Eclipse

~

Sanne van Ooijen

Colofon

Eclipse

Copyright © 2023 SVO Publishing

Auteur: Sanne van Ooijen

Vormgeving omslag: Amehoela / Sanne van Ooijen

Vormgeving binnenwerk: Sanne van Ooijen

www.sannevanooijen.nl

ISBN Ebook 9789083372921

NUR 343

Dit is een fictief boek. Alle personages en gebeurtenissen in deze roman worden omschreven en zijn fictief gebruikt.

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd door middel van druk, fotokopieën, geautomatiseerde gegevensbestanden of op welke andere wijze ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Voorwoord

Drie broers, één cruciale maand waarin alles verandert.

Voor even leek alles op de rit. Voor even leek de familie De Luna Vela een normal leven te kunnen leiden.

Bij een maan eclipse beweegt de maan zich in de schaduw van de aarde en is alles voor heel even in het duister gehuld, tot er een bloedrode kleur tevoorschijn komt.

De drie De Luna Vela broers veroorzaken hun eigen eclipse door zich in de schaduw van hun eigen ego’s te blijven bewegen.

Ze lijken alles te hebben. Geld, roem en succes. Alleen ontbreekt er altijd iets...

In deze ene cruciale maand stuiten ze op schokkende onthullingen, maken ze onverwachte keuzes en ondergaat de hele familie misschien wel de meest bloedstollende gebeurtenis tot nu toe.

Om deze eclipse te laten verdwijnen is er meer nodig dan het draaien van de aarde, en om te krijgen wat ze willen zullen ze alle drie uit hun ego moeten stappen.

Deel 1

~

Julian

Hoofdstuk 1

Julian

‘Ik moet er nog steeds aan wennen. Dat hele vadergedoe bij jou.’

Ik haal mijn schouders op als ik Lilly-Rose in haar kinderstoel heb gezet.

‘Het is geen vadergedoe. Ik ben haar oom. En jij ook.’

‘Je laat anders weinig ruimte over voor ons om oom te zijn. Je claimt dat arme kind,’ zegt Elia terwijl hij naar haar toeloopt en een kus op haar hoofd drukt. Hij begint in het Spaans tegen haar te praten. Haar kleine gezichtje licht op. Ook al spreekt ze nog niet eens drie woorden Engels proberen we haar meteen de Spaanse taal te leren. Ze weet niet wat Elia zegt, maar ze is dol op hem. Op ons alle drie.

Als Sebastian binnen komt lopen stuift hij ook meteen op haar af. Hij trekt haar uit de kinderstoel en knuffelt haar stevig, waarna hij haar weer terugzet en aan tafel plaatsneemt.

‘Je was weer lekker bezig vannacht,’ brom ik. ‘Zou je er rekening mee kunnen houden dat er een peuter in de kamer naast je slaapt momenteel?’

Fronsend kijkt hij me aan en dan begint hij te grijnzen. ‘Ja, ik had haar goed te pakken vannacht.’

‘Waarom hier?’ vraag ik geïrriteerd.

‘Hier woon ik.’

‘Elia en ik nemen hier ook niemand mee naartoe.’

‘Nee, jullie maken de sekskamers onveilig. Is dat beter?’

Elia lacht luid. ‘Julian pakt het hoogste level kamer inmiddels. Die is pro.’

‘Stop,’ brom ik en knik met mijn hoofd naar ons nichtje die ons aandachtig bekijkt en net doet alsof ze het gesprek kan volgen, wat gelukkig niet het geval is.

‘Als ze dit gesprek na zou kunnen vertellen aan haar vader zouden we alle drie nergens meer gebruik van kunnen maken,’ zegt Sebastian lachend. Hij maakt een hakkend gebaar bij zijn kruis en lacht luid.

‘Precies, laten we erover ophouden. Ik zou het alleen op prijs stellen als je de komende week je veroveringen niet in de kamer naast ons laat schreeuwen. Neem een hotelkamer, we hebben er genoeg.’

‘Waarom slaap je niet gewoon hier op deze verdieping,’ zegt hij met zijn mond vol. ‘Wanneer zijn ze terug van hun huwelijksreis? De twee tortelduifjes.’

‘Zaterdag. En ik slaap gewoon in mijn eigen kamer. Ik heb daar een ledikant voor Lilly-Rose.’

‘Ik kan nog steeds niet geloven dat ze de zorg voor hun dochter aan jou hebben toevertrouwd,’ zegt Elia.

‘Ik zou niet weten waarom niet. We weten allemaal dat ik de verantwoordelijkste ben van ons drie. Papa en mama zijn bezig met de verbouwing van hun huis. Mama komt straks oppassen omdat ik een vergadering heb, maar verder geniet ik van elke seconde met mijn nichtje.’

Ik snij een boterham met jam in stukjes en zet hem voor haar neus. Op haar gemak begint ze de stukjes op te eten.

‘Het staat je goed,’ hoor ik plots iemand zeggen.

Mijn moeder komt met een liefdevolle blik naar ons toelopen. Ze kust als eerste haar kleindochter die meteen kirrende geluidjes maakt van vreugde als ze haar oma ziet, en geeft ons dan alle drie een knuffel.

‘Ik ben nog op tijd voor het ontbijt zie ik.’

Elia staat meteen op en pakt een bord van de ontbijtkar die hij op de plek naast hem neer zet. ‘Alsjeblieft mama. Ga lekker zitten.’

‘Heeft Lilly-Rose goed geslapen?’

Ik knik en grinnik. ‘Als een roos.’

‘Ze is zo perfect,’ zegt ze zuchtend terwijl ze met een verliefde blik naar haar kleindochter kijkt.

We kijken allemaal met haar mee naar Lilly-Rose die nietsvermoedend haar boterham zit te eten en ons met haar helder groene De Luna Vela ogen aankijkt.

‘Ze is veel te mooi en puur voor deze wereld. Jij ook met je goede genen,’ zegt Elia tegen mijn moeder, die erom moet lachen.

‘Ze krijgen er nog één. Vast weer een dochter,’ zegt Sebastian. ‘Wacht maar tot ze de puberteit krijgen en er allemaal jongens hier voor de deur staan. Dan wil ik Anthony nog wel eens zien.’

‘Niet alleen Anthony,’ brom ik.

Al vanaf het moment dat ik mijn kleine nichtje in mijn armen kreeg toen ze nog maar een uur oud was is er een ontzettend oergevoel in me naar boven gekomen waarvan ik niet wist dat ik hem in me had. Ik wil haar kosten wat het kost beschermen. Ik weet niet of ik ooit zoveel van iemand heb gehouden en het is niet eens mijn eigen kind. De puurheid die ze bezit wil ik voor altijd in stand houden, maar ik weet dat ze ooit haar vleugels zal spreiden. En ik weet ook dat niet alleen haar eigen vader daar veel moeite mee zal hebben.

Als ze klaar is met haar boterham wijst ze naar haar bordje en kijkt ze me vrolijk aan.

‘Volgens mij wil je dochter er nog één,’ zegt Sebastian lachend.

Ik kijk op mijn horloge.

‘Ga jij maar, ik zorg voor haar vandaag. Met veel plezier,’ zegt mijn moeder.

‘Sorry. Ik moet echt weg. Mijn vergadering start zo. Vanmiddag ben ik vrij en de rest van de week heb ik weinig afspraken ingepland.’

‘Het is geen probleem voor mij. Ik moet de komende dagen af en toe mee met je vader om spullen uit te zoeken voor het huis.’ Ze rolt met haar ogen. ‘Je weet hoe hij is. Dat huis moest gisteren al af zijn, maar tegelijkertijd breekt hij het helemaal af en is niets goed genoeg.’

Ik glimlach en geef mijn moeder een kus op haar wang, waarna ik mijn nichtje heel kort uit haar stoel haal om afscheid te nemen.

Tot mijn grote vreugde en afschuw tegelijk hoor ik haar huilen zodra ik de kamer uitloop. Ze is erg aan mij gehecht wat het gruwelijk maakt om bij haar weg te lopen, tegelijk voelt de band die we hebben zo bijzonder. Ik weet dat ze een heerlijke dag zal hebben bij mijn moeder waardoor het iets makkelijker is verder te lopen.

In de lift beantwoord ik een berichtje van mijn zus waarin ze vraagt hoe het met haar dochter gaat en vervolg ik mijn weg naar mijn kantoor om de lopende zaken te regelen. Nu ik minder tijd besteed aan mijn werk begint het zich op te stapelen en met de afwezigheid van Olivia en Anthony, die op huwelijksreis zijn, zou ik eigenlijk dubbele uren moeten draaien.

