Joyce van Ombergen-Jong

2023

your journey

malaga, spanje

Colofon

Copyright © Your Journey

Auteur: Joyce van Ombergen-Jong

Eindredactie: Maaike Schneiders

Eerste druk 2023

Vormgeving omslag: Lotte Prins & Robin Jong

Vormgeving binnenwerk: Robin Jong

Illustraties: Lotte Prins

Foto auteur: Eva Snoijink

Niets uit deze uitgave mag worden vermenigvuldigd, door middel van druk, fotokopieën, geautomatiseerde gegevensbestanden of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

ISBN 978-9-08-336131-4

NUR 285

www.yourjourney.academy

www.joycevanombergen.com

De personages in dit boek zijn door mij verzonnen;

elke gelijkenis met plaatsen, gebeurtenissen en personen (al dan niet in spiritvorm) berust op louter ‘toeval’.

Dit boek draag ik op aan alle jongeren in mijn leven.

Bedankt voor jullie mooie lessen, inspirerende

verhalen en eerlijke feedback.

Jullie geven me elke dag een reden om voor te leven.

Inhoudswarschuwing

In dit boek wordt het personage Rowan geconfronteerd met suïcidale gedachten. Heb je suïcidale gedachten of ken je iemand die hiermee worstelt, neem dan contact op via 113.nl, 0800-0113 of jongerenhulponline.nl.

- 1 -

‘Ik mag vandaag naar huis!’

Dit berichtje voelt als de eerste warme zonnestraal na een heftige winterdepressie. Ik slaak een diepe zucht en merk dat dit de eerste keer sinds tijden is dat ik me echt ontspan. Mijn broer ligt na een heftig motorongeluk al weken in het ziekenhuis en mag eindelijk naar huis om daar verder te revalideren. Volgens de artsen heeft hij enorme mazzel gehad en is de kans dat hij weer helemaal de oude wordt groot. Ik hoop stiekem van niet, want dat zou betekenen dat hij misschien opnieuw in een slechte bui op de motor stapt en we weten nu hoe fout dat af kan lopen.

