Dapper en durfclub

omnibus

ISBN 9789083389172

NUR 210

1e druk, 2019

© 2019 Jan Lokhoff

Omslagbeeld: www.istockphoto.com

Bestelbaar via www.mijneigenboek.nl

Dit boek is een uitgave van Gopher

Exemplaren zijn rechtstreeks te bestellen via internet: www.mijneigenboek.nl en bij iedere boekhandel.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand en/of openbaar gemaakt door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke manier dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de auteur en de uitgever.

No part of this book may be reproduced in any form, by print, photoprint, microfilm or any other means, without written permission from the publisher.

Dapper en durfclub

omnibus

Jan Lokhoff

Deel 1
Muggen op oorlogspad

Hoofdstuk 1
De vogelclub

De tuin van Boy en Guy grenst aan een groot bos achter hun huis. Hun vader heeft het hek achterin weg laten halen, zodat je niet eens kan zien waar de tuin ophoudt en waar het bos begint. ‘We hebben de grootste tuin van Nederland. Het hele bos is van ons,’ zegt Guy opschepperig tegen vriendjes die komen spelen.

Boy en Guy hebben veel vriendjes. Ze komen er graag, want in hun tuin valt veel te beleven. In de winter maken ze een speciale voederplaats om herten en zwijnen te lokken. Buizerds jagen op hun loslopende kippen en er broedt een bosuil op de zolder van de oude paardenstal. Dan heb je ook nog de eekhoorntjes. En laatst stonden ze zelfs oog in oog met een prachtige vos. Zonder te bewegen bleef hij heel lang naar de jongens kijken. ‘Van mij mag je een kip stelen,’ fluisterde Guy hem zachtjes toe, niet wetend dat hij dat diezelfde nacht nog zou doen ook. Tja, het mocht toch, had hij van Guy begrepen.

De vogels in het bos boeien hen het meest. Dat komt vast en zeker omdat hun vader er zoveel van af weet. Hij vertelt telkens een interessant verhaaltje over elke nieuwe vogel die ze ontdekken. Hoe die leeft, wat hij eet en waar ze hun nest maken. Dat weet hij allemaal uit zijn hoofd, zonder boek erbij. Wanneer papa is uitverteld, controleert hij altijd met een paar vragen of ze goed geluisterd hebben. Wie de meeste goede antwoorden weet, mag wat langer opblijven. Zo leren ze veel, gaan ze vaak laat naar bed en zijn vogels hun grootste hobby geworden. In de tuin hebben ze 41 verschillende soorten geteld. Ze houden de stand bij in papa’s computer.

Samen met de uit Cuba geëmigreerde Yaima, hun favoriete vriendinnetje uit groep vijf, hebben ze vorig jaar een vogelclub opgericht. Elke week komen ze bij elkaar en gaan ze op pad. Als hij tijd heeft gaat papa met ze mee. Soms vragen ze ook andere vriendjes. Uitgerust met verrekijkers trekken ze dan het bos of de polder in om, zoals papa het noemt, sporen te zoeken. Dan speuren ze naar alles wat met vogels te maken heeft. Ze maken er een wedstrijdje van wie de meeste vindt. Voor de drie vogelclubleden geldt een speciale opdracht: je moet over je vondst iets vertellen. Dat valt natuurlijk niet altijd mee, maar als het te moeilijk is, mag je het de volgende dag aan het ontbijt doen. Daardoor krijg je de kans het uit een vogelboek te halen.

Een uilenbal is bijvoorbeeld zo’n spoor. En wat voor een. Na het eten kotst een uil een harig balletje uit. Dat zit vol met botjes, tandjes en schedeltjes van de muizen waarop hij jaagt. Hij vreet alles op. Alleen de haren en de botten spuugt hij later dus uit. Zulke ballen vind je onder dennen waarin uilen overdag slapen, of onder de boom waarin ze nestelen. De poes spuugt op dezelfde manier de haren uit, die hij bij het zich schoonlikken naar binnen krijgt. Pas wel op, want als de braakballen er lang liggen zitten ze vol maden.

