Angryboys

De wolven van Amsterdam

Lyona Rose

*

Woorden schieten tekort voor het schuldgevoel dat ik dagelijks met mij mee moet dragen. Ik weet dat ik verantwoording moet afleggen, maar de kans dat ik nog buiten kom is klein en praten zal ik nooit doen. Liever leg ik verantwoording af in het hiernamaals, hopelijk heeft God genade voor mijn zonde. Ik kan niet meer zo verder leven, ik hoop dat je mij op een dag kan vergeven. Het spijt mij voor alle pijn die ik jou heb aangedaan. Het was nooit mijn bedoeling.

B.R.

Woordenlijstje

Bigi mang = grote man

Bro = brother/ broer

Chimeid = mooi meisje

Fissa = feest

Fixen = versieren/regelen

Ripdeal = beroving bij drugstransactie

Saaf = geld

Snitch = verrader

10 Februari 2024, (geheime locatie)

Dalvino

De regendruppels tikken tegen de ramen en druipen als overtuigende tranen naar beneden. Mijn appartement ziet er kil uit.

‘Weet je zeker dat je dit wilt doen?’ vraagt de tengere blondine die tegenover mij zit. Haar houding lijkt nerveus, alsof ze zelf niet zeker is van haar aanwezigheid.

Ik knik en slaak een diepe zucht terwijl mijn ogen zich niet van de vrouw afwenden. Tuurlijk weet ik dit niet zeker. Wat weet je wel zeker in het leven?

De vrouw pakt een zwarte recorder uit haar tas en buigt vanuit mijn zwarte leren fauteuil onhandig naar voren en legt de recorder naast een asbak op de houten salontafel, die tussen ons in staat. Ik begin zacht te grinniken maar wacht totdat de vrouw mij weer aankijkt met reageren. De vrouw pakt ook een notitieblok en zoekt vervolgens weer haastig verder in haar tas. De stilte vormt een ware kloof tussen mij en de vrouw, wat was haar naam ook alweer? Ach boeiend, als ze haar werk maar goed doet. Dan haalt ze een pen uit haar tas en kijkt mij aan met een lichtelijk angstige blik vergezeld van een geforceerde lach.

‘Ik ben echt een georganiseerde chaos altijd,’ verontschuldigt ze zichzelf.

Alsof die paar seconde zo kostbaar waren en ik haar dat kwalijk zou nemen. Mensen aan de andere kant zijn echt anders, en lijken zich altijd druk te maken om onbenullige zaken.

Ik kijk de vrouw strak aan en knik naar het opname-apparaat. ‘Ik wil het feest niet verpesten, maar we gaan dit niet opnemen.’

De vrouw begint rood aan te lopen en blijft mij gespannen aankijken.

‘Ik zie dat je een notieboek hebt, dat is mooi want dan kun je daarin schrijven.’

De blondine blijft mij een paar seconden zwijgend aankijken. Van dichtbij zie ik dat ze wallen onder haar ogen heeft en er ouder uitziet dan haar voorkomen in eerste instantie deed vermoeden. ‘Vind je het vervelend als ik het gesprek tóch opneem?’ vraagt ze met een haperende stem.

Ik schud lachend mijn hoofd en sta dan op. ‘Dit was een vergissing,’ bedenk ik hardop.

De vrouw blijft zitten en kijkt mij aan terwijl ik een lichte overtuiging denk af te lezen in haar ogen, die een paar seconden geleden nog angstig naar mij leken te kijken. ‘Weet je het zeker? Deze kans krijg je niet snel nog een keer.’

Misschien heeft ze wel gelijk, hoewel ik het moeilijk vind om te geloven dat zo’n bang vogeltje mij van succes zou kunnen voorzien. Ik loop zonder een woord te wisselen naar de gang en haal daar mijn laatste joint die ik in huis heb uit mijn jaszak, samen met een gouden aansteker met diamanten erop. Terwijl ik naar de aansteker kijk voel ik een drukkend gevoel op mijn borst gevolgd door een lichte pijnscheut. In gedachten verzonken loop ik naar het balkon dat grenst aan mijn woonkamer en steek dan de joint op.

