Duisternis in de regen

~

Sanne van Ooijen

Colofon

Duisternis in de regen

Copyright © 2023 SVO Publishing

Auteur: Sanne van Ooijen

Vormgeving omslag: Sanne van Ooijen

Vormgeving binnenwerk: Sanne van Ooijen

www.sannevanooijen.nl

ISBN ebook 9789083372983

NUR 343

Dit is een fictief boek. Alle personages en gebeurtenissen in deze roman worden omschreven en zijn fictief gebruikt.

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd door middel van druk, fotokopieën, geautomatiseerde gegevensbestanden of op welke andere wijze ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Voorwoord

Zij is mijn licht en ik ben haar duisternis...

Een onwaarschijnlijke ontmoeting leidt tot een nog onwaarschijnlijker samenzijn tussen twee mensen die gevangen zitten in levens waar ze zonder elkaar niet uit lijken te komen.

Gwen Simone, een wereldberoemde actrice, besluit na een aantal gebeurtenissen in haar leven de anonimeit in te duiken, maar dan ontmoet ze Jack, de ruwe bolster, waar ze geen hoogte van kan krijgen.

Daar waar hij hun ontmoeting op brute wijze forceert, draait zij al vrij snel de rollen om.

Duisternis in de regen is een verhaal vol passie en spanning in de Schotse Hooglanden.

Het verhaal van Jack en Gwen zal je niet meer loslaten tot de laatste bladzijde...

Hoofdstuk 1

Gwen

‘Wil je mij nu vertellen dat we elkaar al die tijd leuk vonden, maar er beiden niets mee gedaan hebben?’

Ik grinnik en knik verlegen. ‘Blijkbaar.’

Sean grijnst naar me, schudt zachtjes zijn hoofd en zet een stap dichterbij. Zijn duim strijkt over mijn wang waardoor ik als vanzelf mijn ogen sluit.

‘Ik ga je nu kussen…’ fluistert hij.

Mijn ogen vliegen open, ik kijk toe hoe zijn hoofd mijn kant op komt, maar ik zeg niets. Zijn zachte lippen drukken zich langzaam op de mijne en dan verdwijnen we in een hartstochtelijke kus.

‘En cut!’

Een luid applaus volgt zodra de regisseur zijn woorden heeft uitgesproken. Sean laat me abrupt los en zet een stap naar achteren. Met een trots gezicht kijkt hij om zich heen, naar de volledige crew, die luid joelend en klappend om ons heen is komen staan. De laatste scène is geschoten. Een romantische komedie voor de kerstdagen. Van vrienden naar geliefden, precies wat de mensen willen zien. Vanaf begin november te zien in bioscopen over de hele wereld. Het is hoogzomer maar ik sta naast de twinkelende lichtjes van de kerstboom met een van de knapste mannen van Hollywood, die me zojuist hartstochtelijk gekust heeft. Maar dat is nep.

Zoals alles hier.

Het decor wordt, terwijl we er nog tussen staan, alweer afgebroken om morgen opnieuw opgebouwd te worden voor een andere film waar de opnames waarschijnlijk morgen al voor zullen starten.

Dit was mijn laatste film van dit jaar. Ik heb nog een gastoptreden in een populaire serie, en dan begint de promotie van de film die volgende week uitkomt. Iets waar ik het minst mee heb. Ik denk dat de meeste mensen me voor gek verklaren als ik zeg dat ik niet graag in de schijnwerpers sta. Ik ben tenslotte een actrice. En een succesvolle ook nog. Aan werk geen gebrek, maar daardoor helaas wel gebrek aan privacy.

‘Geweldig gedaan, Gwen,’ mompelt de regisseur als hij me drie zoenen heeft gegeven. ‘Je bent een professional. Ik werk graag met je.’

Hij wandelt weg en loopt naar Sean om hem hoogstwaarschijnlijk hetzelfde compliment te geven, maar die staat alweer te flirten met een van de crewleden. Hij is getrouwd, alleen heeft die trouwring aan zijn vinger weinig betekenis voor hem. Zijn goede looks zorgen ervoor dat hij aan elke vinger een ring zou kunnen schuiven en die vrouwen zouden er nog genoegen mee nemen ook.

Zuchtend loop ik door de menigte naar mijn trailer, waar ik mijn spullen bij elkaar verzamel en aanstalten maak om richting huis te gaan. Ik ben moe, en al vanaf vanochtend 6.00 uur bezig met de laatste opnames.

‘We gaan nog een hapje eten met een klein groepje, ga je mee?’ vraagt Elie, mijn make-up artist, die mijn trailer binnen komt wandelen.

Ik schud glimlachend mijn hoofd. ‘Ik ben moe en ga lekker naar huis.’

‘Jammer. Weet je het zeker?’

‘Heel zeker,’ zeg ik grinnikend. ‘En ik ben alleen maar een last joh, met al die paparazzi die er dan op afkomt. Gaan jullie maar lekker ontspannen uit met z’n allen.’

‘Dat gaat niet op want Sean gaat ook mee, en die trekt ook genoeg aandacht.’

‘Dan ga ik zeker niet mee,’ zeg ik lachend.

Ik pak mijn tas van de bank en grijp mijn telefoon van de tafel.

‘Is het zo erg?’

‘Ik ben blij dat het erop zit. In tegenstelling tot het overgrote, vrouwelijke deel van de bevolking is hij niet mijn favoriete persoon op aarde.’

Ze wiebelt met haar wenkbrauwen. ‘Die kus zag er anders behoorlijk gepassioneerd uit.’

‘Ik ben een actrice, Elie,’ zeg ik dramatisch. ‘En een verdomd goeie.’ Ik haal mijn neus op. ‘En volgens mij had die galbak expres knoflook gegeten.’

Samen lopen we de trailer uit. Elie schiet hard in de lach en slaat haar arm om me heen.

‘Dan zie ik je over een paar dagen voor je gastrol.’

‘Tot over een paar dagen.’

Ik kijk toe hoe ze naar het groepje wandelt die op haar staat te wachten. Sean kijkt me voor een paar seconden aan. Ik knik naar hem, waarmee ik hem vaarwel zeg na maanden van samenwerking, en draai me dan om.

Gelukkig is het rustig buiten de studio. Ik kan ongezien naar mijn auto komen en rij direct weg zodra ik ben ingestapt. Het is schemerig buiten, maar mijn koplampen verlichten de kronkelweg door de Hollywood heuvels, op weg naar mijn huis.

Eenmaal binnen schop ik direct mijn schoenen uit. De geur die in mijn huis hangt, doet me vermoeden dat Josephine, mijn werkster, een maaltijd voor me heeft bereid, en zodra ik de koelkast open zie ik dat ik gelijk heb.

