Bont en Blauw

Colofon

ISBN 9789083389110

NUR 285

1e druk, 2021

© 2021 Marie-José J.B. Schneider

Dit boek is een uitgave van Uitgeverij Gopher

Koningsweg 72

5211 BN ‘s-Hertogenbosch

Telefoon 0341 74 61 00

Exemplaren zijn rechtstreeks te bestellen via internet: www.gopher.nl en bij iedere boekhandel.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand en/of openbaar gemaakt door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke manier dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de auteur en de uitgever.

Alle personen in deze publicatie zijn fictief en elke vergelijking met personen, dood of levend, berust puur op toeval.

No part of this book may be reproduced in any form, by print, photoprint, microfilm or any other means, without written permission from the publisher.

Bont en Blauw

Marie-José J.B. Schneider

Voor Jeroen, Lars en Natascha,
wie ik al het goede zo van harte gun.

Deel 1

Wat vooraf ging

Omdat hij zelf niet meer kon lopen, werd hij gedragen. Ze brachten hem naar een plek waar niemand wilde zijn, maar iedereen zou komen. Het was woensdag de veertiende en het waaide stormachtig.

Davida bekeek de zes mannen die met strakke blikken, enigszins gebogen onder hun last, voortschuifelden. Een van die mannen was haar broer Pjotr, eigenlijk nog een jongen. Ze kon zien dat hij gehuild had. Zijn ogen waren rood en zijn neus stak vreemd puntig naar voren, alsof hij verwoed ademde maar dat niet wilde laten merken.

Davida huiverde in haar te dunne jas. Toen gleed haar moeders arm om haar schouders en ze boog haar hoofd opzij om haar warmte te voelen. Hoewel er veel mensen waren, was de stilte aanwezig als een of ander levend wezen, krachtig en zuiverend. De hof lag voor hen met schots en scheef oprijzende stenen. Maar daar gingen ze voorbij, op zoek naar de aangewezen plek in het nieuwe gedeelte. Daar waar de stenen fris grijs waren en rechtop stonden, achter keurig onderhouden rechthoeken van aarde of grind.

De lange stoet liep langzaam achter de dragers aan. Niemand zei een woord. Niemand hoestte of snoot zijn neus. Het was een eerbetoon, wist Davida, aan de man die op zes schouders hoog boven de grond mee hobbelde naar zijn laatste rustplaats.

‘Gaat het wel, mam?’ vroeg ze toen ze opzij keek en haar moeders krijtwitte gezicht onder de verwaaide haren zag.

‘Wat dacht je?’ antwoordde deze half glimlachend maar ook half zo droevig dat het door je ziel sneed.

Annejet, haar zus die voor hen uit liep, keek over haar schouder en siste: ‘Kunnen jullie nu niet even stil zijn? Het is wel papa hoor, die daar gaat.’

Davida slikte. Was het papa wel die daar ging? Aan zijn lege lichaam een paar dagen geleden had ze hem niet herkend. Ja, in de verte had hij haar vaders trekken, zijn grote handen die gevouwen op zijn buik lagen, zijn enorme bos zwarte krullen. Maar waar was hij zelf gebleven? Waar was hij gebleven?! Hoe vaker ze zich deze vraag stelde, hoe duizeliger ze werd. Ze botste tegen grenzen aan waar ze niet overheen kon kijken, laat staan stappen. Maar de vraag bleef komen, als een jonge hond die nog geen gehoorzaamheid heeft geleerd. Waar was hij gebleven? Haar papa. Kon hij zomaar ophouden te bestaan? Alsof hij er nooit geweest was?

Zou ze het straks aan Pjotr vragen? Misschien kende hij het antwoord wel. Hij zat tenslotte twee klassen hoger dan zij. Davida was graag naar haar oma gegaan, want zij kende zo ongeveer het hele boek uit haar hoofd dat over dood en leven ging, over goed en kwaad. Maar oma was ook dood. Davida voelde zich een rund omdat ze nooit naar haar geluisterd had wanneer ze over die dingen sprak. Altijd met haar vinger omhoog en met twinkelende ogen achter haar brillenglazen.

‘Ja oma, tuurlijk,’ had Davida verzucht na weer zo’n verhandeling en het was haar ene oor in, het andere uit gegaan.

Hoe was het trouwens mogelijk dat zo’n vrome grootmoeder zo’n ongelovige dochter had voortgebracht! Davida keek steels naar haar moeder die daar nu stond met haar gezicht als een masker en haar lichaam strak van pijn.

Er was ook een geestelijke aanwezig. Hij stond daar in een keurig pak met haren die in een krans om zijn hoofd wapperden door de harde wind en wachtte tot iedereen stilstond om de juiste woorden uit te spreken, passend in een situatie als deze.

De zware kist werd voorzichtig neergelaten alsof het een schat van onnoemelijke waarde was. De wind gierde tussen de mensen door, rukte aan haren en sjaals, stompte tegen wangen als een pesterig joch, totdat iedereen tot op het bot verkleumd was.

De man las iets voor uit een groot boek, net zo een als haar oma had gehad. Hij las een tekst voor die Davida vaag bekend voorkwam. Het waren goede woorden, vond ze. Royale en warme woorden. Maar wat had je eraan? Daarmee kreeg je je vader niet terug.

Ze herinnerde zich de ongeluksdag nog haarscherp. Ze was van school thuisgekomen. Ze was moe, want het was een lange en grotendeels saaie dag geweest. Ze wilde een uurtje iets voor zichzelf doen. Misschien tekenen of iets schrijven wat ze vandaag had meegemaakt. Mama had een speciale jurk aan en haar haar zat in een kunstige knot. Ze was vandaag op de kop af vijfentwintig jaar getrouwd. Later zouden ze het uitgebreid vieren met familie, kennissen en vrienden, maar vandaag zouden ze het onderling gedenken, een chineesje halen en naar een film kijken. Papa zou eerder thuiskomen. Maar dat gebeurde niet. De kwartieren volgden elkaar op en toen mama naar de zaak belde waar papa werkte, vertelde een meelevende secretaresse haar dat hij anderhalf uur geleden was vertrokken. Hij had dus al een uur thuis moeten zijn.

‘Hij is vast een verrassing voor je aan het kopen,’ had Pjotr smalend gezegd. ‘Maak je nou maar niet ongerust. Je kent hem toch?’ Hij hield zijn schouders opgetrokken tot aan zijn boze gezicht.

‘Daarom maak ik me nou juist bezorgd,’ had mama geantwoord. ‘Omdat ik hem ken. Het is niets voor hem om te laat te komen, en al helemaal vandaag niet.’

Niet veel later waren er twee mannen aan de deur gekomen en was mama in elkaar gezakt. Hevig trillend probeerde Davida zichzelf staande te houden tegen een muur. Annejet en Pjotr kwamen van de trap af gedenderd en opnieuw vertelden de mannen wat er was gebeurd.

‘Hoe kan dat nou,’ raasde Pjotr, die zijn armen in een beschermend gebaar om zich heen vouwde. ‘Is het geen vergissing?’

De enige die kalm bleef, was Annejet. Zij regelde de eerste noodzakelijkheden alsof het alleen een vervelend incident betrof, met uitgestreken gezicht en zekere gebaren. Het duurde heel erg lang voor de verschrikkelijke boodschap tot Davida was doorgedrongen, en zelfs toen dat eindelijk gebeurde, had ze het gevoel dat ze er nog geen fluit van begreep.

‘Wat is het hier toch ijzig koud,’ klappertandde Davida toen de mensen een laatste blik wierpen op de kist en zich omdraaiden om naar de warme kamer bij hen thuis te gaan. Mama knikte heldhaftig en ging nog rechter staan dan ze al deed. Ze wilde de kist bewaken tot iedereen weg was, al wist ze niet waartegen.

Annejet, aan Davida’s andere zijde, merkte op dat Davida een beetje eerbied moest betonen en niet aan zichzelf moest denken.

‘Weet jij waar papa nu is?’ vroeg ze aan haar broer toen iedereen eindelijk vertrokken was en Annejet met woeste gebaren de vuile kopjes en bordjes naar de keuken bracht.

‘Waar papa nu is?’ echode hij. ‘Wat bedoel je? Hij is toch dood?’

‘Ik weet het niet,’ zei ze terwijl ze aan het mooie tafelkleed pulkte waar in de geborduurde rand een gaatje zat. ‘We hebben zijn lichaam gezien, ja. Maar dat was toch niet meer dan een lege huls? Waar is papa zelf? Ik loop daar al tijden over na te denken.’

‘Wij geloven niet in een hiernamaals,’ begon Pjotr geduldig te vertellen alsof ze een kleuter was en dat zelf niet wist. ‘Wij weten dat dood ook echt dood is. Het is natuurlijk wel ontzettend erg als het iemand overkomt van wie je zoveel h-houdt. Nou ja, jullie dan.’ Hij boog zijn hoofd en plotseling snikte hij het uit.

Davida wist niet waar ze kijken moest.

‘Oma geloofde er wel in,’ zei ze zacht toen haar broer een beetje was bedaard. ‘In een hiernamaals.’

‘O,’ zei Pjotr die een stoel zocht om zich in te laten vallen.

‘Over zes weken trouwt Annejet,’ ging Davida verder. ‘Wat denk je, zou dat doorgaan?’

‘Ik neem aan van wel. Ik hoor het Annejet al zeggen, dat papa het zo gewild zou hebben.’ Zijn borst schokte door een verlate snik.

‘Nee, ze laat zich zo gauw geen pleziertje afnemen. Laten we maar proberen om mama te helpen en ons eigen verdriet in de koelkast zetten.’

‘Je hebt helemaal gelijk,’ zei Pjotr die een geruite lap uit zijn zak trok en krachtig zijn neus snoot, als een klaroenstoot ter ere van dit wijze besluit. ‘Mama is in shock, we moeten haar goed in de gaten houden. Ze zal hem wel een tijdje missen, maar later waarschijnlijk beseffen wat een…’

‘En toch laat die vraag mij niet los,’ zei Davida nadenkend, alsof ze haar broer niet gehoord had. ‘Waar is papa toch gebleven? Ik bedoel: waar is hij zelf? Waar zou hij kunnen zijn? Ik zit het me echt al uren af te vragen, Pjotr, en ik wilde dat ik eens een antwoord kreeg.’

Hoofdstuk 1

‘Heb jij ook zo’n last van de hitte?’ vroeg Davida terwijl ze haar vest uittrok en naast zich op de grond liet vallen.

‘Ja, wie niet,’ antwoordde haar broer. ‘Maar het is wel helemaal jouw schuld.’

‘Dat het zo gruwelijk heet is?’

‘Nee, dat we hier zitten natuurlijk. Je had je kop moeten houden over die jurk.’

Ze knikte en grinnikte. ‘Toch was het te verleidelijk om er iets over te zeggen.’

‘Ja, nog wel roze, hoe krijgt ze het voor elkaar.’ Pjotr grijnsde.

‘Je snapt waarachtig niet hoe ze aan zo’n slechte smaak komt. Sowieso trouwen in die kleur, wie doet er nou zoiets. En dan geen eenvoudige jurk, maar een met kwikjes en strikjes, kantjes en bandjes,’ antwoordde Davida.

‘En nog knalroze bloemen op haar schouders ook.’ Pjotr trok een gezicht.

Davida gierde het uit. ‘Snap jij nou dat Annejet een zus van ons is?’

‘Nee, niet echt,’ zei Pjotr. ‘Ze gedraagt zich of ze bij de adel thuishoort.’

