Zes miljoen stappen – Over de Pacific Crest Trail door Amerika

Copyright © 2024 Nucifraga Books

Auteur: Lies Dieben

Druk: Pumbo.nl

Fotografie: Lies Dieben/Jeanette Miranda/Gary Szeto

Omslagontwerp: Katarina Naskovski

www.sixmillionsteps.eu

Reisverslag

ISBN 978-90-833913-1-1 (e-book)

ISBN 978-90-833913-0-4 (print)

NUR 508

BISAC TRV034000 / TRV001000/ TRV025130

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, door middel van druk, fotokopieën, geautomatiseerde gegevensbestanden of op welke andere wijze ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de auteur

Voor alle trail angels en vrijwilligers.

Voor mijn tramily en family, thuis en op de trail.

Voor Su, die me op kwam halen en daarmee waarschijnlijk heeft voorkomen dat ik voor altijd zou verwilderen.

En natuurlijk voor Ger en mama.

Inhoud

Voorwoord

Ger

Een legpuzzel van levensbehoeften

Papierwerk

Op weg

San Diego

SoCal

Mijl 0 - De eerste dag

Mijl 15 - Alles went

Mijl 77 - Julian voorbij

Mijl 91 - Third gate cache

Mijl 101 - Het monster van Montezuma

Mijl 106 - De stenen adelaar

Mijl 110 - Warner Springs Meadows

Mijl 152 - Paradise en de burgemeester van Idyllwild

Mijl 152 - Een nieuwe ik

Mijl 181 - Bergen op mijn pad

Mijl 210 - Wind

Mijl 219 - De grillen van de woestijn

Mijl 266 - Big Bear

Mijl 308 - Heet water in de woestijn

Mijl 314 - Kansas Express

Mijl 342 - Cajon Pass

Hiker hunger

Mijl 363 - Wrightwood

Mijl 444 - Over het belang van ijsjes en schoenen

Trailnamen

Mijl 478 - Star Trek en de Andersons

Mijl 500 - Mijlpalen

Mijl 517 - Hikertown

Mijl 652 - Water, water, water!

Mijl 702 - Het einde van een woestijn

De Sierra Nevada

Mijl 704 - De bergen in

Mijl 751 - Chicken Spring Lake

Mijl 766 - Mount Whitney

Mijl 780 - Bergpassen te over

Mijl 789 - Van de bergen naar de vallei

Mijl 817 - Omhoog

Mijl 839 - Tranen

Mijl 879 - Belegering

Mijl 907 - Op de Eerste Hulp

Mijl 943 - Yosemite

Mijl 1017 - NorCal blues

NorCal

Mijl 1048 - Limit Situation

Mijl 1091 - Casino’s en wafels

Mijl 1099 - Beren op de weg

Mijl 1324 - Halverwege

Mijl 1381 - Vuur en vulkanen

Mijl 1502 - Buitenaards leven en aardse ongemakken

Mijl 1657 - Grensgevalletje

Oregon

Mijl 1693 - Brand

Mijl 1720 - As(h)land

Mijl 1822 - Beestenboel in Oregon

Mijl 1908 - Het einde van een ideaal

Mijl 1973 - Drie gezusters

Mijl 1985 - Ouder en wijzer

Mijl 2000 - Nog maar 650 te gaan

Mijl 2100 - Timberline Lodge

Mijl 2149 - Trail Days

Washington

Mijl 2227 - Trout Lake

Mijl 2243 - Mount Adams

Mijl 2396 - De vulkaan die op instorten staat

Mijl 2453 - Alleen

Mijl 2467 - Van het pad af

Mijl 2515 - Rook tussen de bomen

Mijl 2575 - Stehekin

Mijl 2625 - Harts Pass

Epiloog

Dankwoord

Meer weten?

Er zijn vijf etappes waar de trail ruwweg in is opgedeeld. Ik heb deze etappes ook gebruikt als vijf delen van dit boek:

• SoCal: afkorting van Southern California, oftewel het zuiden van Californië - de eerste 702 mijl (1126 km.) van de trail.

• De Sierra’s: de Sierra Nevada bergketen die midden in Californië ligt - 315 mijl (506 km.)

• NorCal: afkorting van Noord-Californië - 675 mijl (1085 km.)

• Oregon: de hele staat Oregon - 458 mijl (737 km.)

• Washington: de staat Washington, tot aan de grens met Canada - 505 mijl (812 km.)

Voor meer beeldmateriaal en de routekaarten van de Pacific Crest Trail kun je kijken op: sixmillionsteps.eu/zesmiljoenstappen

Voorwoord

4256 kilometers.

Zoveel kilometers telt het pad dat ik ga lopen. Min of meer in ieder geval, de exacte afstand is niet bekend doordat het pad elk jaar een beetje wijzigt.

De Pacific Crest Trail (oftewel de PCT).

Het ononderbroken voetpad vanaf de grens met Mexico tot aan de grens met Canada, dwars door de Verenigde Staten van Amerika. Dwars door 26 nationale bossen, 7 nationale parken, 5 staatsparken en 33 federale wildernisgebieden. Over 57 bergpassen en met 149.174 hoogtemeters. Zo ver mogelijk van de bewoonde wereld vandaan.

Een dun lint dat door het hele land kronkelt. Soms loop je over kiezels, gestolde lava of zand, soms over mos, aarde of gigantische rotsen. Het enige waar je haast nooit overheen loopt, is een vlakke ondergrond.

