Als de regen bloeit

~

Sanne van Ooijen

Colofon

Als de regen bloeit

Copyright © 2023 SVO Publishing

Auteur: Sanne van Ooijen

Vormgeving omslag: Amehoela

Vormgeving binnenwerk: Sanne van Ooijen

www.sannevanooijen.nl

ISBN Ebook 9789083345659

NUR 343

Dit is een fictief boek. Alle personages en gebeurtenissen in deze roman worden omschreven en zijn fictief gebruikt.

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd door middel van druk, fotokopieën, geautomatiseerde gegevensbestanden of op welke andere wijze ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Voorwoord

In het heden heeft het verleden zijn waarde verloren

Maar zodra de nacht intreedt en er geen tijd lijkt te bestaan

Komt alles wat verborgen lag uiteindelijk toch weer naar voren

~

In “Als de regen bloeit” proberen zowel Penelope als Dante voor hun verleden weg te rennen en een nieuw bestaan op te bouwen.

Op het zonnige Lefkada kruisen bij toeval hun paden. Het is de start van een tocht vol onthullingen en hindernissen. Lukt het ze dit zware pad te doorlopen, de stormen te doorstaan en de vijanden te verslaan?

Het verleden achterlaten en een nieuw bestaan opbouwen kan zo aanlokkelijk zijn, maar wat als het verleden nog niet klaar is met jou?

Krijgen Penelope en Dante hun eigen epische Griekse liefdesverhaal?

Je leest het allemaal in deze heerlijke spannende en spicy roman.

αγάπη νικά τα πάντα

Liefde overwint alles

Hoofdstuk 1

Penelope

‘Ik verveel me dood.’

‘Jij verveelt je altijd dood. Het was stervensdruk, ik ben kapot. Hoe kan je je nou verveeld hebben?’

Ik zucht diep. ‘Omdat ik het zat ben hier. Iedere keer dezelfde koppen, dezelfde opmerkingen en dezelfde muziek. Mensen zijn eentonig en vervelend.’

‘Die eentonige, vervelende mensen hebben ons wel een flinke fooi opgeleverd.’

Dana houdt een stapel briefjes omhoog waar mijn hart iets sneller van gaat kloppen.

Mooi, dan kan ik in ieder geval mijn huur betalen en heb ik weer een maand langer een dak boven mijn hoofd.

‘Als jij nog even die vuilniszakken in de container gooit zijn we klaar en kunnen we vertrekken.’

Met de twee vuilniszakken in mijn hand loop ik naar achter. Ik blaas een donkere krul uit mijn gezicht en duw met mijn billen de zware deur open die uitkomt op de steeg achter de bar waar ik werk. Net als ik de zakken in de container gooi hoor ik een stem achter me.

‘Je weet dat het gevaarlijk is om zo laat nog in je eentje in donkere steegjes te lopen.’

Shit.

Ik draai me niet om omdat ik toch al weet wie er achter me staat. Zijn voetstappen klinken hol door de lege steeg. Het is er vochtig en fris en ik voel kippenvel op mijn armen verschijnen door alleen zijn stem en die voetstappen die steeds dichterbij komen. Heel langzaam.

‘Draai je om, Penelope.’

Het kippenvel wordt vergezeld door een rilling die over mijn rug loopt. Beiden geven me een onbehaaglijk gevoel, maar ik laat niets merken en draai me langzaam om.

Hij staat vlak voor me, met een beetje grimmige grijns op zijn gezicht. Zijn ogen verslinden me zoals altijd.

‘Ik kom mijn geld halen.’

‘Dat heb ik niet.’ Ik hef mijn hoofd om net te doen alsof ik zeker ben van mezelf, maar ik zie aan zijn ogen dat hij er niets van gelooft en het is ook niet waar. Deze man is angstaanjagend. Van zijn grote lichaam, tot aan zijn gitzwarte ogen die diep in zijn gezicht liggen. Zijn kale hoofd en al die littekens op zijn gezicht. Dit is precies zo’n man die je niet in een steegje tegen wil komen, en toch sta ik hier.

‘Je hebt het niet…’ Hij knikt en kijkt om zich heen, alsof hij aan het nadenken is. ‘Geen fooien vandaag?’

‘Nee,’ lieg ik.

‘Dan weet je wat er gebeurt.’

‘Ik dacht dat je pas volgende week zou komen.’

‘Ik kom wanneer ik wil.’

‘Dat was niet de afspraak.’

‘De afspraak was heel anders, maar je moeder besloot zich daar niet aan te houden. Dat jij zo dom bent geweest om haar problemen voor haar op te lossen… Of althans, een poging te doen.’

‘Ik… Als ik je nu dat deel betaal kan ik mijn huur niet betalen.’

‘Ach nee toch? Je huur niet betalen? Maar meisje…’ Hij begint te lachen en kijkt me recht aan. ‘Waarom denk je dat mij dat iets kan schelen?’

Hij zet nog een stap dichterbij, zet zijn beide armen naast mijn hoofd tegen de muur en houdt zijn gezicht heel dicht bij het mijne. ‘Je kan het ook op een andere manier terugbetalen. Daar gaat wat tijd overheen, maar dan hou je wel een dak boven je hoofd. En ik kan je nog veel meer geven. Alles wat je wilt…’

‘Nee, dank je,’ fluister ik.

‘Kom op. Het is een veel makkelijkere manier. En ik zal jou er ook van laten genieten. Ik wil je mijn naam horen schreeuwen, keer op keer. Soms van de pijn, soms van genot…”

Hij praat tegen mijn lippen en sluit zijn ogen alsof hij het allemaal al beleeft. Het is een voorstel dat hij al vaker gedaan heeft, maar ik ga nog liever dood dan dat ik zijn persoonlijk seksslaaf word. Of in dit geval word ik liever dakloos…

‘Heb je knoflook gegeten?’ fluister ik zachtjes.

