Verwrongen leugens

Marja Boomstra

Verwrongen leugens

psychologische thriller

Eerder verschenen van Marja Boomstra

Chaja-serie:

Verbroken verleden

Verzengende stilte

(3e plaats Beste Nederlandse Vrouwenthriller 2022)

Verraderlijke mist

***

Slangenkuil-serie:

Slangengif

Slangenkoning

***

Lotte-serie:

Il Circolo

(The Indie-Awards publieksprijs beste boek 2019)

Eligio

Agonia

***

Als het verleden toekomst wordt

Lieve lezers,

Wie had twee jaar geleden gedacht dat ik vier boeken over Chaja zou schrijven? Nou, ik zelf zeker niet. De bedoeling was om er eentje te maken, maar ja, toen wist ik bij het einde van Verbroken verleden dat deel twee op de loer lag en na het derde wist ik dat als ik niet doorschreef ik met mijn trouwe lieve lezers ruzie zou krijgen als ik het daarbij zou laten

Ik hoop dat ik jullie weer kan verrassen met mijn inmiddels tiende boek! Het was even puzzelen, want ja, alles moet wel kloppen met de voorgaande boeken. Zo kwam ik erachter dat Eveline, de zus van Reaven, in het eerste deel bruin haar heeft en in het derde opeens blond is. Gelukkig kun je haren wel verven, haha.

Steeds weer weten jullie mij aangenaam te verrassen. Want het was een kers op de taart toen Verzengende stilte op de shortlist Beste Nederlandse Vrouwenthrillers 2022 kwam te staan. En wat een cadeautje toen het verhaal door de jury als derde werd aangewezen. Zonder jullie stemmen was dit nooit gebeurd!

Net zoals de voorgaande keren wil ik mijn meelezers Bianca Coppens, Veronique Dochy en Monique van Doorn bedanken voor al hun op- en aanmerkingen, meedenken en aanmoedigingen. En niet te vergeten mijn rotsen in de branding Annemarie Boomstra en André Müller, die altijd klaarstaan met een luisterend oor. Mijn vaste team Wouter Fris (opmaak) en Rob Steijger (redactie) en dit keer Chaja van der Heide, de vrouw die ik ontmoette op Facebook en wiens voornaam ik ‘jatte’, waarmee het allemaal begon.

Liefs, Marja

Copyright© Marja Boomstra, 2023

E-mail: marjaboomstra@gmail.com

Foto: Shutterstock licentie
Ebook realisatie: Epublicist, Amersfoort
ISBN: 9789083330938

Nur: 305

Uitgever: M-B publishing

Niets uit deze uitgave mag openbaar worden gemaakt door middel van druk, fotokopie, internet of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Onder elk gedrag zit een gevoel
En onder elk gevoel zit een behoefte
En wanneer we aan die behoefte voldoen,
in plaats van ons op het gedrag te concentreren
Beginnen we de oorzaak aan te pakken
Niet het symptoom

Asleigh Warner
@rosenbauwtherapy

1

Wankelend loopt Reaven achteruit totdat zijn billen de rand van de tafel raken. Met zijn handen zoekt hij steun bij de leuning van de stoel die eronder geschoven staat. Hij kijkt naar Chaja’s grote ogen die scherp op hem gericht staan. Haar mond beweegt. Haar stem klinkt ijl door de ruimte en haar woorden weerkaatsen tegen zijn trommelvliezen, maar hij krijgt de betekenis ervan niet meer mee, want in zijn hoofd klinken alarmbellen die luid en schel hameren. Met voorbedachten rade, met voorbedachten rade. Hij voelt de hoofdpijn snel opkomen en zonder dat hij het in de gaten heeft, ademt hij met horten en stoten waardoor hij een zacht kreunend geluid voortbrengt.

Reaven moet zich uit alle macht bedwingen om niet te gaan schreeuwen of krijsen, om niet zijn vuist tegen de muur kapot te slaan, om niet meteen zijn mobiel te pakken en de politie te bellen.

Opeens kun je een speld horen vallen. Chaja kijkt hem nog steeds met een indringende blik in haar ogen aan, die zich langzaam vullen met tranen.

Reaven schudt onwillekeurig zijn hoofd als hij nog eens de gebeurtenissen de revue laat passeren. Jarenlang deed hij onderzoek naar de malafide praktijken van Lucinda Vervoort en haar handlangers, ook omdat hij ervan overtuigd was dat zij verantwoordelijk waren voor de dood van zijn moeder, haar man en zijn halfbroertje Raymond, toen hij eindelijk contact kreeg met een van hen. Jorik vertelde dat ze met z’n allen een cruise zouden gaan maken en vond dat bij uitstek een goede plaats om een afspraak met Reaven te maken. Nog voor de reis startte, maakte Reaven kennis met Chaja, de vriendin van Jorik. Vanaf het eerste moment dat hij haar aankeek, sprongen de vonken heen en weer en hij wist onmiddellijk dat ze een vreemde eend in de bijt was. Al snel kreeg hij het gelijk aan zijn kant toen bleek dat Lucinda Chaja’s bloed wel kon drinken en haar twee moorden in de schoenen probeerde te schuiven, die van Jorik, haar eigen vriend nota bene, en van Arnoud, Lucinda’s man.