Buiten is het inmiddels alweer opgeklaard. Ik kijk even achterom en zie dan dat de vrouw aarzelend opstaat en naar mij toeloopt.

‘Doe je dit vaker?’ vraagt ze voorzichtig terwijl ze met haar felle blauwe ogen naar mijn joint knikt en mij daarna aankijkt.

Ik grijns zwijgend terwijl ik een diepe hijs van mijn joint neem. Het voelt alsof de druk op mijn schouders letterlijk naar beneden glijdt en oplost in de conversatie. ‘Maakt het uit voor jou?’ vraag ik. Ik hoor dat mijn stem geïrriteerder klinkt dan mijn gemoedstoestand is.

De vrouw haalt haar schouders op en kijkt dan weer naar de joint, met een blik die ik niet goed kan plaatsen. Wil ze nou ook een hijs of zit ze mij te oordelen zonder dat dit tot haar takenpakket behoort? Wat kan het mij eigenlijk schelen, dat kwartier dat ze er is voelt als een half dagdeel dat langzaam vooruit kruipt.

‘Wil je ook?’ vraag ik terwijl ik de joint aanreik.

De vrouw aarzelt een paar seconde maar pakt dan de joint voorzichtig uit mijn handen terwijl ze mij doordringend blijft aankijken. Zie ik dat nou goed? Of…? De blondine neemt een diepe hijs en begint dan hard te hoesten. Ik schiet in de lach en pak snel de joint weer uit haar handen.

‘Niet aan beginnen,’ zeg ik hoofdschuddend terwijl ik gelijk weer een diepe hijs neem.

‘Zullen we dan maar beginnen?’ vraagt ze ineens en ze houdt haar notitieboek omhoog, waarvan ik niet had opgemerkt dat ze die mee had genomen vanuit de woonkamer.

2010 Suriname

Iedereen weet dat Nederland bekend staat om molens, kaas en tulpen. Maar ook om de legale en illegale drugs en natuurlijk de hoeren. Maar mijn verhaal begint niet in Nederland, maar in een troosteloos district nabij Paramaribo. En nee, dit verhaal gaat niet over een zielig weeskind wiens ouders zijn overleden door een tragisch ongeluk. Integendeel, mijn vader was springlevend, en wist mij altijd te vinden. Mijn moeder vertrok naar Nederland toen ik net drie jaar was, het perfecte verjaardagscadeau voor een peuter die net leerde te praten. Het woord ‘mama’ zat al gauw niet meer in mijn systeem maar het woord ‘vader’ wel of beter gezegd ‘stop alstublieft vader!’ Mijn vader zei dat moeder naar Nederland ging om een leven op te bouwen en, als het mogelijk was, mij en mijn broer ook zou laten overvliegen.

Inderdaad, ik had ook een broer, Rico. Mijn broer was in alle opzichten anders dan ik. Hij was zoals ze dat in Suriname zeggen, een echte Bigi mang, en ik? Tja, voor mij had niemand een bijnaam. Ik was meer onzichtbaar zo leek het, zeker naast mijn broer leek het alsof mijn gedaante enkel bestond uit rook. Mijn vader hield wel van een glaasje of twintig op een dag en spendeerde zijn dagen vooral op de veranda van ons vervallen huis. Hij was een ex-marinier en kon hetgeen hij waarschijnlijk had gezien maar moeilijk verwerken.