Zijn ogen vliegen open. De betovering is verbroken en hij is weer in het hier en nu. Zijn neusvleugels verwijden en laten zijn ingehouden woede zien. Ik duik onder zijn armen vandaan en loop naar de deur. ‘Ik ga het geld halen binnen.’

‘Ik geef je nog een week.’

Met een frons op mijn gezicht draai ik me om. ‘Waarom dit ineens?’

Hij haalt zijn schouders op. ‘Je weet dat ik je graag mag.’

De frons blijft op mijn gezicht terwijl ik hem aan blijf staren. Hij kijkt me recht in mijn ogen terug. ‘Je krijgt nog een week de tijd, maar…’ Er verschijnt een grijns op zijn gezicht. ‘Dan wil ik het hele bedrag terug.’

‘Wat? Dat kan helemaal niet en dat weet je.’

‘Als je het geld niet hebt, weet je wat je te doen staat. Dan zijn er geen andere opties meer.’

De grijns op zijn gezicht wordt nog groter. ‘En stiekem hoop ik dat je het geld niet hebt.’

‘Laat onze afspraak gewoon staan,’ zeg ik op smekende toon. ‘Daar was toch niets mis mee, ik heb nog geen betaling gemist.’

‘Nee, dat klopt. Dat was een beetje teleurstellend.’

‘Waarom doe je dit, Kick?’

‘Waarom denk je, Penelope? Waarom denk je dat ik onze betalingsregeling niet meer wil? Ik wil jou neuken. En hard ook.’

Weer die rilling.

‘Nu zou ik je hier kunnen nemen. In dit steegje.’ Hij kijkt om zich heen. ‘Maar dat is mijn stijl niet helemaal en ik wil dat onze eerste keer speciaal wordt. Ik ben nogal… hoe zal ik het zeggen… veeleisend op dat gebied. Maar ik kan me zo voorstellen dat jij precies aan mijn eisen zal voldoen.’

‘Laat me je gewoon betalen.’

‘Zorg dat je het gehele bedrag hebt volgende week. Zelfde tijdstip, zelfde plek. Heb je het niet, ben je van mij. Helemaal. Van top tot teen. Van binnen en van buiten.’

Na die woorden loopt hij weg, net zo nonchalant als dat hij verscheen. Hij bezit de straten en weet dat niemand hem iets kan maken. Van binnen vervloek ik mijn moeder. Verdomme, waarom moest ze met hem in aanraking komen? Waarom moet ze mijn leven blijven verzieken? En waarom voel ik toch altijd de behoefte om het voor haar op te lossen?

Ik weet alle antwoorden op deze vragen al, want ik stel ze wel vaker. En elke keer kom ik op hetzelfde antwoord.

Mama is ziek. Ze kan er niets aan doen. Ik ken haar niet anders en ik ben blij dat ze eindelijk op het rechte pad lijkt te blijven. Al een paar weken nu. Dat is ook de reden dat ik haar deze keer weer help. Als zij deze stress ervaart van Kick die zijn geld terug wil van alles wat hij haar geleverd heeft in de afgelopen jaren, zal ze weer een terugval krijgen.

Mijn hele leven ruim ik al de puinhoop achter haar op. Het is een van de redenen dat ik mijn eigen leven maar niet op de rit krijg.

Ik bedoel, ik ben dertig jaar oud en ik werk in een louche bar in een onveilige straat in Londen. Ik ben opgegroeid in deze straten dus ik ben hier bekend en weet mezelf redelijk staande te houden, maar de laatste jaren is het verslechterd. Ik kan echter niet weg.

Ik kan haar toch niet alleen laten?

Ze is alles wat ik heb.

Hoe treurig dat ook klinkt.

Een drugsverslaafde moeder die ik keer op keer uit de goot moet halen. Een leven van diepe dalen, zonder hoge pieken. Mijn vader heb ik nooit gekend. Mijn moeder weet niet eens wie het is. Tenminste dat is wat ze altijd heeft gezegd. Het was toen heel normaal om wisselende contacten te hebben volgens haar.

Mama lijkt mijn tegenpool. Ik moet wel op mijn vader lijken, want met mijn donkerbruine krullen en olijfkleurige huid lijk ik in niets op mijn blonde tengere moeder. Alleen haar ogen. Mijn helder blauwe ogen heb ik van haar.

Alhoewel die van haar niet meer zo helder staan. De doffe uitdrukking die ik er regelmatig in zag verschijnen door alle drugs, heeft zijn sporen achtergelaten en lijkt permanent te zijn gebleven. Er is geen twinkeling over na alles wat ze heeft meegemaakt. Haar drugsverslaving heeft haar leven getekend.

En die van mij.

En als ik niet snel iets verzin dan ben ik ontzettend de pineut. Zodra de drugsdealer van mijn moeder mij zal bezitten, zal het niet lang duren of die doffe uitdrukking zal ook in mijn ogen verschijnen.

Iets wat ik al dertig jaar probeer te voorkomen.

Maar hoe kom ik in korte tijd aan tienduizend pond?

Ik loop weer terug naar binnen en pak het stapeltje bankbiljetten van de balie, die Dana er voor me heeft neergelegd. Driehonderd pond.

Niet slecht voor een avondje en het dekt precies de huur van mijn kleine studio, maar verdomme, het is geen tienduizend en ik heb nog slechts een paar tientjes op mijn rekening. Mijn salaris komt over twee weken en daarmee red ik amper het einde van de maand.