Beetje bij beetje kwam Reaven erachter dat Chaja een hele rugzak met zich meedroeg. Rond haar twaalfde was haar moeder overleden en werd haar alcoholische vader Theodoor Klaasens ervan beschuldigd haar vermoord te hebben, dit mede ingegeven door de beschuldiging die Chaja had geuit. Ze had dit noodgedwongen gedaan omdat anders haar leven vol geweld en misbruik zou worden voortgezet. En daarom werd ze op haar twaalfde ondergebracht in een jeugdzorginstelling waar ze Reavens halfbroertje ontmoette. Raymond was wees geworden nadat zijn ouders door Lucinda op vreselijke wijze waren opgelicht en uiteindelijk vermoord. Ook Raymond werd nadat hij bewijzen tegen ze had verzameld door een overdosis om het leven gebracht. Niemand wist toen nog dat hij die bewijzen aan Chaja had gegeven.

Chaja, die bij de geboorte de naam Eva had meegekregen, veranderde haar naam met behulp van Gea Schiphorst, directrice van de instelling, uit angst voor represailles van Theodoor en zijn familie.

Na veel omzwervingen was Lucinda, die nauwe banden met de Russische Bratva onderhield, uiteindelijk ontmaskerd. Ook waren ze erachter gekomen waarom zij, en ook haar broer Pepijn, zo’n hekel aan Chaja had. Lucinda’s vader Boudewijn Walraven bleek Chaja’s biologische vader te zijn en niet de hare, waardoor zijn erfenis, na zijn scheiding met haar moeder, waarschijnlijk geheel zou worden nagelaten aan Chaja.

En net nu Reaven dacht dat ze eindelijk in rustiger vaarwater verder zouden kunnen leven, net nu hij dacht dat de problemen voorbij waren en de toekomst voor hen lag, vertelt Chaja dat zij haar vader heeft vermoord. Opzettelijk. Eerst nam Boudewijn zijn gebruikelijke dosis medicijnen in en zoals gebruikelijk had ze bij hem gezeten tot hij wat slaperig werd. Ze hadden onderwijl gepraat – nou ja gepraat, het was meer ruziemaken. Zodra hij sliep had ze hem de insuline toegediend.

‘Waar heb je die vandaan gehaald?’ vroeg hij onmiddellijk.

Ze had hem even niet-begrijpend aangekeken. Toen legde ze uit dat ze die ochtend vroeg naar de zorginstelling was gegaan en meteen naar het kantoor was doorgelopen om door te geven dat ze ontslag nam.

Ze was daarna nog langs verschillende mensen gelopen om afscheid te nemen. Ook van haar collega die medicijnen ronddeelde.

Toen Reaven haar confronteerde met het feit dat ze Boudewijn met voorbedachten rade had vermoord, vertelde ze dat hij de meest barmhartige dood heeft gekregen.

‘Hij ontkende glashard dat hij van mijn bestaan wist en terwijl ik de bewijzen in handen had, bleef hij nog beweren dat het niet zo was. Hij heeft mijn moeder vijfduizend euro gegeven en daarmee was voor hem de kous af. Hij heeft gedreigd haar op te laten sluiten toen ze hem later nog schreef in wat voor een hel wij leefden. Nooit heeft hij een vinger naar haar of mij uitgestoken, terwijl hij wist van mijn bestaan. Hij was op de hoogte van de dood van mijn moeder en van het feit dat ik naar een jeugdinstelling werd gebracht. Pas toen hij een kwaadaardige ziekte kreeg en erachter kwam dat Lucinda en haar broer Pepijn niet zijn kinderen waren, pas toen ging hij naar mij op zoek, omdat hij mij dacht nodig te hebben. Hij speelde de perfecte vader. Helaas kon hij zijn fouten niet toegeven. Spijtig voor hem kon hij niet zijn verontschuldigingen overbrengen. En weet je wat hij deed toen hij erachter kwam dat het spel was uitgespeeld?’ Er had een vreemde glimlach om Chaja’s mond gelegen toen ze vertelde dat hij haar had proberen te chanteren door te zeggen dat zijn bezittingen nog niet op haar naam waren gesteld, dat de erfenis nog niet helemaal rond was.

‘Alsof ik ene moer geef om dat rotgeld,’ had ze hem voor de voeten geworpen.

En toen had hij datgene gezegd dat ze echt niet kon velen. Hij had zich verscholen achter de geestestoestand van haar moeder en gedreigd dat hij haar op zou kunnen laten nemen.

‘En hoe dacht je dat voor elkaar te krijgen?’ had Chaja gevraagd.

‘Reavens zus Eveline is psycholoog zoals je weet. Je weet hoe ze over je denkt. Ze is bang dat jij dezelfde melancholische inslag hebt als je moeder. Zij heeft alle medische gegevens over Anke verzameld en zegt dat jij overeenkomsten met haar vertoont, wat kan bewijzen dat je een gevaar voor jezelf bent.’

Dat was de druppel geweest.

2

Chaja kijkt naar de verschillende emoties op Reavens gezicht die vechten om voorrang. Ze heeft hem het meest vreselijkste dat ze heeft gedaan opgebiecht, simpelweg omdat ze geen geheimen meer voor hem wil hebben. Ze is zo ziek van de leugens die mensen vertellen die haar dierbaar zouden moeten zijn, dat ze heeft besloten om zelf schoon schip te maken. Wat de consequenties ook zijn.

Ze zou op hem af willen stormen en geborgenheid willen vinden in zijn armen, maar dat idee lijkt nu echt een brug te ver. Ze knippert daarom veelvuldig met haar oogleden, want het laatste dat ze wil is om nu in tranen uit te barsten en hem te laten denken dat ze zijn medelijden wil.

Het was moeilijk geweest om het te vertellen. Maar geheimen, zo heeft ze ervaren, zijn de bron van al het kwaad.