Of misschien had hij het er wel moeilijk mee dat onze moeder ons had verlaten. Volgens Rico vocht vader met demonen en zat er een gegrond kwaad in hem wat hij moest bestrijden met het drinken van veel alcohol. Vader had geen fulltime baan en werkte een aantal dagen in een kleine supermarkt waar nauwelijks mensen kwamen. Daarnaast leende hij met regelmaat geld van zogenaamde ‘vrienden’ die hij dan uiteindelijk ook moest terugbetalen. Dat laatste zorgde voor de nodige opschudding waardoor wij ons vaker aan het verstoppen waren dan dat we vrij konden spelen. Vader duldde geen tegenspraak van mijn broer en zei dat dit mannendingen waren en dat wij hier later nog wel achter zouden komen als wij volwassen waren. Maar voor mij was er maar een man in huis en dat was Rico. Hij beschermde mij op straat en nam de schuld op zich als de honger de overhand nam en ik een extra stuk fruit uit de mand had gepakt. Misschien sloeg vader wel zijn demonen eruit en was Rico sterk genoeg om die op te kunnen vangen.

Ondanks dat ik niet wou stelen, kwam ik er al op jonge leeftijd achter dat dit niet altijd een keuze is, maar soms simpelweg een manier is om te kunnen overleven. En hoe eerder je begint hoe behendiger je wordt.

Rico hing vaak met de oudere jongens bij het winkelcentrum en ik bracht mijn vrije uren door in mijn slaapkamer die ik samen met Rico deelde. Een klein stoffig kamertje waar naast twee oude matrassen verder niks was waar te nemen. Wanneer de honger ondragelijk werd stal ik eten uit de tuinen van mensen. Rico kwam soms ook met eten thuis maar wanneer vader het zag dan bleef er nauwelijks nog wat over voor ons. Oh wat verafschuwde ik die man en tegelijkertijd had ik medelijden met hem. Hoe kon iemand zich zo gekweld voelen dat hij zijn leven zo onbehaaglijk wou voortleven? Het gevoel dat onze moeder ons uiteindelijk zou bevrijden gaf mij enigszins de kracht om door te leven en niet op te geven. Hoewel sommige dagen een gevecht waren en ik steeds meer moeite kreeg om mezelf in leven te houden.

Maar de jaren verstreken en de nachten werden kouder en de dagen uitzichtlozer. Ondanks dat ik eerst in god geloofde werd het voor mij met de jaren lastiger om mijn geloof vast te houden. Hoe kon er nou een god zijn die het toeliet dat zo’n man als mijn vader alleen voor ons mocht zorgen? En waar kwamen mijn gebeden terecht als god ze niet kon horen? Aangezien het drinken vaders geliefde hobby was en de zorg voor ons meer een belemmering was en niet tot zijn prioriteiten behoorde, liepen wij er verwaarloosd bij. De zolen van mijn schoenen lijmde ik op school weer vast als ze voor de zoveelste keer loslieten. Hoewel ik een gemakkelijk doelwit was om te pesten, liet iedereen mij met rust vanwege mijn oudere broer. Niemand wilde na schooltijd opgewacht worden door Rico en zijn vrienden. Ja, Rico was er altijd voor mij.

Hij was al eerder gestopt met school en hosselde hier en daar waardoor ik minder vaak honger had. Maar daar had ik enkel bewondering voor, Rico was mijn held, mijn vader, mijn moeder, alles in een. Omdat ik geen vrienden had en nooit buiten speelde, legde ik al mijn focus op het leren, daar was ik goed in. Het gevoel dat ik alle antwoorden op school wist gaf mij die erkenning die ik van vader niet kreeg. Het kon mijn vader niks schelen als ik de zoveelste 9 of 10 had gehaald, maar Rico wel. Hij zei dat ik later alles kon worden wat ik wilde en dat hij ongelofelijk trots was op mij. Dat was het, zijn trotse blik in zijn ogen zorgde ervoor dat ik mij door niks en niemand niet afleiden. Ik wist nog niet wat ik wilde worden later, maar een ding wist ik zeker, ik zou nooit en te nimmer zo’n loser worden als mijn vader. Wanneer je veel dingen ziet die je als kleine jongen niet hoort te zien dan bouw je een schild om je hart heen, waardoor veel je niet meer lijkt te raken.

En zo was het bij mij ook. Het kon mij steeds minder schelen dat moeder ons duidelijk had verlaten en haar schuldgevoel wilde minimaliseren door ons een valse belofte mee te geven.