‘Annejetset. Dat hadden we natuurlijk helemaal nooit mogen zeggen. Waarmee ik maar even duidelijk wil maken dat het de schuld is van ons allebei dat we hier zitten. Hoelang moesten we hier ook alweer blijven?’ Davida peuterde aan een korstje op haar knie, net zolang tot er een stroompje bloed op gang kwam.

‘Eh… heeft mama dat eigenlijk wel gezegd?’

‘Ze zal ons hier toch zeker niet laten verhongeren?’

‘Nou nee, dat kan ik me niet voorstellen, mama kennende, maar ik denk dat we alle lekkere hapjes vandaag wel kunnen vergeten.’

Davida liep naar het kleine raam aan de achterkant van de zolder en opende het. Onmiddellijk hoorde ze op een zeer warme luchtstroom de vrolijke bruiloftsgeluiden vanuit de tuin opstijgen en zag ze haar zus te midden van een groepje vriendinnen die haar allemaal wilden aanraken en stonden te kwetteren als mussen. Hun moeder liep rond met een groot dienblad. Toen ze iedereen van iets lekkers had voorzien en de glazen nog eens had bijgevuld, zette ze het blad op een tafeltje en keek omhoog.

Pjotr, die zich naast Davida had gewurmd, zwaaide en grinnikte. Hun moeder zwaaide terug met haar wijsvinger. ‘Het is hier hartstikke heet, mam,’ riep hij. ‘Straks heb je de verstikkingsdood van je twee bloedjes nog op je geweten.’

‘Pjotr!’ waarschuwde zijn zus, maar het was al te laat. Mama leek wel een beetje in elkaar te zakken, zoals ze daar stond, alsof ze zomaar was veranderd in een oude struik, klaar om gekapt te worden.

‘Sorry!’ riep Pjotr hard. ‘Sorry!’

Mama keek weer omhoog, het leek op een of andere manier wel of haar ogen, neus, mond en oren niet meer in haar gezicht pasten. ‘Het is goed,’ zei ze, althans dat dachten Pjotr en Davida, want echt verstaan deden ze het niet.

‘Mogen we hier nu alsjeblieft vandaan?’ riep Davida. ‘Het is niet om uit te houden met die hitte.’

‘Ik zal het Annejet even vragen,’ riep mama die zich weer hersteld had, haar schouders naar achteren en haar gezicht terug in de plooi.

Niet veel later vertelde ze dat hun zus er niets voor voelde. Dat ze geen zin had om de hele tijd bang te zijn dat iemand haar feest verpestte. ‘Maar we zullen ons netjes gedragen,’ riep Davida, die zich vervaarlijk ver over de rand van het raampje boog.

‘Ze wil het nou eenmaal niet,’ zei mama met een halfslachtig gebaar. ‘Dus.’

‘Dus moeten wij maar lijden omdat onze zus niet tegen een geintje kan,’ sputterde Pjotr zacht voor zich uit. Mama was de keuken ingedoken om een lading nieuwe hapjes te halen.

‘Inderdaad. Wat een kakmadam. Het ergste is dat ze het gewoon voor het zeggen heeft. Wat wij willen, daar wordt niet naar geluisterd.’

Davida keek Pjotr aan en hij haalde zijn schouders op. ‘Mogen we eigenlijk wel naar de wc als we moeten?’

‘Het alternatief lijkt me niet zo wenselijk. Moet je?’

Ze giechelde. ‘Nee. Maar ik kan natuurlijk wel net doen alsof en dan uit de keuken wat lekkers meepikken.’

‘Grandioos idee. Ga maar zodra mama weer in de tuin is. Dan is ze wel even bezig en ziet ze niet wat er zich in haar keuken afspeelt.’

Met een groot bord hapjes liep Davida weer naar boven. Ze had trek. Het was al een tijdje middag en vanaf het ontbijt had ze niets meer gegeten. Van een kerkdienst krijg je altijd honger, bedacht ze, al zat je uren stil en waren zelfs je gedachten lamgelegd door de saaiheid van het gebeuren. Annejet was getrouwd met een leuke vent, dat moest gezegd worden. Hoe ze aan die kanjer kwam, moest je je maar niet afvragen.

Ze stortten zich op de hapjes die in rap tempo verdwenen.

‘Heb je het niet heet met die stropdas?’ wilde Davida weten, wijzend met een vette vinger. ‘Je gezicht is knalrood.’

Hij maakte de lus groter en deed hem af, alsof hij helemaal vergeten was dat het ding om zijn nek zat. ‘Dat scheelt,’ verzuchtte hij opgelucht en liep weer naar het raam.

Davida kwam naast hem staan. Toen ze zo’n beetje alle gasten hadden vergeleken met een dier waarop ze leken, en ze zo hard hadden gelachen dat ze elkaar om genade hadden gesmeekt, liepen ze naar een oude matras die tegen de lange muur van de zolder lag, met een lappendeken erop, en lieten zich neervallen.

‘Haha,’ hikte Pjotr nog na. ‘Tante Anna de giraf met haar lange nek.’

‘Ja, en dan die kleine Wouter als mopshond vanwege zijn uitpuilende ogen. Hij moest eens weten. Waarschijnlijk staat hij ‘s morgens in aanbidding naar zichzelf te kijken in de spiegel vanwege zijn hartbrekende oogopslag.’ Davida had buikpijn van het lachen.

Toen ze na een tijdje tot rust waren gekomen, vroeg Davida: ‘Vind jij mama tegenwoordig ook zo streng?’

‘Ja, een beetje wel, maar ze zal wel moeten, hè, omdat ze er nu alleen voor staat, en naar wat ik begrijp, valt dat om de dooie dood niet mee. Alhoewel ze op den duur natuurlijk wel beter af is. Een bullebak kun je beter kwijt dan rijk zijn.’

‘Voor jou misschien een bullebak, maar voor mij was hij altijd heel aardig,’ merkte Davida pinnig op. ‘En hij ging ook aardig met mama en Annejet om. Maar ik vind mama nu soms wel te ver gaan. Alsof ze papa’s taken erbij heeft genomen en daarin een beetje is doorgeslagen. En vergeet Annejet niet die haar ophitst tegen ons. Ik zal blij zijn als ze in haar eigen huis woont. Ze doet mama niet veel goed, om van ons nog maar te zwijgen.’

‘Ze bedoelt het wel goed, geloof ik, maar het komt op zo’n kleffe manier haar strot uit. Ik snap die peer niet met wie ze getrouwd is. Wat ziet hij toch in haar?’

‘Hij zal er nog wel achter komen,’ zei Davida knikkend. ‘De druiloor. Maar het is wel een spetter om te zien, vind je niet?’

‘Een koude spetter uit de kraan?’ grijnsde Pjotr. ‘Houd op zus, ik vind dat hij een inbrekerssmoel heeft.’

Ze praatten en praatten, omdat het leuk was om elkaar te horen en gehoord te worden, maar voornamelijk om de tijd die trager dan traag voortgleed te vergeten. Davida zei: ‘Weet je wat ik gisteren zag?’

‘Nee, hoe moet ik dat weten?’

‘Ik zag mama in de keuken, ze stond te huilen. Zomaar, openlijk, omdat ze dacht dat niemand het zag. Ze zag er zo zielsbedroefd uit, zo eenzaam en alleen. Ze stond daar maar, terwijl de tranen onafgebroken naar beneden gleden, over haar rode wangen. En ze had haar mond vertrokken, alsof ze een schreeuw binnenhield.’

‘Afschuwelijk,’ antwoordde haar broer.

‘Dat was zeker afschuwelijk. Maar weet je waar ik zowat van door mijn benen zakte? Toen ze de theedoek pakte en daarin lang en hard haar neus snoot, het ding in een hoek gooide en haar schouders weer rechttrok en een glimlach op haar gezicht toverde. Alsof ze een geheime spreuk had opgezegd of zoiets.’

‘Ja, afschuwelijk, heel afschuwelijk,’ antwoordde Pjotr die geen ander woord vond dat de diepte van zijn moeders ellende kon weergeven.

‘Het is niet eerlijk dat papa is doodgegaan,’ ging Davida verder. Ze trok haar gezicht in een grimas omdat ze haar vader onbeschrijflijk miste, al was hij nog zo rechtlijnig geweest en hadden ze regelmatig straftaken van hem gekregen.

‘Ik ben dokter Spock niet,’ liet hij zich van tijd tot tijd ontvallen. ‘Zo’n zemelende malloot die kinderen voor het leven verpest.’

Toen Davida eens had gevraagd wie die dokter Spock dan wel niet was, had haar vader gezegd dat het een type was dat alles goed vond wat kinderen deden. En dat hij beter dokter Spook had kunnen heten. Mama had voor de vorm een beetje tegengesputterd wanneer papa zijn stokpaardje weer eens bereed, maar diep in haar hart vond ze het wel makkelijk dat haar kinderen doorgaans goed luisterden.

‘We hebben nu eenmaal een conservatief huwelijk, mijn man en ik,’ vertelde ze wel eens tegen vriendinnen of wie het maar horen wilde. ‘Maar dat bevalt me eigenlijk heel goed. Het werkt, en daar gaat het om.’ Als ze dan soms te horen kreeg dat men dat wel een beetje kortzichtig vond, en misschien zelfs een tikkeltje gevaarlijk, haalde ze haar schouders op en ging over op een ander onderwerp.

‘Het is misschien niet eerlijk dat papa is doodgegaan, maar persoonlijk vind ik het een hele opluchting.’ Pjotr had de woorden stevig uitgesproken, maar toch verschoot hij van kleur.

Geschrokken keek Davida naar haar broer. Hij had zich klein gemaakt, alsof hij er voor niemand meer toe wilde doen. ‘Het lijkt wel of je blij bent met papa’s dood,’ zei ze een beetje boos. ‘Heeft hij je dan zo mishandeld?’

‘Ik zou niet weten waar ik moest beginnen, als je me vroeg wat hij me heeft aangedaan.’

‘Heeft hij je dan wel eens geslagen?’

‘Niet lichamelijk nee.’

‘Volgens mij had hij gewoon altijd het beste met je voor, Pjotr. Hij wilde dat het goed kwam met je. Dat je niet ieder moment van school werd gestuurd omdat je weer eens de clown had uitgehangen, of zulke lage cijfers haalde dat zelfs een imbeciel ervan geschrokken zou zijn.’

Pjotr zweeg. Maar zijn gezicht sprak boekdelen. Davida had geen zin om ze te lezen.

Hoofdstuk 2

Omdat er toch alleen maar hete luchtstromen naar binnen dreven, had Davida het zolderraam weer gesloten. Ze keek naar de bundels licht die op de vloer vielen en daar bewogen in een soort zonnedans. Ontelbare stofdeeltjes gingen tekeer in brede banen zon. Zou haar vader daar ergens tussen zweven?

‘Stof zijt gij en tot stof zult gij wederkeren,’ had de geestelijke aan het graf gedeclameerd, met luide stem, zodat ook de achterste rij hem goed kon verstaan.

Later was ze alleen naar het graf gegaan, want ze was bang dat ze haar tranen niet kon bedwingen en wilde liever niet dat iemand een inkijkje kreeg in haar zwakheid. Bovendien, wie zou haar troosten? Ieder woord zou er een te veel zijn en nog fout bovendien, want er viel simpelweg niets te zeggen dat haar verdriet verzachten kon. Lang had ze naar de aarden rechthoek gestaard, waaronder hij nu lag, waar later een steen op zou komen te staan, met plantenslingers en mooie gekrulde bladeren, waartussen zijn naam stond: David Dulfers, onze geliefde vader en echtgenoot.