Vaste prik is het spoor van een dode houtduif. Je vindt hem meestal op een open plek midden in het bos, soms langs het pad of tussen de varens. Nadat een havik hem heeft gevangen, geslagen heet dat eigenlijk, vreet hij hem daar rustig op. Veren en grote botten laat hij liggen. Ze ontdekken natuurlijk ook veel nesten en overal liggen wel losse veren.

Ze houden echt van vogels. Toch wordt het pas echt feest als de club een dode vogel vindt, die nog niet zolang dood is. De meeste vind je helaas langs de kant van de weg, doodgereden door auto’s. Jammer, maar je doet er niets aan.

Zo’n vers kadaver gaat mee naar huis voor hun vogelmuseum op zolder. Alles wat ze vinden is daar te zien. Van de dode vogel wordt de kop afgesneden en uitgekookt (van mama moet er een builtje bouillon erbij, anders hangt er dagenlang een lijklucht in de keuken; ze moeten er ook een eigen pannetje voor gebruiken). Met een beetje bleekwater wassen ze het bot mooi wit. Als je een vogelkop langzaam pruttelend uitkookt en er heel voorzichtig met een pincet de laatste restjes vlees uitpulkt blijft de weke snavel aan de schedel vastzitten. De vlerken, de poten, de staartveren, ze krijgen allemaal een plekje.

Hoofdstuk 2
De geheime club

Wat papa niet mag weten is dat er nog een tweede club bestaat. Die is geheim. Alleen Boy, Guy en Yaima weten ervan. Logisch natuurlijk, want zij zijn de oprichters. Diep in het bos hebben ze hoog in een dikke kastanjeboom een stevige boomhut gebouwd. Daar houden ze hun geheime bijeenkomsten. Daar beramen ze hun plannen. Ze praten er verder met niemand over. Dat kan ook niet, want ze doen dingen, die van thuis absoluut niet mogen. Het doel van hun club is het helpen van zielige dieren en mensen, die niet voor zichzelf kunnen opkomen. De drie hebben gezworen wraak te nemen op iedereen, die andere mensen of dieren pesten of pijn doen. Die moeten gestopt worden en als het nodig is gestraft. Wat ze doen is niet geheim, alleen wie het doen. Door hun acties hopen ze anderen af te schrikken ook in de fout te gaan.

Boy en Guy zijn op het idee gekomen door de ellende in de wereld. Elke dag zien ze op de televisie hoe mensen elkaar de hersens inslaan. En waarom eigenlijk? Om hun geloof, hun afkomst en kinderachtig geruzie over stukjes geboortegrond van hun grootouders.

Wat de broertjes en Yaima gemeen hebben is dat ze zich daar ontzettend kwaad over maken. Op de televisie worden vrouwen en meisjes verkracht, kinderen vermoord en hele dorpen platgeschoten. Daar zit hier in Nederland iedereen thuis in zijn luie stoel naar te kijken, als tenminste allang niet naar iets anders is gezapt. De grote mensen liggen er ook niet meer wakker van. Ze zijn het gewend. Ze voelen zich machteloos en zijn allang blij dat het een ver-van-hun-bed-show is. Papa zegt er ook niets aan te kunnen doen, hoewel hij zich bij het zien van veel beelden vreselijk kwaad kan maken. Dan is hij even niet te genieten.

In zo’n rotwereld willen Boy en Guy niet leven. Als ze groot zijn gaan ze daar iets aan doen. Maar ze hebben geen zin om zolang te wachten. In hun wereld van alledag is ook van alles aan de hand. Ze hebben plechtig besloten daar iets aan te doen. Hun wereld speelt zich af op school, in de straat en hun dorp. In die wereld is ook veel onrecht dat bestreden moet worden. Desnoods treedt de club keihard op. Altijd in het geheim, want ze mogen niet ontdekt worden en door de grote mensen gestopt worden. Toen Yaima van hun idee hoorde wilde ze meteen meedoen.

