Het Koningschap Van Solomon

De Tweede Islamitische Emiraat Van Afghanistan in 1402 Anno Hegirae

Uitgeverij Mostafa’s Books And Publishing House Amsterdam

Omslagillustratie laat de Paleis Darul Aman zien die in Kabul staat en een symbool is van de monarchie in Afghanistan. De foto is gemaakt door Ariana Television Network; de nieuwszender in Afghanistan.

Oorspronkelijke Titel: ‘De Talib’ (de Student)
©2023 Copyright Uitgeverij Mostafa’s Books And Publishing House
Ontwerp omslagillustratie door Ariana Television Network
Gedrukt door Pumbo Drukkerij

ISBN/EAN: 9789083338439

In West-Europa verspreid door Mostafa’s Books And Publishing House

Mostafa’s Books and Publishing B.V.

www.mostafas-books.nl

Eerste druk, eerste oplage

Inhoudsopgave

Voorwoord

Hij wilde zijn diploma

Koh-e-Zoor en de Berg Thoer.

De Edele Koran.

Gabriel – de Openbaring en de Heilige geest.

De Joden en de Christenen

Shariat – Islamitisch wetgeving

Israël en de Israëlieten

Laghman Provence – het sociologisch experiment

De profeten en de wet

De essays

Wat is religie?

Mythe

Taal

Totemisme

Waarom benadrukken People & Marlowe de aanwezigheid van moraliteit als bepalende kenmerken van deze hoge goden (hoge heersers)?

Axiale-tijdperk en religie

De definitie van religie

Zoroastrische ideologie

Tekstuele bronnenkritiek

De Islam als staatsreligie

Al-Mahdi en het Internationaal Strafhof

Pragmatische veroordeling

Rome Statuut

Puriteins Islam

Conclusie

Tekstuele bronnenkritiek

De tekstuele bron

De Europeanen, de Ottomanen, de Palestijnen en de Joden

De hoofdvraag

De twee uitersten en het middenpad (De Edele Waarheden).

Waarom is het belangrijk om extremen te vermijden en hoe leidt dit naar de middenweg in het leven?

Conclusie

Het hart van begrip > Waar gaat het boek over?

Wat is het standpunt van de auteur?

Wat zijn de belangrijkste onderwerpen die worden besproken?

Wat is de stijl van de tekst?

Wat voor kritische opmerkingen kunt u maken over de tekst?

Hoe denk je dat een potentieel publiek op de tekst reageerde?

Vertaalt de boodschap van de tekst zich goed naar de moderne wereld?

Is het correct om een zin te beginnen met "Het boeddhisme zegt: […]”?

Argumenten

Conclusie

Boeddhisme samenvatting

Joden en Jodendom

Samenvatting Islam

De Farizeeën zoals beschreven in de 21ste eeuw.

Eerste gesprek na met ontslag te zijn gestuurd op sociaal-economische gronden door dr. Mangon

Vragen M.M.Fakhri aan dr. Martha

Pogingen om de patiënt met dwang onder curatele te stellen

Tweede gesprek met arts na sociaal-economische gronden met ontslag te zijn gestuurd door dr. Mangon

Transcript van de zorg gesprek wat als ‘zorgafstemming’ is uitgelegd

Motivering klacht: ‘schadevergoeding van omvang na in totaal vier keer mishandeld te zijn door geweld in gemeenschap in de GGZ-klinieken.’

Transcript geluidsopnames klachtencommissie hoorzitting

Uitéénzetting onrechtmatige daad, wanprestatie, privacy schendingen, laster, mishandeling in gemeenschap, vrijheidsontneming, fraude, valsheid in geschrifte en smaadschrift door Fivoor

De politie en de psychiatrie.

De uitwerking van hoofdstuk II

Nawoord

Voorwoord

Dit boek is geschreven met als doel de Koran uit te werken en om te achterhalen of religie anno 2017 nog steeds toepasbaar is in het huidige drukke westerse samenleving. Het resultaat is een gedetailleerd roman waarbij sociologie, het recht en diens uitwerking en belang voor de samenleving, religie, cultuur en beleid ter sprake komen. Het verhaal gaat over een student waarbij geprobeerd wordt hem in zijn afstudeerperiode, tijdens zijn studententijd, te ronselen voor een terroristische groepering. Tijdens zijn veldtocht ontmoet hij ambassademedewerkers, beleidsmakers, journalisten en parlementsleden. Hij ontmoet ook veel normale leken en met de wijsheid die hem geschonken is leert hij situaties anders te bekijken. Hij leerde het belang van religie te erkennen en zag hoe religie en cultuur samenhangen.

Hij ontmoette ook drugsverslaafden en leerde pooiers herkennen. Hij heeft het spelletje meegespeeld totdat voor hem duidelijk was hoe er met mensen in Nederland wordt omgegaan en wie er aan het stuur staan van zulke praktijken. Hij leerde de democratische waarden herkennen en hoe die waarden op mensen in west-Europa wordt toegepast. Hij leerde huichelaars en hypocrieten herkennen en hij leerde karakteristieke eigenschappen van westerlingen te doorgronden. Hij leerde van christelijke en joodse en de heidens Nederlanders hoe er niet met mensen omgegaan moet worden, maar de vraag die hem het meest bijblijft is waarom de nieuwere generatie in Nederland hun blanke ouderen niet duidelijk maken dat fraude en pedofilie niet wenselijk is en dat ze dat het liefst uit hun cultuur willen. Als wij nou met zijn allen gefrustreerde vrouwen en mannen die hun zonen en dochters neuken nou leren hoe ze naar hunzelf te kijken voordat ze hun democratische vinger naar anderen wijzen, dan zouden we al een hele eind op weg zijn.

Het boek zelf zit vol met voetnoten die de dualistische verhalen in dit boek moeten bevestigen. Onder de bladzijdes staan voetnoten en in hoofdstuk 10 staan er verzen die direct afkomstig zijn uit de Edele Koran. Het is raadzaam om tijdens het lezen, de voetnoten onderaan mee te nemen die op chronologische volgorde in hoofdstuk 10 te vinden zijn. Het was Mozes die het verhaal uitwerkte en Mohamad die vervolgens de volgorde van de verzen bepaalde.

Hij wilde zijn diploma

Hij studeerde rechten en was bezig met afstuderen. De vluchtelingenproblematiek aan de buitengrenzen van Europa was zijn onderwerp. Het is immers 2015 en de vluchtelingencrisis is op zijn hevigst. Honderdduizenden stonden aan de buitengrenzen van Europa in landen als Griekenland en Italië klaar om de overgang te maken naar Noord- en West-Europa.

Naast zijn studie had hij ook de ambitie om een eigen onderneming te starten. Een inburgeringsschool om diezelfde nieuwkomers uit voornamelijk Syrië te laten inburgeren in Nederland. Hen de taal te leren en hen effectief in te zetten op werk was zijn doel. De bedragen die daarin omgingen waren belachelijk. Zijn afstudeeronderwerp en de minors en majors die hij had gekozen tijdens zijn studie sloten perfect op zijn voornemen om een bedrijf op te zetten aan. Achteraf gezien was het te mooi om waar te zijn. Hij was al in een stadium beland waarin hij zijn gedachten niet alleen op papier had gezet maar ook actief op zoek ging naar mogelijkheden om dat bedrijf op te zetten. Hij kwam aan in Rijswijk en daar werd hij blij verrast door de vestiging van de European Patent Office omdat hij op dat moment er achter kwam dat zijn ondernemingsplan niet alleen in Nederland maar in heel Europa toepasbaar was.

Rond diezelfde periode begon hij ook aan zijn stageperiode. Ook dat kwam hem goed uit want op die manier kon hij netwerken. Hij liep immers stage bij een ondernemersloket op de Beijerlandslaan in Rotterdam-Zuid. Dat ondernemersloket was een samenwerkingsverband tussen de hogeschool en de gemeente Rotterdam en werd gebruikt door de studenten om werkervaring op te doen en tegelijkertijd de ondernemers op de Beijerlandselaan en de Groene Hilledijk te ondersteunen bij juridische kwesties.

Samen met drie andere studenten liep hij daar stage en bij die werkzaamheden werd hij ondersteunt door de laanmanager en een docent van de hogeschool. Zij kwam vaak bijeen voor vergaderingen waarbij meerdere partijen bij betrokken waren. Onder andere de vestigingsdirecteur van de Albert Heijn op de laan waar de student stage liep en er waren een paar andere ondernemers. Tijdens die vergaderingen werden allerlei zaken besproken. Daarmee zal ik de lezer niet lastigvallen. Het doel was om 450 duizend euro subsidiegeld vrij te spelen voor de stedelijke en economische ontwikkeling van de winkelgebied. Deze was beschikbaar gesteld door de gemeente Rotterdam en moest ten goede komen aan de ondernemerschap en bewoonbaarheid van dat gedeelte van Rotterdam.

Tijdens het schrijven van het plan van aanpak was het al aan te voelen dat iets niet klopte. Ze waren te achterdochtig als het ging om zijn werkzaamheden. Hij werd continue aangesproken over zijn houding en over zijn werk. De verstandhouding tussen de studenten en de medestagiars waren ook niet goed. Daarnaast werd hij door de laanmanager in de gaten gehouden en werd hij zelfs overgeplaatst naar een vestiging van een zakenpartner van de laanmanager. Hij was immers zoals de andere studenten niet gescreend, zo werd hem tijdens een van de vele functioneringsgesprekken vermeld.

Hij had namelijk veel van die functioneringsgesprekken met zijn docent van de hogeschool en de gebiedsmanager. Hem werd tijdens die gesprekken vermeld dat hij het licht was. Wat ze daarmee bedoelden was hem op dat moment niet duidelijk, maar ze hadden al een plan gemaakt om hem te doden. Op dat moment nam hij het allemaal met een korrel zout. Hij had niet door waarom hij continue op gesprekken moest. Uiteindelijk werd in overleg met de gebiedsmanager besloten hem over te plaatsen naar de stadsmarinier in de Riederbuurt, omdat het niet meer ging bij de ondernemersloket.

