Tweede bezoek aan aarde

Colofon

ISBN 9789493172777

NUR 283

1e druk, 2020

© 2020 N.J. Frank

Dit boek is een uitgave van Uitgeverij Gopher.

Nobelstraat 16

3846 CG Harderwijk

Telefoon 0341 74 61 00

Exemplaren zijn rechtstreeks te bestellen via internet: www.gopher.nl en bij iedere boekhandel.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand en/of openbaar gemaakt door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke manier dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de auteur en de uitgever.

Alle personen in deze publicatie zijn fictief en elke vergelijking met personen, dood of levend, berust puur op toeval.

No part of this book may be reproduced in any form, by print, photoprint, microfilm or any other means, without written permission from the publisher.

All characters in this publication are fictitious and any resemblance to real persons, living or dead is purely coincidental.

Tweede bezoek aan aarde

door

N.J. Frank

Hun laatste bezoek aan de planeet aarde was tienduizenden jaren geleden. 

Nu komen ze terug met maar één missie. 

Ophalen wat hun ontnomen was!

PROLOOG

Ver weg van onze aarde, op vele honderden lichtjaren afstand, scheurde een oogverblindend felle lichtstraal het oppervlakte van een grijsblauwe planeet open. Onder oorverdovend en donderend geraas, vergezeld met onmetelijk hoge fluittonen en omringd door een tornadoachtige ronde nevel, verlieten vijf bewoners hun vertrouwde omgeving, om op zoek te gaan naar dat wat hun lang geleden was ontnomen. De angstaanjagende lichamen van de wezens werden omhuld door een steenachtige pantserlaag, waardoor ze beschermd werden tijdens de reis door het oneindige heelal. De hele tocht was met militaire precisie voorbereid. Met een snelheid van vele malen het licht ontkwamen ze aan de enorme aantrekkingskracht van hun glazige, bijna waterig uitziende wereld. Hun reisdoel was een kleine bewoonde planeet waar ze duizenden jaren geleden ook al eens waren geweest. Die verre bestemming die ze in slechts enkele dagen zouden bereiken was... de aarde!

HOOFDSTUK 1

Diana Lawson zette vermoeid haar groene rugzakje naast zich neer op de vochtige bodem. Ze had alweer een paar kilometer gelopen en haar voeten deden behoorlijk zeer in haar doorweekte wandelschoenen. ‘Waarom moesten we nou zo nodig weer kamperen?’ vroeg ze zich hardop af, terwijl ze hulpeloos om zich heen keek in de ijdele hoop antwoord te krijgen. De natuur om haar heen zweeg als het graf en haar jeugdige stem ging verloren tussen de reusachtige naaldbomen. Het uitgestrekte bos dampte nog na van de regen die al dagen had aangehouden. Die regen was tijdelijk overgegaan in een constante aanvoer van extreem vochtige lucht. Gezien het dichte opeengepakte wolkendek dat boven het uitgestrekte woud hing, was de voorspelling niet veel beter dan die van de afgelopen dagen.

‘Elk jaar maar weer kamperen,’ siste ze tussen haar tanden door. ‘Zo dicht mogelijk bij de natuur zijn, terwijl Jane en haar vader en moeder lekker op vakantie in Hawaï zijn.’

Jane zat bij Diana in de klas en ze waren echte hartsvriendinnen. Ze waren beiden twaalf jaar oud en woonden op steenworp afstand van elkaar. Op school deden ze het zo goed dat ze allebei al een klas hadden overgeslagen en dat was vooral waarin ze elkaar zo goed konden vinden. Dit ondanks dat ze uit totaal verschillende gezinnen kwamen. De ouders van Jane waren beiden arts en behoorlijk rijk, terwijl de moeder van Diana bioloog was en uit principe, en ook noodzaak, sober leefde. Megan was ondanks de krappe financiële situatie een fantastische moeder. Alles kon bij haar en de kinderen werden vol warmte en liefde grootgebracht. Het huis was een waar kinderparadijs waar mens en dier het goed hadden.