Voorzichtig zet ze een stapje in zijn richting, maar als hij zijn blik afwendt, keert ze zich om en loopt ze naar de deur. Wanneer ze hem opent, vraagt Reaven of ze nog weet dat ze vanmiddag bij de notaris worden verwacht. ‘Ja, dat was ik nog niet vergeten,’ geeft ze zacht als antwoord en loopt de kamer uit naar de logeerkamer. Ze zakt op het bed neer en staart voor zich uit.

Wat heb ik in vredesnaam gedaan? Hoe heb ik het kunnen doen? Ik was overstuur – nou ja, dat is een understatement. Ik was ten einde raad. Ik verafschuwde Jorik dat hij zich zo liet meeslepen en nu heb ik het zelf gedaan. Het voelt zo onwerkelijk. Het is hetzelfde gevoel dat ik had als op de boot. Ik handel, ik praat, ik eet, maar het is net alsof ik er niet bij ben. Niet mijn werkelijke ik.

Ik zie Boudewijns gezicht nog steeds voor me. Ik voel nog steeds de spuit in mijn hand.

Mijn hemel, ik moet nu verder leven met de wetenschap dat ik mijn biologische vader heb vermoord. Zelfs de leugens rechtvaardigen het niet. En wat voor klootzak het ook was, ik had niet voor eigen rechter moeten of mogen spelen. Net op het moment dat ik dacht dat alles meezat, dat ik een band met mijn vader kon opbouwen, dat de relatie met Reaven een kans kreeg, net op het moment dat ik dacht dat ik eindelijk mijn familie had gevonden, viel alles als een kaartenhuis ineen. Bleek alles gebouwd te zijn op drijfzand. Het voelt allemaal alsof ik gestraft word voor alle dingen die ik fout heb gedaan.

Hemel, ik wou dat ik die kist van mijn moeder nooit had gekregen, dan had ik het niet geweten en dan was alles… Nee, ik wil niet meer met leugens leven. Nu niet, nooit meer.

Chaja schrikt op wanneer ze haar mobiel voelt buzzen en haalt hem uit haar broekzak. Ze staart naar de boodschap die haar vertelt dat ze niet moet vergeten wat er op het spel staat en dat ze vanmiddag aanwezig moet zijn. Met trillende vingers stopt ze haar telefoon weg en bedenkt dat ze hoe graag ze het ook zou willen, de berichten die ze steeds ontvangt nog niet aan Reaven kan laten zien, omdat ze niet weet wat de consequenties daarvan zouden zijn. Het is geen leugen, je verzwijgt het alleen, houdt ze zichzelf voor. Je wil toch niet dat er iets met Reaven of Eveline gebeurt?

Chaja en Reaven hebben onderweg geen woord gewisseld als ze bij het huis aankomen waar het kantoor van de notaris is gevestigd. Ze had hem zo graag willen vertellen dat ze aangifte bij de politie gaat doen om op die manier te boeten voor haar daad, maar dan moet ze hem alles vertellen. Daarom heeft ze besloten om eerst het gesprek met de notaris af te wachten en te horen wat er allemaal in het testament staat. Misschien vergist de verzender zich wel.

Het pand is groot en wit en heeft een diepgroen geverfde voordeur met beige kozijnen. Reaven trekt aan de koperen bel en al snel zwaait de deur open en zien ze een jonge, blonde vrouw die de receptioniste blijkt te zijn. Ze loopt voorop door de lange hal. Haar hakken klikken over de met marmer belegde vloer. Ze neemt Chaja en Reaven mee naar een grote kamer waar vier stoelen voor een immens notenhouten bureau staan opgesteld. Met een zeer geaffecteerde stem vraagt zij of ze hun misschien iets te drinken kan aanbieden. Zowel Reaven als Chaja schudden tegelijkertijd hun hoofd.

Ze kijkt opzij, naar het gezicht van Reaven die strak voor zich uit staart. Pas wanneer er vijf minuten later iemand binnenloopt verandert zijn gelaatsuitdrukking. Hij staat op, schudt de oudere, al kalende man zijn hand en begroet hem vriendelijk.

Chaja doet hetzelfde na hem. ‘Meneer Molenaar, prettig kennis met u te maken,’ laat ze hem weten en gaat weer zitten. Wanneer de ietwat gezette man vraagt of ze echt niet iets willen drinken, vraagt Chaja om een kopje koffie. Ze hoort meteen het zachte getik van de hakken van de receptioniste wegsterven en bedenkt dat ze niet in de gaten had gehad dat die nog steeds in de kamer aanwezig was.

Weer kijkt ze opzij en durft het aan om even naar Reaven te glimlachen, maar haar glimlach wordt niet beantwoord. In plaats daarvan kijkt hij haar zeer onderkoeld aan en richt een tel later zijn blik op de notaris, die ondertussen keuvelt over het weer en het laatste nieuws. Op het moment dat hij zegt dat de omstandigheden waaronder ze elkaar ontmoeten toch wel heel verdrietig zijn, verhardt Reavens gezichtsuitdrukking.

Chaja is dan ook maar wat blij als ze het zachte geklik weer dichterbij hoort komen. Ze neemt het kopje in dank van de receptioniste aan, blij dat ze letterlijk iets om handen heeft, en doet meteen de suiker in de koffie. Met het zilveren lepeltje roert ze net zolang totdat Reaven haar toebijt dat de suiker nu vast wel is opgelost.

Molenaar kijkt Reaven aan en trekt zijn grijze wenkbrauwen op. Vervolgens maakt hij zijn blik los en glimlacht naar Chaja. ‘Je vader was een persoonlijke vriend van mij,’ zegt hij vriendelijk. ‘Hij heeft mij verteld hoe blij hij was jou eindelijk te ontmoeten. Zijn eigen vlees en bloed, zoals hij het zelf omschreef.’