De 450 duizend euro subsidiegeld werd uiteindelijk wel vrijgegeven door een wethouder van de gemeenteraad. Daar kwam de student achter dat de vrijgegeven geld niet gebruikt werd voor datgene waarvoor het bedoeld was zoals in het plan van aanpak was aangegeven. De laanmanager kreeg 75 duizend euro en de overige ondernemers die betrokken waren bij het plan van aanpak die door de studenten werden geschreven kregen ook een geldbedrag toegewezen. De student was het hier niet mee eens en stapte naar zijn hogeschool. Hij studeerde rechten en was verbaasd dat zijn hogeschool die hem het één leerde in de colleges het tegenovergestelde deed in het praktijk. Hij e-mailde zijn hogeschool met wat er allemaal speelde tijdens zijn stageperiode. Hij schreef dat er sprake was van oneerlijke concurrentie en fraude. De smaad en laster die de student wekelijks kreeg te horen werd hen niet verteld.¹ Nu was de hogeschool de type school die in het verleden wel wat ervaring heeft met fraude. In 2008 kwam de hogeschool ook negatief in het nieuws doordat er gefraudeerd werd met diploma’s. Desalniettemin verbaasde hij zich om de reactie van de hogeschool. Hem werd verteld rustig te doen. Iets wat niet te begrijpen is na alles wat er speelde bij dat ondernemersloket onder toezicht van de hogeschool en de gemeente Rotterdam.

De Groene Hilledijk en de Beijerlandselaan is het type winkelgebied waar vrij weinig aandacht aan wordt besteed. Zo is er een voorbeeld te noemen waarbij een man vrij paniekerig het ondernemersloket binnenstapte en de gemeente verweet dat er sprake was van wanbeleid en verwaarlozing in en om het gebied. Tijdens kerst stonden er namelijk een paar kerstbomen tegen defecte lantaarnpalen aan. Die bomen hadden geen lichtjes en stonden er tamelijk zielig bij. Hij snapte niet waarom zijn wijk zo achteruitging. In de avond had het gebied een hele andere economie en de sfeer was door het gebrek van licht ook niet aangenaam. Dit in contrast met de winkelgebied om en nabij de Stadhuis. Daar werd volop geïnvesteerd en de plannen die gepresenteerd werden over hoe het eruit zou komen te zien was enigszins imponerend².

Na maandenlange functioneringsgesprekken en verwijten viel de bom. Hem werd verteld dat zijn stageperiode bij het ondernemersloket aan zijn einde was gekomen en dat hij op zoek moest gaan naar een nieuwe stagéplek. Hij nam contact op met de gebiedsmanager en hem werd verteld dat hij zijn stageperiode kon voortzetten bij de stadsmarinier in de Riederbuurt. Dit tot weerzin van zijn voormalige medestagiaires. Zij waren blij dat ze eindelijk gelijk kregen over zijn werk. In werkelijkheid wilde hij niet meewerken aan fraude en om die reden kwamen de student tegenover de laanmanager en zijn stagiaires te staan³.

Toen de laanmanager te horen kreeg dat de student stage liep bij de stadsmarinier werd hij verzwolgen door afgunst. Hij kwam de kantoor bij de Riederbuurt binnen en zette een verhaal op dat de student een hacker was. Dat was de tijd dat de verkiezingen in de VS in het teken stonden van de e-mails van Hillary Clinton en de nieuwsberichten dat Rusland zich actief bemoeide met de verkiezingen in Europa en de Verenigde Staten. De projectleider van de stadsmarinier zei er op dat moment niks van, maar de student mocht niet in de bestanden van de gemeente komen. Uiteindelijk had hij deels gelijk. De student had namelijk wel bestanden naar zijn eigen e-mailadres gezonden als bewijs tegen de laanmanager, de hogeschool en de gemeente Rotterdam.

Dat was dezelfde laanmanager die de student vertelde dat hij niet aangenomen zou worden voor een Europees onderzoeksprogramma voor zijn afstuderen. Toen hij wel werd aangenomen kon hij dat niet hebben. Dit verklaart ook zijn reactie toen de student zijn stage mocht voort zetten bij de stadsmarinier. In de laatste twee maanden van zijn stageperiode kreeg hij te horen dat hij een afspraak had met de opleidingsmanager van de hogeschool. Daar werd hem verteld dat er zorgen waren over de mentale gezondheid van de student. De hogeschool maakte zich zorgen en die ging wel heel erg ver om zijn argumenten en conclusies op de student te projecteren. Herhalend waren ze, en tijdens elke gesprek kreeg hij hetzelfde te horen⁴.

Dit waren gevaarlijke uitingen in een gevaarlijke tijd. Heel de wereld werd tijdens die periode opgeschrikt door terroristische aanvallen door moslims die eerst verward waren en daarna geradicaliseerd werden. Niemand geloofde de nieuwszenders. Dit werd pijnlijk duidelijk tijdens een van de projecten die op de hogeschool werden opgedragen te schrijven. De reacties waren gemixt maar de conclusie heerste dat het ging om radicale westerlingen die moslims in kwaad daglicht wilden brengen⁵.

Een paar maanden lang werd de student uitgenodigd om op gesprekken te komen met de opleidingsmanager. Door hem weg te zetten als verward zou niemand hem geloven over de wantoestanden en de fraude in het winkelgebied. Daarnaast hadden ze een mooie reden om zijn ondernemingsplan van hem af te pakken. Eens een dief altijd een dief zeggen ze wel eens. Voor de hogeschool geldt: eens een fraudeur, altijd een fraudeur. Het conflict liep zo hoog op dat de vestigingsdirecteur en de voorzitter van het raad van bestuur er ook bij betrokken raakte⁶.

Er was veel mailcorrespondentie en tijdens het beantwoorden van de mail schreef de student waarom ze hem weg proberen te zetten als verward. Hadden ze niet door dat er veel aanslagen gepleegd werden door verwarde moslims? Pas geleden nog. Eentje in België. Op het vliegveld Zaventem. Hadden ze geen verstand?

De student ging naar Hongarije, voor een vijfdaagse excursie met vier of vijf andere Europese Universiteiten. Hij was aangenomen voor het Europees onderzoeksprogramma en een vijf daagse reis naar Hongarije was verplicht. Alvorens ze op reis gingen vonden er meetings plaatst waarbij de studenten elkaar leerden kennen en de reis en de voorzetting van hun scriptie met elkaar bespraken. Tijdens die meeting werd ook de vertrek en aankomst tijd van de reis besproken. Iedereen zou dezelfde vliegtuig nemen. De heen en terugreis. Helaas kreeg de student een andere tijd te horen dan de rest van de studenten. De terugreis zou hij alleen maken⁷.

De student was en is moslim maar zeer zeker gelovig. Een beetje op een eigenaardige manier en wat losser dan de stereotype islamist met een baard en een gewaad. Hij bid op zijn tijd en doet er soms wat laconiek over⁸.

De maanden waarin de gesprekken werden gehouden met de opleidingsmanager zocht de student contact op met de mkb’ers in dat winkelgebied. Hij ontmoette een man van de wasserette. Hij wilde niet praten. Hij was te bang om te spreken. Bang om zijn vergunning te verliezen of problemen met zijn bedrijf te krijgen. Of wat de reden ook mocht zijn. Hij ontmoette ook een andere vrouw. Zij deed iets met consultancy en hem werd verteld dat hij een afspraak moest maken om haar te mogen spreken. Zij vertelde de student dat de problemen op de Beijerlandselaan al langer speelde en het gesprek ging verder. Ze vertelde dat de wanbeleid op Rotterdam-Zuid al langer speelde. Al toen bij het opnieuw aanleggen van de trambaan. Hele stukken straat werden vervangen waardoor de weg werd opengebroken. De ondernemers hadden daar last van en zagen hun omzet naar beneden gaan vanwege het uitblijven van klandizie. Achteraf bleek heel het project een grote flop te zijn. De bedragen die je kreeg te horen ging naar de miljoenen.

De student ontmoette ook een andere jongen. Een Hindoestaans-Surinaams jongeman die aan het Erasmus Universiteit onderwijs volgde. Iets in de richting van bedrijfseconomie. Hij vertelde de student dat hij een eigen stichting had en dat hij actief op zoek was naar fraude en dat wilde hij bestrijden⁹. Dat kwam de student wel mooi uit. Hij had een kantoor aan de Blaak in Rotterdam. Er was iets met een gemeenteraadslid van de sociaaldemocraten.

Met hem gingen ze ook naar een andere ondernemer die tijdens de eerste stageperiode bij het ondernemersloket was uitgenodigd om een offerte uit te brengen voor de reclameborden onder de luifels. Het was die ondernemer die een klachtbrief naar de gebiedsmanager stuurde met het bericht dat hij het niet eens was met de stand van zaken en hoe het afgeven van de aanbesteding te werk ging. Een bestuurslid van de stichting stapte een dag van te voren uit het bestuur waarna hij plaatsnam als een private persoon. Toevallig voordat de aanbesteding werd verloot. Toevallig dat hij de aanbesteding toegewezen heeft gekregen, zo stelde die ondernemer. De wijkmanager antwoordde door te stellen dat hij niks voor de ondernemer kon doen. Een andere ondernemer was ook de dupe van deze wanpraktijken, maar bij hem zijn ze niet langs gegaan. Hij vertelde de student dat hij zich beter niet met zulke zaken bezig kon houden. Wat die ondernemer niet wist is dat ze met het ondernemingsplan van de student aan de haal wilden gaan. Als tegenprestatie gaf hij hen een onderzoek naar de bestuurscrisis die op het stadhuis en in Rotterdam-Zuid afspeelde. Hij heeft zelfs geflyerd in de Riederbuurt met flyers waarop te lezen was dat er geld werd verduisterd. In een van zijn rondes ontmoette hij een groepje jongeren die een foto van hem hebben gemaakt en naar de gebiedsdirecteur hebben verstuurd. De student moest zich komen verantwoorden bij de gebiedsdirecteur en diens notulist die van het gesprek aantekeningen maakte. Het vermoeden bestaat dat de student niet bevatte in welke situatie hij zich in had gewerkt. Hij vroeg hondsbrutaal of de gebiedsdirecteur geen baantje voor hem had. Hij dacht dat hij zich geliefd had gemaakt bij de besturen in en om Rotterdam. Weinig wist hij hoe ver deze mensen gaan voor 75 duizend euro van een voetsoldaat.