Zaterdag 5 Januari 2019 Amsterdam

Op 5 januari, een regenachtige dag in 2019, kwam mijn droom toch uit en werden Rico en ik door onze vader naar het vliegveld gebracht en zouden wij bij onze moeder in Nederland gaan wonen. Ik was inmiddels zeventien en Rico vierentwintig. Ik kon het bijna niet geloven, was het dan eindelijk zo ver? Had moeder belofte gehouden en gaf ze toch genoeg om haar twee schooiers? Ik had geen idee hoe moeder er uit zag, ik had haar wel eens op een foto gezien. Een lange slanke donkere vrouw met grote ogen en lange vlechten. Maar zou ik haar nu wel herkennen? Het was immers alweer een lange tijd geleden dat die foto was gemaakt. In het vliegtuig hield Rico mijn arm vast toen ik het uitschreeuwde van angst. Ik had hier zo lang naar uit gekeken en toen de dag daar was had ik enkel een misselijk gevoel in mijn maag en zware hoofdpijn alsof kleine wezentjes in mijn hoofd met een plastic hamer tegen mijn schedel aan sloegen. Bij de uitgang stonden veel mensen, veel blanke mensen. Ik had nog nooit zoveel blanke mensen gezien, maar misschien dachten ze dat andersom ook over mij. In Suriname lachten vreemde mensen ook naar elkaar en maakte iedereen met elkaar wel eens een praatje. Dat was hier anders, iedereen leek zich enkel om zichzelf te bekommeren en maakte geen oogcontact met de omgeving. Rico leek ook zenuwachtig op een manier die ik nog nooit eerder had gezien bij hem. Onrustig trok hij geregeld aan zijn pet en keek hij de mensen boos aan.

Nadat een aantal mensen wegliepen zag ik haar, de vrouw die nog steeds leek op de vrouw van de foto. Terwijl haar blik op ons viel krulden haar mondhoeken en gleed er een opgeluchte glimlach vanaf. Zonder wat te zeggen baande ze zich een weg tussen de mensen en liep ze zo dicht mogelijk naar het hek toe. Rico herkende haar gelijk en nam mij mee aan mijn pols en zo liepen wij elkaar tegemoet. Onwennig stonden we naar elkaar te kijken, toen de vrouw ineens haar armen om ons heensloeg en haar hand op haar ogen drukte terwijl haar schouders schokten.

Ik had allerlei rampscenario’s in mijn hoofd afgespeeld voor ons vertrek en gedacht dat als ze niet zou komen opdagen dat we dan op straat moesten leven in een onbekend, en blijkbaar ook koud land. Maar gelukkig was dit niet het geval en was onze moeder toch nog van plan om de laatste paar jaar voor onze echte volwassenheid nog even ‘moeder’ te spelen.

Voordat ik er erg in had was die ene zin, die ik zoveel jaren in mijn hoofd afspeelde over mijn lippen. ‘Waarom duurde het zolang?’ Nadat ik de vraag tot mijn spijt hardop stelde, sloot ik uit schaamte een paar seconden mijn ogen en keek ik koortsachtig naar Rico, die tot mijn verbazing niet naar mij keek maar onze moeder ook strak bleef aankijken.

Moeder slaakte een diepe zucht en keek toen beschamend om zich heen daarna keek ze ons weer aan. ‘Ik moest dingen regelen en dat was niet makkelijk.’

Hoopvol keek ik haar aan of ze er nog een woord aan zou vastplakken. Een woord dat onze vader duidelijk niet kende.

‘Sorry,’ zei ze zacht terwijl haar ogen rood waren en ons weemoedig aankeken.

Ik keek Rico aan en hij knikte alsof deze verklaring alle onduidelijkheden en pijn van de afgelopen jaren had weggevaagd. Ik voelde opluchting, medelijden en liefde voor de knappe vrouw die kennelijk mijn moeder was. Maar daarnaast voelde ik teleurstelling en boosheid dat het zolang had geduurd en zij ons bij die walgelijke man had achtergelaten in Suriname. Tot mijn verbazing had ik geen heimwee naar huis maar wel naar thuis, Suriname, mijn land waar ik zo gewend was om te leven. Ondanks dat het leven daar zwaar was, was ik gehecht aan de mensen, de natuur, het eten en… mijn vader.

