Die verdomde meisjesliefde

Deel 1: Eenzaamheid

Colofon

ISBN 9789083389189

NUR 301

1e druk, 2022

© 2022 Izzy Israël

dieverdomdemeisjesliefde@gmail.com

Dit boek is een uitgave van Uitgeverij Gopher.

Koningsweg 72

5211 BN 's-Hertogenbosch

Telefoon 0341 74 61 00

Exemplaren zijn rechtstreeks te bestellen via internet: www.gopher.nl en bij iedere boekhandel.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand en/of openbaar gemaakt door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke manier dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de auteur en de uitgever.

No part of this book may be reproduced in any form, by print, photoprint, microfilm or any other means, without written permission from the publisher.

Alle in dit boek voorkomende namen, personen en gebeurtenissen zijn louter aan de fantasie van de schrijver ontsproten en hebben geen enkele betrekking op de waarheid.

Die verdomde meisjesliefde

Eenzaamheid

Izzy Israël

PROLOOG

Het ongelooflijke is bewaarheid, het onhaalbare bereikt: vandaag is Tony’s allerlaatste schooldag. Die morgen was er eerst een afscheid op zijn afdeling. De conrector hield een speech en overhandigde hem een grote bos bloemen. Van zijn sectie kreeg hij een flinke boekenbon plus een fijne kruik Korenwijn. Vervolgens, samen met eveneens vertrekkende collega’s, in de aula een afscheidswoord van de rector plus applaus van een volle zaal. Handen schudden, ‘het allerbeste’, hier en daar een klap op een schouder, soms drie zoenen en dat was het dan. Hij is met pensioen! Hij heeft het gehaald. Niet af door een zijdeur, maar eervol via de voordeur!

En nu is hij vrij! Vrij om zichzelf te zijn, te voelen wat hij wil voelen, zelfs uiting aan die gevoelens te geven, zonder dat hem dat zijn baan kan kosten.

Bij wijze van pensioenpresent koopt hij ’s middags een dure badjas in de Bijenkorf. Die zal hij nu vrijwel iedere ochtend gaan dragen, met name bij het lezen van de kranten. Ja, meervoud: naast natuurlijk de Volkskrant heeft hij zich, speciaal voor zijn pensioen, ook geabonneerd op Trouw. Daarna koopt hij lekkere kaasjes voor straks bij de Korenwijn en van pure vrolijkheid doneert hij maar liefst € 10,- aan de triest vriendelijke straatkrantverkoopster bij de ingang van de supermarkt. Omdat ze in haar ene hand een stapeltje krantjes heeft, moet ze eerst de joint in haar andere hand neerleggen, voor ze het biljet, met een buiging, kan aanpakken.

En dan, dan gebeurt het. Dit kan geen toeval zijn. Een Groet van Boven dus:

‘We denken aan je en sturen je, op deze voor jou zo bijzondere dag, een speciale Pensioengroet.’ Als hij weer terugloopt naar de straat waar hij woont, spot hij al vanuit de verte twee ‘van die meisjes’, leunend op en tegen een hoge plantenbak. Ze dragen korte hockeyrokjes, boven verrukkelijke meisjesbenen, hebben ook sticks bij zich. En juist wanneer Tony passeert, trekt de jongste van de twee - hij schat haar op elf jaar - halfzittend op de rand van de bloembak haar linkerbeen met gebogen knie helemaal omhoog en klemt haar been met gevouwen handen tegen haar nog platte borst. Juist als hij voorbijkomt!

Hoewel Tony zich heeft aangeleerd om in zo'n situatie expres een andere kant op te kijken kan hij nu onmogelijk níet kijken. Dus werpt hij met een strak gezicht een snelle blik opzij en ziet haar kruis, haar malse blote bovenbenen, plus, afgetekend in een crèmekleurig slipje, de plooien van haar vagina. Alsof ze hem op die manier begroet: Heil Tony! Gefeliciteerd met je pensioen; vanaf vandaag komt alles goed, vanaf vandaag mag je je gratis opgeilen aan jonge meisjes. Alsjeblieft, doe je maar eens lekker tegoed aan al mijn heerlijkheden, ik trakteer.

Thuisgekomen rukt hij zich, met zijn afgestroopte broeken rond de enkels en daarboven zijn witte oudemannenbillen net zichtbaar onder de rand van zijn overhemd, boven de toiletpot zo gloedvol af, dat hij even wankelt.

1

Na de gebruikelijke groepsfoto van schoolmedewerkers buiten op het plein, geschoten vanaf het dak, beginnen de lessen van het nieuwe schooljaar vandaag echt.

Het eerste en tweede uur krijgt Tony, docent levensbeschouwing, rustige klassen, maar het derde komt een brugklasgroep havo/vwo luidruchtig het lokaal binnen. Een opvallend knap meisje, met een weelderige bos oranjekleurig haar, heeft daarbij het hoogste woord. Tony staat op en zegt zacht maar scherp, terwijl hij op de tafel pal naast zijn bureau wijst: ‘Kom jij maar hier zitten.’ Omdat hij zacht spreekt, stoppen de leerlingen met praten, zodat ze hem kunnen verstaan.

Tony kijkt het meisje nadrukkelijk aan: ‘Ja, jij’, en wijst dan weer op de tafel naast zijn bureau, terwijl hij zijn opdracht herhaalt. De jongedame aarzelt, en gaat dan, aanzienlijk rustiger dan toen ze binnenkwam, op de aangewezen plek zitten. Terwijl Tony achter zijn bureau plaats neemt, zoeken ook de andere leerlingen een plekje. Hij observeert intussen scherp. Als iedereen zit, staat hij op, wijst op een leerling die achteraan is gaan zitten en op een leerling vooraan en zegt zacht: ‘Jullie ruilen van plaats.’

Op die manier laat hij bijna alle leerlingen die achteraan zijn gaan zitten ruilen met een leerling meer naar voren en pakt dan de leerlingenlijst van deze groep erbij plus een A4-blad met een lege plattegrond van het lokaal. ‘Als je je naam hoort noemen, laat je even blijken dat die naam bij jou hoort; graag op een normale manier.’ Door dat oplezen van de namen kan hij a. controleren of de lijst klopt, b. een plattegrond van alle voornamen maken en c., heel belangrijk, elke voor- plus achternaam duidelijk uitspreken, waarbij hij even precies informeert bij twijfel, welke uitspraak de juiste is.

‘Bij de eerstvolgende les heb ik deze plattegrond voor iedereen gekopieerd, zodat je precies weet waar je plaats is bij mijn lessen. Deze opstelling probeer ik drie weken uit. Daarna verander ik wat me niet bevalt en ook is het dan mogelijk voor jullie om een andere plaats aan te vragen. Uiteraard beslis ik of die aanvraag gehonoreerd kan worden, afhankelijk van je gedrag.’

Door ervaring wijs geworden weet hij dat hij met deze eerste aanpak orde heeft in zijn klas, zonder dat hij ook maar iets heeft hoeven verbieden of op een andere manier zijn gezag heeft hoeven doen gelden.

Hoe anders was dat vijf jaar geleden, in zijn begintijd. Toen stelde hij zich nog op als een soort gastheer, die blij was met de komst van leerlingen en het hen vooral naar de zin wilde maken. Nee, al gauw begreep hij dat het juist andersom moest zijn: het ging er niet om dat de leerlingen hem aardig vonden, maar dat leerlingen er maar eens voor moesten zorgen, dat hij hén aardig kon vinden. Ook had hij ontdekt, dat zacht praten veel meer effect heeft dan hard erover heen proberen te roepen; bovendien is dat gewoon aangenamer voor de sfeer in de klas.

Vervolgens staat Tony op, pakt een stapel toetsblaadjes, loopt langs de voorste tafels en legt op iedere tafel een klein stapeltje. ‘Graag even doorgeven naar achteren.’ De leerlingen doen dat en even later heeft iedereen een blaadje voor zich. ‘Gebruik een pen en dus geen potlood.’

Zo eenvoudig, die opdracht en toch zo belangrijk voor de orde. Want die is voor een groot deel gebaseerd op duidelijkheid. En een pen schrijft gewoon beter dan een potlood. ‘Blaadje straks inleveren, want je krijgt een cijfer voor je netheid; taalfouten tellen bij mijn vak niet mee. Vul nu je naam, klas, enzovoort, bovenaan in en schrijf dan als titel “Klassenregels bij meneer De Vries van levensbeschouwing”, “D” en “V” van mijn naam met hoofdletters graag, de “L” van dit vak ook.’