Het contact met de onderzoeker verliep na een paar afspraakjes wat stroef. Hij deed geheimzinnig en het vermoeden begon te ontstaan dat de zogenoemde onderzoeker naar fraude in feite een muilezel was die informatie moest overbrengen naar de student en omgekeerd naar zijn meerdere. Hij probeerde zijn boodschap naar de student op een nogal dubbelzinnige wijze over te brengen. De student heeft hem nooit meer gesproken maar had omgekeerd ook voldoende informatie gekregen over de sociaaldemocratische raadslid¹⁰.

In de tussentijd was hij ook bezig met het behalen van een handvol vakken en het schrijven van zijn scriptie. Wat kenmerkend was aan die tijd is dat er overal in Europa en in Turkije aanslagen werden gepleegd. Niemand wist waarom die aanslagen gepleegd werden en welke doel ze hadden maar het was wel elke keer dezelfde organisatie die de aanslagen claimde. In Frankrijk op de boulevard en in Duitsland op de kerstmarkt. Het is heel vervelend om die aanslagen in het boek te benoemen omdat ergens het idee ontstaan aan het is dat er terrorisme-moeheid heerst. De aanslagen waren te frequent en het verhaallijn was vaak herhalend. De psyché van de student speelt op dat moment ook een heel belangrijke rol. Hij had inmiddels een paar maanden lang gesprekken gehad met de opleidingsmanager, met de vestigingsdirecteur en diens secretaresse en met de voorzitter van het raad van bestuur in Den Haag. In deze tijd begon de student fel te worden in zijn spraak en houding en legde hen openlijk de casus voor dat er een zware bedenking tegen hen lagen over dat zij studenten weg zetten als verward met als doel hen te ronselen voor terroristische organisaties¹¹. Ze besloten hem te schorsen voor drie maanden. Toen de student vroeg met welke reden kreeg die een half geschreven a4tje met vage verwijten. De student liep boos weg maar keerde om bij de uitgang en maakte het glas van de deur kapot met de hak van zijn voeten. De politie zou komen, maar daar bleef de student niet op wachten. Hij zou het vanzelf wel te horen krijgen.

Het was immers de tweede keer in een paar maanden tijd dat hij in aanraking kwam met politie en justitie. De eerste keer liep hij een paar honderd meter van zijn appartement toen er op een Chinees lijkende man hem met de fiets klemreed en hem toe zat te schreeuwen waarom hij hem uitschold. De psyché van de student deed de man vertellen dat hij spoken zag. Hij had namelijk oordoppen in en had niemand gezien. Laat staan uitschelden. Het kwam tot een schermutseling en de student werkte de man naar de grond en hield hem beet. De student deed zijn best om hem niet pijn te doen. Hij had hem namelijk vaak midden in de stad zien zingen. De man wilde een schadevergoeding omdat er spullen kapot zijn gegaan en zijn kleren gescheurd waren. Later bleek dat hij dat ook bij andere inwoners van de flat had gedaan, ook voor een schadevergoeding.

De student haalde vanwege de ruzie met de vestigingsdirecteur en het gebroken glas zijn dagvaarding na het verhoor bij de politie op in Rijswijk en moest voor de rechter verschijnen. De uitspraak is vergeten en wordt dus in het boek niet benoemd. Bij het Paleis van Justitie was er een groot tekenbord in de cel. Daarop was Maria met haar kind te zien. Een hele mooie tekening en het benoemen waardig.

Het is niet duidelijk of de verwijten vanuit de hogeschool en de privé situatie effect had op de psyché van de student. Hij kreeg zijn bedenkingen bij wat hij op TV zag. In uitzonderlijke gevallen, hiermee wordt de berichtgeving van de aanslagen bedoeld, zag hij mensen die veel op mensen leken uit zijn directe omgeving. Zou het te maken hebben gehad met de fraudezaak of was het anders toeval?

Hij maakte een dossier met een beschrijving van de gebeurtenissen chronologisch op maand geschikt en ondersteunde zijn beweringen met e-mailcorrespondentie tussen hem en de opleidingsmanager en de vestigingsdirecteur. In dat dossier beschreef hij in grote detail hoe hij door zijn hogeschool geronseld werd als terrorist. Dat dossier moet als het goed is nog steeds bij die politieke partij liggen¹². Hij had daarvoor ook al een dossier samengesteld over de fraudezaken in Rotterdam-Zuid en stuurde deze op naar de politieke partij die zich had afgesplitst van de sociaaldemocraten. Die Nederlandse parlementariërs van Turkse komaf wilde de student te woord staan. Daar was de student blij om omdat hij geen gehoor vond bij zijn hogeschool, niet bij zijn voormalige stagebegeleider en ook niet bij de voorzitter van het raad van bestuur. Hij wilde zijn familieleden er niet mee lastigvallen. Het was onbegonnen zaak want ze geloofde hem toch niet. Het kwam eventjes bij hem op om naar de politie te stappen, maar als de gebiedsmanager al niet met de zaak aan de slag wilde gaan dan zou de politie daar al helemaal niks mee willen doen.

Hij overhandigde het dossier aan de politieke partij en deed zijn zegje waarna hij vertrok. Hij werd heel de weg vanaf de metrostation Stadhuis tot aan de vestigingslocatie van die politieke partij gevolgd door een blanke Nederlandse man. De student speelde het spelletje mee en ging op zijn beurt die blanke man volgen. Het was iets onschuldigs, maar een lolletje na maanden van verwijten deed hem goed¹³.

Later toen hij dakloos zou zijn geworden zou hij weer gevolgd worden door een man vanaf Spijkenisse naar Rozenburg, daar waar hij opgegroeid is. Hij werd door een man die hem niet bekend voor kwam lopend achtervolgd tot aan Rozenburg¹⁴. De student had geen geld dus hij was genoodzaakt heel de weg te lopen. Dat was al de zoveelste keer dat die dat had gedaan. Wandelen was een hobby maar de laatste wandelingen waren zwaar.

Een paar maanden later tijdens dat incident op zijn hogeschool waarbij het glas scheurde kreeg hij te horen dat hij voor drie maanden geschorst zou worden. Hij zou zijn hogeschool onder geen enkel beding meer ruimte, tijd en materiaal geven om hem te framen. Bij thuiskomst heeft de student zichzelf van zijn studie uitgeschreven, anderhalf maand voor de diplomering van zijn studie rechten.

Nu was hij een typische student met een typische studentenleven. Sociaal op school en ijverig om zijn diploma te halen. Hij had bijbaantjes maar was in januari van dat jaar ontslagen vanwege een meningsverschil met een collega. Hij had naast zijn huurtoeslag en studiefinanciering geen inkomsten. Op het moment dat hij zich uitschreef van zijn studie verviel zijn recht op studiefinanciering waardoor hij zijn huur niet meer kon betalen. Hij liep al een paar maanden achter met het betalen van het huur. Misschien heeft het dat wel met zijn psyché gedaan. Hij weigerde nog mee te werken aan een bestaan zoals deze door de maatschappij was bepaalt. In plaats daarvan begon hij anderhalve maand voordat hij zich uitschreef van zijn studie wiet te roken. Hij betaalde niks meer en al het geld wat binnenkwam gaf hij uit aan Energy drink en marihuana. Zijn ouders die eenmaal per week langskwamen met boodschappen wilde hij niet meer in zijn huis hebben. Ze mochten van hem niet meer binnen komen. Hij reageerde het af op zijn directe omgeving omdat zij hem niet geloofden. Ze hadden het idee dat hij aan het overdrijven was.

In maart van dat jaar werd zijn deur door de politie stukgeslagen en werd hij meegenomen naar het bureau. Een Officier van Justitie had zijn aanhouding geëist. De student werd meegenomen maar hij zou zijn gevangenschap niet in de cel doorbrengen maar in een psychiatrische kliniek in Den Haag. Weer werd er een terroristische aanval gepleegd. Ditmaal in Tunesië. De krantenkop had de titel: ‘Ik sterf voor Allah’. Een week zou hij daar verblijven want de verwijtingen hadden dusdanige vormen aangenomen dat hij niet meer verward zou zijn maar aan een psychose zou lijden. Althans dat werd hem duidelijk gemaakt na een gesprek van twee minuten met de psychiater. Ook een medewerker van de kliniek was overtuigd dat de student een psychose had. Gelukkig nam de rechter een andere beslissing en mocht hij de kliniek verlaten. Thuis aangekomen zag hij dat zijn deur met een houten plaat was bedekt¹⁵.

De student die bijna was afgestudeerd, plannen had om een eigen onderneming te beginnen en daarna wilde doorstuderen raakte in diezelfde maand dat hij zich uitschreef van school dakloos. Vroeg in de ochtend kwamen de verhuizers aan en belden aan met de mededeling dat ze het bevel hebben gekregen het huis te ontruimen¹⁶. Nog voordat ze binnen waren pakte hij een tas met zijn kleren en stapte uit zijn appartement om er nog een keer terug te keren. Hij dronk eerst een kopje koffie bij de huismeester, rookte een sigaretje en liep daarna naar de plaatselijke supermarkt om zijn horloge te verkopen voor drie sigaretten en een Energy drink en ging daarna naar zijn ouderlijke huis om een deel van zijn kleren af te leveren. Zijn kleren moesten immers ergens worden achter gelaten. Hij bleef daar een half uur om zijn ouders te vertellen dat hij zijn appartement was uitgezet en om te vertellen dat hij een paar dagen naar Duitsland ging. Hij wilde een paar dagen weg uit Nederland want hij was heel erg moe van de afgelopen twee jaar¹⁷.