Buiten was het weer het tegenovergestelde van wat ik gewend was en voelde ik direct rillingen over mijn hele lichaam en mijn schouders verkrampten. Moeder keek ons zorgelijk aan.

‘Waar zijn jullie jassen en truien?’ vroeg ze terwijl ze ons van top tot teen aankeek.

Rico negeerde de vraag en sloeg zijn arm om mijn schouder terwijl ik uit schaamte naar de grond keek. Wat moest ze wel niet van ons denken? Mijn vlechten waren doordat ik ze nooit verzorgde, uitgroeit tot onverzorgde rasta’s en Rico en ik hadden beiden gaten in onze kleding. Mijn broek was twee maten te klein en zweefde net wat boven mijn enkels waaronder ik slippers droeg waarvan de zolen zo dun waren dat het voelde alsof ik met blote voeten op de straat liep. Ze zou zich wel voor ons schamen dacht ik.

Maar moeder was stil en zei de hele taxirit geen woord tegen ons. Ik keek naar Rico maar ook Rico leek in gedachten te zijn verzonken. Ik kon mijn ogen niet geloven toen ik naar buiten keek, terwijl de auto door Amsterdam heen reed. Grote moderne gebouwen trokken gelijk mijn aandacht, hordes met mensen op de fiets en de meeste mensen zagen eruit alsof ze ergens naartoe gingen. Geen palmbomen maar andere bomen die ik nog niet eerder had gezien, het was magisch.

Ik rook geen liefde in de lucht maar wel geld, dit was het land waar iedereen het in Suriname over had. Het land van het geld en de kansen. De taxichauffeur reed langs grote huizen en luxe gebouwen. En nadat we onder een lang viaduct reden zag ik lange straten met kleine tuintjes ervoor. Zou het hier zijn? Dat zou ik niet erg vinden. Maar de taxichauffeur reed met een flinke snelheid langs de straten en reed toen een woonwijk in met kronkelige smalle weggetjes en een snackbar op de hoek.

De huizen hadden donkergroene deuren en langs de weg stonden vele opgehoopte vuilniszakken. Ik hoorde het geblaf van honden en zag dat er in deze buurt wel mensen aan het hangen waren op de hoek van de straat. Ik kon ze niet goed zien maar het leken een aantal oudere jongens meer richting de leeftijd van Rico. Voor een huis waarvan de deur nauwelijks te zien was door het hoge struikgewas, stopte de taxichauffeur.

‘We zijn er,’ zei de man terwijl hij gelijk uitstapte en de deur openmaakte voor mijn moeder.

Mijn moeder gaf hem geld voor de rit en bedankte hem waarna ze ons wenkte om uit te stappen. Aarzelend stapte ik uit de taxiauto en keek ik om mij heen. De grote jongens keken in de verte naar ons en snel ging ik naast moeder staan in de hoop dat ze gauw de deur open zou maken en ik even op adem kon komen. De woning bestond uit een hoge trap, waarna je in een kleine gang kwam die net groot genoeg was voor een schoenenkast. Die stond er ook met allerlei schoenen erin, van wie die waren… ik had geen idee. In de woonkamer stonden twee banken met gele doeken eroverheen en de vloer bestond uit groen zijl. Aan de muur hingen foto’s van familieleden en in het midden een foto van ons. Die onze tante ooit had gemaakt toen ze een paar dagen op bezoek was in Suriname. Ik zag dat er een grote televisie stond en voelde dat mijn hart een sprongetje maakte. Bij vader hadden wij geen televisie laat staan zo’n groot ding.

