek, maar oh zo effectief.'

'Tot nu toe hebben we ontdekt dat de leider van Turbatio Mala een vrouw is genaamd Mariola,' zei ik om ons terug bij de zaak te brengen. 'We hebben niet echt een idee wie of wat ze is, alleen dat ze zich voordeed als de secretaresse van Frankie in diens gezondheidsstudio.'

'Frankie is altijd goedgelovig geweest,' zuchtte Kenrick en hij kneep in zijn neusbrug. 'Hij ziet enkel het goede in iedereen.'

'Het is niet zijn schuld.' River zette zelfverzekerd een stapje naar voren. 'Lux en ik hebben haar ook ontmoet als secretaresse. Het is heel moeilijk om de duistere kant van iemand te zien die bloemige jurkjes draagt en glitterende nagellak op heeft.'

'Verder weten we ook dat Mariola samenwerkt met één of andere Stormmage.' In gedachten gaf ik mezelf een schouderklopje omdat ik dat laatste woord niet als vergif had uitgespuwd. 'Hij is degene die de ontvoeringen van je Broeders op zijn geweten heeft. We hebben geen gezicht of naam, enkel een stem. Ik weet het, het is niet veel.'

'Dat is meer dan wat mijn inlichtingendienst heeft.' Kenrick wreef over zijn baard. 'Maar die vrouw, Mariola? Als we haar naam door onze database halen, dan moet daar zeker iets uitkomen. Wat voor magisch wezen ze is, met welke auto ze rijdt, waar ze woont.'

'En daarmee kunnen we dan weer verder in onze zoektocht naar Ripley en de anderen,' bedacht Rox.

Ik knikte voorzichtig. 'Dat zou inderdaad enorm helpen. Maar wat we vooral moeten voorkomen, is dat Turbatio Mala het vierde Apocalypsobject in handen krijgt.'

'Zoals ik net al zei, ik draag mijn zwaard altijd bij me.' De generaal klopte trots op zijn borst. 'Deze legerbasis is een magievrije zone dankzij de scanner en de magieblokkers. Geen enkel magisch wezen komt hier binnen zonder dat we het weten en zeker niet met zijn magie nog actief. Dit is een massief fort. Laat ze het dus maar proberen. Ik kan niet wachten om te zien hoe ver ze komen.'

'Uitdaging aangenomen.'

Nog voor ik me omdraaide naar de persoon die had gesproken, wist ik al dat het soldaat Stormblauw was. Ik keek echter niet in ogen die dezelfde kleur hadden als een storm op zee. Ze waren nu een wazig rood en gefocust op de generaal. Alsof dat nog niet genoeg adrenaline opriep, richtte hij ook nog een pistool op Kenrick.

'Soldaat, leg dat wapen neer. Dat is een bevel.' De stem van Kenrick klonk ijzig kalm. Een behoorlijk contrast met de spanning die in zijn schouders te lezen viel.

'Ik ben bang dat dat niet langer je soldaat is,' mompelde Cassie.

'Tien punten voor het fladderfeetje.' De gewapende man grijnsde. 'Geef me het Apocalypsvoorwerp en dan komen jullie hier misschien nog levend uit.'

Als marionetten aan koordjes stommelden nog meer soldaten met een wazige rode blik in hun ogen het plein op.

'Of misschien ook niet.'

'Laten we gaan voor optie één,' stelde River voor en hij schoot uit de startblokken. Hij rende op de soldaat met het pistool af en schopte met een indrukwekkende karatetrap het wapen uit diens hand.

De verwarring die volgde, gaf ons net genoeg tijd om weg te duiken achter een betonblok dat werd gebruikt tijdens trainingen.

'Ik wist niet dat je aan karate deed,' zei ik tegen River.

Hij haalde onschuldig zijn schouders op. 'Een mens kan je verrassen in een crisissituatie.'

'Dit is onmogelijk,' gromde Kenrick. 'Iedereen wordt aan de ingang gescreend op magie en tijdelijk gedeactiveerd om incidenten binnen de legerbasis te voorkomen. Geen enkel magisch wezen raakt hier binnen zonder allerlei alarmen te laten afgaan.'

'Tenzij je degenen die de alarmen besturen voor je kar spant,' antwoordde ik.

Kenrick schudde koppig zijn hoofd. 'Elk van mijn mensen is uitvoerig gecheckt. Niemand van hen werkt voor Turbatio Mala. Daar durf ik mijn hoofd om te verwedden.'

'Ik beschuldig ook niet iemand van je medewerkers, dus houd dat hoofd van je maar bij,' stelde ik hem gerust. 'Kijk om je heen. Het is duidelijk dat iemand je mensen in zijn macht heeft. En als ik de rode blik in hun ogen zie, denk ik ook te weten wie. Of beter gezegd, wat.'

'Een Hypnon,' was Rox me voor. 'Ze hebben de gave van hypnose. Eén iemand in bedwang houden is al moeilijk, laat staan een hele groep. Onze Hypnon moet dus dicht in de buurt zijn.'

Cassie krabde aan haar hoofd. 'Maar Hypnons zijn toch vredelievende wezens? Ze geven hypnosetherapie om angsten te onderdrukken of slechte gewoontes af te leren. Waarom zou één van hen zich aansluiten bij Turbatio Mala?'

Ik rommelde in mijn rugzak tot ik een waterflesrookbom wist te vinden en schudde de vloeistof binnenin door elkaar. 'Geen idee, laten we het gaan vragen.'

De dop vloog van de fles en in een vloeiende beweging gooide ik de bom over het betonblok, recht in de meute van gehypnotiseerde soldaten.

Hoofdstuk 15 - De slag om Oorlog

De rook verraste de verwarde soldaten nog meer dan Rivers karatetrap. Maar er was nog een groot voordeel: het rookgordijn onttrok ons aan het zicht, waardoor we in de aanval konden gaan.

'Probeer de soldaten te immobiliseren, niet te verwonden,' zei ik tegen de anderen. 'Ze zijn niet ons doelwit, dat is de Hypnon.'

Cassie haalde een koperen poederdoosje uit haar rugzak. 'Gelukkig hebben we onze voorraad gruisstof meegenomen. Enkele tuinbeelden zouden dit plein inderdaad wat kunnen opfleuren.'

Kenrick lachte geamuseerd. 'Nooit gedacht dat ik zo blij zou zijn met iemand die een achterdeur heeft gevonden om onze strenge antimagieregels te omzeilen.'

'Jullie focussen op het uitdunnen van het hypnoseleger, ik zoek de Hypnon.' Gewapend met een plantenspuit met Drakenadem in de ene hand en een poederdoosje met gruisstof in de andere, verliet ik onze schuilplaats en dook door de rook heen.

In mijn kielzog volgden de anderen. River spoot meteen een vlaag aan Drakenadem in de lucht die vlam vatte en de dichtstbijzijnde soldaten op afstand hield. Cassie en Rox bliezen een wolk grijsstof in de lucht  zodra het vuur was gedoofd. Vijf soldaten veranderden tijdelijk in vreemde tuinbeelden.

Doordat mijn vrienden openlijk de aanval op hun makkers hadden ingezet, leek ik te ontsnappen aan de aandacht van de andere soldaten. Silhouetten in kakigroene uniformen stoven langs me heen alsof ik onzichtbaar was. Zelfs in hun gehypnotiseerde toestand nam hun training het van hen over. Hun eerste prioriteit? De grootste bedreiging uitschakelen. En ik was niet degene die met Drakenadem en gruisstof rondzwaaide. Tenminste, nog niet.

Achter me gingen mijn vrienden verwoed verder met het uitdunnen van het leger. Kenrick was degene die het overzicht over de aanstormende troepen bewaarde en River en diens Drakenadem in de juiste richting stuurde. De tweede aanval werd uitgevoerd door het gruisstofteam, bestaande uit Cassie en Rox.

Ze werkten samen als een geoliede machine. Geen enkele soldaat kwam dichtbij genoeg om ze ook maar iets te maken. Toch wist ik dat ons succes in deze slag om Oorlog nooit tot het einde ervan zou duren. Op een bepaald punt zou River door zijn voorraad Drakenadem heen zijn. Cassie en Rox zouden door hun gruisstof raken en dan alleen nog de koperen doosjes hebben om zich mee te verdedigen.

Ik wist dat ik snel moest handelen. Als ik de bron van de hypnose kon uitschakelen voordat mijn vrienden door hun magische voorraad heen waren, wonnen we deze slag met zekerheid.

'Denk, Lux,' mompelde ik tegen mezelf. 'Waar kan de Hypnon zich verschuilen?'

Mijn ogen zochten het middenplein af. Het enige wat ik zag waren woeste soldaten, militairkundige tuinbeelden en om de zoveel tijd een vlam die ontsproot uit een waterspuit. Waar zat die verdomde Hypnon?

'Ogen op de bal, River!' hoorde ik Kenrick van ergens achter me schreeuwen. 'Kijk voor je, maar bewaar ook het overzicht.'

Overzicht, dat was het! De Hypnon moest zicht hebben op het slagveld en zijn soldaten. Ik moest dus niet op de grond zoeken, maar in de hoogte.

Aan de noordkant van het plein was een soort steiger gebouwd, als uitkijkpost voor de soldaten. Het bood een perfect uitzicht op wat er buiten de dikke muren van de legerbasis gebeurde, maar ook op de actie op het middenplein. Een vluchtige beweging op de verzameling planken en nagels trok mijn aandacht. Dus daar had Turbatio Mala's handlanger zich verstopt.

Ik rende de houten trappen op, klaar om die idioot eens te laten zien waarom Ripley mij terug had gehaald uit de dood. In mijn hoofd waren al verschillende beelden van deze Hypnon de revue gepasseerd. Het zou een oudere man zijn die stiekem hoopte op meer macht voor zijn onderdrukte ras. Of een vrouw die bijna net zo gestoord was als Mariola en daarom de duistere speeches van Turbatio Mala niet kon weerstaan.

Ik had zowat alles en iedereen verwacht, maar geen jong meisje met lang, zwart haar dat de competitie aanging met het kapsel van Rapunzel. Ze kon niet veel ouder zijn dan een jaar of vijftien. Hoe had Turbatio Mala haar ingelijfd?

'Oké, rustig.' Ik hief mijn handen in een defensief gebaar.

'Overhandig me het zwaard en ik spaar jullie leven,' zei het meisje fel.

Ze sprak haast als een volwassene al stond dat in schril contrast met haar outfit. Ze droeg een grijs T-shirt dat veel te groot voor haar was en een skinny jeans die tegen haar spillebenen aankleefde. Aan haar voeten droeg ze afgetrapte sneakers.

'We weten beiden dat ik dat niet kan doen,' antwoordde ik. 'Wat is je naam?'

Ze trakteerde me op een vuile blik. 'Waarom wil je dat weten?'

'Je werkt voor Turbatio Mala,' stelde ik vast. 'Dat wil zeggen dat ze je vast over mij hebben verteld.'

'Lux Sterling,' zei het meisje in een lage grom. 'Heks en dienaar onder het Van Helsingpact. Jij probeert de intrede van de duistere machten uit het Hellevuur tegen te houden.'

'Inderdaad,' gaf ik toe. 'We hebben nu eenmaal allemaal een hobby nodig.'

De jonge Hypnon glimlachte niet eens om mijn opmerking.

'Ik wil alleen zeggen, jij weet overduidelijk wie ik ben,' ging ik verder. 'Dan is het alleen maar eerlijk dat ik jouw naam ook weet, of niet?'

Het meisje knipperde enkele keren met haar ogen voordat ze besloot te spreken. 'Ik ben Joya, Maar jij gaat me vooral leren kennen als degene die je met de grond gelijkmaakt.'

Met gebalde vuisten schoot ze naar voren, haar blik gericht op mijn kaak. Ik kreeg even een vervelende flashback naar mijn vroegere gevechten met pestkoppen. Die konden me nooit raken omdat mijn magie sneller was dan hun vuisten. Alleen had ik nu geen magie om me mee te verdedigen dankzij die stomme armband.

Ik had natuurlijk nog mijn Drakenadem, gruisstof en een rookbom of twee. Die wilde ik maar wat graag gebruiken in de strijd tegen Turbatio Mala. Maar tegen een vijftienjarig meisje? Daar trok ik toch echt de grens.

Geduldig wachtte ik totdat Joya dichtbij genoeg was voor ik uit haar pad sprong. Zodra mijn voeten weer contact maakten met het platform van de houten steiger, wiebelde de ineengeflanste uitkijktoren gevaarlijk.

'Alsjeblieft, ik wil je geen pijn doen.'

'Maar ik wil jou wél pijn doen,' siste ze.

Voor ik er erg in had, wierp Joya één van haar spillebeentjes in de lucht en schopte de plantenspuit en het poederdoosje uit mijn handen.

Geschrokken volgde ik de vallende objecten totdat ze contact maakten met de harde grond, meters onder ons. Het doosje met het gruisstof spatte genadeloos open. De grijze poederwolk die door de impact volgde wist twee soldaten tijdelijk te verstenen. De plantenspuit met Drakenadem barstte gelukkig niet open, want dat zou voor een inferno hebben gezorgd. Het plastic omhulsel denderde al bottle flipgewijs door de lucht voordat het rechtstaand op de betonnen vloer neerkwam.

Geen inferno, maar ik was wel mijn laatste magische verdediging kwijt. Ik moest dringend een plan B bedenken en om dat te doen moest ik tijd zien te rekken.

'Waarom doe je dit?' vroeg ik. 'Wat heeft Turbatio Mala je beloofd dat je hun kant hebt gekozen?'

De grijns die op Joya's gezicht verscheen deed me denken aan die van een creepy clown. 'Wraak.'

Ik keek even naar beneden voor ik mijn aandacht weer focuste op de jonge Hypnon. Mijn vrienden waren, inmiddels samen met Kenrick, nog steeds verwikkeld in de strijd met de gehypnotiseerde soldaten. Alleen had River zijn post verlaten en was Rox nu opgezadeld met de vlammenwerper die de Drakenadem voortbracht. De meesterdief had gemerkt dat ik in moeilijkheden zat en kwam me helpen. Ik moest Joya nog wat langer aan de praat houden.

'Wraak op wie?'

'Op die smerige onderkruipsels van mensen!' riep ze. 'Mijn ouders, of beter gezegd mijn adoptieouders, zijn van buiten het Magisch District. Zij dachten dat het een goed idee was om een magisch weesje te adopteren en op te voeden in hun menselijke wereld. Zo zouden ze laten zien dat magische wezens niet te vrezen zijn. Dat we meer op elkaar lijken dan dat we verschillen.'

Vanuit mijn ooghoek zag ik hoe River mijn gevallen plantenspuit opraapte en voorzichtig de steiger begon te beklimmen. Zijn bewegingen waren traag en precies, zodat hij zijn aanwezigheid niet aan Joya zou verraden.

'Dat is toch heel nobel van ze,' merkte ik op. 'Geloof me, alles is beter dan in het weeshuizensysteem te blijven steken.'

'Ze hadden me bij mijn eigen soort moeten laten!' brieste Joya. 'Iedereen daar, op de plek die ik verplicht ben om thuis te noemen, ziet me als een freak. Op school mijden ze me als de pest, op straat word ik nagekeken en schelden ze me op fluistertoon uit voor allerlei dingen, al hoor is ze luid en duidelijk. Ze denken dat ze beter zijn dan ik. Nu zal ik hen laten zien wie er hier beter is.'

Opnieuw stormde ze met gebalde vuisten op me af. Dit keer had ik geen ruimte om weg te springen en bovendien nog steeds niets om me mee te verdedigen. Waar bleef River toch?

'Lux!'

Het was niet de meesterdief die mijn naam riep, maar de generaal onder de Ruiters van de Apocalyps. Kenrick had zijn mythische zwaard opgeroepen en daarmee vakkundig de magieblokkers rond Rox' en Cassies polsen verwijderd.

Het duurde welgeteld twee seconden voor ik doorhad dat datzelfde mythische zwaard door de lucht werd gekatapulteerd en mijn richting uit vloog.

Instinctief hield ik mijn rechterarm omhoog, waar de antimagie armband veel te strak rond mijn huid hing. De scherpe kling gleed door het metaal als door boter en liet wonderlijk genoeg geen rode strepen na op mijn huid. Ik bedankte snel wie er dan ook boven de wolken woonde dat Kenrick zo goed kon mikken, voordat ik een golf paarskleurige magie in de richting van de Hypnon stuurde.

Joya stommelde onhandig achteruit en viel op haar knieën.

'Ik zei dat ik je geen pijn wilde doen en dat is de waarheid,' vertelde ik haar nog eens. 'Maar weet dat het nu een eerlijke strijd is, als je me toch aanvalt.'

Ze was in de minderheid en haar krachten waren niet opgewassen tegen de mijne. Ik was er dus vrij zeker van dat ze zich ging overgeven en misschien zelfs spijt zou hebben van haar beslissing om zich aan te sluiten bij Mariola's voetsoldaten.

Maar de ijskoude grijns die Joya in mijn richting lachte, vertelde me dat ik iets over het hoofd had gezien.

'Waarom zou ik stoppen als ik heb wat ik wil?' Met een grimas die verklapte dat ze fysiek best wat moeite moest doen, hield ze het brede zwaard van Kenrick omhoog.

Zodra ik mijn magie weer door mijn lichaam had voelen vloeien, had ik zonder erbij na te denken een golf op Joya geprojecteerd om haar nakende aanval af te weren. Ik had er alleen niet bij stilgestaan dat ik met die magische golf ook het zwaard in haar richting zou schuiven.

'Het is voorbij, Lux,' zei ze. 'Ik heb het vierde Apocalypsvoorwerp bemachtigd en daarmee mijn loyaliteit aan Turbatio Mala bewezen. De duisternis komt eraan.'

'Daar zou ik toch nog maar eens over nadenken!'

River verscheen eindelijk op het platform en haalde zonder te twijfelen de hendel van de plantenspuit over.