Een vader had Diana niet meer. Die overleed twee jaar geleden tijdens een dramatisch eenzijdig auto-ongeluk precies op de verjaardag van haar twee jaar oudere broer Robert. Het trauma had een diepe wond achtergelaten. De vader van Diana was die bewuste dag vroeg vertrokken uit het louche motel waar hij had overnacht. De dag daarvoor had hij goede zaken gedaan voor zijn baas. Als vertegenwoordiger in vegetarische voedingssupplementen verdiende hij een zeer bescheiden boterham. De bijna altijd opgewekte blonde man had diezelfde ochtend nog gebeld dat hij op tijd thuis zou zijn voor het verjaardagsfeestje van Robert. Wat er precies gebeurd was, bleef tot op de dag van vandaag onduidelijk, maar die ochtend reed hij met hoge snelheid tegen de betonnen pijler van een brug en overleed ter plekke. Een gitzwarte dag die grote veranderingen met zich meebracht voor het normaal zo hechte en vrolijke gezin.

Megan Lawson, de vrouw die haar man Andy zo tragisch verloor, bleef achter met haar twee getraumatiseerde kinderen. Ze deed er alles aan om het gezin draaiende te houden en bezat een bijna onuitputtelijke drang om haar kinderen in deze bizarre periode in hun leven te troosten. Haar pogingen resulteerden spijtig genoeg enkel in onbegrip en wrijving.

Vroeger was Diana een vrolijk en spontaan kind. Na de dood van haar vader was ze veranderd in een stil en afwachtend meisje. Haar broer Robert was veranderd van een rustige behulpzame jongen in een vervelende klier die soms meedogenloos hard kon zijn tegen alles en iedereen in zijn omgeving. Diana had zeker haar best gedaan om normaal te doen tegen Robert, maar de grote broer waar ze vroeger zo tegenop zag, en van wie ze echt hield, was onherkenbaar veranderd. Ondanks dat Diana wist dat hij diep van binnen vast nog een goed mens moest zijn, hield ze hem zoveel mogelijk op een afstand om aan zijn hatelijke buien te ontkomen.

De onderlinge band met haar moeder was ook helemaal weg. Ze begreep haar moeder echt niet meer. Die nam Robert vaak in bescherming en vond het niet nodig om daar verder over te praten. ‘Robert heeft ook zijn verdriet,’ was vaak haar enige reactie als haar zoon zich weer eens van zijn slechtste kant liet zien. En wat nog moeilijker was, haar moeder behandelde haar nog steeds als een klein kind, betuttelde haar en hield haar constant in de gaten.

Diana wilde wel graag verder met haar leven. Ze dacht vaak aan haar vader, maar het echte verdriet... dat had ze ver weggestopt. Het leven ging toch gewoon door?

Dat haar moeder er op dit moment kennelijk ook zo over dacht, bleek wel uit het feit dat ook nu het jaarlijkse kamperen niet overgeslagen kon worden. Dat was al zo sinds de kinderen klein waren en zo zou het vast nog jaren blijven. Waarschijnlijk juist omdát haar vader was overleden, moest dit spektakel doorgaan, dacht ze vaak. Haar vader genoot altijd van het kamperen, weer of geen weer. Maar het anders zo mooie dichtbegroeide en uitgestrekte woud had zijn charmes verloren, vond Diana. Kamperen moest met z’n vieren, en het liefst als het droog was.