In gedachten verzonken loop ik naar huis. Dana groet me als ze bij haar straat afslaat en ik mompel wat terug in de donkere, frisse avondlucht. Zonder nog ergens op te letten loop ik mijn studio binnen die op de begane grond gelegen is van een oud, vervallen gebouw. Het is niet veel, maar het is mijn eigen plek. Ik heb lang bij mijn moeder gewoond omdat ik haar niet alleen wilde laten. Ik kon het niet. Maar het werd tijd voor mijn eigen plekje. Omdat ik mijn leven lang alleen maar in verschillende pubs en bars heb gewerkt en geen diploma op mijn naam heb, omdat studeren er gewoonweg niet in zat, had ik geen geld. Alles ging op aan mijn moeder.

Sinds ze clean is, nu ongeveer een maand, nadat ik haar een ultimatum had gegeven, ben ik in deze studio gaan wonen. Het is drie straten bij haar vandaan, maar het is mijn eigen plekje en ik ben er blij mee.

Uitgeput val ik in mijn bed. Morgenavond heb ik weer een lange dienst in de bar, maar voorlopig kan ik hier in bed blijven liggen.

Pas in de middag word ik wakker. Als ik op mijn telefoon kijk zie ik dat het al 14.00 uur is, maar ik hoef pas vanavond laat te beginnen dus ik kan nog blijven liggen. Ik scrol een tijdje op mijn telefoon tot ik honger krijg en ik naar de keuken wandel die in dezelfde ruimte is als mijn bed.

Alles is in één ruimte. Mijn bed, mijn kleine bank, de keuken. Alleen de badkamer is afgeschermd. Het kan me allemaal niet schelen. Ik heb nog nooit een eigen plekje gehad en dat is niet iets waar ik trots op ben met mijn dertig jaar. Ik ken niemand die zo weinig heeft bereikt in haar leven.

Nou ja, dat is niet helemaal waar.

De appel valt niet ver van de boom.

Als ik langs de voordeur loop valt mijn oog op een grote envelop die op de deurmat ligt. Ik hurk door mijn knieën en pak hem fronsend op. Het is een dikke envelop met mijn naam en adres erop. Er staan nog wat woorden op die ik niet kan lezen. Het lijkt wel Latijns of iets dergelijks. Niet dat ik dat ooit geleerd heb, maar het zijn vreemde letters, wat kan het anders zijn?

Met een mes uit de keukenla open ik de bovenkant van de envelop waarna ik er een dik document uit tevoorschijn haal.

Testament, staat er in grote letters bovenaan.

Een testament?

Het document is in het Engels dus gelukkig prima te lezen voor mij. Ik zie een onbekende naam bovenaan staan. Mijn ogen vliegen over de regels en mijn mond valt open als de tekst tot me doordringt.

Aristarkhos Amos?

Laat zijn bezittingen na aan zijn dochter?

Wacht wat?

Ik snap het niet.

Zijn dochter?

Penelope Cormack

Dat ben ik.

Ik lees het document een paar keer door en voor zover ik het begrijp heb ik een vader. Of ik had er één. Hij is overleden in Griekenland. Drie maanden geleden. In de begeleidende brief staat dat er enige moeite is gedaan mij op te sporen, maar dat de uitdrukkelijke wens van de heer Amos was dat zijn bezittingen naar mij gingen.

Hoe wist hij van mijn bestaan?

Wist mijn moeder het dan toch? Heeft ze al die tijd gelogen?

Ik blader door de papieren heen. Is dit zo’n universeel wereldwonder waar je wel eens over hoort dat mensen 10.000 pond vragen aan het universum en ze het op een miraculeuze wijze de volgende dag op hun bankrekening ontvangen?

Maar ik zie nergens bedragen staan. Alleen vastgoed.

Ook goed.

Dat kan ik verkopen.

Lukt dat binnen een week?

Ik klap mijn krakkemikkige laptop open en typ in de zoekbalk van google het adres dat in het testament vermeld staat op een eiland genaamd Lefkada. Er verschijnen naast de kaart een paar foto’s van een wit strand en een blauwe zee.

‘Wat de fuck?’ fluister ik.

Ik zie een wit houten gebouw van één verdieping met een schuin lichtbruin dak erop. Er zit een enorm houten terras aan vast met een wit hek eromheen. Ernaast staat een klein wit huisje dat eraan vast zit.

Icarius staat er in sierlijke blauwe letters op.

Het is een strandtent.

Erf ik een strandtent in Griekenland?

Ik staar een tijdje voor me uit en klap dan mijn laptop dicht. Mijn moeder heeft me iets uit te leggen verdomme.

~

‘Zegt de naam Aristarkhos Amos je iets?’ vraag ik direct als ik onaangekondigd het huis van mijn moeder binnen kom lopen.

De vieze geur dringt meteen mijn neus binnen. Ik kijk om me heen en zie dat mijn moeder weer in dagen niets heeft opgeruimd. Ze ligt op de bank en kijkt glazig voor zich uit.

‘Ben je high, mama? Nee toch?’

Langzaam draait ze haar hoofd naar me toe. ‘Nee, natuurlijk niet. Dat had ik toch beloofd. Ik ben gewoon moe.’ Een flauwe glimlach verschijnt op haar gezicht.

Ze kan dan wel nee zeggen. Ik heb dit al mijn hele leven aan moeten zien en ik weet precies wanneer het weer raak is.

‘Je had het inderdaad beloofd,’ zeg ik verslagen. ‘Voor de zoveelste keer.’