En zo dicteert hij een tiental regels, waar leerlingen zich tijdens zijn lessen aan dienen te houden. Daarna laat hij de blaadjes doorgeven van achteren naar voren en haalt zelf de stapeltjes bij de voorste tafels op. Dan wijst hij op een schema, dat hij van tevoren op het bord heeft getekend: twee kolommen, waarboven ‘voordelen’, respectievelijk ‘nadelen’ staat geschreven. De kolommen zijn weer verdeeld in tien ruime regels onder elkaar, die vooraan staan genummerd.

Tony wendt zich tot de klas.

‘Regel 1 is dat je plaats in het lokaal door mij bepaald wordt. Noem daar eens voor- en nadelen van. Wie weet, om te beginnen, een nadeel?’

‘Voor wie, voor de leerling of de leraar?’, vraagt de knappe krullenbol vooraan.

‘Heel goed’, zegt Tony, ‘slim meisje; luidruchtig, maar slim.’ Hij buigt zich over de plattegrond.

‘Hoe heet je ook al weer? Amber, zie ik.’ Hij kijkt haar even aan; ze kijkt vrijmoedig terug.

Twee jaar later is een deel van deze brugklasgroep gevorderd tot en met een derde vwo-klas, terwijl Tony dat schooljaar hun mentor is. Ook Amber zit in die klas.

Zij is, in zijn ogen, inmiddels uitgegroeid tot een ware schoonheid, die hem volledig zou kunnen betoveren, ware het niet dat hij professioneel genoeg is om zijn rol als docent voorrang te geven en dus niets van zijn adoratie te laten blijken. Tenminste, dat is zijn bedoeling…

Het gaat mis bij het lootjestrekken met Sinterklaas. Tony trekt Amber en wil graag geloven dat dit geen toeval is, dat dit misschien, via Boven, wijst op iets speciaals tussen Amber en hem, waardoor hij, in het begeleidend gedicht van een lekker luchtje nogal uitvoerig haar schoonheid bezingt. Amber, die al het vermoeden heeft dat cadeautje en gedicht afkomstig zijn van haar mentor, kijkt bevreemd op. Tony meent haar te zien denken dat dit te veel van het goede is, ook ongepast voor een mentor en dat zij dus zijn gevoelens voor haar in de gaten heeft. Hij voelt zich daar ongemakkelijk onder, neemt het zichzelf kwalijk haar met zijn gevoelens te hebben lastiggevallen.

Met Kerst organiseren Tony en de leerlingen een galaklassenavond in een schuur bij een van de leerlingen thuis. Onderdeel van de geluidsinstallatie is een laptop van een leerlinge, waarop een groot aantal muzieknummers staat gedownload. Wanneer er even een pauze is ingelast tijdens het dansen, klikt een jongen wat door op die laptop en stuit op een serie privéfoto’s van het meisje. Hij bekijkt er een paar, waarop de persoon in kwestie, inmiddels gewaarschuwd door anderen, haast hysterisch hem de laptop uit zijn handen komt rukken.

Hoewel de jongen, gewoon een aardige knul met niets kwaads in de zin, allang ‘sorry, sorry’ heeft gezegd, blijft het meisje dusdanig tegen hem tekeergaan, dat klasgenoten zich ermee bemoeien. Er ontstaat een opstootje met twee kampen en Tony grijpt in.

Eigenlijk vindt hij dat het meisje overdrijft, maar kiest toch, omdat zij het felst van leer trekt, haar kant en zegt tegen de jongen dat hij dit voortaan niet meer moet doen. Die knikt, maakt nogmaals zijn excuses, waarna Amber Tony kwaad aankijkt: ‘Mag het misschien iets pittiger?!’ Haar verzoek komt hard aan.

Later in het schooljaar zal zij een keer hardop in de klas verkondigen dat meneer De Vries ‘een doetje’ is.

Op een warme dag in mei loopt Amber, aan het eind van de schooldag, voor Tony uit bij het verlaten van het gebouw: rokje boven blote bruine benen, middenrif ook bloot, daarboven een zwart topje met spaghettibandjes, dat prachtig afsteekt tegen haar donkergetinte, - Indonesisch bloed -, huid.

Juist op dat moment breekt het voorspelde onweer los en begint het met dikke druppels te regenen. Amber kijkt verschrikt omhoog. Kennelijk heeft ze geen jas bij zich. Het ligt op de punt van Tony zijn tong om haar aan te bieden haar met zijn auto even, ze woont een wijk verderop, thuis te brengen. Hij weet dat zijn zwarte MG ZS 2.5 V6 180 populair is onder de leerlingen. Het begint harder te regenen, Amber gaat rennen, maar Tony houdt zijn kaken op elkaar.

De volgende dag is ze absent en een week later krijgt Tony het bericht, dat ze in het ziekenhuis is opgenomen met vermoedelijk de ziekte van Pfeiffer. Hij zoekt haar daar op. Ze ligt op een eenpersoonskamer en Tony treft haar aan, rechtop in bed zittend, met die prachtige bos oranje krullen rond haar hoofd en een tot ver boven haar knie ontbloot been boven de dekens. Vooral haar blote voet vlak voor hem op het dek vindt Tony opwindend: wat zou hij die graag in zijn schoot nemen en liefdevol koesteren. Hij zucht, neemt afscheid en gaat weg.

Jaren later ontvangt hij op zijn nieuwe adres – hij is intussen verhuisd, maar dat zal ze uitgezocht hebben – een kaart van Amber. Uit de tekst maakt hij op, dat ze zojuist geslaagd is voor haar eindexamen:

2 juli 2009,

Beste mr. De Vries,

Bedankt dat u me heeft laten groeien & bloeien op het *** College. Bedankt voor de goede zorgen tijdens mijn ‘zieke’ periode in de 3e klas. Bedankt, want mede dankzij u heb ik in 6 jaar mijn vwo-diploma weten te halen.

Ik verheug me enorm op de volgende stap. Volgend jaar ga ik op de Erasmus Universiteit een nieuwe opleiding volgen: International Bachelor Communication and Media.

En om Dali te quoten: ‘Een afscheid is de geboorte van een herinnering!’

Liefs, Amber.

2

Is hij eigenlijk wel suïcidaal?

Wanneer kun je iemand suïcidaal noemen? Voor of pas na een heuse poging? Ja, als iemand van een flatgebouw springt - een flatpiloot in kringen van begrafenisondernemers - dan is dat wel duidelijk. Maar hij, Tony, zit hier nog gewoon op een stoel, heeft nog niet eens een plan gemaakt, hooguit over de rand van het balkon op zijn dertiende verdieping gekeken en gehuiverd. Zal de dokter hem geloven? Hij weet zelf niet eens zeker of hij niet alleen maar een act zit op te voeren.

‘Meneer De Vries?’

Voor deze afspraak heeft Tony speciaal de (enige) mannelijke arts uit de, na zijn verhuizing, voor hem nieuwe huisartsenpraktijk gevraagd. Hij voelt zich met zijn probleem veiliger bij een man.

‘Wat kan ik voor u doen?’

‘Dokter, ik word volgend jaar vijfenzestig, en dus zit mijn pensioen eraan te komen.’

Tot zijn verrassing - dit is in ieder geval niet gespeeld - voelt hij ineens tranen achter zijn ogen.

‘Daar zie ik enorm tegenop. Ik ben bang dat er dan niets van me overblijft.’

En daar zijn ze dan, de waterlanders, hij kan ze niet tegenhouden. Met moeite voegt hij eraan toe, dat hij denkt suïcidaal te zijn.

‘Want ik ben…ik heb pedofiele of eigenlijk hebefiele verlangens.’

Nu klinkt er alleen zijn ingehouden gesnik in de spreekkamer; de dokter staat op en vult een bekertje met water bij een fonteintje. Hij zet het voor Tony neer.

‘Wat is uw beroep?’

‘Ik ben docent op een middelbare school.’

‘Welk vak?’

‘Levensbeschouwing is mijn hoofdvak, maar soms val ik ook in voor Nederlands.’

Tony herpakt zich, drinkt een paar slokken uit het bekertje en snuit zijn neus.

‘Ik was eerst onderwijzer en later schoolhoofd in het lager onderwijs. Pas na het behalen van de bevoegdheid levensbeschouwing, zo’n jaar of tien geleden, ben ik overgestapt naar het middelbaar onderwijs. Dat had ik veel eerder moeten doen, niet alleen wat betreft dat vak, maar vooral vanwege die pubers. Eerst dacht ik dat ik dat niet kon, qua orde, maar ik bleek die leeftijd juist heel boeiend te vinden, vooral ook op mijn vakgebied, en heb eigenlijk weinig problemen met de orde gehad. Ik ben in de loop van die tien jaar echt gegroeid als docent…’

Daarna zwijgt Tony, omdat hij het zwaar heeft met wat hij ziet als een biecht, zich eigenlijk dood zit te schamen.

‘En nu bent u bang voor uw pensionering?’

