De verloren woorden

ISBN 9789083392813

NUR 343

1e druk, 2020

© 2020 Machteld van Beek

Omslagbeeld: Shutterstock

Dit boek is een uitgave van Uitgeverij Gopher.

Koningsweg 72

5211 BN 's-Hertogenbosch

Telefoon 0341 74 61 00

Exemplaren zijn rechtstreeks te bestellen via internet: www.gopher.nl en bij iedere boekhandel.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand en/of openbaar gemaakt door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke manier dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de auteur en de uitgever.

Alle personen in deze publicatie zijn fictief en elke vergelijking met personen, dood of levend, berust puur op toeval.

No part of this book may be reproduced in any form, by print, photoprint, microfilm or any other means, without written permission from the publisher.

All characters in this publication are fictitious and any resemblance to real persons, living or dead, is purely coincidental.

De verloren woorden

Machteld van Beek

Voor Julia,

Mijn lieve dochter en allergrootste fan

~ Als je iets echt wilt, moet je er volledig voor gaan ~

Juliettes vader, notaris en parttime filosoof

Proloog

De zuigende geluiden van het beademingsapparaat verdreven de stilte in de kleine ziekenhuiskamer. Isabelle en Lucille keken beiden naar het doorzichtige masker dat de zwakke longen van hun moeder vulde met zuurstof. Met haar gerimpelde hand verwijderde de vrouw langzaam het masker.

‘Te veel geheimen. Er zijn te veel geheimen. Ik moet mijn kindjes tegen het verdriet beschermen,’ zei ze met een schorre stem. Ze pauzeerde even, hield kort het zuurstofmasker voor haar mond en ging toen verder.

‘Dit boek mag hier niet zijn. Waarom is het weer terug? Ik had het zo goed verstopt.’ Het leek alsof deze woorden alle energie uit haar lichaam hadden gezogen. De vrouw zette het zuurstofmasker weer op en sloot haar ogen.

1

‘Mama, kijk uit!’ gilde Milou naast me. Onmiddellijk stond ik op de rem en voorkwam nog net een botsing met mijn voorganger. Ik was zo in gedachten verzonken dat ik de file niet had gezien. Geschrokken keek ik mijn negenjarige meisje aan. Haar rode bos met krullen schudde heen en weer.

‘Mama, wat doe je?’ Milou’s stem trilde van angst.

‘Sorry,’ was het enige wat ik uit kon brengen. Er zat maximaal vijf centimeter tussen de voorkant van mijn Volvo S40 en de bumper van mijn voorganger. Ik was helemaal klaar met deze lange autorit. Op de weg naar het Franse Argenteuil waren vandaag zo veel wegwerkzaamheden dat we uren vertraging hadden opgelopen. Nu had ik ook nog bijna een aanrijding veroorzaakt.

De contouren van Alex’ gefrommelde uitnodiging in mijn broekzak om de herfstvakantie bij hem door te brengen sneden in mijn rechterbovenbeen. De zeurende pijn herinnerde me eraan dat ik een goede reden had voor deze helse autorit. Milou en ik hadden dringend behoefte aan een echte vakantie. Een weekje ertussenuit. Mijn baas Karel had me gisteren weer op mijn kop gegeven, omdat ik zijn veel te hoge omzetdoelstelling voor de tweede maand achtereen niet had gehaald. Thuis ging het al niet veel beter. Bijna dagelijks herinnerde de constante stroom aan aanmaningen op de deurmat me aan ons saldotekort. Milou was ook niet vooruit te branden. Een andere omgeving zou haar vast helpen om haar verdriet even te vergeten. We hadden beiden een zwaar jaar achter de rug.

Na nog anderhalf uur filerijden, waren we eindelijk op onze plaats van bestemming. Mijn hartslag ging voelbaar omhoog bij het zien van mijn ouderlijk huis. In het hofje van tien huizen waren alle huizen hetzelfde. Alle, behalve één. Het beschilderde huis sprong tussen de grauwgrijze, betonnen voorgevels meteen in het oog. In het dorp was het vrolijk gekleurde veldboeket dat papa op de zijgevel van het huis had geschilderd wekenlang een populair gespreksonderwerp. Zeven jaar geleden had Alex het huis gekocht en was het daarmee gelukkig weer in onze familie.

Milou drukte meerdere keren op de luidruchtige bel, maar de voordeur bleef gesloten. Nadat we tien minuten hadden gewacht op het stoepje voor het huis, waren mijn billen verdoofd door de kou. Angstig keek ik naar de steeds donkerder wordende lucht boven ons. Het zou niet lang meer duren voordat er een bak water uit de hemel zou vallen. Zou er iets met Alex gebeurd zijn? Was hij vergeten dat we vandaag aan zouden komen?

Net op het moment dat ik het telefoonnummer van Alex in mijn mobiel wilde aanklikken, hoorde ik een hond blaffen.

‘Beau, kom hier! Je laat onze gasten schrikken.’

Mijn hart sloeg een slag over toen ik de bekende stem vanuit de verte hoorde. Van een afstandje bekeek ik Alex. Zijn korte baardje was goed verzorgd en zijn donkere haren waren langer dan de laatste keer dat ik hem zag. De donkerblauwe spijkerbroek en het strakke, zwarte leren jack stonden hem goed. Dat ik in mijn jonge jaren mijn hart volledig aan hem verloren had, kon ik me nu nog levendig voorstellen. Er was echter te veel tussen ons gebeurd om lang bij deze kalverliefde stil te staan.