Via Hengelo reed hij in de trein over de grens naar Duitsland. Hij zou in totaal vier dagen in Duitsland verblijven. Hij kwam laat in de avond aan in een grensplaatsje nabij de grens. Hij had geen idee waar hij was. Heel de avond zou zijn reis duren naar de eerste grote stad over de grens met Nederland. De hemel was helder en de maan was goed te zien met daaromheen een hele grote rondje met licht. Vroeg in de ochtend kwam hij met zijn koffer aan in Munster. Hij stal een Energy drankje bij een tankstation en vroeg bij een lokale bakker voor een gratis broodje en liep de stad door. Hij kwam aan bij de treinstation. Hij twijfelde. Zou hij de trein nemen naar Dortmund of niet? In Munster blijven was geen optie meer. Hij was namelijk een gebouw binnen gelopen en had daar een mevrouw op zijn beste Duits proberen te vragen of er ergens een plek was waar reizigers konden slapen. Zij zei iets wat onverstaanbaar was. Ze ging verder met haar gesprek aan de telefoon want ze had iemand gebeld om te vragen of diegene haar kon helpen met een adres waar de student zou kunnen overnachten. Ze kwam na een halve minuut terug en vroeg of de student om geld vroeg. De student liep weg.

Hij besloot naar Dortmund te fietsen. Bij een immigrante ondernemer vroeg hij om een blikje frisdrank en fietste verder naar het station toe. Hij had gedacht dat hij wel bij een hostel lakens kon vouwen in ruil voor een slaapplek maar dat bleek niet te mogen van de gastheren. Helaas. Hij zette zijn fiets bij het station neer en liep met zijn koffer naar een fastfoodrestaurant waar hij in gesprek raakte met een man. Hij kwam uit een casino en had veel kleingeld bij zich. Een twee euromunt gaf hij als aalmoes aan de student en deelde zijn bakje kipnuggets met hem. Het was druk in de stad want de plaatselijke voetbalclub zou een wedstrijd spelen, maar die was afgelast want er was een aanslag gepleegd op de spelersbus van een voetbalteam. Het was, als ik het me goed herinner, een pijpbom. Het glas lag eruit en er was een gat in de spelersbus geslagen¹⁸. De volgende ochtend stond er groot als krantenkop in het Duits dat de terroristische organisatie heel de mensheid zou doden¹⁹. Later die avond zou hij op het gras gaan liggen nabij het station in de hoop wat slaap te krijgen. De student had geen afdakje kunnen vinden dus hij lag op het veld. Het begon te regenen dus hij pakte de trein naar Essen.

In Essen aangekomen wilde hij naar een kennis van de familie gaan. Helaas wist hij niet waar die kennis woonde dus hij bleef hangen in de buurt van de treinstation. Hij vroeg bij een Donnerzaak een broodje en at die op. Weer lukte het hem niet om slaap te vatten. Hij stapte in de trein naar Koln en kwam aan in het stadscentrum nabij het station. Hij liep naar het oosten van de stad. Hij probeerde weer bij een hostel te slapen. Weer werd hem een slaapplek geweigerd. Hij was verkiezingstijd dus overal zag je bordjes met kandidaten voor politieke partijen. Hij kwam aan bij een moskee. Hij stapte op een man af en vroeg of hij daar een douche kon nemen en misschien een kopje soep kon krijgen. Helaas was de moskee nog in aanbouw waardoor er bepaalde voorzieningen niet beschikbaar waren. De psyché van de student vond het een goed idee om een pan soep en een douche voor reizigers klaar te zetten mochten zij daar van wensen gebruik te maken²⁰.

Hij reed met de trein van Koln naar Düsseldorf en van Düsseldorf naar Frankfurt. Hij kwam aan op het vliegveld en liep een winkel binnen waar hij een broodje stal om op te eten. Hij moest denken aan zijn reis naar Afghanistan. Het was op die vliegveld waar hij een paar jaar geleden eerder was en voor twee weken op vakantie ging naar zijn vaderland. In Frankfurt stapte hij de roltrap op en bleef staan. Voor hem blokkeerden een vijftal Centraal-Aziatische mannen de doorgang op de roltrap. Ze hadden bekende gezichten.

Hij nam in Frankfurt de trein naar Dresden en vanuit daar naar Leipzig. Hij wilde naar zijn nicht toe om daar te vertellen wat hem allemaal was overkomen. Hij wilde in eerste instantie naar zijn oudere nicht maar hij kon zich niet herinneren of ze in Siegen of Giesen woonde, en hij had ook helemaal geen zin om het uit te zoeken. Zijn nicht bleek verhuisd te zijn dus hij ging naar de ziekenhuis waar ze werkt. Daar bleek ze ook niet te zijn. Achteraf gezien was hij helemaal niet zeker of hij wel bij het juiste ziekenhuis was. Hij bracht de avond door op het station en pakte de volgende ochtend de trein terug naar het westen van Duitsland. In de trein naar Maagdenburg viel hij in de achterste coupe in slaap. Hij werd de trein uitgezet omdat hij geen kaartje had en kwam er toen achter dat hij zijn usb-stick met al zijn gegevens van de hogeschool kwijt was. Oh wat stonk hij toen.

Hij kwam aan in Hannover en nam de trein naar Aachen toe. Vanuit daar ging hij de grens over naar Limburg en nam via Heerlen de trein terug naar Rotterdam om vanuit daar weer terug te gaan naar zijn ouderlijke huis²¹.

Hij ging douchen bij zijn broertje waarna hij gevraagd werd beneden te komen. Eenmaal in de woonkamer zag hij dat zijn ouders en zijn overige familieleden er ook waren. Later kwamen er artsen binnen van de wijkteam of iets in die trant. Samen zijn ze een gesprek aangegaan. De student probeerde de artsen te vertellen dat er een verschil zit in vrije wetenschappelijk onderzoek en politieke economie²². Dit zei de student naar aanleiding van de fraudezaak van een jaar geleden. Die fraudezaak en andere strafbare feiten zoals smaad, laster en verduistering bleef hem namelijk nog steeds volgen. Een maand eerder was de student al voor een week opgenomen geweest in een psychiatrische kliniek. Dit keer werd hem medegedeeld dat er een inbewaringstelling was uitgegeven door een wethouder van de gemeenteraad in Rotterdam. Hij zou naar de Delta psychiatrische kliniek in Poortugaal worden overgebracht met een ambulance²³.

Zijn lippen waren na een vierdaagse bezoek aan Duitsland uitgedroogd en opgezwollen en hij had alleen zijn koffer nog bij zich.

¹ Boek: De Edele Koran – Soera de Koe vers 6

² Boek: De Edele Koran – Soera de Koe vers 7

³ Boek: De Edele Koran – Soera de Koe vers 34

⁴ Boek: De Edele Koran – Soera de Koe vers 11

⁵ Boek: De Edele Koran – Soera de Koe vers 9

⁶ Boek: De Edele Koran – Soera de Koe vers 10

⁷ Boek: De Edele Koran – Soera Yusuf vers 10

⁸ Boek: De Edele Koran – Soera de Koe vers 83

⁹ Boek: De Edele Koran – Soera de Koe vers 3

¹⁰ Boek: De Edele Koran – Soera de Koe vers 41

¹¹ Boek: De Edele Koran – Soera de Koe vers 76

¹² Boek: De Edele Koran – Soera de Koe vers 53

¹³ Boek: De Edele Koran – Soera de Koe vers 166

¹⁴ Boek: De Edele Koran – Soera de Koe vers 167

¹⁵ Boek: De Edele Koran – Soera de Koe vers 159

¹⁶ Boek: De Edele Koran – Soera de Koe vers 84

¹⁷ Boek: De Edele Koran – Soera de nachtreis vers 1

¹⁸ Weblink: https://www.ad.nl/dossier-explosies-bij-spelersbus-dortmund/politie-zoekt-naar-vluchtauto-aanslag-borussia-dortmund~ad3d517a/ - aanslag spelersbus Dortmund.

¹⁹ Boek: De Edele Koran – Soera de Koe vers 21

²⁰ Boek: De Edele Koran – Soera de Koe vers 215

²¹ Boek: De Edele Koran – Soera de Koe vers 218

²² Boek: Karl Marx – Het Kapitaal.

²³ Boek: De Edele Koran – Soera de Koe vers 217

Koh-e-Zoor en de Berg Thoer.

De eerste keer dat hij werd opgenomen in Den Haag bleek na onderzoek in het medische dossier dat de politie bij de student op zoek was gegaan naar vlaggen, foto’s of aantekeningen en of deze terug te leiden waren naar een terroristische organisatie, zo bleek te lezen in het dossier. Dit bleek niet het geval te zijn.

De student stelde dat Koh-e-Zoor op twee wijze opgevat kan worden. Letterlijk betekent het de berg der afgunst of de berg der kracht. Het woord en de term is dan letterlijk vertaald uit het Afghaans. Veel gebeurtenissen en praktijken zijn voor iedereen makkelijk te zien en te herkennen maar vaak ontbreekt het aan uitleg waardoor we het fenomeen wel zien maar er moeilijk uitleg aan kunnen geven.