Chaja verstart, helemaal als ze Reaven zijn keel hoort schrapen. Toch kan ze het niet nalaten om de man te vragen waarom dat plotseling zo belangrijk voor haar vader was geweest, terwijl hij al langer van haar bestaan op de hoogte was.

‘Tja Chaja, Boudewijn was een zakenman en hij was daardoor altijd druk bezig,’ zegt hij ietwat neerbuigend. ‘Onderschat niet de verantwoordelijkheid die hij droeg voor heel veel werknemers. Hij wilde wel, maar had er nooit tijd voor totdat hij ziek werd en zijn einde voelde naderen. Op zo’n moment in je leven willen de meeste mensen schoon schip maken. Natuurlijk had hij verdriet over al die verloren jaren die voorbij waren gegaan. Vandaar dat hij jou, zoals je weet, heeft genoemd in zijn testament. Hij hoopte zo iets goed te kunnen maken.’

Reaven kucht en hij vraagt of ze over kunnen gaan tot hetgeen waarvoor ze zijn gekomen.

Heel even glijdt er een geïrriteerde blik over het ronde gezicht van Molenaar, maar dan herstelt hij zich. ‘Natuurlijk meneer Bentinck, maar we wachten nog op drie mensen en ondertussen wilde ik Chaja laten weten hoeveel zij in die korte tijd voor meneer Walraven, haar vader, heeft betekend.’

Chaja zet snel haar kopje neer en slaat op hetzelfde moment haar hand voor haar mond om te voorkomen dat ze de koffie in het rond spuugt. Het hoesten gaat maar door, tot de receptioniste met een glas water aan komt hollen. Chaja grijpt het glas uit haar hand en zet het aan haar mond. Langzaam verdwijnt de kriebel in haar keel en gaat ze rechtop staan. Ze vraagt met een piepende stem om een tissue, die haar meteen door de assistente wordt aangereikt. Terwijl ze haar hand droogmaakt kijkt ze in Reavens ogen. De blik wordt doorbroken wanneer ze snel haar ogen dept.

‘Ah, daar zijn jullie al. Ga zitten, nu wachten we nog even op de laatste persoon.’

‘Sorry dat we wat aan de late kant zijn.’

Bij het horen van de stem loopt er een rilling van Chaja’s kruin langs haar rug naar beneden. Met een ruk draait ze zich om.

‘Jullie kennen elkaar allemaal heb ik begrepen, dan hoef ik geen voorstelronde te houden.’

Chaja knikt snel terwijl op hetzelfde moment de vrouw begint te spreken. ‘Ik heb Chaja nog nooit in levenden lijve ontmoet.’ Ze geeft Chaja een hand en stelt zich voor. ‘Hadewych, de ex van jouw vader en de moeder van Pepijn en Lucinda. Pepijn, stel je eens even voor.’

Meteen zet Chaja een stap naar achteren en knikt Pepijn toe. ‘We hebben elkaar ontmoet,’ zegt ze kortaf en gaat weer zitten, zodat ze de hooghartige blik die Hadewych in haar ogen heeft niet meer hoeft te zien.

‘Goedemiddag.’

‘Ah, de laatste persoon op wie we wachtten.’

Chaja kijkt Reaven aan die is gaan staan en naar de vrouw staat te staren. Dan herpakt hij zich. ‘Eveline, ik wist niet dat jij ook was uitgenodigd,’ zegt hij lichtelijk verwonderd.

‘O, ik dacht dat je dat wel wist, maar ja, we hebben elkaar niet echt gesproken of gezien de laatste tijd.’ Ze geeft vervolgens Hadewych en Pepijn een hand en knikt naar Chaja, die zich afvraagt wanneer ze haar voor de laatste keer heeft gezien en zich denkt te herinneren dat het toch nog niet zo lang geleden is geweest.

Molenaar schraapt zijn keel, vraagt of iedereen er klaar voor is en steekt van wal. Hij praat en praat en zijn stem klinkt zo monotoon dat Chaja’s gedachten afglijden naar de keer dat ze Pepijn voor de eerste keer heeft ontmoet. Dat was aan het strand bij Kijkduin. Zij wist niet wie hij was, maar al snel bleek dat hij heel goed wist wie hij voor zich had en dat hij haar in opdracht van Lucinda moest ontvoeren.

Het verbaast haar dat terwijl Boudewijn wist hoe de vork in de steel zat, hij haar toch met de man in één ruimte laat zitten.

Zou Pepijn degene zijn die de boodschappen stuurt? Dat kan bijna niet anders. Natuurlijk in opdracht van zijn zus, want kijk die papzak eens zitten. Die heeft geen ruggengraat. Die doet alles op commando. Zelfs als Lucinda vastzit is ze een gevaar. Er moet iets te verzinnen zijn om aan al deze mensen te ontkomen, want ik heb er behoorlijk tabak van. Wat als ik nu eens…

Opeens onderbreken kreten van de twee vrouwen en een hartgrondige vloek van Pepijn haar gedachtegang.

‘Chaja, heb je het begrepen?’ vraagt Reaven.

‘Wat? O sorry, nee dat heb ik niet.’

De notaris knikt welwillend en legt kort nog een en ander uit. ‘Als jij de nalatenschap verwerpt, treedt er een clausule in werking. Ik kan niet op de inhoud ingaan, maar wel meedelen dat dan niemand die hier aanwezig is iets krijgt. Kort gezegd hangt nu alles van jou af, Chaja. Jij bepaalt de toekomst van iedereen hier in de kamer,’ zegt hij ten slotte.