Henry en Collin hebben alle taken van de kelder op zich genomen en mijn broers doen wat ze kunnen hier in het hotel, maar het is duidelijk geworden dat onze aanwezigheid niet gemist kan worden. Althans, niet voor langere tijd.

Voor nu doe ik alleen het hoognodige, zoals deze vergadering. Na afloop beantwoord ik wat dringende mailtjes en bespreek ik met mijn assistente wat ik die week nog te doen heb.

Daarna haast ik me naar mijn kamer, waar ik mijn moeder en mijn nichtje aantref.

‘Ze is net wakker van haar dutje,’ zegt mijn moeder. ‘We stonden op het punt om naar buiten te gaan, met Poppy. Ga je mee?’

‘Ik kleed me snel om,’ roep ik terwijl ik mijn enorme inloopkast inloop om mijn kostuum te verruilen voor een korte broek en shirt omdat het erg warm is buiten.

Als ik terug ben zit Lilly-Rose al in haar kinderwagen in haar handen te klappen. Ook Poppy, de bruine labrador van Olivia en Anthony, ziet er opgetogen uit als hij door heeft dat we ons klaarmaken voor een wandeling.

‘Deze twee hebben er in ieder geval veel zin in.’

‘Jij ook zo te zien,’ zegt mijn moeder glimlachend. ‘Je ziet er anders uit. Rustiger. Ontspannen.’

Ik negeer haar opmerking. Elke keer als ze me met mijn nichtje ziet maakt ze dit soort opmerkingen, maar nu ik de volledige zorg op me heb genomen lijkt ze volledig overtuigd van het feit dat ik een geboren vader ben.

Wat ze niet weet is dat ik niet in staat ben om zelf een gezin te hebben. Het ligt niet in mijn toekomstplannen en daar is niets aan veranderd met de komst van mijn nichtje.

Oké, ik ben dol op haar en natuurlijk heb ik me weleens afgevraagd hoe het zou zijn om een kind van mezelf te hebben. Een vrouw waar ik van hou. Een gezin…

Maar dan herinner ik mezelf er weer aan dat ik regelmatig vrouwen sta af te ranselen in een van de sekskamers van onze club in de kelder en dan weet ik weer hoe verknipt ik ben. En hoe totaal ongeschikt ik zou zijn als vader.

Nu kan ik die twee werelden prima van elkaar gescheiden houden, maar niet als het voor altijd zou zijn.

Nee, dat is gewoonweg niet mogelijk.

Deze week heb ik alles afgezworen. Ik zet geen stap in de kelder. Niet alleen omdat er geen tijd voor is, maar ook omdat het niet goed voelt om dat te doen nu ik voor Lilly-Rose zorg. Zij verdient mijn volledige focus en volgende week kan de oude Julian weer naar boven komen.

De echte.

De verknipte man die nooit in staat zal zijn een gezin voor zichzelf te hebben.

~

De week kabbelt voort en ik moet zeggen, ik verveel me geen moment. Het ritme dat ik heb met Lilly-Rose werkt perfect voor ons beiden, maar de dag breekt toch aan dat haar ouders weer terug zijn van hun huwelijksreis. Stiekem had ik gehoopt dat ze hem zouden verlengen, maar ik weet hoeveel ze hun dochter gemist hebben.

Vooral Anthony, die de auto uitstormt als hij me voor de deur ziet wachten met zijn dochter. Hij grist haar uit mijn armen en knuffelt haar zo stevig dat ik bang ben dat hij haar pijn doet.

‘Papa,’ brabbelt ze en kijkt hem vol adoratie aan.

‘Oh godzijdank,’ zegt hij zuchtend.

Olivia rolt met haar ogen en geeft me een knuffel. ‘Hij was bang dat ze jou als haar vader zou gaan zien in de dagen dat we weg waren.’

Ik grinnik en kijk toe hoe mijn zus haar dochter met moeite uit de armen van haar man trekt.

Iedereen kan het overdreven vinden, maar ik ben blij dat mijn zus deze man heeft gekozen als de vader van haar kinderen. Hij is goed voor de vrouwen in zijn leven. Ik had niets beters kunnen wensen voor mijn zus. Zeker niet na alles wat ze heeft moeten doorstaan.

Anthony slaat me vriendschappelijk op mijn schouder en omhelst me daarna. ‘Bedankt. Voor de goede zorgen voor mijn dochter.’

‘Met alle plezier.’

‘Daar zijn ze weer,’ roept Sebastian uit die ook naar buiten komt lopen terwijl het personeel alle bagage uit de auto haalt en het naar binnen brengt.

‘Gelukkig was je al zwanger,’ gaat hij verder. ‘Anders was het nu zeker raak geweest.’

‘Hoe hebben jullie het gehad?’ vraag ik.

‘Fantastisch. Italië is prachtig,’ zegt mijn zus zuchtend. ‘Het was een droom.’

‘Je zou denken dat je wel iets gewend bent.’

Ze schudt haar hoofd. ‘Italië is een wereld apart. Daar moeten we echt een keer heen met de hele familie.’

‘We hebben het heerlijk gehad,’ zegt Anthony. Hij straalt en ziet er uitgerust uit. ‘Maar het is ook fijn om weer terug te zijn,’ zegt hij terwijl hij zijn dochter weer overpakt.

‘Zusje,’ roept Elia zodra we de hal binnenlopen.

Hij trekt haar in zijn armen en knuffelt haar. Ik weet dat hij haar gemist heeft. We zijn nooit heel lang bij elkaar weg en ook al waren ze maar tien dagen op reis voelt het als langer. De aanwezigheid van Olivia en Anthony voelt vertrouwd en veilig. Vooral Anthony heeft een adviserende rol gekregen binnen de familie en lijkt bijna de rol van mijn vader overgenomen te hebben. Ik merk dat iedereen naar hem toetrekt als ze een probleem hebben of ergens mee zitten, zelfs ik. Maar vooral Elia, die hem dan ook eenzelfde knuffel geeft als hij deed bij Olivia, heeft een hele sterke band gekregen met hem.

Eigenlijk is hij een van de broers geworden. Vooral na alles wat hij voor mijn zusje heeft gedaan.

Met z’n allen lopen we naar binnen waar de lift ons naar de bovenste verdieping brengt. Er staat een tafel gedekt zoals ik had opgedragen aan het personeel, met een uitgebreide lunch.

‘Ik fris me even op,’ zegt Olivia als ze de gedekte tafel ziet. ‘Dan schuif ik ook aan. Het ziet er heerlijk uit en dat kind in me maakt me onverzadigbaar.’

‘Niet alleen wat eten betreft,’ mompelt Anthony.

We kreunen alle drie want we weten precies wat hij bedoelt. Die twee kunnen niet van elkaar afblijven. Het is een huwelijk waar de meeste mensen een moord voor zouden doen.

Eigenlijk is er letterlijk een moord voor gepleegd, maar dat terzijde.

De liefde die ze voor elkaar hebben is ongekend en de passie spat ervan af.

Net als bij mijn ouders.

Waarom ben ik dan toch zo verknipt als het om relaties gaat? Waarom heb ik me nog nooit kunnen binden aan één vrouw en laat die gedachte me bijna hyperventileren.

Ergens is er iets misgegaan bij de mannelijke leden van ons gezin want ook Sebastian en Elia leven erop los en zie ik in de nabije toekomst zich nog niet settelen. Voorlopig vermaak ik me prima, en de week met mijn nichtje heeft me niet op andere gedachten gebracht. Ook al was dat wel de hoop van mijn moeder en zus.

Tijdens de lunch richt ik mijn aandacht op de familie, en als ook mijn ouders aanschuiven zijn we voor heel even weer compleet. Hier voel ik me goed en meer dan deze mensen hier in de kamer heb ik eigenlijk niet nodig.

~

‘Genoeg gevaderd. Het is tijd voor actie. Vanavond gaan we naar de club.’

Ik kijk naar Sebastian die tegenover me komt zitten in mijn kantoor.

‘Ik weet niet of ik daar zin in heb.’

‘Kom op zeg. Wat heb jij? Het is twee weken geleden. Je kan mij niet vertellen dat je twee weken niet geneukt hebt.’

‘Dat kan ik wel vertellen.’

‘Dan snap ik je bui. Je hebt actie nodig. Neem iemand mee naar die gestoorde kamer in de kelder en laat je even helemaal gaan.’