Ze staat op maar wankelt een beetje. ‘Ik ben niet high. En trouwens, ik ben jouw moeder, niet andersom.’

‘Sinds wanneer?’

Ze loopt naar de keuken, ik volg haar direct. ‘Mama, ik stelde je een vraag. Aristarkhos Amos.’

‘Klinkt exotisch,’ zegt ze lachend.

‘Het is mijn vader.’

Ze lijkt even van haar stuk gebracht, maar ze is te high om ook maar iets te voelen. Ze grinnikt weer. ‘Je vader? Daar weet ik helemaal niets van. En dat zou dan toch moeten?’

‘Mama, heb je gelogen tegen mij? Wist je al die tijd wie mijn vader was?’

‘Je vader…’ Ze kijkt afwezig voor zich uit en dan kijkt ze naar mij. ‘Je lijkt zoveel op hem. Maar hij moest ons niet.’

‘Dus je hebt toch gelogen?’

‘Waarom vraag je naar hem?’

Ze gaat zitten op een keukenstoel en legt haar handen op de tafel. Ze trillen. Als mijn blik omhoog gaat over haar, met litteken bedekte, armen zie ik de verse wonden zitten. Ze is wel high.

‘Dat zijn oude wonden,’ zegt ze en legt haar hand er snel overheen.

‘Mama, ik ben niet achterlijk. Hoe kom je aan drugs?’

‘Kick was hier en hij… nou ja, van het een kwam het ander…’

‘Kick? Wanneer was hij hier?’

‘Hij houdt van me.’

‘Verdomme mama, je zou bij hem uit de buurt blijven. Kick houdt niet van je.’

‘Het was gratis,’ mompelt ze. ‘En het voelde zo goed en hij bleef een tijdje bij me. Het was fijn…’

Met tranen in mijn ogen kijk ik naar mijn moeder die nog in haar roes zit van de heroïne die Kick gisteravond in haar arm heeft gespoten.

‘Hij kan best lief zijn hoor.’

Ze heeft geen idee. Geen idee in wat voor gevaar ze mij al zo vaak heeft gebracht. Het interesseert haar ook niet en ook dit keer kan het haar niet schelen.

En dan komt het besef hard binnen.

Abrupt.

Pijnlijk.

Het lijkt allemaal duidelijk te worden, alsof iemand me toeschreeuwt. Ik heb die stem wel vaker gehoord in de verte, maar dit keer is hij luid en duidelijk en dreunt hij door mijn hersens heen. De keuken om me heen lijkt te draaien. De smerige keuken die ik al zo vaak heb schoongemaakt, maar inmiddels alweer zwaar verwaarloosd is. Dit is niet de eerste keer dat ze high is in de afgelopen maanden. Al die tijd dacht ik dat ze clean was. Ik wilde het zo graag geloven. Het leek er dit keer ook echt op dat het goed ging.

Maar ze wil het zelf niet.

Ik kijk naar haar beschadigde armen. Naar haar magere lijf en haar ingevallen gezicht. De holle ogen. Haar blonde haren die in dunne, vette slierten om haar gezicht hangen.

Ik loop naar haar toe en druk een kus op haar hoofd. Ze heeft het niet eens echt door.

‘Dag mama.’

Zonder nog om te kijken loop ik de keuken uit, richting de voordeur. Buiten voel ik de tranen over mijn wangen stromen. Ik kan het niet meer.

Na al die jaren van strijden geef ik het op. Als ik hiermee door blijf gaan ga ik er zelf aan onder door. Sterker nog, als ik hiermee door blijf gaan word ik een seksslaaf. Kick houdt niet van mijn moeder. Hij houdt ervan de controle te hebben over mensen en hij heeft haar in zijn macht. Volledig.

Hij heeft zijn pijlen op mij gericht. Het gaat hem helemaal niet om het geld. Hij wil van mij net zo’n afhankelijk hoopje mens maken als mijn moeder.

Ik heb mijn best gedaan. Maar ik ben moe.

~

‘Goedendag u spreekt met Penelope Cormack. Ik heb een brief ontvangen van uw kantoor waar ik wat vragen over heb.’

‘Penelope?’ zegt een man aan de andere kant van de lijn. ‘Wat fijn dat je belt.’

Zijn Engels is gebrekkig en hij heeft een zwaar accent maar ik kan hem goed verstaan.

‘U weet meteen wie ik ben?’

‘Natuurlijk. De dochter van Aristarkhos. We hebben wat moeite moeten doen om je te vinden, maar ik wist dat je vader graag wilde dat zijn bezittingen naar jou gingen.’

‘Hoe wist hij dat ik bestond?’

‘Je bent zijn dochter.’

‘Maar hij… Ik heb nog nooit contact met hem gehad.’

‘Dat is spijtig. Toch is het zo dat zijn taverne en het daaraan verbonden huis van jou zijn. Wanneer kan je komen om te tekenen?’

Ik open mijn laptop terwijl de man aan de telefoon nog wat vragen stelt, en ik begin een zoektocht voor tickets naar Lefkada. Morgenochtend vroeg vertrekt de eerste vlucht. Een ticket is vijfhonderd pond.

Shit.

Ik graai in mijn tas en haal de driehonderd pond eruit van gisteravond. Ik heb niet veel op mijn bankrekening, maar misschien als ik nog één avondje werk en we weer zo’n goede fooienpot hebben…

‘Mevrouw Cormack?’

‘Ja?’

‘Wanneer kunt u komen?’

‘Ik ben er morgen.’

Ga ik dit echt doen?