‘Waarom loopt Alex zo raar? Dat was me vorige keer helemaal niet opgevallen,’ fluisterde Milou in mijn oor.

Ik keek naar Alex die ons met een grote glimlach op zijn gezicht naderde. Ik zag al niet eens meer dat hij met zijn rechtervoet mank liep. Dit was nou eenmaal zijn loopje.

‘Toen Alex zestien was, heeft hij een ongeluk gehad met zijn brommer. Zijn voet is daarna altijd een zwakke plek gebleven,’ fluisterde ik terug.

‘Isabelle en Milou, wat fijn dat jullie er eindelijk zijn.’ De pretlichtjes in Alex’ ogen waren zelfs vanaf een afstandje niet te missen. Na enkele grote passen stond hij naast me.

Het viel me meteen op dat, ondanks zijn achtendertig jaar, zijn gezicht slechts rond zijn mond enkele rimpels vertoonde.

Alex stak zijn pink in de lucht en keek me verwachtingsvol aan. Natuurlijk wist ik het nog. Zijn pinky promise zou ik nooit vergeten. Mijn wangen gloeiden bij de herinnering. Ik sloeg mijn pink om zijn pink en keek hem recht in zijn ogen aan. Alex glimlachte en sloeg zijn armen om me heen.

‘Sorry dat we zo laat zijn. Dat laatste rondje is toch te lang geweest.’ Dicht bij mijn oor sprak Alex de woorden zachtjes uit. Voordat ik kon reageren, stapte Alex op Milou af.

‘En wie hebben we hier?’ Alex aaide langzaam over de snoet van de grauwwitte eenhoorn in Milou’s armen. Zijn knalroze hoorn stak vrolijk in de lucht.

‘Dit is Ikkie.’ Milou’s wangen kleurden lichtrood. ‘Ik heb hem van mijn vader gekregen toen ik vijf was. Hij heeft een tijdje op de kast gelegen, maar sinds een jaar gaat hij weer overal mee naartoe.’ Milou omklemde de eenhoorn alsof het een reddingsboei was en hield haar ogen strak op de grond gericht.

Ik sloeg mijn arm om mijn meisje heen en trok haar zachtjes tegen me aan. ‘Fijn dat we de herfstvakantie bij je door mogen brengen. Milou en ik hadden allebei ernstig behoefte aan een weekje vakantie.’

Pling, pling, pling.

Ik schrok op van de trilling in mijn jaszak. Mijn hart maakte een vreugdesprongetje. De eerste man die mijn profiel op Love for Two interessant vond, had zich gemeld. Ik moest mezelf bedwingen om niet meteen mijn gloednieuwe app te openen.

‘Volgens mij heb je een berichtje ontvangen,’ zei Alex.

Ik glimlachte naar hem, maar ik voelde niet de behoefte om mijn opwinding met hem te delen.

Alex keek omhoog en daarna naar ons. ‘Kom snel naar binnen. Volgens mij houden we het niet lang meer droog. Ik haal zo meteen jullie bagage wel op.’

Beau liep kwispelend voorop en leidde het gezelschap het warme huis binnen.

De muren in de woonkamer waren strak wit gestuct. Een stoere steigerhouten eetkamertafel en bijpassende kasten domineerden de grote ruimte, maar de echte eyecatcher was de immense open haard in het midden. Milou liep er meteen naartoe.

‘Wow, deze open haard is geweldig. Heb je hem zelf gemaakt?’ Milou keek bewonderend naar de ruwe, grijze keien aan de buitenkant van de open haard.

Alex keek haar trots aan. ‘Ja, ik heb alle keien bewaard die ik de afgelopen jaren tijdens mijn wandelingen langs de Seine heb gevonden. Een paar maanden geleden heb ik de schouw eindelijk af kunnen maken.’ Hij draaide zijn lichaam naar mij toe.

‘Het oudere echtpaar dat het huis van je ouders had gekocht, had er in de loop der jaren niets aan gedaan. Het bevond zich in een tamelijk bouwvallige staat toen ik het kon kopen. Voor de prijs was dit natuurlijk wel voordelig, maar ik heb flink moeten klussen om het weer in een goede staat te krijgen. Ik heb in ieder geval wel de houten vloer laten liggen en de buitenkant van het huis blauw gelaten als eerbetoon aan je vader.

Een dankbare glimlach verscheen op mijn gezicht.

‘Is het echt twaalf jaar geleden dat mama in dit huis is geweest?’

Alex schudde zijn hoofd. ‘Nee, twaalf jaar geleden woonde ik nog in een studentenflatje in Parijs. Je mama heeft me daar toen een weekendje opgezocht, maar tot aan de begrafenis van je papa vorig jaar heb ik haar niet meer gezien.’

De trilling in zijn stem ontging me niet.

‘Het spijt me dat ik je toen pijn heb gedaan, maar het kon niet anders,’ zei ik zachtjes. Mijn hart kromp ineen. Alex in Parijs achterlaten was de moeilijkste beslissing die ik ooit had moeten nemen. Het had mijn leven allesbehalve rooskleurig gemaakt, maar het was de enige beslissing die ik toen kon nemen.

2

Met een diepe zucht plofte ik naast Alex op de tweepersoonsbank. Mijn billen zakten diep weg in de donkergrijze bekleding. De woonkamer werd enkel verlicht door de hoog oplaaiende vlammen in de open haard. Ondanks de schaarse verlichting was de kleine glimlach op Alex’ gezicht niet te missen. Ik schrok van de intense blik waarmee hij me aankeek. Om deze te ontwijken, sprak ik tegen de geelrode vlammen.