Het klinkt als een dwaze onderneming. Als je van Mexico naar Canada rijdt over de snelweg is het ‘maar’ een tripje van pakweg 2300 kilometer. En heb je er ook geen vijf maanden voor nodig.

Hoe kom ik erop om dit te willen doen? En waarom krijg ik het idee om dit te gaan doen al jaren niet meer uit mijn hoofd?

Ik weet het zelf niet zo goed, het is lastig om uit te leggen. Sommige mensen vragen me naar dit waarom, maar aan hen kan ik het in ieder geval nooit naar tevredenheid uitleggen. Na mijn beste pogingen kijken ze me altijd nog steeds aan alsof ik ze in Swahili heb aangesproken.

Anderen vragen niet naar het waarom. Zeggen alleen dat het ze het een geweldig idee vinden. Niet iets dat ze zelf ooit zouden willen proberen, maar niettemin geweldig. Voor mij dan.

Dan hoef ik het in ieder geval niet proberen uit te leggen. Er is een begrip voor de uitdaging, het avontuur ervan.

Als ik het moet uitleggen aan iemand, staat al van tevoren vast dat ze het nooit gaan begrijpen. Wat ik dan zeg? Ik probeer het met ‘voor de uitdaging’, ‘voor het avontuur’, en met ‘omdat ik wil weten of ik het kan’. Een algemeen geaccepteerde reden is ‘voor het goede doel’, dat kan iedereen wel begrijpen. Om de reis wat minder egoïstisch te doen voelen en me aan te sporen tijdens de moeilijkere momenten, heb ik besloten om er een sponsorloop van te maken.

En ja, ik wil ook weten of ik elke dag weer kan opstaan en de hele dag lopen. Door weer en wind, hittegolven, sneeuw en regen, met volle bepakking en knikkende knieën over bergpassen heen klauterend en langs nijdige ratelslangen glippend. Of ik het in me heb om het pad helemaal uit te lopen. Of ik voor mezelf kan zorgen daarbuiten, ongeacht de omstandigheden.

Als ik dat zeg tegen jou, snap je dan waar ik het over heb? Lijkt het je gekkenwerk, moet je er niet aan denken, of gaat er bij jou diep van binnen ook een klein vuurtje branden?

Eén vonkje is al genoeg, soms.

Toen ik in 2013 voor het eerst over het bestaan van een voetpad hoorde dat heel Amerika doorkruiste, kon ik eerst nauwelijks geloven dat zoiets bestond. En welke idioot zou zoiets proberen? Het idee liet me toch niet meer los. Hoe zou het voelen om aan de start van zo’n onderneming te staan?

Het was niet zo dat ik terugschrok van een middagje of een dagje wandelen. Als kind gingen we in de zomervakanties vaak een paar weken door de Oostenrijkse bergen wandelen en dat vond ik altijd heerlijk. Maar daar hoefde ik niks voor te regelen. Het gezin stapte uit de auto op een parkeerplaats, er zat eten in mijn moeders rugzak en ik hoefde alleen maar achter mijn ouders aan te hobbelen. Dan kwamen we vanzelf wel een keer ergens aan bij een berghut, waar we in het gras speelden, stevige maaltijden nuttigden en daarna weer de berg afdaalden. De nachten brachten we door in een comfortabel pension, met donzen dekbedden en warme douches. Ik kan me maar één zo’n tochtje herinneren waarop het echt slecht weer was en we doorweekt en verkleumd waren voor we terugkwamen. Verder zijn al die wandelingen in mijn geheugen alleen maar zonnig en zorgeloos.

Maar een echte wandelaar had ik mezelf nooit genoemd. En het kamperen in een tent, alles zelf meesjouwen op je rug en voor jezelf kunnen zorgen in een omgeving waar je verder nergens op kon rekenen? Dat was ook nieuw voor me.

Al je eten meedragen? Water drinken uit een beek? In de vrieskou ’s nachts liggen kleumen in een tent en dan ’s ochtends koude havermout eten en in een zelfgegraven gat poepen? Ik zette het idee uit mijn hoofd. Dit was niet iets wat ik ooit zou kunnen.

Maar zonder dat ik me ervan bewust was, begon ik in de jaren daarna toch steeds meer stappen te zetten die me voorbereidden op een dergelijke onderneming. Zoals de dag dat ik heel overmoedig de trein naar Hoek van Holland nam en besloot terug naar huis te wandelen. 38 kilometer later kwam ik uitgeput en met zere voeten thuis. Ik had de wandeling danig onderschat, maar had het wel gehaald. En daar was ik stiekem best trots op.

Het zelfvoorzienend kamperen volgde pas in 2019, toen ik me inschreef voor de Fjällraven Classic. Een wandeltocht van 100 kilometer door Zweeds Lapland, georganiseerd door het bekende buitensportmerk. Het was een perfecte manier om zo’n onderneming eens uit te proberen. Het weer in dat gebied is onvoorspelbaar, maar omdat het een georganiseerde tocht was, kon ik altijd terugvallen op andere deelnemers of de organisatie als er echt iets zou gebeuren. Dat gaf me het vertrouwen om het te proberen, al had ik ernstige twijfels over zo ongeveer elk onderdeel. Mijn rugzak woog bijna twintig kilo nadat alles erin zat en nog was ik bang dat ik iets was vergeten.

Maar ik was niets vergeten, het lopen ging me goed af en ik genoot met volle teugen van het landschap daar, dat nog steeds hoog op mijn favorietenlijstje staat. Toen ik vier dagen na de start aankwam bij de finish, wist ik twee dingen.