Ik kijk bedenkelijk voor me uit, maar misschien heeft hij wel gelijk. Misschien moet ik even goed neuken en voel ik me dan beter want sinds mijn zusje drie dagen geleden terug is gekeerd van haar huwelijksreis en de zorg voor Lilly-Rose weer op zich heeft genomen samen met Anthony, voel ik me onbestendig en onrustig. Alsof het allemaal niet meer klopt. Alsof mijn leven op deze manier niets meer voorstelt.

‘Gaat Elia ook mee?’

‘Waarnaartoe?’ vraagt hij als hij precies op dat moment mijn kantoor binnen komt lopen samen met mijn zusje die nog steeds straalt van haar huwelijk en de reis die daarop volgde.

‘We gaan uit. Naar de club vanavond,’ zegt Sebastian. ‘Natuurlijk gaat hij mee.’

Elia haalt zijn schouders op alsof hij het allemaal wel prima vindt. De laatste tijd is ook hij wat afwezig en in zichzelf gekeerd merk ik. Toen ik er pas geleden naar vroeg deed hij net alsof hij niet wist waar ik het over had, maar ik ken mijn broer. Ik ken ze allemaal, en als er iets met een van hen is weet ik het meteen.

Sebastian lijkt het allemaal niet door te hebben en staat op. ‘Dat is dan geregeld. Vanavond gaan we op stap.’ Hij kijkt naar Olivia. ‘Ik hoef niet op jullie te rekenen zeker?’

Ze schudt direct haar hoofd. ‘Nee, wij blijven thuis. We zijn net terug, ik ga niet direct weer een oppas regelen.’

‘Je kan Anthony laten oppassen en zelf mee gaan.’

‘Op wie?’ vraagt Anthony verbaasd zodra ook hij mijn kantoor binnen komt wandelen. Hij drukt een kus op de mond van Olivia en kijkt naar Sebastian. ‘Op wie moet ik oppassen?’

‘Op je dochter natuurlijk.’

Met een frons kijkt hij hem aan. ‘Dat heet geen oppassen. Ik ben haar vader.’

‘Niemand gaat oppassen want we gaan niet mee,’ besluit Olivia. ‘Ik heb geen zin om op stap te gaan. Ik snap dat jullie het nodig hebben om iemand op te duikelen, maar wij zijn voorzien.’

Ze glimlacht liefdevol naar Anthony die op zijn beurt met adoratie naar haar kijkt.

‘Neem een kamer,’ bromt Sebastian. ‘We hebben er genoeg beschikbaar.’

Olivia rolt met haar ogen.

‘Bovendien, Miguel en Jaimy komen eten vanavond,’ zegt Anthony. ‘Dus we kunnen niet eens.’

‘Een stelletjes avond.’ Sebastian doet alsof hij moet kokhalzen en loopt weg. ‘Ik zie jullie vanavond. Ik moet verder voor ik in slaap val.’

‘Ik vraag me iedere dag af of jullie ooit volwassen zullen worden,’ zegt Olivia zuchtend.

‘Er zijn verschillende definities van volwassen,’ zegt Elia. Dan kijkt hij naar Anthony. ‘Heb jij zo even voor mij?’

‘Ik was al op zoek naar jou,’ zegt Anthony. Hij geeft weer een kus aan mijn zusje. ‘Het was een mooie bijkomstigheid dat ik jou ook nog even kon zien.’

Ze glimlacht liefdevol en blijft net zo lang kijken tot hij met Elia mijn kantoor uit is gelopen. Dan neemt ze tegenover me plaats.

‘Het staat je goed,’ zeg ik glimlachend. ‘Getrouwd zijn…’

‘Je zou het ook eens moeten proberen,’ kaatst ze terug.

Ik zucht luid. ‘Je begint op mama te lijken.’

‘Dat zie ik als een compliment.’

Ik glimlach. ‘Ja, dat is het eigenlijk ook. Maar ik bedoel meer dat jullie me niet met rust laten over mijn huidige relatiestatus.’

Ze proest het uit. ‘Relatiestatus? Je hebt nog nooit een relatie gehad.’

‘Nou en. Ik vind het fijn zo. Dit is mijn leven.’

‘Vind je het echt fijn zo?’

Ze houdt haar hoofd schuin.

‘Ja,’ zeg ik vastbesloten op een toon die aangeeft dat ik met dit gesprek wil stoppen. Ik verander het onderwerp naar de zaken die we moeten bespreken en ze lijkt de hint te snappen.

Na een lange werkdag en een snelle maaltijd in mijn kamer neem ik een lange douche en kleed ik me netjes aan in een zwarte pantalon en een blauw wit gestreept overhemd. De mouwen rol ik op en zodra ik mijn zwart leren loafers heb aangetrokken hoor ik mijn broers binnenkomen.

‘Veel te lang geleden,’ roept Sebastian.

‘Een paar weken is niet lang,’ zeg ik terwijl ik voor ons alle drie een glas whisky inschenk in de kleine bar in mijn kamer. ‘Je doet net alsof het ineens allemaal anders is. Ik heb tien dagen op ons nichtje gepast. Dat was geen opoffering en alles is weer terug naar normaal.’

‘We zijn al één persoon verloren in ons kwartet. Ik heb geen zin in nog meer veranderingen,’ bromt hij.

We klinken onze glazen tegen elkaar en nemen alle drie een grote slok. De goudgele vloeistof verwarmt mijn maag en laat het onbestendige gevoel naar de achtergrond verdwijnen.

‘Ik ben blij dat ik er vanavond weer één mee kan nemen naar mijn kamer,’ zegt Sebastian. ‘Ik vind het toch niks in het hotel. En al helemaal niet bij iemand anders thuis.’ Hij haalt zijn neus op. ‘Van de week was ik met iemand mee naar huis gegaan. Wat een zwijnenstal was het bij haar thuis. En dat bed was vies.’

‘Alsof jij zo netjes bent,’ zegt Elia.

‘Iedere dag is mijn kamer weer netjes,’ zegt hij lachend.

‘Niet door jou zelf,’ kaats ik terug.

‘Maakt het uit hoe het gebeurt? Ik weet dat ik vannacht iemand meeneem naar een frisse, schone kamer en een strak opgemaakt bed.’

Elia en ik houden ons stil. Ik heb geen idee hoe de avond gaat lopen en of ik wel zin heb om vannacht mijn energie te steken in iemand. Tegelijk maakt het gebrek aan seks me misschien wel zo onrustig en chagrijnig en wordt het tijd dat ik weer wat actiever word. Misschien pak ik vanavond mijn hobby wel weer op. De kelder is gesloten dus er is niemand aanwezig. Ik heb vrij spel.

Nadat we onze glazen leeg hebben gedronken vertrekken we naar beneden waar buiten de chauffeur van Sebastian staat te wachten die ons naar een populaire club op Ocean drive brengt.

Uiteraard worden we direct doorgelaten en begeleid naar het VIP gedeelte waar verder niemand toegelaten wordt nu wij er zijn, tenzij we daar zelf toestemming voor geven. En ik zie al snel dat Sebastian zijn oog heeft laten vallen op een blonde schone in een niemendalletje op torenhoge hakken. Vol adoratie in haar ogen staart ze hem aan en het is direct duidelijk dat hij zijn nachtelijk pleziertje al heeft gevonden.

Bij zowel Elia als mij lijkt het niet helemaal te lukken. Elia lijkt zelfs niet eens echt geïnteresseerd te zijn. Er lijkt echt iets met hem aan de hand te zijn, maar net als ik ernaar wil vragen valt mijn oog op een kleine, slanke dame met glad, glanzend, zwart haar tot aan haar billen. Het lijkt wel zijde. Met twee andere vrouwen staat ze uitbundig te dansen. Het lichtgrijze, tikkeltje doorzichtige, jurkje dat ze draagt zit strak om haar perfect gevormde lichaam. Ze is slank, maar heeft perfecte rondingen. Precies waar ik van hou. Ik wil iets hebben om in te knijpen.

En om op te slaan…

In mijn broek voel ik beweging als ik denk aan hoe ik haar in het tuig zal hangen en hoe haar roomkleurige huid rode vlekken zal krijgen van mijn ruwe aanraking.

Ja, dit is ze.

Haar zal ik vannacht meenemen.

Ik ga direct aan het werk. Heel veel moeite zal het me niet kosten. Het kost me nooit moeite. Ergens is dat een beetje saai, maar dat is waarschijnlijk ook de reden dat ik sinds vorig jaar zo extreem ben geworden.

Sinds de sekskamers gebouwd werden in de kelder en ik op een avond wat wilde experimenteren, en ik zo verschrikkelijk hard klaarkwam…

Ik weet niet of ik ooit zo hard ben klaargekomen. Mijn orgasmes leken afgezwakt te zijn na zoveel geneukt te hebben en dit was de manier om alles weer tot leven te wekken. Sindsdien doe ik niet meer aan normale seks en neem ik ze alleen nog maar mee in onze zwarte kamers.