‘Ik dacht dat Milou nooit zou gaan slapen. Ze raakte niet uitgepraat over het paard waar ze vanmiddag op heeft gereden.’

‘Wat een verrassing dat het zo klikte tussen Milou en mijn achterbuurmeisje.’ Alex’ mondhoeken krulden lichtjes omhoog.

‘Dat was me ook opgevallen. Meestal kijkt Milou eerst de kat uit de boom bij vreemdelingen, maar daar was bij Aimée niets van te merken.’

Na een snelle inspectie zag ik dat de blik in Alex’ ogen niet veranderd was. Ik zag de grote, witte mok cappuccino op de bielzen salontafel staan. Het overvloedige schuim gleed langzaam langs de glimmende zijkant naar beneden. Met mijn vinger bracht ik die naar mijn mond.

Hoofdschuddend keek Alex me aan. ‘Dat moet je echt niet doen. Je weet maar al te goed wat het met me doet als je je vingers aflikt. In dat cafeetje in de buurt van de Notre-Dame is dat destijds ook de druppel geweest.’

Een niet te onderdrukken glimlach verscheen op mijn gezicht. Ieder moment van die zaterdag twaalf jaar geleden, stond in mijn geheugen gegrift. Heel de dag dansten we als een stel verliefde pubers om elkaar heen. De zon stond hoog aan de hemel en er hing een broeierige sfeer in de drukke straten. Het leek alsof de wereldstad enkel gevuld was met verliefde stelletjes. Ik voelde dat die dag eindelijk de dag zou worden waar ik al zo veel jaren naar had verlangd. De bubbel waar we samen in hadden rondgezweefd, klapte aan het einde van die dag echter met een harde klap uit elkaar. En het ergste was: ik was de schuldige. In mijn jeugdige onbezonnenheid nam ik die nacht de beslissing die mijn leven voorgoed zou veranderen. Het intense verdriet dat met de beslissing gepaard ging, kroop ook nu weer omhoog.

‘Ik had nooit verwacht dat je nog puf had om naar de manege te gaan na je lange autorit.’ Alex leek mijn fysieke reactie op zijn nabijheid niet op te merken.

‘Die flinke kop cappuccino en het niet meer door de regendruppels naar andere stilstaande auto’s hoeven te staren, hielpen wel om weer wat energie op te bouwen. Ik heb er dan ook geen spijt van dat ik toegegeven heb aan Milou’s smeekbedes. Het was heerlijk om te zien hoe ze opbloeide na haar ritje op de bruine merrie.’

‘Ze heeft er in ieder geval twee donkerblauwe souvenirs aan overgehouden. Valt ze thuis ook weleens van een paard af?’

Zijn bezorgde blik deed me meer dan ik wilde toegeven. Een fractie van een seconde miste ik Tom. Al meer dan een jaar was er geen man geweest, behalve mijn vader, die bezorgd was om het welzijn van mijn dochter. De mening van mijn familie over Tom was verre van positief, maar over één ding was iedereen het eens: Milou kon zich geen betere vader wensen.

‘Toen ze klein was, viel ze regelmatig van haar paard af. Tom bracht Milou elke week naar paardrijles. Dat was hun vaste ritueel. Al had Tom het nog zo druk op zijn werk, ik mocht het niet van hem overnemen. Milou en Tom waren als twee handen op een buik. Er was weinig ruimte voor mij in ons gezin. Nu hij er niet meer is, heb ik het gevoel dat Milou constant boos op me is.’ Het lukte me net op tijd om de opkomende tranen te onderdrukken. ‘Ik denk dat ze Tom zo erg mist dat ze het op mij afreageert.’

‘Mis jij Tom ook?’

De woorden kwamen zo zacht uit zijn mond dat ik ze bijna niet verstond. Met een blik vol medeleven keek hij me aan. Ik herkende die blik meteen. Toen hij me na de begrafenis condoleerde, had hij me op dezelfde manier aangekeken. Overrompeld door de herinnering en zijn vraag deinsde ik met mijn bovenlichaam terug. Hier was ik niet op voorbereid.

‘Soms. Als Milou een voorstelling heeft op school of een paardrijwedstrijd.’ Ik pauzeerde even. Om Alex’ reactie te ontwijken, staarde ik naar de lichtbruine houten vloer. De talrijke putjes en krassen verraadden een jarenlang intensief gebruik. ‘Mijn huwelijk was een eenzame instelling,’ vervolgde ik met een haperende stem. Ik moest de brok in mijn keel wegslikken, voordat ik verder kon praten. ‘Milou was al sinds haar geboorte het centrum van Tom zijn leven. Ik had al meerdere keren een scheiding ter sprake gebracht, maar voor Tom was het onbespreekbaar. Hij dacht alleen aan Milou. Een kind hoorde volgens hem opgevoed te worden door twee ouders die samen in één huis woonden.’ Ineens zag ik het weer voor me: de laatste keer dat ik voorstelde om ieder onze eigen weg te gaan. Het was de avond van Toms dood. Onze discussie was verhitter dan ooit. Verwijten waarvan ik niet eens wist dat ik ze zo sterk voelde, verlieten mijn mond. De vernietigende blik waarmee Tom de deur sloot, had me nog lang in mijn nachtmerries achtervolgd. De klap kwam extra hard aan toen het alles veranderende telefoontje kwam. Tom had achter de blackjacktafel een hartaanval gehad. Met gierende sirenes was hij naar het dichtstbijzijnde ziekenhuis gebracht, maar het was al te laat. Ondanks de geruststellende woorden van de arts had het schuldgevoel dat Milou door mij zonder vader moest opgroeien zich sindsdien in mijn buik genesteld. Mijn schaamte was te groot om Alex hier iets over te vertellen.