Ten eerste: ik had me voor niets zo druk gemaakt.

Ten tweede: dit wilde ik vaker doen.

En dus deed ik dat. In Nederland, soms ook daarbuiten. Ik zocht wat vaker mijn grenzen op. Wachtte in de winter op de koudste vriesnacht van het jaar en zocht toen een camping op, waar mijn kleine koepeltentje tussen de verwarmde campers en blokhutten stond en ik kleumend om zes uur in mijn veel te koude slaapzak kroop om warm te blijven. Probeerde het wildkamperen eens uit op weekendjes weg. Zocht de LAW’s (langeafstandswandelpaden) van Nederland op en bewandelde ze in delen. Ging op lange struintochten door het Nederlandse landschap. Soms met route, soms zonder. Ik verdwaalde per ongeluk en expres. Verdiepte me in navigatie met kaart en kompas en veld-EHBO.

Jaren moest ik nog bouwen aan zelfvertrouwen en inzien dat ik meer (zoveel meer) kon dan ik zelf besefte. En nadat we met z’n allen corona thuis op de bank hadden uitgezeten, was ik klaar voor avontuur. Ik moest eruit en dat idee dat al zolang in mijn achterhoofd naar me had gefluisterd, begon te schreeuwen. Nu! Nu! Nu of nooit…

Ger

Oktober 2021

De kamer is functioneel ingericht. Alles wat er staat, heeft een doel. De enige frivoliteit komt van het prikbord, waar een hele verzameling kaarten wat broodnodige kleur toevoegt aan de anders zo neutrale ruimte. De dagen duren lang hier. De minuten tikken voorbij terwijl we wachten op het onvermijdelijke.

Twee stoelen en een bed staan er.

In het bed ligt Ger, mijn stiefvader. In de stoelen zitten mijn moeder en ik. We zitten er al weken elke dag, want Ger heeft niet lang meer, zo verzekeren de doktoren ons.

Toen hij werd overgebracht van het ziekenhuis naar dit hospice, spraken ze over dagen. Dat is al enkele weken geleden en inmiddels kennen we de verpleegkundigen allemaal bij hun voornamen. Maar nu zijn ze gestart met de palliatieve sedatie en zal hij niet meer wakker worden tot zijn lichaam het opgeeft.

Het leven staat even in de pauzestand. Het voelt raar om te zitten wachten tot iemand dood gaat. We kunnen niet verder met leven voor we niet meer elke dag naar deze kamer gaan, maar willen ook niet dat de dag aanbreekt dat we dat niet meer hoeven.

Leverkanker.

Al meer dan zes jaar leven mijn moeder en Ger met dit zwaard van Damocles boven hun hoofden. Na de eerste diagnose gaven ze hem in het ziekenhuis nog slechts weken, maar zijn kracht en vechtlust, zijn weigering om zich neer te leggen bij dat vonnis, hebben daar jaren van weten te maken. Voornamelijk goede jaren ook nog.

Hij is in dat eerste begin al zo ziek dat hij alleen nog maar in bed kan liggen wegteren. Zware medicatie en pijn vernietigen alle hoop en wil tot leven. We zijn al aan het aftellen. Totdat hij, in een poging zijn eetlust weer terug te krijgen, begint te experimenteren met wietthee. Het blijkt niets minder dan een wondermiddel voor hem.

In een mum van tijd eet hij weer en heeft hij minder zware medicatie nodig. Omdat die pijnstillers feitelijk niets meer dan door artsen voorgeschreven heroïne zijn, maar dan met een ander stickertje erop geplakt, heeft het verminderen van de dosis gelijk effect.

Hij wordt helderder en begint zelfs weer te eten. Begint weer dingen te willen.

Aangemoedigd door dit succes gaan Ger en mijn moeder experimenteren, met voedsel en met cannabis. Hij verdiept zich in het onderwerp, vindt lotgenoten online en probeert alles uit. Een combinatie van behandelingen in het ziekenhuis en zijn eigen experimenten met cannabisolie (THC-olie) bewerkstelligen een wonder: de tumor is spectaculair geslonken.

Hij eet weer, loopt weer rond, kan weer dingen doen die hij leuk vindt en gaat zelfs op reis. Vlak voor het mis gaat, wordt hij toegelaten als proefpersoon in een medisch onderzoek aan de Universiteit van Groningen, waar ze de effecten van cannabisolie op leverkanker onderzoeken. Hij is uitgelaten dat hij mee mag doen en zo mee kan helpen om te bewijzen dat dit middel, waar hij zoveel aan te danken heeft, echt verlichting kan geven.

Maar zelfs als het goed gaat, is de angst nooit ver weg. Iedere controle is zenuwslopend. Steeds is het weer goed nieuws. Tot het dat op een dag niet meer is en daar zitten we dan.

Corona is net op zijn retour, de wereld gaat langzaam weer open en ik kijk uit het raam en beloof mezelf niet meer te wachten om mijn dromen waar te maken. De tijd is nu, nu het nog kan. Ik kijk naar Ger in dat bed en wil geen moment van mijn eigen leven onbenut laten. Maar tegelijkertijd voelt het egoïstisch om nu plannen te maken om te vertrekken en mijn moeder alleen achter te laten.

Uiteindelijk besluit ik mijn droom te gebruiken om iets goeds voor elkaar te krijgen. Ik ga door Amerika heen lopen, maar ik maak er een sponsorloop van. De opbrengst gaat naar een goed doel van Ger’s keuze.