‘Yeah!!! Zo blij voor jou! En voor ons natuurlijk!!!! Ik ga vragen of ik vanmiddag vrij kan krijgen om je op te komen halen,’ stuur ik terug. ‘Fijn zus!’ antwoordt hij. Mijn ouders reageren ook blij op dit berichtje, blij dat hij thuiskomt en blij dat ik hem ophaal. Ze zijn inmiddels wel zo’n beetje door al hun vrije dagen heen omdat ze de afgelopen tijd zoveel mogelijk bij hem in het ziekenhuis zijn geweest. De eerste week was erg spannend, toen was het nog niet duidelijk of hij blijvend letsel zou overhouden aan het ongeval. Hij had naast flink wat botbreuken ook inwendig letsel en werd de eerste nacht in een kunstmatige slaap gehouden. Ik zal nooit vergeten hoe hij erbij lag, aangesloten aan allerlei slangetjes en draadjes. Het was zo’n beeld dat je kent uit films. Plots zat ik zelf in zo’n nare film. Zijn ongeval heeft er op een bijzondere manier voor gezorgd dat onze band veel beter is geworden. We hebben in het ziekenhuis veel gepraat, iets waar hij voor het ongeval nooit zo’n behoefte aan had. Doordat hij aan bed gekluisterd was, kon hij natuurlijk niet veel anders. Naast praten met familie en vrienden, had hij ook veel tijd om na te denken en te reflecteren op zijn leven. Zijn ongeval was een soort harde druk op de pauzeknop of in zijn woorden ‘een serieuze wake-upcall’. Vanaf het moment dat hij in het ziekenhuis werd opgenomen, was niets meer hetzelfde en vooral niets meer vanzelfsprekend. Het ene moment stond hij volop in het leven en het volgende lag hij wekenlang in een ziekenhuisbed. Dat dit veel impact op hem heeft gehad, merk ik aan veel dingen; de manier waarop hij praat, de onderwerpen waarover hij praat en aan het feit dat zijn wilskracht en optimisme ineens oneindig lijken. Hij was altijd al iemand die, als hij ergens voor ging, er ook echt voor ging. Maar ik heb hem nog nooit zó vastberaden gezien. Hij heeft nu maar één doel en dat is 100% herstellen, eerder zal hij niet rusten. Hij heeft de dagen tot hij naar huis mocht afgeteld en heeft samen met een fysiotherapeut al een heel trainingsschema voor thuis opgesteld. Het streven is volledig vanuit huis te revalideren, maar de praktijk moet nog uitwijzen of dit haalbaar is. Er moeten thuis namelijk allerlei aanpassingen worden gedaan. Zo zal er een bed in de woonkamer komen te staan omdat hij voorlopig nog niet de trap op kan. Het vraagt natuurlijk ook best wat flexibiliteit van ons. Deze situatie heeft impact op zijn privacy, maar natuurlijk ook op die van de rest van het gezin. We helpen allemaal graag dus ik ga ervan uit dat het goed komt, maar we moeten het natuurlijk nog ervaren. Mijn ouders en ik hebben alle drie een fulltimebaan en je kunt soms iets met de beste bedoelingen bedenken, maar de realiteit blijkt soms toch een stuk lastiger te zijn. Het belangrijkste is denk ik dat we goed blijven communiceren en dat lukt tot nu toe goed dus ik heb er alle vertrouwen in. Mocht het anders uitpakken dan kunnen we altijd nog naar een andere oplossing kijken. Door het ongeval heb ik één ding geleerd: het enige dat bestaat is NU. Je zorgen maken over de toekomst heeft geen enkele zin, want waar jij je druk om maakt gebeurt helemaal niet of net anders dan je het had bedacht. De afgelopen weken waren een grote les in mindfulness als je het mij vraagt. Elke dag stond in het teken van het herstel van mijn broer, er was weinig ruimte voor andere dingen. Natuurlijk moest ik gewoon naar mijn werk en als ik ‘s avonds thuiskwam, was ik vaak zo moe dat ik meestal al vroeg mijn bed in kroop. Ik voelde geen ruimte voor gezelligheid en kon met moeite mijn aandacht bij gesprekken houden. Ik probeerde mijn ouders zo veel mogelijk te ontlasten door thuis de boel te organiseren: boodschappen doen, koken en wasjes draaien kwamen in de plaats van sporten, drankjes met vrienden en bioscoopbezoekjes. Alle skills die ik had opgedaan tijdens mijn reizen, paste ik eindelijk thuis toe in de praktijk. Ik ben voor mijn gevoel in één klap volwassen geworden toen ik terugkwam uit Portugal, waar ik als digital nomad werkte toen ik plotseling naar huis moest door het ongeluk. Niks was nog echt belangrijk en ik ergerde me aan de oppervlakkige verhalen van sommige vrienden. Vooral als er een heel drama werd gemaakt van een, in mijn ogen, onbelangrijke situatie. Misschien niet helemaal eerlijk, maar omdat ik plotseling de vergankelijkheid van het leven onder ogen had gezien, niet heel gek natuurlijk. Het plaatste veel dingen in een ander perspectief. Het plaatste mij ook in een ander perspectief. Ik was niet meer de belangrijkste persoon in mijn leven, dat werd van het ene op het andere moment mijn broer. Wie had dat ooit gedacht? De broer die me van jongs af aan pestte, die het als peuter maar moeilijk kon verkroppen geen enig kind meer te zijn omdat hij niet alleen de aandacht, maar ook zijn speelgoed ineens moest delen. Maar ook de broer die stiekem beretrots op me was toen ik tijdens mijn tussenjaar naar Spanje ging en later bij BELIXE regelde dat ik vanuit Portugal mocht werken. Ik was al een tijdje niet meer echt zijn kleine zusje, maar door deze situatie werd ik in één keer zijn steun en toeverlaat, en die van mijn ouders. Gelukkig heeft mijn vriend Tom begrip voor de situatie en laat hij het aan mij wanneer we af kunnen spreken. Ik probeer echt tijd en aandacht voor hem te hebben, maar merk dat ik dat soms lastig vind. Ik ben vaak uitgeput en daardoor prikkelbaar en het laatste wat ik wil is mijn emoties afreageren op hem. Hij heeft er ook niet om gevraagd dat ons gezin in een soort rollercoaster is beland. Hij klaagt niet maar ik merk dat hij het af en toe wel vervelend vindt als ik voor de zoveelste keer op het laatste moment afzeg of als hij weer alleen naar een feestje moet. 