Het gekke was dat ze niet eens moest huilen, daar alleen maar op haar hurken zat tot haar benen verkrampten en ze zich afvroeg of papa haar nu kon zien en medelijden met haar zou hebben.

‘Slaap je?’ hoorde ze ineens Pjotrs stem.

‘Nee hoor,’ zei ze haastig. ‘Natuurlijk niet. Ik zat alleen aan je weet wel te denken. Of hij nog ergens is of zo.’

‘Je weet hoe het zit. De oerknal heeft feitelijk alles voortgebracht. Miljarden jaren geleden. Toen ontwikkelden zich heel langzaam de eerste primitieve mensen, holenbewoners en zo, en heel langzaam begonnen we beschaafder en beschaafder te worden en nu evolueren we tot supermensen. Dus geen God hoor, die alles zou hebben geschapen. Dat is achterhaald. Een hemel is er dus ook niet. We moeten accepteren dat papa weg is. Echt helemaal weg. En tot ons door laten dringen dat hij ook nooit meer terugkomt.’

‘Ik weet het niet, Pjotr, in dat boek van oma stonden hele andere dingen. Dingen die je hoop gaven. Dat er misschien toch wel zoiets als…’

‘Laat je nou gewoon nooit meer iets wijsmaken, zus. Geloof is een doekje voor het bloeden, goed voor softies en halve zolen. Wees moedig. Zie de werkelijkheid onder ogen.’ Hij rekte zich uit en geeuwde. ‘Laten we trouwens maar een dutje gaan doen, dat verwijdert misschien al die malle hersenspinsels van je. En de tijd gaat ook nog eens sneller.’

‘Je hebt gelijk. Alleen is die matras wel wat te smal voor ons tweetjes.’

Pjotr bestudeerde het ding alsof hij er een prijs mee kon winnen en opperde toen dat ze met hun hoofd ieder aan een kant moesten gaan liggen. ‘Maar jij hebt zweetvoeten,’ protesteerde Davida vol afschuw naar zijn grote schoenen starend.

‘Ik houd gewoon mijn schoenen aan,’ beloofde hij. ‘Dan heb je er geen last van.’ Ze strekten zich stijf uit en bleven roerloos liggen in het warme licht, waarin ontelbare deeltjes bewogen. Waarvan? Of van wie?

De stilte duurde niet lang. ‘Moet je eens kijken,’ zei Pjotr half overeind komend. ‘Ik voel iets raars hier bij mijn vinger. Een hard uitsteeksel. Het zit tussen de matras en de muur. Wat kan dat zijn?’

Davida richtte zich ook op. En schoof naast haar broer. ‘Waar dan?’

Hij trok met een hand de matras wat omhoog en staarde in het gat. ‘Het is een soort knop,’ zei hij.

‘Maar waarvan?’

‘Laten we die matras eens opzij schuiven,’ stelde Davida voor. ‘Dan zullen we het wel ontdekken.’ Het was inderdaad een uitsteeksel, zo’n zwart dingetje als op een ouderwetse lichtschakelaar.

‘Raar, vind je niet?’ Pjotr trok zijn wenkbrauwen op.

Davida knikte. ‘Dat we dat nog nooit eerder hebben gezien! We zouden de zolder toch grondig moeten kennen na alle keren dat we hier voor straf hebben gezeten.’

‘Ja, maar goed, het is een feit dat we dit knopje nu pas ontdekken. En nu vragen we ons logischerwijs af waar dat ding voor dient. Toch? Dan rest ons niets anders dan om onderzoek te doen.’

‘Ik weet het niet, hoor,’ zei Davida. ‘Wie weet wat er dan gebeurt.’

‘Je hebt te veel naar enge films gekeken. Er gebeurt waarschijnlijk helemaal niets. Of iets waarvan je denkt: ja, logisch wel. Kom op.’

‘Nou, doe dan maar,’ stemde ze in met een gerimpelde neus van bangigheid.

Pjotr telde tot drie en drukte toen op het knopje. Er gebeurde niets. Davida wilde al opgelucht gaan lachen, toen er ineens een hevig gekraak aan de zijkant van de muur hoorbaar werd.

‘Ik ben zo blij, zo blij. De vreugde dendert door mijn lijf als een sneltrein. Geen houden aan!’ Het wezen hield zijn armen uitgestoken alsof hij het heelal wilde omvatten en schaterde het uit. ‘Ziet u het? Is het u ook opgevallen?’

De man in het wit die met zijn koperen voeten op de hoogste berg stond, knikte. ‘Nou en of,’ glunderde hij. ‘De eerste stap is gezet. Er zullen er nog een aantal volgen. Het zal niet makkelijk worden. Maar ik zal ze moed geven om door te gaan.’

‘Dank u,’ zei het wezen opgetogen. ‘Ik wist het. U bent zo goed.’

Davida greep haar broers arm en vroeg wat dat voor engs was.

‘Ssst,’ antwoordde hij en liep naar de plaats waar het zware geluid vandaan kwam. Maar er viel niets te ontdekken.

‘Zal ik mama anders roepen?’ vroeg Davida.

‘Nee, wacht nog maar even,’ antwoordde haar broer. ‘Misschien is het niets bijzonders. Bovendien heeft ze al genoeg aan haar hoofd met die stomme bruiloft.’ Het gekraak hield aan. En toen, heel langzaam, begon de zolderwand zich als een harmonica op te vouwen.

Davida kroop achter haar broer. ‘Wat is dat nou?’ vroeg deze aan zichzelf. Maar hij moest het antwoord schuldig blijven. Toen de hele wand als een verticaal pakket opgevouwen was, werd zichtbaar wat zich erachter bevond.

‘Een bos?’ stamelde Davida. ‘En waarom heeft het een vreemde kleur?’

‘Dat heet sepia. Weet je wel, net als op ouderwetse foto’s.’ Pjotr bekeek het tafereel voor zich.

‘Een bos, ja, met kale bomen alsof het hartje winter is. En totaal levenloos.’ Davida maakte zich klein.

‘Trek je vest maar weer aan,’ opperde Pjotr. ‘We gaan daar een kijkje nemen.’

‘Durf je dat?’

‘Tuurlijk. We kunnen toch zo weer terug?’ Hij keek geruststellend over zijn schouder.

‘Ik weet het niet. Kun je niet eerst even alleen gaan?’

‘Wat is dat nou? Ik dacht dat ik een moedige zus had? Kom op.’ Hij strekte zijn hand uit en Davida legde de hare erin. ‘Zullen we?’

‘Wacht even. Eerst mijn vest pakken. Het ziet er daar inderdaad koud uit.’ Ze trok het aan en legde snel haar hand weer in die van haar broer. Pjotrs hand was groot en warm. Ze twijfelde of ze dat rare bos wel zou instappen, maar ach, ze konden toch altijd weer teruggaan? Ze besefte dat haar weetgierigheid ook nu weer haar doen en laten bepaalde. Misschien moest ze later maar reporter worden. Een reizende reporter, dat leek haar wel wat. Het verbaasde haar wel dat ze aan al die dingen dacht terwijl ze zich in zo’n bedreigende situatie bevond. Wat zat een mens toch vreemd in elkaar. Zou de oerknal dat allemaal op zijn geweten hebben?

‘Nou, kom op dan.’ Ze kneep in Pjotrs hand en ze stapten de grens tussen thuishaven en onbekend gebied over. Met een even luid gekraak sloot de wand zich achter hen. Davida schrok.

‘Zie je nou! Nu kunnen we dus niet meer terug! Dat had je me niet verteld!’

‘Stil maar,’ suste Pjotr die net zo geschrokken was als zijn zus. ‘We vinden vast wel weer een knopje om die wand weer open te laten schuiven. Maar laten we eerst dit bos eens verkennen. Wat is het hier trouwens koud, zeg.’

In stilte bewonderde Davida haar broer, die zich zo onverschrokken opstelde. ‘Het is hier inderdaad ijzig na de hitte van de zolder,’ zei ze toen maar, terwijl ze alle knopen van haar vest dichtdeed.

Hoofdstuk 3

Onder hun voeten kraakten dood blad en afgevallen takjes.

‘Wat een verschrikkelijk eigenaardig bos,’ verzuchtte Davida die naar een boom liep en haar hand tegen het schors legde. Onmiddellijk verpulverde het en schoof het als kruim naar beneden.

‘Wat krijgen we nou?’ zei Pjotr. ‘Het lijkt wel of die boom door en door vermolmd is. Probeer nog eens een andere plek.’ Davida liet haar hand opzij gaan en ook daar veranderde de boomhuid in gruis. Een boom verderop vertoonde dezelfde kuren.

‘Een heel bos waarschijnlijk met allemaal gortdroge bomen die afknappen bij zelfs het zachtste zuchtje wind,’ zei Davida. Ze keken elkaar aan en haalden tegelijk hun schouders op.

‘We zullen het maar niet uitproberen bij de rest van de bomen,’ vond Pjotr. ‘Ik vind het een beetje bizar.’ Nadenkend streek hij over zijn donkere krullen en schrok toen.

‘Is je haar elektrisch?’ vroeg Davida. ‘Ik bedoel statisch.’

‘Nee, ik zag daar iemand. Een heel vreemde vogel. Nu heeft hij zich daar achter dat groepje bomen verstopt.’ Pjotr wees. Davida voelde de koude rillingen over haar lijf kruipen.

‘Je bedoelt echt een vogel?’

‘Nee, een spreekwoordelijke vogel, trien. Heb je nog nooit van vreemde vogels gehoord? Mensen die afwijken van de norm. Ofwel van het zogenaamd normale. Ofwel de standaardgedachten en acties van alle brave burgers, boeren en buitenlui.’

‘Ja, het is al goed, wijsneus.’ Davida spande haar ogen in om het groepje bomen verderop in de gaten te blijven houden. ‘Hoe zag hij er eigenlijk precies uit?’

Pjotr dacht na. ‘Hij was lang en dun en had een soort cape aan, geloof ik. Op zijn hoofd stond een hoge hoed. Meer kan ik je niet vertellen.’

‘Dat is al een heleboel. Zullen we gewoon eens die kant op lopen? Misschien kan die vreemde vogel ons iets meer vertellen.’

‘Ben je dan ineens niet bang meer, Da? Een paar minuten geleden stond je nog achter mijn rug te bibberen.’ Pjotr grinnikte.

‘Als ik eenmaal iets besloten heb, ga ik er ook voor en laat ik mijn angst achter me,’ antwoordde ze nuffig.

Geruisloos naderbij komen zat er niet in door al dat dorre spul onder hun voeten, maar dat moesten ze maar voor lief nemen.

Toen ze vlak bij het groepje bomen stonden waar naar Pjotrs zeggen de man zich verstopt had, zei hij: ‘Eh… meneer. Bent u daar?’ Davida vond het stom klinken maar hield wijselijk haar mond. ‘Wij zijn Pjotr en Davida, we wonen… hiernaast en we zagen u net bij deze bomen staan, of liever ik zag u daar staan, mijn zus niet. U hoeft zich voor ons echt niet te ver…’

Met een oerkreet kwam het wezen met de cape vanuit zijn schuilplaats in zicht. Pjotr en Davida vielen bijna om door de verplaatsing van lucht. Davida schreeuwde toen ze de klauwen van de vreemde vogel om haar bovenarmen voelde. Pjotr wilde zich ertussen wringen om zijn zus te bevrijden, maar de lange man was vele malen sterker en hij kon tot zijn spijt niets uitrichten.