Ik wandel het kleine trapje af de dansvloer op en benader haar direct. Met een zachte, doch dominante greep pak ik haar arm beet en breng mijn mond naar haar oor.

‘Ik zou je graag wat te drinken aanbieden in het VIP gedeelte.’

Ze kijkt direct op en reageert eerst wat defensief door mijn hand op haar arm, tot ze me aankijkt. Haar blik glijdt in enkele seconden over me heen en dan zie ik dat ze ontspant. Het bevalt haar prima wat ze ziet. Het bevalt ze altijd allemaal prima en heb nog nooit nee te horen gekregen. En vanavond gaat dat ook niet gebeuren.

‘Ik ben met mijn vriendinnen,’ zegt ze.

‘Dan neem je die mee.’

Ze draait zich naar haar vriendinnen waarna ik haar loslaat. Die knikken meteen heftig zodra ze me zien. Als ze me weer aankijkt knikt ze kort. Haar lichtgrijze ogen branden in mijn groene en er verschijnt een lichte grijns op haar gezicht.

Ik draai me om en wandel terug naar het VIP gedeelte waar ik opzij stap en tegen de beveiliger zeg dat hij de dames door mag laten, en dan volg ik ze de trap op wat me een goed uitzicht geeft op haar achterwerk. Heupwiegend loopt ze voor me uit naar de bar. Haar vriendinnen lopen direct naar Elia die in zijn eentje bij de balustrade, in gedachten verzonken, de club in kijkt.

‘Zeg het maar. Wat wil je drinken?’

‘Wat neem jij?’

‘Whisky.’

‘Lekker.’

Ik knik naar de barman die ons gesprek heeft gevolgd. Hij schenkt twee glazen whisky in en waar ik verwacht dat ze er stilletjes aan zal nippen slaat ze hem in één keer achterover, zonder te verblikken of verblozen.

Oké, deze is pittig.

Dat kan ik wel gebruiken vanavond.

Mijn pik komt direct weer in beweging. Het zal niet lang duren voor ik haar mee ga nemen. Ik heb geen zin om mijn tijd te verdoen aan gesprekken over zaken die ik me morgen toch niet meer herinner en die me geen zak interesseren.

‘Wil je er nog één?’

Ze knikt.

‘Ben je jezelf moed aan het indrinken?’ vraag ik haar.

‘Is het nodig?’

Ik hou mijn hoofd schuin en kijk haar glimlachend aan. Dan steek ik mijn hand uit. ‘Julian.’

‘Lola,’ zegt ze terwijl ze me de hand schudt.

‘Lola,’ herhaal ik. ‘Ik stond net op het punt om te vertrekken, maar toen viel mijn oog op jou.’

‘Waar ging je naartoe?’

‘Naar huis.’

‘En nu niet meer?’

Ik haal mijn schouders op. ‘Tenzij jij met me mee gaat.’

Ze kijkt naar haar vriendinnen die in gesprek zijn met Elia.

‘Die vermaken zich wel,’ zeg ik.

‘Ik ga ze even gedag zeggen.’

Dit ging wel heel makkelijk. Lola is niet het ingewikkelde type. We weten beiden wat we willen en meteen als we achter in de auto stappen en de chauffeur wegrijdt klimt ze zonder gêne op mijn schoot en begint ze me te kussen.

Lola is gretig en zodra we door de parkeergarage lopen richting de kelder wordt de reden van haar gretigheid, en tegelijk mijn vermoeden, bevestigd.

Ze weet wie ik ben.

Het VIP gedeelte van de club, waar ik me met mijn broers bevond, had al verklapt dat ik een belangrijk persoon ben, maar Lola heeft haar huiswerk goed gedaan want zodra ze zich omdraait kijkt ze me met haar lichtgrijze ogen doordringend aan.

‘Julian de Luna Vela. Waar neem je me mee naartoe? Ik neem aan dat je niet in de kelder van je hotel woont?’

Ik grinnik, maar zegt niets. Met de code open ik de deur en grijp tegelijk haar hand waar ik haar mee naar binnen trek.

‘Geen zorgen. Ik zorg dat je hier weer heel uitkomt.’

‘Het is dat ik niet bang ben uitgevallen.’

‘Dat had ik al door.’

‘Kunnen we niet naar een van je luxe hotelkamers?’

‘Ik heb iets beters in gedachten.’

Met haar hand nog steeds in de mijne leid ik haar naar de bar waar ik de lichten aan doe. Ze kijkt verbaasd om zich heen.

‘Hier had ik al eens iets over gehoord. Een hele exclusieve club.’

Ik zeg niets maar schenk twee glazen whisky voor ons in waarna ik haar een glas aanreik.

Ze pakt hem aan en drinkt hem deze keer iets rustiger op.

‘Is hier niet een moord gepleegd?’ vraagt ze dan.

Ik knik nonchalant en kijk haar doordringend aan. ‘Maar niet door mij.’

‘Door wie dan wel?’

‘Dat doet er niet toe. Zoals ik al zei. Je komt hier gewoon levend vandaan.’

Ze kijkt in het rond. ‘En ga je me hier neuken op de bar ofzo?’

Ik sla de laatste slok whisky achterover en zet mijn glas met een klap op de bar.

‘Zoals ik al zei heb ik iets beters in gedachten.’

Ik haal het glas uit haar handen en zet het naast het mijne op de bar. ‘Kom maar mee.’

Lola lijkt me het type die wel openstaat voor wat meer extreme bezigheden. Meestal kan ik het wel goed inschatten en als ik maar enigszins vermoed dat ze het niet aankunnen neem ik ze niet mee naar de zwarte kamer.

Maar nu wel…

Ik heb het nodig en ik vermoed dat Lola het wel aankan. Dus open ik de deur en stap ik zonder iets te zeggen met haar naar binnen.

‘Oké…,’ zegt ze zacht. ‘Zoiets vermoedde ik al toen je zo geheimzinnig deed.’

‘Als het niets is voor je dan hoor ik het nu graag. Ik heb ook nog andere opties.’

Ze grinnikt. ‘Andere opties?’

‘Minder extreem.’

Ze schudt haar hoofd. ‘Dat is niet nodig.’

‘Heb je hier ervaring in?’

Ze kijkt om zich heen. ‘Niet in alles. Maar sommige dingen herken ik wel.’

‘Mooi zo.’

Ik draai me om en loop naar een kastje waar ik een document en een pen uithaal.

‘Als je dit wil tekenen.’

Fronsend kijkt ze naar het document dat ik onder haar neus schuif.

‘Een geheimhoudingsverklaring?’

Ik knik. ‘Zonder dit gebeurt er niets.’

‘En waarom zou ik dit tekenen?’

‘Omdat ik je het beste orgasme van je leven ga geven. Ik zal je laten schreeuwen van genot. Ik doe niets wat je niet wil. We spreken een stopwoord af en je mag van tevoren aangeven wat je wel en niet wil. Waar je grenzen liggen. Maar wat er in deze kamer gebeurt moet hier blijven en daar mag nooit over gesproken worden.’

Ik ben dan wel gestoord.

Maar ik ben niet achterlijk.

Wat ik hier uitspook mag nooit naar buiten komen en alleen op deze manier kan ik mezelf ervan verzekeren dat dat ook niet gebeurt.

‘Wat romantisch…’ mompelt ze.

‘Ik heb nooit gezegd dat het romantisch gaat worden,’ zeg ik terwijl ik toekijk hoe ze, zonder iets te lezen, haar handtekening onderaan het document zet. ‘Maar ik kan je wel beloven dat het lekker wordt.’

Zodra ze haar handtekening heeft gezet ruk ik de pen uit haar hand en gris ik het papiertje weg, dat ik goed opberg. Dan draai ik me om.

‘Ik ben de baas in deze kamer en jij doet precies wat ik zeg.’

Ze knikt en lijkt direct weer opgewonden te zijn.

‘En nu ga je me vertellen wat je grenzen zijn. Wat wil je niet dat ik bij je doe.’

‘Ik heb geen grenzen,’ fluistert ze.

Mijn wenkbrauwen schieten omhoog. Meestal krijg ik wel wat dingen door die ze echt te ver vinden gaan, maar Lola schudt haar hoofd.

‘Helemaal niets?’ vraag ik terwijl ik hoorbaar slik.

‘Helemaal niets…’

Ik loop naar haar toe, mijn pik is keihard geworden, en ik strijk een pluk haar uit haar gezicht.