De hitte die de Drakenadem voortbracht deed me even terugdenken aan het offervuur van de Demonencirkel in de oude fabriek. Die nacht redde ik tientallen levens en ging ik zelf dood. Die nacht was het begin van mijn tweede leven.

De vlammen smulden van Joya's te grote T-shirt en skinny jeans voordat ze haar huid aanvielen. Het meisje schreeuwde het uit van de pijn.

'Ik had geen andere keuze,' vertelde River me. In zijn ogen kon ik zien dat ook hij het moeilijk vond om haar pijn te doen. 'Ze wilde je aanvallen en het zwaard meenemen.'

'Ik weet het,' stelde ik hem gerust. 'Dank je trouwens voor de heldhaftige redding.'

River maakte geen grapje zoals gewoonlijk maar knikte kort, zijn blik nog steeds gericht op het vuurspektakel dat vastberaden leek om de Hypnon op te slokken.

Onze zelf gefabriceerde Drakenadem was veel minder sterk dan de vuuradem van echte Draken. De duur van de vlammen lag dan ook veel lager, al hadden ze duidelijk wel hun beste beentje voorgezet.

Zodra het vuur doofde zagen we dat de vlammen zwarte gaten in Joya's kleren hadden achtergelaten. Haar huid wierp al dikke, pijnlijke blaren op en stond vol afgrijselijke brandwonden. In haar rauwe, opgezwollen handen hield ze nog steeds het zwaard van Oorlog vast. Ze gebruikte het als een kruk om overeind te blijven op het zwartgeblakerde platform.

'Het is over, Joya,' zei ik, waarop haar rode ogen me kwaad aankeken. 'Je weet dat we je niet laten vertrekken met dat zwaard onder je arm.'

'Ik wilde alleen maar respect,' mompelde ze. 'Respect van mijn thuisomgeving, van de kinderen op school, van Mariola en Lodin.'

'Wie is Lodin?' wilde ik weten. 'Staat hij samen met Mariola aan het hoofd van Turbatio Mala?'

'Soort van,' gaf ze toe. 'Hij is haar rechterhand. Lodin kreeg de taak om de andere Ruiters te ontvoeren, samen met hun objecten. Dat ik de taak kreeg om met Oorlog af te rekenen was mijn grote kans op onsterfelijke macht.'

'Het is nog niet te laat, Joya,' zei River. 'Geef je over, dan zorgen we ervoor dat je de nodige verzorging krijgt en hulp om weer deel uit te maken van deze wereld.'

'Wat weet een mens als jij nu van deze wereld?' gromde ze. 'Jouw soort heeft ons verbannen naar deze omheinde uithoek van het land. Wij zitten samen op een kluitje. Jullie zijn degenen die de hele wereld als jullie achtertuin hebben. In jullie ogen zijn we niets meer dan insecten die vertrappeld moeten worden. Ik laat me niet vertrappelen. Door niemand.'

Pure angst omklemde mijn hart toen ik zag dat ze het zwaard de lucht in hief. Alleen richtte ze het niet op mij of River.

Ze richtte het op zichzelf.

'Joya, niet doen!' Ik stak smekend mijn hand naar haar uit in de hoop haar op andere gedachten te brengen. 'Dit is niet de oplossing!'

De glimlach die ze me schonk was dit keer vredig en vol warmte. 'Vivant tenebrae.'

Met een krachtige duw stak ze het zwaard in haar lichaam. De punt en de rest van de snede verdwenen in haar grijze T-shirt en haar bleke huid. De stof van de veel te grote top die ze droeg kleurde langzaam dezelfde rode tint als haar ogen. Diezelfde ogen keken me levenloos aan voordat haar lichaam het begaf en naar de grond dook.

Ik was vastgenageld aan de grond in pure shock. Gelukkig werkten Rivers reflexen nog wel. Hij kon Joya nog net opvangen voor haar lichaam op de door vuur aangevreten planken viel. Voorzichtig plaatste hij twee vingers in haar nek en schudde daarna verslagen zijn hoofd.

Eindelijk ontdooide mijn lichaam weer en ik viel op mijn knieën naast River die nog steeds de jonge Hypnon is zijn armen hield.

'Ze wilde alleen maar geaccepteerd worden,' mompelde hij. 'Het is mijn schuld.'

'Zeg dat niet,' zei ik met hese stem. 'Jij bent niet alle mensen en alle mensen zijn niet jou. Joya heeft zelf deze beslissing genomen. We hebben haar genoeg kansen gegeven om iets anders te kiezen.'

Pas nu merkte ik dat River tranen in zijn ogen had. Tranen die ongetwijfeld de mijne weerspiegelden.

Hij veegde zijn wangen droog. 'Dit klopt gewoon niet. Kinderen zoals Joya horen geen oorlogen uit te vechten.'

'Niemand hoort oorlogen uit te vechten, toch doen we het allemaal.'

Mijn vingers vonden de fijne zilveren ketting die Joya rond haar hals droeg. Het medaillon ging verscholen onder de rand van haar verbrande T-shirt. Voorzichtig haalde ik het zilveren rondje tevoorschijn. Op de voorkant was een elegante J gegraveerd en op de achterkant prijkte de naam van het meisje.

Ik besloot om de ketting van Joya's nek te halen en stak het zilveren medaillon in mijn jaszak. Als aandenken aan de jonge Hypnon. Als aandenken aan waar Turbatio Mala allemaal toe in staat was.

'Help me haar naar beneden te dragen,' zei ik tegen River, die knikte.

Met het lichaam van het meisje tussen ons in klommen we de houten trappen in stilte weer af. Mijn blik gleed naar het zwaard van Kenrick dat ik in mijn vrije hand hield. We waren erin geslaagd om het laatste Apocalypsvoorwerp te beschermen. De prijs die ervoor was betaald, was echter hoog.

Hoofdstuk 16 - Een vergiftigd geschenk

De soldaten die de team-up van mijn vrienden hadden overleefd en niet in een standbeeld waren veranderd, keken versuft om zich heen. Geen van hen snapte wat er net was gebeurd en ik denk ook niet dat ze het wilden weten.

Met wat moeite stommelden River en ik met het lichaam van Joya tussen ons in de trap af en het middenplein op. Cassie en Rox waren de eersten die op ons af stormden, bang dat we gewond waren. Zodra Cassie het lichaam van de jonge Hypnon zag, hapte ze geschrokken naar adem en hield een hand voor haar mond. Rox prevelde een onverstaanbaar gebedje en deed iets met haar handen dat verdacht veel leek op een kruisteken.

Met uiterste zorg legden we Joya op de grond. River sloot haar ogen zodat haar levenloze blik niet meer in de verte hoefde te staren. Ze zag er bijna uit alsof ze sliep.

'Oh, nee toch.' Ook Kenrick had zich bij onze groep gevoegd. Hij keek van de bebloede kling van zijn zwaard in mijn hand naar het slappe lichaam van Joya. 'Heb je…?'

Ik schudde mijn hoofd. 'Toen River me te hulp schoot wist ze dat ze geen kant meer op kon. We wilden haar nog helpen. We gaven haar de kans om Turbatio Mala de rug toe te keren. Maar ze pakte het zwaard en…' Ik keek de andere kant op en slikte de tranen die mijn stem deden trillen weg.

Tot mijn verbazing legde Kenrick een hand op mijn schouder. 'Het had niets uitgemaakt, Lux. Mijn zwaard kan namelijk niet iedereen die op deze planeet rondloopt verwonden. Enkel de zielen met een duister hart zullen de kracht van mijn wapen voelen.'

Bij wijze van demonstratie pakte hij het zwaard van me over en hield de scherpe snede tegen de huid van mijn hand. Het had moeten prikken, moeten bloeden, maar het deed geen pijn en er was ook geen spoortje bloed te zien.

'Degenen die zuiver zijn van hart zijn altijd beschermd,' eindigde de generaal, voor zijn ogen terug op het dode meisje vielen. 'We zullen haar lichaam bergen en haar familie contacteren. Duister hart of niet, iedereen verdient een eervolle rustplaats.'

'Voor ze stierf, zei ze iets vreemds,' herinnerde River zich. 'Vivant nog iets.'

Ik knikte zwakjes en probeerde de Latijnse zin die Joya had gepreveld terug te halen uit mijn geheugen. 'Vivant tenebrae. Uit de losse pols vertaald betekent het zoveel als lang leve de duisternis.'

'Ik snap het niet,' zei Cassie die haar stem terug had gevonden. 'Nikolai, Frankie en Ripley zijn in de val gelokt door Mariola en die Stormmage. Waarom sturen ze dan een piepjonge Hypnon achter Kenrick aan? Ze had duidelijk geen ervaring met opdrachten zoals deze en laten we eerlijk zijn, met zijn achtergrond als generaal en als thuisbasis dit verstevigde fort is hij wel het doelwit met de hoogste risicofactor.'

River haalde een hand door zijn warrige bruine haren. 'Joya zei iets over dat ze zich moest bewijzen. Volgens mij was ze nog niet zo heel lang lid van Turbatio Mala en was dit een soort van ontgroening. Mariola gaf haar als opdracht het vierde Apocalypsvoorwerp op te sporen en te bemachtigen. Best slim als je bedenkt dat een Hypnon zowat de enige is die de magische scanners kan doorkomen zonder argwaan te wekken. Ze moest alleen de soldaten hypnotiseren en ze laten denken dat het licht op groen was gesprongen in plaats van op rood.'

'Het was inderdaad een praktische keuze om de basis binnen te komen.' Rox tikte in gedachten verzonken met haar zilverkleurige vingernagels tegen haar kin. 'Er knaagt toch nog altijd iets aan me. Want Joya heeft Kenricks zwaard in handen gehad, maar ze heeft het niet naar Mariola kunnen brengen. We weten allemaal hoe graag Turbatio Mala alle Apocalypsvoorwerpen in handen wil krijgen. Deze missie in zijn geheel aan Joya geven staat gelijk aan een grote kans op falen. Dat risico zou Mariola nooit nemen. Er staat te veel op het spel voor haar.'

Het besef dat Rox gelijk had gleed over me heen als een onverwachte en zeer koude winterdouche. Als ik Mariola was, dan zou ik Joya nooit op zo'n belangrijke missie hebben gestuurd. Er was maar één echte reden waarom je een onervaren en ongeleid projectiel als Joya de strijd in zou smijten.

'Het was een afleiding,' fluisterde ik geschrokken, al was het luid genoeg voor de anderen om het te verstaan. 'Joya heeft haar hypnosekrachten niet alleen gebruikt om zichzelf binnen te laten en ons bezig te houden, ze heeft ook iemand anders binnengelaten.'

Kenrick rechtte meteen zijn rug en glipte daarmee terug in zijn generaalmodus.

'Sluit de basis volledig af!' blafte hij naar een soldaat, die ondanks zijn versufte staat meteen overeind krabbelde om het bevel uit te voeren.

'Voer een scan uit op alle personen die aanwezig zijn binnen de basis!' droeg hij een andere soldaat op. 'We moeten die indringer zo snel mogelijk lokaliseren en uitschakelen!'

Net op het moment dat de soldaat wilde wegsnellen, viel er een witte bol in het midden van het plein. De bol was niet groter dan een doorsnee voetbal en zodra hij de grond raakte, spatte hij krakend uiteen. Het geluid deed me denken aan Cassies eerste dag bij Spells 'n' Cups, toen ze een plateau met mokken op de grond had laten vallen.

Een koude rook steeg op uit de bol en benam me de adem. De witte mist bleef een minuutlang hangen en verdween daarna zo snel als hij was gekomen. De soldaten die in ons eerdere gevecht niet in tuinbeelden waren veranderd zagen er nu uit als ijssculpturen.

'Beste generaal, verdoe je tijd niet met zoeken,' zei een stem die ik meteen herkende. Het was dezelfde stem die we door Ripleys telefoon hadden gehoord. 'Ik houd niet zo van verstoppertje spelen met mijn doelwitten.'

Vlak voor de dubbele glazen deuren die we zelf niet zo lang geleden hadden gebruikt om op het middenplein te komen, stond een man die iets kleiner was dan de generaal. Zijn pikzwarte haren, die netjes met gel gekamd waren, riepen een beeld bij me op van een foute Vampier uit een paranormaal stationsromannetje. In zijn donkerblauwe ogen lagen de geheimen van de diepste oceanen verscholen. Hij droeg een grijs kostuum met een witte krijtstreep als versiering. In zijn handen hield hij een opzichtige wandelstok met als knop bovenaan een lichtblauw gloeiend kristal.

'Laat me raden,' sprak ik. 'Jij bent Lodin, onze mysterieuze Stormmage.'

'Oh, leuk om te horen dat Joya het over me heeft gehad.' Hij  schonk ons een zelfvoldane grijns. 'Dat arme kleine meisje toch. Ze dacht echt dat Mariola iets in haar zag en vond het een hele eer om mij als mentor te hebben. Ze was ook heel overtuigd van onze zaak. Helaas was ze enkel geschikt als goedkope afleiding.'

'Jij egoïstische, verrotte goochelaar!'

Mijn woede nam het van me over en ik wilde op hem afstormen. River hield me wijselijk tegen, al weerhield me dat er niet van om te blijven tegenstribbelen.

'Wat een vleierij!' lachte Lodin. 'Ik moet zeggen, Lux, ik ben ook een fan van jou. Een krachtige, zelfverzekerde Heks met een bloedlijn die terug te voeren is tot aan de Druïden. Wat zou Mariola blij zijn om jou aan onze kant te hebben.'

Met alle kracht in mijn lijf probeerde ik uit Rivers sterke grip te komen. 'Nooit van mijn leven! En ook nooit van mijn tweede leven! Zolang de vlam van mijn magie in me brandt zal ik nooit de duisternis dienen. Al helemaal niet met zo'n omhooggevallen tweedehandse goochelaar als jij.'

'Weet je dat zeker?' Zijn glimmende leren schoenen kraakten over de grond toen hij enkele stappen dichterbij zette. 'Mariola weet graag tegen wie ze het moet opnemen. Ze heeft over elk van jullie een uitgebreid dossier. Verbeter me als ik het fout heb, maar zijn jouw liefhebbende ouders niet omgekomen tijdens de Magicae Crucis?'

Ik balde mijn vuisten en ademde scherp in om mijn woede te onderdrukken. Helaas bleek Lodin geweldig goed in het lezen van lichaamstaal.

'Wacht, hoe ging het ook alweer?' Hij tikte op zijn glad geschoren kin. 'Oh ja, je ouders maakten deel uit van het verzet. Ze hielpen andere magische wezens uit het District te ontsnappen en brachten hen onder op schuiladressen. Dat ging goed. Heel goed zelfs. Totdat iemand in hun vertrouwenskring hen verried om zijn eigen vel te redden.'

Ik ademde langzaam uit om mezelf te kalmeren voor ik Lodin recht in de ogen keek. 'Wat kan ik zeggen? Blijkbaar is egoïsme een karaktertrek die zich bij alle Mages voordoet.'

Lodin boog lichtjes zijn hoofd. 'Juist ja, een collega van mij praatte je ouders aan de galg. Maar hij was niet degene die hen op de brandstapel liet branden. Dat waren de mensen. En wat doet hun getalenteerde dochter nu?' Hij wees met een beschuldigende vinger naar River. 'Zij werkt samen met de vijand die haar ouders veroordeelde tot de vlammen.'

'Het is niet de schuld van de mensen,' beet ik hem toe.

Lodins lach echode angstvallig over het plein. 'Och meisje, word toch wakker! Ze hebben onze families verbrand, verbrijzeld en begraven in anonieme graven. Hun soort wil onze hele magische beschaving uitroeien. Je zou aan onze kant moeten vechten, niet aan die van hen!'

'Houd toch je mond!' schreeuwde Cassie. 'De enige reden waarom de mensen ons vrezen, is omdat ze ons niet begrijpen. Ze zijn bang van ons omdat ze ons niet kennen. En het is ook niet alsof we zelf onze hand naar ze uitsteken voor een vredesoverleg.'

De wansmakelijke grijns die de Mage ons schonk, zorgde ervoor dat ik mijn vuist maar wat graag in zijn gezicht wilde planten. Helaas had een zekere meesterdief nog steeds een vaste grip op mijn arm.

'Een vredesoverleg? Wat ben jij naïef.' Lodin tikte verveeld met zijn wandelstok op de grond. 'Er zal nooit vrede zijn tussen de magische wereld en die van de mensen. Alleen oorlog totdat de duisternis compleet overheerst. Ik beloof jullie, mijn beste vijanden, dat die dag snel zal komen. De vraag is enkel of je met ons meevecht tegen het onrecht dat ons is aangedaan, of ervoor kiest om een hindernis te blijven, die we zonder pardon van de kaart zullen vegen.'

Ik ving van links en rechts de blikken van mijn vrienden op. In die van Kenrick lag zoals te verwachten de belofte van een hevig gevecht. De Ruiter van Oorlog zou zich niet zomaar laten kisten. Het vreemde was dat datzelfde oorlogsvuur ook in de ogen van Cassie, Rox en River brandde.

'Zoals ik al zei,' herhaalde ik. 'Over. Mijn. Lijk.'

Lodin leunde wat naar voren op zijn magische wandelstok. 'Wat jammer, ik keek er zo naar uit om met je samen te werken.' Het sarcasme in zijn stem hintte dat hij het tegengestelde dacht. 'Normaal zou ik graag je over-mijn-lijk-verzoek inwilligen. Dat zal helaas nog even moeten wachten. Mariola heeft namelijk nog een klein klusje voor je.'

Ik klemde mijn kaken steviger op elkaar. Geen haar die eraan dacht om dat gestoorde wijf te gaan helpen met haar even gestoorde plan.

Ik verwachtte dat hij zijn magie zou gebruiken om ons te overmeesteren en riep daarom mijn magie als reflex op. De paarse materie gloeide uitdagend in mijn handen, klaar om te worden losgelaten.

Lodin viel alleen niet aan. Langzaam reikte hij in de binnenzak van zijn grijze vest en haalde een set felgekleurde tandenstokers tevoorschijn.

'Wil je van ons barbecuespiesjes maken?' vroeg River verward.

