VAN AMBASSADEUR
NAAR FRAUDEUR

Mijn verhaal.

Mijn gevoel.

Mijn waarheid.

Ik heb mijn persoonlijke ervaring opgeschreven om een maatschappelijk belang te dienen.

Het doet er niet toe waar het gebeurd is, maar wat er gebeurd is. Mijn situatie is niet uniek.

Het komt vaak voor. Ook in andere organisaties; ook in andere sectoren.

© 2023 Manouck Events

Eerste druk oktober 2023

Omslagontwerp: DPS Design & Prepress Studio

Omslagfoto: Richard Monsieurs

Vertegenwoordiger: Ef en Ef Media

E-book: Elgraphic

ISBN 9789083336411

NUR 402

www.manouckevents.nl

PROLOOG

Ladies and gentlemen...

‘Ladies and gentlemen, we got her!’

De grootste fraudeur van het casino is gepakt.

Daar ga ik dan. Naar de strafbank. Mijn hart klopt in mijn keel. Misschien is het de laatste keer dat ik dit pand vanbinnen zie. Ik ben de beveiligers al voorbij en ga nu met de lift naar beneden. Ik bekijk mezelf in de spiegel. Als croupier in mijn uniform. Rode wangen en grote ogen. Voor de gelegenheid heb ik met trillende handen de krultang aan het werk gezet.

De lift gaat open en ik haal opgelucht adem. Niemand te zien. Ik hoef niet met mijn breedste glimlach een collega te begroeten en kan mijn weg ongezien vervolgen. Naar rechts een korte gang door en daar sta ik voor een dichte deur. ‘Geen toegang voor onbevoegden.’ Mijn personeelspas werkt nog. Ik begeef me naar de entree van de duivelsgrot. De route wijst voor zich. Ik kan alleen nog maar denken aan het gokje dat ik had gewaagd. Ik weet dat ik heb verloren. Vandaag komen alle kaarten op tafel. Ik loop langs het dichte kantoor van de directeur. Ik kan nog niet naar binnen en wacht op het rode bankje in de hoek van de gang. Alsof ik mezelf op de lap leg voor de stieren van dit bedrijf. Ik herinner me de woorden tijdens mijn koperen jubileum: ‘Zij hoort bij de top van meest integere collega’s. Die zou nooit een overtreding begaan op de werkvloer.’ Bevestigend keek iedereen toen mijn kant op. Niemand verwacht dit van mij, maar stille wateren hebben diepe gronden.

De deur gaat open. ‘We zijn zover.’

Ik loop het kantoor in en voel het ongemak. Ik weet niet zo goed wat de juiste woorden zijn in deze situatie. ‘Goeieavond’ lijkt me niet gepast, want zo’n goede avond wordt het niet. Ik zeg wel niks. Voor me staan twee mannen in een iets te strak pak. Ze zien eruit alsof ze houden van het goede leven. Noch met elkaar, noch met mij maken ze oogcontact. Ze staan daar maar, in die kamer, die ruikt alsof er de hele dag op het hoogste niveau is vergaderd. Het is al duidelijk welke stoel voor mij is bedoeld. Aan de kopse kant van deze tafel ben ik vandaag de verdachte. ‘Sherlock’ en ‘Watson’ stellen zich links en rechts van mij op. Het enige wat nog ontbreekt, is een lamp die fel in mijn gezicht schijnt.

De directeur van de vestiging steekt van wal. ‘Welkom, ik heb je uitgenodigd voor dit waarheidsgetrouwonderzoek naar jou.’

HOOFDSTUK 1:

STUDENTENBAAN

Zerospel

Ik bekijk de mensen die spelen op een automaat. Deze zondag staat voor hen niet in het teken van rust. Het is mijn vijfde bezoek aan het casino in Rotterdam en ik kan me niet heugen dat ik vijftig mensen tegelijkertijd zo geconcentreerd een spel heb zien spelen. Mijn oma en opa zwaaien vanachter hun roulette-automaat. Ze hebben een portie bitterballen besteld en kletsen wat met hun medespelers. Ik vind het hilarisch dat zij mij kennis hebben laten maken met het casino en hun favoriete spelletje. Een kleindochter introduceren in een wereld die bekendstaat als een duistere plek waar verslavingen ontstaan, dat zouden niet alle grootouders doen. Zij zien het als een uitgaansplek waar alle verschillende lagen uit de samenleving samenkomen om een spelletje te spelen onder het genot van een hapje en een drankje. Ik houd ook van de gesprekken die hier ontstaan tussen mensen die elkaar anders nooit hadden ontmoet. De hoop te voelen om met meer geld thuis te komen dan ik kwam, maar ook de hele avond ‘gratis’ te eten en te drinken alsof het een sport is. Ik krijg hier echt het gevoel dat ik een dagje uit ben. Zeker met de medewerkers hier, die begrijpen wat service geven betekent.

Ik zie dat de croupiers naar mij kijken op het moment dat ik de speelzaal betreed. Ik word er ongemakkelijk van. Tussen al die oudjes val ik misschien wel op als jonge vrouw van twintig. Of zouden ze denken dat ik onterecht ben binnengelaten, omdat ik er jonger uitzie dan mijn werkelijke leeftijd? Ik loop tussen de roulettetafels door en besluit de tussenstand bij mijn grootouders te peilen.

‘Twee tientjes winst,’ aldus mijn opa.

Mijn oma lacht en vult de analyse aan. ‘Minus de bitterballen, dus eigenlijk iets minder. En we staan nog niet buiten, dus je kan er eigenlijk niks van zeggen.’

Ik schuif een briefje van twintig in de automaat en zet het zerospel (zie QR-code) in. Daarmee speel ik zeven nummers (12-35-3-26-0-32-15) middels vier fiches (0-3 / 12-15 / 26 / 32-35). Ik vraag aan mijn oma de inzet te herhalen als ik nog niet terug ben. Met een flink tempo loop ik naar de tafel die is verbonden met mijn automaat. Wie weet kan ik wat goede energie sturen naar de croupier. Sommige speelautomaten zijn verbonden met tafels waar live spel wordt aangeboden. Zo hoef je niet aan tafel te staan, maar kun je toch het gevoel hebben dat de uitslag niet door een automaat tot stand komt maar door ‘de hand van de croupier’.

De kogel draait al. Met gekruiste vingers hoop ik op het beste nummer voor mijn spel. Naarmate de cilinder langzamer gaat, merk ik dat mijn ogen steeds meer kunnen focussen. Alsof de duivel ermee speelt; precies ernaast! Ik kijk richting mijn oma en zie dat ze hoofdschuddend de herhaalknop indrukt. Zij had vanmiddag ook gehoopt op een flitsendere start voor mij.

‘Wat speel je?’ De croupier achter de tafel neemt zijn werk serieus en hoopt de volgende draai met me mee. Blijkbaar helpt het, want hij draait mijn beste nummer.

Oma en opa beiden met twee duimen de lucht in. Ik moet lachen en kan voorlopig rustig doorspelen met de winst.

Twee oudere dames zetten fanatiek hun fiches in op tafel en hebben geen oog voor de spelleider. Alsof hij bij het meubilair hoort en geen levend wezen is waar je tegen kunt praten.

‘Wat leuk dat je met je oma en opa meekomt, die twee zien er gezellig uit,’ zegt de croupier en hij wijst naar de hoek waar de laatste bitterbal inmiddels verdwijnt in de mond van mijn opa.

‘Ja, ik hou van hun Rotterdamse mentaliteit, altijd lachen.’

‘Zou dit wat voor jou zijn, als croupier aan tafel?’

Ik kan mij niet voorstellen dat de zware taak van croupier voor mij is weggelegd. Het hoofdrekenen, de stress, de handelingen en de techniek. En ik vind het juist zo leuk dat ik deze plek heb gevonden om te ontspannen in plaats van de rokerige kroeg waar mijn vriendinnen me af en toe mee naartoe nemen. ‘Dan mag je toch niet meer spelen?’