‘Je bent mooi, Lola. En nu wil ik dat je je uitkleedt, helemaal.’

‘En jij dan?’

‘Ik ben de baas. Daar heb je net voor getekend.’

‘Stond dat erin?’

‘Je had beter moeten lezen. Wat is je stopwoord?’

Zonder haar blik te verbreken begint ze zich uit te kleden. ‘Whisky.’

Ik knik. ‘Oké, duidelijk.’

Als ze naakt voor me staat draag ik haar op mij uit te kleden wat ze direct doet. Gretig trekt ze elk kledingstuk uit tot ik naakt voor haar sta met mijn pik recht vooruit.

Ze kijkt er tevreden naar.

In één beweging til ik haar op en leg haar in het tuig in het midden van de kamer waar ik haar in vastbind zodat ik volledig vrij spel heb.

Haar benen wijd.

Haar armen vast.

Al mijn favoriete attributen binnen handbereik.

Ze heeft geen grenzen zei ze. Dat is precies hoe ik het wil.

Met een geile blik kijkt ze me aan en dan begin ik aan een urenlange neukpartij, en ik kan wel zeggen dat Lola niet tegenvalt. Ze was er precies op het juiste moment op de juiste plaats want na afloop voel ik me weer een beetje als de oude Julian. Dit was een van de meest bevredigende neukpartijen die ik ooit heb gehad en het kan zomaar zo zijn dat ik tegen mijn eigen regel inga en met Lola zeer binnenkort voor een tweede keer uitnodig.

~

‘Welke heb jij meegenomen vannacht?’ vraagt Sebastian aan Elia als we de volgende ochtend allemaal fris en fruitig aan het ontbijt zitten.

Olivia zucht en kijkt boos naar hem, en dan naar haar dochter die niets door heeft van het gesprek en op haar gemak geniet van haar bordje met pap.

‘Ze begrijpt ons nog niet,’ zegt Sebastian met zijn handen defensief voor zich.

‘Het is de energie,’ zegt Olivia. ‘Die onbeschofte player energie. Wat als mannen haar later zo behandelen?’

‘Dan castreer ik ze eigenhandig,’ zegt hij direct. En ik zie dat hij het meent.

‘Waarom behandel jij vrouwen dan wel zo?’

‘Het is niet dat mijn scharrel klaagde vannacht. Dat doen ze allemaal niet. Wees niet bang, ik zorg dat ze tevreden vertrekken.’

Olivia rolt weer met haar ogen. Anthony grinnikt en lijkt er niet mee te zitten dat we dit bespreken. Ik denk dat het anders zal zijn als zijn dochter ons daadwerkelijk verstaat, maar hij weet ook dat we nooit iets zullen doen wat haar kan schaden.

Het valt me op dat Elia geen antwoord heeft gegeven op de vraag van Sebastian. Ze weten beiden dat ik vertrokken ben met Lola, maar niemand weet wat Elia na afloop heeft gedaan.

Het onderwerp wordt al snel afgesloten als Olivia over werk begint en dan is het weer het oude vertrouwde chaotische ontbijt waar we iedere dag mee starten.

Ik heb een druk schema vandaag, met op het eind een vergadering waar we alle vier, als directie, bij aanwezig moeten zijn. Zodra we klaar zijn wandelen we met z’n vieren door de lobby naar de hal die het hotel met ons eigen gebouw verbindt, maar nog voor ik hem bereik hoor ik iemand mijn naam uitspreken.

‘Ben jij Julian de Luna Vela?’

Ik stop direct en draai me langzaam om, mijn broers en zusje doen hetzelfde. Mijn blik moet ik naar beneden richten omdat degene die de vraag stelt niet hoger komt dan mijn taille.

Ik knik. ‘Dat ben ik. Wie wil dat weten?’

‘Ik,’ zegt het jongetje dat me met zijn heldergroene ogen aankijkt. ‘Want ik denk dat jij mijn vader bent.’

Hoofdstuk 2

Julian

‘Pardon?’

Er valt een stilte die luider is dan als we allemaal door elkaar heen praten. Olivia is inmiddels naast me gaan staan en kijkt het jongetje voor ons fronsend aan.

‘Ik denk dat jij mijn vader bent,’ herhaalt hij.

‘Waarom denk je dat?’ vraag ik op mijn meest vriendelijke toon, want het jongentje voor me zal niet ouder zijn dan vijf of zes jaar oud. Ik wil hem niet afschrikken, maar tegelijk weet ik niet goed hoe ik hierop moet reageren.

‘Ik hoorde mijn moeder erover praten met haar beste vriendin. Ze heeft me nooit willen vertellen wie mijn vader is. Dat was beter, zei ze. Maar pasgeleden hoorde ik haar iets zeggen over deze hotelketen, en toen noemde ze jouw naam.’

Het jongetje klinkt veel te wijs voor zijn leeftijd.

‘Hoe oud ben je?’ vraagt Olivia.

‘Zes jaar oud.’

Hij staat rechtop en moet zijn hoofd heffen om ons aan te kunnen kijken. Die ogen zijn identiek aan de De Luna Vela kleur en daar houdt de gelijkenis niet op, maar dat zegt toch niets? Er lijken wel vaker mensen op elkaar zonder dat ze familie van elkaar zijn.

‘En waar is je moeder nu? Weet ze dat je hier bent?’

Elia en Sebastian zijn aan de andere zijde komen staan en kijken hem nieuwsgierig aan.

Het jongetje schudt zijn hoofd. ‘Nee, dat weet ze niet. Ze had het nooit goedgevonden.’

‘Moest je niet naar school?’ vraag ik.

‘Die is allang uit natuurlijk. Het is einde van de dag. Maar mama had nog vergaderingen die uitliepen en ik moest naar huis lopen. Dat is vlakbij. Mama werkt op school. En toen heb ik de bus genomen hiernaartoe want ik dacht dit is mijn kans.’

‘De bus genomen? Waar woon je dan?’

‘Downtown.’

We kijken elkaar alle vier aan.

‘Luister, dit is wat we gaan doen,’ zegt Olivia, die door begint te krijgen dat ik niet weet wat ik met de situatie aan moet. ‘We gaan naar ons kantoor waar we je moeder gaan bellen. Ik kan me voorstellen dat zij doodongerust zal zijn als ze weet dat je niet thuis bent.’

Hij haalt zijn schouders op. ‘Ik wilde gewoon mijn vader leren kennen. Ik vind het niet eerlijk. Alle kinderen in mijn klas hebben een vader en ik niet.’

Hij kijkt me met een serieuze blik aan. Een blik die ik maar al te goed ken en die me de adem beneemt. Elia ziet het ook en kijkt me met grote ogen aan. De gelijkenis is ongekend.

‘Laat die DNA test maar zitten,’ mompelt hij.

‘Kom maar mee,’ zegt Olivia en steekt haar hand uit die hij direct aanneemt.

Stilletjes lopen we de hal door naar ons eigen gebouw waar we de lift nemen naar onze kantoren. Ze loopt direct door naar mijn kantoor, de grootste die er is.

‘Hoe heet je?’ vraagt ze op vriendelijke toon.

‘Cooper.’

‘Oké, Cooper. Weet je het telefoonnummer toevallig uit je hoofd? Ik weet dat het misschien moeilijk is, maar…’

Hij dreunt een paar getallen op en kijkt haar met zijn grote groene ogen aan. Inmiddels zit hij op een stoel die veel te groot is voor hem waardoor zijn benen onder hem bungelen. Hij zwaait ze heen en weer.

‘Het is niet zo moeilijk hoor. Mama zegt dat ik een fotografisch geheugen heb. Ik onthoud alles. En ze noemde het zowel een vloek als een zegen. Ik weet nog niet goed wat dat betekent.’

Weer kijkt Elia me met grote ogen aan.

De gelijkenissen stoppen niet.

Een fotografisch geheugen? Die serieuze toon. Die ogen. Zijn blik. En zijn algehele uiterlijk.

Elia heeft gelijk. Een DNA test lijkt niet nodig te zijn.

Maar wie is verdomme zijn moeder?

Ineens hoor ik mijn zus op haar zakelijke toon praten. Ze heeft haar telefoon aan haar oor en legt aan de persoon die ze aan de lijn heeft uit dat Cooper bij ons in het hotel is.

‘Ik zal een chauffeur sturen,’ zegt ze. ‘Dan ben je er sneller. Kalm maar. Hij is hier en hij is veilig.’

Dan hangt ze op.

‘Je moeder komt eraan,’ mompelt ze.

Ze belt meteen haar eigen chauffeur en geeft hem een adres door waarna ze weer ophangt.