In de periode vlak na zijn entree in het hospice bespreek ik het plan met hem. Hij is gelijk enthousiast en kiest ervoor om het onderzoek in Groningen te steunen. Zo kan hij toch nog helpen om het bewijs te krijgen. Niet met zijn lichaam, maar via het mijne. En ik kan mijn droom waarmaken en mijn schuldgevoel wat sussen. Bovendien vind ik het idee om een stok achter de deur te hebben wel prettig. Als ik niet meer voor mezelf loop, maar voor hem, weet ik zeker dat ik niet zo snel zal opgeven als het even niet meezit.

Mezelf teleurstellen is één ding, maar tientallen donateurs én een dode stiefvader? Dat is nog hele andere koek.

Op 27 oktober 2021 overlijdt Ger en gaat het leven noodgedwongen zonder hem verder.

Een legpuzzel van levensbehoeften

Tent, slaapmatje, slaapzak, kookspullen…Alle benodigdheden liggen op een rijtje op de grond van de woonkamer. Eén voor één pak ik ze in en probeer ze een plekje te geven. Een legpuzzel van eerste levensbehoeften. Alles wat in de rugzak gaat, wordt eerst grondig bekeken, gewogen zelfs. Fysiek, op de weegschaal, en figuurlijk, in mijn gedachten. Heb ik dit echt nodig straks? Is ‘t het gewicht waard om dit mee te slepen over zo’n lange afstand?

De basisbenodigdheden staan al vast. Ik heb een dak boven m’n hoofd nodig, iets om óp te liggen en iets om ín te liggen. Iets om me warm te houden, iets om me droog te houden en iets om me mee te voeden. Maar hoe zit het met iets om me gelukkig te houden? Hoe nodig is dat en hoe zwaar mag het dan zijn? En waar ga ik straks gelukkig van worden? Wat ik nu ‘nodig’ vind is straks misschien alleen maar overbodige ballast. Ik overweeg een e-reader, maar heb ik straks nog wel puf om te kunnen of willen lezen? Ik besluit van niet. Alleen het absoluut nodige gaat mee.

Ik ben geen ultralight hiker, niet iemand die toe kan met alleen een schuimmatje en een tentzeiltje. Ik wil overdag lekker kunnen wandelen, ’s avonds lekker kunnen eten en vooral ’s nachts lekker kunnen slapen. Mijn eerste concessie is dan ook een klein opblaaskussentje.

Tijdens eerdere kampeertochten vond ik het altijd lastig om door te slapen. Elke nacht word ik wel een aantal keer wakker om mezelf om te draaien, de slaapzak wat dichter om me heen te trekken, iets warmers aan te trekken of juist iets uit te trekken. Daarna val ik meestal snel weer in slaap, omdat de dagen vol zitten met buitenlucht en binnenpretjes. Meestal, maar niet altijd. Soms draai ik me honderdmaal om en blijft de slaap op afstand, dichtbij en toch net buiten mijn bereik.

Een kussentje garandeert me betere nachten, dus is het zijn gewicht waard.

Een opblaasbaar slaapmatje slaapt ook beter dan een schuimmatje op de grond, dus is het ‘t risico van een lek en het extra gewicht van het plaksetje ook waard. En eenmaal koud kom ik nooit meer in slaap, dus ook de slaapzak moet lekker warm zijn. Dan maar wat zwaarder.

En hoe zit het met een handdoek? Heb ik die nodig? Zeep? Shampoo? Hoeveel onderbroeken en sokken neem ik mee? Korte én lange broek? Of toch maar gewoon één afritsbroek?

Nee, ja, nee, drie en drie paar is het antwoord waar ik dan tot kom. En ja, het idee om er leuk uit te zien heb ik allang opgegeven, dus de afritsbroek gaat ook mee. Scheelt weer wat.

Tijdens mijn reis zal ik nog heel vaak alles wat in mijn rugzak zit, herzien en aanpassen. Ik neem de eerste weken nog veel onnodige ballast mee, maar dat is een deel van de reis. Erachter komen wat je nodig hebt en wat eigenlijk helemaal niet. Een heel verhelderend deel ook, je leert jezelf kennen door dit proces. Wie had ooit gedacht dat ik het al binnen een week geen probleem meer zou vinden om vies en smerig te zijn? Om achter een bosje te duiken om te gaan plassen en een kuil te graven in de donkere aarde met een minuscuul schepje om de wat grotere boodschappen te deponeren? Van tevoren keek ik er allemaal tegenop.

En wat te denken van het feit dat het nu, bijna een jaar later, nog steeds een groot genot is om de stralen van warm water over mijn lijf te voelen glijden, zelfs nu ik weer zo vaak kan douchen als ik wil?

Papierwerk

Er moet zoveel geregeld worden. Een Amerikaans visum waarmee ik een half jaar achtereen in het land mag blijven. Een vliegticket. Een uitgebreide reisverzekering. Iemand vinden om op mijn huis te passen, mijn werk opzeggen, de lijst lijkt eindeloos.

Gelukkig heb ik meer dan een jaar om alles voor te bereiden. Een jaar om ontelbare YouTube video’s te bekijken. Kilometers te wandelen door de meest heuvelachtige gebieden die Nederland te bieden heeft. Materialen te kiezen en uit te testen. Papierwerk voor te bereiden.