‘Drie jaar na de geboorte van Milou begon het bij mij weer te kriebelen. Ik wilde een tweede kindje. Tom deelde deze wens niet. Hij was prima tevreden met Milou. Daarnaast hielp ons liefdesleven, of eigenlijk het gebrek daaraan, ook niet mee.’ Ik pauzeerde even en zag dat de rode blos op Alex’ wangen was weggetrokken. Met een ernstig gezicht keek hij me aan. Een moment lang twijfelde ik of ik verder moest gaan, maar ik moest het kwijt. ‘Nu Tom al meer dan een jaar geleden overleden is, begint dit verlangen weer op te spelen. Alsof mijn leven pas compleet is met twee kinderen. Milou is al heel haar leven enig kind. Ik zou haar graag een broertje of zusje willen geven.’ Ik wierp een blik op mijn telefoon. ‘Ik heb me vorige week aangemeld bij de datingapp Love for Two. Het is natuurlijk nog te vroeg om te zeggen of deze app me zal helpen om de vader van mijn tweede kindje te vinden, maar niet geschoten is altijd mis, zoals mijn vader altijd zegt.’ Mijn wangen begonnen te gloeien. Ik had niet verwacht dat ik ooit gebruik zou moeten maken van een datingapp.

Alex creëerde met zijn bovenlijf meer afstand tussen ons, maar hield zijn lippen op elkaar. Om de plotselinge kille sfeer in de woonkamer te verdrijven, stond ik op en pakte de ingelijste foto uit de boekenkast. De glimmende, zilverkleurige rand paste mooi bij de foto die hij omlijstte. Er spatte een feestgevoel van de foto af. Ik stond op en bekeek hem van dichtbij. HET GOUD & GLITTERBAL 1992 stond er in sierlijke, witte letters aan de onderkant geprint. Vier bandleden keken met een trotse glimlach in de camera.

‘Hier was ik twaalf jaar. Als ik naar deze foto kijk, voelt het alsof het gisteren was. De liefdesverklaring die ik die avond kreeg, kwam voor mij uit onverwachtse hoek.’

Er verscheen weer een twinkeling in Alex’ ogen. ‘Dat weet ik nog. Onze zangeres Faye schoof die avond haar liefde voor mij ook niet onder stoelen of banken. Ze komt af en toe nog weleens langs om bij te kletsen.’

Ondanks dat ik al jaren geleden mijn gevoelens voor Alex achter me had gelaten, voelde ik een steek in mijn maag.

De keurig opgemaakte driepersoonsbank tegenover ons leek me toe te roepen. Mijn bed zag er na deze enerverende dag wel erg aantrekkelijk uit. Alex draaide zich met zijn lichaam naar me toe.

‘De vermoeidheid straalt van je af. Ik weet dat we hier al meerdere discussies over hebben gevoerd, maar ik bied het nog één keer aan. Ik slaap graag op de bank, zodat jij in mijn bed kan slapen.’ Alex keek me afwachtend aan.

Ik schudde mijn hoofd. ‘Dank je wel voor het aanbod, maar ik ga je niet uit je eigen slaapkamer verjagen. Die bank ziet er heerlijk uit. Op dit moment kun je me overal neerleggen en val ik gelijk in een diepe slaap.’ Ik onderdrukte nog net op tijd een geeuw.

‘Isa, ik vind het echt fijn dat je hier bent.’ Hij sprak de woorden langzaam uit en benadrukte het woordje ‘echt’.

Mijn temperatuur steeg spontaan een paar tienden graden. Voordat ik echter iets kon zeggen, keek Alex me doordringend aan. Hij pakte zachtjes mijn beide schouders vast. Ik wilde wegdraaien, maar kreeg daar de kans niet voor.

‘Ik heb er een jaar lang van genoten om iedere dag een e-mail van je te lezen. Jou in levenden lijve zien, is echter van een heel andere orde.’

Voordat Alex zijn woordenwaterval af kon maken, legde ik twee vingers op zijn lippen. Met verbaasde ogen keek hij me aan. Als tiener zouden deze woorden als muziek in mijn oren hebben geklonken. Ik wist inmiddels beter. Deze woorden brachten mijn droom in gevaar. De droom, die al acht jaar lang mijn leven domineerde, had ik al te lang naar de achtergrond geduwd. Ik kon hem niet zomaar opgeven.

‘Welterusten Alex. Mijn oogleden zijn loodzwaar. Ik moet nu echt gaan slapen.’

Alex staarde een moment lang naar de houten vloer alsof hij op zoek was naar de juiste woorden, maar alleen het woord ‘welterusten’ verliet zijn mond.