Schuilend onder een laaghangende tak dwaalden haar gedachten af naar vroeger. Een brede glimlach verscheen om haar mond. O, wat was het altijd een feest geweest om te kamperen hier in het bos. Het was voor haar mooier geweest dan alle andere uitstapjes die haar vriendinnen maakten. Als de schoolvakantie weer voorbij was dan had iedereen de wildste verhalen over de meest exotische vakantiebestemmingen. Het werd altijd in geuren en kleuren verteld en als iedereen zijn of haar verhaal had gedaan, werd er vol verwachting naar Diana gekeken. Haar klasgenootjes wisten al bij voorbaat waar ze haar vakantie had doorgebracht en plaagden haar ermee. ‘Zeker weer in jullie achtertuin gekampeerd?’ Maar het verrukte gezicht van de blije Diana verpestte dan gelijk het grapje weer. Menigeen was in zijn hart toch een beetje jaloers op haar. Zeker als ze een levendige voorstelling gaf van de mooie kampeerbelevenissen met haar broer en haar beide ouders. Haar vader wist altijd weer wat avontuurlijks te bedenken, het was gewoon prachtig. Maar ja... nu was dat voorgoed voorbij. Met z’n vieren zou nooit meer gebeuren. ‘En droog dit jaar ook niet meer,’ somberde ze. Moedeloos keek ze om zich heen. Het bos waar ze vroeger zo graag kwam om er eindeloos te wandelen en te fantaseren over van alles en nog wat, zag er troosteloos uit. De bomen leken zachtjes te ademen toen een klein windvlaagje de groene deken boven haar in beweging bracht. Een regen van dikke druppels die van de zuchtende bomen viel, maakte Diana nog natter dan ze al was. Rillend veegde ze het sliertige natte haar uit haar gezicht en pakte haar rugzakje op waarin zich wat boodschappen bevonden die ze in het dorp zo’n drie kilometer verderop had gehaald. Normaal was daar geen sprake van tijdens hun kampeertochten. Zelfredzaamheid was altijd het magische woord en daar hield de moeder van Diana zich, tot vandaag dan, ook strikt aan. Nu, terwijl het al bijna drie dagen onophoudelijk had geregend, werd het zelf bakken van brood onmogelijk. Er was simpelweg geen droog stukje hout meer te vinden dat kon dienen als kampvuur en als bakoven. ‘Als ma nou die gasbrander had meegenomen, dan hadden we tenminste een warme hap kunnen krijgen,’ mopperde Diana terwijl ze het rugzakje omdeed. ‘En waarom moest ik nou weer zo nodig boodschappen doen? Robert kan toch ook wel eens wat doen?’

Ze begon aan het laatste stukje van de wandeling richting de kleine open plek in het bos waar ze altijd kampeerden. De druppels water die voortdurend irritant aan haar neus hingen, veegde ze weg met de rug van haar hand. Zelfs haar zakdoek was doorweekt, net zoals het kleine tentje waarin ze sliep en al haar kleren die ze had meegenomen. Geen droge draad meer aan haar lijf.

Haar moeder was standvastig en had geen oor voor haar klaagzang. ‘We blijven! Kamperen is soms afzien.’ En dat had Diana inmiddels donders goed in de gaten. Nog geen vijf kilometer van haar geriefelijke bed vandaan was hun kampement op een klein open plekje. De drassige ondergrond geurde naar bijna rottende dennennaalden. Drie tentjes met evenzoveel doorweekte bewoners die eigenlijk niets liever deden dan rechtsomkeert maken om de warmte en het comfort van hun eigen stenen huis op te zoeken. De drang om naar huis te gaan was sterk en wellicht een voorbode. Als ze hadden kunnen vermoeden wat zich zou gaan afspelen in hun mooie uitgestrekte woud dan waren ze direct vertrokken. Weg van deze plek des onheils en vooral ver weg van de komende bizarre gebeurtenissen.

HOOFDSTUK 2

In het bos dat naadloos aansloot bij het stadje Haven Creek waar de familie Lawson woonde, heerste een gelaten rust. De statige naaldbomen verrieden de noordelijke ligging van het woud dat zich uitstrekte tot aan de Canadese grens. Er liep slechts één doodlopende weg deze wildernis in. Direct aan het begin maakten borden met ‘verboden toegang, militair terrein’ duidelijk dat burgers hier niet gewenst waren. Het was de start van een kilometerslange aanvoerweg naar een militaire kazerne die geheimzinnig verscholen lag tussen het dichte groen. Deze brede straat kronkelde zich tussen de bomen door als een slang door het struikgewas. Tot op het allerlaatste moment gaf de weg zijn geheim niet prijs. Het kon dus gebeuren dat je als nietsvermoedende wandelaar of mountainbiker werd opgeschrikt door een goed bewaakte toegangspoort met aan weerskanten gecamoufleerde uitkijktorens en zwaar bewapende militairen. Een hoog ijzeren hekwerk met bovenop prikkeldraad omsloot het vreemd aandoende geheel. Net buiten de hekken werd het terrein omzoomd door een metersdiepe gracht. Op een enkele ingewijde militair na, wist niemand wat zich hier afpeelde. Onder de bewoners van Haven Creek deden veel geruchten de ronde. Men dacht aan een nucleaire basis of wellicht een opleidingscentrum van commando’s, maar geen enkele burger wist werkelijk wat hier gebeurde. Dat die basis een groot geheim moest verhullen, was voor de bewoners van Haven Creek en van de andere omliggende dorpjes in elk geval wel duidelijk. Als iemand van hen had kunnen zien dat veel voertuigen een kleine loods inreden en er niet meer uitkwamen, dan was de geruchtenmachine nog vele malen groter geweest.