Alleen al het regelen van een visum voor Amerika is een taak die me ongeveer zes maanden kost. De ambassade in Amsterdam is nog niet bekomen van de corona-epidemie en kampt met een tekort aan personeel dat de visumaanvragen kan afhandelen. Zolang er niet genoeg mensen zijn, gaan Amerikaanse staatsburgers voor en staan alle andere aanvragen in de ijskast. Om een afspraak op de ambassade te regelen, moet je eerst al je informatie online indienen. Daarna betaal je voor de aanvraag en krijg je toegang tot het afsprakensysteem. Na inloggen in dit systeem blijkt pas dat er geen beschikbare afspraken zijn tot ergens begin volgend jaar, een kleine zeven maanden verder.

Het plan is om mijn huis te verhuren tijdens mijn afwezigheid.

Met de onzekerheid of ik wel of niet op tijd een visum zal kunnen regelen in het achterhoofd begin ik daarom al back-up plannen te maken. Een andere wandeling ergens dichterbij huis, zodat ik niet hier vast kom te zitten zonder werk en zonder huis als corona ineens weer toeslaat en de grenzen weer dicht gaan.

Mijn plan is om in dat geval gewoon vanuit huis te vertrekken en naar Santiago de Compostela te wandelen.

Het is niet het religieuze aspect van de camino dat me aantrekt, maar het vooruitzicht van een wandeling dwars door heel Frankrijk en Spanje des te meer.

Net deze zomer zal de Hexatrek, de eerste officiële thru-hike (een wandeling van grens tot grens) van Frankrijk geopend worden en dat idee staat me ook wel aan.

Gelukkig komen er langzaam steeds meer afspraken beschikbaar in het computersysteem van de ambassade. Ik ben inmiddels lid van een online groepje Nederlandse en Belgische wandelaars die ook allemaal de PCT hebben gelopen of dat willen gaan doen, dus we werken samen voor de voorbereidingen, trainingen en bij het regelen van visums en vergunningen.

Met de hele groep kijken we dagelijks meerdere malen in het computersysteem van de ambassade.

Ineens is daar een appje tijdens mijn fietstocht van werk naar huis. Er zijn nieuwe plekken!

Ik ga vol in de remmen, midden op het fietspad en vervroeg ter plekke daar op de stoep mijn afspraak.

Zo sta ik uiteindelijk in december met een tas vol papieren voor de deur van de Amerikanen. Eenmaal aan de beurt is het leed in minder dan tien minuten geleden en kan ik met de toezegging van een visum, een buik vol vlinders en een hart vol enthousiasme weer op huis aan.

Het echte plannen kan beginnen!

Op weg

31 maart 2022

Het is tijd. Ik kan het nauwelijks geloven.

Alles is gelukt, alles is voorbereid, niks meer aan te doen, ik ga op reis.

Huis verhuurd, werk opgezegd. Het vertrekbord op Schiphol geeft keurig mijn vlucht aan. Geen vertraging, geen annulering.

Mijn tas is als het goed is al onderweg naar het vliegtuigruim. Zo goed mogelijk ingepakt en toch nog steeds rond de tien kilo, veel te groot en zwaar voor wat ik ga doen. Niet alles wat er nu inzit hoeft ook de hele weg meegedragen. De pickel en microspikes zijn alleen voor in de Sierra Nevada-bergen en stuur ik vooruit vanuit San Diego. Dat gewicht zit er aan de start dus niet meer in, maar het eten en water komen er nog bij.

Aangekomen in Los Angeles sta ik in de rij voor de douane. Hier kan het nog steeds misgaan, als de douanebeambte een slechte dag heeft. In principe kan ik met mijn visum maximaal 180 dagen aaneengesloten in de VS verblijven, maar alles hangt af van hoeveel tijd deze man me wil geven.

Ik kijk hem met een stralende glimlach aan en begroet hem met mijn allerbeste betrouwbare-toeristen-blik. Het feit dat ik niet met een ESTA, het automatische visumprogramma van de VS, binnenkom, is reden voor een gesprek. Wat ik kom doen? Ik vertel hem over de PCT en zucht opgelucht als hij me vertelt dat hij ook delen van de PCT heeft gelopen. Bingo!

Bijna tegelijkertijd komen op andere vliegvelden in andere steden andere Nederlanders uit ons PCT-groepje ook het land binnen via ongelovige ambtenaren die het pad eerst moeten opzoeken voordat ze geloven dat het echt bestaat. Ze ontmoeten daar ongeloof en wantrouwen, moeten mee naar een hokje en verblijven daar lange tijd voordat ze worden toegelaten. Dit alles hoor ik gelukkig later pas.

Mijn nieuwe favoriete douanebeambte knikt, geeft me zes maanden en wenst me veel plezier toe. Het gesprek duurde ongeveer een minuut of twee. De laatste horde lijkt nu echt genomen.

San Diego

Ik heb anderhalve dag in LA voor ik de trein pak naar San Diego. Daar word ik samen met Michelle en Sietse, twee andere hoopvolle hikers uit Nederland, opgevangen door trail angel Moises, die ik via Facebook heb leren kennen.

Een trail angel is iemand die geheel vrijwillig en meestal zonder beloning hikers helpt bij wat ze dan ook maar nodig hebben om het eind te halen. Veel offeren vrije dagen op om voedsel of drinken uit te delen ergens langs de trail.