‘Ja, zoals ik al zei, dan blijft er niets van mij over, dan ben ik alleen nog maar iemand met een foute voorkeur’- de tranen komen weer terug - ‘met hebefiele verlangens, en dan kun je beter dood wezen…’

‘Jongens, meisjes?’

‘Meisjes. Liever noem ik mezelf een meisjesminnaar, behept met meisjesliefde. Laatst kwam ik ook de term hebefilie tegen; dan heb je een voorkeur voor oudere kinderen, zo van twaalf tot vijftien jaar. Dat klinkt minder erg dan pedofilie.’

‘Minder erg?’

‘Eh… iedere pedo- of hebefiel, maakt niet uit, wordt vandaag de dag automatisch door de samenleving veroordeeld; er wordt allang niet meer naar gekeken of je wel of niet echt iets gedaan hebt. Iemand met pedo- of hebefiele verlangens is altijd een monster, anders had hij die verlangens niet.’

Tony ratelt nu even door, in de haast om zichzelf vrij te pleiten.

‘Ik ben iemand die wel die gevoelens heeft, maar daar nog nooit iets mee heeft gedaan; nooit een leerling seksueel benaderd.’

Zijn stem sterft weer weg. Hij voelt zich afgepeigerd, ook al omdat hij, als hij zichzelf zo hoort, beseft dat hij kan praten als Brugman, maar dat het allemaal niet helpt: ‘pedo’ staat per definitie voor ‘fout’, en hij heeft net zelf gezegd dat hij pedo is.

‘Bent u getrouwd? Hebt u een relatie?’

‘Ik ben achttien jaar getrouwd geweest en nu bijna vijfentwintig jaar geleden gescheiden. Twee kinderen, dochters, die nu allebei zelf een gezin hebben. Daar heb ik overigens ook nooit aangezeten, of u het gelooft of niet. Daarna heb ik een paar maal serieus geprobeerd een verhouding aan te gaan met een vrouw, maar dat is evenzo vaak mislukt. Ik ben dus alleen.’

‘Hebt u die gevoelens altijd al gehad?’

‘Ja. Dat wil zeggen: vanaf een jaar of twee nadat ik onderwijzer was geworden. Er wilden leerlingen, meisjes van toen een jaar of tien, bij mij op schoot zitten en ik merkte dat ik dat heel fijn vond, dat ik er een…’ - het kost Tony moeite om het woord eruit te krijgen, omdat hij zich daarmee, voor zijn gevoel, definitief schuldig verklaart - ‘eh…erectie van kreeg.’

‘Ook nooit met de politie in aanraking geweest, hiervoor?’

‘Nee, ik zweer het. Trouwens, dat hoef ik niet te zweren, dat is zo na te gaan.’

Dan zwijgt hij weer, weet eigenlijk niet wat hij nog wil zeggen, hij heeft alles al gezegd, voelt zich leeg…

‘En waar komt u nu dan voor?’

Oh ja, dat is ook zo, Tony zou het bijna vergeten. Maar durft hij het wel te vragen? Hij aarzelt. Toen hij deze afspraak maakte, was hij vast van plan om de huisarts te vragen of die mee zou willen werken aan euthanasie. Tony is donateur van de Levenseindekliniek en heeft uitgezocht welke stappen je moet ondernemen om daar euthanasie aan te kunnen vragen. Zo’n stap is eerst een verzoek aan je eigen huisarts. Dat is dus nu, nu moet hij het vragen. Maar hij durft het niet, vindt het te overdreven, maakt van zichzelf dan te veel een slachtoffer, het is nog te vroeg voor die vraag. Hij geeft er een draai aan.

‘Eh, ik zou therapie willen hebben, psychotherapie. Ik ben veel vaker in mijn leven in therapie geweest hiervoor; ben in de jaren tachtig, toen ik was afgekeurd als schoolhoofd, in psychoanalyse geweest. Therapie heeft me altijd wel door moeilijke momenten heen gesleept, dus nu zou ik dat weer willen.’

Maar terwijl hij die vraag stelt, bedenkt hij, voelt hij, dat hij eigenlijk helemaal geen therapie meer wil, dat hij, zodra hij met pensioen gaat, eigenlijk alleen nog maar dood wil…

3

Voorzichtig pakt Tony de klink vast.

Waarom bonkt zijn hart zo? Waarom zo aarzelend met die klink? Wat doet hij hier eigenlijk op dit boerenerf?

Nog is de houten deur dicht, de klink niet geheven. Hij voelt de dreiging van een groot gevaar. Alsnog in zijn auto springen en vol gas wegstuiven?

Maar nee, een andere, sterkere impuls moedigt hem aan door te zetten: alsof er achter die deur de kans van zijn leven ligt te wachten. Dé kans om te ontsnappen aan de onmacht van zijn bestaan en zijn eeuwige depressie. Ja, om hem te verlossen van zijn grote verdriet: het Foute van zijn seksuele voorkeur.

Juist door die laatste gedachte tilt hij toch de klink op en duwt tegen het gammele houtwerk. Het kraakt, maar wijkt niet. Alsnog een kans om weg te wezen? Nee! Tony zet zijn schouder ertegen en spant zijn spieren. Knarsend ontstaat er een kier van zo’n tien centimeter, een verrukkelijke geur van vers hooi wolkt hem tegemoet. Daardoor aangemoedigd gooit hij nu zijn hele gewicht van honderd kilo ertegen aan en de deur knalt open.

Ineens staat hij in een halfdonkere ruimte met een nu veel sterkere hooigeur. Terwijl zijn ogen aan die duisternis wennen, raakt hij steeds meer verbijsterd! In een halve cirkel, rond een grijs betonnen vloer, gerekend vanaf zijn positie met een straal van vijf meter, ligt een dikke laag hooi opgetast. In dat hooi meisjes, boerendochters van zo’n twaalf jaar; blote armen vanuit sneeuwwitte, hier en daar al iets gevulde bloesjes; blote voeten en benen van onder wolken wit, rood en blauw, afgedekt met kleurige bloemenschorten. Ze lachen, kirren en wenken hem.

‘Kom, kom met ons stoeien in het hooi!’

De dood! Juist dat woord flitst nu door hem heen. Daar wenkt niets meer of minder dan de dood. Wegwezen? Het kan nog.

Maar zijn zich verheffende deel, klemlopend in zijn broek - zijn zo vervloekte ‘pedopik’ - wijst richting meisjes en hij merkt dat hij bezwijkt, dat zijn lust groter is dan zijn wil en dat dit juist het gevaar is dat hij voorvoelde.

De deernen zijn gaan staan, joelen, gooien de rokken omhoog, waardoor hun meisjesdijen onthuld worden en bij sommigen zelfs een strak slipje; een paar meisjes knopen ook hun bloesje open en ontbloten, geen behaatje, hun prille borstvorming. Dan beginnen ze te roepen en in hun handen te klappen, eerst door elkaar maar al gauw in een gezamenlijk ritme:

‘Springen, springen, springen!’

Springen? Hoezo? Maar natuurlijk! Hoe hij aan het antwoord komt weet hij niet, maar om bij die meisjes in het hooi te kunnen duiken, zal hij moeten springen over… de betonnen vloer voor hem. Eroverheen springen is noodzakelijk, want het is levensgevaarlijk die te betreden, zoals die vloer in de grot op weg naar de Beker des Levens, in de film Indiana Jones and the last Crusade. Stap je mis, dan zak je er doorheen in een peilloze diepte. Alleen is hier geen sprake van een letterspoor, van speciale stepstones, hier moet hij die vloer helemaal niet betreden, alleen maar eroverheen springen, een afstand van wel vijf meter. Onmogelijk vanuit stand en al helemaal voor iemand van zijn leeftijd en gewicht.

Maar dan, allemachtig, een paar meisjes laten hun rokken zakken, stappen eruit; witte slipjes met daaronder romig blote benen. En dan worden zelfs die slipjes naar beneden geschoven, smalle meisjesheupen onthullend, met centraal hun vagina’s, merendeels nog zonder schaamhaar. Als ze dan ook nog de bloesjes uittrekken, zijn ze naakt.

Twaalf heeft Tony er intussen geteld, twaalf naakte meisjes van twaalf, zo geil als boter. Onwillekeurig vraagt hij zich af hoeveel maagden er ook al weer beloofd worden aan zo’n zelfmoordmoslim. Was het niet tweeënzeventig? Maar Tony is geen moslim, verre van dat, van elk geloof, en twaalf vindt hij ook meer dan genoeg!

‘Springen, springen, springen!’

Gek van verlangen rukt hij zich eveneens de kleren van het lijf - zijn erectie schiet kloppend in het zicht; gejoel van de meisjes - en besluit hij de sprong te wagen; de afstand is veel te groot, maar kan hem het schelen, hij ziet wel waar hij terecht komt.