‘Yes,’ mompel ik als ik de romige pastaschotel in mijn handen heb. Op de gele post-it note die op het cellofaan geplakt is, staat precies hoe ik het moet opwarmen. Zelfs daar heeft ze aan gedacht, want in tegenstelling tot mijn acteerwerk zijn de kookgenen aan mij voorbij gegaan en zou ik het nog kunnen presteren deze maaltijd te verzieken, zelfs als hij al klaar is.

‘Wat ruikt er hier zo lekker?’

‘Jezus, verdomme. Ik schrik me dood.’

Ik kan nog net voorkomen dat de inhoud van de schaal die ik in mijn handen heb op de keukenvloer terecht komt. Met een boze blik kijk ik mijn broertje aan die nonchalant de keuken binnen komt lopen. Als ik achter hem kijk zie ik twee grote koffers staan, midden in mijn hal.

Ik wijs ernaar. ‘Wat heeft dat te betekenen?’

‘Samantha is boos. Ze heeft me eruit gegooid.’

Ik rol met mijn ogen en zet de schaal op het aanrecht zodat ik de oven aan kan zetten, precies zoals in de instructies staat.

Jason komt achter me staan. ‘Dat ziet eruit alsof het door twee personen opgegeten kan worden.’

‘Het was voor mij alleen bedoeld.’

‘Nee joh. Daar ben je veel te petit voor. Ik dacht dat jullie Hollywood actrices allemaal op een blaadje sla leven.’

‘Degene die jij in je bed hebt misschien.’

‘Had,’ zegt hij lachend.

‘Wat heb je gedaan?’ vraag ik nadat ik de ovenschotel in de oven heb gezet. Ik draai me om en kijk naar mijn knappe, maar ongelofelijk ondeugende, broer.

Hij haalt zijn schouders op. ‘Ik heb wellicht per ongeluk het bed gedeeld met een ander…’

Ik geef hem speels een tik tegen zijn hoofd en maak een grommend geluid. ‘Mannen zoals jij…’

‘Wat?’ roept hij verdedigend.

‘Die haat ik.’

‘Maar je houdt van me. Dat weet ik zeker. Je bent mijn grote zus. Mijn voorbeeld.’

‘Slijmbal. Als ik je voorbeeld was had je wel een betaalde baan gehad en een monogame relatie. Maar je leeft van het geld van pappie en mammie en…’

‘Alsof jij een monogame relatie hebt,’ onderbreekt hij me. ‘Je hebt helemaal niets en woont helemaal alleen in die grote villa van je.’

‘Ik woon hier alleen omdat er geen mannen zijn hier in Hollywood die van monogamie hebben gehoord.’

‘Is er iemand die je belazerd heeft? Want dat moet ik niet horen hoor.’

Ik schud lachend mijn hoofd. ‘Jij. Jij bent degene die iedereen belazerd. Hou er nou toch eens mee op. Samantha was toch leuk?’

‘Beetje een leeghoofd.’

‘En in welk opzicht verschilt dat van jou…?’

Met open mond en semi gekwetst gezicht kijkt hij me aan. ‘Dat doet pijn,’ zegt hij dramatisch terwijl hij zijn hand op zijn hart legt.

‘En nu ga je op huizenjacht?’

‘Ik krijg geen huis van papa zolang ik niet werk. Wat belachelijk is want hij kan er zo één voor me kopen.’

‘Belachelijk,’ zeg ik sarcastisch.

‘We zijn niet allemaal zo getalenteerd zoals jij.’

‘Ik heb gewoon geluk gehad.’

‘Zeg dat niet. Je bent een van de beste actrices die ik ken.’

‘Een van de?’

‘Dé.’

De piep van de oven onderbreekt ons gekibbel. Met dikke ovenwanten aan haal ik de schotel eruit waardoor er zich een geweldige geur in de keuken verspreid.

‘Oh, dit ruikt lekker,’ zegt Jason, die twee borden uit het kastje haalt en ze tussen ons inzet op het keukeneiland.

Helaas kent hij hier maar al te goed de weg want tussen zijn vriendinnetjes door gebruikt hij mijn huis als het zijne. En ik ben ook bang dat ik dit keer weer voor de komende maanden zijn toevluchtsoord ben.

Stiekem vind ik het niet erg. Mijn huis is groot en leeg… vooral heel leeg. Zijn gezelschap is een welkome afwisseling, en in tegenstelling tot de relatie die ik heb met mijn zus, heb ik met Jason een goede band. De zes jaar leeftijdsverschil doen daar niets aan af. Met Ashley is er altijd een soort verborgen strijd geweest. Ashley is perfect, doet alles perfect, ziet er perfect uit, haalde perfecte cijfers en is op dit moment bezig het perfecte gezin te creëren. Iets waar mijn ouders maar al te trots op zijn.

En ook al lijkt mijn leven perfect, als wereldberoemde, goed betaalde, actrice, is het daar verre van. Om over die van Jason nog maar te zwijgen.

Wij noemen onszelf ‘de eerste mislukte pannenkoek’ en de ‘we nemen er nog één, maar eigenlijk zitten we vol pannenkoek’ en Ashley is die prachtige, goudbruine, middelste, perfect gelukte pannenkoek met stroop en suiker waar iedereen dol op is.

En dan weet Jason niet eens de hele waarheid… Wat voor pannenkoek ik eigenlijk ben.

Met een verlekkerde blik kijkt hij naar de ovenschotel die dampend tussen ons in staat op het keukeneiland. Beiden nemen we plaats op een kruk waarna hij onze borden volschept.

‘Heb je nog een lekker wijntje ofzo? Een witte past hier perfect bij denk ik.’

Zuchtend sta ik weer op. Ik loop naar de klimaat koelkast waar ik een uitgebreide, en vooral dure collectie wijnen heb staan en pak er één uit waarvan ik zeker weet dat hij perfect zal smaken.

Als ik terug loop zie ik dat Jason de kaarsjes heeft aangestoken. De wijnglazen staan al klaar.

‘Om te vieren dat je klaar bent met filmen,’ zegt hij met een scheve grijns.

‘Heb je dat onthouden?’ vraag ik verbaasd.

‘Natuurlijk. Ik onthoud alles wat je doet.’

Ik glimlach naar hem. ‘Dit vind ik wel leuk.’

‘Had je het anders alleen gevierd?’

Ik neem een slok van de koude witte wijn die inderdaad perfect smaakt.

‘Als jij er niet was geweest had ik een lange douche genomen, mijn dikke badjas aangetrokken, met dit bord pasta op schoot in bed, een moordmysterie documentaire gekeken en in slaap gevallen met een volle buik.’

‘Het glamourleven van een van Hollywoods beste actrices, Gwen Simone…’

‘Het is allemaal nep, Jason. Dit wereldje is zo nep en ben al zo vaak met mijn neus op de feiten gedrukt dat ik er op dit moment voor kies om er ver vandaan te blijven. In het belang van mijn toch al zo fragiele mentale stabiliteit.’