Ik herinner me mijn eerste bezoek waarbij een gastvrouw mij een rondleiding gaf. Zij vertelde over deze personeelsregel en dat die er was om hen te beschermen, maar ook om geen verkeerd signaal te geven aan de gasten. Wanneer een medewerker in zijn vrije tijd wint onder toeziend oog van een gast en die gast hem de volgende dag in het casino ziet werken, kan dit een verkeerd beeld geven. Terwijl de medewerker op dat moment ook maar geluk heeft gehad, maar leg dat dan nog maar eens uit aan een gast die heeft verloren.

‘Als je een jaar uit dienst bent, mag je weer spelen, en in het buitenland altijd. Denk er maar eens over na,’ en hij pakt de roulettekogel. ‘Nieuwe ronde, nieuwe kansen.’

Sollicitatie

Het theater voor deze voorstelling is geopend. In rijen van tien staan de stoelen opgesteld om alle sollicitanten te ontvangen. Ik neem strategisch plaats op de vierde rij aan de zijkant. Net niet vooraan, maar toch dichtbij genoeg om niet gevraagd te worden naar voren te komen als de eerste rijen leeg blijven. De aannameprocedure wordt zeer serieus genomen. Ik tel wel twaalf mensen in uniform voorzien van naam en functie die de komende dagen een rol gaan hebben. Wanneer alle studenten zitten in het (voor enkelen van ons) toekomstige opleidingscentrum, presenteren twee dames het bedrijf aan de hand van een powerpointpresentatie.

De eerste beelden zien er professioneel uit en echt alles lijkt geregeld te zijn voor de medewerkers. Ik ben onder de indruk en voel de spanning in de kamer stijgen. Nu kan het niet lang meer duren voordat wij zelf het toneel op moeten. We krijgen allemaal een nummer en worden in willekeurige volgorde verwacht bij verschillende kamers.

‘Jullie kunnen alvast wennen aan het feit dat je een nummer krijgt, want eenmaal in dienst zal je altijd met een vast nummer in- en uitklokken.’ De man van security heeft gesproken.

Hij roept meteen de eerste nummers bij zich en ook ik volg hem naar zijn kantoor achter in de gang. Mijn acteertalent wordt meteen op de proef gesteld.

‘Ben je zenuwachtig?’

‘Nee hoor, ik vind het alleen maar leuk.’ Ik ga ervan uit dat de man genoeg mensenkennis heeft en begrijpt dat iedere student in deze situatie last heeft van gezonde spanning. Ik wil natuurlijk wel mezelf blijven, maar een pokerface ophouden is misschien geen gek idee.

‘Ik ga je vooral situaties schetsen die hier in het casino kunnen gebeuren en ik wil graag weten hoe je daarmee om zou gaan.’

De ene scène is nog dramatischer dan de andere.

‘Stel je eens voor dat je in het casino bevriend raakt met iemand die hier ook werkt. Jullie gaan privé goed met elkaar om en op een zeker moment kom je erachter dat hij financieel in de problemen zit. Hij weet niet meer hoe hij voor zijn gezin moet zorgen en na enkele weken doet hij een bekentenis. Hij steelt van het casino en neemt jou in vertrouwen. Wat doe je dan, Manouck?’

Manouck is niet achterlijk en geeft het enige juiste antwoord: ‘Ik zal hem zeggen dat ik als medewerker de plicht heb om daar melding van te maken bij het casino.’

‘Dan ben je geen goede vriendin. Hij zit er heel erg mee, hè, en hij heeft eigenlijk wel spijt van wat hij heeft gedaan. Sterker nog, hij gaat een bijbaan nemen om zijn schulden af te lossen, maar met jouw bekentenis wordt hij nergens meer aangenomen.’

‘Daar ben ik niet verantwoordelijk voor. Hoe moeilijk het ook is, ik weet dat dit van mij wordt verwacht.’

Uit zijn blik kan ik niets concluderen. Geen idee of dit nou eigenlijk het juiste antwoord was, of dat hij mij überhaupt gelooft. De volgende scène wordt geschetst.

‘Je wordt nu eventueel aangenomen als blackjackcroupier, maar over een tijdje mag je misschien nog wel een spel leren. Laten we zeggen dat je volledig geslaagd bent voor de pokercursus en je blijkt een snelle dealer te zijn. Dat valt ook de gasten op. Eén van de gasten kom je buiten het casino tegen en hij vraagt jou om een homegame te dealen. Een dienst verdient minimaal twee keer zoveel als wat je op een avond verdient bij ons. Wat is daarop jouw antwoord?’