Maar trail magic kan ook de vorm aannemen van lifts van en naar de trail, slaapplekken, het aannemen of doorsturen van pakketjes, noem maar op. Sommigen zetten water neer op plekken waar weinig water aanwezig is omdat ze willen voorkomen dat mensen uitdrogen en misschien redding nodig hebben. Anderen vinden het gewoon leuk om met hikers te praten en ze een beetje te verwennen.

Moises en zijn vrouw vangen ieder jaar een paar internationale hikers op en helpen ze met de laatste inkopen, om ze vervolgens af te zetten aan het startpunt.

We worden onthaald met authentiek Mexicaans eten — ze rijden zelfs de grens over naar Mexico om daar taco’s te halen voor het avondeten — en mogen in de kinderslaapkamers slapen.

De kinderen zelf slapen zolang bij hun ouders in bed.

We worden naar supermarkten en buitensportzaken gereden, krijgen te eten, onze was wordt gedaan en het hele weekend staat in het teken van onze voorbereidingen. De tenten worden op het gazon in de voortuin opgezet voor een laatste controle en wat aanpassingen. En passant krijgen we ook nog een korte rondleiding door San Diego’s buitenwijken, het strand en de oude wijk.

De gastvrijheid van deze mensen verwarmt mijn hart. Ze weigeren categorisch elke bijdrage aan benzinegeld, kost of verblijf. Met veel overredingskracht krijgen we ze wel zo ver dat we ze op de laatste avond mee uit eten mogen nemen.

Tijdens eerdere reizen ben ik al vaker zulke ongekende ruimhartigheid tegengekomen en elke keer vraag ik me af waarom het in Nederland zo anders lijkt te zijn. Ook hier zijn er zeker mensen die vreemdelingen willen helpen waar nodig, maar ook op deze schaal? Of is het gewoon dat ik thuis nu eenmaal zelden ergens hulp van vreemden bij nodig heb?

Als ik strand tijdens een wandeling kan ik gewoon op de eerste de beste bus stappen, dan kom ik uiteindelijk wel thuis.

In Amerika is het openbaar vervoer lang niet zo adequaat als in Nederland, een auto is een onvervangbaar onderdeel van de plaatselijke uitrusting. Nu had ik natuurlijk ook een auto kunnen huren en in een hostel kunnen gaan slapen, maar de ervaring om bij lokale mensen te verblijven in een gewone buitenwijk maakt het extra speciaal.

Een inzichtje in het gewone leven hier krijg ik op zondagochtend; er staat een rij gigantische pick-up trucks te ronken op de oprit van de McDrive. Ik vraag me af wat ze hier gaan doen op een zondagochtend, maar blijkbaar is het hier heel normaal om je kinderen in het weekend te trakteren op milkshakes en Egg McMuffins als ontbijt. Mensen uit de buurt pakken de Ford F150 om naar het eind van de straat te rijden en fastfood te halen als begin van hun vrije dag. De kinderen zitten op de achterbank en stellen eisen aan de hoeveelheid en inhoud van hun aanstaande maaltijd.

Ik hoor een meisje onderhandelen met haar vader over haar drankje. Ze wil een chocolademilkshake, maar in wat misschien een poging tot beperking van de schade is, stelt haar vader sinaasappelsap voor.

Ze krijgt uiteindelijk een Cola, als een soort van compromis. En een Egg McMuffin, natuurlijk. Met mijn vooroordelen weer voor even comfortabel bevestigd, probeer ik me te onthouden van een waardeoordeel en faal.

Aan de andere kant zijn er de vooroordelen die wat nuancering behoeven.

Ja, sommige Amerikanen zijn luid aanwezig. Sommigen ook helemaal niet.

Het bedienend personeel in restaurants is vaak overdreven aardig en spraakzaam, maar niet alles daarvan is puur voor de fooien. Ook in supermarkten, postkantoren en op andere locaties waar mensen niet van fooien hoeven te leven, ontmoet ik veel interesse en vriendelijkheid. Soms lijkt het gemaakt, soms ook gemeend.

Gewoon een praatje aanknopen in de supermarkt is hier nog heel normaal, lijkt het.

Ik stel me voor wat voor reacties ik zou krijgen als ik in Nederland op een doordeweekse dag in de supermarkt een wildvreemde tussen de havermout en de zoutjes zou vragen hoe zijn dag tot dusver verliep. Het wil nog niet erg lukken.

Toch merk ik na afloop van de reis dat ik me opener durf op te stellen naar vreemden en dat het me makkelijker afgaat om zomaar een praatje mer iemand aan te knopen.

Geleerd van de Amerikanen.

SoCal

Sectie 1: SoCal (Zuid-Californië)

Route: Campo naar Kennedy Meadows South

Afstand: 702 mijl/1126 kilometer

Mijlpalen: mijl 0 tot mijl 702,2

Data: 3 april tot 22 mei

Mijl 0 - De eerste dag

3 april 2022

En dan is de grote dag daar. We staan vroeg op en hoewel ik de avond ervoor mijn rugzak al tien keer heb ingepakt en weer uitgepakt, controleer ik toch nog een paar keer zenuwachtig of alles er echt inzit. Op die vroege ochtend rijden Michelle, Sietse en ik met Moises mee naar de grens, vlakbij het kleine plaatsje Campo.

Naast de muur van Trump staat er in een verlaten niemandsland een houten monument; vijf houten palen in een groepje bij elkaar die het startpunt van de PCT aangeven.

Het is een uur of acht ’s ochtends als we aankomen. Er staan nog een paar andere hikers die bepakt en bezakt hun verplichte startfoto’s maken bij het monument. Ook wij doen een hele sessie, schrijven onze namen in het logboek en nemen nog wat foto’s bij de muur.