~

‘Wauw, je ziet er prachtig uit.’

Jason bekijkt me met een bewonderende blik als ik via de trap naar beneden kom lopen op mijn torenhoge hakken. Mijn lange poederroze jurk hou ik omhoog zodat ik er niet over struikel. Ik doe dit inmiddels al zo lang dat ik er weinig moeite meer mee heb. Dit leventje begon toen ik als zeventienjarige gecast werd voor mijn eerste film. Ik stopte met school nadat ik mijn eerste cheque ontving, dit tot grote afschuw van mijn ouders, die een heel ander toekomstbeeld voor me hadden. Maar dit was wat ik wilde. Deze glamoureuze wereld leek me op het lijf geschreven, maar nu veertien jaar verder en evenzoveel films en rollen, ben ik er niet meer zo zeker van.

Ik zou kunnen stoppen…

Ik ben éénendertig jaar en kan al met pensioen. Het geld dat ik verdiend heb maak ik in dit leven niet meer op, tenzij ik hele vreemde dingen doe en daarbij hebben wij alle drie een genereus trustfonds omdat ik ook nog eens uit een steenrijke familie kom. Dus alleen daar al zou ik van kunnen leven, zoals mijn broertje doet.

Mijn zusje is getrouwd met een rijke man, zoals hoort bij haar perfecte plaatje, en leeft in een grote villa in Beverly Hills haar droomleven, op steenworp afstand van mijn ouders.

‘Komen papa en mama ook vanavond?’ vraagt Jason, mijn gedachten onderbrekend.

‘Die zijn op reis, weet je nog?’

‘O ja, dat kan ik niet meer bijhouden hoor.’

‘Het is alleen jij en ik, want Ashley is te zwanger om nog drie stappen te zetten. En daarbij is ze een paar jaar geleden gestopt met naar mijn premières te komen.’

‘Dus we zijn weer samen,’ zegt hij terwijl hij zijn arm in de mijne haakt waarna we samen naar buiten lopen. ‘Beauty en de beast…’

‘En dan ben ik de beast zeker?’ zeg ik giechelend. ‘Want jij bent veel te knap dan goed voor je is, vooral in deze smoking.’

Eenmaal buiten op mijn oprit, stappen we in de grote auto die door mijn manager is geregeld, waarin we naar de première van mijn nieuwste film worden gereden, samen met mijn bodyguard.

Zodra we door het drukke verkeer op de plaats van bestemming aankomen stapt Jason als eerste uit. Als een echte heer houdt hij de deur voor me open waarna we beiden over de loper verder lopen.

In de zee van welbekende flitsen wuif ik, met de aangeleerde glimlach op mijn gezicht, naar mijn fans die aan de zijkant staan te joelen zodra ze me in het vizier hebben gekregen. Jason doet een stapje terug en laat me alleen in de schijnwerpers staan.

De première van mijn nieuwste film heeft veel publiek getrokken, en net zoveel paparazzi, die allemaal de perfecte foto willen hebben.

Mijn manager komt naar me toelopen en begeleidt me langs de fans naar binnen. Ik probeer hier en daar nog een handtekening uit te delen en deel te nemen in een paar selfies, maar dan word ik zachtjes doch dringend naar binnen geloodst waar de rest van de avond bestaat uit het bekijken van de film met na afloop de gelegenheid om met alle aanwezigen te praten en gezellig te doen. Een rol die Jason op het lijf geschreven is want ik zie hem de rest van de avond niet meer en net als het tijd is om te vertrekken komt hij naar me toegelopen.

‘Ik denk niet dat ik vanavond thuis slaap.’

‘Wat een verrassende wending,’ zeg ik grinnikend. ‘Wie is de gelukkige?’

Hij knikt met zijn hoofd naar een blonde schoonheid die in een zwart niemendalletje naar haar telefoon staat te staren.

‘Veel plezier,’ mompel ik nog voor hij wegloopt.

Voor mij het teken om stilletjes mijn aftocht te maken. Helaas lukt dat niet helemaal en vlak voor ik de auto bereik, waarvan het portier al wordt opengehouden door mijn bodyguard, hoor ik iemand mijn naam roepen. En die stem herken ik direct.

Shit, ik had hem zo goed weten te ontlopen vanavond.

Langzaam draai ik me om. Zijn voetstappen gaan snel en stoppen zodra ik me volledig heb omgedraaid. Hij staat vlak voor me. Seth Clayton. Mijn tegenspeler van drie films geleden, en één waarop ik, tegen mijn eigen regels in, verliefd werd.

En die mijn hart brak…

Niet alleen in de film, maar ook in het echte leven.

‘Goh, was je ook hier vanavond?’ zeg ik nonchalant.

‘Dat wist je best. Ik heb je zien kijken naar me.’

Ik kijk demonstratief achter hem. ‘Waar is je slet van de maand?’

Hij zucht diep en kijkt me verveeld aan. ‘Doe niet zo, Gwen. Je bent beter dan dat.’

Ik grinnik. ‘Is dat zo?’

‘Je was fantastisch in de film. Ik heb genoten. Actie gaat je ook goed af,’ zegt hij, refererend naar de actierol die ik deze keer te pakken had. Ik moet zeggen, ik heb mezelf verbaasd.

Door mijn onschuldige poppenuiterlijk word ik meestal gevraagd voor romantische komedies. Mijn blonde lange haren en mijn grote blauwe ogen nodigen niet uit voor een actierol, maar deze keer namen ze het risico. Mede door mijn aanhoudendheid en die van mijn manager, omdat ze wist hoe graag ik eens een keer iets anders wilde spelen.

Ik werk al meer dan tien jaar met Demi samen, ze is de perfecte manager die er altijd voor me is. Net als Elie, mijn vaste make-up artist, en Luciano, mijn haarstilist. Dat drietal en mijn broertje zijn de enige mensen in mijn leven die dicht bij me staan, en bijna alles weten.

Bijna alles…

‘Dank je,’ zeg ik zacht tegen Seth, die me met zijn overweldigend knappe uiterlijk bekijkt. En die ogen…

Verdomme, ik mis hem.

Maar ik laat niets merken. Ik recht mijn rug, geef hem een kort knikje en stap in de auto. Mijn bodyguard is op gepaste afstand gaan staan, maar zodra hij ziet dat ik instap komt hij onze kant weer oplopen om het portier te sluiten.

‘Wacht,’ zegt Seth. Hij pakt mijn pols zachtjes beet. ‘Ik was alleen gekomen vanavond. In de hoop jou te treffen.’

‘Het is mijn eigen première, natuurlijk zou je mij treffen.’