Ik vraag Maartje, mijn manager, of ik ‘s middags vrij kan krijgen om mijn broer uit het ziekenhuis op te halen. Ze is superblij voor me en geeft meteen haar goedkeuring. Ook mijn andere collega’s leven de afgelopen weken enorm mee en zijn bezorgd en superlief. Het was best even schakelen. We waren net gewend dat ik als digital nomad virtueel onderdeel uitmaakte van het team, toen ik ineens weer fulltime op kantoor moest meedraaien. Gelukkig gaat het beter dan ik had verwacht en denk ik relatief weinig aan mijn buitenlandavontuur. Maar goed, ik heb dan ook andere dingen aan mijn hoofd… belangrijkere dingen. Ik stuur een berichtje in de groepsapp om te zeggen dat ik mijn broer op kan halen en vraag waar hij trek in heeft, zodat ik langs een supermarkt kan rijden om dat voor hem te halen. Niet geheel verrassend is het antwoord ‘doe maar gewoon iets’, zijn favoriete antwoord, dat de rest van het gezin soms tot wanhoop drijft. ‘Gewoon’ is niet gewoon en soms is het ‘gewoon’ fijn als je duidelijk weet wat je wil, maar voor deze ene keer maakt het me niet uit. Ik ben blij dat hij dit berichtje ‘gewoon’ naar me kan sturen, als het ongeluk anders was afgelopen was dat namelijk helemaal niet zo ‘gewoon’ geweest. Ik heb er de afgelopen weken vaak aan gedacht en word elke keer spontaan misselijk bij de gedachte hem bijna kwijt te zijn geweest. Snel start ik de auto en richt mijn aandacht op de weg, door de afleiding verdwijnt het misselijke gevoel een beetje. Diep ademhalen helpt ook, dit doe ik tegenwoordig vaker dan ooit; het helpt me de stress beter de baas te zijn. Van stress heb ik de laatste tijd natuurlijk veel last en ik merk dat ik er de laatste dagen minder goed mee kan dealen. Ik slaap slecht en heb elke keer dezelfde nachtmerrie; ik zie mijn broer in een ziekenhuisbed liggen en hoor een arts zeggen: ‘We trekken de stekker eruit, hij is niet meer te redden.’ Op dat moment word ik badend in het zweet wakker en duurt het elke keer even voordat ik me realiseer dat het een nare droom was en dat mijn broer nog leeft en echt weer beter wordt. Blijkbaar hebben zijn ongeval en ziekenhuisverblijf toch meer indruk op me gemaakt dan ik dacht. Laatst noemde iemand het een traumatische ervaring en ik denk dat dat wel klopt. ‘Als de nachtmerrie blijft terugkomen, moet je misschien maar eens met iemand gaan praten,’ zei mijn moeder van de week. 

Maar goed, eerst maar eens mijn broer ophalen. Bij het ziekenhuis vind ik een plekje vlak bij de ingang en bij het winkeltje beneden bij de receptie koop ik zo’n grote foute ballon in de vorm van een beer. Niks voor hem, maar ik wil niet met lege handen aan komen en wil zijn scheve grijns wel zien als ik zijn kamer ermee binnenloop. Als ik de lift uitstap en richting zijn kamer loop, realiseer ik me dat dit de laatste keer zal zijn en dat emotioneert me. Ik ben blij, maar durf het eigenlijk nog niet helemaal te geloven. Maar het is toch echt zo, vanavond slaapt mijn broer in zijn eigen bed, nou ja, oké, in een speciaal bed in de woonkamer, maar toch, hij slaapt na weken eindelijk weer thuis. Ik slik de brok in mijn keel weg en stap zijn kamer binnen. ‘Hey zussie! Wat heb jij nou weer meegenomen? Hadden ze niks lelijkers?’ grinnikt hij en zonder iets te zeggen vlieg ik hem om zijn nek. We knuffelen elkaar stevig en ik voel tranen opkomen. ‘Niet huilen hè zussie, je weet dat ik daar niet tegen kan,’ mompelt hij terwijl hij mij bijna fijnknijpt. ‘Sorry, not sorry,’ stamel ik terwijl ik me voorzichtig losmaak. ‘You know me, beetje gevoelig typje,’ antwoord ik met een klein lachje. ‘No shit, Sherlock,’ grinnikt mijn broer.