'Oh, dit is een cadeautje van de baas.' Lodin wuifde met de vreemde tandenstokers door de lucht. Nu zag ik dat het speldjes waren.

Ik kneep mijn ogen tot spleetjes om ze beter te kunnen zien. Ze hadden een felle kleur geel die werd versterkt door een donker gifgroen. Waarom kwam dat kleurenpatroon me zo bekend voor?

'Wat is er, Lux?' vroeg de Stormmage spottend. 'Heb je het nu nog niet door?'

Geel en groen. Geel en groen. Waar had ik die kleuren eerder gezien?

In mijn gedachten hoorde ik plots het gegiechel van een vrouw echoën. Dat gegiechel kwam samen met een herinnering van een zomerjurkje met bloemenmotief dat danste in de wind.

'Het zijn gifpijltjes van een Inbug,' realiseerde ik me, waarop Lodins grijns nog breder werd dan hij al was. 'En aangezien je ze van Mariola hebt gekregen…'

'…betekent het dat zij een Inbug is.' Rox trok een vies gezicht. 'Geen wonder dat ik de kriebels krijg van die vrouw. Ik haat insecten!'

Kenrick schudde zijn hoofd. 'Dat is onmogelijk. Inbugs zijn een magisch ras dat al jaren is uitgestorven.'

'Met dank aan de bloedpuristen van de Magicae Crucis.' Lodin schoot een vuile blik in de richting van River. 'Inbugs leven zoals wespen en bijen in een zwerm, een kolonie. Daarom is het best makkelijk om ze op te sporen en allemaal gevangen te nemen. De Inbugs waren de eerste slachtoffers van de magische kruistochten. Hun hele ras werd weggeveegd. Tenminste, dat dachten ze. Mariola was nog maar een kleine larve toen haar kolonie werd uitgemoord. Ze groeide op met het gekrijs van haar dode familieleden galmend in haar hoofd en wraak borrelend in haar hart. Het heeft jaren geduurd voordat ze haar plan in actie kon omzetten. Maar nu is het eindelijk zover.'

'Daar zou ik toch nog eens over nadenken,' gromde Kenrick met geheven zwaard. 'Zolang wij er nog zijn, zal dat plan van jullie nooit lukken.'

Gewapend met Kenricks zwaard, mijn magie en onze overblijfselen van gruisstof en Drakenadem, maakten we ons klaar voor de volgende veldslag. Lodin bleek alleen sneller dan wij.

Met een soepele handbeweging gooide hij de gifpijltjes door de lucht. Een fractie van een seconde later voelde ik iets prikken in mijn nek. Drie tellen daarna werd mijn gezichtsveld wazig en viel ik op mijn knieën. Onbewust wist ik dat de anderen er even slecht aan toe waren als ik.

'Geen zorgen, het zijn geen dodelijke gifpijltjes.' De stem van Lodin klonk doffer dan eerst. Het was hetzelfde gevoel als wanneer je met je hoofd onder water zit en dan stemmen hoort. 'Je wordt er alleen wat slaperig van. En als je weer wakker wordt… Tja, wat er dan zal gebeuren, zal van jullie afhangen.'

Dat was het laatste wat ik hoorde voordat een eindeloze duisternis zich om me heen wikkelde.

Het hele black-out scenario gaf me een vreemd gevoel van déjà vu.

Even dacht ik dat ik terug in de ondergrondse troonzaal van Ripley zou zijn als ik mijn ogen weer zou openen. De fakkels aan de wanden zouden oplichten met een vingerknip. De Ruiter van de Apocalyps zou onbewogen op zijn troon zitten met een zachte glimlach op zijn lippen. Eentje die stilletjes zei: Lux, ben je nu alweer hier? We moeten echt stoppen met elkaar zo te ontmoeten.

De muffe geur van natte aarde die ik door mijn neusgaten naar binnen zoog leek tenminste al te kloppen. Maar Lodin had toch gezegd dat ik nog niet dood mocht gaan? Dat Mariola nog een plan voor me had? Ik kon dus onmogelijk in de ondergrondse troonzaal zijn. Maar waar was ik dan wel?

Het beeld dat ik zag toen ik mijn ogen eindelijk opende, deed het bloed in mijn aderen haast bevriezen. Cassie, Rox en River zaten tegen een muur met elk een metalen ketting strak rond hun lichaam gewikkeld. Aan beide kanten werden ze bewaakt door twee groot uitgevallen, stinkende Trollen.

'Lux,' zuchtte River opgelucht toen hij zag dat ik wakker was. 'We dachten even dat je er was geweest.'

Ik kreunde en probeerde rechtop te gaan zitten. Ze hadden me enkel geboeid rond mijn polsen, dus dat viel mee. Jammer van de drummersband die een parade in mijn hoofd hield.

'Ah, onze schone slaapster is eindelijk wakker!'

Het zicht op mijn vrienden werd me benomen door een paar groene sandalen met plastic bandjes waaruit slanke benen naar boven groeiden. Ik volgde de bleke huid van de benen totdat ze verdwenen onder een zwierig geel zomerjurkje met een motief van groene klimopblaadjes. Daarboven vond mijn blik de gifgroene ogen van Mariola, met de gele ring rond de pupil.

'Ik zei nog tegen Lodin dat hij de iets mildere gifpijltjes moest nemen, maar hij was ervan overtuigd dat je te veel zou tegenstribbelen.' Over haar schouder zag ik Lodin glunderen als de slijmende Stormmage die hij was.

'Maar genoeg gepraat.' Mariola klapte in haar handen als een schooljuffrouw die haar klas tot de orde roept. 'Laten we beginnen met deze show, want ik ben het grondig beu om me hier in dit ondergrondse krot te verstoppen.'

Dus we waren wel ondergronds. Mijn zintuigen hadden me dan toch niet bedrogen.

'Waarom zijn we hier?' wilde ik weten. 'Wil je ons als eerste aan het Hellevuur voeden?'

We hadden gefaald. Mariola had nu alle vier de Apocalypsvoorwerpen in handen. Ze hoefde ze alleen maar samen te voegen en de poort naar het Hellevuur te openen. Daar had ze ons niet voor nodig.

'Dat is een leuke bijkomstigheid, maar niet de hoofdreden waarom jullie hier zijn,' glimlachte de leidster van Turbatio Mala. 'Ik heb namelijk een probleem. Om de één of andere reden wil de poort niet openen.'

Ik keek haar verward aan. 'Hoe bedoel je, hij wil niet openen? Wil je nu zeggen dat die hele mythe rond de Apocalypsvoorwerpen niet meer dan een verhaal is? Hebben we ons leven voor niets geriskeerd?'

Toegegeven, ik zou in dat geval kwaad moeten zijn op Ripley omdat hij ons op een onnodige queeste had gestuurd. Het goede nieuws was dan echter dat Mariola de poort naar het Hellevuur nooit van haar leven zou kunnen openen, Apocalypsvoorwerpen of niet.

'Oh, die mythe klopt,' verdampte ze mijn laatste vleugje hoop. 'Het blijkt alleen dat één van de objecten… incompleet is. Nikolai vertelde me erover toen we zijn kroon meenamen, maar ik wilde hem niet geloven. Blijkt dat die vervloekte Ruiter toch gelijk had.'

Dus daarom had ze de overige Ruiters ontvoerd en ingebroken bij Nikolai. Ze was op zoek naar het missende deel. Dat zou ze echter nooit van haar leven krijgen.

Ik kon het niet laten om te grinniken. 'Tja, dan is je plan in duigen gevallen, of niet?'

'Dat zou ik niet zeggen.' De Inbug boog zich naar me toe met pure kwaadheid in haar ogen. 'Ik heb namelijk een cel vol met Ruiters én iemand die met hen kan gaan bemiddelen om het ontbrekende stuk op te geven.'

Ik keek een moment verdwaasd rond voor ik besefte dat ze mij bedoelde. 'Ik? Je verwacht dat ik je ga helpen?'

Toen ze knikte moest ik opnieuw lachen. 'En waarom denk je in hemelsnaam dat ik je probleem met de Apocalypsvoorwerpen voor je zou oplossen?'

Mariola knipte grijnzend met haar vingers, waarop de twee Trollen zonder enige moeite mijn gevangen vrienden aan hun kettingen in de lucht hielden. 'Omdat ik je vrienden heb. Als jij mij het ontbrekende stuk bezorgt, dan laat ik hen gaan. Doe je dat niet, dan… laten we zeggen dat mijn Trollenvrienden nogal fan zijn van het dieet van hun voorouders.'

'Doe het niet, Lux!' riep River. 'Je mag niet toegeven! Je moet de wereld redden!'

Mariola rolde met haar vreemd gekleurde ogen en gebaarde naar de Trol die River vasthield. Die gaf de meesterdief een harde stomp in de maag. River klapte dubbel en kreunde van de pijn.

Verslagen keek ik op naar de leidster van Turbatio Mala. Ze wist dat ik met mijn rug tegen de muur stond. Als ik zou toegeven, dan won zij. Gaf ik mijn vrienden op, dan was ik even slecht als Mariola en haar handlangers en won ze ook.

Ik had geen keuze. Ik moest het doen.

'Je laat ze gaan als ik je het ontbrekende stuk bezorg,' herhaalde ik voor de zekerheid.

'Ik zweer het op mijn larvecocon,' beloofde Mariola plechtig.

'Oké, ik doe het,' knikte ik, al wist ik niet of ik een belofte van een leugenachtig wezen zoals zij moest geloven.

Hoofdstuk 17 - Kiezen of verliezen

De zware rook van de kaarsen die de sombere gangen van de ondergrondse crypte verlichtten, prikten in mijn ogen. Langs de gladde muren druppelde lang vergeten regenwater naar beneden op hetzelfde ritme als het ratelen van de boeien om mijn polsen.

Ik werd geflankeerd door twee gespierde types die zonder problemen konden doorgaan voor Mexicaanse worstelaars met scheve tanden. Hun onaangename lichaamsgeur, die mijn neus deed kriebelen, vertelde me dat het leden uit Mariola's Trollenleger waren.

Veel moeite om hen te overtuigen om voor Turbatio Mala te kiezen, had het die feeks waarschijnlijk niet gekost. De Trollenpopulatie van het Magisch District stond zowat een kilometer onder de voorlaatste trede van de voedselketen. Waar ze vroeger iedereen de stuipen op het lijf joegen en mensen zonder pardon in een hap opaten, waren ze nu nog maar een schaduw van zichzelf. Van hun spierkracht werd door de mensen gretig gebruikgemaakt, vooral in de mijnindustrie. Geketend als slaven werden ze onder de aarde gestuurd. Dat was het enige waarvoor ze nog goed waren.

Mijn lijfwachten hadden elk nog steeds een laagje roet op hun huid dat ze niet kregen weggeschrobd. De huid van hun hals was ruw met eelt, sporen die alleen een zware metalen halsband kon nalaten.

Mariola had hen bevrijd uit hun slavernij. Geen wonder dus dat ze haar steunden. Ik zou waarschijnlijk hetzelfde hebben gedaan in hun situatie.

Zonder een woord te wisselen duwden de twee Trollen me verder de gang door. Bij elke stap die ik zette leek het licht van de kaarsen minder te worden. De muffe geur van natte aarde nam juist toe.

Net toen ook de allerlaatste aura van het warme licht dreigde te verdwijnen, hielden we halt voor een grote ijzeren deur.

De Trollenlijfwacht rechts van mij haalde een zware sleutelbos van zijn riem. Na het proberen van een vijftal sleutels slaagde hij er eindelijk in om het robuuste hangslot op de deur te openen. De deur zwaaide open en het enige dat ik zag was pure duisternis voordat ik ruw de kamer in werd geduwd.

Ik struikelde over mijn voeten en belandde op mijn zij op de zanderige ondergrond van mijn nieuwe cel. Met een klap gooide één van de Trollen de deur weer dicht. Uit de luide klik die daarop volgde, maakte ik op dat ook het hangslot weer werd verzegeld.

'Lux, ben jij dat?'

Het gevoel van opluchting dat over me heen viel toen ik die bekende stem hoorde, deed me haast huilen als een klein kind. 'Ripley?'

Ik knipperde een paar keer met mijn ogen om ze te laten wennen aan de duisternis. Vanonder de deur viel een streepje flauw licht de ruimte in, waardoor er langzaam maar zeker een figuur losweekte uit de schaduwen.

De lange, magere gestalte van Ripley strompelde naar me toe en hielp me voorzichtig rechtop te zitten. 'Ik zou zeggen dat het goed is om je te zien, maar helaas zitten we nu met z'n allen in dezelfde cel.'

Pas nu had ik echt de tijd om eens goed om me heen te kijken en te beseffen dat het niet alleen Ripley en ik waren die in deze donkere cel gevangen werden gehouden. In een hoek aan mijn rechterkant zat het brede postuur van Frankie ineengedoken. Hij staarde hulpeloos voor zich uit en leek enig idee aan ontsnappen al lang te hebben opgegeven.

'Hij voelt zich nogal schuldig omdat hij Mariola niet herkende als gevaarlijk toen ze zijn secretaresse was.'

De man die had gesproken zat net zoals Frankie tegen de muur, alleen had hij eerder de lichaamsbouw van Ripley. Ondanks het zwakke licht kon ik zien hoe zijn wat langere haar voor zijn gezicht viel. Zijn strakke hemd was doorweekt van het zweet.

'Nikolai, neem ik aan?'

De glimlach van de Ruiter reflecteerde het zachte licht. 'Zeg maar Nik. En jij moet Lux zijn, de redder van de wereld.'

'Eerder de verwoester van de wereld,' zuchtte ik. 'Mariola heeft alle Apocalypsvoorwerpen. Het is voorbij.'

'Het is pas voorbij als ze de poort naar het Hellevuur heeft geopend,' sprak Kenrick, die vanuit de schaduwen naast Ripley verscheen. 'Trouwens, over het Hellevuur gesproken… Waarom heeft ze de poort nog niet geopend?'

'Misschien omdat één van jullie voorwerpen incompleet bleek te zijn?' gooide ik in de groep.

Ripley en Kenrick keken elkaar een fractie van een seconde aan voordat ze beiden hun blik op Nikolai lieten rusten.

'Wil je soms iets met de klas delen, Nik?' vroeg Ripley.

Zijn Broeder lachte weer zijn licht reflecterende glimlach. 'Wat kan ik zeggen? Ik ben de Ruiter van Overwinning. Winnen gebeurt nu eenmaal niet altijd even eerlijk.'

'Wat heb je gedaan?' wilde Kenrick weten.

Nikolai hees zich met een kreun overeind. 'De schaduwen waren al enkele weken aan het rommelen met geruchten over een duistere groepering die de Apocalyps wilde ontketenen. Aangezien enkel wij als Ruiters de Apocalyps kunnen ontketenen en ik geen memo daarvan had ontvangen, wist ik dat er een partij van buitenaf aasde op onze voorwerpen. Ik nam daarom mijn voorzorgen. Wie durft er een gokje te wagen over wat ik precies heb gedaan?'

De collectieve zucht van Ripley en Kenrick hintte dat een gesprek met Nikolai altijd op deze manier verliep.

Kenrick gooide zijn armen in de lucht en floepte zijn eerste idee er meteen uit, in de hoop het tempo van de conversatie op te voeren. 'Je gaf Mariola een nepkroon.'

'Doe normaal, dat had ze meteen doorgehad,' antwoordde Nikolai. 'Ik wist dat ik haar de echte kroon moest geven, maar dat deze niet mocht werken wanneer hij werd samengevoegd met de andere voorwerpen.'

Ik knipperde met mijn ogen, die zich steeds meer aan de duisternis aanpasten. 'Mariola zei dat één van de voorwerpen incompleet was. Je hebt een edelsteen uit je kroon geprutst.'

'Deze is veel slimmer dan die Gabriel Van Helsing van je, hè Ripley?' plaagde Nikolai zijn Broeder. 'Maar inderdaad, ik verwijderde een robijn uit mijn kroon en verstopte die op een veilige plek.'

Ripley schudde zijn hoofd. 'Alleen jij zou zo roekeloos zijn om aan je magisch object te prutsen. Waar is die robijn nu?'

Nikolai keek over zijn schouder naar het hoekje waar Frankie nog steeds doelloos voor zich uit zat te staren. 'Hey broertje, heb je die pokerchip nog die ik je heb gegeven?'

De anders zo vrolijke Ruiter van Honger wees zwakjes naar mij. 'Ik heb die aan haar gegeven, zoals je had gevraagd.'

Ik vond het rondje van plastic zonder problemen in de binnenzak van mijn jas. 'Is dit de sleutel tot de verstopplek of zo?'

'Lieve schat, dat is de verstopplek.' Nikolai leunde nonchalant tegen de muur naast me. 'Vond je het niet vreemd dat die pokerchip zo zwaar aanvoelde?'

Zijn soepele vingers pakten het plastic rondje van mijn handpalm en dansten over de rand met nepdiamantjes. Het duurde even voor ik doorhad dat hij een soort van code aan het indrukken was. Enkele seconden later popte het middenstuk van de pokerchip open, waar een geheime ruimte achter schuilging. 'Ik heb altijd wel een trucje achter de hand.'

Het was te donker om het te zien, maar ik was er vrij zeker van dat Nikolai aan die opmerking nog een knipoog had toegevoegd. Hij hield de geopende pokerchip ondersteboven boven mijn hand. Toen het koele oppervlak van de robijn mijn huid raakte, ging er een rilling door mijn lijf.

'Dit is perfect,' concludeerde Kenrick. 'Nu wij de robijn in handen hebben, zijn wij in het tactisch voordeel. Als we het slim spelen, kunnen we hier wegkomen zonder de poort naar het Hellevuur te openen.'

Een brok vormde zich in mijn keel en ik sloot verslagen mijn ogen. 'Nee, dat kunnen we niet.'

Frankie had ondertussen de kracht gevonden om overeind te komen en ons onderonsje te vervolledigen. 'Hoe bedoel je, Lux?'