Ik staar om me heen naar mijn studio. De schamele bezittingen die ik heb. De gedachten aan de bar waar ik avond aan avond moet werken. Maar nog veel erger, de tienduizend pond die ik volgende week moet hebben. Anders wordt mijn leven nog vele malen erger. Het is alsof het universum me toch dat wonder toewerpt.

Een uitweg.

Alleen mijn moeder?

Ik denk aan alle keren in mijn leven dat ik voor haar heb moeten zorgen. Al vanaf ik het me kan herinneren als klein meisje.

Ik denk aan alle beloftes die ze me gedaan heeft in de afgelopen dertig jaar. De mannen. De vele mannen. De smerige mannen…

Ik sluit mijn ogen om die gedachten te verdrijven. Tegelijk schud ik mijn hoofd en voel ik weer die tranen over mijn wangen. Ik moet dit doen.

Ik moet voor mezelf kiezen, anders wordt het mijn ondergang.

‘Het spijt me zo, mama,’ fluister ik.

Ik heb weinig echte vrienden hier. De enige met wie ik af en toe omga zijn mijn collega’s. Er is geen man in mijn leven omdat ik niemand vertrouw hier, en iedereen die maar enigszins interesse toont afweer.

Nee, er is niets meer dat me met deze plek verbindt. Het gewicht van de zorg op mijn moeder begint me te vermorzelen. Langzaam voel ik alles in mijn lichaam verpulveren en nog voor ik er zelf aan onderdoor ga moet ik vertrekken.

En niemand mag dat weten.

In de uren die ik over heb begin ik met het inpakken van mijn koffer. Ik gooi alles erin wat ik denk te kunnen gebruiken en weet als ik rondkijk in mijn huisje dat ik hier waarschijnlijk nooit meer terugkom. Ik moet verdwijnen voor hij zich aan me vergrijpt en me net als al die anderen verslaafd zal maken aan zijn drugs.

Dat wil ik niet.

Nooit.

Met enorme tegenzin draai ik mijn dienst vanavond weer samen met Dana, die me af en toe fronsend aankijkt, want vanavond ben ik extra vrolijk tegen mijn klanten. Ik heb die fooien nodig. Normaal ben ik de bitch van de bar, dat is mijn bijnaam, maar vanavond ben ik zogenaamd vrolijk en aardig.

Het levert ons een nog hogere fooienpot op als gisteren. Onze baas is zo vriendelijk dat we alles altijd onderling mogen verdelen en dat levert me vanavond maar liefst 400 pond op. Ik heb 700 pond en een paar tientjes om naar Lefkada te komen. En hoe ik daar aan geld kom zie ik wel.

Op de terugweg naar huis kijk ik schichtig om me heen. De enige die nog roet in het eten zou kunnen gooien is Kick, die dan toch ineens van gedachten verandert en de termijn voor zijn eisen wederom heeft ingekort. Het is maar net hoe zijn bui is.

Maar godzijdank is er van hem geen spoor te bekennen.

In mijn huisje staat mijn koffer midden in de kamer op me te wachten. Ik til hem op en vertrek met de nachtbus naar het vliegveld waar ik met heel mijn hart hoop dat er nog tickets zijn voor de vlucht die over een paar uur zal vertrekken. De vrouw achter de balie kijkt een tijdje op haar computer en knikt dan glimlachend.

‘Vijfhonderd pond alsjeblieft.’

Ik overhandig haar een deel van mijn fooienpot waar ze uiteraard een beetje verbaasd naar kijkt. Het zijn allemaal briefjes van 5, 10 en 20. Maar geld is geld en samen maakt het vijfhonderd pond. Genoeg om me hier weg te halen.

Ze overhandigt me het ticket waarna ik door de douane verdwijn en de uren wegkijk op een van de bankjes voor de gate. Bij elk persoon dat door de hal wandelt ben ik bang dat het Kick is, die erachter is gekomen dat ik wegvlucht en me aan mijn haren mee terugsleept.

Ik schud de gedachten van me af wat er met mijn moeder zal gebeuren als ze het geld niet kan betalen. Het schuldgevoel vreet aan me, maar wat ik nu ga doen is iets wat ik al veel te lang heb uitgesteld.

Ik moet hier weg.

Als ik de uren heb uitgezeten en we eindelijk aan boord van het vliegtuig kunnen slaak ik een zucht van opluchting. Het is me gelukt. Ik vertrek naar een nieuw leven.

Wat daar op me te wachten staat weet ik niet. Maar dat kan toch nooit erger zijn dan wat ik achter me laat?

Hoofdstuk 2

Dante

En als hij eindelijk zijn plek gevonden heeft

Diep verborgen tussen de elementen van aarde

Kan hij de rust vinden die hij al die tijd heeft nagestreefd

In het heden heeft het verleden zijn waarde verloren

Maar zodra de nacht intreedt en er geen tijd lijkt te bestaan

Komt alles wat verborgen lag uiteindelijk toch weer naar voren

‘Oké, ik neem het.’

‘Dat is snel besloten?’

Ik haal mijn schouders op. ‘Het is een rustige plek en het gebouw is niet al te groot. Precies wat ik zocht.’

‘Je kan daarboven in de loft een plek maken om te wonen,’ zegt de man. ‘Ik woon in het huis naast dit gebouw.’ Hij wijst naar het kleine houten gebouw dat naast mijn nieuwe aankoop staat en bijna identiek is aan het mijne. Het enige verschil is dat het iets groter is en er zit een wit huisje aan vast. ‘Maar ik ben te oud om het beiden nog te onderhouden,’ gaat hij verder. ‘Het seizoen begint over drie maanden weer en ik moet er niet aan denken om weer twee volle strandtenten te hebben. Ik kan er nauwelijks nog één bijhouden.’