Hij zet af, zweeft even door de lucht, en dan: angst ontploft in hem als de bom van zo’n zelfmoordterrorist. Wild maaien van armen en benen, terwijl hij halverwege neersmakt op de keiharde betonnen vloer. Hij probeert zijn val te breken met zijn handen, voelt zijn rechterpols kraken, au!, stuitert op zijn rechterheup, tolt om en ligt dan stil. Hij bloedt uit schaafwonden en ziet dat hij nog ver van de meisjes is verwijderd. Zijn erectie is als een lek gestoken ballon ineengeschrompeld.

Maar nog voor hij kan vaststellen hoe groot de schade is, voelt hij die pijnlijk harde betonnen vloer onder zich zacht worden, gaan deinen. Ook de kleur verandert: het lijkt wel, krankzinnig, vlezig te worden. Dan ontstaat er ineens een grote spleet pal onder hem en hij voelt zich erin wegzakken als in drijfzand. Het dringt plotseling tot hem door dat hij terecht is gekomen in iets dat lijkt op een reusachtige vagina. In paniek klauwt hij met zijn handen om zich heen op zoek naar houvast. Au!, zijn pols; bloed maakt alles dat hij aanraakt glibberig: hij verliest zijn grip.

De meisjes? Heupwiegend, grijnzend, komen ze op hem af. Wat gebeurt er nu weer? Terwijl ze op hem toelopen, groeien ze bliksemsnel uit tot volwassen, jonge vrouwen. Ook hun naaktheid wordt razendsnel bedekt door strakke, zwarte jurkjes, mantelpakjes, andere kekke kleding, netkousen en zelfs naaldhakken, stiletto’s! Komen ze hem redden? Dat lijkt onwaarschijnlijk. Tony vreest dat het afgelopen met hem is, dat hij op zijn foute verlangens hier en nu meedogenloos wordt afgerekend.

De vrouwen, de feeksen intussen, trappen met hun stilettohakken op zijn handen, armen, zijn naakte schouders, op zijn hoofd. ‘Vieze, vuile, pedo, je krijgt je verdiende loon, monster! Naar de plek waar jouw soort thuishoort: de hel!’ Hij zakt weg, kan al bijna geen adem meer halen, maait nog een laatste keer wild met zijn linkerarm…en schrikt wakker.

Hij ligt voorover op zijn knieën in bed en hapt naar adem, probeert gierend wat lucht binnen te krijgen. Hij heeft het weer: in zijn slaap is er wat speeksel zijn luchtpijp ingelopen, met als gevolg het allergisch opzwellen van slijmvliezen die de luchtpijp vervolgens afsluiten. Automatisch heeft hij zich op handen en knieën gedraaid met het hoofd naar beneden om het speeksel terug te laten lopen zijn mondholte in. Hij heeft het vaker gehad, weet, dat hij juist moet ontspannen en genoegen moet zien te nemen met minieme teugjes lucht.

Ook nu heeft deze aanpak succes en na een paar minuten kan hij weer enigszins rustig ademhalen. Hij tast naar zijn bril op zijn nachtkastje maar kan die niet vinden. In het binnenvallende licht van de galerij langs zijn flat ziet hij dat het nachtkastje leeg is; hij moet alles eraf gemaaid hebben: glas water, lampje, wekkerradio en dus ook zijn bril.

Terwijl hij, nog na hoestend, voorzichtig, - die bril -, uit bed stapt, dreunt de droom, op weg naar de lichtschakelaar, nog na: wat een vreselijke nachtmerrie! En dat in de eerste de beste nacht in zijn eigen bed na zijn Kretavakantie. Vanwege Thea?

4

Lieve Thea, wil je met mij trouwen?

Tony schreef deze tekst in zijn beste schoolmeesterhandschrift op de binnenkant van een dubbele felicitatiekaart. Zonnebloemen op de voorkant. Gelukkig waren er veel kaarten met zonnebloemen, zowel dubbele als enkele. Van de laatste heeft hij een heel stapeltje aangeschaft, allemaal verschillende. Tony wil Thea, na vandaag, na het officiële aanzoek, een tijdlang, net zoals Simon Carmiggelt dat deed naar zijn late, buitenechtelijke, liefde Renate Rubenstein, iedere dag een kaart sturen.

Voor Tony is deze liefde niet buitenechtelijk, verre van dat. Sinds zijn scheiding, veertien jaar eerder, heeft hij nauwelijks contacten met vrouwen gehad en hij vindt het dan ook heel bijzonder dat Thea in zijn leven is gekomen.

Het valt hem niet mee warme gevoelens voor haar te hebben en het komt ook veel meer van haar kant, maar hij moet niet zeuren en deze buitenkans met beide handen aangrijpen. Zo heeft hij zichzelf nadrukkelijk opgedragen dat die gevoelens dan vanzelf wel komen. En om er geen misverstand over te laten bestaan, doet hij haar nu een officieel aanzoek. Een grote bos zonnebloemen moet een en ander kracht bijzetten.

Na zijn auto te hebben geparkeerd loopt hij met die bos, de stelen naar voren als een geweer in de aanslag, richting het trappenhuis van haar flat en belt aan.

Thea. Psychologe bij het RIAGG, zoals in 1999 de GGZ nog heette. Energiek en voortvarend! Vond hem een aantrekkelijke partij en besloot dat zij en hij heel goed een stel konden vormen. (‘Ik vóel gewoon dat wij bij elkaar passen.’) Zij was er ook aan toe geweest, aan een normale man-vrouw relatie, na vijfentwintig jaar met een rooms-katholieke priester te hebben gehokt, die ook nog eens vijfentwintig jaar ouder was geweest. Onlangs was hij in haar armen gestorven…

Tony voelde zich gevleid. Was ook wel blij met de mogelijkheid zijn solostatus na veertien jaar te kunnen beëindigen. Wel onhandig, dat hij dus eigenlijk niet veel voelde bij Thea, laat staan verliefdheid, maar dat kon ook gewoon onwennigheid zijn.

Want eigenlijk had hij altijd nog een stille hoop, dat zijn ‘foute’ meisjesliefde samenhing met een soort fobie voor vrouwen: vrouwenvrees zoals hij het zelf noemde. Dat zou veroorzaakt kunnen zijn - en was dan dus niet aangeboren - door zijn klassiek kille moeder, die hem onder andere nooit knuffelde. Die vrouwenvrees zou hij kunnen overwinnen door zich er niks van aan te trekken en gewoon een relatie met een vrouw te beginnen. Tegelijkertijd zou dan, als bijvangst, die verdomde meisjesliefde automatisch verdwijnen als sneeuw voor de zon! Vandaar dit aanzoek.

Ze doet open en is niet verrast, omdat ze toch al hadden afgesproken. Wel kijkt ze op van de nogal grote bos bloemen plus bijbehorende vaas. Ze pakt de bloemen aan; hij zet de vaas op de grond.

‘Eh…?’

Zonder er verder iets bij te zeggen pakt hij de bos bloemen weer van haar af en geeft haar de kaart. Ze maakt hem open met een glimlach, leest de tekst en kijkt dan nog blijer.

‘Het is bij jou ook hollen of stilstaan! Ben je wel zeker van je zaak?’

‘Thea’, antwoordt Tony, terwijl het hart hem in de keel bonkt, ‘geloof me, het komt door Egypte, door een openbaring daar, een Nijlgedachte, zoals ik het noem; ik vertel je daar nog over. Daardoor weet ik zeker dat ik met je wil en vooral ook durf te trouwen!’ Hij roept het bijna, als om een andere stem in zijn binnenste te overschreeuwen.

‘Want dan kun je niet meer op de vlucht slaan?’

‘Eh ja, zoiets’.

Even is hij uit zijn evenwicht. Slaat ze daar niet de spijker op zijn kop? Is dat niet veel meer de reden van zijn aanzoek dan die zogenaamde Egyptische openbaring, die Nijlgedachte? Maar wat maakt dat uit voor het resultaat? Hij herpakt zich, kijkt haar verwachtingsvol aan.

Er valt een stilte tussen hen. Thea leest de kaart opnieuw, draait hem om, ziet de zonnebloemen voorop en de zonnebloemen onder zijn arm. Dan glimlacht ze opnieuw.

‘Goed Tony, als je dat wilt, dan wil ik dat ook. Het antwoord is ‘ja’.’

Vervolgens stapt ze resoluut naar voren, slaat haar armen om zijn hals en beweegt haar gezicht richting het zijne. Onhandig, met de bos grote bloemen nog in zijn hand, beantwoordt hij die omhelzing, maar ontwijkt haar mond in een reflex. Aan tongzoenen, zoals zij graag wil en meer dan dat, is hij nog niet toe, ook niet op dit bijzondere moment. Ze accepteert zijn geremdheid, respecteert zijn vermeende traumatische vrouwenproblematiek.