Ik keek hem aan en zag mijn gevoelens weerspiegeld in zijn verslagen blik. 'Mariola heeft me hierheen gestuurd om van jullie het ontbrekende stuk van de Apocalypsvoorwerpen te krijgen.'

Kenrick glimlachte. 'Ja, maar dat ga je haar niet geven. Ripley koos jou als zijn zwaard tegen magische dreigingen. Jij bent de belichaming van goed in de wereld.'

'En wat als ik dat niet ben?' Warme tranen stroomden uit pure frustratie over mijn wangen. 'Mariola heeft mijn vrienden. Als ik haar de robijn niet geef, dan…'

Het bleef enkele minuten angstvallig stil. Zo stil dat ik het water langs de muren naar beneden kon horen druppen.

'Je koos ervoor om het Van Helsingpact te aanvaarden.' Kenricks stem was hard en streng, zoals je van een generaal zou verwachten. 'Je koos ervoor om dit avontuur aan te gaan. Om een held te zijn. Je vrienden opofferen om de wereld te redden, dat zou een held doen.'

'Ik ben geen held!' schreeuwde ik. 'En wat heeft de wereld trouwens al ooit voor mij gedaan? Ik weiger om mijn vrienden op te geven. Als ik hen verlies, zou ik mezelf dat nooit kunnen vergeven.'

Frankie legde een beschermende arm om me heen. 'Ze heeft gelijk. We kunnen niet van haar verlangen dat ze haar vrienden, degenen die met haar hebben gestreden om de wereld te beschermen, zomaar gaat opgeven. Er moet een andere manier zijn.'

Ripley keek om zich heen. 'We zitten duidelijk in een oude graftombe. Het is te riskant voor Turbatio Mala om buiten het Magisch District te gaan. We kunnen er dus van uitgaan dat Mariola deze schuilplaats binnen het District heeft gevestigd.'

Hij stapte op de muur tegenover de metalen deur af en legde zijn oor ertegenaan. 'Precies zoals ik al dacht. Hierachter ligt een andere crypte. Ik kan het gefluister van de begraven zielen horen. Als we hierdoorheen breken, kunnen we misschien ontsnappen. Dat moet toch lukken met jouw magie, niet?' Hij wendde zich tot mij.

'Lukken? Zeker,' gaf ik toe. 'Maar als we ontsnappen, wat weerhoudt Mariola er dan van om mijn vrienden alsnog te doden?'

'Daar heeft het Heksje een punt.' De sluwe Ruiter van Overwinning veegde een onzichtbaar vuiltje van zijn mouw. 'We weten allemaal hoe krankzinnig Mariola is. Als ze niet krijgt wat ze wil, dan…' Hij balde zijn vuisten en maakte een wringend gebaar.

Kenrick gooide zijn handen opnieuw wanhopig in de lucht. 'Dus we gaan niet onderhandelen en niet ontsnappen. Wat gaan we dan doen?'

'We bedenken wel iets,' probeerde Ripley de gemoederen te bedaren. 'Maar dat gaat niet lukken als we elkaar blijven afsnauwen en verwijten naar het hoofd slingeren.'

Kenrick gromde nog wat onverstaanbare dingen voor hij aan de andere kant van de cel tegen de muur ging zitten. Hij kruiste zijn armen over zijn brede borstkas om nog eens visueel te protesteren tegen de gang van zaken.

Ook ik liet me verslagen op de grond zakken. Ik rolde de doemsdagrobijn tussen mijn vingers, zoekend naar een plan dat ons allemaal zou redden. Alleen konden mijn chaotische gedachten niets bedenken.

Ripley kwam geruisloos naast me zitten. 'Neem het Kenrick niet kwalijk. Hij houdt van een directe aanpak en is een schoolvoorbeeld van een controlefreak. Als de situatie uit zijn handen glipt, wordt hij nogal ontvlambaar. Dan zegt hij soms dingen die hij eigenlijk niet meent.'

Ik haalde mijn schouders op. 'Maar hij heeft een punt. Ik koos voor deze tweede kans op leven toen je hem me aanbood. Ik wilde zo graag de mensen tonen dat niet alle magische wezens slecht zijn. Ik wilde echt een verschil maken. En wat doe ik? Ik faal. Mariola heeft de Apocalypsvoorwerpen, ze heeft mijn vrienden gegijzeld en ons opgesloten in deze ondergrondse cel. We staan met onze rug tegen de muur. Je had beter iemand anders kunnen kiezen voor het Van Helsingpact.'

'Daar denk ik toch anders over.' Ripley nam de robijn van me over en hield hem in het streepje licht dat over de vloer danste. De glimmende edelsteen verspreidde slierten van rood licht door onze cel van wanhoop. 'Toen je die nacht in mijn troonzaal verscheen, verwachtte ik een zoveelste Heks die de held wilde uithangen.' In het robijnrode licht kreeg de glimlach van Ripley extra warmte. 'Eentje die de wereld wilde redden zonder erbij stil te staan welke hoge prijs ze ervoor zou moeten betalen. Maar vervolgens keek ik echt naar je en besefte ik dat je allesbehalve zo'n Heks was. Je hebt al veel verdriet in je leven gekend, Lux. De wereld heeft je zo gebroken dat iedereen zou verwachten dat je in een hoopje as uiteen zou spatten, maar dat doe je niet.'

Hij draaide dit keer de robijn zo dat het licht in mijn richting werd gereflecteerd. 'Je lijmt jezelf keer op keer weer aan elkaar en draagt de zichtbare breuklijnen als littekens waaruit licht naar de buitenwereld stroomt. Ondanks de koude en harde wereld zijn je geest en je hart zo puur dat geen enkele kracht die goedheid kan wegvegen. Daarnaast ben je ongelofelijk sterk.'

'Ik ben niet sterk,' mompelde ik. 'Als ik sterk was, dan had ik ervoor gezorgd dat Mariola nooit de Apocalypsvoorwerpen in handen had gekregen. Dan had ik jullie beschermd tegen Lodin. Dan had ik mijn vrienden nooit mee de afgrond in gesleurd. Als ik sterk was, dan was dit alles nooit gebeurd.'

'Sterk zijn heeft niets te maken met winnen, Lux,' weerklonk Nikolais stem vanaf de andere kant van de ruimte. In het rode licht kon ik enkel de glans van zijn ogen zien. 'Sterk zijn betekent dat je ontelbare keren op je gezicht valt en toch elke keer weer opkrabbelt om opnieuw te vechten.'

'Je wordt niet sterk van je overwinningen,' gaf ook Kenrick met zachte stem toe.

Frankie knikte. 'Nee, het zijn juist de verloren gevechten die je maken tot wie je bent. Die je zo sterk maken zoals jij bent, Lux.'

'En daarom koos ik jou en niemand anders voor mijn pact.' De zweem van een glimlach speelde om Ripleys lippen. 'Want als ik in jouw ogen kijk, zie ik niet alleen de paarse furie van je magie, maar ook de kracht van een gebroken meisje dat elke dag van haar leven moet vechten tegen verdriet, en tegen zichzelf. Ik zie de loyaliteit tegenover je vrienden die ondertussen je familie zijn geworden. Wanneer ik in jouw ogen kijk vind ik de kennis van Kenrick, de vreugde van Frankie, de sluwheid van Nikolai en mijn eigen kalmte terug. Dat jij mijn nieuwe zwaard in deze moderne wereld zou worden, kon wat mij betreft in de sterren staan geschreven.'

Het gegrinnik van Nikolai vulde de muffe ruimte. 'Wat veel wil zeggen, want goeie ouwe Ripley hier gelooft niet in die hele sterrenklucht.'

'Wat ik bedoel is dat jij het Van Helsingpact meer dan wie dan ook waard bent,' ging Ripley verder. 'En dat wil zeggen dat als er iemand is die ons uit deze puinhoop kan redden, jij dat bent. Jij bent ons licht in de duisternis. Vertel eens Lux, weet je wat je naam betekent?'

Ik knikte zwakjes. 'Licht.'

Met een glimlach plaatste hij de robijn weer in mijn handpalm, waardoor het dansfeest van het rode licht in onze cel abrupt ophield. Het vreemde was dat Ripley de steen niet in mijn wachtende linkerhand had gelegd, maar in mijn rechterhand, die nog steeds was voorzien van Rivers verband.

Ik herinnerde me nog goed hoe ik mijn gebalde vuist tegen de keukenmuur had gesmeten toen ik had beseft dat ook Ripley in de handen van Turbatio Mala was gevallen. De pijn was al lang verdwenen, maar met de hele zoektocht naar de Ruiters had ik nog geen tijd gevonden om het verband eraf te halen.

Nieuwsgierig wikkelde ik de sponsachtige reep stof rond mijn hand af. De wondjes op mijn geschaafde knokkels waren al voorzien van een dun laagje korstjes. Toch had het witte verband zijn nut bewezen, want hier en daar was de stof gedecoreerd met rode spatjes gedroogd bloed.

Wat ik nu niet zou geven om daar in mijn keuken te staan met River, Rox en Cassie terwijl er potten met magische drankjes op het vuur stonden te pruttelen.

Helaas was hier en nu magie niet de oplossing. Met mijn vuist tegen de muur slaan was ook geen oplossing. Of misschien toch wel?

Ik legde het bevlekte stuk verband op de vloer zodat het licht er volledig op scheen. Met mijn vingernagel trok ik onzichtbare lijntjes tussen de rode vlekjes en in mijn hoofd raasden mijn gedachten met de snelheid van het licht voorbij.

'Ik… ik denk dat ik een plan heb,' stamelde ik, verbaasd van mezelf.

De vier Ruiters sprongen meteen overeind.

'Geweldig!' riep Kenrick. 'Eindelijk weer wat actie! Wat gaan we doen?'

'Simpel, we gaan Mariola geven wat ze wil.'

Zelfs in het slechte licht kon ik zien hoe het gezicht van Oorlog zich vertrok in een kwade grimas. 'Ben je gek? Als je dat doet is de hele wereld verloren!'

'Je weet dat ik altijd jouw kant zal kiezen, Lux,' sprak Ripley. 'Maar hij heeft wel een punt. We kunnen niet zomaar opgeven.'

'Wie zei dat we het gaan opgeven?' glimlachte ik. 'Je zei het zelf Ripley. Wanneer je naar mij kijkt zie je jouw kalmte, Kenricks wijsheid, de vreugde van Frankie én de sluwheid van Nikolai.'

De laatst genoemde Ruiter grijnsde breed. 'Oh, ik denk dat ik dit plan wel leuk ga vinden. Je hebt een trucje achter de hand, of niet?'

Ik hield mijn vingers een stukje van elkaar. 'Een kleintje. Maar we moeten opschieten. Mariola lijkt mij niet echt een geduldig type.'

Frankie zette dapper een stap naar voren. 'Hoe kunnen we helpen?' Voor het eerst sinds mijn bezoek aan de cel, klonk hij weer als de Frankie die ik eerder had ontmoet.

'Ik heb iets scherps nodig.' Ik wenkte de Ruiters dichter naar me toe zodat de Trollenwachters buiten zeker niets zouden opvangen van ons gesprek. 'En iemand moet op de uitkijk staan bij de deur. Dit is wellicht onze enige kans. Betrapt worden is echt geen optie.'

Hoofdstuk 18 - Likkende vlammen

Het schrapende gepiep waarmee de metalen deur van de cel werd geopend, echode onheilspellend door de ondergrondse crypte. In de deuropening verschenen de twee brede gestaltes van de Trollen die eerder ook mijn begeleiders hadden gespeeld.

Kenrick wierp zich vrijwel meteen naar de opening toe met een gebalde vuist in de lucht. Die raakte de dichtstbijzijnde Trol op de wang, maar de Trol zelf bleef roerloos staan. Alsof hij door niets meer dan een zuchtje wind was geraakt.

Met een brute beweging van zijn arm duwde hij Kenrick terug de cel in. De kracht die achter de duw schuilging was zo immens dat de Ruiter van Oorlog met een harde klap tegen de muur sloeg.

'Geen geintjes,' gromde de andere bewaker, die ongeduldig met de sleutelbos speelde. 'Mariola was duidelijk over wat we dan moeten doen.' Hij ontblootte zijn tanden en klapte die met een hard klikkend geluid enkele keren snel op elkaar.

Het merendeel van de Trollenbeschaving was door de jaren heen overgestapt van een rijk gevuld mensendieet, naar een wat normaler maar nog steeds immens vleesmenu. In onze huidige maatschappij was het nu eenmaal veel moeilijker geworden om mensen zomaar van de straat te plukken en ze te laten verdwijnen zonder dat iemand het opmerkte. Helaas voor ons waren de Trollen van Mariola blijven steken in de grimmige tijden van de middeleeuwen.

'Niemand wil hier een Trollenhapje worden,' sprong ik snel tussenbeide. 'Ik heb wat Mariola wil, maar ze zal het nooit in handen krijgen als jullie mijn vrienden hier pijn doen. Bedenk eens hoe teleurgesteld ze zou zijn als ze te weten zou komen dat haar plan faalde omdat jullie je magen niet konden bedwingen.'

De blik van angst die de twee Trollenbroeders wisselden zei dat ze zich daarbij wel iets konden voorstellen. Ze zou hun levend villen en hun huid gebruiken als haar nieuwe bankbekleding. Met een beetje geluk zou ze zelfs nog een paar bijpassende gordijnen kunnen maken.

'Meekomen.' De Trol die nog geen minuut eerder Kenricks doelwit was geweest, stak zijn gespierde arm de cel in. Zijn dikke, eeltige vingers omsloten de ratelende ketting van mijn handboeien en trokken me met een ferme ruk uit de cel. Zijn kompaan gooide de celdeur met een klap achter me dicht en klikte het slot weer op zijn plaats.

Met nog een duw moedigden ze me aan om verder de gang in te lopen, terug richting de zaal waar Mariola en Lodin het andere deel van ons team gegijzeld hielden. Bij elke stap die ik verder van de Ruiters vandaan zette, begonnen de zenuwen in mijn maag meer op te borrelen.

Rustig blijven, Lux. Gewoon blijven ademhalen. Niet in paniek raken. Je weet dat dit plan gaat werken. Het moet werken. We hebben geen andere optie.

De robijn uit Nikolais kroon voelde warm en zwaar binnen in mijn vuist. Ongelofelijk dat dit stomme kleine steentje het begin of het einde kon betekenen van de wereld die wij kenden.

Ik sloot mijn ogen en haalde in gedachten de gezichten van de Ruiters naar boven toen ik hen mijn plan had uitgelegd. Ripleys stoïcijnse gezicht dat haast niet te lezen viel, al kon ik in de spanning rond zijn mond de nervositeit lezen die hij zo wanhopig probeerde te verstoppen.

In de ogen van Kenrick brandde het eeuwige vuur van woede dat je van Oorlog kon verwachten. Hij zou blijven vechten tot zijn lichaam het begaf. Tussen de vlammen in zijn ogen kon ik echter een klein sprankje van verlangen zien dat hoopte dat hij dit keer niet zijn zwaard hoefde te trekken.

Frankies gezicht had eruitgezien als een gebroken spiegel. De goedlachse Ruiter voor wie het glas altijd halfvol was, was nu een brok zenuwen verteerd door angst. Mariola had ervoor gezorgd dat dat halfvolle glas niet leeg was, maar in stukken uiteen was gespat. Iets zei me dat Honger van iedereen het minst vertrouwen had in mijn plan.

Maar Nikolai? Niks donkere ogen hadden geglommen als heldere sterren in de duisternis toen ik mijn plan uit de doeken deed. Het was mijn laatste trucje, mijn laatste kans. Nik hield enorm van wanhoopspogingen zoals deze. Want in Overwinnings geval hadden die wanhoopspogingen altijd het meeste effect.

Ik werd uit mijn gedachten getrokken toen een zware hand zich om mijn schouder wikkelde en me dwong halt te houden. Toen ik mijn ogen weer opende, zag ik dat we tot stilstand waren gekomen voor een stoffige stenen deur waarin talrijke fijne versieringen waren gebeiteld. Lianen met krullerige bloemen die langs de randen kronkelden en talloze bijen, vlinders en andere gevleugelde insecten die levenloos op de stenen deur rondzweefden.

Het zag er precies uit zoals ik me altijd al een deur van een familiecrypte had voorgesteld, al vond ik de versieringen wat vreemd. Het vrolijke lentetafereel paste totaal niet bij een donker hol onder de grond.

Mijn Trollenbegeleiders duwden de dubbele deur open en meteen werd ik begroet door een vreemd ingerichte woonkamer. Ergens wist ik wel dat dit dezelfde ruimte was waarin ik eerder was wakker geworden, alleen had ik toen niet de tijd genomen om Mariola's schuilplaats helemaal in me op te nemen.

Tussen de stenen kisten van de crypte stonden verschillende versleten bankstellen en oude armstoelen waarvan de bekleding was aangevreten door motten. Op de grond lagen drie tapijten waarvan de kleur al decennia geleden was verbleekt door de zon en ondanks dat er geen ramen waren, hingen er toch gordijnen met een te vrolijk bloemetjesmotief tegen de muren.

'Eindelijk!'

Over bloemetjesmotieven gesproken… Mariola kwam al pirouettes draaiend in mijn gezichtsveld. Toen ze eindelijk tot stilstand kwam voor de vuurplaats die ze had gemaakt in het midden van de ruimte, plaatste ze haar handen in haar zij. 'Jij neemt wel graag je tijd, hè?'

Ik gebaarde met mijn geboeide handen naar de gepimpte crypte. 'Zo te zien ben ik niet de enige.'

Mariola's gifgroene ogen brandden met trots. 'Vind je het mooi? Aangezien we ons hier al maandenlang moeten verstoppen, vond ik het een goed idee om het geheel wat huiselijker te maken. Niet alleen voor mijn vrienden, maar ook voor mijn familie.' Ze liet haar vingertoppen liefkozend over de dichtstbijzijnde kist glijden. Hij was versierd met hetzelfde lentetafereeltje als de stenen deur.

Plots klikte alles samen in mijn hoofd. 'Dit is de crypte van jouw familie.'