‘Helaas kan Lucinda er vandaag niet bij zijn,’ zegt Hadewych. ‘Zij had wel geweten wat we nu moeten doen.’

‘Nee, logisch, want die zit vast,’ reageert Chaja onmiddellijk, wat haar een waarschuwende blik van Reaven oplevert.

Hadewych trekt haar rond geëpileerde wenkbrauw op. ‘Liefje, ik weet dat je alle touwtjes in handen hebt, maar dat geeft je nog niet het recht om zo bot te zijn.’ Haar blik glijdt langzaam over Chaja.

Heel even gaat er een machtsgevoel door Chaja heen, direct daarna vraagt ze zich af of Hadewych zou weten dat ze bedreigd wordt en of zij er samen met Pepijn achter zit. Ze denkt bijna zeker te weten dat dat zo is.

‘Ik heb niets te verliezen,’ zegt Chaja en ze staat meteen op. ‘Ik geef niet om geld, dus het zal mij een biet zijn.’ Tot haar genoegen ziet ze Hadewych wit wegtrekken. Ze bedankt meneer Molenaar voor de uitleg en loopt naar de deur. ‘Meneer Molenaar, wat gebeurt er als mij iets overkomt?’ Ze ziet nu ook Reavens gezicht wit wegtrekken en even later staat het op onweer.

‘Ja, dat zou ik ook wel eens willen weten,’ reageert Hadewych onmiddellijk.

‘Waarschijnlijk heeft Boudewijn dit al voorzien. Als jou iets overkomt voordat je het hebt geaccepteerd treedt het – laten we het gemakshalve het tweede testament noemen – in werking. Op het moment dat je het hebt aanvaard, kun jij je eigen testament opstellen.’

Wanneer notaris Molenaar is uitgesproken kun je een speld horen vallen.

Chaja knikt naar hem en vertrekt.

Zodra ze buiten is grijpt Reaven haar bij haar arm beet en lopen ze zonder een woord te wisselen naar zijn auto toe. Opeens rukt Chaja zich los en blijft staan. ‘Ik loop wel terug,’ zegt ze, en meteen wandelt ze van hem weg. Haar pas versnelt als ze nadenkt over alles wat de notaris die middag heeft verteld. Ze stopt haar handen diep weg in haar zakken en balt ze tot vuisten als ze de inhoud van het testament tot zich laat doordringen. Dat is een dikke streep door de rekening. Boudewijn heeft hen mooi te pakken. Hij wil over zijn graf heen regeren, dat is wel duidelijk. Zou hij het hebben afgesproken met Eveline?

Haar hart mist een slag en ze krimpt even ineen als ze opeens ruw van achteren bij haar schouder wordt beetgepakt.

‘We moeten nu eerst praten,’ zegt Reaven en trekt haar weer mee in de richting van zijn auto. ‘Ik wil het achter de rug hebben voor ik over een uurtje een andere afspraak heb.’

‘Ik weet wat je wil vragen, maar ik heb eerst tijd nodig om na te denken,’ zegt Chaja terwijl ze zijn hand wegslaat. Wanneer hij weer een poging wil doen om haar vast te grijpen sist ze hem toe dat ze zal gaan schreeuwen als hij haar niet met rust laat. Ze ziet nog net de bezorgde blik in zijn ogen voordat die verandert in een geërgerde.

3

Reaven is er letterlijk misselijk van. Vooral de wetenschap wat Chaja heeft gedaan drukt zwaar op hem. Langzaam loopt hij terug naar zijn auto en kijkt met lede ogen naar Eveline die tegen zijn auto aan geleund staat.

‘We zijn zo afhankelijk als het maar kan zijn. Van haar! Van Chaja! Alles staat en valt met de beslissing die zij neemt. Wie had dat kunnen bedenken,’ zegt ze tegen hem zodra hij voor haar staat.

‘Niet nu Eveline, niet nu.’ Hij strijkt met zijn hand langs zijn ogen en kijkt haar daarna aan.

‘Alles staat op het spel, Reaven. Snap je dat nu niet? We hebben al ons geërfde geld geïnvesteerd in de verbouwing van het landgoed zodat we er een zorghotel van kunnen maken en we kunnen nu eenmaal niet zonder de kapitaalinjectie die Boudewijn ons heeft beloofd. Als Chaja de erfenis verwerpt hebben wij een groot probleem. Want het één hangt samen met het ander, dat is me nu wel duidelijk. Hij laat ons dat geld na in ruil voor een bestuurdersplek voor Chaja.’

‘Het was mij ook duidelijk Eveline. Laat me nu maar met rust.’

Eveline gaat vlak voor hem staan. ‘Niemand heeft dit zien aankomen. Je moet haar overhalen de erfenis te accepteren.’

‘Het ligt allemaal niet zo eenvoudig. Chaja had in de laatste uren ruzie met hem,’ zegt hij, zijn woorden voorzichtig afwegend.

‘Wat er ook is gebeurd, als wij dat geld niet krijgen, zijn we alles kwijt.’

‘We kunnen de boel altijd nog verkopen of een andere investeerder zoeken, daar kun je nu al mee beginnen.’

‘In deze tijd? Dacht het niet. Ik heb ervoor geknokt. Het is mijn droom. Als het me nu niet lukt, dan lukt het nooit meer.’

Reaven kijkt haar aan. ‘Wat is er aan de hand?’

Eveline slikt en kijkt naar de grond als ze hem zacht vertelt dat de kosten van de verbouwing iets duurder zijn uitgevallen dan geraamd.