Moeder liep naar boven en liet onze slaapkamers zien. Beiden kregen wij een eigen slaapkamer, met een bed en een kledingkast. In de kamer van Rico stond zelfs een televisie en onze bedden waren opgemaakt met lakens en dekbedden. Ik voelde een brok in mijn keel en een prikkend gevoel in mijn neus. Alsof ik ieder willekeurig moment zo in tranen kon uitbarsten. Vond ze ons dit waard? Hoewel de muren bedekt waren met oud behang wat er half afhing, kon ik mijn geluk niet op.

Ik liep naar moeder toe en sloeg mijn armen om haar heen. ‘Zoveel,’ zei ik zachtjes.

Mijn moeder schrok even en sloeg toen onwennig een arm om mij heen waarna ze een seconde over mijn rug aaide.

‘Wat een zoetsappig gedoe zeg.’ Rico schudde lachend zijn hoofd en gaf toen vluchtig onze moeder een kus op haar wang. ‘Bedankt,’ zei hij waarna hij naar het raam toeliep en zijn hoofd uit het raam hing en lachend zwaaide naar de groep jongens op de hoek. ‘Faka!’ riep hij terwijl ik buiten de jongens hoorde reageren.

Zou Rico die jongens kennen? Al snel liep Rico naar beneden terwijl moeder en ik verbaasd bleven kijken.

‘Wat ga je doen?’ vroeg ze terwijl ze hem naar beneden volgde. ‘Je moet niet met die lui gaan hangen hoor, dat zijn kinderen van satan.’

Rico keek abrupt op en begon toen vals te lachen op toon die ik nog niet van hem gewend was. ‘Is dat zo?’ vroeg hij verontwaardigd. ‘Misschien ben ik ook wel een kind van de satan.’ Hij gaf mij snel een knipoog en deed zijn pet weer op.

‘Zeg niet zulke rare dingen Rico,’ antwoorde moeder geïrriteerd.

Rico bleef in de deuropening nog even staan en keek moeder toen boos aan terwijl zijn ogen gekweld leken. ‘Je hebt ons anders lang genoeg bij satan laten wonen.’ En voordat moeder nog wat kon zeggen trok Rico met een klap de voordeur achter zich dicht.

Zondag 6 Januari 2019

De volgende dag stond ik vroeg op uit bed. Hoewel ik dacht direct in slaap te vallen moest mijn lichaam wennen aan een echt bed waardoor ik maar moeilijk de slaap kon vatten. Ik hoorde midden in de nacht Rico thuiskomen en aan de telefoon praten met iemand. Het gesprek kon ik verder niet verstaan maar hij zou wel met een van zijn vrienden hebben gebeld. Rico had wel vrienden in tegenstelling tot mij. Vermoeid liep ik naar de badkamer. De badkamer was een klein hok waar enkel een wastafel stond en een kleine douche. Toen ik onder de douche stond liepen dan toch de tranen over mijn wangen. Waarom wist ik eigenlijk niet, ik was nu toch eindelijk bij mijn moeder? Dat wilde ik toch? Snel veegde ik de tranen weg en stapte ik nadat ik mij had ingezeept en afgespoeld vlug uit de douche. Vader vond het nooit goed als wij langer dan drie minuten onder de douche stonden.

Nadat ik mij had aangekleed liep ik naar de kamer van Rico die gelijk aan mijn kamer grensde. Rico lag nog in bed, met zijn kleren aan en een kussen op zijn hoofd. Naast het bed lag een zakje wiet en twee telefoons. Haastig liep ik de kamer weer uit en ging ik zachtjes naar beneden. Moeder stond in de keuken pannenkoeken te bakken.

‘Goedemorgen Claudia,’ zei ik aarzelend terwijl ik de heerlijke geur van verse pannenkoeken in mij opnam.

Claudia glimlachte en pakte alvast een bord uit de kast waar ze een grote pannenkoek oplegde. ‘Goedemorgen Dalvi. Je kunt alvast gaan eten hoor. Ligt Rico nog zo laat in bed?’

Ik knikte terwijl ik een grote hap nam uit mijn pannenkoek.

‘Kun je hem wakker maken? We gaan zo naar de kerk, het is zondag he.’