'Lodin zei al dat je slim was,' glimlachte de leidster van Turbatio Mala. 'Ach, wat kan ik zeggen? Voor Inbugs zoals ik is familie alles. Ook al moeten we maandenlang in een ondergronds krot als dit vertoeven. Maar gelukkig hoeft dat niet lang meer, toch Lux?'

Het rammelen van kettingen bereikte mijn oren, alleen waren het niet mijn boeien die het geluid voortbrachten. Mijn blik focuste zich op Lodin die achter Mariola zo vrij was geweest om zijn connectie met het element lucht te gebruiken.

Als onvrijwillige vlindercocons zweefden mijn drie vrienden naar de leidster van Turbatio Mala toe. De metalen kettingen waren nog steeds strak rond hun lijven gerold om er zeker van te zijn dat ze hun gaven niet konden gebruiken.

Cassies gezicht was vertrokken van angst en pijn. Het metaal van de kettingen schraapte langs de tattoos die haar vleugels vormden. Als ik haar niet snel daaruit kreeg, was de kans groot dat haar vleugels voorgoed verminkt zouden zijn.

Rox probeerde zoals gewoonlijk kalm te blijven. Met de nadruk op probeerde. Haar zilverkleurige ogen met gouden spikkels stonden wijd open in paniek. Zelfs met haar gave om in de toekomst te kijken, zag ze geen uitweg meer.

Ondanks de obstructie van de kettingen bleef River uit alle macht tegenspartelen. Hij was de enige van ons gezelschap die geen magische krachten had, toch liet hij zich niet tegenhouden om het op te nemen tegen de duisternis zelf.

'Het komt goed, Lux!' beloofde hij me. 'Het is oké om voor de wereld te kiezen! We vergeven het je!'

Als antwoord tolde Lodin de menselijke dief enkele keren in het rond met de snelheid van een op hol geslagen paardencarrousel. Dat zorgde ervoor dat River wijselijk zijn mond hield. Tenminste, voor nu.

'Laten we ter zake komen.' Mariola plofte neer op een armstoel waardoor er een lichte wolk van stof door de crypte fladderde. Ze gooide haar ene been over het andere en vouwde haar handen samen op haar knie. 'Wat zeiden onze lieve vrienden van de Apocalyps over ons kleine probleempje?'

Ik slikte in een poging mijn droge keel wat te bevochtigen. 'Je had gelijk. Eén van de objecten is incompleet.'

'Ha, ik wist het!' Ze wierp een blik op Lodin. 'Dat wil zeggen dat ik geld van je krijg.'

De Stormmage rolde met zijn ogen. 'Je krijgt je geld als we de poort naar het Hellevuur hebben geopend.'

'Juist.' Mariola draaide haar hoofd weer naar mij. 'Ga verder, Lux.'

'De kroon van Overwinning mist een stuk. Nikolai heeft een robijn eruit geprutst en verstopt. Hij had geruchten opgevangen over jullie plannen en wilde het zekere voor het onzekere nemen.'

'Geruchten?' Mariola sloot haar ogen en zuchtte diep. Daarna draaide ze zich scherp om naar haar volgelingen. 'Oké, wie van jullie heeft zijn mond voorbij gepraat?'

De bibberende handen van zowat iedereen gingen in de lucht.

Mariola zuchtte opnieuw en kneep in de brug van haar neus. 'Bende idioten. Goed personeel is tegenwoordig zo moeilijk te vinden.'

'Vertel mij wat,' ging ik akkoord. 'Ik moest samenwerken met een tweederangs dief die ook nog eens een mens is.'

River, die ondertussen al wat minder duizelig leek, keek me verontwaardigd aan. 'Hé, wie noem je hier een tweederangs dief?'

Ik negeerde hem. 'Punt is, Mariola, toen ik met die omhooggevallen Ruiters in de cel zat, had ik wat tijd om na te denken. En misschien heb je wel gelijk.'

De golf van verschrikking die over de gezichten van mijn vrienden viel was haast komisch om te zien. Maar ik had geen tijd om te lachen.

'Ik bedoel, wat heeft de wereld ooit voor mij gedaan?' ging ik verder. 'Ze hebben me achtervolgd, gepijnigd, mijn ouders van me afgenomen. Waarom zou ik hen dan in hemelsnaam proberen te redden?'

De grijns die over Mariola's groen gestifte lippen kroop, deed me inwendig huiveren. Aan de buitenkant sprak ik mijn innerlijke Ripley aan en bleef ik zo stoïcijns mogelijk de Inbug aankijken.

'Lux, nee.'

De gebroken fluistering van Cassie bereikte mijn oren en mijn hart. Ze was als een zus voor me. Haar teleurstellen kon ik absoluut niet. Mijn emotieloze masker glipte weg en helaas merkte Mariola dit meteen op.

'Bravo, ik was er bijna ingetrapt,' gaf ze toe. 'Normaal gezien ben ik een grote voorstander van het spelen van spelletjes, maar nu…'

Een knip van haar vinger volstond voor Lodin om te begrijpen wat zijn baas bedoelde. De zwevende Cassie werd weggetrokken van River en Rox en kwam vlak naast Mariola tot stilstand. 'Ik zit al te lang in dit donkere hol en mijn geduld is op. Dus je gaat me nu vertellen waar die sluwe vos van een Nikolai die robijn heeft verstopt, of ik begin met het uittrekken van vleugels. En het zullen niet de mijne zijn.'

De blik die Cassie me toevertrouwde was er één van verlammende angst. Als Mariola me al niet met mijn rug tegen de muur had staan, dan was dat nu zeker het geval.

'Nik verstopte de edelsteen op een veilige plek,' vertelde ik. 'Binnen in een geheime ruimte in zijn favoriete pokerchip.'

Mariola knipperde verrast met haar ogen. 'Wat?'

'Zijn favoriete pokerchip,' herhaalde ik. 'Je weet wel, zo'n plastic rondje dat hij versierd heeft met diamantjes en andere glimmende dingen?'

'Ik weet wat een pokerchip is,' beet ze me toe. 'Ik had alleen nooit verwacht dat Nikolai zo'n stomme verstopplek zou kiezen. Want als er één ding bekend is over Overwinning, dan is het wel dat hij altijd zijn favoriete pokerchip op zak heeft. Met andere woorden, het ontbrekende deel van de kroon is al die tijd in mijn bezit geweest zonder dat ik het wist.' Ze stompte kwaad met haar vuist tegen de armleuning van haar fauteuil.

'Uhm, eigenlijk niet zo zeer…'

De groengele blik van de Inbug keek me aan met de intensiteit van bijtend zuur.

'Nik vond het te gevaarlijk om de pokerchip zelf bij te houden, dus gaf hij hem aan Frankie.' Mijn boeien rammelden toen ik met mijn vingers boogjes in de lucht trok om het pad van de pokerchip te overlopen. 'En die gaf hem dan weer aan mij.' Als bewijs hield ik de fonkelende edelsteen tussen mijn vingers. 'Dus technisch gezien had ík al de hele tijd het ontbrekende stuk in mijn bezit zonder dat ik het wist. Alleen kan ik niet iets in frustratie stompen dankzij mijn nieuwste accessoires.' Ik hield mijn rinkelende boeien nog eens omhoog.

'Geef hier!'

Mariola dook naar voren om de steen te pakken, maar ik was sneller. Met een sprong naar achteren weerhield ik haar ervan om de robijn af te pakken.

'Dat was niet de deal,' herinnerde ik haar aan onze afspraak. 'Eerst wil ik mijn vrienden terug, dan krijg jij de robijn.'

De Inbug gromde gefrustreerd en stampte met haar voet op de grond. Even deed ze me denken aan een kleuter die in de winkel geen lolly van haar moeder kreeg. Mariola glipte echter nog geen seconde later terug in haar rol van boze insectenkoningin en zwaaide met haar gemanicuurde hand naar Lodin. 'Geef ze haar motjes.'

Tot mijn verbazing gehoorzaamde Lodin zonder te morren. Was het zielige excuus voor een goochelaar misschien net zo bang voor Mariola als de andere leden van Turbatio Mala?

In een mengelmoes van armen, benen en kettingen vielen mijn vrienden met een plof naast me neer op de stoffige grond. Vrijwel meteen vonden Rivers smekende bruine ogen die van mij. Ik had geen woorden nodig om te begrijpen wat hij wilde zeggen. Alsjeblieft, Lux. Doe dit niet.

Ik scheurde me los van zijn verslagen blik en richtte me tot Mariola. 'Vangen!'

Met een zwaai gooide ik de robijn in de lucht. De vlammen van de vuurkuil en de vele kaarsen reflecteerden op het oppervlak van de rode edelsteen.

Uit Mariola's rug scheurden pezige vleugels, dwars door de stof van haar luchtige zomerjurkje. Met een stevig afgezette sprong hees ze zichzelf in de lucht. Drie vleugelslagen later slaagde ze erin om met haar vlijmscherpe reflexen de rode edelsteen uit de lucht te plukken.

'Ik heb hem!' gilde ze. 'Ik heb hem! Eindelijk!'

Ze keek me met een grijns aan. 'Het was heerlijk om met je zaken te doen, Lux. Geniet nu maar van je zitje op de eerste rij als ik het Hellevuur open. Als ik me niet vergis hoor je daar nu, toch?'

De kakelende lach die volgde was er eentje van een schurk recht uit een oude Disneyfilm. Met de robijn in haar hand geklemd blafte Mariola bevelen naar haar volgelingen. De één moest een altaar klaarmaken, de ander moest de Apocalypsvoorwerpen gaan halen. De Trollen kregen opnieuw de taak om op ons te letten.

'Oké, dat was het dan.' Met een zucht ging ik op de grond tussen mijn vrienden in zitten.

'Wat heb je gedaan, Lux?' vroeg River met gebroken stem. 'Je hebt Mariola de kracht gegeven om de hele wereld over te leveren aan de macht van het duister.'

'Hou op, River,' verdedigde Cassie me. 'Ze probeerde ons net te redden.'

'Redden van wat?' wilde hij weten. 'We waren al verloren vanaf het moment dat Lodin ons te pakken kreeg. Dacht je echt dat Mariola ons zou vrijlaten wanneer Lux haar de robijn gaf? Dat zou nooit gebeuren, Cassie. Daarom heeft ze die Trollen hier gelaten om op ons te passen. Wij zijn de eersten die aan het Hellevuur worden gevoerd.'

'De eeuwige duisternis zal ons verslinden,' mompelde Rox met zo'n zachte stem dat ik bijna dacht dat ik het me inbeeldde. 'We zijn verdoemd.'

'Duizenden donkere zielen worden op de wereld losgelaten en je eigen ziel zal voor eeuwig branden in het Hellevuur,' somde River nog eens op. 'Waarom, Lux? Als je de robijn niet had gegeven had je iedereen gered. Dan had je jezelf gered.'

Even kon ik de likkende vlammen van het Hellevuur tegen mijn huid voelen branden. Het was alsof het me riep. Alsof het me verwelkomde als een vijandige vriend.

'Ik zou jullie niet hebben gered,' merkte ik op in een poging de hypnotiserende stem van het Hellevuur van me af te schudden. 'Dat zou ik mezelf nooit kunnen vergeven.'

'Dus het alternatief is heel de wereld te laten branden?' vroeg River.

'Niet helemaal.' Ik kon een glimlach niet langer onderdrukken toen de dief me met een verwarde blik aankeek. 'Ik dacht dat je nu al zou weten, meneer de Ekster, dat wanneer er magie in het spel is, niets is wat het lijkt.'

'Je… je hebt een plan?' De verbazing in Cassies stem voelde haast aan als een belediging.

'We zijn nog niet dood.' Ik boog me dichter naar hen toe. 'En als ik iets van de Ruiters heb geleerd, dan is het wel dat je moet blijven vechten tot je je laatste adem uitblaast. Dus ga lekker zitten en geniet van de show. Ik ben er vrij zeker van dat er nog wat vuurwerk gaat volgen.'

Hoofdstuk 19 - Een schim uit het verleden

Van een plaatsje op de eerste rij voor het einde van de wereld, had ik toch wat meer verwacht. Samen met Cassie, Rox en River zat ik op de stoffige grond met als ruggensteun een marmeren doodskist waaruit piepende geluiden kwamen. De ratten hadden zich blijkbaar een comfortabel thuis tussen de botten van Mariola's familie gemaakt.

'Heeft dat plan van je ook een oplossing om uit onze boeien te komen?' River wriemelde alle kanten op, maar de ketting die rond zijn lijf was gespannen gaf geen millimeter toe.

'En ik dacht dat onze grote meesterdief alle sloten open kon krijgen,' plaagde ik hem.

River keek me geïrriteerd aan. 'Niet als mijn handen op zo'n manier zijn vastgemaakt dat ik mijn polsen breek als ik ze iets te fel beweeg.'

'Wees gerust, ik ken wel een spreuk die de sloten van de kettingen kan openen,' suste ik hem. 'We moeten alleen wachten tot het juiste moment zich aandient.'

'En wanneer is dat moment dan?' Rox' anders gladgekamde zilveren lokken waren nu een warboel die meer op een verlaten vogelnest leek dan op een kapsel. Haar blik weerspiegelde haar hoge stressniveau, net als de zacht pulserende ader op haar voorhoofd.

Ik zal je een klein geheimpje vertellen over Toekomstkijkers: net zoals Oorlog zijn het nogal hevige controlefreaks. Dankzij hun gave zijn ze altijd voorbereid op wat de toekomst te bieden heeft. Is het een goed scenario of een slecht? Maakt niet uit. Zolang ze het op voorhand weten is het geen probleem.

Geef ze een situatie waarbij ze niet alles in de hand hebben, zoals bijvoorbeeld gedwongen worden om toe te kijken terwijl het einde van de wereld in gang wordt gezet, dan worden ze nogal snel door paniek overmeesterd.

Ik bracht mijn gedachten terug naar het heden. 'Dat zal je vanzelf wel merken.'

Rox was allesbehalve tevreden met mijn antwoord, maar besloot om haar mond te houden. Ondanks de paniek die door haar aderen stroomde, wist ze zichzelf te vermannen. Het was een teken van vertrouwen dat ik op dit moment meer nodig had dan ik besefte.

Met z'n vieren keken we toe hoe de Apocalypsvoorwerpen één voor één naar Mariola werden gebracht. De Inbug stond voor een snel in elkaar geknutseld altaar dat eigenlijk niet meer was dan een grote vierkante steen met twee kaarsen aan de zijkant.

Het eerste object dat werd binnengebracht was Frankies weegschaal. Het koper glom als een vergeten zon in het kaarslicht. Het meisje dat hem binnenbracht was mager en gekleed in een versleten jurk die ooit wit was geweest, maar nu een groezelig grijs was. De vlekken op haar huid zagen eruit als coole tattoos, maar ik wist dat het een uiterlijk kenmerk was van haar magisch DNA. Ze was zonder twijfel een Weerkat, een soort gedaantewisselaar die de vorm kon aannemen van een grote katachtige. In het geval van het meisje gokte ik dat ze in een luipaard kon veranderen.

De Weerkatten in het Magisch District hadden een goed leven, maar ik wist dat ze buiten onze grenzen vaak werden verhandeld als entertainmentslaven. Ze werden verkocht aan rijke gezinnen of aan circussen waar ze gedwongen werden om met goedkope kunstjes op de proppen te komen.

Aan de armzalige outfit van deze Weerkat te zien was dit ook haar lot geweest. Door Turbatio Mala's kant te kiezen was ze ontsnapt aan het leven als vreemd huisdier. Toch kon ik het niet helpen om te denken dat ze de ene eigenaar slechts had ingeruild voor een andere. Want hier moest ze misschien niet aan de lijn lopen, maar Mariola had te allen tijde een onzichtbare strop rond de nek van al haar volgelingen gewikkeld.

Het meisje gaf de koperen weegschaal voorzichtig aan Mariola voor ze de kamer weer uit snelde.

Mariola plaatste met uiterste zorg de weegschaal in het midden van het stenen blok. Met een grijns op haar lippen prevelde ze: 'De balans van de wereld zal nu naar de duistere zijde hellen.'

De Weerkat verscheen opnieuw. Dit keer had ze het zwaard van Kenrick bij zich. Mariola nam het van haar over en met een krachtige zwaai stak ze het wapen door de opening van de weegschaal. De punt gleed moeiteloos in de steen waardoor het zwaard verankerd werd. 'Het zwaard van gerechtigheid zal de goede harten vellen.'

'Denk je dat Mariola die tekst zelf geschreven heeft?' fluisterde River zachtjes. 'Ze ziet er niet echt uit als een poëtisch type.'

Cassie schudde haar hoofd. 'Het is een soort van gebruiksaanwijzing voor het openen van het Hellevuur. Het is in rijmvorm neergeschreven in de boeken van de oude magie. Mariola zal het wel vanbuiten hebben geleerd om zeker geen fouten te maken tijdens de apotheose van haar plan.'

Mariola's hulpje had ondertussen ook de zandloper van Ripley binnengebracht, die de Inbug plechtig rond het handvat van het zwaard hing.

'De as van de onschuldigen zal worden weggeblazen door de woestijnwind.'

Als laatste werd ook Nikolais kroon over het handvat van Kenricks zwaard gehangen. 'De kroon is enkel voor de duisternis die overwint.'

'Lux, ik denk dat het nu weleens tijd wordt voor dat plan van je,' mompelde Rox dringend.

'Geduld,' probeerde ik haar te kalmeren. 'We zijn er bijna.'

Mariola hield de missende robijn in het kaarslicht, zodat de edelsteen nog even ondeugend kon knipogen in het zachte licht.

'Ja, we zijn inderdaad bijna op het moment dat Mariola de poort naar het Hellevuur gaat openen,' zei River sarcastisch. 'Ik dacht dat we dat juist probeerden te voorkomen.'

'Dat was plan A,' herinnerde ik hem. 'Dit is plan B en die B staat voor beetje riskant.'

'Een beetje?' herhaalde de dief. 'Hoeveel is een beetje riskant?'