‘Wat moet dat hier in mijn bos?’ snerpte de man ineens, met een hoge stem die niet bij zijn lengte paste. Pjotr zag dat hij ook een lang gezicht had waarop boosheid en afkeer om de voorrang vochten. Uit de eveneens zeer lange neus drupte vocht dat de man opslurpte via een gekreukelde tong.

‘Wie bent u?’ vroeg Pjotr netjes, want je wist maar nooit of zo’n figuur misschien een hoge rang had of zoiets.

‘Ik ben Accuseur,’ antwoordde hij. ‘En dit bos behoort mij toe. Iedere overtreder zal worden gedood.’ Ineens kakelde hij spottend.

‘Gedood?’ vroeg Davida met een stem die zo trilde dat ze nauwelijks was te verstaan. Accuseur hief zijn knie en liet die onzacht tegen haar borst komen zodat ze struikelde en achterover viel. Pjotr haastte zich naar haar toe en hielp haar overeind.

‘Wees niet bang,’ fluisterde hij snel in haar oor. ‘We komen hier uit, hoor. Je weet dat ik altijd goede oplossingen vind voor problemen.’ Davida knikte, nog altijd naar adem happend door de pijn in haar borst. Toch keek ze de man recht aan.

‘Nou, dat is een mooie boel, meneer. Wij kunnen er helemaal niets aan doen dat wij hier in uw bos verzeild zijn geraakt. Bovendien zijn bossen vrij voor alle inwoners van het land, om te leren en voor de ontspanning en zo. Gratis en voor niets en nog kosteloos ook. Vraag het maar aan Natuurmonumenten.’

‘Ah,’ piepte de man zuur. ‘Liegen kan je ook al als de beste. Je bent toch echt zelf op mijn, ik herhaal, mijn bosgrond gestapt. Of heeft een kaboutertje je er soms naartoe gedragen?’

Pjotr schudde driftig zijn hoofd. ‘Zo zit het niet, meneer. We bevonden ons bijna smeltend op de zolder hiernaast en zagen toen dit… eh… uw bos. Het was hier een heel stuk koeler dan aan de andere kant. Dus zijn we erin gestapt. Zo is het ongeveer wel gegaan, ja.’

‘Waar ik vandaan kom, is het heel wat heter. Misschien neem ik jullie daar wel mee naartoe. Of ik dood jullie. Het is erg prettig, moet ik zeggen, om die keuze te kunnen maken.’

‘Ja, dat heeft u dan wel aan ons te danken,’ zei Davida vinnig, haar angst voorbij. ‘Als wij op onze zolder waren gebleven, was er niets dan verveling voor u geweest. Of zie ik dat nou verkeerd?’

Accuseur bekeek het meisje of ze een zeldzaam insect was. ‘Je bent een slim kind, dat moet ik toegeven.’ Hij stak zijn verkreukelde tong uit zijn mond en liet hem daar een tijdje wapperen als een vlag in de wind.

‘Wat doet u eigenaardig met uw tong,’ merkte ze op.

‘Bemoei je met je eigen tong,’ zei de lange man moeizaam. ‘Of ik geef je weer een stoot.’ Ze kromp in elkaar, want dat was wel het laatste waar ze op zat te wachten. De man deed niet alleen vreemd, hij rook ook vreemd, naar iets dat ze niet direct kon thuisbrengen, maar wel onder het kopje weerzinwekkend viel.

‘Heer, ze krijgen wel erg snel te doen met… u weet wel.’

De witte man knikte geduldig. ‘Ze krijgen niet meer te dragen dan ze aankunnen, dat zou je toch moeten weten.’

‘Ja, zo ken ik u wel,’ antwoordde het wezen vol ontzag en genegenheid.

Hoofdstuk 4

‘Maar wat bent u nu eigenlijk van plan?’ vroeg Pjotr boos.

‘Wat denk je zelf?’ antwoordde de man.

‘Hoe moeten wij dat nu weten.’ Davida stampte op de grond van ergernis en voelde daarbij een scheut door haar borst trekken.

‘Inderdaad meneer,’ viel haar broer haar bij. ‘Daarom vragen wij het ook aan u.’

‘Omdat ik dat als de beste weet zeker?’ Hij grijnsde en ze zagen dat zijn tanden met een laagje vuil bedekt waren.

‘Natuurlijk. Dit is uw bos toch? En u schijnt zo goed te weten wat er met overtreders gebeuren moet.’ Pjotr bekeek de torenhoge man uitdagend vanuit zijn lagere positie, zoals een klein keffertje een wolfshond.

‘Fijn dat je me het helpt herinneren, knul. De dood aan overtreders. Zo hoort het en niet anders.’ Hij begon naar voren te bewegen en Davida gilde het uit. Snel nam Pjotr zijn zus bij de hand en wilde met haar wegrennen, ver bij die dreigende kerel vandaan. Maar deze zei met zo’n gebiedende stem dat ze ogenblikkelijk op de plaats halt moesten houden, dat ze zonder aarzelen gehoorzaamden.

‘Ik zal het jullie vertellen.’ Hij pakte de rand van zijn hoge hoed en zette hem af. Pjotr en Davida zagen dat er een paar wuivende plukjes grijs haar op zijn hoofd groeiden en dat de kale huid eromheen bedekt was met schilfers.

‘U moet eens antiroosshampoo proberen,’ merkte Davida op.

Hij grinnikte. ‘Daar,’ en hij wees op zijn hoofd, ‘wordt het nooit meer iets, hoor. Dat blijft van eeuwigheid tot eeuwigheid hetzelfde. Een paar dunne struikjes op onvruchtbare grond.’ Hij zwaaide met zijn hoed alsof hij een eerbetoon gaf aan het armzalige gewas op zijn hoofd.

‘Nou, ik zou er liever niet mee rondlopen,’ vervolgde Davida. Ze kuchte een paar keer en keek vanuit haar ooghoeken naar haar broer. Die wees met een duim over zijn schouder en ze knikte bijna ongezien. Razendsnel draaiden ze zich om en spurtten weg in de richting van hun weliswaar hete maar toch wel heel veilige zolder. Bij de wand hielden ze halt en speurden iedere denkbare plek af waar zich een knopje zou kunnen bevinden.

‘Niks helaas?’ hoorden ze de schelle en hoge stem van Accuseur vlak achter zich. ‘Jullie kunnen hier alleen maar weg als ik jullie een sleutel geef. Die jullie in een door mij gemaakt gat mogen steken en omdraaien. Eerder kun je niet weg.’

‘U bent een afschuwelijke vent!’ jammerde Davida. ‘Weet uw moeder hier wel van?’ De man lachte zo hard dat van diverse bomen het schors in gruis naar beneden zakte.

‘Mijn moeder, ha! Wat een komische gedachte. Ik ben moederloos. Ik ben ooit gemaakt van goudstof, toentertijd ook met cape, net als nu, maar als ik die cape van vroeger uitschudde, had ik twee transparante vleugels met een parelmoeren glans, en kon ik zonder pijn en moeite klimmen en dalen. Nu heb ik een cape en als ik die uitschud, heb ik bruine vleugels, als lood zo zwaar, ik kan er geen kant mee op. Maar gelukkig kan ik me toch nog voortbewegen op mijn lieflijke voetjes.’

Hij trok zijn broekspijpen omhoog en Pjotr en Davida staarden geschrokken naar een paar klompvormige gevallen die nauwelijks het predicaat voeten verdienden. Aan de voorkant van die klompen strekten zich dikke, lange en eveneens bruine nagels uit, die in een scherpe punt waren geknipt.

‘Tjonge,’ liet Davida zich ontvallen. ‘Zoiets heb ik nog nooit gezien.’ Ze moest ineens een beetje giechelen.

Pjotr streek nadenkend over zijn krullen en vroeg: ‘U vertelde net toch dat u gemaakt bent? Door wie dan? En waarom was u eerst zo mooi van gestalte en bent u nu, sorry dat ik het zeg, niet zo heel aantrekkelijk?’

‘Ik ben gemaakt door een beginner zonder aanvang en volhouder tot en met het einde dat nooit komen zal, de waarheidlievende volgens hemzelf, gruwel de gruwel, en ooit zal hij mij mijn einde doen toekennen, althans dat mag ik hopen. Want ik verlustig me wel in mezelf maar op den duur is er toch alleen maar die pijn, die verterende brand in mijn voddige lijf. En weten jullie hoe dat allemaal gekomen is? Omdat ik te intelligent was voor die fratsenmaker, die zo nodig in alle eeuwigheid op de eerste rang moet zitten. Ik wist wie hij was en ook dat ik hem kon overstijgen. Als hij mij niet eindigt, zal ik hem naar zijn ondraaglijke kroon stoten en hem verwerpen met alle kracht en intelligentie die in mij zijn, zoals hij mij verstoten heeft. Ik haat hem met een gloeiende haat en als ik jullie was zou ik ook maar voor hem uitkijken als ik hem tegenkwam. Hij is niet te vertrouwen.’

‘Ik weet niet wat ik daarop zeggen moet,’ zei Davida zacht voor zich heen. ‘Eerlijk gezegd begrijp ik niet eens helemaal wat u bedoelt. Of liever, helemaal niet. Maar ik vind het rot voor u, hoor. Alleen denk ik niet dat wij u kunnen helpen. Zou u daarom zo vriendelijk willen zijn om ons de sleutel te geven en ons het gat daarvan te wijzen?’

‘Dat zou je wel willen,’ gromde de man. ‘Maar zover is het nog lang niet. Ik heb eerst een opdracht voor jullie.’

‘Opdracht?’ vroeg Pjotr dommig. ‘Dat kan niet, meneer, onze moeder wordt doodongerust, we moeten nu echt afscheid van u nemen. Het was een bijzondere kennismaking, dat moet ik toegeven.’

Accuseur kwam op Pjotr toelopen, boog zich tot zijn gezicht op dezelfde hoogte als dat van de jongen was en zei: ‘Je wilt toch niet beweren dat je echt bent wat ik denk? Een papjongen die nog aan mammies rokken hangt?’ Hij keek in de richting van Davida. ‘Volgens mij is zij heel wat meer mans dan jij, is het niet zo, zus?’

‘Ik ben uw zus niet,’ beet Davida hem toe terwijl hij zich weer oprichtte. ‘En mijn broer is geen papjongen. Maar vertelt u nu maar welke opdracht we moeten uitvoeren, des te sneller kunnen we weer thuis zijn.’

‘Dat is de spirit,’ grinnikte Accuseur. ‘Luister goed, hier komt de opdracht. Om te beginnen moet je onthouden dat hij uit tien onderdelen bestaat. Als jullie voor al die onderdelen slagen, krijgen jullie onmiddellijk de sleutel tot je beschikking die je weer bij jullie mammie brengt.’ Hij keek vals naar Pjotr die met een vuurrood hoofd uitdagend terugkeek. ‘Maar als jullie deels slagen, deels mislukken, moet ik jullie helaas teleurstellen. En als jullie geen van de tien onderdelen goed uitvoeren, blijven jullie hier voor eeuwig, tot die… die beunhaas aan alles een einde komt maken. Gesnapt?’

Stilletjes schudde Davida haar hoofd. Pjotr stond roerloos ongelukkig te zijn.

‘Heer, hij schijnt te denken dat hij hen weg kan slepen als onnozele speeltjes. Maar u weet wat u doet. Toch?’

‘Twijfel je daaraan?’ De witte man leek teleurgesteld.

‘Nee nee, natuurlijk niet. Nooit.’ Het wezen boog diep en toen hij weer omhoog kwam, lag er diepe vrede over zijn serene gelaatstrekken.