Op het moment dat ik mijn hoofd op het kussen wilde neerleggen, hoorde ik voor de tweede keer vandaag ‘pling, pling, pling’. Er schoot weer een tinteling door mijn buik. Zou dit dan misschien de man zijn die ik zocht? Het voorstel van de eerste man had ik vanmiddag op het toilet bekeken. Ik wilde Milou nog geen deelgenoot maken van mijn zoektocht. De foto van de man deed me meteen aan de zanger van de Red Hot Chili Peppers denken. Met een lichaam volledig gedecoreerd met kleurrijke tatoeages en een grote liefde voor het bezoeken van hardcorefestivals behoorde deze langharige man niet tot mijn categorie droommannen. Een moment lang had ik getwijfeld of ik hem wel af moest wijzen. Stel dat hij de enige man was die interesse in me toonde, schoot er door mijn hoofd. Zodra ik naar beneden scrolde en een vinkje zag staan bij het vakje ‘geen kinderwens’, was de keuze echter snel gemaakt. De geluidjes die mijn telefoon nu produceerde, betekende dat de man van vanochtend in ieder geval niet de enige gegadigde was. Razendsnel las ik het profiel in het licht van mijn telefoon. Deze blonde man was al de trotse vader van vijf kinderen. Hoewel hij wel een kinderwens had, werd een gezin van zeven kinderen me toch echt te veel. De tweede afwijzing versturen, ging me een stuk gemakkelijker af dan de eerste.

Die nacht lukte het me, ondanks mijn vermoeidheid, moeilijk om de slaap te vatten. De mannen van Love for Two bleven door mijn hoofd spoken. De inhoud van hun profielen werd afgewisseld met herinneringen aan mijn jeugd in dit huis. Ik was hier samen met mijn ouders en mijn zus Lucille gelukkig geweest. Ik was dan ook alles behalve blij dat mijn moeder op een dag aankondigde dat ze terug wilde naar Nederland. Vijftien jaar was ik, toen ik afscheid moest nemen van mijn vertrouwde omgeving en mijn vrienden. Alex miste ik het meest. We waren in de elf jaar dat ik in Frankrijk woonde onafscheidelijk geweest. Beste vrienden die elkaar alles vertelden. De verhuizing maakte een einde aan de hechte vriendschap. Trouw stuurden we elkaar jarenlang iedere week een handgeschreven brief. Ik probeerde mijn verliefdheid in de brieven niet te laten doorschemeren. Hoewel Alex tijdens mijn jaren in Frankrijk duidelijk had laten blijken dat hij mijn verliefdheid niet deelde, veranderde na verloop van tijd de toon in zijn brieven. Tot mijn verrassing leek hij steeds meer interesse te tonen in mijn liefdesleven. Maar na mijn bezoek aan zijn studentenkamer in Parijs kwam de brievenstroom abrupt tot een einde.

3

Argenteuil, Goud & Glitter Eindejaarbal, 24 juni 1992

Op de achtergrond klonken de klanken van Michael Jacksons ‘Thriller’. Mijn voeten bewogen automatisch mee op het ritme van de muziek. Ik duwde nieuwsgierig de goudkleurige slierten voor de ingang aan de kant. De geur van vers gepofte popcorn kwam me tegemoet en toverde onmiddellijk een glimlach op mijn gezicht. De normaal gesproken met felgekleurde tl-lampen verlichtte kantine was voor het Goud & Glitter Eindejaarbal omgetoverd in een feestzaal. Ik kon bijna niet geloven dat het eerste schooljaar op het Collège Claude Monet alweer bijna ten einde was.

De zenuwen kriebelden in mijn buik toen ik het podium aan de overkant van de zaal zag. De bandopstelling stond al klaar. Over een uur zouden wij ons eerste officiële optreden geven. Een por in mijn zij haalde me uit mijn mijmering.

‘Hé slaapkop. Ik heb al vier keer je naam geroepen.’ Alex viel stil, terwijl hij mijn met zilveren glimmertjes versierde jurk nauwkeurig in zich opnam. ‘Ik had je nauwelijks herkend met die opgestoken haren. Je ziet er een stuk ouder uit.’

Mijn hart maakte een radslag in mijn borst. Vanavond zouden wij voor de eerste keer samen dansen. Alex zou dan inzien dat we meer dan beste vrienden konden zijn.

‘Hé Alex. Kom mee, dan gaan we nog één keer oefenen, voordat heel de meute binnenkomt. Isabelle, kom je ook mee?’ Onze leadzangeres, Faye, trok aan Alex’ hand. Haar lange, donkere haren vielen kaarsrecht over haar rug. Nog een paar centimeter en haar haren zouden haar billen bereiken. Haar goudkleurige, korte jurkje zat strak om haar lichaam heen.

Voordat ik iets kon zeggen, had Faye Alex al meegesleurd in de richting van het podium. Ik klemde mijn vioolkoffer tegen mijn bovenlijf en realiseerde me dat ik niet de enige was die hoopte vanavond met Alex te kunnen dansen.

Nog natrillend van de opwinding legde ik mijn viool twee uur later weer terug in zijn koffer. Maar de opwinding stierf snel weg toen ik naar de dansvloer keek. Alex sloeg net zijn armen om Faye’s middel en trok haar dicht tegen zich aan. Ze legde haar hoofd tegen zijn schouder en ze schuifelden langzaam op ‘I Still Haven’t Found What I’m Looking For’. Bono deed zijn uiterste best om boven het gegiechel van de meiden op de dansvloer uit te komen. Voor de meeste twaalfjarige meisjes uit mijn klas was dit de eerste keer dat ze zo dicht bij een jongen waren. Mijn nagels gingen automatisch naar mijn mond. Dit uitzicht bezorgde me een steek in mijn maag.