Ik help hem de laatste spullen in te pakken en ik vraag een van de verpleegkundigen of ze een rolstoel kunnen regelen. Binnen een paar minuten komt een verpleger met een rolstoel en dat is niet het enige wat hij bij zich heeft. Hij heeft een aantal collega’s opgetrommeld om mijn broer uit te zwaaien. Ze zijn allemaal ontzettend betrokken en dat ontroert me. Mijn broer vraagt of ik een foto wil maken, zodat hij een berichtje op social media kan plaatsen. Hij is ze namelijk eeuwig dankbaar voor de zorg en de mentale ondersteuning. Ze proberen met z’n allen allerlei gekke poses en trekken gekke bekken. Het is een dolle boel, tot iemand roept: ‘We moeten opschieten anders krijgen we onze patiëntenronde niet op tijd af!’ Ik tel af, maak de foto en dan is het tijd om afscheid te nemen. Mijn broer knuffelt iedereen en overhandigt ze een grote doos bonbons als bedankje. Ik help hem in de rolstoel, hang deze vol met tassen en zet nog een tasje met spullen op zijn schoot. Dan druk ik de ballon in zijn hand en vraag of hij er klaar voor is. ‘Born ready.’ Ik kan aan zijn stem horen dat hij een brok in zijn keel heeft en het er minder krachtig uitkomt dan hij misschien zou willen. Ik negeer het en duw hem de kamer uit. Nog een laatste zwaai bij de verpleegbalie, dan met de lift naar beneden en even later staan we buiten. ‘Ga jij de auto maar halen, ik wil hier even genieten van de frisse lucht na al die weken.’ ‘Is goed lieve broer, ik zal rustig aan doen.’ Als ik even later omkijk zie ik mijn broer naar de lucht kijken met een grote lach op zijn gezicht. Nu heb ik een brok in mijn keel.

- 2 -

Na nog een paar weken van slecht slapen en allerlei vage gezondheidsklachten ga ik na lang aandringen van Tom en mijn moeder eindelijk naar de huisarts. ‘Hoe is het met je broer?’ vraagt de huisarts meteen als ik zijn spreekkamer binnenstap. ‘Hij is thuis en het gaat elke dag gelukkig een stukje beter,’ antwoord ik blij. ‘Ik ben blij dat te horen en vanwaar jouw bezoekje vandaag?’ vraagt hij verder. ‘Ik voel me de me laatste weken niet goed, slaap slecht, ben continu moe en vraag me halverwege de dag vaak af hoe ik de rest van de dag doorkom. Ik, of liever gezegd mijn vriend en mijn moeder, beginnen zich een beetje zorgen te maken,’ antwoord ik een beetje beschaamd. Ik vind het een zwaktebod dat ik me achter hen verschuil, maar het is er al uit voor ik er erg in heb en het is waar dat ik hier zonder hun aandringen niet had gezeten.

De huisarts lijkt het niets uit te maken, hij stelt voor te beginnen met een bloedonderzoek. ‘Het zou bloedarmoede kunnen zijn, daar heb je natuurlijk eerder last van gehad.’ Ik vind het een goed idee. Hij pakt een formulier en kruist allerlei vakjes aan. ‘Laten we ook meteen even alle vitamines controleren en de ziekte van Pfeiffer uitsluiten.’ Ik begin te lachen, die ziekte staat bekend als the kissing disease, en komt voor zover ik weet met name op de middelbare school voor. Nu hopen dat ik na de uitslag nog steeds lach, want stel je toch eens voor zeg, dat ik dát heb. Volgens mij kun je daar zomaar maanden zoet mee zijn, en dan kunnen we een bed naast dat van mijn broer in de kamer zetten. Ik moet er niet aan denken, voor mezelf, maar ook niet voor mijn ouders. Die hebben genoeg aan hun hoofd met zorgen over en voor mijn broer. ‘Iets anders… Zou je misschien zwanger kunnen zijn?’ vraagt de huisarts en hij kijkt me onderzoekend aan. ‘Ik? Zwanger? Nee!’ antwoord ik stellig maar mijn hoofd schudt blijkbaar iets minder stellig mee, want de huisarts vraagt meteen wanneer mijn laatste menstruatie was. Ik probeer terug te rekenen. Ik weet het niet. Snel pak ik mijn telefoon erbij om het op te zoeken in de app die ik gebruik om mijn cyclus bij te houden. ‘Ik ben aan de pil dus ik kan niet zwanger zijn. Toch?’ vraag ik ietwat onzeker. ‘In principe niet, maar het gebeurt soms toch. De pil is niet voor de volle 100% veilig, maar het loopt vast wel los,’ probeert de huisarts me gerust te stellen. Ondertussen zoek ik door in de app en word ik met de seconde nerveuzer. Ik had twee weken geleden al ongesteld moeten worden.