‘Om je alleen te treffen bedoelde ik… En toen zag ik dat je met je broertje was.’

Shit, ik ga zwichten. Ik voel het meteen al. Ik kan er lang moeilijk over doen, en ik heb het een jaar volgehouden om bij hem weg te blijven, maar nu hij zo voor me staat en ik zijn aanwezigheid voel is het anders. Ik voel elk greintje eigenwaarde mijn lichaam verlaten.

Mijn bodyguard kijkt me vragend aan, één kik en hij werpt hem terug de rode loper op, maar ik wend mijn blik af, kijk naar Seth en knik lichtjes. Het teken voor hem om achter me aan de auto in te stappen.

Ik weet dat het niet verstandig is, alleen het idee om vanavond weer eenzaam in mijn grote bed te liggen is te veel. Daarbij kan Seth redelijk goed neuken en het is alweer een tijdje geleden. Het is nou eenmaal niet zo dat ik op een dating app iemand kan scoren. Ik weet nooit wie ik tref als iemand me in een bar aanspreek, het kan wel een of andere gestoorde fan zijn, en daarbij werk ik alleen maar dus zoveel kom ik niet buiten.

Dit is puur en alleen voor mijn eigen genot, besluit ik.

Maar diep van binnen zegt een stemmetje dat ik mezelf compleet voor de gek hou. Het heeft me maanden gekost om over Seth heen te komen. Ik was ervan overtuigd dat hij de ware was. Dat ik eindelijk mijn eigen happy end had gevonden zoals in elke film waarin ik heb gespeeld. Ik hield van hem, zoals ik nog nooit van iemand had gehouden. We waren een succesvol stel. Hij een acteur in een goedlopende soapserie en ik een gerenommeerd actrice. We leefden voor een tijdje het droomleven. Maar na een jaar kwam ik erachter dat ik niet de ware was voor hem, zoals hij voor mij. Hij hield er meerdere affaires op na. Op zijn werk, op de sportschool, overal waar hij de gelegenheid zag hing hij zijn pik in een of andere sloerie. Ik weet niet of ik me ooit zo verraden heb gevoeld.

Nadat ik hem mijn huis uitgegooid heb ben ik volledig ingestort. In die tijd woonde Jason bij me, die de zorg op zich heeft genomen en me weer heeft opgelapt. Gelukkig is hij er vanavond niet om te aanschouwen dat ik me weer met hem inlaat.

In de auto op weg naar huis is het stil. We worden voor de deur afgezet en lopen stilzwijgend naar binnen. Zodra de deur dichtvalt vallen we elkaar aan. Het is alsof de kooi is opengezet en we elkaar eindelijk aan kunnen raken. Ik slaak een kreet als hij hard in mijn borsten knijpt.

‘Verdomme, ik heb je gemist,’ gromt hij.

We rennen de trap op en lopen de gang door waar aan het einde mijn slaapkamer zich bevindt. De slaapkamer die we zo vaak samen gedeeld hebben, maar waar ik ook zo vaak huilend in slaap ben gevallen met zijn kussen in mijn armen, tot de geur die hij had achtergelaten was vervaagd en het niets meer was dan een hoopje dons.

Maar daar wil ik nu niet aan denken. Ik denk nergens aan. Alleen dit moment telt. Ik wil me voor heel even goed voelen, ook al is het nep.

Wat is dat niet in mijn leven?

Ik voel de kleding van mijn lichaam gerukt worden en ruk tegelijk aan de zijne tot we beiden volledig naakt zijn. Seth gooit me op bed en likt me overal waar hij kan, voor hij bij me binnen dringt en me keihard begint te neuken. Het is geen vrijen, het heeft niets met liefde te maken. Het is lust en verlangen. Verlangen naar iets wat verboden is, maar jezus ik kom hard klaar en weet meteen dat ik het niet bij deze ene keer kan laten.

~

‘Wat in de godsgruwelijk fuck doet hij hier?’

Shit.

Snel draai ik me om en kijk naar de deuropening van de keuken waar mijn broertje staat, in de smoking waarin hij me gisteren naar de première begeleidde. Met een woeste blik kijkt hij naar Seth. Die zit nietsvermoedend in zijn boxershort aan het keukeneiland met een kop koffie in zijn hand.

Met een frons kijkt hij naar mijn broertje. ‘Ook goedemorgen, Jason.’

‘Niets goedemorgen,’ bromt hij.

Hij komt op ons af gestierd. Ik sta direct op en ga voor hem staan. ‘Kalmeer eerst iets. Het is niet nodig om een scene te maken.’

‘Een scene? Het is geen film. Dit is je leven. En die heeft deze klootzak verziekt, weet je nog? Of ben je het allemaal vergeten?’

‘Ik ben helemaal niets vergeten, maar er is niets tussen mij en Seth.’

‘Waarom zit hij dan in zijn boxershort in de keuken?’

‘Omdat we geneukt hebben natuurlijk,’ zegt Seth.

Shit…

Jason vliegt me voorbij en geeft een hoek op de kaak van Seth. Die deinst iets terug, maar is er niet van onder de indruk. Het lichaam van Seth ken ik als de beste, maar vannacht voelde ik al dat hij meer getraind heeft. Zojuist heeft hij me verteld dat hij een hoofdrol in een grote film te pakken heeft, waar hij veel voor moet trainen, en dat is te merken.

‘Vieze klootzak,’ bromt Jason.

‘Alsof jij er zo vies van bent,’ kaatst Seth terug. ‘Jij bent zo’n lieverdje in Hollywood. Zo sta je echt bekend.’

‘Ik niet nee, maar mijn zus wel. Zij is veel te goed voor jou. Voor ons allemaal. Blijf met je poten van haar af.’

De blik van Seth verzacht. Hij slaakt een diepe zucht en gaat weer op de kruk zitten. ‘Het spijt me,’ mompelt hij dan. ‘Je hebt gelijk. Je zus is te goed voor mij. Ik ben een varken geweest.’ Hij kijkt naar mij en dan naar mijn broertje. ‘Je weet wat ze zeggen. Je weet pas wat je hebt als je het kwijt bent.’

Mijn mond valt open bij het horen van zijn woorden. Het zijn woorden waar ik zo lang naar verlangd heb. Ik had behoefte aan zijn excuses, en aan de erkenning van de pijn die hij me gedaan had, maar ik kreeg niets. Alleen maar beelden van hem in alle roddelbladen met de ene na de andere slet aan zijn arm terwijl ik alleen maar kon verdwijnen in mijn verdriet.

En nu heeft hij me vannacht helemaal uit elkaar getrokken en ben ik verdomme weer terug bij af. Jezus, wat voelde het goed om vannacht in zijn armen in slaap te vallen. Ik bedoel, de seks was prima, maar de intimiteit die volgde... De genegenheid van iemand z’n armen om je heen terwijl je jezelf voelt wegzakken. Dat gevoel is onbeschrijflijk.