Hoofdstuk 5

‘Ik zal uitleggen wat jullie opdracht inhoudt. Jullie gaan tien rijken binnen. Uiteraard niet tegelijkertijd, maar netjes in chronologische volgorde. In ieder van die rijken zullen jullie een heerser ontmoeten, als alles goed gaat, hetgeen voornamelijk van jullie inspanningen afhangt. Iedere machthebber heeft zijn eigen, zeer specifieke denkwijze en uitvoer van daden. Aan jullie de taak deze man bij zijn innigste benaming te noemen. Kom er dus achter, plat gezegd, hoe de minkukel heet. Hijzelf zal die naam niet prijsgeven. Aan jullie de uitdagende taak om erachter te komen. Elke wijze om dit te bereiken is geoorloofd. Ik ben niet kinderachtig.’ Hij grinnikte achter zijn hand.

Davida haalde opgelucht adem. ‘Dat lijkt me geen moeilijke opgave, Accuseur, als we alles in de strijd mogen gooien.’

De lange figuur begon op zijn tenen te wippen. ‘Dat had je mooi gedacht. Jullie zijn nitwits vergeleken met de persoon achter wiens naam jullie moeten komen. Druiloren! Jullie hebben alleen nog maar wat broddellapjes gebreid tot nu toe! Maar verbeelding hebben jullie wel, torenhoog! En altijd doen jullie het verkeerde. Jullie zullen het niet redden. Nooit. Maar dan kunnen jullie tenminste niet beweren dat ik jullie geen kans heb gegeven. Toch?’ Hij barstte in schel gelach uit.

Davida’s glimlach was plotseling ver te zoeken, evenals haar gezonde gelaatskleur. Pjotr klopte haar bemoedigend op de rug.

‘Het komt allemaal goed, zusje, echt waar, of ik zou geen Pjotr heten.’ Hij zette een stap naar voren, richtte zich in heel zijn lengte op, die nog altijd aanzienlijk geringer bleef dan die van Accuseur, en zei: ‘U vergist zich, meneer. Wij zullen het wel gaan redden. Wij zijn om te beginnen absoluut niet dom. En zijn zeker niet gauw bang.’ Zijn ogen schitterden en zijn wangen liepen rood aan van trots en goede wil.

‘Voor geen kleintje vervaard, nee, dat wil ik best geloven.’ Accuseurs groene tanden werden ontbloot. Daartussen wiebelde zijn verkreukelde tong.

‘U bedoelt dat de opdrachten te moeilijk voor ons zijn?’ vertaalde Davida Accuseurs woorden. ‘Maar vertelt u eens, wat gebeurt er als onze missie niet slaagt?’

‘Dan blijven jullie hier, zoals ik al gezegd heb. In het land der dorstlijders. Daar zullen jullie vele anderen ontmoeten die te hoog van zichzelf opgaven, maar uiteindelijk beseften wie ze werkelijk waren.’

‘Waar zijn die anderen dan nu?’ vroeg Pjotr die de man maar half geloofde. Accuseur knipte met zijn vingers. Ogenblikkelijk begon het te krioelen van levende wezens. Grauwe mensen, gekrompen door droogte, met ingevallen wangen en holle ogen. Ze hadden zakkerige kleren aan, sommige met rafels.

Davida en Pjotr schrokken verschrikkelijk. ‘Wie zijn jullie?’ vroeg Davida aan een oud vrouwtje dicht bij haar dat op een stok leunde.

‘Ik ben Greetje en woonde op een boerderij. Ik was zestien. Tot ik hier terechtkwam. Ik had meegedaan aan een spel. Om doden op te roepen. Ik verveelde me te pletter, zie je, en wilde wat opwinding.’

‘Doden oproepen?’ vroeg Davida verbijsterd. ‘Hoe deed u dat dan?’

‘We hadden een bord, een ouijabord. Wanneer we vragen stelden aan doden, ging er een pijl op dat bord naar letters die een zin vormden of een naam. Het gekke was dat het meestal wel klopte.’ Greetjes stem klonk krakerig.

‘Ik kan me niet voorstellen dat u… eh jij… pas zestien bent. Dat kan toch niet?’ Davida nam het kleine vrouwtje van top tot teen op.

‘Nou en of ik zestien ben. Je wordt vanzelf zo als je maar lang genoeg in een omgeving als deze verkeert.’ Ze lachte schor. Davida wilde haar arm om het meisje leggen om haar te troosten, maar Greetje riep geschrokken: ‘Raak me niet aan! Raak me niet aan! Dan vergruizel ik. Alsjeblieft, alsjeblieft! Ik smeek het je!’

Davida’s hart ging tekeer als een op hol geslagen paard. ‘Och Greetje, arm meisje,’ stamelde ze. ‘Is er dan helemaal niets wat ik of mijn broer voor je kunnen doen?’

‘Nee, helaas,’ antwoordde deze met een diepe zucht. ‘Maar wat je wel kunt proberen is om de opdracht van Accuseur goed uit te voeren, zodat je snel terug kunt naar je eigen wereld en daar de mensen waarschuwen om zich niet in te laten met het oproepen van doden. Het staat geschreven, zie je, dat dat niet mag. En alles wat geschreven is met bloed is onuitwisbaar en geldt voor alle eeuwigheden. Maar ik moet uitkijken dat Accuseur zulke woorden niet hoort, hij vergruizelt me radicaal als hij erachter komt.’

‘Maar wat jou betreft,’ fluisterde Davida nu heel dicht bij het oor van Greetje. ‘Is er dan helemaal geen hoop meer?’

‘Mijn enige hoop is degene die het boek geschreven heeft met zijn eigen bloed. Dat hij medelijden met me zal hebben, omdat ik het niet echt wilde, zie je.’

‘Niet echt wilde? Maar je hebt het toch gedaan?’

‘Ik kende dat boek toen niet, en ook de schrijver niet. Ik heb het in onwetendheid gedaan. Nu heb ik spijt als haren op mijn hoofd.’

‘Dat is dan niet veel,’ viel Pjotr in, die naar de paar armzalige plukjes op Greetjes hoofd staarde.

‘Pjotr!’ siste Davida. ‘Wat ben je af en toe toch een…’ Ze had haar zin nog niet afgemaakt, of ineens was ze weer alleen met haar broer en Accuseur.

‘Hebben jullie het nu helemaal gesnopen?’ vroeg de lange man met minachting. ‘Tien onderdelen van een opdracht, allemaal goed uit te voeren, want anders…’

‘Worden we dan net zo als die wezens die we net gezien hebben?’ vroeg Davida.

‘Dat heb je me niet horen zeggen. Maar leuk zal jullie lot zeker niet zijn.’

‘Goed, meneer Accuseur,’ zei Pjotr, die zijn borst naar voren stak en omhoog, recht in de ogen van zijn tegenstander keek. ‘Ik snap dat u een prikkel nodig heeft om nog enigszins tevreden te kunnen blijven in uw troosteloze bestaan. Wie of wat er ook maar op uw weg komt zult u willen bespelen, als een boosaardige marionettenspeler. U bent vaardig en gedreven. Bovengemiddeld intelligent, vast. Maar ik ga de uitdaging graag aan. Kom maar op met dat eerste onderdeel! U zult nog versteld staan.’

Hij liep een paar stappen naar voren en bleef vlak voor Accuseur staan, met gespreide benen, zijn armen over de borst gevouwen. Davida, die het tafereeltje voor zich met grote ogen bekeek, zag dat Accuseur ongeveer een halve centimeter naar achteren schoof.

‘Nog even wat anders,’ zei Accuseur die Pjotr uit woede een duw gaf, zodat hij bijna omviel. ‘Wat zijn jullie eigenlijk? Christelijk soms?’ Hij hield zijn hoofd schuin alsof hij het echte antwoord eigenlijk niet wenste te horen.

‘Eh… nee, al gaan we zondags wel eens naar de kerk, meestal op feestdagen,’ stotterde Davida. ‘Mijn oma, ja, die was christelijk. Die ging iedere zondag naar de kerk, en tussendoor ook vaak, al was het maar om de koffiekamer te stofzuigen, of iemand te helpen die het moeilijk had. Ze bad ook veel en las in het boek. Ze gaf altijd veel weg, terwijl ze zelf eigenlijk best arm was. Ze vertelde ons graag het evangelie, maar Pjotr en ik wilden daar meestal niets van weten. Wij vinden het trouwens nog steeds een hoop gezweef. En christenen zijn vaak zo huichelachtig. Ze zeggen het ene, en zonder blikken of blozen doen ze het andere.’

‘Helemaal waar,’ grinnikte Accuseur. ‘Wat je over christenen zegt. Als je ergens hypocrieten wilt vinden moet je ze in de christelijke hoek zoeken. Ik ben erg blij dat jullie zo anti zijn.’ Het woordje ‘erg’ sprak hij uit als ‘er-rug’ en hij spreidde zijn handen als kolenschoppen. ‘Een en ander betekent echter wel dat jullie het extra moeilijk zullen krijgen met het uitvoeren van mijn opdracht. Maar enfin, een paar dorre zielen meer of minder, wat maakt het allemaal uit. Zolang ze maar met regelmaat binnenstromen, hoor je mij niet klagen.’ Hij klapte in zijn handen en Davida sprong omhoog van schrik.

‘Het eerste onderdeel van de opdracht luidt…’ glunderde de lange man. Aandachtig bekeek hij de twee mensenkinderen die niets liever wilden dan zo snel mogelijk beginnen om daarna weer terug te kunnen keren naar hun warme en veilige huis.

‘Luidt…’ herhaalde Accuseur. ‘Benoem de naam van de heerser van het Gele Rijk.’

‘O, daar wonen zeker de Chinezen,’ ginnegapte Pjotr, tot hij een stomp kreeg van zijn zus.

‘Nou nee,’ antwoordde de opdrachtgever. ‘Maar ik ga jullie niets vertellen, want anders hebben jullie hulp van buitenaf en dat mag niet. Als jullie achter die naam zijn gekomen en jullie weten waaraan hij zich het meest bezondigt, blazen jullie op deze fluitjes. Het moet wel simultaan gaan, anders werkt het niet.’

‘Wat is simultaan?’ vroeg Davida met een kleur, haar fluitje aanpakkend.

‘Tegelijkertijd,’ siste Pjotr haar toe.

‘O, nou, dat wist ik dus echt niet. Weer wat geleerd. Si-mul-taan.’ Ze sprak het woord uit of ze een lekker snoepje proefde. Ze glimlachte naar de lange man en zei: ‘Kom op dan, we staan te popelen om die naam te achterhalen, plus waar hij zich voornamelijk mee bezighoudt. Lijkt me geen onmogelijke opgave.’

‘Kom dan,’ wenkte Accuseur en Pjotr en Davida volgden hem langs reeksen dorre bomen over het krakende tapijt van dood blad en afgestorven takjes naar een soort meer met troebel water dat een beetje klotste, alsof het niet wist of het zich stil zou houden vandaag, of lekker tekeergaan. Het rook er ziltig.

‘Hier duiken jullie onder,’ instrueerde Accuseur. ‘Dan komen jullie er vanzelf.’ Zijn toch al hoge stem schoot verder de hoogte in van opwinding.

Davida gilde: ‘Nee! Ik wil niet verdrinken in die moddertroep. Kom Pjotr, laten we nu meteen teruggaan.’

Pjotr legde beschermend zijn arm om haar heen en fluisterde voor de zoveelste keer in haar oor dat alles heus, echt je zult het zien, goed zou komen. ‘We moeten er alleen even doorheen. Stelt niks voor,’ voegde hij er hardop aan toe en duwde zijn zus naar voren. Accuseur stond in zijn handen te wrijven en lachte zijn smerige tanden bloot.