David, de keyboardspeler uit onze band, keek me vanaf de andere kant van het podium met een zenuwachtig lachje aan. De glazen in zijn te grote bril weerkaatsten het gekleurde discolicht.

‘Wil je anders met mij dansen?’ Hij knikte in Alex’ richting. Zijn blonde krullen bewogen op en neer in hetzelfde snelle tempo als dat de woorden zijn mond verlieten.

Ik voelde een blos vanuit mijn hals omhoog kruipen. Alex’ gebrek aan interesse voor mij viel meer mensen op. Aangezien het alternatief, een kwartier lang alleen met David op het podium staan, me ook niet aansprak, knikte ik voorzichtig.

Terwijl we achter elkaar aan naar de dansvloer liepen, wenste ik vurig dat de dj een vrolijk dansnummer zou draaien. Helaas gaf hij geen gehoor aan mijn wens. De eerste klanken van George Michaels ‘Careless Whisper’ vulden de ruimte.

In mijn dromen had ik al vaak met een jongen geschuifeld. Alleen was hij daar nooit omringd door een penetrante zweetlucht, schoot er door mijn hoofd toen David onhandig zijn armen om me heen sloeg. Ik probeerde tevergeefs mijn adem in te houden. Toen ik weer een teug adem moest nemen, draaide ik per ongeluk mijn hoofd in Alex’ richting. Zijn ogen waren niet op zijn danspartner gericht, maar op mij. Met een intense blik glimlachte hij lichtjes naar me. Ik kreeg het er warm van en draaide mijn hoofd weg. Ik kon de innige omhelzing van Alex en Faye niet langer aanzien.

Toen George zijn laatste woord had gezongen, keek David me met rode wangen aan. Hij wreef met zijn hand lomp over mijn onderrug.

‘Ik vind je leuk.’ De woorden verlieten stotterend zijn mond. ‘Bij het kerstfeest had ik niet de moed om je te vragen of je mijn vriendin wilde zijn.’ Zijn ogen focusten zich op een plek op de grond.

Mijn handen gleden automatisch van zijn zij af. Ongemakkelijk schoof ik met mijn voet over de grond. Deze spontane liefdesverklaring kwam helaas van de verkeerde persoon. De seconden leken uren te duren, terwijl ik de woorden zocht die hem af zouden wijzen zonder dat ze zijn hart volledig zouden breken. De aankondiging van de dj dat de band binnen enkele minuten weer zou spelen, kwam net op tijd.

‘We moeten weer op. Ik vind het prima als je me na ons optreden een antwoord geeft.’ David keek nog één keer om, voordat hij weer naar het podium liep.

De vluchtige aanraking van zijn hand tegen de mijne veroorzaakte een rilling over mijn rug. Ik wist dat ik er niet onderuit kon om hem vanavond een antwoord te geven. Ineens overviel een gevoel van eenzaamheid me, midden op de dansvloer vol met tieners. De enige jongen waar ik echt in geïnteresseerd was, danste met een ander meisje. Terwijl mijn ogen tegen mijn wil in Alex zochten, danste een groepje meiden wild naast me.

‘De volgende is voor jou,’ fluisterde Alex opeens in mijn oor. Ik schrok toen hij plotseling achter me verscheen. Hij knipoogde en veegde een blonde lok uit mijn gezicht. Mijn moeders strakke opsteekkunstwerk dreigde in te storten. Drie speldjes waren al uit mijn gladde haren gegleden. ‘Dus veeg die verdrietige uitdrukking van je gezicht en kom weer muziek maken.’

‘Ik was niet verdrietig. Ik was alleen diep in gedachten verzonken,’ loog ik.

Die avond speelden we de sterren van de hemel. Mijn vioolspel gecombineerd met Alex’ drumkunsten, Davids spel op zijn keyboard en Faye’s zang zorgden dat de leerlingen van Collège Claude Monet uit hun dak gingen op top 40-nummers in een nieuw jasje.

‘Mag ik deze dans?’ Met een grote glimlach op zijn gezicht keek Alex me aan, nadat we ons laatste deuntje van die avond hadden gespeeld.

Vanaf de zijkant van het podium liep Faye op Alex af, maar Alex schudde zijn hoofd.

‘Nu is het tijd voor mijn beste vriendin.’ Alex pakte mijn hand vast en begeleidde me naar de dansvloer. Daar aangekomen sloeg hij zijn armen losjes om me heen. Ik durfde mijn hoofd niet tegen zijn schouder aan te leggen. Ondanks dat de dj weer rustige muziek draaide, konden de lippen van Alex niet stoppen met praten. Ik wilde niets liever dan genieten van dit moment met Alex’ armen om me heen, maar met dat constante geklets lukte dat niet. Net op het moment dat ik mijn hand op zijn mond wilde leggen, botste iemands schouder hard tegen de mijne. Een pijnscheut trok door mijn lijf.

David keek me met roodomrande ogen aan.

Met zijn lippen kwam hij dicht bij mijn oor en fluisterde: ‘Je hoeft geen antwoord meer te geven op mijn vraag. Het is wel duidelijk voor wie je kiest.’

‘Kijk eens uit, man,’ schreeuwde Alex hem nog na, maar David was al in de dansende menigte opgegaan. ‘Ik dacht altijd dat hij een oogje op je had. Te zien aan die harde duw is het over met de liefde.’ Hij kwam met zijn gezicht dicht bij het mijne staan om zo boven de muziek uit te komen. Zijn adem voelde warm aan. ‘Dan blijf ik toch nog even de enige jongen in je leven.’ De dikke knipoog die volgde, benam me de adem.