Ik haalde mijn schouders op. 'Dit kan of ons leven redden, of we gaan er allemaal aan. Het is fiftyfifty.'

'Fiftyfifty is nog altijd beter dan niets,' probeerde Cassie positief te blijven. 'Bovendien is het een plan van Lux en die werken altijd. Toch?'

'Weet je nog haar misgelopen onzichtbaarheidsspreuk om ons binnen te smokkelen op dat studentenfeest drie jaar geleden?' gooide Rox in de groep. 'We waren onzichtbaar voor een week.'

'Oké, dat was één van mijn missers,' gaf ik toe. 'Maar we kwamen wel binnen en dat was het doel. Dit plan gaat werken, echt. Ik zweer het op alles wat me lief is.'

River zuchtte. 'Aangezien alles wat je lief is op het punt staat te vergaan, hebben we geen andere keuze dan je te vertrouwen zeker? Maar ik zweer je, Lux, als ik hier sterf dan kom ik persoonlijk bij je spoken.'

Mijn blik was nog steeds gefocust op Mariola die de robijn bewonderde. 'Ik kijk er al naar uit.' 

'Open jullie ogen, bloeddorstige zielen en herrijs,' lachte de Inbug. 'Laat de wereld kennismaken met de scherpte van jullie zeis!'

Zonder veel moeite klikte ze de missende robijn terug in het gapende gat van de kroon.

Meteen begon de grond te trillen. We werden door elkaar geschud als een sneeuwbol in de handen van een kleuter. Met elke seconde die voorbijkroop, bleef de kracht van de aardbeving toenemen. Het voelde alsof er iets vanonder de aarde naar boven probeerde te kruipen. Een donker iets dat geen plaats had in het daglicht.

'Lux!' hoorde ik Cassie roepen boven het gerommel van de aarde uit.

'Nog niet!' schreeuwde ik terug.

De samengebrachte Apocalypsvoorwerpen begonnen te gloeien. Elk object leek een ander kleur licht voort te brengen. Zo lichtte het zwaard op in het rood, de weegschaal in een levendig gelig licht, de kroon was omgeven door een donker gouden aura en de as in de zandloper bracht een zilverkleurig licht voort dat deed denken aan de gloed van de maan.

De vier verschillende kleuren schenen steeds feller, totdat ze samenvloeiden in een puur wit licht dat iedereen dwong weg te kijken. Het rommelen van de aarde onder onze voeten zwol aan en ik wist dat we nu echt op het punt waren gekomen dat de poort naar het Hellevuur werd geopend.

'Jaren heb ik op dit moment gewacht!' kakelde Mariola tegen zichzelf over de chaos heen. 'Al die tijd heb ik me moeten verstoppen in de schaduwen, moeten leven in het duister. Maar nu kan ik eindelijk wraak nemen. Wraak voor wat ze mijn familie hebben aangedaan. Nu zal ik de mensheid overspoelen met duisternis. Nu zullen ze eindelijk zien hoe het is om geen hoop meer te hebben.'

Het felle witte licht spleet in tweeën en schoof open als een kosmische liftdeur. Mijn oren pikten vrijwel meteen het knisperen van veel te hete vlammen op en het gekreun van duizenden zielen die na eeuwen lijden eindelijk een kans op ontsnappen zagen.

Even stelde ik me voor hoe het zou zijn om voor altijd in die vuurkuil te moeten leven. Met de alles verschroeiende vlammen die je huid zwart kleurden en het je lieten uitschreeuwen van de pijn.

Als Heks was ik verbonden met alle elementen van de natuur. Een dood door vuur was pijnlijk en langzaam, maar het stopte na een tijdje. Helaas wist ik dat het Hellevuur niet zo barmhartig was. Als het je eenmaal tekende met zijn vurige kus, zou je het tot in de eeuwigheid voelen branden. Het zou nooit stoppen.

De roodoranje vlammen glipten voorzichtig uit de duisternis van achter de geopende poort. Mariola ging ervoor staan en hief haar armen in de lucht. 'Kom, duistere zielen! Voeg je bij mijn leger en laat de wereld daveren met angst!'

'Mijn hart davert zo erg met angst dat het bijna uit mijn borstkas springt,' mompelde Rox in mijn richting. 'Wanneer begint jouw plan nu te werken?'

Ik klemde mijn kaken op elkaar. 'Zo meteen. Hoop ik.'

River knikte. 'We hopen hevig met je mee.'

Naast hem was Cassie verzonken in het prevelen van een gebed in de oude taal van de Pixies. Het klonk als een zacht lentebriesje waarop paardenbloempluimpjes dansten op de maat van het zonlicht. De hoop die door de betoverende melodie weerklonk was zo krachtig dat mijn twijfel opeens helemaal was verdwenen. Mijn plan zou werken. Het moest gewoon.

Plots rees er een duister silhouet uit de vlammen van het Hellevuur. De huid van het wezen was weggevreten door de hitte, waardoor zijn scherpe, hagelwitte hoektanden extra goed uitkwamen.

Op mijn pols begonnen de Keltische lussen van mijn tattoo te prikken. En dat prikken werd al snel branden.

'Wat is er?' vroeg River bezorgd toen hij zag hoe ik over de huid van mijn pols wreef.

'Mijn tattoo... Hij lijkt te reageren op die vent uit het Hellevuur.'

De dief keek me verward aan. 'Waarom zou je teken op hem reageren?'

Ik slikte de brok in mijn keel weg, aangezien ik het antwoord op die vraag ondertussen wel wist. 'Omdat die vent de Vampier is die door Van Helsing naar het Hellevuur werd verbannen.'

River trok wit weg. 'Wacht, wil je nu zeggen dat dat stuk verkoolde vleermuis eigenlijk…'

'Heer Dracula,' sprak Mariola haar gast toe. 'Wat ben ik blij om u te zien. Om te vieren dat u terug onder de levenden bent, heb ik voor een klein welkom-thuis-cadeautje gezorgd.' Ze wees met de perfect gemanicuurde groene nagel van haar wijsvinger naar mij. 'Mag ik u voorstellen aan Lux Sterling? De nieuwe drager van het Van Helsingteken.'

De doodse ogen van de Vampier glommen met leven.

'Van Helsing,' siste hij. 'Dood aan Van Helsing!'

Mariola klapte opgewonden in haar handen. 'Ja, zo mag ik het horen!'

Dracula zette een wankele stap dichter naar de poort toe. De grom die uit zijn rauwe keel naar boven klom, klonk als een zware kerkklok die een begrafenis aankondigde.

'Nee! Lux!'

Zelfs de metalen kettingen konden River er niet van weerhouden om zich voor me te smijten in een poging om me te beschermen. Al was het wel een klungelige uitvoering, want hij eindigde half op mijn schoot.

Ik keek naar hem en ving zijn strijdlustige blik. 'Ik waardeer het gebaar, maar je bent echt een waardeloos schild zo.'

'We hadden toch afgesproken dat we samen ten onder gingen of helemaal niet?' Hij wierp me een kleine glimlach toe. 'Nooit gedacht dat ik zou sterven door de hoektanden van een eeuwenoude Vampier.'

'Gelukkig maakt dat geen deel uit van mijn plan.'

River keek me nieuwsgierig aan. 'Nu?'

Ik sloot mijn ogen en ademde diep in. 'Nu.'

Met een explosie van paars getinte magie knalde ik de sloten van onze boeien open. Het geluid deed Mariola scherp in onze richting kijken. Tot mijn verbazing blafte ze geen bevelen om ons te vangen. Ze glimlachte alleen haar akelige grijns. 'Oh alsjeblieft, denken jullie nu nog altijd dat jullie hieraan kunnen ontsnappen? Zelfs al vinden jullie een manier om uit dit doolhof van een tombe te komen, dan nog zal heer Dracula jullie opjagen.'

De oude Vampier was ondertussen tot aan de grens van het Hellevuur gewaggeld. Nu was hij traag, gewond en allesbehalve indrukwekkend. Maar zodra hij terug in onze wereld was, zonder de dreiging van het Hellevuur, zouden zijn krachten toenemen. Hij zou niet rusten voordat hij ons bloed had geproefd.

De gedachte aan een zoete maaltijd deed Dracula zijn lippen likken. Nog één stap en dan was hij vrij. Nog één stap en dan was het gedaan voor ons.

'Lux, we moeten rennen!' Rox trok aan mijn arm, maar ik bleef zitten waar ik zat. 'Lux, toe!'

Hoe dichter Dracula bij de poort kwam, hoe harder mijn tattoo in protest brandde. Maar ik verbeet de pijn. Dit was nu eenmaal het punt waarop ik zou weten of mijn plan werkte of niet.

Het wankele, zwartgeblakerde skelet met hoektanden maakte zich klaar om over de grens tussen het Hellevuur en onze wereld te stappen. De glimlach op zijn afgestorven lippen verdween echter toen hij nietsvermoedend tegen een onzichtbare wand botste.

Dracula probeerde de oversteek nog een keer, en nog eens, maar zonder resultaat. De grens hield hem onverbiddelijk tegen.

Het gezicht van Mariola verloor alle kleur toen ze besefte wat er gebeurde. Ze draaide zich langzaam om en keek me met een kille blik aan.

'Oeps.' Ik hield mijn rechterhandpalm naar haar uit zodat ze de bloedende snee daar goed kon zien. 'Blijkbaar heb ik een klein beetje gemorst.'

Rox zag er even uit als een zilverkleurige goudvis die op het droge naar adem hapt toen ze besefte wat ik had gedaan. 'Heksenbloed… maar natuurlijk!'

'Wat is daar dan zo natuurlijk aan?' wilde River weten.

Lodin stapte uit Mariola's schaduw en keek me vuil aan. 'Heksenbloed is één van de puurste en krachtigste dingen wanneer het op magie aankomt.'

'Iets wat bloed van een Mage allesbehalve is,' beet ik hem toe. 'Maar het is waar, bloed van een Heks is een machtig iets. Daarom voegen we vaak een druppeltje toe aan onze toverdrankjes voor wat extra effect.'

'Dit… dit is onmogelijk.' Mariola ontdooide langzaam maar zeker uit haar schoktoestand. 'Mijn plan. Mijn plan waar ik jarenlang aan heb gewerkt…'

Het verkoolde lichaam van Dracula beukte ondertussen woest tegen de muur van magie die hem weigerde te laten gaan. Hij snapte niet wat er gebeurde. Mariola wel. Zeker toen ze zag hoe uit de bloedrode robijn in Nikolais kroon een paars aura van magie pulseerde. 'Je hebt de robijn vervuild!'

'Jij noemt het vervuild, ik noem het versterkt.' Ik draaide me naar River toe. 'Weet je wat het allerleukste is aan Heksenbloed?'

De dief fronste en schudde langzaam zijn hoofd.

'Het object dat erdoor versterkt wordt, of het nu een spreuk, een drankje of een vervloekt item is, kan na de toevoeging van het bloed niet meer tegen de Heks in kwestie gebruikt worden,' wist Cassie nog uit haar schoolboeken.

'Niet tegen de Heks,' ging ik akkoord, 'en ook niet tegen degenen om wie die Heks geeft. Maar alle anderen… Tja, wat er met hen gebeurt, dat gaan we nu zien.'

De blik van pure horror die terug te vinden was bij Mariola, Lodin en hun volgelingen was het bijna waard om er mijn screensaver van te maken. Ik strekte mijn arm uit richting de Apocalypsvoorwerpen, naar Nikolais kroon in het bijzonder.

'Jullie hebben echt de verkeerde Heks uitgekozen om tegen te vechten,' vertelde ik hen voor het magische woord van mijn lippen viel. 'Verto!'

Hoofdstuk 20 - Het Hellevuur zuigt

Opnieuw begon de aarde te trillen en de vlammen van het Hellevuur laaiden hevig op. De verkoolde graaf Dracula krijste toen het vuur hem weer omarmde en hem terugtrok naar de diepste kuilen van zijn gevangenis. Dat was het moment waarop ook de wind begon op te pikken.

'Wat gebeurt er?' wilde Mariola stampvoetend weten. De Inbug was de controle over de situatie compleet verloren en dat vond ze maar niets.

Ook Lodin bleek geen fan van mijn laatste toegift, al had hij wel een idee van wat er gebeurde.

'Ze heeft de uitgang van het Hellevuur naar onze wereld geblokkeerd!' schreeuwde hij naar zijn baas over al het lawaai heen.

Mariola wierp hem over haar schouder een geïrriteerde blik toe. 'Zo ver was ik ook al, stomkop! Ik wil weten waar die wind vandaan komt!'

'Het stofzuigereffect,' beantwoordde ik glimlachend haar vraag. 'Je hebt toch zeker wel gehoord van het spreekwoord dat zegt dat als de ene deur sluit er ergens anders een venster opent?'

Lodins stormige ogen sperden zich wijd open van angst. 'Mariola, we moeten hier weg. Nu!'

Hij legde zijn arm op haar schouder om haar mee te trekken, maar de leidster van Turbatio Mala verzette zich.

'Ik ga nergens heen voordat ik weet wat hier aan de hand is!'

Even leek Lodin te overwegen om haar achter te laten en zo zijn eigen vel te redden, maar hij besloot te blijven. Was hij echt zo trouw aan Mariola? Of was het zijn angst voor haar wraak die ongetwijfeld boven zijn hoofd zou hangen als hij met zijn staart tussen de benen zou wegrennen?

'Zoals ik net al zei heeft ze de uitgang van het Hellevuur gesloten,' herhaalde de Stormmage gepikeerd.

De sterke windvlaag was ondertussen uitgegroeid tot een kleine plaatselijke tornado waar vooral de medestanders van Turbatio Mala door werden geteisterd.

'Ja ja, de poort is dus nutteloos,' zuchtte Mariola geërgerd. 'Vertel me iets wat ik nog niet weet.'

'Oh, daar kan ik misschien mee helpen,' mengde ik me opnieuw in het gesprek. 'Want door de uitgang te sluiten heb ik al dan niet bewust de ingang naar het Hellevuur geactiveerd.'

Het beetje kleur dat Mariola's gezicht nog had dankzij al haar woede-uitbarstingen verdween op slag toen ze besefte wat dat betekende.

De sterke stroming duwde geen duistere zielen naar buiten, maar zoog ze naar binnen.

De Trollenbroeders waren de eerste slachtoffers van mijn magie. Hoe groot en gespierd ze ook waren, het Hellevuur slokte hen en hun smekende geschreeuw meedogenloos op. Hun dikke huid mocht dan wel bestand zijn tegen vuur aan onze kant van de poort, iedereen wist dat er aan de kant van het Hellevuur andere regels golden.

Naast me kon River het niet laten om te grinniken. 'Alleen jij kan de wereld redden door een magische stofzuiger te maken.'

Cassie knikte instemmend. 'Lux heeft de meest bizarre, maar zeer creatieve ideeën in haar hoofd. Gelukkig werken die ideeën ook meestal.'

'Misschien heeft Ripley haar daarom uitgekozen voor het Van Helsingpact,' bedacht Rox.

Ik keek haar nieuwsgierig aan. 'Vanwege mijn creatieve aanpak of mijn gezonde dosis geluk?'

De Toekomstkijker haalde haar schouders op. 'Waarschijnlijk beide. Maar je weet zeker dat die magische stofzuiger van je ons niet ook gaat opslokken?'

'Heel zeker. De robijn kan door mijn offer van Heksenbloed niet langer tegen mij of degenen om wie ik geef gebruikt worden. Wij zijn dus veilig.'

Rondom ons verzetten de overgebleven leden van Turbatio Mala zich uit alle macht tegen de zuigende kracht die hen steeds dichter naar het Hellevuur bracht. Ze probeerden zich ergens achter te verstoppen, zich vast te ankeren aan een pilaar of te vluchten. Niemand haalde echter de deur.

'Nee, alsjeblieft! Ik wil niet sterven!'

De pure angst en wanhoop in de stem deed me mijn hoofd snel naar links draaien. Het was het Weerkatmeisje van eerder. Haar nagels hadden zich getransformeerd tot lange, sterke klauwen die ze stevig om de rand van een marmeren kist had gehaakt. Tranen stroomden over haar donkergetinte wangen terwijl de wind maar aan haar bleef trekken. Nog even en het Hellevuur zou winnen. Nog even en ook zij werd opgeslokt.

Iets in me zei dat dit meisje dat niet verdiende. 'We moeten haar helpen.'

Rox hield haar hoofd schuin. 'Ze hielp Mariola. We hebben allemaal gezien hoe zij de Apocalypsvoorwerpen naar binnen bracht en ze aan die gifgroene feeks overhandigde.'

'En toch moeten we haar helpen,' herhaalde ik koppig en ik ving de zilveren blik van de Toekomstkijker. 'Iets zegt me dat zij anders is. Dat ze een tweede kans verdient.'

Rox wisselde een onzekere blik met River en Cassie. Zij twijfelden misschien, maar ik niet. Ik kon dan ook niet op hen wachten. Als ik het meisje wilde redden dan moest ik nu in actie komen. Anders was het te laat.

Door de robijn gedrenkt in mijn bloed had de zuigkracht van de poort geen enkele invloed op mijn vrienden of mij. Ik had dan ook geen idee hoe krachtig mijn geïmproviseerde stofzuiger was. Naïef genoeg dacht ik dat ik in mijn eentje de jonge Weerkat uit de luchtstroom kon trekken.

Ik wikkelde mijn handen rond de polsen van het meisje. 'Houd vol! We komen je helpen!'

Toen sloeg de immense kracht van de edelsteen mijn reddingsplan aan diggelen. De klauwen van de Weerkat schoten los van achter de rand van de marmeren kist, waardoor ik haar enige anker vormde. Hoe hard ik ook probeerde, mijn sneakers vonden geen enkele houvast op de stoffige ondergrond, waardoor we dichter en dichter naar de poort werden getrokken.

'Alsjeblieft,' smeekte het meisje me, haar grote, gele kattenogen vol met tranen. 'Laat me niet los.'