Even overleggen ze of ze uit eten zullen gaan, om de verloving te vieren, maar ze was al begonnen met koken - pasta met zalm - en dat vieren kan ook heel goed, zo niet beter, kleinschalig en vooral puur privé.

Ze installeert hem op haar achterbalkon, dat op het westen is gelegen en nog aardig wat zon vangt op dit julimoment, inclusief de Volkskrant en een speciaal voor hem ingekocht biertje, een Duvel. Dan gaat ze neuriënd verder met koken.

Tony schenkt het bier bruisend in het bijbehorende dikbuikige glas, neemt een slok, veegt zijn mond af, zucht eens diep en kijkt om zich heen. Dit gaat dan waarschijnlijk zijn uitzicht worden: het park aan de achterzijde van haar, je mag wel zeggen riante flatwoning, met niet alleen balkons aan zowel voor- als achterzijde, maar ook nog eens voldoende ruimte in de zitkamer voor een heuse vleugel. Want dat is ook een voordeel van Thea, dat ze heel goed piano kan spelen, Bach, de Goldbergvariaties.

Maar nu weerklinkt alleen haar geneurie, vermengd met kookgeluiden en het kwinkeleren van vogels plus bladergeritsel vanuit het park, aangevuld door etensluchtjes en parkgeuren; een briesje verkoelt de nog warme avondzon.

Tony rekt zich uit, ontspant, neemt een flinke teug Duvelbier en zucht opnieuw. Vandaag heeft hij dan dus zijn leven een definitieve wending gegeven. Hij zal niet meer alleen zijn, zich niet meer opgejaagd hoeven voelen en hier op deze prachtflat een nieuw ‘hol voor zijn voet’ gevonden hebben. Hij is veilig nu, zeg maar gerust ‘gered’.

Gered?

5

Thea dus.

Het was begonnen op Kreta, de eerste groepsvakantie na zijn scheiding en daar was Tony meteen al tegen Thea opgelopen. Of liever gezegd zij tegen hem, want ineens zag hij zich met haar alleen op een terras zitten, terwijl hij verbaasd om zich heen keek waar de rest van de groep gebleven was. En van dat onverwachte tête-à-tête herinnert hij zich voornamelijk de Griekse yoghurt met walnoten en honing: verrukkelijk.

Dat gebeurde op de vierde dag, precies op het moment dat Tony zijn weerzin tegen, of liever gezegd zijn angst voor een groep, autistisch als hij in zo’n situatie meent te zijn, had overwonnen.

Niet in de laatste plaats dankzij een excursie naar het voormalige leprozeneiland Spinalonga. Hij had daar rondgedwaald, door de verlaten, overwoekerde steegjes, nu slechts bevolkt door zwerfkatten. Een complete gemeenschap was daar gehuisvest geweest, inclusief bakker, slager, café, dorpsplein, enzovoort. Tot in de vijftiger jaren werd het eiland bewoond door melaatsen, voorgoed uit de samenleving verbannen.

Melaatsen, ja, maar vooral ménsen hadden gelopen, daar waar hij nu zijn voeten zette. En die mensen waren vervuld geweest van ‘schuld en schaamte‘. Want dat ze schuldig waren aan hun ongeluk, dat stond buiten kijf, anders had God hen met die, ook nog, bijbelse ‘ziekte aller ziekten’, niet zo zwaar gestraft. Een ziekte die voor iedereen zichtbaar was.

Hun verbanning ervoeren ze niet als een klinische maatregel om besmetting tegen te gaan, maar als een uitgestoten, uitgekotst, worden door hun medemensen, door de complete samenleving. En het ergste was nog wel, dat zijzelf, indien zij gezond waren geweest, daaraan zouden hebben meegewerkt; dat ze, als het ware, zichzelf zouden hebben uitgestoten.

Toen Tony zich dat allemaal realiseerde, eigenlijk meer doorvoelde, kreeg hij, ondanks het verrukkelijke Griekse klimaat in mei, koude rillingen. Het duurde even voor hij begreep waardoor: niet zozeer uit medeleven met die stakkerds van toen, want ach, het was al weer bijna vijftig jaar geleden. Ook niet door een soort etherische straling van de vroegere bewoners, die mogelijk op het eiland was blijven hangen. Tony had interesse in bovennatuurlijke zaken maar hij had zelf niets van een zesde zintuig of iets dergelijks. Nee, hij herkénde rechtstreeks die schuld en schaamte, dat uitgestoten, uitgekotst worden.

Maar op de een of andere merkwaardige manier luchtte dat herkennen hem vervolgens ook op. Misschien omdat gedeelde smart gehalveerd wordt, maar misschien ook omdat dit eiland aantoonde dat er toch ooit een einde kwam aan zulke (zelf-)verbanning, aan die schaamte en schuld.

Hoe dan ook, toen de boot terugvoer naar Kreta en in de Baai van Elounda een uur voor anker ging om zwemmers de gelegenheid te geven een duik te nemen, was Tony op de voorplecht, op de reling, gaan zitten. En daar in die baai, met die bergen rondom, in combinatie met het verrukkelijke weer, had hij tot zijn verrassing geconstateerd dat hij zich gelukkig voelde. Hij had dat zelfs hardop voor zichzelf uitgesproken:

‘Ik voel me gelukkig, even, hier en nu.’

Die avond had hij aansluiting gezocht en gevonden bij het groepje ‘leuke mensen’ van het reisgezelschap; mensen die onderling pret maakten, zichtbaar voor iedereen. En daar zat ook Thea bij. Ontspannen als hij was bleek Tony gemakkelijk contact te kunnen maken met dat groepje, opende hij als het ware zichzelf.

De volgende dag maakten ze een excursie en na afloop daarvan was de groep een dorpje in gedwaald, op zoek naar een terrasje. En toen dus was het Thea gelukt hem los te weken van de anderen…

Ze bleken veel gemeenschappelijke interesses te hebben: politiek, de Volkskrant, tv-programma’s als Nova, literatuur, filmhuisfilms, klassieke muziek, enzovoort.

Op de terugweg naar huis lukte het hem om met iemand anders van de groep van plaats te ruilen, zodat hij in het vliegtuig naast Thea kwam te zitten. Toen ze elkaars paspoort bekeken, wees ze hem er uit zichzelf en wat nerveus op dat ze vier jaar ouder was dan hij. Tony deed net of hij dat geen punt vond, maar schrok er intussen wel van. Een ‘oudere vrouw’ als partner, daar had hij negatieve ervaringen mee: zijn ex, Bep, was destijds twee jaar ouder dan hij en Thea was daar nu nog eens het dubbele van. Zijns ondanks flitste door hem heen een regel uit een liedje van Toon Hermans: Hij dacht: nou ja, een vlekje…

Al de zondag volgend op hun terugkeer zocht Tony Thea op in haar flat. Die bleek nogal royaal te zijn, gelegen in een chique buurt van Den Haag (‘Ik ben een rêêk wêêf’). De omhelzing was intens, maar toen ze, voor het eerst, ook nog wilde tongzoenen, weerde hij af.

‘Let niet op de rommel’, brede armzwaai, ‘ik ben slecht in opruimen.’ My god, dacht Tony, wat een zooi, terwijl hij reageerde met een ‘maakt-niet-uit-glimlach’. Jezus! Overal stapels boeken, tijdschriften, weekbladen, zowel op de stoelen en bank als rechtstreeks op de grond. De rest van de bank werd volledig in beslag genomen door wasgoed; kennelijk de vakantiewas, al wel schoon, maar nog niet gestreken, opgevouwen.

Naast en op een heuse vleugel stapels muziekboeken, schots en scheef opgetast, zodat een stapel ieder moment kon omvallen. Afgestorven planten in de vensterbank. Ze volgde zijn blik.

‘Nee, planten zijn niet aan mij besteed.’

Met beide armen graaide ze het wasgoed van de bank en verdween ermee in een zijkamer. Net of het vlekje groter wordt…

‘Ik heb speciaal Duvelbier gehaald, dat is toch je merk?’ kwam ze opgewekt terug en liep meteen door naar de keuken.

‘Ja graag’, riep hij haar achterna.

Gelukkig ‘mocht’ hij weer drinken en een stevig biertje kon hij, te midden van dit ongeorganiseerde huishouden, goed gebruiken. Ze kwam weer terug met op een blad twee beslagen flesjes Duvel, en twee omgespoelde speciale, dikbuikige Duvelglazen. Allemaal pluspunten, registreerde Tony; een vrouw die bier drinkt, zelfs pittig bier, de juiste glazen erbij en ook nog omgespoeld.