Dan bedenk ik me dat ik besloten had om de pil een paar weken door te slikken omdat ik geen zin had in al het gedoe van ongesteld zijn in deze stressvolle periode. Ik had een herinnering in mijn telefoon gezet voor een stopweek, maar die heb ik blijkbaar genegeerd. Ik krijg het warm en koud tegelijk en mijn gezicht begint te tintelen. ‘Ik voel me niet zo lekker,’ zeg ik flauwtjes. ‘Doe je hoofd tussen je knieën, dat helpt tegen flauwvallen,’ hoor ik de huisarts zeggen. Ik volg zijn instructies en voel hoe het bloed naar mijn hoofd gaat en de duizeligheid afneemt. ‘Oké, laten we de mogelijkheid dat je zwanger bent, nu meteen maar even uitsluiten,’ zegt de huisarts als ik weer rechtop zit. ‘Met een beetje urine hebben we binnen een paar minuten antwoord.’ Hij geeft me een plastic bekertje en zegt waar het toilet is. Ik loop richting het toilet en voel me verdoofd. Het zal toch niet? Een zwangerschap is het laatste wat ik er nu bij kan hebben, en ik ben ook helemaal nog niet toe aan een kind.

Dit is gewoon een grote grap, Ro. Je kunt er straks om lachen! probeert Joy, de supporting stem in mijn hoofd, me gerust te stellen.

Als ik klaar ben, geef ik mijn potje plas af bij de doktersassistente, die er meteen een soort stick in doet en me vraagt plaats te nemen in de wachtkamer. Na tien minuten, die eeuwen lijken te duren, mag ik de spreekkamer weer in. Het gezicht van de huisarts staat serieus. Geen geruststellende glimlach, geen grapje, niks. ‘Neem plaats, Rowan. Ik zal er geen doekjes om winden. Je bent zwanger.’ Ik hap naar adem en dan wordt het zwart voor mijn ogen. ‘Rowan, gaat het? Hoor je me?’ Ik voel iets nats in mijn gezicht en als ik mijn ogen open, zie ik de huisarts en de assistente boven me hangen. Ze helpen me overeind en de huisarts checkt ondertussen mijn pols. ‘Dat was even schrikken,’ zegt hij terwijl hij me onderzoekend aankijkt. ‘Het gaat wel,’ antwoord ik terwijl ik probeer op te staan. Mijn benen voelen als gummie en de assistente moet me terug in mijn stoel helpen omdat ik het alleen niet red. Ze reikt me een glas water aan. ‘Hier, neem een slokje,’ zegt ze meelevend. ‘Het is niet niks wat je net te horen hebt gekregen.’ Ik slik en voel de tranen branden. ‘Nee, dat klopt. Ik was hier niet op voorbereid. Er is ook totaal geen ruimte voor in mijn leven op dit moment.’ ‘Neem het met één stapje tegelijk. Wen eerst aan het idee dat je zwanger bent en weet dat er opties zijn die je kunt overwegen. Ga naar huis, praat erover met je vriend en ouders als je wil en laat het weten als je wil praten over eventuele vervolgstappen,’ zegt de huisarts. Hij bedoelt natuurlijk een abortus. Ik sta op en knik als hij vraagt of ik het red om alleen naar huis te fietsen. Dan krijg ik een schouderklopje en voor ik het weet sta ik buiten. Ik haal diep adem en probeer mijn tranen te bedwingen. Niet iedereen hoeft te zien dat ik me kapot ben geschrokken. Naar huis, ik wil zo snel mogelijk naar huis, weg van hier. Ik rommel een tijdje met mijn sleutel voordat ik na een paar pogingen het slot van mijn fiets eindelijk openkrijg. Het is alsof de wereld er in één keer anders uitziet. Wat feitelijk ook zo is. In mijn buik groeit een hoopje cellen waar ik tot een uur geleden geen weet van had. En dat had ik, als ik heel eerlijk ben, graag zo gehouden.