Dat was waar ook, moeder was gelovig en wilde ons natuurlijk ook tot het geloof bekeren. Ik was al gelovig maar door alles wat er was gebeurd was mijn wilskracht om te geloven tot een dieptepunt gedaald. Zonder wat te zeggen liep ik naar boven en nadat ik twee keer hard op de deur had geklopt liep ik de kamer van Rico binnen. ‘Wakker worden!’ riep ik luid terwijl ik lachend de deken van Rico wegtrok. Maar Rico verroerde zich nauwelijks en deed na enkele seconde zijn ogen een beetje geperst open.

‘Wat moet je?’ vroeg Rico geïrriteerd terwijl hij de deken protesterend weer over zich heen trok. ‘Wat ruik ik? Wat eet je?’ Rico ging voorzichtig rechtop zitten in bed en griste het bord uit mijn handen en stopte de overgebleven stukken van mijn pannenkoek zonder aarzeling in zijn mond.

Ineens viel mijn oog op een aantal rode vlekken op het beige shirt van Rico. ‘Wat is dat?’ vroeg ik al wijzend naar de rode vlekken.

Rico keek abrupt naar zijn shirt en haalde nonchalant zijn schouders op. ‘Niks broertje, relaxed.’

Als hij het zegt zal het wel niks bijzonders zijn. Bij de deur draaide ik mij nog even om. ‘Kom je? Claudia wil dat we meegaan naar de kerk.’

Rico verslikte zich bijna in de pannenkoek en begon daarna luidruchtig te lachen. ‘Zie je mij al in een kerk broertje? No man, dat is geen plek voor je broer.’

Waarom deed hij nou zo moeilijk, hij kon toch ook voor moeder gaan?

‘Kom gewoon mee anders is het dodelijk saai daar,’ probeerde ik nog in de hoop om hem op andere gedachten te brengen.

Maar tevergeefs, Rico schudde vastberaden zijn hoofd en grijnsde. ‘Ik hoor daar niet thuis toch.’ Hij stond op en trok snel zijn shirt uit. Rico had meerdere tattoos op zijn armen en was stevig gebouwd. Ook daarin leken wij totaal niet op elkaar. ‘Nou mag ik nog wat privacy of uh?’

‘Oh sorry ja, tuurlijk.’ Snel deed ik de deur achter mij dicht.

Ik dacht duidelijk de teleurstelling in Claudia’s ogen te lezen toen ik vertelde dat Rico niet mee wilde naar de dienst. Maar al snel leken haar zorgen verschoven te zijn en zich te hebben vastgepind aan mijn voorkomen.

‘Heb je echt niks anders om aan te trekken?’ vroeg ze terwijl ze mij afkeurend in zich opnam.

Ik schudde verlegen mijn hoofd. Waar zou ik die kleren vandaan moeten toveren? Ze had toch ook gezien dat ik een kleine tas mee had? En geen eens een jas of schoenen had? Ineens voelde ik een drukkend gevoel in mijn buik alsof ik er net een trap tegen had gekregen. Haar vraag maakte mij verlegen en boos. Waar haalde ze eigenlijk het lef vandaan om mij zo te oordelen? Waarom had zij eigenlijk niks voor ons gekocht? Zij was notabene de moeder toch.

Beschamend pakte ik de pet van Rico die op de kast in het voorhalletje lag en zette die gelijk op. Ik hoopte dat hij niet boos zou worden, maar ik kon echt niet met zulke onverzorgde haren in een kerk gaan zitten.

We gingen met het openbaar vervoer naar de kerk, Claudia had geen auto, en volgens mij ook geen rijbewijs. Wat daar de reden van was, durfde ik niet te vragen. Met een ongerieflijk gevoel in mijn buik zat ik samen met Claudia in een metro waar een onaangename urinelucht hing. In gedachten had ik de kerk al gevisualiseerd. Een grote kerk met twee hoge torens en een grote chique klok in het midden. Vanbinnen zag ik de kerk voor mij, een hoog plafond met afgewerkte poorten en twee lange rijen met glimmende houten banken. Claudia zou mij voorstellen als haar verloren zoon die zou zijn teruggekeerd uit Suriname en haar in Nederland trots zou maken.