Dan valt het stil. Sebastian heeft al die tijd nog geen woord gezegd en kijkt behoedzaam en nerveus naar Cooper. Ik lijk als aan de grond genageld en Elia blijft mij maar met grote ogen bekijken. De enige die lijkt te kunnen functioneren is Olivia, die de leiding heeft genomen.

‘Ah, hier ben je,’ zegt Anthony plotseling terwijl hij de kamer binnen komt lopen met mijn nichtje in zijn armen. ‘We waren je al kwijt.’

De ongemakkelijke stemming die de kamer beheerst ontgaat hem niet en hij kijkt verbaasd om zich heen. De verbazing wordt alleen maar groter als hij Cooper ziet zitten die nog steeds met zijn benen heen en weer wiebelt.

Met een vragende blik kijkt hij naar Olivia. ‘Wie hebben we hier?’

‘Misschien is het beter als je met Lilly-Rose even naar boven gaat,’ zegt ze zachtjes.

‘Wat is er aan de hand?’ vraagt hij.

Ze schudt haar hoofd en knikt dat hij mee naar buiten moet lopen.

Na een paar minuten komt ze weer terug, zonder Anthony en Lilly-Rose.

‘Wil je iets te drinken, Cooper?’ vraagt ze direct aan hem. ‘Een beetje limonade ofzo? Of misschien heb je honger?’

Hij schudt zijn hoofd.

‘Was mijn moeder erg boos?’

‘Ze klonk eerder geschrokken,’ zegt ze terwijl ze op haar hurken voor hem gaat zitten. ‘Zag je dat meisje net?’

Hij knikt.

‘Dat is mijn dochter en als zij op zesjarige leeftijd naar de andere kant van Miami zou gaan met de bus zou ik ook heel erg schrikken.’

‘Dus dat is dan mijn nichtje?’

‘Eh…’

‘Laten we niet te hard van stapel lopen,’ onderbreek ik ze. ‘Ik zou eerst met je moeder willen praten.’

‘Maar mijn moeder wil niets met je te maken hebben. Ik hoorde haar zeggen tegen haar beste vriendin dat je een varken bent… Maar dat snap ik niet helemaal want varkens zijn heel vies en jij ziet er schoon uit.’

‘Ongekend…’ fluistert Elia. Hij wisselt een blik uit met Sebastian die inmiddels op een stoel aan de vergadertafel is gaan zitten.

Ik wil eigenlijk dat ze er volledig van overtuigd zijn dat dit niet mogelijk is en dat ze direct roepen dat het zesjarige jongetje dat hier voor mijn neus zit, in mijn kantoor, met geen mogelijkheid mijn zoon kan zijn. Maar niemand is zo zeker van die zaak want de kleine zesjarige Cooper is een evenbeeld van de kleine zesjarige Julian.

Ik gebruik altijd bescherming tijdens de seks. Nog nooit heb ik me laten gaan zonder condoom. Dat is een van de striktste regels die ik heb en ik weet dat dat ook geldt voor mijn broers dus ik had nooit verwacht dat dit ooit zou kunnen gebeuren.

Het duurt niet lang voor Anthony weer terug is. Dit keer zonder Lilly-Rose.

‘Miguel is er,’ zegt hij als hij Olivia fronsend ziet kijken. ‘Ik heb hem gebeld omdat ik bij jullie wilde zijn.’

Ze knikt dankbaar.

‘Weten we al wat meer?’

‘Het zal druk zijn in het verkeer. Het is spitsuur. Mario zou zijn best doen en brengt haar naar boven zodra hij is gearriveerd. Ze zal in alle staten zijn.’

‘Mama is heel lief hoor. Ze doet nooit iets bij iemand. Ze maakt ook nooit ruzie. Ze is de populairste juf op onze school.’

Een juf?

Heb ik ooit een juf geneukt?

Zo’n stoffige, tuttige…

‘Hier ben je?’ hoor ik iemand luid roepen. ‘Cooper.’

Een slanke dame, gekleed in een spijkerbroek en een witte blouse, met een bruine wilde haardos rondom haar knappe gezicht, komt binnenlopen. Ik herken haar niet direct en schaam me er eigenlijk een beetje voor.

Hebben wij een kind samen terwijl ik haar niet eens ken?

Maar nee… misschien is het niet eens waar. Misschien hebben we nooit geneukt en is kleine Cooper hier niet mijn zoon. Misschien zijn die groene ogen van een andere man, en die lichaamsbouw en dat gezicht en alles wat me aan mezelf doet denken.

Shit…

Mijn hart gaat sneller kloppen als ik naar hem kijk.

Zijn moeder zit op haar knieën voor hem en omhelst hem stevig.

‘Je mag niet in je eentje met de bus, Cooper. Dat weet je. Dat is gevaarlijk.’

‘Het was niet zo eng. Ik ben goed geholpen door allemaal lieve mensen. Iedereen was heel aardig. Ik heb wel wat geld gestolen uit het potje op het aanrecht om een kaartje te kopen. Dat spijt me, mama. Maar anders moest ik mijn spaarpot kapotslaan en dat vond ik zonde.’

Ze schudt haar hoofd en zucht diep. In de tussentijd lijkt ze moed te hebben verzameld om op te staan en zich om te draaien en zodra ze dat heeft gedaan kijkt ze me recht aan.

Waar ik verwacht ineens te worden geraakt door een flits van herkenning gebeurt er niets. Helemaal niets.

Ik ken deze vrouw niet.

‘Het spijt me voor het ongemak,’ mompelt ze. ‘Dit ben ik niet gewend van hem.’

‘Het is al goed,’ zegt Olivia. ‘Het was geen ongemak. Ik ben blij dat je weet dat hij weer veilig is.’

Ik kan niets uitbrengen tot ze me weer aankijkt.

‘Is hij van mij?’

Ze snuift en recht haar rug. ‘Het is mijn zoon. Nogmaals excuses voor het ongemak. We zullen jullie met rust laten.’

Ze grijpt haar zoon bij de hand en trekt hem mee naar de uitgang.

‘Wacht,’ roep ik. ‘Ik moet het weten.’

Langzaam draait ze zich weer om. Na een korte stilte waarbij we elkaar ijzig aankijken knikt ze zachtjes. ‘Ja, het is jouw zoon. Maar maak je geen zorgen, we hoeven niets van je.’

Ze wil weer weglopen, maar ik hou haar tegen met mijn luide stem.

‘Ho even, wacht. Hoe bedoel je we hoeven niets van je?’

‘Geen geld of iets dergelijks. Geen aandacht. We redden het prima samen. Al zes jaar lang.’

Verbluft kijk ik haar aan en dit keer draait ze zich volledig om en loopt ze zonder nog om te kijken weg.

Olivia loopt achter haar aan, maar ik blijf staan.

Nog steeds op dezelfde plek als waar ik al die tijd stond, alsof iemand me heeft vastgenageld aan de grond.

Ik voel een hand op mijn schouder die er lichtjes in knijpt en als ik naast me kijk zie ik dat het Anthony is die me met een blik vol medeleven aankijkt.

‘Kende je haar?’

Ik schud mijn hoofd. ‘Nee, maar dat zegt niet veel. Zoals ze al had gezegd. Ik ben een varken.’

~

Verslagen zitten we allemaal aan de eettafel op de verdieping van Olivia en Anthony. Lilly-Rose zit bij Miguel op schoot, die zojuist is ingelicht over de stand van zaken.

‘Ik begrijp het niet,’ zegt Sebastian. ‘Als je haar helemaal niet herkent, hoe kan dit dan waar zijn?’

‘Herken jij ze allemaal nog?’ vraag ik hem. ‘En van zeven jaar geleden… Ik neuk niet vaker dan een paar keer met iemand. Eigenlijk maar één keer, bij hoge uitzondering vaker.’

‘Heel charmant,’ mompelt Olivia.

‘Niets hierover tegen papa en mama,’ zeg ik direct, haar opmerking negerend. ‘Ik wil eerst tot op de bodem uitzoeken wat hier aan de hand is. Misschien is het allemaal in scène gezet.’

‘Zou iemand haar kind daarvoor inzetten?’ vraagt Elia vol afschuw.

‘De wereld is een verknipte plek,’ zegt Sebastian. ‘Dus heel gek zou het niet zijn. Voor geld doen mensen gestoorde dingen en laten wij er nou heel veel van hebben. Dit soort dingen liggen altijd op de loer.’

‘Doe nou niet ineens alsof iedereen achter jullie aanzit. Jullie hangen je leuter overal in,’ zegt Olivia luid. ‘De kans is groot dat er een keer een zaadje door de barrière heen breekt en er een mens ontstaat. Jullie hebben biologie gehad op school toch? Een paar honderd vrouwen per jaar en maar één is zwanger geraakt. Dat is eerder een wonder dan dat dit jongetje echt een De Luna Vela is.’