Wat hem bij binnenkomst op de afdeling Blaak opviel was dat de mensen die daar waren opgenomen enigszins op zijn directe omgeving leken of dat moesten voorstellen. Dit was ofwel in uiterlijk of wel in gedragingen. Misschien moesten die mensen op een subtiele wijze een bepaalde boodschap aan hem overbrengen. Een boodschap van mensen op sociaal hoge posities. Hij had geen idee waar het over ging maar hij had het vermoeden dat hij het wel zou zien. Zou het te maken hebben gehad met de fraudezaak? Hij verbleef daar in totaal 46 dagen en leerde veel medepatiënten op een oppervlakkige wijze kennen. Zo ook een man die op de oudste oom van de student leek. En een andere man die op zijn andere oom leek. En een man die op zijn neefje leek. En een ernstig zieke vrouw die op dezelfde manier hoestte als zijn moeder. Alsof ze misselijk was en moest kokhalzen van de mensen om haar heen en de systeem waarin ze verzeild was geraakt. Wat wel duidelijk was is dat de vrouw nooit in een psychiatrische kliniek, waar de student ook verbleef, had mogen zijn. Daar was ze veel te ziek voor en de hulp die ze had moeten krijgen was niet te vinden in de psychiatrische kliniek. De student gaf haar zijn riem omdat haar broek heel de tijd afzakte. Later kwamen er nog drie vrouwen. Dit waren de werknemers of verzorgers die zorg moesten dragen aan de patiënten. Zij leken op zijn nichten alleen ze waren wat bruiner²⁴. Een tijd later zag hij een persoon met dezelfde naam op TV verschijnen

Het was de maand voor de ramadan. In mei zou de ramadan beginnen. Het was rond die tijd dat de student heftige dromen kreeg hoe hij in Saudi-Arabië, of een ander streng Islamitisch Arabisch land, was opgesloten. Een man viel bewusteloos in de rokershok. Hij kwam aan in een groot hal met een stuk papier in zijn hand op zoek om iets op te schrijven. Het was alleen niet duidelijk wat hij zou moeten schrijven en waar hij op moest letten. Hij was paniekerig op zoek naar iets. Wat was niet duidelijk. Zijn droom was afgelopen en hij werd wakker. Hij ging in de grote kamer zitten waarin iedereen zijn maaltijd nuttigde en waar ook de TV stond. Hij ging zitten en een man die heel de tijd heen en weer liep pakte twee waterkannen waar siroop in was gegoten. Hij deed net of hij dat water over de student heen wilde gieten. De student gaf geen kick en bleef voor zich uit staren nadenkend over de droom die hij zojuist had. Het was diezelfde man die heel de tijd riep dat hij een terroristische aanslag wilde plegen²⁵. Later was in de krant te lezen dat de minister-president van Nederland stelde dat er een persoon was maar die geen straf zou ondergaan. Zouden ze psychiatrische patiënten in een psychiatrische kliniek nadoen? Zou dat politiek zijn? Zou het te maken hebben met de fraudezaak of zou het ze gaan om zijn ondernemingsplan?

Er was een Zweedse man die enigszins in zijn gedragingen op zijn oudere Duitse neef moest lijken. Hij was nogal chaotisch in zijn doen en laten. Hij sliep heel de tijd. Voor het eten moesten ze altijd een moment stilte in acht nemen om God te bedanken voor de maaltijden. Het waren Rooms-Katholieken dus ze eindigden hun moment stilte met goede bekomst²⁶. De Zweedse man antwoordt: ‘thanks, I appriciate it’ waarna de student in gelach uitbarstte. De volgende ochtend was er in de krant te lezen dat er heel wat opnamemateriaal over de student was en dat hij moest oppassen met wat hij grappig vond. Zou dat weer toeval zijn? Hij was als enige van de patiënten moslim en hij vond hun manier van rituelen voor het eten eigenaardig. Ze waren namelijk allemaal heel erg stil en in opperste concentratie. Sommigen van hun hadden hun ogen dicht tijdens het bidden en een negroïde man vond het wel grappig om vijftien centimeter van zijn bord vandaan te blazen naar zijn eten. Hij had ook een yogamatje en de kledingstijl was ongeveer hetzelfde als de student. De schoenen in ieder geval. Ze waren de student in al zijn facetten na aan het doen. Alsof ze hem wilden vernederen of hem wilden intimideren. De negroïde man gaf de student een zacht tikje tegen zijn kin waarna de student langzaam rook uitblies in de richting van de negroïde man. Dat tikje is belangrijk. Want de duivel kreeg ook uitstel totdat aan het bazuin werd geblazen. De student zou de duivel zijn omdat hij niet mee wilde werken aan fraude, of zou dat met iets anders te maken hebben? Op TV kreeg je te horen dat het een man was die problemen had met zijn financiën. Dat had eventueel zijn gedrag kunnen verklaren. Hij zou betaald kunnen hebben gekregen om zich zo te gedragen. Of zou de informatie vanuit de verslaggever op tv weer toeval zijn?

Het was namelijk de zoveelste keer dat er toevallig iets gebeurde waarna het uitvergroot en overdreven op TV kwam. Al sinds zijn tijd dat hij nog een eigen appartement had, met de aanslagen overal in Europa en ook zijn onderwerp van zijn afstuderen. Alsof hij gevolgd werd door journalisten. Misschien probeerden ze hem daarom wel aan te praten dat hij verward was en later aan een psychose zou lijden, maar de laster en verwijtingen werden erger²⁷.

In gesprek met de arts kwam hij erachter dat ze hem nu niet meer van verwardheid beschuldigden maar van een kortstondige psychose. Toen hij vervolgens, in samenspraak met de arts, besloot om langer opgenomen te blijven om op die manier aan het onderzoek mee te werken om er zeker van te zijn dat hem niets mankeerde, kreeg hij te horen dat het niet een kortstondige psychose ging maar een langdurige psychose. Een kortstondige psychose duurt nou eenmaal niet langer dan een paar dagen. Hij was daar inmiddels al een paar weken. In een van die gesprekken werd hem gevraagd of hij zich niet wilde verantwoorden voor een groep psychiaters. Die arts was helemaal de weg kwijt en toen hij door de student er op werd aangesproken kreeg hij te horen dat hij aan grootheidswaanzin leidde. Iets wat niet te begrijpen was. Hij had toch een psychose?

Het was rond die tijd dat er weer een rechter langskwam om te bepalen of de student op dusdanig wijze ziek was dat de IBS zou worden omgezet in een rechterlijke machtiging. De student had er meerdere malen bij de arts op aangedrongen dat niet te doen omdat hij juist het slachtoffer was. Hij wilde niet meewerken aan fraude en zijn ondernemingsplan was van hem afgepakt door zijn voormalige stagebegeleider. Hij probeerde zijn beweringen kracht bij te zetten door te stellen dat het ook op het publieke omroep was verschenen. De gemeenteraad had er 3.8 miljoen voor vrijgemaakt. Niemand die naar de student luisterde, zelfs zijn toegewezen advocaat niet. Zijn IBS werd omgezet naar een rechterlijke machtiging. Later zou hij op de televisie een advocaat te zien krijgen die precies hetzelfde naam had als zijn advocaat. Zou het toeval zijn?

Hij kreeg van een van de verzorgers te horen niet zijn medicijnen in te nemen. De student zag er zelf ook het nut er niet van in omdat hij niet ziek was. Desalniettemin snapte hij niet dat er Nederland gezonde mensen medicijnen werden toegediend. Hij vroeg aan de arts waarom ze dat deden. Hij kreeg geen antwoord terug²⁸. De verzorgers probeerden de student op subtiele wijze een boodschap duidelijk te maken. Ze sloten hun ene oog terwijl ze de andere oog openhielden. Dit is koh-e-zoor; een negatieve koh-e-zoor.

Er waren ook andere gedeelten in de psychiatrische ziekenhuis. De student had de ruimte gekregen om het pand door te lopen en kwam zo aan bij een andere afdeling in het ziekenhuis. Ook daar waren weer patiënten die toevallig veel op zijn familieleden en voormalige vrienden leken. Met een Afghaanse meisje raakte hij in gesprek over ariërs en hun afkomst. Zij dacht dat ariërs alleen uit Europa kwamen, maar de student wees haar erop dat het een misverstand was en dat Afrikanen ook Ariërs waren²⁹. De student moest denken aan een vriendschapsverzoek die hij kreeg op een sociale media kanaal een paar jaar geleden. De profiel bestond uit veel foto’s met teksten in het Arabisch en brunette gekleurde vrouwen. Hij wees de vriendschapsverzoek af omdat de eigenaar van de profiel hem niet bekend voor kwam. Even vroeg hij zich af of de twee zaken verband met elkaar hadden, maar dat zou veel te ver gezocht zijn. Het zou toch niet al jaren geleden bedacht zijn? Hij herpakte zich en ging verder met het gesprek. De medepatiënt van de student sprong over naar het onderwerp cocaïne. Even leek het er op dat ze cocaïne had aangenomen in ruil voor een paar weken opname in de psychiatrische inrichting. Er was ook een andere man met een rood baardje. Zijn familieleden waren helemaal gek van cocaïne, zo leek het. De naam van de grootste cocaïnehandelaar stond op zijn jas geprent en hij leek het stoer te vinden. Er waren twee tafels en hij wilde de tafels tegen elkaar zetten zodat iedereen aan één tafel zou eten maar de tafels werden zo gezet dat ze een puntvorm vormden. Later zou in de krant een artikel te lezen zijn waarin de minister-president iedereen een puntje cocaïne beloofde.

Er was ook een jongere vrouw van een jaar of 20. Zij leek het leuk te vinden om de student uit te schelden zonder reden.

Later zou de student haar nog een keer in de psychiatrische inrichting te zien krijgen. Dat zou twee jaar later zijn³⁰.

Even kwam het bericht dat ze alles in de psychiatrische inrichting aan het opnemen waren om de situatie van de student na te spelen. Koh-e-Zoor zou een oosterse benaming voor identiteitspolitiek kunnen zijn³¹. Het doel van identiteitspolitiek lijkt er op om de persoon in kwestie zoveel mogelijk pijn te doen, te vernederen en te intimideren. Politici en private personen die aan identiteitspolitiek doen lijken een leegte in hun leven te ervaren. Veel van hen willen alles nabootsen. Ze willen ervaren wat de persoon in kwestie ervaart. Ze willen zijn status, kennis en zelfs gevoelens ervaren om dit vervolgens tegen hem te gebruiken. Samen met medekompanen spelen ze zijn omgeving na. Dit kan zo ver gaan dat hun haat en afkeer naar een persoon hen er toe aanzet anderen pijn te doen die niets met de situatie te maken hebben. Identiteitspolitiek zou zijn oorsprong kunnen vinden in de psychiatrie. Kenmerkend aan identiteitspolitiek is dat het op een gegeven moment een heel eigen leven gaat leiden. Smaad en laster zijn negatieve bijkomende symptomen van identiteitspolitiek. Identiteitspolitiek is iets voor bekrompen geesten die een ander niets gunnen. Koh-e-zoor heeft dezelfde uitwerking op mensen als diegene die aan identiteitspolitiek doen.