‘Mag ik er alles mee doen?’

‘Wat wil je er mee doen?’ vraagt hij met samengeknepen ogen.

‘Een beetje opknappen. Ik kan die van u ook meteen meenemen. Ik kan aardig klussen.’

Hij grinnikt. ‘Daar zeg ik geen nee tegen. Kom mee naar binnen, ik schenk een kop koffie voor ons in terwijl we het papierwerk doornemen.’

Terwijl ik achter de man aanloop kijk ik goed om me heen. Het is te zien dat de man moeite heeft met het onderhouden van de twee strandtenten. De muren kunnen wel een likje verf gebruiken en in de houten vloer zitten hier en daar wat gaten. De verf van de lichtblauwe houten meubelen is aan het afbladderen en de bar ziet er versleten uit. Toch weet ik van de reviews dat er veel locals en toeristen op deze plek afkomen, voor de kookkunsten van Aristarkhos Amos.

Nadat ik hier, een paar dagen nadat ik op dit eiland was aangekomen, langs liep voelde ik de vrede over me heen dalen. Ik liep over het kleine strandje en zag het te koop bordje staan. Dat zag ik als een teken. Dat moest wel. Ik voelde me ineens zo kalm en zo vredig.

Was dit de plek waar ik mijn nieuwe leven op zou gaan bouwen?

Had ik het eindelijk gevonden na een paar maanden lang rondzwerven over deze verdorven aardkloot?

Het gevoel dat ik kreeg toen ik daar voor dat strandtentje stond met mijn schoenen in het witte zand van het strand kan ik niet anders beschrijven dan vredig. Met achter me de blauwe zee en naast me een hoge, indrukwekkende klif, voelde ik me sinds tijden kalm en geborgen. Hier zou ik nog wel eens dat teruggetrokken, rustige leven op kunnen bouwen waar ik zo naar verlangde. Het deed me in niets aan thuis denken en dat was precies de bedoeling.

En zo komt het dat ik de pen in mijn hand over het papier laat glijden en ik een deel van mijn geld inlever voor mijn eigen strandtent. Aristarkhos ziet eruit als een vriendelijke man die zelf ook gesteld is op zijn privacy. Hij wilde dit deel verkopen zodat hij het zelf wat rustiger aan kon doen en hij niet alle dagen meer open hoefde.

‘Alleen in het weekend nog maar,’ vertelt hij, zodra ik getekend heb. ‘Ik voel me niet zo goed de laatste tijd. Moe vooral. Ik ben al een oude man en zou eigenlijk meer rust moeten nemen. Mijn zussen hebben lang aan mijn kop gezeurd en het eindelijk voor elkaar gekregen.’

Ik knik grinnikend. ‘Rust is belangrijk.’

‘En wat doet een man als jij hier, Dante Hoggs? Uit Amerika helemaal hier op ons kleine eilandje?’

‘Ik ben eigenlijk altijd overal en nergens,’ zeg ik en hou het bewust vaag. ‘Maar het was tijd om me eens op één plek te settelen. Dit voelde als de juiste plek. Soms weet je het ineens.’

Hij knikt glimlachend. ‘Dat klopt. Soms weet je het ineens.’

Nadat ik mijn koffie op heb sta ik op. Samen met Aristarkhos loop ik naar buiten waar we op het houten terras nog even genieten van het uitzicht op de zee. Het is eind januari en met dertien graden fris, met een minimaal zonnetje dat ons opwarmt.

‘Over drie maanden warmt het hier in een razend tempo op,’ zegt hij als hij me in mijn handen ziet wrijven. ‘En dan komen al mijn bloemen uit.’ Hij wijst naar de planten die het terras omringen. ‘En die van jou dus ook,’ zegt hij lachend.

Ik kijk naar het gebouw dat ik zojuist gekocht heb, een steenworp afstand van deze, omringd door planten die er nu nog allemaal winters bijstaan.

‘Het is mijn trots en als je het niet erg vindt zal ik ze zelf nog onderhouden. Vooral die.’ We lopen tussen de gebouwen door onder de pergola, die de twee gebouwen met elkaar verbindt en waar we wirwar van takken omheen is gegroeid. ‘Dit is een blauwe regen en als deze uitkomt begin mei weet je niet wat je ziet. Het is voor mij de officiële start van de zomer. Alles ziet er vrolijker uit als de bloemen bloeien en de zon hoog aan de hemel schijnt.’

Ik glimlach naar de man. ‘Dank je wel, Aristarkhos. Voor deze kans.’

‘Noem me toch Ari. Dat doet iedereen hier. Vanavond komt de familie eten. Je bent welkom om ook te komen. Ik kook.’

Na die woorden, en zonder mijn antwoord af te wachten, wandelt hij op zijn gemak naar het huisje naast zijn strandtentje waar met blauwe sierlijke letters Icarius op staat. Ik moet het mijne nog een naam geven nu het niet meer bij de zijne hoort. Wat zou een passende naam zijn? Ik weet aardig wat over de Griekse mythologie. Ik weet dat Icarius de broer van de koning van Sparta was, Tyndareous. Ik vraag me af waarom hij voor deze naam gekozen heeft. Zo’n prominent figuur was het niet.

Ik kijk toe hoe hij zijn huis in verdwijnt en loop dan met de sleutel in mijn hand naar mijn nieuwe onderkomen. Als ik binnen sta kijk ik om me heen. De meubelen zijn identiek aan die van Ari’s en het ziet er net zo verwaarloosd uit. Ik heb de komende maanden om te klussen voor ik open zal gaan voor publiek.