‘En wat moet ik me daarbij voorstellen?

Dat méén je niet,’ roept hij uit als hij het bedrag van een half miljoen hoort noemen. ‘Van nu af aan, wil ik dat iedere rekening, wijziging of welk voorstel dan ook met mij wordt besproken!’ Hij duwt Eveline opzij, stapt achter het stuur en rijdt weg.

Thuis aangekomen pakt hij een glas en de fles whisky en loopt naar zijn kantoor. Hij zakt met een zucht op zijn stoel en opent zijn laptop. Hij staart er een tijdje naar, terwijl hij het glas leegdrinkt.

Boudewijn heeft beloofd dat hij voor de investering zou zorgen, maar nu blijkt dat hij er allemaal restricties aan heeft verbonden. Voorwaarden waar Chaja, maar ook Eveline niet op zit te wachten, dus is de kans groot dat zij het verwerpt. Net nu Eveline een half miljoen heeft verspeeld. En wat als Chaja naar de politie stapt en vertelt wat ze heeft gedaan? Diep in zijn hart vindt Reaven dat de beste oplossing, want hoe moet ze anders met zo’n zware last door het leven gaan? Hoe moet ze ooit in het reine komen met wat ze heeft gedaan?

De kans dat zij de erfenis gaat verwerpen is heel groot, dat weet hij als geen ander, dat heeft ze zelf gezegd. Chaja spuugt op haar vader nu ze weet wat hij allemaal heeft uitgespookt, en dus ook op zijn geld, en dat kan hij zich helaas maar al te goed voorstellen. Want welke onbenul op deze wereld zoekt alleen maar contact met zijn dochter als hem dat goed uitkomt? Hij ziet Chaja nog voor zich zitten toen ze hem dat vertelde. Gekwetst tot op het bot. Haar droombeeld over familie was voorgoed om zeep geholpen. Wat een zelfingenomen, narcistische man is Boudewijn geweest. En toen begon hij haar ook nog te dreigen door te zeggen dat hij met Eveline een verbond had gesloten om haar op te sluiten, omdat ze een gevaar voor zichzelf zou zijn.

Eigenlijk is Boudewijn de zielenpiet, want hij heeft zo weinig van Chaja begrepen en hij heeft de mooie band die hij met haar had kunnen opbouwen verkwanseld door zijn egoïsme.

Reaven schenkt nog een glas whisky in en kijkt op zijn horloge. De kans dat ze naar huis komt is klein, nu het al zeven uur is geweest. Waar zou ze uithangen? Hij drinkt het glas in één teug leeg en schenkt het weer vol, terwijl hij ondertussen over het web surft.

Plots trekt een beweging in de deuropening zijn aandacht. ‘Hé zussie, wat d-doe jij hier nou? Heb je nog meer p-pegels uitgegeven? Heeft die man van je geen extra geld?’

Eveline staat afkeurend naar hem te kijken. ‘Je bent dronken,’ zegt ze en ze stapt op hem af. ‘Waarom doe jij niet open als er wordt gebeld? Ik ben hier omdat jij mij een onsamenhangende boodschap hebt gestuurd en ik het met je over vanmiddag wil hebben.’

‘L-l-laat me met rust,’ kweelt Reaven wanneer ze hem onder het inschenken van een volgend glas de fles afpakt.

‘Ik denk dat je genoeg hebt gehad, Reaven,’ spreekt ze hem streng toe. ‘We halen Chaja heus wel over om de erfenis te accepteren en het ingezette plan van Boudewijn uit te voeren.’

Reaven schudt zijn hoofd. ‘N-nee, zó gemakkelijk gaat dat niet, lief zussie. Je hebt geen idee wat er allemaal is gebeurd.’

Eveline pakt het glas van Reaven over, pakt hem bij zijn bovenarm beet en sleurt hem mee naar de bank in de woonkamer. ‘Ga even zitten,’ zegt ze en stopt het glas weer in zijn hand. ‘Vertel me maar eens wat er is gebeurd, dan kan ik naar een oplossing zoeken.’

‘Nee, nee… nee! Dat kan ik niet.’

Eveline kijkt hem vorsend aan en haar blik verzacht. ‘Kom op Reaven, ik ben het. Je kunt mij alles vertellen. We zijn familie.’

‘Familie? Dat zegt niets, vraag maar aan Chaja. Haar grootste wens is familie te hebben. En toen vond ze haar vader en toen bleek het een eikel eersteklas te zijn.’

‘Waar heb je het over? Wacht, ik ga sterke koffie zetten.’ Onder het lopen grijpt Eveline de fles whisky van tafel en neemt hem mee naar de keuken.

Reaven leunt achterover in de stoel als hij de wereld langzaam om zich heen voelt draaien en sluit zijn ogen.

‘Wakker worden, Reaven. Kom op man, ik heb die koffie niet voor niets gemaakt!’

Reaven slaat lodderig zijn oogleden omhoog en kijkt naar het gezicht van Eveline dat draait voor zijn ogen. Wanneer hij zijn ogen weer sluit voelt hij een klets in zijn gezicht, wat hem onmiddellijk zijn ogen doet openen. Hij ziet een witte mok voor zich.

‘Hier, drink op,’ hoort hij de stem van Eveline streng zeggen.

Slokje voor slokje drinkt hij de hete koffie op. Hij verbrandt er bijna zijn tong door. Hij kijkt Eveline aan als ze weer aandringt om te vertellen wat er allemaal aan de hand is.