Personen die zich associëren met koh-e-zoor zijn te herkennen aan symbolen die ze met hun handen uitdragen. Meestal doen ze een driehoek na met hun handen. Je ziet dit bijvoorbeeld veel bij journalisten en de bondskanselier van Duitsland. Niemand van hun heeft ooit uitgelegd wat het betekent. Dus dit is enkel een theorie.

Na 46 dagen werd hij weer overgeplaatst naar Den Haag omdat zijn behandeling daar was begonnen³². Terug in Den Haag verbleef hij op de afdeling waar hij tijdens de eerste opname ook verbleef. De student bevond zich in een benarde situatie. Hij moest de psychiaters zo ver krijgen dat ze begrepen dat hij geen psychose had, geen grootheidswaanzin had en niet verward was. Ze leken het echter maar niet te begrijpen en ze bleven maar herhalen dat de student een gevaar was voor zijn omgeving. De artsen namen elkaar ook niet serieus. De ene psychiater vond dat hij medicijnen in moest nemen vanwege zijn psychose. De onafhankelijke psychiater vond dat er geen sprake was van een psychose en had om die reden dwangmedicatie ook afgeraden. Dwangmedicatie had namelijk geen enkele wettelijke doelmatigheid³³. In Poortugaal had hij zijn vrijlating onder voorwaarden afgewezen. In Den Haag kwam hij daar echter op terug omdat hij geen andere uitweg zag om de kliniek te verlaten. De broertje van de student kwam ook 1 keer langs op de kliniek. Daarvoor hadden ze vaak via de telefoon ruzie gehad. De familieleden van de student waren namelijk van mening dat hij aan een psychose leed door zijn cannabisgebruik, maar dat klopte niet. Hij had immers in bijna 6 maanden tijd maar twee hash-joints op en hij voelde zich niet anders dan normaal. Tijdens zijn bezoek vond er ook een gesprek plaats tussen de student, diens broertje en de behandelende arts. Een medewerker van de kliniek zat er ook bij. De behandelende arts had een rode pen in haar handen en keek de broertje van de student aan. Ze waren immers in gesprek en de broertje van de student kon eindelijk zijn zegje doen. In plaats daarvan barstte zijn broertje in tranen uit en verklaarde aan de arts dat hij alles had gedaan. Wat hij precies had gedaan was niet duidelijk. De student zat naast hem en keek hem verbaasd aan vanwege de hevige emotionele bui die uit het niets kwam. In de binnenplaats tijdens het gesprek met zijn broertje vroeg hij de student op te houden en dat hij alles kan verpesten. De student begreep niet waar hij mee moest ophouden en wat hij kon verpesten. Later zou hij vertrekken op zijn scooter terug naar zijn woonplaats. De student bedankte hem op een sarcastische manier voor zijn zorgzaamheid maar hij boog zich weg en vertrok.

Hij heeft ook tijdens zijn eerste opname geprobeerd te ontsnappen uit de kliniek. De eerste keer ging hij vanuit de kliniek naar zijn tante toe maar zij bleek niet thuis te zijn. Daarna ging hij weer naar een andere tante maar zij bleek ook niet thuis te zijn. Vervolgens is hij naar een voormalige vriend van hem toe gegaan waar hij aanbelde en de moeder van die vriend opendeed. De student kwam alleen even hallo zeggen. Toen hij wegliep zei hij een anekdote hardop, maar dit zei hij wel op een sarcastische manier. De anekdote ging als volgt: er waren eens een paar mensen en ze vroegen Mohamed de Profeet wat op de eerste plaats komt. Mohamed antwoorden: God. Ze vroegen aan hem: wat komt daarna. Hij zei je: je moeder. En daarna? Hij antwoordde: weer je moeder. En daarna? Hij antwoordde: weer je moeder. En daarna? Hij antwoordde: je vader. De echte versie had hij een aantekening van gemaakt en heeft geen sarcastische ondertoon en is gedetailleerder.

Hij is toen heel de weg naar Leiden gaan lopen waarna hij uitkwam bij Leiden Centraal. Daar pakte hij de trein naar Amsterdam. Hij heeft zijn rugtas met al zijn aantekeningen in zijn tas gestopt maar hij had geen koffer met kleren bij zich. Heel de avond heeft hij rondgelopen en tijdens zijn wandeling door Amsterdam kwam hij een voorgedraaide jointje op de grond tegen. Hij raapte die op en rookte hem op. Toen hij stoned werd moest hij snikken van verdriet. Marihuana had op dat moment een helende werking op hem omdat hij zijn gevoelens losliet. Vroeg in de ochtend vertrok hij weer naar zijn ouderlijke huis maar bij binnenkomst was alleen een goede vriendin van zijn moeder thuis. Hij zei hallo en ging zich douchen om op de zolder in slaap te vallen. Hij werd door twee politieagenten gewekt maar in plaats van mee te lopen naar beneden ging hij naar de kamer van zijn broertje waar hij aan de politieagenten half slapend vroeg waar hij moest slapen. Hij wist niet waar hij moest gaan liggen omdat hij geen huis meer had en nergens naartoe kon. Hij werd in de politiebus geladen en werd naar de kliniek gebracht. In de achtertuin lieten de politieagenten nog wel een zakje wiet vallen. Dit zou hij later van zijn vader te horen krijgen. Echter had hij geen inkomsten en dus geen geld. Hij kon die zakje wiet dus nooit hebben kunnen kopen.

De Bijbel schrijft dat Eva zwanger werd en dat Kaïn werd geboren. Daarna werd Abel geboren, zonder dat er melding wordt gemaakt van zwangerschap. Kaïn, de oudste van de twee, was landbouwer; Abel was schaapherder. Kaïn doodde zijn broer, omdat God Abels dieroffer wel aannam, maar het offer van Kaïn, een deel van de oogst van het land, niet. In afbeeldingen wordt vaak getoond dat de rook van Abels offer opstijgt en de rook van Kaïn niet. Hoewel jaloezie voor de hand ligt, vermeldt het verhaal geen reden voor de broedermoord, noch voor Gods voorkeur.

God vraagt Kaïn waar zijn broer is, waarop deze antwoordt met "Ben ik mijn broeders hoeder?" Om zijn daad wordt Kaïn door God vervloekt en verdoemd tot zwerven³⁴. Desondanks brengt God op Kaïn een "teken" aan, zodat niemand hem kwaad zal doen. Zijn eventuele moord zal zevenvoudig worden gewroken, belooft God. Kaïn trekt naar het land van Nod ("het Land van Zwerf"), ten oosten van Eden"³⁵ nod is de stam van het Hebreeuwse werkwoord voor "zwerven", dus hier wordt niet een land maar de doelloosheid aangeduid waarmee Kaïn aanvankelijk de wereld in trok. Volgens het boek der Jubileeën stierf Kaïn in het jaar 931, dus een jaar na zijn vader Adam. Hij verongelukte doordat zijn stenen huis boven hem instortte. Zo stierf Kaïn op dezelfde manier als Abel, want hij had Abel met een steen gedood.

Zouden het feit dat Kaïn landbouwer was en het zwerven van de student en de zakje wiet met elkaar verband houden³⁶?

De tweede keer ontsnapte hij weer en ging naar zijn ouderlijke huis. Hij liep weg tijdens een wandeling met een van de begeleiders. Toen hij thuis aankwam verwachtte hij al dat hij door de politie meegenomen zou worden. Even later kwamen ze op de stoep aanrijden maar de student zag dat en ging via de achterdeur weer weg. Hij rende een rondje en verstopte zich in de bosjes. Hij had 40 euro meegenomen want in de kliniek probeerden ze hem afhankelijk te maken door hem de basisbenodigdheden te onthouden. Hij had geen shampoo en geen tandenborstel. Hij zag er onverzorgd uit en je kon zeggen dat hij tijdens zijn periode in de kliniek als gevangene werd verwaarloosd. Hij werd buiten de bosjes onder toeschouwers in de politiebusje geplaatst en weer naar de kliniek gebracht. Een van de politieagenten vond hem een lekker ding. Maar ze waren toch vriendelijk joh. Je had het moeten meemaken.

Een tijdje later zou hij onder voorwaarden met ontslag gaan. In al die tijd heeft hij geen enkele keer medicijnen ingenomen en in zijn voorwaarden stond dat hij zich moest melden aan de zoutkeetsingel. Daar was de ambulante afdeling van de kliniek namelijk te vinden. Zijn begeleider leek opvallend veel op een figuur van een reclame van een kleinere bank. Het zal wel weer toeval zijn, dacht hij op dat moment. Hij is zoals dat in zijn voorwaarden stond bij de ambulante hulpverleners langs gegaan en ontmoette een andere arts. Hij begon over het feit dat de student ruzie had met zijn broertje. Een beetje een merkwaardige uitspraak want welke broers hebben nou geen ruzie, zo beredeneerde de student. Het was ongemakkelijk dat een arts die niet bekend was met de situatie zulke uitspraken deed over persoonlijke interacties in de relationele sfeer tussen twee broertjes.