‘Gebeurt dit serieus?’

‘Ik stel hier de vragen, dus zeg het maar.’

‘Ik denk niet dat ik daarop inga.’

‘Je denkt het of je weet het zeker?’

‘Ik weet het zeker. Ik bedank de gast voor het aanbod, maar zal hem uitleggen dat ik dit niet kan doen.’

‘En zo is het maar net. Anders is het einde verhaal hier.’

Ik mag de kamer na dertig minuten verlaten en ik merk dat ik hoog in mijn ademhaling zit. Ik kan dit gesprek nauwelijks nog verwerken want er staat een dame met een brede glimlach op mij te wachten in de gang.

‘Kijk eens aan, de kandidaat met het evenementenbureau. Ik las het in je cv. Ik vind het zo bijzonder! Ik hoor graag wat je allemaal doet. Je kunt met mij meelopen, ik ben van Personeelszaken. Wij hebben nu een gesprek. Je kunt weer wat ontspannen hoor, we gaan het hebben over je motivatie om hier te werken. Hoe heb je het vorige gesprek ervaren?’

‘Laten we zeggen dat ik vooral uitkijk naar de andere gesprekken vandaag.’

De dame knikt. Het lijkt wel of ze het gewend is om gedesillusioneerde auditanten van het toneel af te dragen. Haar knipoog stelt me gerust voor de rest van de dag.

De overige gesprekken kom ik goed door. Ik word na deze dag uitgenodigd om vier dagen later te laten zien wat ik in huis heb. Samen met de overgebleven vijftien studenten onderga ik een stresstest en een rekentest. Vervolgens presenteer ik een spel waar ik de ins en outs nog niet van ken en houd ik me staande in de laatste gesprekken met leidinggevenden van de werkvloer.

Precies een week na de eerste auditieronde belt mijn vader mij op terwijl ik in het centrum van de stad loop en uitkijk op mijn eventuele toekomstige werkgever.

‘Ik heb een envelop in mijn handen met het logo van het casino erop. Hij is aan jou geadresseerd. Mag ik hem openmaken?’

‘Ik weet het antwoord al. Ik zit bij de laatste zes.’

‘Hoe weet je dat nou?’

‘Ik voel het. Dit is voor mij bestemd. Maak maar open.’

‘Geachte mevrouw Kwakernaat, bij dezen willen we u graag laten weten dat u bent toegelaten tot de cursus blackjack. We kijken ernaar uit om u in het nieuwe jaar te verwelkomen als nieuwe collega van ons casino.’

Cursus

‘Klaar.’ De instructeur kijkt op zijn stopwatch en noteert de tijd. Weer één. Mijn hersenen draaien overuren tijdens deze eindtoets. We zijn met zes cursisten over en we willen graag de finale halen. Het voelt als overleven, Expeditie Robinson is er niets bij. Vier weken in de avonduren ploeteren aan een casinotafel. Rekenen, spelsimulatie, stressmomenten de baas zijn en elk addertje onder het gras ontdekken. Alle procedures kennen we nu wel uit ons hoofd. Al is de vraag of we de theorie ook op papier weten te formuleren. Ik moet nog lang niet denken aan de praktijk, maar dat moment is dichterbij dan ik nu aankan. Ik schrijf alles op wat ik heb geleerd, terwijl mijn handschrift steeds meer verandert in dat van een dokter die op vrijdagmiddag om vijf uur zijn laatste recept uitschrijft. Ik heb haast en de instructeur weet maar al te goed dat dat mijn valkuil is. Veertig vragen binnen dertig minuten beantwoorden is ook niet niks. En uiteraard die gezellige blackjacksommetjes tussendoor voor de afwisseling. Ik kan de hoofdpijn aan de kant schuiven.

Ik leg mijn pen neer en ben de derde cursist van wie de eindtijd wordt genoteerd. Die stopwatch doet me inmiddels niet meer denken aan de coopertest van groep zes, maar heeft sinds de start van deze blackjackcursus een heel andere betekenis gekregen.