Dan is er echt geen uitstellen meer aan. Het pad roept, de eerste stappen wachten op ons.

We gaan onderweg naar Canada. De onderneming die voor me ligt, voelt zo groot dat ik het nauwelijks kan bevatten, maar ik voel me opgewonden en heel erg levend. De droom die ik al bijna tien jaar had, is nu werkelijkheid geworden.

Al vanaf het eerste begin is niks zoals ik het me had voorgesteld. De woestijn is niet zoals ik een woestijn voor me zag. De hitte is er vandaag ook al niet. Het is een graad of 17, bewolkt, en we lopen over een pad met weelderige begroeiing aan beide kanten. Geen cactus of zandvlakte in zicht.

Ik wist al wel dat de woestijn in Zuid-Californië geen woestijn is zoals veel mensen die voor zich zien, vol glooiende zandheuvels en fata morgana’s, maar het vage beeld in mijn hoofd was meer zoals in de oude spaghettiwesterns. Met veel rotsen en cactussen, hagedissen en tumbleweeds die door de straten van de verlaten stadjes rollen.

In plaats daarvan tref ik een levende omgeving vol groene heuvels aan.

Mijn rugzak is te zwaar. In mijn onervarenheid heb ik veel teveel water meegenomen, terwijl we al snel langs een beekje komen. Ik had makkelijk kunnen starten met niet meer dan één of twee liter water, maar ik draag er vijf met me mee. Voor mij genoeg voor anderhalve dag in deze milde temperatuur.

Aan het einde van de dag kampeer ik bij Hauser Creek, berucht omdat hier al vaak mensen uitvallen door hitte en zonnesteken. Vlak voor ik de kampeerplek bereik, kom ik zelfs langs een noodknop op een paal. Als je die indrukt, gaat er schijnbaar ergens een noodsignaal naartoe en komen de reddingsdiensten je halen. De tekst op het bordje dat erbij hangt is in het Spaans. We zijn duidelijk nog dicht bij de grens.

In de koele dag lijkt het nogal overdreven, maar ik hoor van veel mensen dat dit stuk in de hitte een heus struikelblok is. Na Hauser Creek volgt er gelijk een pittige klim het dal uit, die door sommige lopers geciteerd wordt als het zwaarste stuk van de trail.

Ik kan me moeilijk voorstellen dat je het hier al opgeeft, na één dag lopen, maar er zijn toch nog aardig wat lopers voor wie dit hun eerste langeafstandswandeling is en voor sommigen zelfs de eerste keer dat ze gaan kamperen.

Ik tref in de vallei al een groepje wandelaars die eerder in de dag zijn aangekomen en rond een boom zitten te eten. We maken voorzichtig kennis en ik vraag me af of dit de mensen zijn die ik de rest van de tocht om me heen zal zien. Of we misschien allemaal over een paar weken de beste vrienden zijn, verbonden door ons gezamenlijke doel.

Ik deel wat van huis meegenomen stroopwafels uit, waarmee mijn eerste poging tot stroopsmeerderij een feit is, zou je kunnen zeggen. We delen ervaringen over onze eerste dag, onze verwachtingen over de maanden voor ons en iemand speelt een liedje op een meegebrachte gitaar.

Dan, als de schemer valt, begint het langzaam een klein beetje te miezeren en zoekt iedereen zijn tent op. Onze eerste dag zit erop. Ik wist het toen nog niet, maar ik had er nog 169 te gaan.

Mijl 15 - Alles went

De volgende dag sta ik vroeg op, omdat ik de beruchte klim graag achter de rug wil hebben voor het al te heet wordt.

Voor ik het weet, sta ik boven. Was dat het nou?

Vol goede moed trek ik verder, op naar Lake Morena, waar er al gelijk een beloning op me wacht in de vorm van mijn eerste trail-milkshake. Ik ben nog maar net onderweg en tegelijk voel ik me al helemaal ingeburgerd op de trail. Alsof ik al weken op pad ben.

Het landschap blijft nog steeds groen en er is geen groot gebrek aan water. Ik kom langs bossen met naaldbomen, glooiende heuvels, geen cactus in zicht. En hoewel elke dag anders is, blijven er ook veel dingen elke dag hetzelfde.

Al snel kom ik dus in een dagelijks ritme en het is juist die routine die geruststellend werkt. Ik word wakker als de zon opkomt, maak mijn ontbijtje, pak alles in en ga op pad. De temperaturen stijgen nu wel langzaam en ik limiteer mezelf tot maximaal 15 mijl — zo’n 24 kilometer — per dag voor de eerste paar weken, om overbelastingsblessures te voorkomen. Mijn lichaam moet nog wennen aan de hitte, de afstanden, het dragen van een rugzak elke dag. En hoeveel ik thuis ook heb geprobeerd hoogtemeters te maken, een paar wandelingen in Limburg en rond Nijmegen zijn toch echt niet hetzelfde als hier lopen. Honderd keer een trap op en af lopen met een rugzak voelt niet hetzelfde als hier door de bergen lopen.

Op dag drie kom ik mijn eerste ratelslang tegen. Hij glijdt het pad over en verdwijnt in de hoge grassen aan weerszijden van het pad, waar ik net nog zonder nadenken met een behoorlijke snelheid doorheen ploegde. De slang is vrij rustig en schenkt me niet heel veel aandacht.