Het wezen sloeg de handen geschrokken voor zijn mond. ‘Als ze dat water ingaan, zullen ze verdrinken! Heeft u geen andere weg voor ze?’

De man op zijn koperen voeten schudde zijn hoofd. ‘De weg die ik hen laat gaan, is steeds de beste. Was je dat weer vergeten?’

‘O, heer, het spijt me. Zo kort van memorie. Ik wist het immers? U bent volmaakt, evenals al uw daden.’

‘Heb altijd vertrouwen,’ zei de witte man ten slotte. ‘Dan kom je nooit beschaamd uit.’

DEEL 2

Hoofdstuk 7

‘Toe maar, wie zal er als eerste gaan?’ vroeg hij bijna vriendelijk.

Pjotr greep de hand van zijn zus. ‘Laten we het samen doen,’ zei hij, haar vol vertrouwen aankijkend. ‘Laten we samen, tegelijkertijd, het water ingaan. Simultaan, weet je nog?’ Toen hij klaar was met praten, trok hij haar mee totdat ze in het meer stonden. Davida klappertandde van kou en schrik, maar liep dapper door aan de zijde van haar broer van wie ze van jongs af aan al zo verschrikkelijk veel had gehouden. Toen voelde ze plotseling dat de bodem begon te hellen en al snel kwam het troebele vocht haar tot aan de lippen.

‘Ik ben bang, Pjotr, help!’ riep ze, terwijl het water haar mond bijna binnenstroomde. Ze wilde zich losrukken, maar de greep van haar broer was te stevig. Hij trok haar onder water, waar ze tot haar stomme verwondering rustig kon blijven ademhalen en zelfs rond kon kijken. Het wonderlijke toppunt was wel dat ze met Pjotr kon praten alsof ze in de openlucht verbleef, en hem ook duidelijk verstond. Ze keken elkaar eens aan en Pjotr lachte zijn irritante alwetende lach, die hij voor gelegenheden als deze bewaarde.

‘Hoe komen we nu in dat Gele Rijk?’ vroeg ze, nadat ze wat woorden van opluchting hadden uitgewisseld. Pjotr schoof een paar waterplanten opzij.

‘Ga weg!’ riep Davida plotseling. Pjotr keek verbaasd opzij en zag een grote vis met blikkerende tanden voor het gezicht van zijn zus glijden en toen om haar hoofd cirkelen. Hij zat onder de bulten en had een smerige kleur. Het was geen bruin, geen grijs, geen beige, maar een soort mengeling daarvan. Er kwamen belletjes uit zijn spitse bek, waarvan de bovenste en de onderste helft dwars over elkaar heen schoven alsof hij aan het herkauwen was. ‘Wilt u zo vriendelijk zijn om een andere route te nemen?’ vroeg Davida met een door angst vertrokken gezicht. ‘Ik ben namelijk nogal bang voor vissen. Net zoals sommige mensen bang zijn voor clowns, weet u, je snapt het niet, maar…’ Ze wilde verder ratelen, maar Pjotr stak er een stokje voor.

‘Wil je nog antwoord?’ vroeg hij streng.

‘Jawel,’ knikte ze en ze probeerde haar voeten die vooruit wilden snellen in bedwang te houden.

‘Waarom ben je zo bang?’ vroeg de vis met een fluitende ondertoon.

‘Nou, omdat jullie zo koud en glibberig zijn en van die onverwachte draaiingen maken, dat soort dingen.’

‘Is dat alles?’ vroeg de vis weer. ‘Niet mijn uiterlijk? Daar zou ik eerder bang voor worden als ik iemand anders was.’

Davida wist niet wat ze antwoorden moest, de vis zag eruit of hij ieder moment in woede uit kon barsten en zo klonk zijn stem ook, met dat akelige gefluit erbij.

‘Geeft niks, hoor, ik ben inmiddels heel wat gewend.’ Hij tuitte de twee helften van zijn spitse bek. Davida liet haar hand zakken en slaakte een gil. De vis zwom maar tien centimeter voor haar ogen heen en weer. Ze struikelde achteruit en was beslist gevallen als Pjotr haar niet vastgegrepen had.

‘Wel, meneer vis,’ zei hij. ‘Ik ben Pjotr en dat bange meisje naast mij is mijn zus Davida. Hoe heet u eigenlijk en wat doet u hier?’

‘Dat is nog eens klare taal,’ complimenteerde het zwemmende monster de jongen. ‘Ik heet van voren Bultenaar en mijn familienaam is Schar. Dus heet ik Bultenaar Schar, zoals zelfs een idioot zou kunnen vaststellen. Ik heb altijd gevonden dat het beter andersom had kunnen zijn, dan klinkt het geloofwaardiger.’ Hij sloeg met zijn staart een hardnekkige klever van een plant opzij en richtte zich toen tot Pjotr. Davida haalde opgelucht adem.

‘Schar Bultenaar, inderdaad, dat klinkt beter. Maar kunt u uw naam dan niet laten wijzigen? Hebben ze hier geen burgerlijke stand of zoiets die die dingen bijhoudt?’

‘Nou nee, hier hebben ze dergelijke instanties niet. Je zoekt het maar uit, dat is het motto van alle levende wezens onder water. Ieder voor zich en Neptunus voor ons allen. En dat doe ik dan ook. Ik stel me gewoon voor met ‘Schar’, en dat werkt prima. Zo gaat deze zilveren jongen met problemen om. Is het niet bewonderenswaardig?’

Pjotr knikte. ‘Noemt u die schutkleur van u zilver?’

‘Is het geen zilver dan?’ Schar keek met een kil oog naar de jongen.

‘Fijn dat u kunt praten,’ zei deze snel.

‘Fijn dat ú kunt praten,’ weerlegde Schar. ‘En ik ben dankbaar voor mijn oren, want u zou net zo veel kunnen praten als u wilde, als ik geen oren had, zou ik u niet kunnen verstaan.’

‘Waar zitten uw oren eigenlijk?’ wilde Davida weten die zich weer hersteld had, maar Pjotr keek haar waarschuwend aan. De oren van de vis moesten wel minimaal zijn, want er was niets zichtbaar aan zijn kop, zelfs geen gaatjes zoals bij zeehonden, en hij kon zich wel eens diep schamen voor dat feit.

‘Nou goed, meneer vis,’ zei hij snel. ‘Komt u eigenlijk met een speciaal doel naar mijn zus en mij?’

‘Dat zou ik wel denken,’ antwoordde hij, terwijl hij bellen liet opstijgen uit zijn getuite bek. ‘Ik moet u beiden namelijk naar het Gele Rijk brengen. Komen jullie dus maar achter mijn staart aan.’ Hij draaide zich om en zwom weg. Pjotr en Davida volgden hem zo snel ze konden door het mulle zand.

‘Niet zo vlug,’ hijgde ze. ‘We hoeven er toch geen hardloopwedstrijd van te maken?’

‘Nee, en ook geen zwemwedstrijd,’ beaamde Schar die toch even rap door bleef zwemmen. ‘Als ik langzamer ga, krijg ik spierpijn,’ riep hij zo hard als hij kon.

‘Spierpijn?’ echode Davida. ‘U heeft niet eens spieren, dan kunt u er ook geen pijn in krijgen. Of zie ik dat nu verkeerd?’

Schar stootte een vissige lach uit en zwom verder alsof zijn leven ervan afhing. ‘Het is bij sprijze van weken,’ zei hij, terwijl Davida en Pjotr al struikelend het vissenlijf probeerden bij te houden. ‘Weken van sprijze. Wijken van spreze. Verrek, hoe zeg je dat ook alweer?’

In de verte gloorde een warm okerkleurig licht en Pjotr en zijn zus vermoedden dat daar zich het Gele Rijk wel eens zou kunnen bevinden. Na nog een fiks aantal voetstappen op de schuivende grond zagen ze dat het licht steeds feller werd.

‘Jullie weten wat je daar moet doen, nietwaar?’ vroeg Schar op meelevende toon.

‘Jazeker,’ antwoordde Davida die er ineens aan begon te twijfelen of dat wel zo was. ‘Maar misschien kun je ons alvast een handje helpen. Of een vinnetje helpen, als je dat beter begrijpt. We moeten de naam van de heerser van dat rijk achterhalen. Ken jij die naam soms? Dat zou ons alvast een heel stuk vooruit helpen.’

‘Ik zou mijn kop wel willen schudden, maar die zit te strak aan mijn lijf. Ik kan en mag jullie niet helpen, al zou ik willen. Ik vertegenwoordig slechts het verwijzende gedeelte naar dat Gele Rijk. Maar bedenk dat je makkelijker zijn naam vindt als je ziet wat hem ten diepste beweegt. Het is maar een tip hoor van een onnozele vis. Als jullie weten wat zijn hart beweegt, zullen jullie makkelijk de naam raden. Succes!’ Met een enorme vaart boog hij plotseling af. Pjotr en Davida stonden met een ruk stil en verwonderden zich over dat zachte warme schijnsel dat hen met verwelkomende handen leek te wenken.

‘Zie jij ergens een deur waar we door kunnen?’ vroeg Davida die haar ogen dichtkneep tegen alle ruimte innemende licht.

‘Nee, helaas,’ antwoordde haar broer. ‘Maar dat wil nog niks zeggen. Laten we gewoon langs die gloed lopen, dan komen we vanzelf wel iets tegen.’

En zo deden ze dat. Hand in hand, omdat ze weliswaar niet echt bang waren, maar toch elkaars steun en nabijheid wilden blijven voelen. Ineens zakte het zand onder Davida’s voeten vandaan. Ze gilde van schrik. Pjotr die zag wat er gebeurde, probeerde zijn zus omhoog te trekken, maar het leek wel of ze alleen maar verder wegzakte in wat nog het meeste leek op drijfzand. In plaats van dat hij haar optrok, werd hij zelf de diepte mee ingezogen en ze voelden dat ze langs zacht zand langzaam naar beneden zakten totdat het zich met een zucht boven hun hoofden sloot. Ook nu konden ze gek genoeg gewoon ademhalen en alles om hen heen zien. Er viel echter niet meer waar te nemen dan korrels, afwisselend in grootte en kleur: geel, grijs, wit, bruin of beige. In sommige korrels bevonden zich zwarte puntjes die hen als ogen aanstaarden.

‘Wat nu?’ vroeg Davida die zich voorstelde hoe heerlijk het zou zijn om op hun hete zolder thuis te zitten. Maar dat gevoel van heimwee versterkte alleen haar angst voor het onbekende, zodat ze besloot er niet aan toe te geven.

‘Geen idee,’ antwoordde Pjotr. ‘Maar we zijn nog steeds onderweg en dat is op zich een goed teken, lijkt me.’

‘Soms ben je zo wijs,’ verzuchtte zijn zus die met haar handen het zand opzij probeerde te schuiven.

‘Dank je,’ zei haar broer eenvoudig. En na een poosje voegde hij eraan toe: ‘Ik ben niet alleen wijs, ik vind ook vaak wat, al was het maar een oplossing. Toch?’ Triomfantelijk keek hij zijn zus in de ogen en realiseerde zich dat er nu geen vader meer was om hem een sneer te geven.

‘Je moet je niets gaan verbeelden, hoor,’ pruttelde ze.

‘Ik voeg zelfs dikwijls de daad bij het woord,’ zei hij met een grote grijns. ‘Ik heb hier een soort deur ontdekt. Kom maar kijken.’ Hij duwde tegen een rechthoek die was afgezet met een zwarte lijn en tot hun stomme verbazing schoof de deur naar achteren open en blikkerde door de opening een intens geel licht hen tegemoet.