4

Chaja draait de sleutel om en opent zachtjes de deur. Ze heeft nadat Reaven haar alleen had gelaten het openbaar vervoer gepakt en is naar Scheveningen gereisd waar ze langs het strand naar Brasserie de Badmeester is gelopen. Nadat ze wat had gegeten is ze naar Reavens huis gewandeld. Ze is moe van al dat wandelen en al het denken en ze hoopt dat een confrontatie met Reaven uit kan blijven. Zodra ze voor de deur van de kamer staat weet ze zeker dat ze stemmen hoort. Ze duwt een klein stukje tegen de deur aan en hoort nu overduidelijk de stemmen van Reaven en Eveline.

‘Kom op man, vertel nu wat er aan de hand is. Waarom zou Chaja de erfenis niet accepteren, ze zou wel gek moeten zijn dat niet te doen.’

Aan de stem van Reaven hoort Chaja dat hij beneveld is. Hij zegt met dubbele tong dat familie niet altijd alles is, zoals Eveline ook heel goed weet.

‘Doe niet zo raar, Reaven. Wij vertelden elkaar altijd alles, al sinds kind af aan.’ ‘Nee,’ zegt Reaven kreunend, ‘ik kan het je niet vertellen, omdat als ik dat doe jij medeplichtig wordt.’

‘Waaraan?’

‘Aan een misdrijf, Eveline.’ Chaja stapt de kamer binnen en kijkt naar Evelines gezicht om het effect van haar woorden af te lezen.

‘W-wat zeg je?’ Eveline kijkt naar Reaven. ‘Reaven, wat heb je gedaan? Heb jij, heb jij iets gedaan dat niet door de beugel kan?’

‘Chaja, wat doe je nu?’ Reaven kijkt haar aan en staat wankelend op. ‘Niet doen, niet vertellen,’ zegt hij heel zacht terwijl hij wankelend op haar afloopt en zijn armen om haar heen slaat. ‘Ik ben zo blij dat je teruggekomen bent,’ fluistert hij in haar oor.

Chaja duwt hem hardhandig van zich af zodra de walm van de alcohol haar neus bereikt. ‘Ga je roes uitslapen,’ zegt ze en ze keert zich naar Eveline die met een scherpe blik, maar met open mond naar het tweetal staat te kijken.

Chaja glimlacht even naar de in het smetteloos wit geklede vrouw die toekijkt hoe zij Reaven voor de tweede keer van zich af duwt.

‘Wat is er gebeurd?’ weet Eveline eindelijk uit te brengen. ‘Heeft Reaven iemand iets aangedaan?’

‘Ik ga het je zo uitleggen, Eveline.’

‘Niet doen,’ zegt Reaven en hij onderneemt nog een poging om Chaja te omhelzen.

Chaja glimlacht verontschuldigend naar Eveline en zegt dat ze eerst Reaven naar bed gaat brengen. Ze slaat haar arm om zijn middel en dirigeert hem naar de trap. Half struikelend loopt hij naar boven, ondertussen mompelend dat alles om hem heen draait.

Chaja duwt hem omhoog en pakt zijn arm beet zodra ze op de overloop zijn aangekomen. ‘Kom,’ fluistert ze zacht terwijl ze hem richting zijn slaapkamer duwt.

Even later ligt hij op zijn bed. Als ze de knoopjes van zijn overhemd losmaakt graait hij met zijn handen naar haar en trekt haar naar zich toe. ‘Niet vertellen, niet aan Eveline vertellen,’ zegt hij steeds maar weer. ‘Ze is heel rechtschapen en zal geen andere uitweg zien dan naar de politie gaan.’ Meteen sluit hij zijn ogen en is er het ronkende geluid van zijn ademhaling.

Chaja trekt zijn schoenen en sokken uit, stroopt zijn broek van zijn lichaam en legt het dekbed over hem heen. Ze gaat nog even naast hem op het bed zitten en streelt zachtjes over zijn gezicht waarop hij meteen naar haar toe draait en begint te murmelen en haar nogmaals op het hart drukt niets over de moord te zeggen. ‘Ga maar lekker slapen,’ zegt ze zacht, ‘het komt allemaal goed.’ Ze gaat staan en rekt zich uit. Een tel later krimpt ze ineen als haar mobiel weer van zich laat horen. Haar ogen glijden over de geschreven regels heen. Ze sluit voor een moment haar ogen en typt meteen daarna razendsnel een boodschap terug.

Zodra ze zich omdraait ziet ze Eveline staan kijken met een vreemde blik in haar ogen.

Chaja loopt langs haar heen, wacht tot ze ook de kamer uit loopt en sluit dan de deur achter zich. Er spookt van alles door haar hoofd dat ze wil zeggen, maar besluit uiteindelijk om maar helemaal niet te praten.

‘Wat is er hier allemaal aan de hand?’ vraagt Eveline zodra ze weer in de kamer zitten. ‘Wie heeft wie vermoord?’

Chaja haalt haar schouders op. ‘Er is niemand vermoord, het was figuurlijk gesproken. Ik sprak over mijn overleden vader en de gewéldige voorwaarden waaronder zijn erfenis zal moeten worden verdeeld. Sorry, het testament dat door hem is opgesteld voelt voor mij als een dolksteek in mijn rug.’

Eveline reageert tegen verwachting in erg meelevend. Ze vertelt Chaja dat ze ook niet goed snapt waarom Boudewijn zulke voorwaarden heeft opgenomen.

‘Hij probeert mij zelfs na zijn dood een bepaalde richting op te sturen,’ zegt Chaja. ‘Het was blijkbaar heel belangrijk voor hem dat zijn dochter, naar wie hij nooit heeft omgekeken, iets gaat betekenen in de maatschappij en de titel aandeelhouder schijnt daar enorm bij te helpen.’