Ben ik er klaar voor geconfronteerd te worden met mensen? Grote groepen mensen? Ik heb plek voor ongeveer dertig man, met het terras erbij. Dat moet wel te doen zijn toch? Het zijn locals en toeristen. Niemand die mij hier kent.

Niemand die weet wie ik echt ben. Ik ben ver weg van mijn vorige leven.

Snel schud ik mijn hoofd om het verstikkende gevoel te doen laten verdwijnen en loop ik naar boven om te bekijken hoe ik dit tot een klein huisje om kan toveren. Een keuken zit er niet in, maar dat heb ik ook niet nodig want die heb ik beneden. Gelukkig zit er wel een badkamer in, maar zo te zien waren de tegels ooit wit en die zijn dat nu niet meer. Ik denk dat ik met alleen schoonmaken niet weg ga komen. Ik zal de badkamer moeten verbouwen.

Ik draai me om naar de grote open ruimte achter me. En ik heb een bed nodig, en een bureau. Ik wandel naar het enige raam in de ruimte. Het biedt een prachtig uitzicht op de zee die door de wind wordt geleefd op dit moment en woeste golven laat zien. Dit zou een goede plek zijn om te schrijven. Ik zou zelf een bureau kunnen bouwen.

Ja, dit is perfect. Op deze plek is zoveel te doen dat het me in ieder geval de komende maanden bezig zal houden. En zodra het seizoen begint kan ik beslissen of ik mijn deuren zal openen voor publiek of dat ik mijn spullen weer pak en door ga naar de volgende bestemming die mijn gedachten bezet zal houden zodat er geen ruimte over is voor achtervolgende visioenen.

~

‘Heb je wel een bed daarboven?’ vraagt een van de zussen van Ari als ik aan de lange tafel plaatsneem waar de hele familie van Ari aan zit. Ik ben uitgenodigd voor het avondeten en alhoewel ik het stilletjes aan me voorbij wilde laten gaan werd ik nog net niet uit mijn huis getrokken door een van zijn neven, Micko.

‘Sorry,’ zei hij meteen. ‘Mijn moeder en tante zijn nieuwsgierig naar je dus je moet komen.’

‘Ik heb geen honger,’ probeerde ik nog, maar daar keek hij alleen maar fronsend door.

‘Meekomen. Geen honger bestaat niet binnen onze familie.’

‘Nog niet,’ antwoord ik haar. ‘Maar ik ga morgen naar de stad waar ik een meubelzaak gevonden heb.’

‘O van Cletus zeker?’ zegt de andere zus. Ze kijkt er vies bij. ‘Dat is een oplichter.’

Ze beginnen door elkaar heen te praten in het Grieks wat mij de gelegenheid geeft ze allemaal eens te bekijken. De twee zussen van Ari zijn jonger dan hij is. Er is één man bij, waarschijnlijk de man van een van de zussen. Twee jongere mannen van naar ik schat in de dertig, broers, waarvan er zojuist één mij gehaald heeft. En nog een vrouw die ongeveer even oud lijkt als de mannen. Van wie zij de dochter is weet ik niet.

Ook rennen er twee kleine jongetjes rond, en net als ik denk iedereen gehad te hebben komt er een prachtige dame naar binnen lopen met lang zwart haar. Ze loopt op Micko af en geeft hem een kus. De twee jongetjes springen op haar schoot zodra ze gaat zitten en noemen haar mama.

Het voelt alsof iemand mijn keel dichtknijpt bij het horen van hun kreet. Met trillende handen pak ik het glas water voor me. Ik neem een slok, sluit mijn ogen en begin te tellen.

Traag en geconcentreerd.

1…2….3…4…5…6…7…

‘Dante?’

Plotseling voel ik iemand op mijn arm tikken. Mijn ogen vliegen open en ik voel mijn lichaam zich weer ontspannen en mijn ademhaling regelmatig worden. Ik kijk naar Ari die me bezorgd aankijkt. ‘Gaat het?’

‘Jawel hoor. Ik ben gewoon moe. Dat is alles.’

Met een fronsende blik kijkt hij me aan, maar hij laat het erbij zitten en gaat door met het verdelen van de schalen op tafel. Als iedereen aanvalt op het eten kan ik niet anders dan meedoen. Het ruikt zo lekker en eerlijk gezegd heb ik toch wel honger gekregen. Micko kijkt me lachend aan. ‘Zie je wel,’ zegt hij.

‘Zien eten, doet eten,’ mompel ik.

Darian kijkt me nieuwsgierig aan. ‘Wat ga je met de strandtent doen? Wanneer ga je open?’

Ik haal mijn schouders op. ‘Dat weet ik nog niet. De komende maanden ga ik het opknappen. En hier ook,’ zeg ik om me heen kijkend.

‘Het wordt nog wat hier,’ mompelt Micko.

‘Ik kan je helpen,’ zegt Darian. ‘In het hoogseizoen ben ik de kok van oom Ari, maar in deze maanden heb ik het rustig.’

Ik kijk hem twijfelachtig aan want ook al lijkt hij heel aardig, ben ik toch liever alleen.

‘Dank je,’ mompel ik. ‘Wellicht heb ik je hulp ooit nodig.’

‘Darian, jij moet straks de stretcher bij mij thuis ophalen en bij hem brengen,’ zegt een van de zussen en ze kijkt naar mij. ‘Je kan niet op de grond slapen.’

Ik glimlach. ‘U hoeft geen moeite toe doen. Ik ben wel wat gewend.’

‘Je slaap niet op de grond.’