Hoofdstuk 3
Wraak

De Dapper & Durfclub, zo hebben ze zich genoemd. Onder die naam bestrijden ze het onrecht en – ze geven het grif toe – spelen ze eigen rechtertje. En hoe! Hun eerste wraakactie betrof Sean, een grote, sterke jongen van de bovenbouw, die dag in dag uit de zielige Alexander met zijn dikke brillenglazen uit groep vijf treiterde. Een etterbak eerste klas. Niemand trad er tegen op, ook de meesters op school niet. Die hadden niets in de gaten en Alexander durfde zijn mond niet open te doen. Zelfs thuis hield hij zijn lippen stijf op elkaar, zo bang was hij voor Sean.

Boy en Guy kregen de pesterijen in de gaten en vroegen Alexander hen in vertrouwen te nemen. Toen hij dat deed, bleek het nog erger te zijn dan ze al vermoedden. Sean dwong hem zelfs wekelijks een euro te betalen. De volgende dag duurde hun vergadering in de geheime boomhut niet lang. De club besloot meteen tot actie over te gaan. Een plan werd gesmeed.

Guy stopte in de pauze ongezien een dreigbrief in zijn tas met de volgende boodschap: ‘Stop met het pesten van Alexander. Anders gaan de banden van je fiets eraan!’ De woorden waren stuk voor stuk uit een krant geknipt en opgeplakt. Zo konden ze zich met hun handschrift niet verraden. Yaima bezorgde hem thuis een tweede brief, gericht aan zijn ouders om ze te laten weten wat Sean boven het hoofd hing als hij niet zou stoppen met zijn laffe getreiter. Hun brieven ondertekenden ze uiteraard met Dapper & Durfclub.

Maar er veranderde niets. Het werd erger. Sean voerde zijn pesterijen op. Hij eiste voortaan zelfs twee euro per week. Na tien dagen hebben Boy en Guy de banden van zijn fiets tot op de velg doorgesneden. De actie was goed voorbereid. Boy en Guy wisten precies waar hij zijn fiets stalde als hij naar zwemles ging. Dat deed hij iedere donderdagmiddag, meteen door uit school.

Dat was heel slim bedacht, want de eerste paar dagen na het dreigement bleef de pestkop tot de schoolbel werd geluid bij de fietsenstalling hangen. Hij lette vreselijk goed op. Ook schakelde hij vriendjes in om op zijn fiets te passen. Dat ze hem bij het zwembad te grazen zouden nemen, was niet bij die domoor opgekomen.

Hun actie oogstte succes. Alexander is niet meer door hem gepest. En waarschijnlijk heeft Sean thuis vreselijk op zijn kop gehad vanwege zijn kapotte fiets. Hij was nog zo stom om op school bij de meester te klagen. Daardoor lekte uit dat er een Dapper & Durfclub bestond. Iedereen vond het hartstikke interessant, er werd veel over gepraat. Uit wat de meesters er over zeiden kon je opmaken, dat ze het eigenlijk wel een goede daad vonden.

De club heeft nog een keertje wraak genomen. Het slachtoffer was dit keer een volwassene, hun buurman Van Gaal, die schuin tegenover hen woont. Zijn hond Kennie, een mooie zwarte chow-chow, was eigenlijk het echte slachtoffer. Vanaf de dag dat mevrouw Van Gaal een maand geleden overleed, was het fout gegaan. De trotse hond met zijn prachtige donkerblauwe tong mocht opeens het huis niet meer in. Hij moest buiten slapen in een veel te klein hondenhok met een lek dak. Kennie vermagerde zienderogen, want hij kreeg meer slaag dan eten. Naar binnen mocht hij niet meer. Ook niet als het kwik ‘s nachts ver onder nul daalde. Dan hoorde je hem urenlang zachtjes kermen. Kennie kwijnde weg. Boy & Guy konden het niet meer aanzien.