‘Hij wilde alleen maar het beste voor je, dat begrijp ik,’ zegt Eveline terwijl ze zacht over haar enigszins bolle buik wrijft. ‘Ik wil je ook helpen, Chaja. Dat kan ik doen als ik weet wat er allemaal aan de hand is.’

‘Er is niets aan de hand. We staan op dit moment niet op zo’n goede voet met elkaar en dat is mijn schuld,’ zegt Chaja kalm. ‘Maar het komt wel goed, ik weet wat ik moet doen.’

Chaja pareert Evelines vraag waarom Reaven dan heeft gezegd dat ze niets mag vertellen over het misdrijf. Ze vertelt haar dat ze eerst wel aan een wijntje toe is en aanneemt dat Eveline vanwege haar zwangerschap iets zonder alcohol wil en loopt naar de kelder om een fles te pakken. In de keuken ontkurkt ze hem en schenkt een glas in en slokt meteen een grote teug naar binnen. Ze heeft het koud en huiverend trekt ze haar vest dichter om zich heen. Ondertussen denkt ze aan haar kwelgeest, zoals ze Eveline inmiddels noemt, die ze weer onder ogen moet komen en ze vraagt zich af waar ze goed aan doet. Of ze Eveline alles gaat vertellen of dat ze een rookgordijn gaat aanleggen. Ze drinkt haar glas achterelkaar leeg en vult het weer bij. Met een vol glas loopt ze de kamer weer in. ‘Weet je zeker dat je niets wil drinken?’ vraagt ze nogmaals en glimlachend neemt ze tegenover Eveline plaats die met een geïrriteerde blik op haar horloge kijkt en direct vertelt dat ze niet zoveel tijd meer heeft.

‘Ik zal het kort proberen te houden,’ zegt Chaja en ze vertelt haar dat de voorwaarden waaronder het testament is opgesteld nogal precair zijn. ‘De notaris heeft die voorwaarden aan mij en Reaven na afloop verder uitgelegd. Wat voor jou van belang is, is dat als ik de nalatenschap verwerp jullie geen geld krijgen voor het zorghotel, want dat is verbonden aan de bestuursfunctie die ik zou moeten bekleden. Ja, dat is goed bedacht, hè? Als ik het wel accepteer voert Reaven de eerstkomende jaren het bewind over mijn erfenis, zoals je weet, maar daaraan heeft mijn geweldige vader ook nog allerlei eisen gesteld.’

‘Nou, dat is toch niet zo slecht, uiteindelijk ontvang jij het meeste geld en de meeste goederen, als ik het goed begrijp.’

‘Dat valt te bezien.’

‘Je gaat onze investering toch niet in de weg staan? Ons gezamenlijke project?’

Vergis ik me nu of zie ik daar zweetdruppels op haar voorhoofd parelen. Haar stem trilt in ieder geval. Volgens mij heeft Reaven een te positief beeld van zijn zus en is ze net zoals de meesten in de wereld een op geld belust mens.

‘Misschien ja, ik moet er nog maar eens goed over nadenken, vooral over de voorschriften.’

‘En wat houden die precies in?’

‘Ze zijn nogal persoonlijk.’

Ze zitten beiden in diep gepeins verzonken totdat Eveline opeens opkijkt en vraagt of ze weet wat er in het vervangende testament is opgesteld.

Chaja glimlacht naar haar. ‘Ik weet het niet zeker, maar denk dat het geld en de goederen dan naar een verre neef en een paar goede doelen gaan.’

Eveline springt meteen op en begint door de kamer te ijsberen. Plotseling staat ze stil. ‘Je weet toch dat ons project ervan afhangt? Boudewijn heeft met ons samen de plannen ontwikkeld en hij heeft beloofd dat hij mee zou investeren. Een gedeelte had hij al overgemaakt, ook omdat hij de eerste bewoner van het verzorgingshotel zou worden.’ Ze struikelt over haar woorden en wringt ondertussen haar handen samen. Gespannen kijkt ze Chaja aan als ze plotseling stilstaat.

Chaja neemt een grote slok wijn en voelt zich opeens doodmoe. Ze zou willen dat Eveline met haar eeuwige commentaar weg zou gaan, maar kan niet nalaten om olie op het vuur te gooien door te zeggen dat ze de nalatenschap niet wil.

Evelines mond valt open.

‘Weet je Eveline,’ zegt ze nog voor die een woord kan uitbrengen, ‘eigenlijk wil ik helemaal niets van mijn zogenaamde vader hebben. Het zou fijn zijn om bevrijd van hem te zijn. Door zijn erfenis te accepteren zal ik bij iedere cent die ik krijg en uitgeef aan hem moeten denken en dat is het laatste wat ik wil.’

‘Je kunt het toch zelf weggeven? Ik dacht trouwens dat jullie goed met elkaar overweg konden?’

‘Totdat ik erachter kwam wat hij mijn moeder en mij heeft aangedaan. Ik wil nu dat je weggaat Eveline. Ik ben moe en dan ga ik vast dingen zeggen waar ik later spijt van krijg.’

‘Er is meer aan de hand, ik voel het aan mijn water. Vertel. Mijn broertje zegt niet zomaar iets. Boudewijn is toch wel een natuurlijke dood gestorven?’

Achterdochtig kijkt Chaja haar aan.

‘O nee, Chaja. Heb je… Nee, dat kan niet.’ Ze kijkt Chaja intens aan. ‘Goeie genade, is het waar?’