En nu staan we hier in de keuken. Mijn broertje is nog niet overtuigd. Ik voel me verward, en de enige die erg zeker van zichzelf lijkt te zijn is Seth.

‘Zal ik ontbijt laten komen voor ons drie?’

Jason zucht. ‘Ik heb geen honger. Ik ga douchen en nog wat proberen te slapen.’

Na die woorden verlaat hij de keuken.

‘Jij wel?’ vraagt Seth.

‘Ga je nog niet weg dan?’

‘Wil je dat ik wegga?’

Ik moet er even over nadenken. Natuurlijk wil ik dat hij blijft, maar tegelijk wil ik dat hij weggaat. Het is die verwarring die me overneemt, maar bij het kijken in die hazelnootbruine ogen, en die warrige blonde haardos die zo perfect op zijn hoofd zit weet ik toch al wat ik ga zeggen.

‘Ontbijt klinkt goed…’

Hij glimlacht voldaan en knipoogt naar me. En ik? Ik zwicht volledig en verdwijn voor even in die ogenschijnlijke perfecte wereld waarvan ik diep van binnen weet dat hij eigenlijk niet bestaat.

Hoofdstuk 2

Gwen

Onze onstuimige nacht na de première van mijn film was het startsein van drie heerlijke maanden. De herfst is begonnen, alhoewel die in Hollywood niet zo voelbaar is als in sommige andere delen van het land, is het voor mij een heerlijke rustige tijd. Alle opnames zitten erop, ik kan genieten van mijn rust. Seth en ik zien elkaar regelmatig. Heel af en toe moest ik op pad voor promotie van mijn nieuwe film en Seth moet overdag werken, maar verder waren we onafscheidelijk. Direct na de opnames van de soapserie waar hij in speelt komt hij meestal naar mijn huis, waar we samen eten en vanwaar hij de volgende ochtend pas weer vertrekt. Iedere nacht lig ik in zijn armen te slapen en ik weet niet of ik me ooit fijner heb gevoeld.

Zelfs Jason is een beetje bijgetrokken en weer wat milder geworden naar Seth toe. In het jaar dat we met elkaar gingen was Jason veel bij ons, waardoor hij ook erg hecht geworden was met Seth. Hij voelde zich dan zelf ook verraden toen hij erachter kwam wat Seth allemaal uitgespookt had achter mijn rug om. We deden veel met z’n drieën en ineens was er iemand weggevallen en was ik een wrak die hij op moest lappen.

Maar dat ligt allemaal in het verleden, ik kijk alleen nog maar vooruit en ook al zijn Seth en ik nog niet officieel terug bij elkaar, zie ik wel dat hij veranderd is. Zijn wilde haren lijkt hij te zijn kwijtgeraakt en het hele idee van een relatie maakt hem niet meer angstig.

Vanavond ben ik samen met Jason op weg naar onze ouders voor een familiediner. Seth had andere verplichtingen waardoor hij niet mee kon, maar eigenlijk is dat maar beter want we hebben onze nieuw verworven status, wat dat dan ook is, nog niet met de buitenwereld gedeeld. Alles verloopt nog in het geheim en dat is precies hoe we het beiden fijn vinden. Onze relatiebreuk is vorig jaar breeduit in alle bladen uitgemeten, voor iedereen om te zien, dus ook voor mijn familie. Het is overbodig te zeggen dat ze niet blij zullen zijn als ik nu weer met de persoon aankom die toen voor een schandaal gezorgd heeft en onze oh zo smetteloze familienaam door het slijkt heeft gehaald.

Mijn vader is een van Hollywoods bekendste makelaars. Met een groot eigen kantoor, Simone real estate. Overgenomen van zijn vader en groter gemaakt dan ooit. Er wordt geen vastgoed onder de miljoen dollar verkocht. Alle rich and famous komen bij mijn vader terecht. Het is een prachtbedrijf waar geen van ons ooit interesse in heeft getoond. Er is van ons drie niemand die voornemens is in de voetsporen van mijn vader te treden, want ik heb mijn werk als actrice, Jason heeft nog nooit enige interesse getoond in iets wat op werken lijkt en mijn zus Ashley, heeft twee maanden geleden haar tweede, perfecte spruit geworpen waardoor ze nu tot over haar oren in de luiers zit want zelfs haar perfecte kinderen schijnen gewoon te moeten poepen. Mijn oudste neefje is volgens mij pas één jaar oud. Haar tweede zoontje is net twee maanden. Die is nog wel even zoet voorlopig.

‘Hoe heet dat kind ook alweer?’ vraagt Jason als we de oprit oprijden van ons ouderlijk huis.

‘Die oudste?’

‘O ja, ze heeft er twee. Allebei eigenlijk,’ zegt Jason lachend. ‘Ik weet niet hoe ze heten.’

Ik denk diep na. ‘Wat schandalig eigenlijk,’ mompel ik. Inmiddels zijn we uitgestapt en lopen we de trap op naar de deur.

‘We zijn pannenkoeken,’ zegt hij. ‘Daar kan je niet veel van verwachten.’

‘Barron heet die oudste…’ Ik denk weer na. Wat stond er nou ook alweer op dat kaartje? ‘Ook iets met een B.’

‘Borat?’

We schieten beiden in de lach, maar tegelijk gaat de voordeur open en komt onze zwager gehaast de deur uitlopen.

‘Hé Gwen, Jason…’ zegt hij terwijl hij naar de auto rent. ‘Paniek, we zijn de speen van Boyd vergeten.’

‘Ah Boyd,’ zeggen mijn broer en ik tegelijk.

‘Ja, dat moet je niet hebben,’ zegt Jason. ‘Hij moet wel iets om op te zuigen hebben.’

Ik geef hem een tik tegen zijn schouder, maar gelukkig heeft Tripp ons niet gehoord, want hij racet al over de oprijlaan weg in zijn enorme zilvergrijze SUV, volgebouwd met kinderzitjes en snufjes om het extra veilig te maken voor de kids.

‘Dit wil ik niet,’ mompelt Jason. ‘Help me eraan herinneren dat ik onderweg naar huis straks extra sterke condooms koop. De dag dat ik naar huis moet racen voor een fucking speen is de dag dat ik een buisje cyaankali voor mezelf haal.’

‘Zo dramatisch weer…’

Lachend lopen we naar binnen.

‘Kijk eens wie we daar hebben,’ zegt mijn moeder. Ze omhelst ons beiden. ‘Wat fijn om jullie ook weer eens te zien.’

‘Druk druk druk,’ mompelt Jason.

‘Waarmee?’ vraagt mijn vader die met een afkeurende blik de hal in komt lopen.

‘Neuken met name.’