‘Je bent vader,’ fluistert Elia. ‘Vader van een fucking kleuter.’

Ik sluit mijn ogen en wrijf er hard in. ‘Ik weet niets van ze. Ik weet niet eens het adres of hun achternaam.’

‘Ik heb haar telefoonnummer,’ zegt Olivia. ‘En Mario heeft ze thuis afgezet dus we hebben ook het adres. Ik ben de enige die helder na kon denken. Bij jullie schoten de ballen zo ver naar binnen dat ze de bloedtoevoer naar de hersenen blokkeerden waardoor er geen woorden meer gevormd konden worden en geen acties meer uitgevoerd werden. Ineens werd duidelijk dat door dat zaad wat ze iedere dag bij random vrouwen naar binnen schieten daadwerkelijk mensen ontstaan. Het is nog maar de vraag hoeveel kinderen er van jullie daadwerkelijk rondlopen.’

‘Jij was de enige die er niet gek van op stond te kijken,’ zegt Miguel.

Ze grinniken beiden terwijl ze elkaar betekenisvol aankijken.

‘Waarschijnlijk omdat jij je ook al twee keer zwanger hebt laten maken,’ zegt Sebastian.

‘Door mijn man, ja.’

‘Hij was je man toen nog niet,’ kaatst hij terug.

‘We hielden van elkaar vanaf het moment dat we elkaar zagen tijdens de eerste vergadering waarin jullie ons aan elkaar voorstelden,’ zegt Anthony terwijl hij liefdevol naar mijn zus kijkt. ‘Het was een kwestie van tijd.’

‘Ik geloof niet dat Julian erg veel van de moeder van zijn kind houdt,’ zegt Elia lachend.

Ik steek mijn middelvinger naar hem op en kijk daarna afwezig voor me uit.

Plots voel ik een hand op de mijne. ‘We komen er wel uit.’

‘Ik weet niet eens hoe ze heet,’ zeg ik zacht. ‘Wat voor persoon ben ik? Ik heb een zoon rondlopen op deze aarde en ik weet niet eens hoe zijn moeder heet.’

‘We weten het nog niet zeker. Laten we eerst een test doen,’ zegt Olivia.

‘Als ze al een test wil laten doen. Het leek er niet op dat ze stond te springen om me te betrekken bij zijn leven.’

‘Het is je zoon en ons neefje,’ zegt ze vastbesloten. ‘Ze zal wellicht een reden hebben gehad je de eerste zes jaar van zijn leven er niet bij te betrekken, maar toen wist je er niets van. Nu wel, en als het daadwerkelijk jouw zoon is zal ze wel moeten. We zijn de familie De Luna Vela, weet je nog? Niemand sluit ons buiten.’

~

‘Weet je zeker dat je alleen wil gaan?’

Ik knik naar mijn zus die me zojuist het adres heeft gegeven van Cooper en zijn moeder. ‘Ja, dit moet ik alleen doen. Ik wil met haar praten. Ik heb te veel vragen. Cooper zal inmiddels wel slapen.’

‘Wil je haar niet eerst even bellen?’

‘Ze zal niet willen dat ik kom dus ik kan er maar beter meteen naartoe gaan. Het komt goed, Olivia. Ik kom naar je toe zodra ik weer terug ben.’

‘Ik wacht hier op je.’

Nadat ik haar een knuffel heb gegeven loop ik met een knoop in mijn maag naar beneden waar ik in de auto stap en mijn chauffeur het adres geeft. Het is inmiddels donker buiten, maar de straten zijn nog gevuld met mensen. Hoe dichter bij we komen hoe rustiger het wordt. Dit gedeelte staat bekend als een rustig en gemoedelijke buurt en zodra ik voor de deur sta zie ik dat het huisnummer toegang geeft tot een kleine benedenwoning met een goed verzorgde voortuin.

Ik klop zachtjes op de groene voordeur die omringd is met een klimopplant. Het duurt even maar dan gaat de deur zachtjes open.

Dezelfde dame als die vanmiddag in mijn kantoor stond om haar kind op te halen staat nu in de deuropening. Ze ziet er jong uit. Cooper is zes, hoe oud moet ze wel niet geweest zijn toen ze hem kreeg? En hoe oud was ze toen ik haar neukte?

Langzaam beginnen mijn walgelijke daden me duidelijk te worden. Waar is het zo ontzettend misgegaan dat ik me zo diep in de nesten heb gewerkt? En niet alleen voor mezelf. Wat heb ik haar aangedaan?

‘Mag ik binnenkomen?’ vraag ik zacht.

Ze knikt en stapt opzij waardoor ik het huis kan betreden. Snel scan ik de ruimte. Het is klein, maar knus en gezellig ingericht. De gebloemde bank is gericht op een kleine tv in de hoek van de kamer. De open keuken is lichtblauw met gouden knoppen en overal hangen schilderijen en foto’s.

Mijn oog valt op een foto van een jonge vrouw met een baby.

‘Toen was hij net drie maanden,’ zegt ze, als ze ziet dat ik ernaar staar. ‘Hij was makkelijk. Een heerlijke baby. Altijd vrolijk en tevreden.’

Met een liefdevolle blik kijkt ze naar de foto.

‘Waarom?’ vraag ik zonder haar aan te kijken.

Ze houdt zich stil, maar na een tijdje draait ze zich om en loopt naar de keuken. Als ze een glas water heeft opgedronken kijkt ze me weer aan. ‘Ik heb het proberen te vertellen. Een paar keer zelfs.’

‘Tegen mij?’

‘Ja tegen jou, Julian. Maar je wilde niets meer met me te maken hebben. Ik had jouw nummer niet, maar dat hield me niet tegen. Ik heb je opgezocht. In het hotel, maar daar liep je me voorbij. Je had geen tijd voor me. Ik ben nog naar je toegelopen in de club, maar je keek me aan alsof je me niet meer herkende, en je had drie vrouwen over je heen gedrapeerd. Denk je dat ik mijn kind in zo’n milieu op wilde laten groeien? Met zo’n vader…’

Beschaamd kijk ik naar beneden.

‘We hadden een paar weken daarvoor een hele nacht met elkaar doorgebracht. We hebben die nacht een paar keer seks gehad. Telkens beschermd, maar waarschijnlijk is er bij één keer het condoom gescheurd. Het was voor mij een bijzondere nacht.’ Ze houdt zich even stil. ‘Ik heb nog vaak aan je gedacht, maar toen je me aankeek zonder enige vorm van herkenning in je ogen was mijn hart gebroken. Ik voelde me gebruikt en alleen terwijl ik helemaal niet meer alleen was.’

‘Maar ik wist het niet…’ fluister ik. ‘Ik had je nooit in de steek gelaten als ik wist dat je mijn kind droeg. Ik had voor jullie gezorgd.’

‘Dat weet ik niet…’

‘Je kent me niet. Niet echt.’

‘Die nacht dat we met elkaar waren leek je heel anders. Je was attent en lief. We hadden hete seks en je zei dat we contact zouden houden. Met mij was het anders zei je. Telkens als je klaarkwam diep binnen in me keek je me diep in de ogen en dan fluisterde je Spaanse woordjes die ik niet begreep. En vandaaruit is er een prachtpersoon ontstaan. Ik weet dat het niet eerlijk is geweest tegenover jullie beiden dat ik niets heb gezegd, maar ik kon het niet… Het was makkelijker zo.’

‘Het spijt me,’ zeg ik zacht. ‘Het spijt me dat het zo is gelopen.’

‘Ja…’

‘Hoe heet je?’

Ze grinnikt sarcastisch.

‘Luister, ik had het allemaal uit kunnen zoeken voor ik hierheen kwam. Maar ik ben eerlijk tegen je en wil je zelf je verhaal laten doen.’

‘Wat nobel.’

‘Jij bent anders ook niet helemaal oprecht geweest.’

Ze grinnikt weer. ‘Nee, dat klopt. Mijn naam is Farah trouwens. De moeder van je zoon. Aangenaam kennis te maken.’

Ik staar naar de vrouw voor me en snap waarom ik me toen aangetrokken tot haar voelde. Ze is bloedmooi, ook al draagt ze geen make-up en is haar haar nog steeds zo warrig als toen ze vanmiddag mijn kantoor binnenstormde. Ze staat op blote voeten in een strakke jeans en alleen een wit topje erboven. Als ze ziet dat ik haar uitgebreid sta te bekijken wend ik mijn blik af.