'Ben ik ook niet van plan,' gromde ik tussen opeengeklemde tanden. Ik probeerde uit alle macht tegen de zuiging van de poort te vechten, maar het was gewoon te veel. Voor elke centimeter die ik won, werden we weer vijf centimeter dichter naar de poort toe getrokken.

Plots voelde ik hoe twee armen zich om mijn middel sloegen. Verbaasd keek ik over mijn schouder, recht in de bruine ogen van River. Achter hem sloeg Cassie haar armen rond het middel van de meesterdief, en Rox vervolledigde het rijtje met één arm rond Cassies middel en haar andere arm stevig om een steunpilaar gewikkeld.

Rivers gezicht was dicht bij het mijne. 'We vertrouwen je, Lux. Als jij gelooft dat ze gered moet worden, dan helpen we je.'

Dankzij het extra gewicht van mijn vrienden moest de poort meer en meer zijn best doen om de Weerkat naar zich toe te trekken. Ik had stiekem gehoopt dat het stofzuigereffect daardoor zijn grip op het meisje zou opgeven. De magie waarmee ik de robijn had versterkt was echter even koppig als ikzelf.

Met haar uitgespreide vleugels was Mariola een vogel voor de kat wat die magie betrof. Maar nu die zich vooral focuste op de Weerkat, zag de Inbug een kans op ontsnapping. 'Lodin, haal me hier weg!'

De Stormmage volgde dat bevel meteen op door een schild van ijs op te roepen om hen te beschermen tegen de invloed van de robijn. Met een vloekende Mariola achter hem aan sloop hij stapje voor stapje naar de dubbele deur van de crypte en verdween vervolgens de gang in.

'Ze ontsnappen!' riep Cassie.

Ik verstevigde mijn grip op het meisje. 'Laat ze maar! We hebben een groter probleem op dit moment.'

'Waarom laat de poort haar niet los?' vroeg River. 'Ik dacht dat de robijn geen invloed had op iedereen om wie je gaf?'

Ik knipperde enkele keren met mijn ogen om die woorden te laten bezinken.

River had gelijk. Ik wilde dit meisje redden, meer dan wat dan ook. Dus waarom bleef de kracht van de robijn dan actief?

'Je hebt geen zielsconnectie met haar,' beantwoordde Rox mijn in gedachten gestelde vraag. 'Ze is geen vriend of familie, maar een kennis. Dat is niet genoeg!'

De gele kattenogen van het meisje lieten hun tranen nu de vrije loop. Met haar wapperende zwarte haren en gevlekte huid zag ze er zo zwevend haast uit als een katachtige engel.

'Kan dat Heksenbloed van je haar niet beschermen?' gooide River er plotseling uit. 'Als het zo krachtig is als jullie beweren, dan moet het dat toch ook kunnen?'

Daar had hij een punt. Ik keek naar mijn rechterhandpalm, waar mijn eerdere snee in de tussentijd was gestopt met bloeden. Daarna focuste ik mijn blik op die van de Weerkat. 'Hoe heet je?'

'F-Feline,' mompelde ze tussen haar tranen door.

'Oké, Feline. Om dit te laten werken zal je me moeten vertrouwen. Ik ga zo dadelijk je linkerarm loslaten.'

In haar ogen ontvlamde opnieuw een golf van paniek. 'Nee, alsjeblieft! Niet loslaten!'

'Ik ga je ook niet loslaten,' zei ik kalm. 'Niet helemaal. Maar ik heb mijn rechterhand nodig om je hieruit te krijgen, oké?'

Ze keek me onzeker aan, maar knikte uiteindelijk.

Ik haalde diep adem. 'Op drie. Eén, twee, drie!'

Feline gilde toen ik haar linkerpols losliet, waardoor ze zijdelings dichter naar de hongerige poort werd gezogen.

'Lux, waar ben je mee bezig?' riep Rox van achteraan in de rij. 'We gingen haar toch redden?'

Ik had geen tijd om te antwoorden. Zonder nog verder na te denken bracht ik mijn rechterhandpalm naar mijn mond. Daar haalde ik mijn tanden enkele keren over de broze huid van de oude snee totdat ik de koperachtige smaak van bloed in mijn mond proefde.

Ik sloeg mijn rechterhand rond Felines arm. Druppels van mijn bloed vielen als rode verf op haar donkere huid tussen de altijd aanwezige vlekjes van haar luipaardvorm.

'Protego!'

Uit mijn vingertoppen schoot mijn paarsgekleurde magie naar voren. Het deed een kort rondedansje over de huid van de Weerkat, alvorens het erin verdween.

'Is het gelukt?' vroeg Cassie over Rivers schouder.

De kracht die de poort op Feline uitoefende nam opmerkelijk snel af. Gelukkig bezat de jonge Weerkat snelle reflexen, waardoor ze in minder dan een seconde rond haar as kon wentelen om zo veilig op de grond te landen. Het gezegde dat katten altijd op hun pootjes terechtkomen gold dus ook in de magische wereld.

Met Feline nu in ons team en geen andere Turbatio Mala zieltjes meer om op te slokken, besloot de poort dat zijn taak erop zat. De aarde stopte langzaam met trillen en het licht van het Hellevuur nam af totdat de vlammen niet langer zichtbaar waren. De poort sloot zichzelf vervolgens in een vingerknip.

De Apocalypsvoorwerpen die Mariola zorgvuldig samen had gevoegd, rolden klingelend en rammelend van het altaar af, voordat ze met een doffe plof op de grond vielen.

'Jullie… jullie hebben me gered,' stamelde Feline verbaasd. 'Waarom?'

'Geen idee,' gaf ik eerlijk toe. 'Iets zei me dat je niet bij Mariola hoorde, tenminste niet echt. Of heb ik het mis?'

Feline wendde haar ogen beschaamd af en wikkelde haar armen rond haar tengere, maar gespierde lijf. 'Ik werd als jonge welp door een jager gevangen en verkocht voor grof geld aan een circus. Jaren heb ik aan kettingen gelegen, in een kooi moeten slapen en kunstjes moeten opvoeren voor mensen die betaalden om naar mijn uitbuiting te komen kijken. Ik wilde gewoon vrij zijn, meer niet. Dus toen Mariola me bevrijdde uit mijn kooi… Haar dienen was een soort van betaling. Ze dreigde me terug te verkopen als ik niet deed wat ze wilde. Ik heb nooit iemand kwaad willen doen. Ik probeerde alleen maar te overleven.'

'Dat is begrijpelijk,' suste River haar. 'Dat hebben we allemaal weleens moeten doen.'

De gele ogen van de Weerkat gleden nieuwsgierig naar de bloederige handafdruk die nog steeds zijn sporen naliet op haar arm. 'Mag ik vragen wat je daarnet gedaan hebt?'

'Ik heb je gemarkeerd als mijn beschermeling,' legde ik uit. 'Daardoor moest het Hellevuur het opgeven om jou op te slokken. Met mijn bloed werd de poort geopend, dus mijn bloed kon nooit door de poort passeren.'

Feline glimlachte bedeesd. 'Dat heeft toch geen rare bijwerkingen, hè?'

'Er is een kans op enkele gedeelde dromen of een beperkte telepathische verbinding tussen jullie twee,' zei Cassie. 'Tenminste als je de oude geschriften wilt geloven. Maar volgens mij komt het wel goed, hoor.'

De Weerkat zuchtte opgelucht voordat plots haar gezicht zich vertrok in een gespannen grimas. 'Ik hoor voetstappen in de gang,' fluisterde ze angstig. 'Je denkt toch niet dat Mariola en Lodin zijn teruggekomen?'

Nog voor ik antwoord kon geven vlogen de dubbele deuren van de crypte wagenwijd open. Feline sprong geschrokken achter me.

'Wie moet ik hier een oplawaai geven?' Kenrick liet zijn vuisten zien.

Rox zette haar handen in haar zij. 'Oh, kijk daar, als het niet onze geweldige Ruiters van de Apocalyps zijn, die blijkbaar de gewoonte hebben om te laat te komen bij het aanbreken van… eh, ja… de Apocalyps.'

'Ja, jongens,' stemde Cassie in. 'Waar bleven jullie? We konden wel wat hulp gebruiken.'

'Onze welgemeende excuses,' antwoordde Ripley plechtig. 'De magie-uitspatting van Lux bereikte ook onze cel, waardoor het slot opende, maar we hadden nogal wat pech wat de lay-out van deze tombe betreft.'

'Wat zegt hij?' vroeg Feline verward. Het meisje had blijkbaar opgepikt dat het viertal bevriend met ons was en ze dus niets te vrezen had.

Nikolai wierp zijn fonkelende pokerchip in de lucht en ving hem nonchalant weer op. 'Hij bedoelt dat we verdwaald raakten in deze verschrikkelijke verzameling van bochten en kronkels.'

'Het is nog ingewikkelder dan het ondergrondse hol van een mierenkolonie,' knikte Frankie.

'Daar is het ook door geïnspireerd,' wist Feline te vertellen. 'Toen Mariola me hierheen bracht zei ze dat haar familie deze constructie had gebouwd ter ere van hun voorouders, die blijkbaar hun hele leven onder de grond hebben geleefd. Als je hier de weg niet weet, ben je gedoemd om te verdwalen. Daarom vond ze het ook een goede schuilplaats. Niemand zou haar hier vinden.' Daarna voegde ze er zachter aan toe: 'En niemand zou hieruit kunnen ontsnappen.'

Ripley keek me met opgetrokken wenkbrauwen aan. 'Nieuwe vrienden gemaakt, Lux?'

Ik glimlachte flauwtjes. 'Jongens, dit is Feline, een Weerkat die gedwongen werd om Mariola te helpen. Feline, ontmoet de Ruiters van de Apocalyps: Ripley, Nik, Frankie en Kenrick.'

'Het is me een ware eer om jullie te mogen ontmoeten,' zei ze met een kleine hoofdknik. 'Oh, dat is waar ook!' Met enkele elegante, snelle passen overbrugde ze de afstand die tussen ons en het verpulverde altaar met de Apocalypsvoorwerpen lag. Voorzichtig raapte ze alle vier de items op voordat ze terug naar ons wandelde. 'Mariola dwong me om jullie voorwerpen te bewaken. Mijn gevoelige gehoor was voor haar het teken dat ik een goede waakhond, uhm… waakkat kon zijn. Ik vind het dan ook een eer om degene te zijn die jullie objecten terug kan geven.'

Ze gaf als eerste Frankie zijn weegschaal terug. De Ruiter van Honger was zo blij om het koperen ding terug te zien, dat hij in huilen uitbarstte en zijn weegschaal - die blijkbaar de naam Wiggy had - tegen zijn borstkas knuffelde. Kenrick, Nikolai en Ripley waren iets minder emotioneel toen ze hun voorwerp weer in handen hadden, al verklapte hun voorzichtige glimlach dat ook zij blij waren dat alles weer was zoals het hoorde.

Op het moment dat Feline Ripley de zandloper met zijn eigen as overhandigde, legde Dood een troostende hand op haar schouder. 'Lux heeft er goed aan gedaan om je te redden, lief kind,' sprak hij. 'Ik kan zien dat je ziel zuiver is en je hart puur.'

Voor het eerst lachte Feline een volledige en oprechte glimlach, waardoor haar hoekige kattentanden even te zien waren.

'Oké, de wereld is gered en de Apocalypsvoorwerpen zijn weer waar ze moeten zijn.' Cassie keek tevreden om zich heen. 'Geen slechte dag voor team Van Helsing, al zeg ik het zelf.'

Rox schudde haar hoofd. 'Mariola en Lodin zijn wel ontsnapt.'

'Details,' wuifde Cassie haar negatieve gedachte weg. 'Focus je op het positieve. Trouwens, die twee lopen vroeg of laat toch tegen de lamp. Karma slaat toe wanneer je dat het minste verwacht.'

'Helemaal waar,' knikte Frankie fel. 'Zeker als je aura zo vervuild is als dat van Mariola. Ik kon het haast ruiken, zelfs vanuit die vieze, sombere cel!'

'Over deze tombe en zijn onaangename cellen gesproken…' Feline sloeg wat ongemakkelijk haar armen over elkaar. 'Heeft iemand enig idee hoe we hieruit gaan komen? Of waren jullie ook allemaal geblinddoekt toen ze jullie binnenbrachten?'

Kenrick haalde een bezorgde hand door zijn donkere haar. 'Dat tweede, ben ik bang. Het is dus echt onverantwoord om doelloos in dit doolhof te gaan ronddwalen. We hebben een andere tactiek nodig.'

River grijnsde ondeugend. 'Ik heb er wel eentje. Heeft iemand toevallig wat kleingeld?'

Ik zocht in mijn broek- en jaszakken naar wat munten, maar vond er geen. 'Volgens mij ben ik helemaal door mijn geldoffers heen.'

'Is een briefje van vijftig ook goed?' Nikolai wapperde zichzelf met een waaier aan geldbriefjes koelte toe.

We keken hem met grote ogen aan, de één met wat meer beschuldiging in zijn blik dan de ander.

'Wat? Ik heb dit alles eerlijk gewonnen, hoor,' verdedigde hij zichzelf, voordat hij zijn schouders ophaalde. 'Oké, ik heb dit alles gewonnen, maar niet eerlijk.'

River griste als de geoefende dief die hij was een briefje van vijftig uit de geldwaaier. Daarna haalde hij iets uit zijn broekzak. Het was een rechthoekig stukje plastic met het embleem van een rode sportwagen op de voorkant waaraan een eenzame sleutelring bungelde.

'Is dat een sleutelhanger van Semmentiëls vervoerbedrijfje?' vroeg Ripley toen River de sleutelhanger openklikte en er het opgevouwen geldbriefje instak.

De meesterdief knipoogde naar de Ruiter van Dood. 'Nu zullen we eens zien hoe goed Semmy is wanneer het op klantenservice aankomt.'

De klik waarmee hij de sleutelhanger weer sloot echode als een hopeloze wens tegen de muren van de tombe.

Daarna bleef het oorverdovend stil.

Totdat na een goede tien minuten de aarde weer begon te beven. De hele tombe schudde op zijn grondvesten en stof dwarrelde overal naar beneden.

'Is er opnieuw een poort naar het Hellevuur geopend?' vroeg Feline geschrokken.

'Nee, dit klinkt anders,' merkte ik op. 'Bijna als een…'

Het geluid van een toeter klonk voordat de snuit van een zwarte Cadillac zich door de dichtstbijzijnde muur boorde. Het getinte raampje aan de chauffeurskant rolde naar beneden waardoor een glimlachende Semmy tevoorschijn kwam.

'Hier en klaar om te rijden!' Hij salueerde naar zijn chauffeurspet.

Iedereen was enorm blij om de Gargoyle te zien. Iedereen, behalve Ripley. Dood zag er nog bleker uit dan gewoonlijk en zijn ogen bleven gebrand op de gedeukte neus van zijn favoriete auto. 'Mijn… mijn auto.'

'We moeten allemaal offers brengen in tijden van oorlog, Broeder,' sprak Kenrick hem moed in.

Nikolai slenterde ondertussen al naar de passagierskant. 'En je moet niet klagen. Ik weet dat je goed verzekerd bent.'

'Ik roep shotgun!' gilde Frankie enthousiast.

'Oh, dat had je gedacht!' riep Nikolai terug, waarop de twee broers in een duw-en-trekrace verwikkeld raakten.

River leunde wat dichter naar me toe. 'Uhm, ze weten dat er naast de chauffeur twee plaatsen zijn, toch?'

'Waarschijnlijk.' Ik kon het me niet inbeelden dat de vier Ruiters nooit eerder Ripleys auto hadden gedeeld. 'Zo is een familie zeker?'

Een uitdagende grijns gleed over de lippen van de meesterdief. 'Wil dat zeggen dat wij ook moeten racen voor wie waar mag zitten op de achterbank?'

Zonder te antwoorden begon ik naar de auto te rennen. Achter me hoorde ik hoe ook Cassie, Rox en zelfs Feline zich lieten meeslepen in onze kinderlijke race en dat was oké. We hadden het einde van de wereld overleefd. We hadden dit moment meer dan verdiend.

Hoofdstuk 21 - Een tweede kans op leven

De zon begon net aan zijn duik naar de horizon toen ik door de straten van het Magisch District wandelde. Ondanks het wat latere uur bruiste het buiten van het leven. Blijkbaar was een voorliefde voor het nachtelijke iets wat de meeste magische wezens met elkaar deelden.

Jonge Heksenkinderen hinkelden over een parcours dat ze hadden uitgetekend met stoepkrijt. De spreukrijmpjes voor geluk en bescherming die ze opdreunden, riepen een moment van nostalgie in me op.

Op de hoek van de straat stond een bescheiden muziekgroepje van weerwolven, elk gewapend met een viool, een cello of een dwarsfluit. De zachte melodieën die ze voortbrachten, stonden in groot contrast met het stoere imago van hun ras. Maar daarom klonk het niet minder mooi.

Een glimlach nestelde zich op mijn lippen toen ik het leven van mijn buurt in me opnam. Dit was waarvoor we het allemaal hadden gedaan. Hiervoor hadden mijn vrienden en ik ons in bochten gewrongen om Turbatio Mala te stoppen. Hiervoor was ik bereid geweest om te sterven. Hiervoor zou ik altijd blijven vechten. Want niet alleen ik had de afgelopen week een tweede kans op leven gekregen, ook de wereld had die kans verkregen, al waren er weinigen die dat beseften. Dat hoefde voor mij ook niet. Het leven was veel mooier als je je niet bewust was van de schaduwen.

Mijn glimlach verbreedde zich tot een grijns toen ik opmerkte dat de gezellige drukte van de straten ook terug te vinden was in de hipste kunstgalerij van het District. De deuren van BellRox stonden wagenwijd open om iedereen die zin had in een beetje kunst te verwelkomen, compleet met een gouden loper waarop sierlijke kronkels in zilverdraad waren geborduurd.

Ik wist dat het dure tapijt was voorzien van een spreuk die het moest beschermen tegen vuil en regen. Die had ik er namelijk zelf over uitgeroepen op verzoek van Rox. Toch kon ik het niet laten om me een beetje schuldig te voelen toen ik met mijn smoezelige sneakers over de loper stapte.