De drie meiden hebben nog exact twee minuten om de eindstreep te halen. De twee jongens geven elkaar een knikje, omdat ze zeker zijn van hun plek. Tijdens de cursus hadden ze al laten zien dat ze keer op keer de minste fouten hadden in hun rekentesten. Ik zou willen dat ik dat zelfvertrouwen ook had. Ik bekijk de drie blackjacktafels in het cursuslokaal. Als je na zo’n test dacht dat je alles had gehad... Ik hoop dat we nog even een pauze kunnen inlassen. Dit lokaal zonder daglicht of frisse lucht zorgt nou niet bepaald voor nieuwe energie.

Het is tijd. De dames leggen hun pen neer.

‘Zo, viel het mee of viel het tegen?’ De instructeur glimlacht en pakt alle papieren van tafel.

‘Eerlijk gezegd viel het mee. Jullie hebben ons goed klaargestoomd voor deze toets. Het is gewoon veel, maar we hebben het zo vaak herhaald, volgens mij komt het wel goed,’ antwoord ik.

‘Natuurlijk komt het goed. Neem allemaal even pauze. Kwart over zes verwacht ik jullie weer in dit lokaal.’

Na de pauze lopen we als één team van de kantine naar het cursuslokaal. Onderweg zien we verschillende collega’s die in de eerste cursusweken tips voor ons hadden. Die betrokkenheid vind ik noemenswaardig. Het lijkt wel alsof iedereen het fijn vindt dat er weer nieuwe mensen aan boord zijn.

Eenmaal terug in het lokaal is het tijd voor de volgende oefening. We mogen in tweetallen de schudprocedure uitvoeren, oftewel alle kaarten op de juiste manier in de schudmachine plaatsen. Er zijn drie croupiers aangehaakt om te zien op welk niveau we zitten. Toch weer leuk dat ze deze interesse tonen in hun eigen pauze. Het duurt nog wel even voordat 312 kaarten geschud zijn, dus ik vraag of ik mijn glas water mag vullen tegen de hoofdpijn. Het toilet zit naast het lokaal, dus ik kan de volgende procedure met gemak weer overnemen van mijn collega als de kaarten in de machine zitten.

Ik besluit bij de wastafel alvast wat te drinken. De deur van deze ruimte staat open, dus ik hoor de drie croupiers de gang oplopen.

‘Hoe vond je die blonde?’

‘Beetje dik man, die ene met die lange nagels was wel leuk.’

‘Mwah, ik vind het dit keer tegenvallen. Ze starten over een maand weer een cursus voor fulltimers, misschien valt er dan weer wat te neuken.’

Ik wil mijn glas water opnieuw vullen, maar het lijkt me beter om me stil te houden. Ik weet nou niet goed of mijn vrouwelijke medecursisten en ik zojuist beledigd zijn of dat we blij moeten zijn dat we niet in de smaak vallen. Als ik hoor dat ze door de volgende deur zijn, kan ik weer terug naar mijn lotgenoten. Tijdens mijn weg terug denk ik aan de vele bezoekjes van de afgelopen weken in ons lokaal. De cursusleider had het al eerder opgemerkt: ‘Jullie trekken volle zalen.’ Al had dat ‘trekken’ voor sommigen wellicht een andere betekenis.

HOOFDSTUK 2:

PRAKTIJK

Eerste dienst

De eerste dienst na de cursus is een feit. Zes gespannen koppies staan klaar om samen met hun cursusleiders de piste te betreden. Onderweg naar de briefing krijgen we high fives en succeswensen van routiniers. De briefing wordt elke dag voor een vroege of late dienst gehouden. Daarin worden alle bijzonderheden, nieuwtjes en belangrijke zaken gedeeld. Op zaterdagavond tel ik zeventig croupiers op het rooster. We worden door hen verwelkomd tijdens onze eerste spannende dag.

Een aantal collega’s vertelt over de herinnering aan hun eerste werkdag. Iedereen herkent het. Klamme handen, trillende benen en klotsende oksels. Het advies was dan ook om een extra bloes mee te nemen die je halverwege de avond kunt wisselen.

De chef van dienst leest de positieve resultaten voor die we op vrijdag hebben geboekt. De optredens van bekende artiesten zorgen voor meer publiek, dus voor meer omzet. Gisteravond was dat met de fans van Jan Smit niet anders.