‘Jason,’ roept mijn moeder luid verontwaardigd.

Ik schiet in de lach en kijk tegelijk met open mond naar mijn zus die de hal binnen komt lopen met een baby in haar armen en een klein jongetje aan haar been.

‘Wat?’ hoor ik mijn broer zeggen en hij wijst naar onze zus die er niet zo onberispelijk uitziet als normaal. ‘Zij doet het ook. Waar denk je dat die kinderen vandaan komen?’

‘Zo is het genoeg,’ bromt mijn vader.

De sport van mijn broer is om mijn familie zo snel mogelijk op de kast te hebben en ik denk dat hij vandaag een persoonlijk record heeft gehaald.

‘Je woont weer bij je zus hoorde ik?’

‘Ja, heel gezellig hebben we het. Anders is ze ook maar alleen in dat grote huis.’

Ik loop naar Ashley en geef haar onhandig een knuffel. Ze knikt naar me. Van haar anders zo perfecte uiterlijk is niet veel over. Ze heeft wallen, is bleek en haar normaal zo glanzende zwarte haar dat altijd als zijde over haar schouders valt zit nu in een doorsnee staart.

‘Wat zie jij eruit,’ zegt Jason zodra hij voor haar staat. ‘Is dat allemaal door Barron en Borat?’

‘Boyd,’ mompel ik.

‘Boyd,’ corrigeert hij zichzelf.

Ashley recht haar rug. ‘Ik slaap niet veel. We laten Boyd zelf het ritme bepalen, en ik geef borstvoeding op verzoek.’

‘Waar heeft hij die speen voor nodig dan die Tripp nu stel op sprong aan het halen is?’

‘Laten we gezellig naar de woonkamer gaan,’ zegt mijn moeder snel. ‘Daar staan wat hapjes en drankjes.’

Ik hoor haar diep zuchten. Een teleurgestelde zucht. Jason kijkt me aan en knipoogt. Ik schud mijn hoofd naar hem en sluit kort mijn ogen. Hij bezorgt die mensen nog eens een beroerte.

Ik begrijp waarom hij het doet. Natuurlijk begrijp ik het. De maatstaven van onze jeugd waren bijna niet te behalen. Van ons werd perfectie geëist. Het was hard werken om aan al die eisen te voldoen en ergens gaandeweg heeft Jason besloten om precies het tegenovergestelde te doen van wat er van hem verwacht werd. Nu weet ik dat mijn werk als actrice ook niet is wat mijn ouders graag hadden gezien.

Ordinair werd het ook wel genoemd…

‘We hebben een huis gehuurd voor de feestdagen in Aspen,’ zegt mijn moeder. ‘Daar willen we met de hele familie heen. Zijn jullie beschikbaar?’

Ik kijk kort naar Jason. Shit, hier hadden we iets op moeten bedenken. Maar we aarzelen beiden te lang.

‘Mooi,’ zegt mijn moeder. ‘Dat is dan geregeld. Ik stuur alle details nog wel.’

‘Leuk,’ zegt Ashley. De enige die enthousiast reageert. Ze houdt het topje van haar wijsvinger in de mond van haar baby. ‘Ik kan niet wachten om Boyd z’n eerste kerst te vieren.’

Het andere kind hangt nog steeds aan haar been en ik vraag me direct af waar mijn moedergevoel is als ik deze twee zie. Heb ik dat ooit wel gehad?

Gelukkig heeft Tripp een grote familie met veel broers en zussen, want onze neefjes hebben niet de leukste oom en tante aan hun moeders kant. Beiden tonen we weinig interesse in het tweetal dat zelf ook geen aanstalten maakt om bij iemand anders te zitten dan hun ouders. Tripp is inmiddels terug, met het gouden ei, wat direct in de mond van Boyd wordt gestopt.

‘Ik dacht dat jullie geen speen deden?’ zegt mijn moeder licht afkeurend.

‘Bij Barron lukte dat wel, maar Boyd is een ander verhaal,’ zegt Tripp lachend. ‘Hij heeft een beetje een eigen willetje.’

‘Nu al,’ zegt mijn vader lachend. ‘Dat wordt me er één dan.’

‘Jason was ook zo,’ zegt mijn moeder.

Inmiddels zitten we met z’n allen aan de eettafel, waar een uitgebreid diner is geserveerd, gemaakt door een of andere chef-kok.

‘Oh god… nu gaan we het krijgen,’ mompelt Jason, die naast mij zit.

‘Nou dat staat ons nog wat te wachten,’ zegt Tripp grappend.

‘Met alles was hij lastig. Slapen, zindelijk worden, naar school gaan…’ gaat mijn moeder onverstoorbaar verder.

‘Kunnen we het niet over iemand anders hebben. Ik weet dat er niets op Ashley aan te merken is,’ zegt Jason. ‘Maar Gwen had toch ook wel iets irritants als baby?’

Ik kijk mijn moeder strak aan en glimlach. ‘Ja, mam. Vertel eens. Hoe was ik als baby?’

Ze kijkt me even doordringend aan, maar wendt dan haar blik af. Mijn vader begint snel over zijn werk. Tripp reageert enthousiast en haakt erop in. Niemand heeft iets door van de gespannen sfeer tussen mijn moeder en mij, dat hebben we altijd goed verborgen weten te houden. Ze past perfect in deze wereld. Deze neppe, onrealistische wereld die ze voor zichzelf en haar gezin heeft gecreëerd. Het perfecte plaatje. Wat er ook voor moest wijken, en wie... Welke leugens er ook voor verteld moesten worden. Alles voor de buitenwereld.

Het staat me steeds meer tegen.

In mijn tas hoor ik mijn telefoon zoemen. Stiekem pak ik hem, onder de tafel werp ik er snel een blik op, want eigenlijk is het verboden om een telefoon aan tafel te hebben in dit huis.

Zodra ik de tekst lees die op het scherm verschijnt had ik liever gewild dat ik me aan die regel had gehouden.

Het spijt me…

Drie woorden, afkomstig van Seth, die me meteen rillingen bezorgen.

Ik heb geen idee waarom hij ze stuurt, maar eigenlijk weet ik diep van binnen al wat er zal volgen. Ik open internet, typ zijn naam in, om direct geconfronteerd te worden met de reden van zijn excuses.

De foto’s en teksten liegen er niet om. Seth Wells, bekende soapacteur, verloofd met Diana Koda, dochter van bekende regisseur Allen Koda.

Verloofd?

Ik weet meteen waar hij zijn nieuwe grote filmrol aan te danken heeft. Allen Koda is de regisseur.

Christus, in wat voor wereld leef ik?

Wat is dit voor gruwelijke, neppe teringbende? Wat heeft hij al die tijd bij mij gedaan als hij met haar was?

Voor even sluit ik mijn ogen en haal ik diep adem.