Die kleine loods was de toegang tot een ondergrondse snelweg die nog vele kilometers verder onder het ondoordringbare woud doorliep. Zelfs de bewakers van het militaire terrein wisten nauwelijks iets af van waar die tunnel heenliep. Alleen de gebruikers van die bizarre ondergrondse snelweg en een enkele hoge militair en sommige ingewijde politici in Washington DC waren op de hoogte van het gigantische gebouwencomplex waar de weg heenvoerde. Voor het oog bestond het bouwwerk niet, want het grootste deel was ondergronds. Een uitstekend gecamoufleerde reusachtige satellietschotel stond bovenop het ondergrondse complex. In het gebouw waren slechts een handjevol mensen echt werkzaam. Verder wemelde het er altijd van de bewakers om het goed bewaarde geheim te waarborgen. Wie er van wisten konden het dak vinden van een gigantische bunker. Bijna onzichtbaar als een kaal plekje in het bos bolde daar een goed gecamoufleerd dak boven de bodem uit. Het was gebouwd van wel een meter dik beton en zag eruit als een halve voetbal. Beplant met namaakstruiken was het zelfs vanuit de lucht niet te ontdekken. Een paar maal per dag liepen er zwaar bewapende bewakers rond om ook die buitenkant in de gaten te houden. Ze inspecteerden de buitenkant van de bol en doorzochten de directe omgeving om eventuele indringers te pakken. Daarna verdwenen ze weer geruisloos via een onzichtbare en zwaar gepantserde stalen deur onder de grond.

Toen Diana een half uurtje later aankwam op de troosteloze plek tussen de bomen waar hun tentjes stonden, bleef ze even op een afstand staan kijken. ‘Wat een waanzin om met dit weer hier te blijven,’ mopperde ze binnensmonds. Alsof haar omgeving precies aanvoelde wat ze bedoelde begon het direct weer harder te regenen. Ze slenterde naar de tent van haar moeder en toen ze het vochtige doek omhoog flapte zag ze Robert al wachtend gehurkt naast zijn moeder zitten. Hij had een rare grijns op zijn gezicht en het leek zelfs even of hij glimlachte. Het gaf haar een akelig gevoel en argwanend plofte ze op het klamme luchtbed naast haar moeder neer. Haar moeder nam de rugzak van haar over en peuterde het touwtje los. Het brood was gelukkig droog gebleven door de plastic verpakking maar de rest van de boodschappen die Diana met zoveel zorg in het piepkleine dorpswinkeltje had gekocht was doorweekt.

‘Didi...’ zei haar moeder plotseling, ‘Liefje, ik denk dat we morgen maar weer naar huis gaan.’ Vol ongeloof keek ze naar haar moeder op. Ze had haar Didi genoemd wat ze alleen in uitzonderlijk mooie situaties deed. Of was dit een valstrik en moest ze op haar hoede zijn?

‘Ja?’ was het min of meer vragende antwoord van Diana terwijl ze haar moeder vanuit haar ooghoeken scherp in de gaten hield, zonder haar echt aan te kijken.

‘Nou meisje, het blijft maar regenen en als dat vannacht niet ophoudt dan stel ik voor om morgen de tenten in te pakken en de rest van de vakantie gewoon thuis door te brengen.’

Een koude rilling ging door Diana heen maar ze had er geen aandacht voor. In afwachting wat haar moeder verder zou zeggen, staarde ze voor zich uit.

‘Ik heb er nog eens goed over nagedacht,’ zei haar moeder rustig. ‘Je moet straks maar even op jouw mobiel kijken wat de weersverwachting is voor de komende dagen.’

Betrapt opende Diana haar mond, maar haar moeder hief afwerend haar hand op.