In augustus mocht hij uit de kliniek vertrekken. Hij had geen studie meer, geen baan, geen huis en was compleet afgezonderd van de rest van zijn kennissen, familieleden en voormalige vrienden. Er zat niets anders op dan naar zijn ouderlijke huis te gaan. Hij zou daar drie maanden verblijven en zou in contact komen met de instanties die over daklozen in Den Haag gaan. Hij kreeg via zijn contactpersoon een postadres en daar bleef het bij. Hem werd aangeboden een daklozenuitkering te nemen maar dat wees hij af. Iets met zijn waardigheid. De jongen die een half jaar geleden op het punt stond om zijn diploma te halen en een bedrijf wilden beginnen moest nu van een daklozenuitkering leven. Hij bedankte daarvoor. Hij verbleef drie maanden bij zijn ouderlijke huis terwijl hij twee weken kreeg om alles te regelen. Helaas was een postadres ook het enige wat te regelen viel. Hij werd met niks geholpen en kreeg geen begeleiding bij het verdere verloop van zijn reis.

In november van dat jaar kreeg de student ruzie met zijn vader waarna zijn vader de politie belde. De politie kwam binnen maar in plaats van de ruzie te sussen werd de student medegedeeld dat hij nog een gevangenisstraf had openstaan en dat hij mee moest. Voor welke strafbare feit de student nog een openstaande gevangenisstraf had was niet duidelijk. Hij moest maar zelf een advocaat zien te regelen om zijn onschuld te bewijzen, maar hij had niets. Hij werd zoals de anderen gevangenen in een hok gestopt en vernederd door zich uit te kleden. Hij werd met een bajesklant in een dubbele cel gestopt. Die jongeman was al vaker in aanraking geweest met politie en had al vaker vastgezeten in Alphen aan de Rijn. Hij moest een overleden vriend uit de tijd van de jeugd van de student voorstellen. Het was echter een drugsverslaafde en kreeg methadon voorgeschreven tegen zijn heroïneverslaving. In totaal zou hij twee weken zitten waarna hij werd vrijgelaten.

Na zijn vrijlating ging hij terug naar zijn ouders die op de markt werkten. Zij wilden hem niet meer in huis en hadden om die reden zijn kleren met een kussen en een bodywarmer meegenomen en hebben dat aan hem gegeven. Het was inmiddels al winter en de temperatuur ging naar beneden. Hij ging terug naar zijn voormalige flat. Daar waar hij een appartement had. Hij zou echter niet de deur openen en op een bed slapen maar onderaan de trap op de begane grond. Samen met een voormalige buurman liep hij de stad door en bij terugkomst hadden ze een matras gevonden. Deze nam de student mee. De negroïde buurman had alle deuren van de flat geopend zodat de student niet overal aan hoefde te bellen. Hij bracht twee Energy drink en een beetje marihuana mee die ze met zijn tweeën in de machinekamer van de flat oprookten. De aankomende twee weken zou hij op straat slapen en in casino’s snoep en broodjes eten.

Na die twee weken ging hij weer naar de markt toe om zijn ouders op te zoeken. Hij probeerde zich niet te laten isoleren dus hoeveel ruzie hij ook met zijn directe familieleden had, hij bleef contact opzoeken met zijn ouders. Ook omdat hij ze miste. Hij vroeg of hij weer naar huis kon komen. Dit mocht, maar wel onder de voorwaarde dat hij zijn medicijnen zou innemen. Hij stemde daarmee in. Echter kreeg hij na een maand weer ruzie met ze omdat hij niet snapte waarom hij medicijnen in moest nemen. Hij mankeerde toch niets. Dwangmedicatie had ook geen wettelijke doelmatigheid, zo stelde de psychiater. Hij werd weer het huis uit gezet. Hij nam zijn spullen en de ov-chipkaart van zijn zusje mee en ging daarmee naar Spijkenisse om vanuit daar weer naar Den Haag te gaan. Ditmaal zou zijn verblijf op straat langer dan twee weken duren. Hij werd in contact gebracht met een stichting die daklozen een kopje soep en een warme douche aanbied. Precies zoals hij bij die moskee in Koln een paar maanden eerder om had gevraagd. Daar kon hij douchen en eventueel gebruik maken van de voorzieningen zoals een warme maaltijd rond de middaguur. Het was precies diezelfde plek waar hij een postadres had. Echter maakte hij daar geen gebruik van en at niet mee. Hij wilde niet³⁷.

Voor zijn tijd in de gevangenis van Vught had hij de Koran bij een Bibliotheek geleend en deze had hij bij zich toen hij gearresteerd werd. Het was toen hoogseizoen handgebaren maken op televisie en hij herinnerde zich een vers in de koran waarin wordt opgedragen zoals de mensen te geloven³⁸. Hiermee wordt bedoeld dat men de gebruiken van de regio of land waarin ze wonen en werken moeten nadragen. Men moet bijvoorbeeld in de rimboe de gewoontes van een bosbewoner beheersen omdat het anders moeilijk overleven wordt, maar ook de taal van de mensen spreken wanneer men bijvoorbeeld God prijst. In landen met een groot christelijk en joods gehalte zoals Nederland en Marokko is het raadzaam om God niet Allah te noemen en geen Allahamdullilah te zeggen maar ‘alle lof komt toe aan God’.

Hij vroeg zich af of de driehoek hun geloof is. De student had in zijn derde collegejaar een artikel voorbij zien komen op zijn prikbord op Facebook. Hij reageerde daarop en besloot een afspraak te maken om met die mensen eens te praten. Vroeger toen alles nog goed was en toen hij vaak op straat hing, toen hoorde hij wel eens verhalen en theorieën voorbij komen over hoe die organisatie de wereld beheerste en hoe die organisatie zijn tentakels over de banken-, muziek- en filmindustrie had verspreid. Hij wist niet wat er toentertijd van waar was dus dit was een uitgelezen kans om meer informatie van de mensen zelf te horen. Hij werd uitgenodigd bij een open dag van de Loge in Den Haag en sprak met een Indonesische man. Die man stelde dat het een nette herenclub is en dat ze geen Holleeders of mensen van de CIA willen hebben. De student stelde hem gerust en vertelde hem over de artikel van de open dag die hij op Facebook voorbij had zien komen.

De student raakte met hem in gesprek en vertelde hem dat hij er een aantal jaar over heeft gedaan alvorens hij zijn besluit had genomen om zich bij de organisatie te voegen. De student vroeg hem waarom het zo lang heeft geduurd maar hij kreeg daar geen duidelijk antwoord op. Het gesprek duurde ruim een uur voordat de man de student voldoende vertrouwde om hem rond te begeleiden in de Loge. Hij kwam aan in een blauwe kamer waarin hem de rituelen werd uitgelegd. Hij kwam aan in een andere kamer, een rode kamer, en daar viel hem op dat de energie intenser was dan die van de blauwe kamer. Alsof daar dingen gebeuren die voor de buitenwereld afgeschermd moeten worden. Hij sloot het gesprek af en kreeg twee kaartjes mee. Hij mocht kiezen. Waaruit de keuze bestond weten we niet meer. Er werd een volgende afspraak gemaakt voor een volgende ontmoeting. Hij dacht aan de mensen die daar bijeen waren. Het waren blanke oude mannen van een jaar of 50/60. Ze oogden alsof ze maatschappelijk hoger op de ladder zaten dan de gemiddelde Nederlander.

De volgende afspraak was bij een lid van de organisatie thuis. Daar waren nog twee anderen bij waardoor ze in het totaal op drie mensen uitkwamen. De student kreeg vers gemaakte brood opgediend tijdens de lunch en ze spraken met elkaar over elkaar en over de organisatie. De student vertelde de man dat hij rechten studeerde en bezig was met zijn majors en minors en dat deze een internationaal, sociologisch en politiek karakter hadden. De man hoorde het aan en vertelde wat over de organisatie. Het is moeilijk om het allemaal weer naar boven te halen omdat er veel werd gezegd tijdens dat gesprek. De man vertelde over de driehoekvorm en wat deze precies inhield. Feitelijk is het een manier om geld te verdienen voor de mensen die aan de top staan. De leden in de lagere rangen investeren veel in de leden in de hogere rangen. De student dacht aan zijn eerste gedachte toen hij zich aanmeldde bij de organisatie. Hij dacht dat het wel een uitgelezen kans zou zijn om te netwerken om vervolgens dat bedrijf op te zetten. De student liep al enkele jaren met het idee om die onderneming te beginnen.

Ineens kwam bij hem de herinnering van een vriend uit zijn jeugd voorbij. Hij was verstrikt geraakt in zo´n organisatie waardoor hij al zijn geld en auto en dergelijke had verloren. Dat was ook een driehoeksverhouding net zoals het bedrijf ASN of iets dergelijks. De jeugdvriend van de student handelde echter in koffie en had een superieure boven zich en een medekompaan naast zich. Precies zoals in een driehoek. Achteraf gezien was het oplichting want om geld te verdienen moest je mensen vinden die hetzelfde willen doen in dezelfde verhouding met hetzelfde product. Daarnaast zat je vast aan een soort abonnement en moest je een bepaald bedrag naar je meerdere overmaken om je account, want die kreeg je er ook bij, te laten blijven activeren. Deed je dat bedrag niet betalen dan deactiveerde je account en was je je hele investering kwijt. Bij die jeugdvriend van de student resulteerde dit in een bijna faillissement.

De uitleg van de lid van de Loge deed de student verbazen. Na een tijdje raakten ze uitgepraat waarna de student de mannen een hand gaf en hen bedankte voor hun gastvrijheid. In de tram zat hij nog na te denken aan het verhaal van de man.