‘Nog een geluk, dat ik van opruimen houd’, zei hij lacherig, een flesje plus glas van haar aanpakkend. Over twee minuten zou hij de toekomst weer ‘ernstig, doch zonder vertrouwen tegemoetzien’ (Wim Kan ooit).

Ze proostten: ‘Op de liefde!’

Inderdaad verwijdde de zozeer ontbeerde alcohol zijn aderen dusdanig dat de zuurstoftoevoer via zijn bloed naar zijn hersenen iets kreeg van een zondvloed, met een vrolijkheid ten gevolg die haast overweldigend was. Hier zat hij zich te bezatten op de bank van niet alleen een ‘rêêk wêêf’, maar ook leek ineens het einde van zijn jarenlange solitaire bestaan plotseling in zicht, was er licht aan het einde van zijn tunnel, ja, werd het misschien mogelijk om zijn verdomde meisjesliefde in een donderende klap te overwinnen. Alles dankzij deze fantastische vrouw, deze Thea waar hij geen enkele moeite voor hoefde te doen, die hem als het ware op Kreta, oh gezegende onder de eilanden, in de schoot was geworpen, of eigenlijk op zijn schoot was gesprongen!

Een tweede Duvel de man werd aangerukt en het scheelde weinig of Tony zette een lied in. Al die schots en scheef opgestapelde boeken in haar kast, waarbij er niet een op zijn plaats leek te staan? Peanuts, als je bedacht wat werkelijk belangrijk was in het leven. En als het hem niet aanstond, nou, dan ging hij toch zelf al die boeken keurig ordenen? Nog een leuk werkje ook.

Schaterend bracht hij dat lied van Toon Hermans in herinnering: Vader gaat op stap. Nu zong hij inderdaad, ging er zelfs bij staan, hief zijn glas. Thea ging ook staan, viel hem bij. Zo moest je onrust in jezelf te lijf gaan: grijp het bij de kladden, zet het voor je neer en lach het uit in het gezicht! De glazen waren al weer leeg: tijd voor een derde Duvel: 3D, diepte, perspectief!

Vervolgens pakten ze, met de glazen in de ene hand, elkaar vast met de andere, draaiden rond in een danspose, verloren het evenwicht en belandden, hij onder, languit op de bank, het bier klotste bijna uit de glazen.

Toen zette ze haar glas op tafel en pakte met twee handen zijn gezicht vast.

‘Blijf vannacht hier slapen.’

Meteen daarna drukte ze haar mond op de zijne. Hij voelde haar tong zijn mond in glibberen en kokhalsde bijna.

‘Nee, nee!’ Wild duwde Tony haar van zich af, dusdanig dat ze zittend op de grond terechtkwam. Zelf schrok hij ook van zijn felle reactie en probeerde die onmiddellijk te verzachten.

‘Nog niet, ik eh…ben niet zo snel in die dingen.’

Ze keek hem vanaf de grond bevreemd aan.

‘Nee, sorry Thea, ik heb een beetje een vrouwenfobie, door de schuld van mijn moeder, denk ik; ik noem het ‘vrouwenvrees’, haha.’

Maar het was lachen als van de bekende boer; de uitgelatenheid had hem op slag verlaten. Hij voelde zich nu alleen nog maar draaierig, misselijk ook, en de opkomende hoofdpijn zou zich niet gemakkelijk laten bestrijden. Tony zeeg neer op de bank.

Even bleef het stil tussen hen. Toen kwam Thea overeind, pakte haar glas, nam een ferme slok.

‘Oké, misschien moeten we het niet overhaasten, het komt wel. Even praktisch nu: het lijkt me geen goed idee om nu met je auto op pad te gaan, dus kunnen we niet ergens gaan eten.’

‘Nee, klopt’, beaamde hij, ‘en als je het niet erg vindt, ga ik even een frisse neus halen. Op Kreta heb ik, zoals je weet, geen alcohol gedronken, en die Duveltjes zijn me nu even naar het hoofd gestegen. Is het een idee om intussen gewoon pizza’s te bestellen?’

Tony was het park achter haar flat ingelopen en probeerde het rondrennen van zijn gedachten tot bedaren te brengen. Ze wou al dat hij bleef slapen en dat terwijl hij eigenlijk nog niet had besloten verkering met haar te willen hebben. Zeker, ze was een leuke vrouw, een prima partij, waarbij hij zijn handen mocht dichtknijpen. Maar hoe moest het met zijn meisjesliefde, zijn ‘foute’ voorkeur? Moest hij dat verzwijgen tegenover haar, ook al omdat hij nu echt wilde gaan kiezen voor een volwassen relatie? Kon dat wel, per besluit? Werkte dat wel?

Onwillekeurig rilde hij. Vervelend, die mist nu in zijn hoofd. En wat als ze er ooit toch achter kwam? Het had zo’n grote rol gespeeld in zijn leven tot nu toe, dat je er vergif op kon innemen dat het een keer uitkwam. Hoe zou ze dan reageren? Zou ze zich bedonderd voelen? Die kans leek hem nogal groot…

En toen begreep Tony dat hij allang had geweten wat hem te doen stond; open kaart spelen. Niet zo zeer vanwege bepaalde gevolgen, maar omdat ‘open kaart’ zijn stiel was en wat daar dan van kwam dat zag hij daarna wel weer; een kwestie van opportunisme versus principes, dat was duidelijk. Een diepe zucht ontsnapte hem nu hij wist wat hem te doen stond. Maar hoe, waar, wanneer?

Hij liet zich op een bankje neerploffen, want nu hij een keuze gemaakt had, wankelde hij onder het gewicht ervan. Het haar vertellen, heremetijd! Niet zozeer vanwege het risico dat ze dan niet verder met hem wilde, als wel dat hij een meisjesminnaar was, een fouterik dus, zo’n vieze vuile pedo!

Ja, hij voelde de bijbehorende schuld, de angst eigenlijk, maar bovenal de verterende schaamte in zich opkomen, het slap worden in de knieën, nog tijdens het vertellen, het in de grond willen zakken. Meteen vanavond maar?

Nee nee, dit moest hij voorbereiden; hij moest zich bewapenen, opschrijven wat hij precies wilde bereiken en hoe. In gedachten moest hij zo’n martelgang een aantal keren gaan, voor hij eraan durfde beginnen. Wel straks een duidelijke afspraak maken over waar en wanneer en dat hij iets belangrijks te vertellen had, iets dat bepalend zou zijn voor wel of niet verdergaan met de relatie.

Oké. Toen Tony ook dit besluit genomen had, voelde hij zich ineens een stuk beter. Energiek stond hij op.

Maar ’s avonds, terug in zijn eigen flat, opnieuw moe en met die stekende hoofdpijn, twijfelde hij toch weer. Het haar vertellen? Was dat wijs? Maakte hij het dan niet groter dan het was? Hij wilde er toch vanaf, zijn hele leven eigenlijk al, van die foute voorkeur? Was het dan niet het beste, het meest effectief, als hij die verlangens gewoon negeerde, ze uit zijn leven bande: hij had nu een vrouw voor in bed en daar moest hij zich maar eens volledig op gaan richten?

Had zijn zwager, de man van zijn enige zus en zelf werkzaam in het onderwijs, aan wie hij ooit schoorvoetend zijn afwijking had opgebiecht, hem niet voorgehouden dat elke leraar weleens wat seksueels voelde voor een leerling? Dat het dus niks bijzonders was en dat hij, Tony, onbewust het uitvergrootte vanwege de aandacht die dat opleverde? Met zijn jeugd, waarin hij juist veel te weinig aandacht van zijn ouders had gekregen, lag dat nogal voor de hand. Alleen maar een valkuil dus en niet meer dan dat?

Maar had Tony zich niet juist kwaad gemaakt op die ‘kutzwager’, die altijd alles beter wist en die, in plaats van vragen te stellen, breedvoerig uiteen ging zetten wat hij ervan vond en dat die mening ook de enig juiste was? Daar moest hij toch niet zijn zelfbeeld door laten bepalen? Bovendien had zijn psychiater, prof. dr. Abraham, hem aangeraden alle pogingen om zijn meisjesliefde te willen verklaren, dus eigenlijk te willen witwassen, te staken als zijnde vruchteloos. Hij bereikte er meer mee door zijn voorkeur als een gegeven (‘het zit dieper’) te aanvaarden, zoals de professor zelf zijn joodse afkomst aanvaardde, om vervolgens, dus los daarvan, te bekijken hoe hij daarmee om zou gaan.