En daarmee lijkt de discussie afgerond te zijn en heb ik als dertigjarige man weinig in te brengen. Ik grinnik vanbinnen want ook al leek de plek afgezonderd en ver weg van de boze buitenwereld, het lijkt erop dat ik weinig privacy heb en er een hoop mensen betrokken zijn met mijn nieuwe aankoop.

Daar waar ik dacht dat ik een rustige, op zijn privacy gestelde buurman, had getroffen, heb ik blijkbaar zijn familie over het hoofd gezien en ik weet niet of ik daar van binnen nu een tikkeltje blij van word of dat het juist precies het tegengestelde is van wat ik aanvankelijk gepland had.

Na het eten wandel ik met Darian naar het huis van zijn moeder. Hij vertelt me wat dingen over de straat die achter het kleine strandje ligt.

‘Daar woont tante Dimitra met haar man Feodor, en daar woont mijn moeder, Georgia. Zij is eigenlijk de schoonzus van oom Ari en tante Dimitra, maar daar doen ze binnen onze familie niet aan. Je bent een broer of een zus.’

‘En je vader?’

Ik zie een pijnlijke glimp over zijn gezicht trekken en hij schudt zijn hoofd.

‘Dat spijt me,’ zeg ik zachtjes.

In stilte lopen we verder naar het huis van zijn moeder en als ik binnen kom zie ik dat het gezellig is ingericht. Hij loopt naar een kamer achter in het huis en komt terug met een stretcher op wielen.

‘Sorry dat je hiervoor op pad gestuurd werd. Ik had het niet erg gevonden een nachtje op de grond te slapen.’

Hij puft. ‘Ik zou niet weten waarom. We hebben deze stretcher. Waarom zou je op de grond slapen?’

‘Jullie zijn niet verantwoordelijk voor mijn slaapplek.’

Hij begint te lachen terwijl we weer naar buiten lopen met de stretcher rollend over de straat tussen ons in.

‘Je hebt de strandtent naast die van hun broer gekocht. Geloof maar niet dat ze je nog met rust zullen laten. Ze zien je als een nieuw project en ik denk dat oom Ari maar al te blij is dat ze hem heel even met rust laten.’

Ik grinnik. ‘Is het zo erg?’

‘Dat is gewoon wat ze gewend zijn. Ik heb ook geen leven. Mijn broer en zijn vrouw ook niet, en mijn nichtje ook niet. Ze weten altijd alles.’

‘Is dat je nichtje dat er ook bij was?’

Hij knikt. ‘Livana, de dochter van tante Dimitra en oom Feodor. Ze is wat verlegen in het bijzijn van vreemden.’

‘Dat merkte ik. De rest is nogal… luidruchtig, maar zij leek vrij rustig.’

‘Ze is verlegen. Wacht maar tot ze je goed kent dan praat ze de oren van je kop. Ze werkt in de stad op kantoor. Ze is de hersens van onze familie.’

‘Dus jouw vader is de broer van Ari?’

Weer die pijnlijke glimp.

‘Ja, dat klopt… Ari is mijn oom. Maar meer een vaderfiguur. Ik heb de mijne nooit gekend. Hij is gestorven toen ik jong was.’

Inmiddels zijn we aangekomen bij mijn gebouw. We tillen samen de stretcher naar boven en ik zie Darian een beetje twijfelachtig rondkijken naar de lege ruimte die wel een schrobbeurt kan gebruiken en nog weinig spullen bevat. Alleen mijn grote rugzak die nog onuitgepakt tegen de wand aan staat.

‘En woon je ook hier in de buurt?’ vraag ik om geïnteresseerd over te komen.

Hij knikt. ‘Een paar straten achter mijn ouders. Vijf minuten lopen vanaf hier.’

‘Dan zie ik je vast nog wel.’

‘Mijn aanbod staat. Als je hulp nodig hebt…’

‘Dank je, Darian.’

Hij loopt naar beneden en laat me alleen achter. Ik klap de stretcher open en zodra ik erop ga liggen ben ik er eigenlijk toch wel dankbaar voor. Het zachte matras voelt vele malen beter dan de harde vloer en terwijl ik de vermoeidheid voel toenemen voel ik ook mijn lichaam zich iets ontspannen. Ook al wil ik niet dat de nacht begint, weet ik dat een paar uur slaap me goed zullen doen.

Voor even hoef ik niet na te denken over de volgende stap. Voor hoelang ik hier kan blijven weet ik niet, maar de komende maanden kan ik me in een compleet ander leven wanen. Een andere identiteit. Geen connectie met het verleden.

Mijn onderbewustzijn heeft dat alleen nog niet door en zodra ik mijn ogen sluit flitsen de beelden als een diavoorstelling door mijn hoofd.

Wie hou ik voor de gek?

Er is geen moment dat ik niet aan ze denk. Die verbondenheid met het verleden zal me mijn hele leven kwellen.

~

‘Heb je goed geslapen?’

Ik schrik op van zijn stem en draai me om op het terras waar ik zojuist stond te genieten van wind die met de golven lijkt te spelen in de flauwe ochtendzon.

Darian komt het terras oplopen met in zijn ene hand een gereedschapskist en in de andere een emmer met schoonmaakspullen.

Ik bekijk het fronsend en hij begint te lachen. ‘Ik dacht dat je wel wat hulp kon gebruiken. Je daarboven in dat krot achterlaten gisteravond ging eigenlijk tegen mijn principes in. Maar ik zag dat je er zelf behoefte aan had om alleen te zijn. Ik kan mensen redelijk goed lezen.’

Hij zet de spullen neer en komt naast me staan.

‘Waarom heeft je oom deze strandtent aan mij verkocht? Als jullie zo’n hechte familie zijn, waarom heeft hij het niet aan een van jullie geschonken?’