Deze gedachten maakten mij warm en onrustig tegelijk. In gedachte keek ik naar buiten naar de perrons die voorbijflitsten en de mensen die allemaal naar mij leken te kijken. Zouden ze doorhebben dat ik pas in Nederland was? En dat ik een band wilde opbouwen met de moeder van wie ik vervreemd was geraakt? Vlug probeerde ik de negatieve gedachten te blokkeren toen Claudia haar hand op de mijne legde.

‘Bedankt dat je mee bent gegaan,’ zei ze zacht.

Ik knikte en voelde dat ik ongemakkelijk werd van haar onschuldige aanraking. Hoe zou dat voor andere mensen zijn die niet vervreemd waren van hun moeder?

De halte waar wij moesten uitstappen werd omgeroepen, en Claudia stond langzaam op en knikte naar mij. Ik volgde haar, terwijl ik oogcontact met de mensen om mij heen probeerde te vermijden. Nadat we een kwartier over een verlaten industrieterrein liepen, kwamen we aan bij een gebouw waar tientallen mensen voor de ingang stonden.

Voornamelijk mensen van kleur domineerden de ingang.

‘Ah Claudia, weer zo mooi als altijd,’ riep ineens een grote donkere man die onze richting op kwam lopen. Hij had een donkerblauw pak aan met een roze blouse eronder en zwarte glimmende schoenen aan. Zijn gezicht stond vriendelijk en straalde een onbevangen optimisme uit. Zijn tanden waren groot en wit en stonden kaarsrecht. In mezelf moest ik een beetje lachen, hij zou vast niet de enige zijn die een oogje had op Claudia. Mijn moeder was een knappe vrouw om te zien, onderweg naar de kerk was het niet aan mijn verbeelding ontgaan dat meerdere mannen hun nekken verdraaiden wanneer Claudia langsliep. De man gaf Claudia een stevige omhelzing terwijl ze met een ongemakkelijke lach om zich heen keek.

‘Zo hij lijkt op je hoor Claudia,’ zei de man ineens terwijl hij met een brede lach van top tot teen naar mij keek. ‘Ik ben Kenneth, jij moet vast Dalvino zijn.’ De man stak zijn hand uit en gaf mij een stevige handdruk.

Ik knikte terwijl ik zocht naar de juiste woorden. Wat had ik daar toch een hekel aan als dat gebeurde. Was Rico maar hier die zou wel weten wat hij moest zeggen.

De ongemakkelijke stilte werd abrupt doorbroken door een vrouw met een grote hoed op die onze kant kwam oplopen en wat in het oor van de man fluisterde. Misnoegd keek de man om zich heen en liep haastig weg nadat hij zich had verontschuldigd.Ç

Claudia haakte haar arm in die van mij en liep de ruimte binnen, die in alles het tegenovergestelde was van wat ik mij had voorgesteld. Voorzichtig probeerde wij een ons een weg te banen tussen de rijen witte klapstoelen en de vele mensen die overal luidruchtig stonden te praten en te lachen. Ondanks dat ik hier niemand kenden voelde de sfeer veilig en vertrouwd. Meerdere mensen waren nieuwsgierig naar mij en fluisterden even wanneer ik langsliep maar lachten vriendelijk wanneer ik terugkeek. Op de achtergrond werd er gospelmuziek afgespeeld en de vrouwen op de eerste rij dansten met gekleurde doeken. Het viel mij op dat de grote menigte in de kerk er verzorgd uitzag en de vrouwen veelal hoeden droegen.

Zo te zien waren er meerdere meiden van mijn leeftijd aanwezig maar geen een die mijn aandacht trok. Nadat Claudia en ik een plekje hadden bemachtigd liep Kenneth de ruimte binnen terwijl hij enthousiast in zijn handen klapte en achter de microfoonstandaard plaatsnam die op de plek stond die als podium fungeerde.