Ik voelde dat dit mijn kans was. Ik moest hem nu vertellen wat ik voelde.

Een voor mij onbekend meisje met lange, blonde haren tikte op Alex’ arm en vroeg hem ten dans. Alex twijfelde geen seconde en schreeuwde nog ‘tot straks’, voordat hij met de blondine over de dansvloer zwierde.

Die avond ging ik teleurgesteld naar huis. Mijn plan om Alex te laten inzien dat we meer dan beste vrienden konden zijn, was mislukt.

4

Door de spleet tussen de donkere, velours gordijnen kroop het maanlicht naar binnen. De zachte gloed van de volle maan creëerde scherpe schaduwen op de wit gestucte muur. Het lukte Alex vannacht maar niet de slaap te vatten. Het beeld van Isabelle zittend op het stoepje voor zijn huis verscheen op zijn netvlies. Haar blonde haren sportief samengebonden in een klein staartje, haar dikke winterjas tot bovenaan gesloten en haar arm veilig om Milou geslagen. Ze maakte een vermoeide indruk. De zorgrimpels op haar voorhoofd leken dieper dan een jaar geleden. Het dagelijkse contact via e-mail en de telefoon het afgelopen jaar had hun vriendschapsband weer in ere hersteld. Hij realiseerde zich nu pas hoezeer hij zijn beste vriendin had gemist. Al die zogenaamde vriendinnen die zijn bed een paar keer per maand met hem deelden, konden het gat niet vullen dat zij achter had gelaten toen ze naar Nederland was vertrokken.

Isabelles woorden bleven door zijn hoofd malen: ‘mijn leven is pas compleet met twee kinderen’. Hij wist als geen ander wat voor verstrekkende gevolgen deze woorden hadden. Isabelles kinderwens had er vorige keer voor gezorgd dat hun opbloeiende liefde abrupt ten einde kwam. Aan het begin van Isabelles vorige bezoek was het alsof er een magische aantrekkingskracht tussen hen was die het voor beiden onmogelijk maakte om niet hopeloos verliefd te worden. Ze konden niet van elkaar afblijven. Ze wisten allebei dat het die avond zou gebeuren. Net voordat ze ’s avonds laat de hoofdingang van het studentenappartementencomplex in wilden gaan, botsten ze al zoenend tegen een kinderwagen aan. Het donkerblauwe gevaarte wiebelde flink heen en weer, maar de baby leek het amper te merken. Zijn oogjes bleven dicht. Alleen het duimpje in zijn mond dat zachtjes op en neer bewoog, verraadde dat hij nog heerlijk lag te slapen. De verontwaardigde moeder gooide boze kreten naar hun hoofden. Nadat ze hun verontschuldigingen hadden aangeboden, schoten ze het gebouw binnen. Zo heftig als de zoenen die avond waren begonnen, zo abrupt stopten ze ook weer.

Alex vroeg zich nog regelmatig af hoe die avond verlopen zou zijn als ze niet tegen die kinderwagen aangebotst waren. Hij wilde niet voor de tweede keer de fout maken om Isabelle uit zijn handen te laten glippen. Die datingapp was een onaangename verrassing. Als ze daar een aantrekkelijke vent vond die haar kinderwens deelde, schatte hij zijn kansen klein in. Hij wilde dit keer wel echt voor haar vechten. Misschien kon hij haar dan laten inzien dat liefde dichterbij was dan ze dacht.

Alex had Isabelle een ontspannen week vakantie beloofd, maar hij wist niet of hij deze belofte waar kon maken. Het gezicht van zijn voorman Jean Luc verdreef de gedachte aan Isabelle. Zijn stralende lach toen hij vol trots zijn twee dagen oude baby liet zien, stond in zijn geheugen gegrift. Als vader van vijf was hij zo blij dat zijn jongste telg eindelijk een meisje was. Deze lach zou van zijn gezicht verdwijnen als Alex’ plan zou mislukken. Deze week was het erop of eronder en zou het lot van hem en zijn twintig medewerkers worden bepaald. Capitol Investments had hem een kans op een noodzakelijke uitweg geboden, maar hij moest nog flink wat werk verrichten om een goed voorstel op tafel te kunnen leggen.

De kleine wijzer van de klok naderde de vier. Iedere tik van de secondewijzer leek zijn oogleden verder naar beneden te duwen. Een wolk voor de maan hulde de slaapkamer in duisternis en Alex verloor eindelijk het gevecht tegen de slaap.

5

Welke houding ik vannacht ook aannam, een irritante spiraal prikte tussen mijn ribben. Als ik dit nog een week vol moest houden, zou ik gebroken terugkomen van mijn vakantie. Van een snelle douche zou ik vast opknappen, bedacht ik hoopvol.

Op mijn tenen sloop ik de trap op naar boven. Gelukkig wist ik me nog precies te herinneren welke traptreden kraakten, zodat ik bijna geluidloos de eerste verdieping bereikte. Ik wilde Milou en Alex niet wakker maken. Eenmaal boven aangekomen, zag ik dat Alex de verouderde badkamer flink onder handen had genomen. De kleine bruine wanden vloertegeltjes hadden plaatsgemaakt voor grote witmatte tegels en de ijzeren wasbak was vervangen door een ronde houten variant. Mijn hart maakte een sprongetje toen ik in het midden van de ruimte ons antieke bad op pootjes herkende. Lucille en ik hadden hier vroeger flink wat uren in doorgebracht. Het bad zag er zo verleidelijk uit dat ik me niet kon beheersen. Mijn plan om een snelle douche te nemen, liet ik varen en ik draaide de warme kraan open. Een flinke scheut badschuim in het hete water zorgde voor een overdaad aan schuim. Ik genoot al van de aanblik. Voorzichtig stapte ik het hete water in.