‘Robert heeft me allang verteld dat jij jouw mobiel stiekem hebt meegenomen, ondanks dat je weet dat ik daar absoluut op tegen ben. Maar voor deze ene keer zie ik het door de vingers, voor deze ene keer komt het wel goed uit dat je dat rotding bij je hebt. Kijk maar gauw naar de weersverwachting en als het slecht blijft, dan pakken we de boel morgenochtend op.’

Diana wierp een vernietigende blik naar haar broer, maar die grinnikte genoegzaam. ‘Mispunt,’ siste ze tussen haar tanden door. Ondanks het verraad van haar broer was ze toch aangenaam verrast door deze nieuwe ontwikkeling. Het was een onverwachte kans om toch naar huis te gaan. Hoopvol verliet ze de tent en kroop snel haar eigen tentje binnen. In de inmiddels klamme slaapzak lag haar mobieltje veilig ingepakt in een boterhamzakje. Met een zucht van verlichting opende ze de weersapp, maar al snel smeet ze geïrriteerd de mobiel van zich af. Géén verbinding! Vastbesloten om toch de weersvoorspelling te achterhalen bedacht ze iets anders. Haar ouderwetse mini FM-radiootje! Wellicht had het radiosignaal wel sterkte genoeg om door de atmosferische storingen heen te komen. Ze pakte het mooie apparaatje, trok verwachtingsvol de antenne uit en zocht naar de goede zender. De verbinding was slecht, maar net goed genoeg om met oordopjes in naar het nieuws te luisteren waarna altijd de weersvoorspelling kwam. Het nieuws was net als alle dagen. Oorlog in Sudan, gruwelijke aanslagen in Pakistan, een olietanker had geloosd op volle zee, opnieuw corruptie bij een grote bank en een hele reeks andere ernstige nieuwsfeiten die Diana nog niet kon overzien. Als ze het al begreep, dan kon ze er niets aan doen. De wereld, haar wereld, zag er spijtig genoeg zo uit en een oplossing was er niet. Na het nieuws kwam eindelijk het weer en met aandacht zat ze te luisteren, terwijl ze voor zich uit staarde. Er deed zich een raar meteorologisch fenomeen voor, volgens de enigszins opgewonden klinkende weervrouw. Het nationaal park bij Haven Creek werd nog steeds geteisterd door aanhoudende regen uit een onverklaarbare kilometers dikke laag bewolking, terwijl het weer direct buiten het naaldbomenpark volkomen anders was. Door heel Amerika, en zelfs wereldwijd, hielden meteorologen het vreemde wolkendek in de gaten en iedereen vroeg zich af hoe dit wonderlijke natuurverschijnsel zich zo lang staande wist te houden.

Diana schrok ervan. Die regen van de afgelopen dagen, dat was dus alleen in het woud waar uitgerekend zij aan het kamperen waren. Waarom wist ze daar niets van en wat was de oorzaak van deze rare weerssituatie? Ze dacht koortsachtig na en een diepe frons tekende zich af op haar voorhoofd. Zou ze het haar moeder vertellen? Nu ze dit wist, wilde ze dan morgen wel naar huis terwijl er een mysterie in de maak was? Als haar vader nog had geleefd dan was hij ook zeker gebleven en hadden ze zich gespannen verheugd op dat wat ging komen.

Ze was zo in gedachten verzonken dat ze niet in de gaten had dat haar moeder op haar knieën voor de opengeslagen flap van haar tentje zat.

Megan maakte zich zorgen om haar dochter. Ze was zo anders dan haar klasgenootjes en ze had zelfs al een klas overgeslagen. Ook was ze in de meest vreemdsoortige wetenschappelijke dingen geïnteresseerd en las ze alles wat ze maar enigszins kon bevatten, op internet. Leuk spelen en giechelen met meiden van haar leeftijd deed ze maar weinig, behalve dan heel soms met Jane.

En nu, nu zat ze met haar radiootje te luisteren naar het nieuws en Megan dacht te kunnen zien dat Diana ongerust en verward was door iets wat ze had gehoord. Maar praten met haar dochter... Dat was bijna onmogelijk. Dat had ze eerlijk gezegd nooit goed gekund en al helemaal niet meer na het ongeluk van haar Andy.

‘Hé, kleine dromer...’ zei Megan behoedzaam.