Op weg naar huis kom ik allemaal mensen achter kinderwagens tegen en word ik met de minuut misselijker. Oh my god, hoe gaat Tom reageren? En mijn ouders? Het lijkt me het beste als ik eerst met Tom ga praten. Hoe graag ik me nu ook zou verstoppen voor de wereld, dat zou niet eerlijk zijn. Tom heeft er recht op dit te weten want hij is onderdeel van dit verhaal. Daarbij vertellen we elkaar altijd alles. Toch wil ik het nog even uitstellen, zodat ik het nieuws eerst zelf kan verwerken en intuïtief fiets ik richting het strand. Mijn favoriete plek in goede en slechte tijden. Hier verwerk ik dingen. Ik trap zo hard als ik kan om de storm aan gedachten die in mijn hoofd is opgestoken tot bedaren te brengen. Voor ik het weet zie ik de vlaggen van mijn favoriete strandtent ‘Life is a beach’, twee letters anders en er staat ‘Life is a b*tch’. Dat klopt op dit moment beter. Ik bijt op mijn lip. 

Niet janken, Ro, niet janken. You’re a grown woman, zegt Cruella fel.

Niet luisteren Ro, you’ve got this, roept Joy snel erachteraan.

Ik loop richting de zee. Eerst een wandeling om mijn hoofd leeg te maken, daarna een koffietje bij de strandtent. Misschien wel eentje met een hoop alcohol erin, om even te vergeten in welke nachtmerrie ik ben beland. O nee, geen alcohol, dat mag natuurlijk niet meer…

- 3 -

Aan zee wordt mijn hoofd altijd vanzelf rustiger, het is net of de wind en de golven mijn piekerhoofd leegmaken. Ik hoef er niet eens voor in de zee te lopen, al is dat vaak wel het fijnste. Ook dit keer schop ik mijn schoenen uit en loop tot mijn knieën de zee in, het kan me niet schelen dat mijn broek nat wordt. Die wordt vanzelf droog op de fiets terug en anders kan ik me thuis omkleden. Zo zout als het zeewater is de tranenstroom die spontaan komt opzetten. Een zwangerschap… dit is het laatste wat ik op dit moment kan gebruiken in mijn leven. Ik ben nog zo jong en woon nog thuis, net als Tom. Is dit een sick joke van het universum? Wat heeft het me te vertellen? Dat ik over veel dingen geen controle heb in mijn leven? Dat ik niet de belangrijkste persoon in mijn leven ben? Ik heb weleens gehoord dat je dat ineens beseft als je ouder wordt. Alles draait dan om je kind en niet meer alleen om jou of je partner. Maar op dit moment draait al niet alles meer om mij, maar om mijn broer, dus die les ben ik al aan het leren. Dat kan het dus niet zijn. Wat is dan de les? Dat het leven verrassingen voor je in petto heeft? Maar ook dat wist ik allang. Ik ben al veel minder een controlfreak dan vroeger, maar dit is wel next level loslaten. Ik ben in de war en als ik heel eerlijk ben, ook bang. Hoe gaat dit mijn leven beïnvloeden? En dat van Tom? Hoe ziet mijn toekomst eruit? Kan ik blijven werken, kan ik thuis blijven wonen, kan ik… duizend en één vragen buitelen over elkaar heen en vechten om mijn aandacht. 

Je hebt hulp nodig, Ro. Dit kun je niet in je eentje oplossen, roept Amber, het stemmetje dat me altijd voor van alles waarschuwt.