‘Dit moet het Gele Rijk wel zijn,’ constateerde Davida. ‘Goed gedaan, broer, al ben je een opschepper.’

Pjotr stak zijn lippen nadenkend naar voren. ‘Ik weet het nog niet, volgens mij loop je een beetje te hard van stapel met je Gele Rijk. Eerst maar eens zien. En dan moeten we ook de naam van het hoofd van dat Gele Rijk nog vinden, toch? Dat kon best wel eens een pittige opgave worden.’

‘Pruttel de pruttel de pruttel de prut,’ zei Davida chagrijnig.

‘Je lijkt wel een pan soep die overkookt,’ grapte Pjotr. ‘Nou, kom op, laten we flink zijn en onze taak gaan vervullen.’ Hij trok aan de hand van zijn zus en ze liepen toch wel wat gespannen de open deur door, het gele, bijna snijdende licht binnen. Opschepper. Ik? Pjotr kreeg het gevoel dat een sterke hand zijn maag uitkneep als een nat washandje. Hij voelde de greep van zijn vader in zijn nek als die hem in woede door elkaar schudde.

‘Houd je zouteloze praatjes nu maar voor je, of ga er je leerkrachten ongelukkig mee maken.’ En dat allemaal omdat Pjotr had durven beweren dat hij op zijn sloffen het middelbaar onderwijs zou kunnen doen.

Hoofdstuk 8

Het eerste wat ze zagen waren onafzienbare velden met gele narcissen. De bloemen verspreidden een warm licht zoals je wel zag om het hoofd van heiligen op schilderijen. Ze scheidden ook een indringende, zoete geur af en bewogen zacht alsof ze elkaar aanstootten en ergens over giechelden.

‘Zouden ze ons kunnen verstaan en zelf ook spreken?’ vroeg Davida die intussen een beetje gewend was geraakt aan alle vreemde dingen die hen waren overkomen.

‘Waarom probeer je het niet uit?’

‘Geachte narcissen,’ begon Davida met voor de zekerheid een kleine buiging erbij. ‘Geachte en tevens sympathieke narcissen.’ Ze klapte in haar handen alsof ze de juf was van een klas met babbelende kinderen. ‘Ik vind jullie adembenemend,’ vervolgde ze, toen de narcissen eindelijk uit gewiebeld waren. ‘En erg lief. Ik ben Davida en die jongen die daar zit te snuiven als een rinoceros is mijn broer Pjotr. Hij is niet Russisch, hoor, mochten jullie dat soms denken, maar een gewone kaaskop met een Russische naam. Zodat, mochten de Russen ooit ons land binnenvallen, hij gespaard blijft. Dat heeft mijn treurige moeder verteld, toen ze nog vrolijk was, voordat mijn va… Nou, laat ook maar, ik wil jullie niet lastigvallen. Wat wel vreemd is, is dat ik geen Russische naam heb. Waarom heeft ze mij geen Natascha genoemd bijvoorbeeld?’

‘Omdat toen jij geboren werd er net geen Russische dreiging was,’ hielp Pjotr haar herinneren, omhoogkomend. ‘Bovendien wilde mama iemand vernoemen naar papa. Als een soort eerbetoon. Heel blij dat ze mij daarvoor niet heeft uitgekozen.’

‘Mmm,’ mompelde Davida. Ze keek naar boven waar alleen dat zware okerkleurige licht hing dat kennelijk toch lichter was dan de gewone lucht, want het bleef keurig op zijn hoogte zweven. ‘O ja,’ zei ze toen weer tegen de narcissen. ‘Ik was ons aan het voorstellen. Ik vind eigenlijk dat jullie nu wel genoeg over ons weten. Dan rest me nog te vertellen waarom mijn broer en ik hier zijn. Op een of andere manier, die voor jullie niet interessant is, zijn we hier terechtgekomen. We baalden dat we thuis op een snikhete zolder zaten. Weten jullie wat een zolder is? Kijk dan maar eens omhoog naar die donkergele wolk, die lijkt op een zolder, maar dan anders. We zaten daar voor straf. Het was geen pretje, maar we hadden werkelijk geen idee hoe we ernaar terug zouden verlangen toen we eenmaal in Accuseurs bos stonden. Wat we thuis hadden was moederlijke liefde, een schoon bed en een bordje warm eten om zes uur. En de hele mikmak die ertoe doet. Die we te weinig hebben gewaardeerd. Maar goed, waarom zijn we hier? We zijn hier om jullie leider te leren kennen en erachter te komen hoe hij heet. Als we dat willen weten, moeten we uitzoeken wat hem ten diepste beweegt. Wat is zijn drijfveer? Het motief voor zijn daden? Als jullie het weten, mogen jullie dat gerust zeggen, hoor, ik zal jullie beslist niet verraden.’ Ze kuchte even en zweeg. De stilte was peilloos.

‘En dan zit ik nog met een probleem,’ ging ze toen maar verder. ‘Namelijk, hoe komen we bij die leider?’ De narcissen begonnen weer ritselend te bewegen en elkaar aan te stoten, zo leek het wel. Waren ze het meisje wel goedgezind?

Ze wilde het net met Pjotr gaan bespreken, toen een kleine narcis vooraan hevig begon te wiebelen en met het geluid van een kleine kerkklok zei: ‘Achter ons, daar moeten jullie zijn. Maar denk erom, denk aan het venijn. De leider van ons rijk heeft een geweldig brein, maar zijn zogenaamde vriendelijkheid is louter schone schijn.’

‘Ah, jullie praten in rijm,’ zei Pjotr vriendelijk knikkend. ‘Dat geeft niks, hoor, het voegt zelfs wel iets leuks toe aan de conversatie.’ Hij glimlachte breed en bukte zich om een paar gele kopjes te strelen.

‘Achter jullie…’ mompelde Davida. ‘Maar hoe komen we daar? We kunnen toch met onze reusachtige voeten niet over jullie tere hoofdjes heen lopen? Dat zou ik niet graag op mijn geweten willen hebben.’

Dezelfde narcis die het gedicht had opgezegd, zei weer met dat tinkelende stemmetje: ‘Loop langs ons heen in rechte lijn, dan zie je een pad en doe je ons geen pijn.’

‘Bedankt hoor,’ zei Davida die vol stroomde met de meest liefhebbende gedachten en gevoelens vanwege dat kleine knikkende bolletje onder zich. ‘Kom op, Pjotr,’ zei ze tegen haar broer. ‘We lopen gewoon langs dat bloembed en vinden dan vanzelf een weggetje erdoor, als het waar is wat dat zonnestraaltje vertelde.’

Ze moesten acht en een derde minuut lopen voor ze bij dat beloofde paadje kwamen. Een pad bestrooid met gouden munten, stralend als zonovergoten keien, die zaten vastgeklonken aan hun ondergrond zoals Pjotr al snel ontdekte. Ze liepen en liepen, een beetje bang, een beetje blij, maar vooral diep verzonken in afwachting van wat ze aan het einde misschien zouden kunnen vinden.

‘Het is zover. Eindelijk. De aftrap is gedaan!’ Het wezen rekte en strekte zich omdat de blijdschap in zijn lijf een wilde dans deed.

De witte man glimlachte. ‘Ja. We moeten ze goed in het oog houden en kansen aanreiken waar dat maar mogelijk is.’

‘Kansen? Waartoe?’

‘Om alles wat ik gezegd heb te leren toepassen.’

‘Alles wat staat geschreven in het boek dat u schreef met uw eigen bloed.’

‘Zo is dat, mijn vriend. Laten we samen goed opletten.’

Het wezen zei: ‘Ja.’ En dat klonk als een tevreden zucht.

Met aan weerszijden knikkende en buigende narcissen, alsof ze vorsten waren die hun volk gedag kwamen zeggen, vervolgden ze hun weg tot ze aan het einde ervan een hek vonden, gemaakt van het zuiverste goud, vol ornamenten in bekoorlijke draaiingen en andere versieringen. Daarachter hield het veld op. Ze liepen een tuin binnen met ook alleen maar bloemen, maar dan in alle schakeringen geel die een schilder op zijn palet zou kunnen hebben. Vincent van Gogh stak er mager bij af met zijn zonnebloemen. Het pad liep verder en het leek Pjotr en Davida het eenvoudigst om dat maar te blijven volgen.

‘Wat is onze reis tot nu toe wonderbaarlijk,’ verzuchtte Davida terwijl ze even stilstond en met haar armen een gebaar maakte dat al het vreemde moest omvatten.

‘Kun je wel zeggen,’ vond Pjotr ook. ‘Maar ik ben dat geel nu toch wel een beetje zat onderhand. Het doet gewoon pijn aan mijn ogen.’ Ze liepen verder, rondspeurend naar iets of iemand die hen bij de heerser van dit rijk zou kunnen brengen. Toen ze naar hun gevoel tijden hadden gezocht, kwam er ineens een kleine gele figuur aanlopen met een oranje hoofd en groene puntschoenen.

‘Zoals ie gaat, gaat ie,’ mompelde hij voor zich uit. ‘Schampere burgers. Ik ruik het en ik proef het.’ Hij nieste hard en wreef over zijn bolle neus met een fladderende mouw. ‘Wie mogen jullie dan wel of niet zijn?’ snoof hij, wachtend op een nieuwe nies die zich onmiddellijk aankondigde.

‘Wij zijn Pjotr en Davida.’

‘Wie zegt u?’ riep de gele man. ‘Wie wilt u beweren om wel of niet te zijn?’ Hij hield zijn hoofd achterover alsof hij zo de volgende nies vermijden kon, maar dat lukte niet. Een vochtige straal kwam op Davida’s benen terecht en ze maakte een geluid van afschuw.

‘Nou nou nou,’ zei Pjotr. ‘U schijnt ergens allergisch voor te zijn, is het niet? Zo hevig heb ik nog niemand horen niezen.’

‘Allergisch ja, kippen en vel, kommer en kwel, dat krijgt men ervan.’ Opnieuw niesde hij hartverscheurend.

‘Laten we maar doorlopen,’ stelde Pjotr voor. ‘Dat mannetje blijft er nog eens in en ik heb geen zin om daar op te wachten.’ Stevig pakte hij Davida’s hand en ze vervolgden hun weg, een jammerend kereltje achter zich latend.

‘Ik ben bang dat dit een moeilijke missie gaat worden,’ zei Davida. ‘Als dit ventje allergisch voor ons is, is misschien de hele bevolking dat wel, en het hoofd erbij. En hoe komen we ooit achter zijn naam als hij alleen maar niest…’

‘Niet op de zaken vooruitlopen, zus, het komt allemaal vast goed.’

Ze rolde met haar ogen. Die broer van haar had soms makkelijk praten. Maar aan de andere kant had hij misschien ook wel gelijk. Waarom zou je je zorgen maken over iets dat misschien niet eens komt? En al kwam het wel, dan nog zou het je zorgen maken je geen stap verder brengen. Misschien zelfs het tegenovergestelde. Ze zuchtte opgelucht, zoals ze altijd deed als ze weer eens iets nuttigs had ontdekt.

‘Kijk eens!’ zei Pjotr met zijn zus in zijn kielzog. ‘Ik zie, ik zie wat jij niet ziet, en het is…’

‘Geel,’ riep Davida boos, want ze vond haar broer flauw doen.

‘Je mag door naar de volgende ronde. Maar kom eerst eens naast me staan en kijk hier eens naar.’ Davida zag een smal en heel hoog stralend geel huis met een goudkleurig puntdak. Dat dit haar niet eerder opgevallen was! Er zaten veel ramen in die de toegang voor ogen versperden door middel van glanzende vitrages.