Later zou hij nog een afspraak hebben waarbij een hele groep mensen bij aanwezig was. Dat was de laatste ontmoeting alvorens een dossier werd opgestuurd met allemaal vragen die men moest invullen om daadwerkelijk lid te mogen worden. Er waren bij die laatste ontmoeting in de blauwe Loge ook vrouwen bij aanwezig. Zij waren van de vrouwelijke tak genaamd de weefsters. De man had duidelijk een hogere rang binnenin die organisatie. Hij moest denken aan een filmpje wat hij op het internet had gezien. In dat filmpje, wat opgenomen was in een Loge in Turkije, zag je hoe een groep mannen met getrokken zwaarden naar een aspirant-lid wezen terwijl de man geblinddoekt was. Bij het afdoen van zijn blinddoek zag hij dat hij omringd was en dat hij geen ander weg had dan zichzelf aan te melden³⁹. Zou dat hun werkwijze zijn dacht de student. Mensen van hen afhankelijk maken en hen dan gebruiken voor de belangen van een organisatie? In een ander filmpje zag je hoe drie ogenschijnlijk nette heren in een Loge aan het kijken waren naar een vrouw die haar benen open had en een soort striptease uitvoerde, maar deze hield haar kleren aan⁴⁰. De student moest er niet aan denken om zichzelf bloot te geven aan onbekenden om vervolgens gechanteerd en gebruikt te worden voor de belangen van de organisatie en zelfs pooier van zijn eigen vrouw te worden. Alhoewel hij vrijgezel was en geen vriendin had moest hij er niet aan denken om zijn vrouw zo aan te bieden in ruil voor diensten en goederen.

Ze waren met een groep binnengekomen en uiteindelijk werd er aan de hand van een kort gesprek besloten wie er mocht blijven en wie mocht gaan. Er waren ook twee andere mensen bij en ze waren afkomstig uit Afghanistan. De vader en zoon waren samen naar de afspraak gekomen en de jongen had zich duidelijk niet goed geïnformeerd, zo viel het de student op. Zijn vader sprak ook maar gebrekkig Nederlands. Dit viel duidelijk niet goed in de smaak bij de man die het gesprek leidde want ze kregen het bericht dat ze geen lid mochten worden. De vader en zoon stapten op en de student kreeg te horen dat de leden nog samen een biertje of een wijntje zouden drinken. Het viel de student op dat er een man was die duidelijk joodse gelaatstrekken en kledingwijze had. Misschien had de organisatie wel zijn grondslagen uit de jodendom dacht de student. Het was een informele sfeer waarbij verteld werd dat de organisatie niet moeilijk doet welke religie een lid aanhangt. Het doel van de organisatie is om, door middel van gesprekken met elkaar, te werken aan jezelf.

Dat was de laatste keer dat de student de Loge uitstapte. Op de terugweg dacht hij aan alles wat er besproken was en hoe die vader en zoon waren afgewezen. Hij moest denken aan die filmpjes en besloot om nogmaals goed na te denken over of hij lid zou worden of niet. Uiteindelijk stuurde hij tijdens zijn stageperiode bij het ondernemersloket een e-mail waarin hij op een subtiele wijze duidelijk heeft proberen te maken dat hij geen lid zou worden. De student was tot een conclusie gekomen dat de leden binnenin die organisatie hun ziel hebben verkocht aan de duivel in ruil voor een netwerk, voor een baan en een achterban. De student bedoelde met hun ziel verkopen met dat ze alles op tafel moesten leggen, met als drogredenen dat ze aan zichzelf werkten, en er vervolgens mee gechanteerd zouden worden⁴¹. Geschiedenis zal uitwijzen of dit de waarheid is of dat de student zich in hun vergist heeft.

Zou de driehoek hun geloof zijn dacht de student in de gevangenis van Vught. Als de Koh-e-Zoor, de berg der afgunst of de berg der kracht, hun geloof is en de driehoek het symbool is waar zij voor staan dan moet er ook een keerzijde aan zitten. Die keerzijde is belangrijk omdat dat hun beweging of geloof kan bevestigen. Hij ging op onderzoek uit en kwam aan bij de Afghaanse ambassade in Den Haag aan de Laan van Meerdervoort. Hij stapte binnen en moest denken aan een ruzie die hij met een dakloze had in dezelfde straat. Die dakloze schreeuwde hem toe dat hij Nederlander was met als doel dit te projecteren op de student. De student had het echter door en antwoord dat hij geen Nederlander was maar uit Afghanistan komt. De student had dartpijlen in zijn hand en wilde met de punt van de dartpijlen zijn nek treffen.

Hij wilde de Koh-e-zoor, de berg der kracht gebruiken om zichzelf naast een journalist te plaatsen en hem op die manier vrij te pleiten van misdaden waarvan hij werd verdacht. Later zou blijken dat hij daar niet sterk genoeg voor was op dat moment. Hij dacht eraan hoe hij gevolgd werd door journalisten die dezelfde driehoek als symbool gebruiken om hun nieuwsplaatsingen en onderwerpen te rechtvaardigen. Geloof zoals de mensen geloven, zo dacht de student. Hij nam plaats op een stoel en sprak de medewerker van de ambassade toe en vertelde hem op een oppervlakkige wijze wat hem was overkomen. De student sprak met een dubbele tong om bepaalde boodschappen over te brengen aan de mensen die hem volgden. Later stapte hij uit de ambassade terwijl hij in zichzelf sprak met dat hij een kind van Afghanistan is. De desbetreffende man is trouwens niet vrijgelaten maar opgepakt terwijl hij zich in de ambassade bevond⁴².

De student nam vaker de tijd om te lezen. Daarnaast deed hij aantekeningen maken van theorieën en vragen die hem op dat moment bezig hielden. Wat hem tijdens zijn eerste of tweede periode van zijn opname bij is gebleven dat het continue over seks en vrouwen ging. Ze spraken voornamelijk met een dubbele tong. Dus als ze het over wapens verkopen hadden, dan leek even dat ze het over vrouwen verkopen hadden. Bij de student kwam de gedachte op dat het pooiers waren. Hoe zijn gedachtegang precies werkte is niet meer duidelijk maar hij kwam op een optelsom van de driehoek als symbool en de relatie tussen journalisten en politici. Zij gebruiken namelijk de berg der kracht om normale leken te doen geloven dat ze bestuurders van het land zijn en dat hun keuzes invloed hebben op grote beslissingen. Maar dat is politiek en de student was bezig met religie en niet zozeer met bestuurstaken en wat deze inhielden. Naast de berg der kracht en de berg der afgunst heb je ook de berg van de mordagau, oftewel de berg van de pooier.

Hij had wel een beetje verstand van het staatsbestel door zijn studie rechten. Vanuit een religieus perspectief beschreef hij de staat als de grootste jood die er bestond. Maar hij had vaker troetelnaampjes voor instanties die zich naast Allah plaatsten. Het probleem hierbij is dat Ibrahim, want de student gebruikte de islamitische versie van de berg der kracht (de berg Thoer) om zich naast de profeten te stellen, als eerste de Koran geopenbaard heeft gekregen en dus niets wist van het evangelie en of deze invloeden uitoefent in de Staten-Generaal in Nederland of een parlement in het buitenland⁴³.

Hij had na een tijd ook de Bijbel opgepakt en gelezen. De eerste keer was tijdens zijn tijd in de kliniek. Werkelijk waar pas nadat hij de Koran had gekregen. Gewoon uit interesse. Op tv was de volgende dag de brandende gebouw in London te zien. Soortgelijk een beetje zoals zijn flat waar hij een appartement in Den Haag had. Zou wel toeval zijn dacht hij. Hij had een vers gelezen in de bijbel waarin stond dat er gelopen moest worden om het gebied bemachtigd zien te krijgen. Of misschien is de vers ‘loop en dat zullen we je geven’ wel een vers dat parallel opgevat moest worden met Mozes. Hij moest denken aan een hoofdstuk uit het boek 48 wetten van de macht over Mozes. Er stond geschreven dat alle grote leiders sinds Mozes beseften dat een vijand compleet vernietigd moest worden. Immers, als er een klein kooltje nog brandt dan zal het vuur weer oplaaien. Hij zou om die reden 50 jaar hebben rondgelopen. Dit kan tweezijdig opgevat worden. Hij nam wraak en hij heeft 50 jaar rondgelopen door niet in de gevangenis door te brengen. Zou politiek en het evangelie hetzelfde zijn? Zou het evangelie ook de driehoek als onderdeel van hun religie hebben?

Het verschil tussen de Koh-e-Zoor en de Berg Thoer zijn de gedragingen die men moet verrichten om te groeien, het juist woord werd hier niet voor gevonden. De Koh-e-Zoor is vooral negatief en men hoeft geen moeilijke gedragingen te verrichten om het in stand te houden. Men moet iets slechts in zich hebben om daar aan deel te nemen. De Berg Thoer werkt juist het tegenovergestelde. Men moet moeilijke taken verrichten om iets beters in de plaats te brengen. Woede onderdrukken, het gebed onderhouden, niet stelen, niet roddelen en de zakaat betalen. Maar ook jezelf onthouden van bepaalde voedsel. De Rastafari’s hebben ook iets soortgelijks, schoot de student te binnen. Het is een levensstijl.

De Berg Thoer heeft de student, in theorie, in staat gesteld zich naast de profeten te plaatsen. Hij is ze allemaal afgegaan. Hij trapte drie keer met zijn voet tegen de grond waarna er in China ijsfonteinen ontsprongen. Ayyub of Job en zijn beproeving heeft drie jaar geduurd. Dat is bewezen. Waarlijk, als de Genade van Allah niet over hen was. Hij heeft de Berg Thoer verheven naar Mozes tijdens zijn tweede opname toen hij om water vroeg voor zijn volk en hij een wereldmap tekende en deze verdeelde in twaalf gebieden⁴⁴. Hij tekende pijlen om aan te geven dat sommige volkeren die in haat en obsessie naar elkaar leven eigenlijk in elkaars vaarwater zitten. Waarlijk, als de Genade van Allah niet over hen was. Dit deed hij met Zwart-Afrika en Noord-Afrika met elkaar verbinden, maar ook Mexico en de Verenigde Staten.

Latijns Amerika zal voornamelijk Latijns blijven. Hij heeft de Berg Thoer verheven naar Mozes tijdens zijn tweede opname toen hij zijn pen op papier zette en deze stralend wit voor de toeschouwers was te zien, vervolgens werd deze een slang tot hem opgedragen werd deze weer op te pakken⁴⁵. Waarlijk, als de Genade van Allah niet over hen was.