Nachten lag Tony er wakker van en verviel al snel in zijn oude patroon om dat niet kunnen slapen te bestrijden met een combinatie van Temazepam + jonge jenever. Na twee of drie borrels waren zijn angsten weggesmolten en kon hij een paar uur slapen. Als hij dan wakker werd zo rond vier uur, nam hij gewoon een volgende ronde. Natuurlijk was dit alleen mogelijk dankzij het feit dat hij sinds die ontslagaffaire op wachtgeld stond en dus niet hoefde te werken…

En toen, op een avond, dacht hij ineens - waarom niet eerder? - aan dat boekje, Ik en mijn broer, waarin een meisje van zestien verliefd wordt op haar oudere broer. Ze heeft een schildertalent en vraagt haar broer of hij voor haar wil poseren…naakt!

Tony ging het opzoeken in zijn boekenkast. Hoe heette de schrijver, een ‘zij’, ook al weer? Iets met ‘dow’ in de naam. Tony tuurde de ruggen van zijn boeken langs en toen schoot de naam hem ineens te binnen: Bredow, Von Bredow, Katarina. Ja, daar had hij het. Het ging erover dat het meisje stapelverliefd, ja geil, werd op haar broer en die gevoelens in zichzelf veroordeelde.

Tony had daar veel in herkend. Kijk, daar zat een ezelsoor. Ja hoor, dat was precies het gedeelte dat hij zocht:

(pag. 21; na lang aarzelen heeft het meisje Amanda, 16 jaar, amateurschilderes, aan haar oudere broer Ludwig, gevraagd of hij voor haar wil poseren; dat wilde hij wel… Dan schrijft ze in haar dagboek):

9-8-‘83

Het is al bijna vier uur en ik kan de slaap niet vatten. Kun jij me antwoord geven op één vraag? Mag je lichaam helemaal warm en week worden als je naar je eigen broer kijkt? Mág dat niet, ook niet als hij de knapste en aantrekkelijkste man in het hele universum is?

Ik kan het niet helpen!

En ik schaam me dood. Stel dat hij het wist! Ik ben niet goed bij mijn hoofd.

En het is nog heel belachelijk ook. Ik heb immers al vaker naakte mannen gezien. Denk maar eens aan al die modellen op de tekencursus! Ze deden me niet meer dan al die lelijke bloemenvazen en fruitmanden die we op school op tekenles moesten tekenen! Ze stonden er alleen maar te staan, waren lijnen, vormen, licht en schaduwen.

Geen vlees en bloed.

Geen lach, geen geest, geen leven. Niet als Ludvig.

Dat is ziekelijk, hè? Vallen op je eigen broer? Pervers. Ik moet me in de hand houden! Ik heb hem al verdomme honderd keer naakt gezien! Maar niet op deze manier. Uitgestald, zogezeid. Hij ziet er zo… móói uit. Zo warm.

Het eerste schilderij kwam vanavond af. Het staat ginds in de hoek te drogen. Ik had gedacht dat ik er nog een zou kunnen maken. Maar ik weet het niet.

Misschien kan ik er maar beter mee ophouden.

Ik weet immers niet meer waarom ik door wil gaan met schilderen! Als het alleen is om hem te zien. Dan is dat verkeerd. Dat moet verkeerd zijn! Ziekelijk. Pervers.

Verbijsterend vond Tony het destijds al bij de eerste keer dat hij het las en nu weer hoezeer dat alles van toepassing was op zijn hebefiele voorkeur. Het had niet nauwkeuriger omschreven kunnen worden. En omdat hij meer waarde hechtte aan de woorden van een ander, vooral als het gedrukt stond, was hij blij met deze tekst. Dit moest hij Thea laten lezen! Ja, zo zou hij het aanpakken: haar inderdaad vertellen, hoe moeilijk dat ook was, van zijn voorliefde, en haar dan vragen eerst dit boek te lezen voordat ze de consequenties daarvan voor hun relatie zouden bespreken.

Want, nogmaals, daarin stond perfect beschreven hoe hij dacht over zijn eigen passie, zijn er niks aan kunnen doen, zijn schuld en schaamte daarover, maar vooral dat hij er, net als Amanda, helemaal geen kwaad mee in de zin had.

Natuurlijk zou hij Thea erbij vertellen dat hij, in tegenstelling tot Amanda, nog nooit had toegegeven aan zijn verlangens.

Ja, Tony voelde bij zichzelf tevredenheid indalen, als een stille sneeuwbui die alle ongerechtigheden bedekt: zo zou hij het doen, dit was de goede aanpak. En als ze daarna nog steeds verder met hem wilde, nou, dan was hij toch de koning te rijk? Dan had hij een vrouw aan de haak weten te slaan, die zijn geaardheid accepteerde. Mooier kon toch niet?

Terwijl Tony zich die situatie inbeeldde voelde hij zich helemaal blij worden vanbinnen: de Grote Oplossing voor zijn problematiek lag binnen handbereik, het Einde van zijn Eenzaamheid was in zicht. Dit moest gevierd worden! Hij haalde de fles jenever uit het vriesvak van zijn koelkast plus twee biertjes van het schap erboven: een kopstoot, een dubbele, was nu op zijn plaats. Zijn lichaam was nu wel weer gewend aan zijn mate van innemen. Proost, op de toekomst!

En inderdaad, al de avond daarna had hij, toch weer met lood in de schoenen en bonkend hart, Thea verteld van zijn afwijking en hoe hij die had ontdekt in het begin van zijn loopbaan. Onmiddellijk erachteraan had hij haar verzekerd dat hij nog nooit seks met een leerlinge had gezocht, laat staan gehad. Ja, een jaar geleden was er een Grote Ramp gebeurd, die hem zijn baan als onderwijzer had gekost, maar dat was niet vanwege zoiets als ontucht met een leerlinge.

Weliswaar had het ermee te maken en het was ook een heel vervelende geschiedenis (zou hij later nog weleens vertellen), maar er was geen sprake geweest van misbruik.

‘En je kinderen? Je hebt twee dochters?’

‘Ja. Ook nooit ‘‘aangeraakt‘’. Ik zweer het.’

‘Weet je het zeker? Je kent de film Festen?’

De kilheid waarmee Thea haar vragen op Tony afvuurde intimideerde hem, maar hij accepteerde dat toch van haar. Ze had er recht op even precies te weten waar ze met hem, met die weeffout in zijn geaardheid, aan toe was.

‘Ja, dat weet ik zeker.’ Hij keek haar daarbij recht in de ogen.

‘Ik vind juist dat ik hen te weinig heb geknuffeld, uit vrees dat ik ooit foute verlangens zou gaan voelen. Maar dat is dus nooit gebeurd. Prachtige film trouwens’, waagde hij eraan toe te voegen.

En toen had hij haar gevraagd dat boekje te lezen en erbij verteld waarom. Zwijgend had ze het van hem aangepakt. Daarna waren ze, tot zijn opluchting, gewoon volgens plan, ergens gaan eten en hadden luchtig gepraat over alledaagse dingen.

Een paar dagen later gaf ze hem het boekje terug en trok hem vervolgens tegen zich aan in een omhelzing. Naast zijn oor zei ze zacht, dat ze begreep waarom hij een relatie met een vrouw zo moeilijk vond, maar dat ze geduld had en er wat haar betreft niets was veranderd tussen hen. Hij was daar in eerste instantie heel opgelucht over geweest en haar zelfs dankbaar, maar later was hij er ook wel wat verbaasd over dat ze het zo gemakkelijk geaccepteerd had.

Ze had nog een ansichtkaart in het boekje gestopt met op de voorkant de afbeelding van een lieftallig meisje van een jaar of acht en achterop een citaat uit het boek, die ze op hen van toepassing vond:

David (een veel oudere man, een leraar, waar Amanda tenslotte mee trouwt) en ik hadden het heel fijn samen en dat is nog steeds zo. Onze liefde is niet wild en uitzinnig. Hij is volwassen en doet geen pijn.

Daarna hadden ze naast elkaar op de bank de hele avond naar een aflevering van Zomergasten gekeken zonder er verder nog op terug te komen. Anders dan voorheen had ze zich nu niet letterlijk aan hem opgedrongen en ook daar was hij verrukt over. Toen ze weg was had hij zichzelf opnieuw enorm met haar gefeliciteerd en die hoerastemming ondersteund met veel alcohol.

En toen was er nog een wonder gebeurd; alsof God Zelf Zich met zijn geval had bemoeid. Door zijn onofficiële verkering met Thea had zijn zelfrespect zo’n boost gekregen, dat hij iets gedaan had, wat hij nooit van zichzelf had durven denken: solliciteren naar een baan in het voortgezet onderwijs.

Na dat ontslag op die basisschool had hij zijn oude metier, leraar humanistisch vormingsonderwijs weer opgevat, en was meteen ook maar aan de bijbehorende, 1e-graads lerarenopleiding levensbeschouwing op humanistische grondslag begonnen. Met zijn vooropleiding van de oude hoofdakte duurde die opleiding maar twee jaar, en daarvan had hij het eerste jaar zojuist succesvol afgerond.