‘Misschien woont hij daar?’ vroeg Davida zich af.

‘Zou best kunnen.’ Pjotr liep naar de voordeur waar een klopper in de vorm van een blad met waterlelie aan hing. Hij liet hem een paar keer krachtig neerkomen. Even later schoof de deur knarsend open en zagen ze een kleine hal met een trap die draaiend naar boven liep, met aan weerszijden kunstig bewerkte leuningen.

‘Wacht even,’ zei Davida een beetje dunnetjes. ‘Ik weet niet of we zomaar naar binnen mogen. Moeten we niet roepen of zo?’

Pjotr maakte een toeter van zijn hand en riep erdoorheen: ‘Hállooo! Is daar iemand? We staan hier beneden in uw huis. Is het goed dat we naar boven komen? Hallóóó!’ Er kwam geen antwoord.

‘Laten we maar gewoon naar boven gaan,’ zei Pjotr met een stem die weinig tegenspraak duldde en hij begon gelijk te klimmen. De trap bevatte veel meer treden dan de twee trappen bij hem thuis en bleef maar cirkels maken. Op den duur werd hij een beetje draaierig en bleef even staan uithijgen. Davida ging op een tree zitten en zuchtte diep.

‘Waar zijn we in vredesnaam beland?’ vroeg ze angstig.

‘Ik weet het ook niet, zus, maar er zal boven heus wel iemand wonen, misschien de leider zelf wel. Dan hebben we tenminste eens een keer geluk. Nou ja, geluk… we moeten er wel nog achter komen hoe hij heet, anders schieten we er nog niks mee op.’

Toen ze verder klommen, hoorden ze ineens een soort geruis boven hun hoofd en toen ze opkeken, zagen ze een vreemde figuur in een gouden mantel met een meterslange baard die hij rond zijn borst en taille had gewikkeld de trap afkomen.

‘W-wie bent u?’ stamelde Davida. ‘Bent u soms de heerser van dit rijk?’ Bij voorbaat boog ze haar hoofd, want je kon het beter buigen dan het laten afslaan.

‘Ik ben W.H.,’ hoorden ze. ‘Aan jullie de schone taak mij te ontmaskeren. Maar het zal niet makkelijk worden, want wie weet beter wat ten diepste in hem omgaat dan de mens zelf?’

‘O, u bent gewoon een mens? Ik dacht een geest of zo. Of iets anders dat wij niet kennen in de wereld waar wij vandaan komen.’

‘Ik ben een gewoon mens, hoor, al bezit ik eigenschappen die de meeste gewone mensen niet bezitten. Maar kom toch verder, kom toch verder allebei, naar mijn nederige onderkomen pal onder het dak. Ik moet daar wel wonen, zie je, als ik mijn baard uit wil laten hangen om te luchten. Anders gaat hij stinken en komen er beestjes in.’ Hij keek op hen neer en nu zagen ze pas goed dat hij bijna kleurloze ogen had in een verder prettig, bijna knap te noemen gezicht.

‘Nou, komen jullie nog?’ vroeg hij bozig. ‘Ik moet dadelijk slapen en daar wijk ik nooit van af.’ Ze bleven nog ruim een kwartier de trap bestijgen, de trap die maar draaide en draaide tot ze er duizelig van werden. Davida vroeg of ze even mocht rusten. ‘Loop nu maar door,’ zei de man met de gouden mantel. ‘Je bent er binnen een minuut. Dan kun je uitrusten. Ik ben geen monster, al denken sommigen van wel.’

Hoofdstuk 9

Helemaal boven aangekomen liepen ze door een hoge deur een ruimte binnen waarvan de muren geheel van glas waren. Daarvoor hingen okerkleurige vitrages. Het leek daardoor wel of de zon in de kamer scheen. Alles fonkelde en glansde, van de kleine houten tafel tot en met de beeldjes van zuiver goud die zich op een ouderwets mahoniehouten dressoir bevonden.

‘Wat een mooie spullen heeft u,’ kon Davida niet nalaten te zeggen. ‘En wat een bijzonder huis! Zoiets heb ik in mijn leven nog niet gezien.’

‘Ranja?’ vroeg de man met zijn vissenogen.

‘Graag,’ zeiden ze tegelijk, want ze hadden behoorlijk dorst gekregen van al dat klimmen.

‘Nou, daar kunnen jullie dus nog even naar fluiten,’ zei W.H. monter, terwijl hij zowat dubbelklapte om op een lage stoel plaats te nemen.

‘Jammer,’ zei Davida. ‘Maar waarom biedt u het ons dan aan? We hebben vre…’

‘Jaja, tuttut, ho maar, ik weet het,’ zei de reus met een handgebaar dat wrevel verraadde. ‘Eerst dienen jullie mij iets te geven.’ Met zijn koele ogen bekeek hij de jongen en het meisje van boven tot onder. ‘Ah, jullie hebben niet veel bij je… Een horloge misschien? Een of ander sieraad? Geld soms? Of misschien wel alle drie?’

Pjotr snoof. ‘Waarom moeten wij die dingen aan u geven? We hebben trouwens niets van dat alles wat u opnoemde.’

‘Doe dan maar een kledingstuk,’ zei de man die zijn hand als een begerige klauw uitstak. ‘Beter iets dan niets, wel? Dat zei mijn grootvader zaliger altijd, tot hij ten slotte omkwam in zijn schatkamer, die zo afgeladen met spullen lag, dat er van een stapel een grote koperen bloembak op zijn hoofd terechtkwam. Maar goed, dat terzijde. Ik wil graag iets van jullie hebben omdat geven toch veel fijner is dan ontvangen?’

‘O, u bent een soort filantroop,’ merkte Pjotr op terwijl zijn ergernis groeide.

‘Ja, inderdaad,’ stemde Davida met haar broer in. ‘En bovendien, als u geven fijner vindt dan ontvangen, waarom krijgen wij dan geen limonade van u? Mijn tong plakt zowat vast aan mijn gehemelte.’

Pjotr stond op en liep naar een van de ramen. Hij schoof het dunne gordijn opzij en keek neer op een onafzienbaar stuk land met duizenden, nee, tienduizenden, nee, miljoenen gele bloemen die stonden te wiegen in iets dat misschien wel wind was, maar misschien ook uit een kracht die uit henzelf voortkwam. De lange man had zich moeizaam uit zijn stoel geworsteld en kwam naast Pjotr staan.

‘Mooi, nietwaar?’ vroeg hij, gelukkig weer wat vriendelijker. ‘Maar schuif die trui nu eens omhoog en trek hem over je kop en geef hem aan mij.’

‘Ik heb geen kop,’ bromde de jongen, maar hij gehoorzaamde toch.

‘Wat moet u met die jongenstrui die u veel en veel te klein is?’ vroeg Davida die intussen haar vest losknoopte.

‘Goed zo,’ zei hij grinnikend. ‘Zo komen we nog eens ergens.’ Hij nam de trui en het vestje met een buiging in ontvangst. Pjotr en Davida huiverden. Al zag het er nog zo zonnig uit in deze kamer, het leek wel of er plotseling een vrieswind voorbijkwam.

‘Jullie zijn zeker wel onuitsprekelijk blij dat jullie mij hebben ontmoet?’ vroeg de man, terwijl hij de kledingstukken oprolde en onder zijn baard propte, ter hoogte van zijn borst.

‘Blij? Wij?’ riep Davida. ‘Nou, ik zal u eerlijk zeggen wat ik ervan vind, of u dat nou leuk vindt of niet. U bent geen aardige man. Het ventje met dat oranje hoofdje en zijn groene schoenen had helemaal gelijk. Het is allemaal schone schijn bij u, uw vriendelijkheid en alle blinkende spullen in uw huis, u wilt alleen maar hebben en hebben.’ Toen ze dat gezegd had, schrok ze vreselijk, want de man met zijn gouden mantel en ingewikkelde baard zakte in elkaar of het een ondervoed kind was en bleef roerloos op het vloerkleed liggen.

Onmiddellijk zakte Pjotr op zijn hurken bij hem en legde zijn hand op het nu spierwitte voorhoofd. Het voelde aan als een ijsklomp.

‘Wat moeten we nou?’ jammerde Davida. ‘Is hij dood?’

‘Nee, dat geloof ik niet.’ Pjotr legde twee vingers in de hals van de ongelukkige. ‘Hij heeft nog een hartslag, al is die zwak. Kom, meneer W.H., word alstublieft eens wakker.’ Hij schudde de machtige man aan zijn arm. ‘Niet gaan slapen nu, dat brengt alleen maar ellende mee.’

Pjotr tikte hem zacht op zijn wang en toen hoorden ze een gekreun dat langzaamaan sterker werd. De man sloeg zijn ogen open en Pjotr kreeg het gevoel of hij in diepe en schone wateren keek, zo transparant waren ze.

‘Ze… ze h-heeft het… geraden, en zo snel al,’ fluisterde de heerser van het Gele Rijk.

‘Wie heeft wat geraden?’ vroeg Pjotr, terwijl hij zijn hand kalmerend op het voorhoofd van de man legde.

‘Ik natuurlijk,’ giechelde Davida die allang blij was dat de man het er levend van had afgebracht. ‘Ja toch, meneer, ik heb uw naam geraden, zullen we maar even aannemen.’ Ze sprak op zachte toon want het moest een ramp voor hem zijn. Hij stootte een indringende jammerklacht uit. Pjotr en Davida keken elkaar verschrikt aan.

Daarna sprak hij, terwijl stralen vocht zijn mond uit liepen: ‘Hoepelen jullie nu alsjeblieft een eind op! Uitschot zijn jullie! Ik had jullie nooit naar boven moeten laten komen. Jullie maken gebruik van magische krachten!’

‘Nee hoor,’ antwoordde Davida opgewekt. ‘Wij gebruiken doorgaans ons janboerenfluitjesverstand. Maar we zullen wel gaan, hoor, als u daar rustig van wordt.’ Ze wenkte Pjotr dat hij op moest staan. Maar deze vroeg aan de man of hij hem eerst nog een glas water moest brengen tegen de schrik.

‘Pjotr wil u liever niet zo uitgerold als een plak deeg achterlaten, meneer Hebben,’ grinnikte Davida.

‘Wil van voren,’ sprak hij met een van droefenis doordrenkte stem.

‘O… W.H., ik heb hem!’ joelde Pjotr die naar de kraan liep en daar een glas vulde met een soort citroensap, te zien aan de kleur. Hij dronk het in een lange teug op en bood toen zijn zus een glas aan.

Wil zei met treurige stem dat hij niets hoefde. ‘Maar evengoed bedankt,’ voegde hij er lijdzaam aan toe.

‘Zullen we dan maar?’ vroeg Davida aan haar broer. Ze had het gevoel of ze ladingen energie had opgedaan door het succes.

‘Wacht nog heel even,’ sprak de heerser van het Gele Rijk, zich half oprichtend, wat nog niet meeviel door de baard die in vreemde kronkels om zijn lijf zat. ‘Blazen jullie nu maar op je fluitjes, maar wel precies gelijktijdig, hoor, anders lukt het niet. Ik ken Accuseur als iemand met een absoluut gehoor. Nog overgehouden uit de tijd dat hij een eng… Ach, laat maar zitten. En als ik jullie een goede raad mag geven, pas op met die… je weet wel, lastpak. Hij is nooit iets goeds van plan. En hij liegt je te allen tijde de tent uit, zelfs als hij de waarheid spreekt.’