Rox was weer helemaal in haar element en had zich opgedirkt in een gouden jurkje met bijpassende pumps. Haar zilverkleurige haar was teruggetrokken in een strakke dot en vastgepind met tientallen gouden speldjes. De zilveren blik van de Toekomstkijker was geaccentueerd met goudkleurige oogschaduw waardoor haar ogen nog helderder leken dan ze waren en de gouden spikkels in haar irissen glommen als sterren. Ook haar lippen waren voorzien van een laagje goud.

Ze was zo druk met het rondleiden van haar klanten, dat ik blij moest zijn met een vlugge glimlach en knipoog. Niet dat ik het erg vond. Ik kende mijn weg tussen de vele kunstwerken nu eenmaal al.

Mijn afgetrapte sneakers slenterden over de gladde houten vloer, totdat ik weer oog in oog stond met het grote doek waarop de lussen van het Keltische kruis pronkten. In het licht van de ondergaande zon was de zwarte verf van het schilderij mat, terwijl de andere kleuren gloeiend tot leven kwamen.

De zilveren sterren glommen als vuurvliegjes tegen het blauw op de achtergrond. Het paarse pentagram in de bovenste lus van het kruis leek te baden in de gloed van mijn eigen magie. De tekening van Cassies libellenvleugels glitterde in vrolijke regenboogtinten op het canvas en de ekster die River moest voorstellen knipoogde vanuit zijn kader. Het goud- en zilverkleurige Egyptische oog van Rox fonkelde alsof het echt was gemaakt uit edelmetalen.

'Je vriendin heeft oog voor detail.'

De stem had me laten schrikken als ik niet de magere, lange schaduw had gezien die zich over de vloerplanken had gebogen.

Met een glimlach op mijn lippen keek ik Ripley zijdelings aan. 'Is dat misschien de reden waarom je dit schilderij hebt gekocht? Vanwege de details?'

De zwarte sticker die over het infoplaatje naast het kunstwerk was geplakt was me niet ontgaan. Het woord 'verkocht' stond in gouden letters tegen de donkere achtergrond afgetekend. Dit schilderij betekende te veel voor Rox om het zomaar aan de eerste de beste buitenstaander te verkopen. De koper moest dus wel een bekende zijn.

'Dat,' gaf hij knikkend toe. 'En omdat Rox perfect heeft weergegeven waar het Van Helsingpact voor staat. Vier delen die samen één geheel vormen. Net zoals de vier lussen die samen één kruis, één zwaard vormen.'

Ik keek hem bedachtzaam aan. 'Wacht, probeer je me te vertellen dat je wist dat ik Cassie, Rox en River nodig had om de wereld te redden?'

'Ik wist dat je vrienden nodig had,' benadrukte hij. 'Welke vrienden dat waren, dat kon ik niet voorspellen. Al moet ik toegeven dat je een uitstekende keuze hebt gemaakt.'

'Dus je hebt River en Semmy vergeven dat ze je auto hebben vernield?'

'Vergeven, ja.' Ripley vouwde zijn handen samen achter zijn rug. 'Vergeten, nooit. Aangezien ik Dood ben, heb ik nogal veel vrije tijd om herinneringen op te halen.'

Onze ogen gleden weer naar het grote canvas dat binnenkort naar Ripleys woning zou verhuizen.

'Ik heb trouwens gehoord dat jullie naast het redden van de wereld, ook het kattenmeisje hebben geholpen,' verbrak Ripley het moment van serene stilte.

'Feline,' hielp ik hem herinneren. 'River kende een menselijk gezin dat het wel zag zitten om haar in huis te nemen.'

'Mooi,' knikte mijn mentor. 'Al moet ik toegeven dat ik verrast ben dat jij haar niet onder je vleugels hebt genomen.'

'Ben je gek? Ik ben zelf amper volwassen. Trouwens,' ik liet hem het teken van Van Helsing zien dat mijn pols nog steeds sierde, 'met dit teken op mijn huid ben ik een magneet voor gevaar. Feline heeft al genoeg meegemaakt.'

'Daar heb je gelijk in,' ging Dood akkoord. 'Al kon je haar evengoed plaatsen in een magisch gezin. Ik weet zeker dat er genoeg wezens in het Magisch District zijn die een tiener willen opvangen. Jullie hebben toch een kleine groepje Weerkatten binnen jullie grenzen wonen, waarvan de leden nogal aan elkaar hangen?'

Ik keek naar de punten van mijn sneakers. 'Heel haar leven heeft Feline doorgebracht aan kettingen en in kooien waarvan mensen de sleutels hadden. Natuurlijk zou de Weerkatgemeenschap haar hebben opgenomen, maar dat was volgens mij niet de juiste oplossing. Feline heeft geleerd om mensen te wantrouwen. Door haar nu in een menselijk gezin te plaatsen zal ze hopelijk inzien dat niet alle mensen slecht zijn.'

'En dat heeft River weten te regelen?'

Ik knikte. 'Hij ziet het als een eerbetoon aan zijn ouders, die tijdens de Magische Kruistochten ongeveer hetzelfde deden. We zijn Feline dan ook samen gaan afzetten.'

De Weerkat was een pluizenbol van zenuwen geweest die op de achterbank van de auto maar heen en weer bleef transformeren tussen volledig luipaard en luipaardmeisje. Toen we het huis bereikten en het koppel dat er woonde de deur opende, had Feline zich angstig verscholen achter River en mij. Pas op het moment dat de vrouw voorstelde om haar haar nieuwe kamer te laten zien, begon Feline wat open te bloeien.

Een zacht tweepersoonsbed, een ruime kledingkast, een aansluitende badkamer en nergens waren er tralies of kettingen te bekennen. Dit was de eerste keer in Felines leven dat ze een slaapkamer had. Hierdoor kreeg ze meteen het gevoel dat ze als een persoon werd behandeld en niet als een wild dier. De angst in haar ogen was weggesmolten en tot ieders verrassing gaf ze haar adoptieouders een knuffel. Op dat moment wist ik dat dit gezin de juiste keuze was geweest.

'Maar dat is het niet het enige dat jullie daar gedaan hebben, hè?'

Ik gluurde naar Ripley vanuit mijn ooghoeken. Hoe wist hij dat?

'De kans bestaat dat ik daarstraks heb gebeld met River,' grijnsde de Ruiter. 'Hij wilde er zeker van zijn dat ik niet té boos was om mijn auto. Blijkbaar had iemand hem verteld dat ik hem als wraak eerder tot mijn collectie van zielen ging toevoegen.'

Ik zette een stapje naar achteren en hield mijn handen in een verdedigend gebaar voor me uit. 'Je moet niet naar mij kijken. Nikolai heeft hem dat wijsgemaakt. Ik heb het alleen niet ontkend.'

Tot mijn verbazing moest Ripley grinniken om de flauwe mop die we met de meesterdief hadden uitgehaald. 'Die jongen moet nog veel leren over de magische wereld.'

'Hij doet zijn best.' Ik stak ongedurig mijn handen in de zakken van mijn jas. 'Daarom stond hij er ook op om mee te gaan toen ik Joya's ketting naar haar ouders bracht.'

'De jonge Hypnon die je niet kon redden.' Ripley knikte zachtjes voor hij me aankeek. 'Misschien wilde je Feline daarom wel zo graag redden. Omdat dat met Joya niet is gelukt.'

'Ik wist niet dat je naast begrafenisondernemer ook psycholoog was,' mompelde ik en ik keek betrapt weer naar mijn schoenen. Want eerlijk is eerlijk, dat idee was me ook al te binnen geschoten. 'Joya had het allang opgegeven. Ze wilde niet gered worden. Feline wel. En iedereen verdient toch een tweede kans als ze dat willen, of niet?'

Ripley keek me bedenkelijk aan voordat een minuscule glimlach zijn grauwe uitdrukking doorbrak. 'Tja, die heb ik ooit ook gegeven aan een eigenwijze Heks. De beste keuze die ik in mijn eeuwige leven heb gemaakt, als je het mij vraagt.'

Ik schudde lachend mijn hoofd in een poging het compliment van me af te weren. 'Over die Heks gesproken… ze zou graag willen weten of er nog nieuws is over Mariola en Lodin.'

Meer was er niet voor nodig om Ripley terug te krijgen tot zijn normale, serieuze en ietwat sombere zelf.

'Nog geen spoor. De ogen van iedereen die mijn Broeders en ik kennen, kijken naar ze uit. Dus zodra ze opduiken ben jij de eerste die ik verwittig.'

'Goed. Want we hebben dan wel dit plan van Turbatio Mala verijdeld, maar Mariola heeft er vast nog enkele in dat gekke brein van haar rondzwermen.'

Ripley wreef over zijn kin. 'Dat vrees ik ook. Maar daar maken we ons later wel zorgen om. Voor nu is de wereld veilig. Daar mag je best van genieten.'

'Ben ik ook van plan,' beloofde ik hem. 'Al heb ik eerst een stevige kop koffie nodig om de avonturen van de afgelopen dagen weg te spoelen.'

Opnieuw lichtte een glimlach het gezicht van Dood op. 'Dan zal ik je niet langer ophouden. Je Pixievriendin kennende staat er al een stomende kop magische koffie te wachten op je komst.'

Met een laatste knikje wandelde hij richting de wachtrij aan de toonbank, waar Rox nog steeds in de weer was met inpakpapier en plakband. Ripley zou nog even geduld moeten hebben, maar Dood kennende had hij dat in overvloed.

Ik wierp een allerlaatste blik op het schilderij waar het uitvergrote Van Helsingteken op pronkte. Daarna verliet ik de galerij en slenterden mijn voeten richting de gezelligheid van Spells 'n' Cups.

Als het al druk was in BellRox, dan was het full house in de magische koffieshop waar Cassie werkte. Zodra ik een voet binnen zette werd ik begroet door de geur van koffie en een melodieuze stem die een passage uit Romeo en Julia van Shakespeare tot leven bracht.

Het boek waaruit de man voorlas viel bijna uit elkaar en de pagina's waren vergeeld door de jaren heen. Geen verrassing aangezien de Vampiers waaruit dit lokale boekenclubje bestond alleen maar eerste drukken uit hun eigen collectie bespraken. Tussen het lezen en bespreken door, slurpten ze van hun glazen met kokoswater. Dit bleek niet alleen zeer verfrissend te zijn voor hun oude stembanden, maar het was ook een perfecte vervanger voor hun bloeddieet. Geen idee hoe ze dat hebben ontdekt.

Mijn aandacht werd getrokken door iemand die aan de toonbank rustig van zijn koffie zat te genieten. Met zijn donkere jeans en grijze sweater viel hij niet op in de menigte, iets wat hij prefereerde. Gelukkig was ik deze tactiek van hem inmiddels gewend en kon ik River Maddox ondertussen zelfs spotten in een concertmenigte, als dat nodig was.

Ik ging op de kruk naast hem zitten. 'Laat me raden, een opkikkertje?'

Rivers bruine ogen glommen met amusement. 'Nee, Cassie stond erop dat ik iets nieuws probeerde. Ze heeft het zelf uitgevonden en noemt het een reis naar het paradijs.'

Hij schoof zijn mok naar me toe.

Ik keek een beetje argwanend naar het stuk porselein voordat ik een voorzichtig slokje nam van Cassies nieuwste uitvinding.

Begrijp me niet verkeerd, ik houd van haar en ze heeft enorm veel talenten. Cassie is slim, ze is een geweldige hacker, mijn beste vriendin en altijd bereid om te helpen. Maar koken? Dat is niet haar sterkste punt.

De verwachte smaak van de koffiebonen kwam als eerste door, gevolgd door subtiele fruitsmaken van ananas en meloen. Daarna proefde ik een hint van zeezout en als laatste omwikkelde de smaak van chocolade mijn tong.

De combinatie bracht me even naar een parelwit strand waar de golven zachtjes over het zand rolden. De zoute geur van de zee werd meegedragen op een zacht zomerbriesje en verkoelde me samen met de cocktail die ik in mijn handen had. Alle stress viel van me af en een gevoel van complete rust overspoelde me.

'Sterk spul, hè?' vroeg River met een glimlach.

Ik sloot even mijn ogen. 'Nogal. Dit is precies wat je nodig hebt na de achtbaan die het stoppen van de Apocalyps was.'

'Dat dacht ik dus ook.' Een grijnzende Cassie verscheen achter de toonbank. In haar hand had ze een kop stomende koffie die ze meteen voor me neerzette. 'Ik vond dat we na ons avontuur wel een beetje vakantie hadden verdiend. Maar met jouw huidige baan als het zwaard van Ripley zit een vakantie er niet meteen in. Dus heb ik mijn keuken omgetoverd tot een magisch laboratorium, met dit als resultaat.'

Tussen haar wijsvinger en duim hield ze een lichtoranjekleurig tabletje dat de vorm had van een klein koffertje. 'Toen ik het mijn baas liet proeven, was hij meteen verkocht. Ik mocht het van hem direct op het menu zetten.'

'Dat is fantastisch, Cassie,' prijsde ik haar. 'Doe mij ook maar zo'n reis naar het paradijs.'

'Daar hoopte ik al op.' De Pixie liet het tabletje in mijn koffie vallen. 'Zoals ik al zei, we hebben wat ontspanning verdiend. Tenminste, totdat Mariola en Lodin weer opduiken.'

'Over het verschrikkelijke tweetal gesproken,' begon River, 'nog iets gehoord op dat vlak?'

Ik schudde mijn hoofd.

River zuchtte. 'Niet echt een verrassing. Ik bedoel, we hebben net een plan verijdeld waar ze jaren op hebben gebroed. Mariola kennende zal ze nu wel ergens een woedeaanval hebben en Lodin de schuld van alles geven.'

'Oh, ik zou geld geven om dat te zien,' glimlachte ik, voor ik een slok van mijn koffie nam. Ik kon me al voorstellen hoe die irritante Stormmage nu door Mariola werd gebruikt als speldenkussen of levend doelwit. Karma kon toch zoiets moois zijn.

'Denk je dat ze het nu gaan opgeven?' De vraag die Cassie stelde zat vol met hoop, al wist ze wel beter.

'Ik vrees ervoor,' antwoordde ik. 'River zei het al, Mariola heeft jaren op dit Apocalypsplan van haar gebroed. Het zou haar wraak zijn op de wereld die haar familie van haar heeft afgepakt. Die gedachte aan wraak heeft haar opgevoed, haar gevormd, haar een doel in het leven gegeven. Ik zie haar dus niet zomaar van het toneel verdwijnen. Vroeg of laat zal Turbatio Mala weer opduiken. En wanneer ze dat doen, dan zal ik er opnieuw zijn om ze te stoppen.'

'Dan zullen wij er zijn om hen te stoppen,' verbeterde River me. 'Dat doet me er trouwens aan denken… Wil je mijn nieuwe tattoo zien?'

Zonder op mijn antwoord te wachten rolde hij de linkermouw van zijn sweater op en legde zijn arm met de handpalm naar boven op de toonbank. Het bekende silhouet van vier lussen die samen een Keltisch kruis vormden, staarde me vanop zijn huid aan.

'Wat toevallig!' giechelde Cassie. 'Ik heb ook een nieuwe!'

Ze legde haar linkerpols naast die van River. Ook haar huid was voorzien van een kopie van het teken van Van Helsing.

'Rox heeft het ontwerp uitgetekend,' bevestigde mijn beste vriendin mijn vermoeden. 'En ze heeft natuurlijk ook zelf de tattoo op haar pols laten zetten.'

'Jongens,' stamelde ik. 'Dit teken is zo zwaar om te dragen. Waarom kiezen jullie er dan voor om het op jullie polsen te laten zetten?'

'Toen we elkaar leerden kennen, deed ik alleen mee om mijn naam te zuiveren,' vertelde River me. 'Dat is gelukt, maar ik heb ook zo veel geleerd en gezien. Ik heb nieuwe vrienden gemaakt en besef nu dat als ik kan helpen om de wereld veilig te houden, ik dat ook wil doen. Ripley heeft jou uitgekozen om het teken van Van Helsing te dragen, Lux. En jij hebt ons uitgekozen om je bij die taak te helpen. We zijn een team, of je dat nu leuk vindt of niet.'

Cassie knikte ijverig. 'Hij heeft gelijk. Teamleden laten elkaar niet in de steek. Wij laten jou niet in de steek, Lux.'

Ik kon het niet laten om hardop te lachen voordat ik mijn kop koffie in de lucht hield. 'Op team Van Helsing dan maar.'

'Op team Van Helsing!' herhaalden River en Cassie. We tikten onze mokken tegen elkaar.

Ja, ik wist zeker dat Mariola en Lodin vroeg of laat weer zouden opduiken als de kakkerlakken die ze waren. Ze zouden een nieuw plan bekokstoven. Eentje dat misschien nog duisterder zou zijn dan hun plan om de Apocalyps te laten ontketenen. Maar dat was oké.

Want wat ik ook zeker wist, was dat Cassie, Rox, River en ik er zouden zijn om hen te stoppen. Samen zouden we keer op keer tot het uiterste gaan. Wat Turbatio Mala ook op ons afvuurde, we zouden blijven vechten, blijven strijden.

Eindelijk besefte ik waar het teken van Van Helsing echt voor stond. De Keltische knoop, die verdacht veel leek op een kruis, stond voor rechtvaardigheid. Hij stond voor een zwaard dat tegen onrecht en duisternis werd gebruikt. En de vier lussen die dat teken vormden? Die vormden samen een schild. Een schild dat de wereld en iedereen die er deel van uitmaakte beschermde.

Vier lussen. Vier delen. Vier vrienden.

Ripley had gelijk toen hij had gezegd dat het altijd al zo was bedoeld. Met z'n vieren vormden mijn vrienden en ik het zwaard tegen duisternis, het schild der bescherming. Een wapen tegen een ieder die er nog maar aan dacht om onze wereld te bedreigen.

Kom maar op, Mariola. Wij zijn klaar voor je.