‘Als hij echt mijn kind is…’

‘Hij is jouw kind, Julian. Hij is jouw zoon. Zie je gelijkenissen niet? Ik kijk al zes jaar in de ogen van de man die mijn toekomst compleet veranderd heeft zonder dat hij het zelf wist. En het heeft me niet minder doen houden van hem. Hij is het beste wat me is overkomen, ook al waren al mijn dromen en toekomstplannen in één keer van de baan.’

‘Ik wil een test doen.’

Weer die grinnik. ‘Je zoon lijkt zoveel op jou.’ Ze loopt naar een dressoir en pakt er iets vanaf.

‘Hij had al zo’n DNA kit besteld online, achter mijn rug om. Dat kind is slimmer dan goed voor hem is. Hij wil niets liever dan een vader in zijn leven…’ Ze reikt me een buisje aan. ‘Doe de test. Kom achter de waarheid. Dat dat lieve mannetje, wat nu nietsvermoedend in zijn bed ligt te slapen, jouw zoon is en doe wat jij denkt dat het beste is in deze situatie, maar onthoud één ding. Cooper is puur, hij heeft een hart van goud en wil al vanaf dat hij kan praten weten wie zijn vader is. Als je goede intenties hebt met hem zal ik de laatste zijn die een relatie tussen jullie twee in de weg staat, maar als je zijn hart breekt, als je zoveel als maar één haar op zijn hoofd krenkt, ben je van mij en dan kan het me geen reet schelen dat je onderdeel bent van de machtigste familie van Miami.’

Hoofdstuk 3

Julian

‘Hoe ging het?’

Niet alleen mijn zusje is opgebleven en zit me verwachtingsvol aan te kijken met Anthony aan haar zijde, ook mijn twee broers kijken vragend mijn kant op.

Ik hou het buisje omhoog met het DNA van wat hoogstwaarschijnlijk mijn zoon is.

‘Heeft ze je die zomaar gegeven?’ vraagt Sebastian fronsend.

‘Blijkbaar had Cooper zo’n DNA kit besteld,’ zeg ik schouderophalend terwijl ik bij de rest aan tafel ga zitten.

‘Die gaan we dus niet gebruiken,’ zegt Sebastian stellig. ‘Dat kan gewoon gemanipuleerd zijn.’

‘Met wat?’ vraagt Olivia. ‘Je kan toch geen DNA vervalsen?’

‘Moet je opletten wat mensen tegenwoordig kunnen doen. Ik vertrouw niemand.’

‘O ja, iedereen zit achter ons geld aan,’ mompelt Olivia. ‘Dat was ik even vergeten.’

‘Dat jij iemand hebt gevonden die jou zelfs zou houden als je alleen nog maar de onderbroek aan je reet hebt als enige bezit. Dat is helaas niet voor ons allemaal weggelegd.’

Anthony haalt zijn schouders op. ‘Ik heb haar toch liever naakt.’

We maken allemaal kreunende geluiden.

‘Wat?’ zegt hij. ‘Jullie hebben de vieste praatjes waar mijn dochter bij is, dan mag ik zo praten over jullie zus. Jullie roepen het op jezelf af.’

Starend naar het buisje in mijn handen probeer ik mezelf af te sluiten van de gesprekken tussen de rest. Dit buisje kan mijn leven veranderen. Wat ga ik doen als hij echt mijn zoon is?

Dan ben ik in één klap vader.

Mijn leven zoals ik het al vierendertig jaar ken is voorbij. Wat voor rol zal ik in zijn leven spelen?

Heb ik ruimte voor hem in mijn kamer?

Nee, natuurlijk niet. Het is ruim, maar ik heb maar één slaapkamer. Het ledikant van Lilly-Rose paste daar makkelijk bij, maar Cooper is al zes en zal niet bij zijn vader op de kamer willen slapen.

Ineens wordt het me allemaal te veel. Ik moet alleen zijn. Dus ik sta op en mompel dat ik ga slapen.

Iedereen kijkt me verbaasd aan als ik zonder nog iets te zeggen naar mijn eigen verdieping verdwijn. Naar mijn kamer met mijn eigen bar. Mijn vrijgezellenplek.

Geen plek voor een kind.

Verdomme.

~

‘Heb je een beetje kunnen slapen?’

‘Wat denk je zelf?’ brom ik chagrijnig tegen mijn zusje die als enige aan de ontbijttafel zit. Meestal ben ik de eerste, maar ik vermoed dat ze vandaag wat vroeger is gekomen om me nog even alleen te spreken.

‘Het komt goed, Julian. Hoe dan ook. De kans is groot dat hij echt jouw zoon is. Dan is het jouw vlees en bloed en dan volgt de rest vanzelf. Dat kind is zo slim geweest om zelf uit te zoeken wie zijn vader is. Hij is zes jaar oud.’

Ik grinnik. ‘Ja, dat is wel bijzonder hé.’

‘Bijzonder en tegelijk bewijs dat het een echte De Luna Vela is.’

Sebastian en Elia komen de eetkamer binnen wandelen. Ze slaan me beiden vriendschappelijk op mijn rug waarna ze plaatsnemen. Sebastian naast mij en Elia naast Olivia. Precies zoals altijd.

‘Oké, luister,’ zegt Sebastian. ‘Ik heb wat belletjes gepleegd. Ik ken iemand die vandaag tijd voor je vrijmaakt om een rechtsgeldige DNA test te doen. Maar dan moeten jullie beiden aanwezig zijn.’

Fronsend kijk ik hem aan.

‘Ik wil gewoon niet dat je belazerd wordt,’ zegt hij. ‘Wil je dit alsjeblieft van me aannemen?’

Ik zucht.

‘Als dit daadwerkelijk jouw zoon is zal ik hem als een echte De Luna Vela behandelen, zoals hij verdient. Maar feit blijft dat zijn moeder hem zes jaar uit jouw leven heeft geweerd en nu ineens heeft hij jou gevonden? Dat kind is zes. Welk kind van zes kan zijn eigen vader vinden in een stad van een half miljoen inwoners.’

‘Een De Luna Vela kan dat,’ zegt Olivia grinnikend.

‘Dat zou de enige verklaring zijn,’ zegt Elia. ‘Maar ik ben het met Sebastian eens. Doe een officiële test. Hoort hij bij de familie dan behandelen we hem hetzelfde als Lilly-Rose. Die zes jaar doen daar niets aan af.’

We kijken elkaar alle vier kort in stilte aan.

‘Ik geef het niet graag toe,’ zegt Olivia, de stilte doorbrekend. ‘Maar ik ben het met ze eens. Ik zou een geruster gevoel hebben bij een officiële test waarbij er direct en ter plekke DNA van jullie afgenomen wordt.’

‘Hoe ga ik zijn moeder ervan overtuigen dat ze haar zoon vanmiddag met me mee laat gaan om een test te doen?’

‘Ze mag mee,’ zegt Sebastian. ‘Ze hoeft hem niet alleen te laten. Ik heb zelfs rekening gehouden met schooltijden. Aan het einde van de dag mogen we komen en dan hebben we morgen de uitslag.’

‘Ik heb haar nummer in mijn telefoon,’ zegt Olivia. ‘Je kan haar bellen.’

Ze pakt haar telefoon en stuurt me het contact door.

‘Ik stuur haar wel een berichtje,’ mompel ik.

Ik voel er niet veel voor haar nu te spreken. Vannacht zijn alle scenario’s door mijn hoofd gegaan. Ik heb geen oog dichtgedaan wat niet veel goeds heeft gedaan voor mijn humeur.

Anthony voegt zich bij ons aan tafel met Lilly-Rose en vraagt direct aan me hoe het gaat. Ik mompel wat korte zinnen en hij pakt de hint goed op dat mijn hoofd op dit moment niet naar praten staat.

Als ik een beetje yoghurt en een kop koffie op heb vertrek ik naar mijn kantoor waar ik me opsluit en een berichtje maak naar Farah met de vraag of ze vanmiddag in de gelegenheid is om met Cooper een test te komen doen.

Pas na anderhalf uur krijg ik antwoord met de vraag waar ze moeten zijn.

Het is geen nee in ieder geval.

--

Ik stuur een auto naar jullie om 4 uur vanmiddag.

--

We zijn zelf in staat om ergens te komen.

--

Zorg dat je om 4 uur buiten staat.

--

Ik negeer haar bijdehante opmerking en wacht in spanning af hoe ze zal reageren, maar ik krijg niets meer. Ik vraag Sebastian naar het adres van het onderzoekscentrum en regel een chauffeur die hen oppikt vanmiddag.