‘We hebben ook nog iemand in ons midden die vijfentwintig jaar in dienst is. Mag ik een applaus voor Indy?’

Indy loopt rood aan. Ze lacht als een boer met kiespijn. Ondanks dat deze dame eruitziet alsof ze elk moment de rode loper met een Volendamse zanger kan betreden, zit ze niet te wachten op deze aandacht.

‘Ik zie je nog binnenkomen met je korte rokje, Indy. Iedere mannelijke collega was maar wat blij dat je was aangenomen. Gefeliciteerd, en vanavond zoeken we je nog even op om een cocktail te drinken.’

Ik kijk naar Indy. De mannelijke collega’s om haar heen lachen. Indy’s gezicht staat op onweer, maar daar lijkt niemand aandacht aan te besteden.

Iedereen loopt naar de speelzaal, op een kwart van de groep na. Samen met hen loop ik naar de kantine. Wij hebben van acht uur tot veertien over acht de eerste pauze. Het voelt nog steeds een beetje als een regime om je klokslag veertien over acht te melden. Het schijnt erbij te horen en iedereen houdt zich eraan, dus deze nieuweling piekert er niet over om hiervan af te wijken.

Aan de laatste tafel achter in de kantine zie ik Indy zitten. Ik besluit haar te vergezellen. De briefing heeft wat reuring veroorzaakt.

Indy raakt niet uitgepraat: ‘Het is toch ongelooflijk? Ben ik vijfentwintig jaar in dienst en dan is dit het enige wat hij kan zeggen. Ik ben vier keer ziek geweest, nog nooit te laat op het werk verschenen en ze kunnen altijd op me rekenen. Hoe zou de speech voor een mannelijke collega klinken? “Olivier viert zijn zilveren jubileum. We weten nog goed hoe hij binnenkwam in zijn strakke broek. Personeelszaken schatte zijn lul op twintig centimeter.”’

Ik hoor de groep collega’s achter me bij de pooltafel gieren van het lachen.

‘Goeie, Indy, geef jij je op als speechschrijver voor de feestcommissie?’

Indy staat op en geeft mij en de mannen een boks. ‘Ik moest effe spuien, ik kan er weer tegenaan. Veertien over acht. Gaan jullie mee naar binnen? Kom, Manouck, we gaan onze collega’s aflossen.’

Tijger zonder tanden

Alles went, behalve een dag werken als parttime croupier in het casino. Ondanks een goed afgeronde stageperiode en de afwezigheid van het “trainee”-bordje op mijn gilet, voel ik elke keer de spanning als ik naar het casino rijd. Omdat ik daar maar een dag per week werk, merk ik dat ik me het spel nog niet eigen heb gemaakt en daar af en toe nog onzeker van word. Vandaar dat ik het advies opvolg om voorafgaand aan een late dienst eerst nog wat te oefenen in het opleidingscentrum.

Ik parkeer mijn auto in de personeelsgarage en zie Dagmar, een leidinggevende van de speelautomaten, naar haar auto lopen. Ik besluit even naar haar toe te gaan, aangezien dit waarschijnlijk een van haar laatste werkdagen is.

‘Wat toevallig dat ik je nog heel even tref na jouw vroege dienst. Ik wens je alle goeds buiten het casino. Ik hoop dat je een mooie baan hebt gevonden.’

‘Ik weet dat het gras niet altijd groener is, maar nog langer werken voor dit bedrijf was voor mij niet haalbaar.’

Ik ken Dagmar als een opgewekte collega die niet snel uit het veld te slaan is, maar ik zie aan haar gezicht dat haar vertrek niet zomaar is.

‘Ik wil je niet ontmoedigen, maar ik wil je op het hart drukken om op te passen in deze slangenkuil.’ Ze klikt haar auto open en zet haar tas op de passagiersstoel.

Eigenlijk wil ik snel met de lift naar boven om te oefenen, maar tegelijkertijd ben ik heel benieuwd waarom zij dit zegt. Ik zet mijn tas op de grond en wacht af.