‘Is alle oké?’ hoor ik naast me.

Ik open mijn ogen en kijk naar mijn broertje. ‘Het eten is verkeerd gevallen, ik ga naar huis.’

Mijn moeder vangt mijn woorden op en kijkt me verbaasd aan. ‘Het dessert komt nog.’

‘Ik ben misselijk, ik hoef geen dessert,’ mompel ik.

Jason staat direct op. ‘Ik ga met je mee.’

‘Dat is niet nodig. Neem jij mijn auto maar. Ik neem wel een taxi.’

‘Ben je gek? Je moet niet alleen naar huis in jouw toestand.’

Hij duldt geen tegenspraak en ik weet ook wel dat het zijn manier is om te ontsnappen aan deze vreselijke, verstikkende vertoning. Dus laat ik het erbij zitten.

‘Het spijt me,’ mompel ik nog naar mijn ouders, en dan loop ik snel richting de uitgang, met Jason in mijn kielzog. Die springt achter het stuur nog voor ik dat kan doen waardoor ik noodgedwongen in de passagiersstoel moet zitten.

‘Ben je echt misselijk of was het gewoon een briljante manier om hier weg te komen?’

Ik zucht en staar voor me uit. ‘Beiden…’

‘Wat is er ineens?’

Hij rijdt de weg op en geeft gas.

‘Niets…’

‘Gwen,’ dringt hij aan.

‘Het is Seth. Hij is verloofd.’

‘Wat?’ schreeuwt hij, gevolgd door een paar grove scheldwoorden. ‘Dat meen je toch niet? Hoe dan? Met wie? Hij is de afgelopen maanden alleen maar bij jou geweest.’

‘Ik begrijp het ook niet, maar ik laat het direct los, Jase. Ik heb geen zin om me hier weer druk over te maken. We hadden niets deze keer. Niet echt…’

‘Rot toch op. Jullie hadden wel wat.’

Ik schud mijn hoofd. ‘Het was gewoon nep, net zoals alles.’

~

Het voelt alsof ik verdrink en er niemand in de buurt is die me een reddingsboei toe kan gooien. Ik sta er alleen voor en dat voelt niet goed.

Niet hier tenminste.

Ik staar naar mijn lege koffer op het bed. Opengeklapt, klaar om gevuld te worden. Op de automatische piloot begin ik er kleding in te stoppen. Broeken, shirts, truien, schoenen en ondergoed. En als hij helemaal gevuld is klap ik hem dicht.

Ik heb geen plan.

Het enige dat ik weet is dat ik hier weg moet. Weg van alle toxische invloeden, van deze omgeving, de verstikkende energie.

Het is midden in de nacht. Nadat Jason en ik thuis waren gekomen ben ik direct naar mijn slaapkamer gegaan waar ik me onder mijn deken verstopte voor de boze buitenwereld en probeerde de pijn buiten te sluiten. Jason heeft nog geprobeerd met me te praten maar er viel niets zinnigs te zeggen.

Ik loop naar mijn bureau waar ik pen en papier pak uit een la en snel een briefje schrijf voor mijn broertje.

--

Lieve Jason

Ik ben er even tussenuit. Het spijt me dat ik zo plotseling vertrek, maar ik heb dit nodig.

Volg me niet en laat alsjeblieft de rest weten dat het goed met me gaat, maar dat ik even wat tijd voor mezelf nodig heb. Waarschijnlijk lig ik straks ergens op een tropisch strand met een cocktail in mijn handen te genieten van de zon en mooie mannen… En heb ik mezelf voldoende opgeladen om de feestdagen door te komen met ons prachtige, perfecte gezin.

Ik hou van jou, broertje. Geniet van het rijk alleen, maar laat mijn huis heel alsjeblieft.

X Gwen

--

Ik neem het briefje samen met mijn koffer mee naar beneden. Op het aanrecht leg ik het voor hem neer zodat hij het morgenochtend zal zien als hij de keuken in loopt, en dan verlaat ik stilletjes het huis. De Uber staat al op me te wachten. In een grijs oversized joggingpak, met mijn haren in een klein knotje op mijn achterhoofd, en een petje op om zoveel mogelijk herkenning te voorkomen, vertrek ik uit het leven waarin ik me al een tijdje niet meer thuis voelde.

Met de feestdagen weer terug heb ik opgeschreven, maar ik weet helemaal niet waar ik naartoe ga, noch hoelang ik wegblijf.

‘Wil je nog bij een pinautomaat stoppen onderweg, alsjeblieft?’ vraag ik aan mijn Uber chauffeur nadat hij mijn koffer heeft ingeladen en is ingestapt.

Hij doet wat ik vraag. Ik pin een groot bedrag waar ik de komende tijd mee vooruit kan zodat niemand me kan traceren en niemand weet waar ik straks ben. Voor noodgevallen heb ik een creditcard waarvan niemand het bestaan weet en daar heb ik zojuist een ticket mee geboekt. Ik weet zeker dat Demi over een paar dagen uit zal proberen te zoeken waar ik ben, en ook Jason vertrouw ik niet helemaal. Die staat ineens onverwachts voor mijn neus en hoeveel ik ook van mijn kleine broertje hou, dit moet ik alleen doen. Er is al te veel tijd verstreken waarin ik alles heb opgekropt. Genoeg is genoeg.

Ik wandel LAX in waar het gelukkig nog rustig is en loop rechtstreeks naar de business lounge waar ik een rustig plekje opzoek om te wachten tot mijn vlucht vertrekt.

Zon, zee en strand. Dat is wat ik opschreef in mijn briefje aan Jason, maar dat is niet wat ik van plan ben. Ik ben de zon beu, die eeuwige zonnige dagen die in contrast staan met mijn gemoedstoestand. Ik wil herfst, ik wil sober, regen, woeste natuur. Mijn zoektocht online vannacht vanuit mijn bed, bracht me naar Schotland. Een plek waar ik pas één keer ben geweest, maar alleen voor een kort persbezoek in Glasgow.

Dit keer laat ik me vliegen naar Edinburgh wat er op de foto’s erg knus en verre van Hollywood-achtig uitziet. Precies wat ik nodig heb. Ik heb een suite geboekt in het Balmoral onder een andere naam en koop als ik daar ben nog wel wat meer vermomming zodat ik hopelijk redelijk anoniem door de gezellige straten kan zwerven en neer kan strijken in die idyllische pubs die ik op de foto zag.

Tevreden pak ik een boek erbij en wacht ik geduldig af tot ik kan vertrekken. Het voelt goed om te touwtjes in handen te hebben en ik weet zeker dat deze reis me naar een ander deel van mijn leven zal brengen. Ik voel het gewoon.