Diep vanbinnen weet ik dat ik hulp nodig heb. Natuurlijk ga ik ook met Tom praten, maar om alles echt op een rijtje te krijgen, heb ik iemand nodig die zonder oordeel naar me luistert en me helpt orde te scheppen in de chaos waarin ik ben beland. Mijn eerste gedachte gaat naar mijn tante, maar voor het eerst in mijn leven twijfel ik daarover. Zij is tenslotte familie en dus niet helemaal onbevooroordeeld. Zelfs mijn favoriete go-to-person voelt nu niet als de beste optie. Ik heb professionele hulp nodig, misschien een psycholoog of zoiets. Zei de huisarts niet dat ik terug kon komen als ik over vervolgstappen wilde praten? Ging dit alleen over abortus? Nee, hij bedoelde vast dat ik terug kon komen als ik überhaupt hulp nodig heb. Er is wel een enorme druk op de geestelijke gezondheidszorg, er zijn megalange wachtlijsten voor mentale hulp. Maar goed dit valt vast in de categorie ‘urgent’ aangezien het om een zwangerschap gaat, en die duurt maar negen maanden. Er is maar één manier om daarachter te komen, en dat is het te vragen. Maar nu eerst voelen wat dit alles met me doet, want ik weet uit ervaring dat als ik wegloop voor moeilijke gevoelens, ze als een boemerang terug worden gekaatst. Het is net als een bal die je onder water probeert te houden, die komt vroeg of laat boven. Beter om er dus maar zo snel mogelijk doorheen te gaan. Ook al is het pijnlijk en niet fijn. 

Ik ga op een plek op het harde zand zitten waar het water af en toe mijn voeten vindt. Ik laat mijn tranen de vrije loop en huil met lange halen. Na een tijdje wordt het snikken minder en kan ik weer een beetje normaal ademhalen. Ik houd mijn blik gericht op de zee en visualiseer dat de golven al mijn zorgen en gepieker meenemen. Het werkt hypnotiserend en na een tijdje voel ik me weer rustig en gegrond. Ik moet denken aan een quote van Lao Tzu: ‘A journey of a thousand miles starts with a single step.’

Oké, Ro, wat is de allereerste stap die je vandaag kunt zetten? vraagt Joy bemoedigend.

Het eerste wat in me opkomt is slapen, ik voel me dan wel rustig, maar ik ben ook verschrikkelijk moe. Dat is dus wat ik ga doen zodra ik thuis ben, eerst een nachtje slapen, morgen is er weer een dag en overhaast dingen delen of beslissingen nemen is nooit een goed idee. Ik kom overeind en klop het zand zo goed en zo kwaad als het gaat van me af. Het lukt maar half en ik besluit het te laten. Ik loop terug naar mijn fiets en rijd op een rustig tempo naar huis. Daar aangekomen, loop ik meteen door naar de badkamer waar ik een korte douche neem en daarna mijn bed induik. 

Fijne zus ben je. Moet je niet even checken of die lieve broer van je toevallig nog iets nodig heeft? roept Cruella, mijn kritische stemmetje in mijn hoofd, op scherpe toon.

‘Kop dicht b*tch,’ grom ik zachtjes en draai me om. Ik probeer te slapen, maar ik blijf draaien omdat ik me toch schuldig voel. Ik geef het op en pak mijn telefoon om mijn broer een berichtje te sturen met de vraag of hij oké is. Vrijwel meteen krijg ik antwoord: ‘Ik heb niks nodig. Ga maar lekker slapen zussie.’ Het duurt niet lang of ik val in een diepe slaap. Ik droom dat ik zwanger ben van een tweeling en dat ik dat de normaalste zaak van de wereld vind. Ik verkondig aan iedereen die het maar wil horen, dat ik fulltime moeder ga worden en er helemaal zin in heb. Als ik wakker word, herinner ik me mijn droom en weet ik dat die heel ver van de waarheid ligt. Ik heb er helemaal geen zin in, en mijn baan opgeven zou ik sowieso niet doen. En een tweeling? Ik moet er niet aan denken! Het idee dat dit serieus een optie kan zijn, ontneemt me spontaan de adem. Gelukkig zijn er voor zover ik weet geen tweelingen in onze familie of die van Tom te vinden, dus dat zal wel loslopen. Ik verzamel mijn moed en stuur Tom een berichtje: ‘We moeten praten.’ Meteen krijg ik een berichtje terug: ‘Heeft het haast? Enne… moet ik me zorgen maken?’

‘Het heeft haast, zullen we over een half uur een rondje park doen?’ antwoord ik. Ik geef bewust geen antwoord op zijn tweede vraag. 