Mijn gedachten dwaalden automatisch af naar Alex’ vijftiende verjaardag. Ondanks dat ik pas dertien jaar was, stond deze dag in mijn geheugen gegrift. Mijn verlangen naar een warm bad was die dag groter dan ooit geweest. Verlangen naar heet water om mijn ijskoude lijf in op te warmen en mijn nare ervaring van me af te wassen. Ik sloot mijn ogen en voelde een koude rilling over mijn rug glijden. De dag van ons schooluitje naar het meer van Enghien. Mama was die ochtend zo blij geweest dat de presentator op haar favoriete Nederlandse radiozender had aangekondigd dat de vijftiende Elfstedentocht in de lucht hing. Na een halfuur in de bus konden we onze schaatsen onderbinden. Het niervormige meer was volledig bevroren en mijn adem vormde wolkjes in de lucht. De restanten sneeuw waren aan de kant geveegd om zo een gemakkelijke schaatsroute te creëren. De dauw op de bomen was bevroren en de witte bomen waren een indrukwekkende vertoning. Lucille nam al snel haar vriendinnen bij de hand en schaatste als een professional weg. De schaatslessen die wij verplicht van mama moesten nemen, wierpen hun vruchten af. Alex keek me zittend vanaf de kant hulpeloos aan.

‘Ik kan niet schaatsen. Als mijn vrienden me zien stuntelen, ga ik volledig af. Ik wacht hier wel tot jullie klaar zijn.’

Een lichte teleurstelling schoot door mijn buik. Ik had me er juist op verheugd om een dagje met Alex op het ijs door te brengen.

‘Geef me je hand, dan zal ik het je leren. Het is niet moeilijk.’ Ik stak mijn hand naar hem uit.

Alex keek om zich heen en zag dat hij de enige was die nog op de kant zat. De jongens voor hem op het ijs stonden te wiebelen op hun schaatsen. Alex pakte twijfelend mijn hand vast. Zijn dikke handschoen paste met moeite in de mijne. Hij had al snel door dat hij niet genoeg had aan alleen een hand en sloeg zijn arm om mijn middel. Langzaam gleden we samen over het ijs. Ondanks de ijzige kou voelde ik dat mijn wangen gloeiden. Ik was precies waar ik het liefst wilde zijn. Over mijn verliefdheid durfde ik met geen woord tegen hem te reppen.

Aan de andere kant van het meertje stonden Lucille en twee van haar vriendinnen met een glimlach op hun gezicht ons op te wachten.

‘Dat ziet er gezellig uit. Betekent dit dat je nu verkering hebt met je neef?’ Het blonde meisje keek eerst mij en daarna Alex uitdagend aan.

‘Doe niet zo mal,’ reageerde Alex meteen. ‘Isabelle en ik zijn alleen vrienden.’

Een pijnlijke steek trok door mijn maag. Natuurlijk wist ik dat we alleen vrienden waren, maar stiekem hoopte ik al meer dan een jaar op meer.

Lucille schaatste in een snel tempo op ons af. ‘Ies, je bent niet goed wies. Je lijkt wel een zeef, want je bent verliefd op je neef.’ Haar schelle stem klonk ver boven het geroezemoes van de schaatsende kinderen uit.

Haar woorden ontketenden een ongekende woede in mij. Ik wrong me los van Alex’ stevige greep en schaatste hard achter Lucille aan. Ondanks dat het versje in het Nederlands was geweest en de meeste aanwezigen het niet hadden verstaan, wilde ik revanche nemen op Lucille. Ik draaide me snel om zodat ik Alex’ reactie op het versje kon zien en schrok me toen wezenloos.

Alex stond midden op het ijs gevaarlijk te wankelen. Om zijn evenwicht te bewaren, boog hij lichtjes door zijn knieën. Hij realiseerde zich daarbij echter niet dat zijn snelheid toenam. In de juiste richting sturen had hij nog niet geleerd. Hij ging regelrecht op een met oranje pionnen afgezet wak af.

Ik schreeuwde: ‘Nee, Alex. Draai je om.’ Maar hij leek het niet te horen. Zo hard als ik kon, schaatste ik zijn richting op, maar ik was te laat. Een harde plons en daarna meerdere vrouwelijke gillen volgden. Het water spatte omhoog. De eenden verwelkomden hun nieuwe bezoeker luid kwakend.

Meester Jan kwam op het geluid van de gillende meiden af en zag wat er gebeurd was. Alex ging kopje onder. Mijn hart stond stil. Met ingehouden adem keek ik naar de meester die op zijn buik naar het wak toeschoof. Met een luide stem riep hij zijn collega om hulp terwijl hij langzaam verder schoof.

‘Alex,’ riep ik zo hard als ik kon.

Het wateroppervlakte was stil. Ik wilde dichter bij het wak komen om te helpen, maar mijn klasgenoten hielden me tegen.

‘Straks val je er zelf ook nog in en dan moeten we twee mensen redden,’ zei Lucille die me hoorde schreeuwen.