‘Een aantal maanden geleden kreeg ik bezoek van een collega uit Zandvoort. Je weet wel, die ene met drie ex-vrouwen en vijf ex-vriendinnen binnen het casino.’

Ik heb geen idee, maar ik knik.

‘Nou, ik moest dus met een collega mee, naar het kantoor waar die gast zat, om de roosters te controleren. Achter me ging de deur dicht. Kijkt ie zo naar mij, zegt ie: “Nou, het uitzicht is er wel op verbeterd sinds ik weg ben!”’

‘Dat meen je niet, zei ie dat echt? Gadverdamme!’

‘En toen zei ie ook nog dat hij niet weet wat zijn functie nog waard is nu ze een vrouw op dezelfde functie hebben gezet. Ik voelde me zó voor schut gezet.’

‘En wat zei je toen?’

‘Ik vroeg waar die confrontatie voor nodig was. Maar ja, daar reageerde die viezerik niet op. Hij zei alleen nog dat ik een prachtig gezichtje had. Dat was voor mij een teken om dat kantoor zo snel mogelijk te verlaten.’

Ik zie aan Dagmar dat het huilen haar nader staat dan het lachen. Ik merk dat het haar heeft geraakt en ik weet niet de juiste woorden te vinden om haar te steunen. Ik herinner me de poster in de dameskleedkamer. ‘Wanneer je gepest, bedreigd of (seksueel) geïntimideerd wordt, kun je terecht bij de vertrouwenspersoon.’

Het lijkt of Dagmar mijn gedachten kan lezen en ze vertelt verder: ‘De vertrouwenspersoon vond het niet kunnen, maar vroeg mij eerst of ik een vaste aanstelling had. Anders zou ik sowieso niets kunnen. Ik werk hier ruim drie jaar, dus die aanstelling heb ik, maar dan nog vond ik het een rare constatering. Hij zou het met Personeelszaken bespreken. Ik heb het de vestigingsdirecteur ook verteld, maar hij vond het mijn verhaal tegenover zijn verhaal. Hij zou die collega erop aanspreken, maar nadat ik er om de paar weken op terugkwam, bleek dit keer op keer niet besproken te zijn. Ook de vertrouwenspersoon is er nooit meer op teruggekomen.’

‘Nou, dat is nou echt een tijger zonder tanden.’ Ik schrik van het beeld dat zij mij zojuist heeft geschetst. Op het werk voel ik me juist veilig. Hoe kan dit gebeuren? Ik kan niet anders dan haar heel veel sterkte wensen. Ik loop naar de lift en voel opnieuw de spanning die ik had in de auto op de heenweg. Nu niet zozeer om het blackjackspel, maar om de andere spelletjes die worden gespeeld.

Sinterklaasavond

Het is Sinterklaasavond en iedere speler ontvangt bij een gekleurde blackjack (zie QR-code) een chocoladeletter. Een blackjack bestaat uit een aas met een tien of een plaatje. De ene kaart zal rood moeten zijn en de andere kaart zwart. Het is een leuk gebaar, maar ik had liever een jutezak ter beschikking gehad om diverse gasten een enkeltje Spanje te geven. Ik sta op zaterdagavond aan de tafel waar gasten voor minimaal tien euro kunnen inzetten. Omdat iedereen met dezelfde waardechips speelt en alle ringen bezet zijn, laait de discussie nog wel eens op wie welke inzet heeft geplaatst. En dan vooral aan wie ik de winst heb uitbetaald.

Er vertrekt een speler van tafel en de gast achter hem besluit zijn plaats in te nemen. Hij test zijn stand-upcomedykwaliteiten bij de rest van de gasten: ‘Zo, hoe oud ben jij, mag jij al naar binnen?’

‘Welkom meneer, u bent vast de leukste thuis. Ziet u iemand lachen? We gaan kijken of u meer succes heeft in het spel. Uw inzet alstublieft.’

Om mijn grap wordt tenminste wél gelachen, dus ik kan er ook weer een rondje tegenaan. De eerste vijftien kaarten leg ik zo snel als ik kan op tafel. Hopelijk maakt het indruk op onze comedian in wording. Er ontstaat rumoer aan tafel, want ik heb drie blackjacks te betalen waarvan één inclusief chocoladeletter.