Met de arbeidsdeskundige van het wachtgeld was hij overeengekomen dat hij niet hoefde te solliciteren in het basisonderwijs. Dat was voor hem een besmette situatie geworden, waarin hij zich nooit meer veilig zou kunnen voelen. Het voortgezet onderwijs was een ander verhaal. Natuurlijk, het was onderwijs, dus had je als docent omgang met kinderen, maar niet met erg jonge; eigenlijk ook geen kinderen meer. Daar durfde hij zich wel te vertonen, al bleef er een risico op herkenning bestaan. Maar of hij dat niveau aankon, qua orde houden, daar had hij een hard hoofd in. Beter gezegd: daar had hij te weinig zelfvertrouwen voor. Maar met Thea aan zijn arm lag dat anders, door haar voelde hij zich bijna stoer. In ieder geval stevig genoeg om een sollicitatie te wagen.

Hoe dan ook: hij had een advertentie gezien voor een leraar Levensbeschouwing op een lyceum en toen meteen een brief geschreven. Daardoor had hij zichzelf geen tijd gegeven om er bang voor te worden: eerst doen, dan pas voelen.

En ook hierop was het adagium ‘wat goed is komt snel’ van toepassing. Op woensdag de brief geschreven, op zondagavond werd hij gebeld voor een gesprek op de dinsdag daarop en op woensdagochtend, precies een week later, hoorde hij dat hij was aangenomen! Eerst voor ongeveer drie dagen per week, met later kans op uitbreiding; alle lessen in de onderbouw.

Hij, Tony, leraar, nee, docent levensbeschouwing. Van zijn huisarts had hij extra Temazepam gekregen, plus was hij opgestart met Prozac, om zijn gevoelens en dus ook zijn angsten te dempen. Dat spul had, wist hij uit ervaring, zo’n zes weken de tijd nodig om echt te gaan werken, en de school begon over zeven weken…

In drie maanden tijd: mei, juni en juli 1999, was zijn leven totaal gekanteld, zomaar, of het niets kostte, gekanteld van regen naar zonneschijn, van nacht naar dag, van dood naar leven.

Een reeds lang van tevoren geboekte en ook betaalde reis naar een broer in Nieuw-Zeeland in augustus/september had hij kunnen annuleren met, dankzij zijn reisverzekering, terugbetaling van de volledige reissom. Hij had in zijn nieuwe baan wel later mogen beginnen, maar dat zou zijn start een stuk lastiger maken en dat moest hij natuurlijk niet hebben. De wereld liep niet weg en hij moest nu zijn kop erbij zien te houden. Wel vervelend dat de dokter hem ernstig had afgeraden om bij die Prozac alcohol te gebruiken. Die combinatie kon gekke dingen met je doen, daar waren voorbeelden van. Overigens had hij toen wel, om nog iets van een vakantie te kunnen beleven, een lastminute-reisje naar Egypte geboekt: zo’n lekker luxe vijfsterren Nijlcruise, met excursies naar eeuwenoude tempels.

6

Zwaaiende handen zeggen gedag,

Net zoals ik u nu gedag zeg.

Vaak zeggen handen meer dan woorden.

Dat wil ik nu ook.

Mijn handen zwaaien naar u

Om u te vertellen dat ik u zal gaan missen.

Dit gedichtje staat onderaan een soort brief die Tony aantreft achterin een werkstuk van Yvonne, leerlinge 3-gymnasium:

Beste meneer De Vries,

Ik weet dat dit lijkt alsof ik nog een extra puntje wil scoren, maar dat is niet zo. Ik hoop en wil ook dat u dit eigen stukje initiatief niet meerekent met mijn cijfer voor het werkstuk. Ik wilde u gewoon wat algemene dingen vertellen en daarmee wil ik absoluut geen extra puntje scoren. Ik hoop dat u dat snapt.

Drie jaar geleden kwam ik hier op school. Het was echt zo’n eerste week waarin je met alle leraren kennis moest maken en kijken wat je kon doen en wat je niet kon doen. Ik was meteen helemaal weg van uw manier van lesgeven. Debatteren, meningen geven en natuurlijk alle vragen en antwoorden waren goed. Ik vond en vind u en het vak Levensbeschouwing fantastisch.

Ik had het in de tweede moeilijk met het kiezen van een vervolgstudie. Ik wilde zeker weten wat ik ging doen, ook al was het logisch dat ik het nog niet wist. Toen hebben we een paar emotionele en serieuze gesprekken gevoerd. Ik ben er qua beroepskeuze misschien niet veel verder mee gekomen maar ik leerde mezelf in die gesprekken aardig goed kennen.

Toen ik in de derde klas te horen kreeg dat ik volgend jaar geen les meer van u krijg vond ik dat vreselijk. Natuurlijk begrijp ik het, maar ik vind het jammer dat ik u de rest van mijn loopbaan op het *** College moet missen.

Ik vond het vreselijk dat u van meneer D. heeft moeten horen dat mijn ouders gaan scheiden… Alleen was ik bang dat ik het u niet kon vertellen. Ik was bang dat ik in tranen zou uitbarsten, aangezien ik dat ook bij mevrouw G. heb gedaan. Niet dat ik het echt heel erg vreselijk vind dat ze gaan scheiden, het is meer de manier waarop. Mijn vader negeert mij en mijn moeder en vandaar dat ik het er erg moeilijk mee heb. Gelukkig ben ik nu ondertussen verhuisd naar een huis op de ***laan in ***. Het is een lief en een klein huisje en mijn moeder en ik gaan er vast nog een boel mooie jaren hebben.

Volgend jaar zie ik u waarschijnlijk niet meer, of misschien niet meer zo vaak. Weet u, ik zal u missen, uw lessen en onze gesprekken. Ik wilde u bedanken voor de drie fantastische jaren die ik bij u in de les heb gehad. Ook dit kon ik niet zo goed zeggen aangezien ik geen afscheid kan nemen.

Nou, ik ga maar eens ophouden met schrijven. Ik heb het u uitgelegd en ik hoop dat u het allemaal begrijpt. Ciao meneer De Vries. Heel erg bedankt.

p.s. veel plezier met uw pensioen volgend jaar.

p.p.s. heel erg bedankt dat ik mijn werkstuk later in mocht leveren.

Tony schrijft haar terug en stopt die brief in haar werkstuk.

Beste Yvonne,

Dank je wel voor je ‘brief’

Een docent van (bijna) 64 is, net als een leerlinge van 15, ook maar een mens, met ups en downs, en dan is voor hem zo’n tekst als die van jou gelijk een zonnestraal na een hele dag regen, als een koele bries in de avond van een klamme, hete dag.

Yvonne, ik heb je leren kennen als een wat stil, bedeesd meisje, intelligent en gevoelig, dat diep wil nadenken over hoe het leven in elkaar zit. Zulke mensen hebben het niet altijd gemakkelijk, maken het zich niet altijd gemakkelijk, willen dat niet eens, maar het maakt hun leven wel boeiender, als in een achtbaan, met hoogte- en dieptepunten, met vaart en passie, maar soms ook wel erg vermoeiend.

Dank je wel voor je belangstelling voor mijn vak.

Sterkte met alles en wees af en toe nog maar eens zo irritant vrolijk.

Het zal een hele toer voor mij zijn om je als leerlinge te vergeten, als ik dat al zou willen.

En natuurlijk tot ziens.

Tony geeft haar, en ook haar medeleerlingen, het werkstuk terug in de laatste les voor de vakantie. Een paar dagen later vindt hij in zijn postvak nog een briefje van Yvonne.

Beste meneer De Vries,

Bedankt voor uw brief. Toen ik thuis kwam heb ik hem meteen gelezen, tot drie keer toe. Uw brief heeft me aan het huilen gemaakt. Ik wist niet dat het zoveel met me zou doen. Daar wil ik u voor bedanken. Nu weet ik hoe ver mijn gevoelens liggen. Nogmaals bedankt voor de fijne jaren en ik hoop uw fantastische grappen nog eens te horen.

Fijne vakantie!

7

‘The temperature is forty-one degrees.’

De piloot zegt er nog iets achteraan, maar dat verstaat Tony niet, misschien iets over Celsius of Fahrenheit? Hoe reken je eenenveertig graden Fahrenheit ook al weer om naar Celsius? Eigenlijk kan dat hem niks schelen, zoals deze hele vakantie naar Egypte. Het is immers tweede keus.

Over een half uur zullen ze landen in Luxor, ongeveer halverwege Caïro en Aswan. Eerst naar een vijfsterrenhotel en de volgende dag naar een vijfsterren-Nijlcruiseschip. Lekker luxe allemaal, lekker makkelijk, hoef je niet bang te zijn dat je iets te kort komt.