Er wordt niet gerateld, maar toch doe ik het daarna een stuk rustiger aan en speur voortdurend het pad en de omgeving af. Wie weet wat er zich nog meer verschuilt in de gewassen die langs mijn enkels strijken? Het is even een ongemakkelijk gevoel, maar ook dat went al snel.

De volgende dag is de slang alweer bijna vergeten, tot het moment dat de volgende zich aandient. Deze is wat agressiever, duidelijk in zijn rust gestoord door de mensen die voor me lopen en luid ratelend maakt hij zijn ongenoegen hoorbaar. Ik kan hem niet zien, maar het geluid doet mijn hart in mijn keel kloppen, een soort oerreactie die blijkbaar zelfs ingebouwd is bij mensen die meer tuinslangen dan echte slangen zien.

Ik schiet met een wijde boog snel om hem heen en zie hem pas nadat ik er al een stuk voorbij ben, verscholen onder een rots.

Overigens is die schrikreactie van mij bij slang nummer drie al beduidend minder. Na de vierde blijft nog wel een gezond respect, maar is de schrikreactie al grotendeels verdwenen. Alles went, lijkt. Pas een heel eind verder schrik ik weer eens echt van een slang, maar die keer had ik er dan ook alle reden toe.

Tijdens een beklimming van een steile en lange heuvel passeer ik veel mensen die het zwaar hebben met de hitte. Ook ik heb het erg warm; hitte en hoogte zijn twee aspecten van deze wandeling waar ik in Nederland amper voor heb kunnen trainen, maar ik realiseer me voor het eerst op deze wandeling dat ‘zwaar’ niet hetzelfde is als ‘niet leuk’.

Het is zwaar, maar ik kan het aan en vind het zelfs niet erg om af te zien.

Ik durfde het eerder niet te denken: misschien kan ik dit echt?

Na zes dagen kom ik aan in Julian. Het is tijd voor mijn eerste nero, een dag waarop je near zero loopt, oftewel minder dan 10 mijl (16 kilometer).

Ik heb nog niet echt een vast groepje mensen om me heen, al zie ik hier in het dorp wel veel gezichten die ik eerder langs heb zien komen. Ook Michelle en Sietse zie ik hier weer even terug. Ze lopen allebei een stuk sneller dan ik.

Ik ken een paar mensen van naam en nog een aantal alleen van gezicht, maar aansluiting krijgen is niet moeilijk. Als je een restaurant binnenloopt, kun je bij elke tafel met hikers aanschuiven en je bent welkom. Als je nog een bed nodig hebt, kun je dat gewoon doorvertellen aan andere hikers. Er is altijd wel iemand die iemand anders kent die nog een plekje heeft.

Ik deel dan ook al snel een hotelkamer met anderen om de kosten te drukken en je kunt zo zien in welke kamers hikers slapen: alle stoffige en smerige schoenen staan op een rijtje in de gang, buiten de kamers.

Gratis appeltaart met ijs, een douche en een echt bed. Het kleine dorpje Julian verwelkomt de PCT-hikers met open armen en we zijn weer even in de beschaving. De eerste week zit erop.

Mijl 77 - Julian voorbij

Ik slenter door Julian. De was is klaar, ik heb gedoucht en de boodschappen voor de volgende week zijn gedaan. Er is tijd om het stadje even te bekijken en langs de outdoorwinkel te gaan. Julian is populair onder PCT-hikers, maar ook onder reguliere toeristen. De PCT’ers herkennen elkaar altijd uit duizenden. Wij zijn de ongeschoren, ongewassen, stoffige, gebruinde mensen in de meest kleurrijke kleding, die alle zitplaatsen bezetten voor de broodjeswinkel, waar ze grote sandwiches voor weinig geld verkopen. We zitten op de grond, op bankjes, in plantenbakken, of waar we maar plek vinden. De toeristen schuifelen langs en bekijken ons. Sommigen zijn nieuwsgierig en komen vragen wat of wie we zijn. Eén van de grotere geneugten van het hikerleven is het aanschouwen van de verbazing op het gezicht van niet-hikers die nog niet bekend zijn met de PCT, als je uitlegt dat je aan een wandelingetje bezig bent naar Canada.

Soms denken mensen dat je een grapje maakt. Soms verklaren ze je voor gek. Meestal komen ze met veel vragen. Waar slaap je dan? Wat eet je dan? Hoeveel mijl loop je dan per dag? Hoeveel uren per dag? Hoe bekostig je dat? Heb je geen baan? Heb je geen familie? Doe je dat alleen? Soms ook: Heb je geen wapen bij je?

Ik moet zeggen, op die laatste was ik in het begin nog niet zo voorbereid. De vraag komt ook altijd van Amerikanen. Ik ben geen andere nationaliteiten tegengekomen die vragen stelden over wapens tijdens een wandeling. Het zegt wellicht iets over hoe Amerikanen wapens zien, maar dat is een onderwerp voor een heel ander soort boek. De lijst vragen is eindeloos. Later op de trail heb ik mijn antwoorden op de meest gestelde vragen wel klaar, maar hier in Julian is het nog nieuw en moet ik er over nadenken.

Na Julian begint het pad steeds meer op een ‘echte’ woestijn te lijken. De zon schijnt fel, het water wordt zeldzamer. De aarde bestaat uit zand in verschillende tinten, de cactussen maken hun entree in groten getale en vanuit Julian loopt het pad gelijk omhoog, een berg op. Er is nergens schaduw.