~

‘Dames en heren, binnen enkele ogenblikken zullen we de landing inzetten. Onze bestemming, Edinburgh…’

Ik schiet wakker en kijk verdwaasd om me heen. Ik heb bijna de gehele vlucht geslapen, en ik ben negen uur in tijd vooruit gegaan dus het voelt alsof ik een paar dagen verder ben.

Nadat het vliegtuig geland is en ik mijn koffer van de band heb gehaald laat ik me door een Uber naar het Balmoral brengen. Ik zie de receptioniste af en toe een beetje fronsend naar me kijken, maar ik draag nog steeds mijn petje, ik heb geen make-up op en zie er verfomfaaid uit door de lange vlucht. Ze stelt geen vragen en de naam die ik heb opgegeven staat ook op mijn verborgen creditcard dus niets geeft weg dat er een beroemde actrice voor haar neus staat. Het duurt niet lang voor ik in mijn hotelkamer sta die uitzicht biedt over een groot deel van de oude stad van Edinburgh. Ik staar een tijdje uit het raam en voel een kalmte op me neerdalen. Het blauw geruite bed en de blauw geruite banken gecombineerd met het zandkleurige bloemenbehang geven het geheel een knusse uitstraling. Het staat in schril contrast met de zonnige, moderne wereld waar ik net uitgestapt ben, waar ik me niet meer op mijn plek voelde.

Alles ziet er fris en schoon uit, en erg luxe. Gedachteloos neem ik een hap van een van de kleine gebakjes die voor me staan op de houten salontafel.

De schemer begint zijn intrede te maken, maar ik wil graag nog even naar buiten. Wandelen door de verlaten straten. Het regent, maar dat deert me niet. De winkels zijn nog open dus ik besluit een goede regenjas te kopen en direct iets meer vermommende kleding.

In een warenhuis koop ik een donkergroene, met wol gevoerde regenjas. Een paar winkels verder koop ik een paar verschillende hoeden en petjes, en ze hebben er zelfs wat brillen met gewone glazen. Ik koop er één met een dik montuur en zet hem direct op waardoor ik me een beetje Clark Kent voel die voor iedereen onherkenbaar is zodra hij zich uit zijn superman kostuum in zijn nette pak heeft gehesen en zijn bril opzet.

Ik loop in mijn groene regenjas met zwarte petje op mijn hoofd en bril op mijn neus over straat en niemand herkent me. Oké, toegegeven, ik zie er niet bepaald uit als een bekende filmster op dit moment, maar dat was precies hetgeen waar ik voor ging.

Niemand gooide die reddingsboei naar me toe dus moest ik mezelf zien te redden en ook al loop ik nu in het donker door regenachtige straten, de anonimiteit en vrijheid die ik nu voel was precies de reddingsboei die ik nodig had. Het voelt ineens zo echt allemaal.

Ik duik een pub in en bestel een hamburger en een groot glas bier, die ik op mijn gemak verorber terwijl ik om me heen kijk naar alle bedrijvigheid. Mensen die gezellig met elkaar kletsen en lachen. Ze nippen aan hun cocktails of zetten hun bierflesje aan hun mond. Lijken onbezorgd.

Mijn oog valt op twee prachtige schilderijen aan de wand tegenover me, beiden met overweldigende natuurlandschappen. Eén met een meer omringd door bergen, groene heuvels die niet lijken op te houden. En de ander met een woeste klif met een waterval.

Ik blijf er een tijdje gebiologeerd naar staren en vindt ze prachtig.

‘Loch Lomond in de Trossachs en Isle of skye,’ hoor ik ineens naast me iemand zeggen.

Ik draai mijn hoofd om en zie een oude man aan het tafeltje naast me zitten. Hij heeft een groot glas bier voor zijn neus. Hij knikt naar de schilderijen. ‘Ik zag je zo verliefd kijken. Dat is Isle of skye en dat is Loch Lomond in de hooglanden.’

‘Het is prachtig,’ zeg ik glimlachend.

‘Ik ben er vaak geweest. Woeste natuur. Wonderschoon…’

‘Ja…’ mompel ik, terwijl ik naar het schilderij kijk. ‘En hoe ver is dat hier vandaan?’

‘Je bent een paar uur onderweg. Als je ook nog wat van de omgeving wil zien, dan wat langer. Je kan dwars door de Schotse hooglanden rijden. Mooiste natuur die je tegen kan komen,’ zegt hij trots.

Ik neem de laatste slok van mijn bier en sta op. ‘Dank je. Fijne avond nog.’

De schilderijen en de man hebben me op een idee gebracht dus plan ik de daaropvolgende dagen mijn vervolgstappen voor de reis waar ik aan begonnen ben. Ik wandel door de straten van Edinburgh. Ik geloof dat ik nog nooit zoveel gelopen heb in mijn leven, maar ik vind het heerlijk. Zelfs door de regen. Ik slaap goed en denk zo min mogelijk aan thuis. Mijn telefoon heb ik nog niet aan gehad want ik weet zeker dat er een hoop ellende op me af zal komen als ik dat wel doe. Dat kan wachten. Alles kan wachten. In plaats van mijn telefoon gebruik ik een iPad die ik hier gekocht heb om mijn route uit te stippelen. Ik huur een auto, wat al een uitdaging op zich wordt, want ze rijden hier aan de andere kant van de weg. Maar kom op. Hoe moeilijk kan dat zijn? En ik zorg dat ik voldoende eten en drinken heb ingeladen voor mijn vertrek.

Na drie heerlijke nachten in het Balmoral check ik uit en haal ik mijn auto op. Ik stel de navigatie in op de plek waar ik vanavond een overnachting wil maken nog voor ik naar Isle of Skye vertrek. Vandaag rij ik dwars door de Schotse hooglanden. In de eerste twee uur zie ik voornamelijk snelweg, maar al snel word ik omringd door een overweldigend landschap. Fluweelgroene heuvels, spiegelgladde meren, uitgestrekte velden gehuld in lichte mist. Het voelt alsof ik in een compleet andere dimensie van het leven terecht ben gekomen. Eentje die veel echter aanvoelt. Regelmatig kijk ik met open mond om me heen en regelmatig zet ik de auto langs de kant om de stilte en grootsheid op me in te laten werken.

Alsof de goden me gunstig gezind wilden zijn is het vandaag een droge dag. De lucht is wit door de laaghangende bewolking en staat in schril contrast met de groene heuvels, maar het is droog.

Als het tegen het einde van de dag begint te schemeren besluit ik een hapje te eten en vandaaruit te kijken waar ik wil overnachten. Er is een klein dorpje hier in de buurt waar vast wel zo’n gezellige pub te vinden is met in de buurt wellicht een bed en breakfast zodat ik morgen weer verder kan aan mijn autoreis. Ik denk niet dat ik één plek wil verblijven. Voor nu bekijk ik het per dag en bevalt het reizen me prima.