De club bedacht een brutale wraakactie om er een eind aan te maken. Boy stopte ‘s nachts een dreigbrief bij de dierenbeul in de bus. Het moest afgelopen zijn. Geen slaag meer voor Kennie, voldoende te eten en binnen slapen of een beter hok buiten. Anders zou de Dapper & Durfclub wraak nemen. Dat zou hij wel merken aan zijn pas gekochte auto. Natuurlijk waren de woorden weer uit de krant geknipt en één voor één opgeplakt.

Er veranderde niets in de situatie. Boy en Guy hebben hem een week de tijd gegeven. Toen raakte hun geduld op. In een donkere, maanloze nacht prikten ze alle vier de banden van zijn zwarte Saab 900 lek. Op de motorkap krasten ze twee d’s, de eerste letters van de naam van hun club. Jeetje, wat maakten die banden een lawaai toen ze sissend leegliepen. Ze stonden stijf van de schrik, hun hart bonkte in hun keel. Gelukkig heeft niemand iets gehoord. Papa werd pas wakker toen ze al lang en breed weer in bed lagen.

De volgende dag was de hele buurt in rep en roer. Schande sprak men ervan. En wat betekenen in hemelsnaam die twee d’s? Toen meneer Van Gaal een beetje besmuikt de ontvangen dreigbrief liet zien, sloeg de stemming echter om. Vanaf dat moment werd met bewondering over de wraakactie gesproken. Als meneer Van Gaal tenminste niet in de buurt was. Opeens trok iedereen zich het lot van Kennie aan. Papa en mama spraken vol lof over die dappere club, al zeiden ze er wel bij dat het eigenlijk niet gepast was. De vier nieuwe banden kostten wel tweeduizend euro. De buurman schakelde de politie in. Vanuit een andere plaats heeft de club nog diezelfde dag een brief gestuurd naar de krant om uit te leggen waarom de auto van meneer Van Gaal het had moeten ontgelden. De Dapper & Durfclub had het opgenomen voor Kennie, dat moest duidelijk zijn. Toen de krant er over had geschreven werd hun actie een heldendaad. Iedereen sprak erover, de club werd het gesprek van de dag. In een keer wist het hele dorp van hun geheime club. Zelfs een krant in Amsterdam schreef erover. Maar naar wie er achter zaten kon alleen maar worden gegist.

Ook op school kreeg hun actie ook alle aandacht. Daar praatte men een tijdje even niet over de spoorloos verdwenen Sofie, anders het gesprek van de dag. Dat meisje uit groep zes was op een dag uit school niet thuisgekomen. Die verdwijning ontketende een golf van activiteiten. Er is alles aan gedaan om haar te vinden.

Het leger en de politie hebben met honderden vrijwilligers en speurhonden de hele omgeving uitgekamd. Straaljagers hebben met infrarood-zoekers geprobeerd een teken van Sofie te ontdekken, de brandweer heeft overal gedregd. Niets gevonden. De politie heeft zelfs een beloning uitgeloofd van 2.500 euro voor de tip die Sofie terugbrengt. Haar ouders en broertje zijn radeloos. Op school en in het dorp heerst een benepen, angstige stemming. Al tien dagen praat iedereen over bijna niets anders.

De vernieling van de auto van meneer Van Gaal en de berichten in de kranten hadden helaas geen resultaat. Rond Kennie veranderde er niets. Hij bleef gedwongen buiten slapen. Het weerbericht voorspelde een strenge vorstperiode. De maat was vol. Uit kranten knipten Boy en Guy een tweede dreigbrief bij elkaar.

Als het niet afgelopen was zou zijn mooie Saab dit keer in brand worden gestoken. Daarna zou zijn huis hetzelfde lot treffen. Nog hardere taal dus dit keer, want het moest afgelopen zijn. Ook de krant werd ingelicht.