De Krater van de Hoop

Colofon

ISBN: 9789083392837 

1e druk, 2009

© 2009 Toon Duis

Illustratie omslag: Roy Michiels

Dit boek is een uitgave van Gopher

Koningsweg 72

5211BN ‘s-Hertogenbosch

Exemplaren zijn rechtstreeks te bestellen via internet: www.gopher.nl en bij iedere boekhandel.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand en/of openbaar gemaakt door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke manier dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de auteur en de uitgever.

This book may not be reproduced by print, photocopy, microfilm or any other means, without written permission from the author and the publisher.

De Krater van de Hoop

Toon Duis

Wat er aan vooraf ging

Veertig jaar geleden meerde het volk van Aralon met hun boten aan in de baai van Udis. Door een vulkaanuitbarsting was het eiland, waar ze woonden, in zee gezonken. Na weken varen kwamen ze aan in een nieuw land. Op het schiereiland in de delta van de rivier de Ruinge bouwden ze hun stad, Udis genaamd. Daar bouwde Aralon met zijn acht kinderen hun leven weer op. Tien jaar later maakte Arlon, de oudste zoon, samen met Ian zijn vier jaar jongere broer een trektocht door het woud en stuitte op de ruïne van een burchtstad.

Een burcht, die nog redelijk intact was. Aralon en de kinderen trokken naar de ruïne, door hen Amdusi genoemd en bouwden de burchtstad weer op. Wie de burcht ooit gebouwd had, wisten ze niet, maar overal waren nog sierlijke tekens en mooie beeldhouwkunst te zien. Toen de kinderen van Aralon ouder werden, zocht ieder zijn eigen plek en bouwde zijn leven op.

Arlon, de oudste zoon nam de leidende taak van Aralon over.

Hij bleef met zijn vrouw Jase, dochter Tara en zoon Arkan in de burchtstad samen met zijn vader Aralon en zijn jongste zus Galena.

Erena, de oudste dochter, trok met haar drie zonen Bassa, Anbas en Sabas, het woud in en stichtte het boomhuttendorp Oroni. Zij ontwikkelde een groot touwwegennetwerk in het woud. In de toppen van de bomen liep een weg gemaakt van touwen en planken om het reizen door het woud sneller en veiliger te maken. De touwwegen waren in een spinnenwebvorm gemaakt waarbij de burchtstad de kern vormde.

Khen, de tweede zoon van Aralon, trok met zijn vrouw Tera en hun dochter en zoon, Mera en Drin naar de rand van de Borralbergen en stichtte daar een nederzetting Woupo aan de rivier de Wissert, die van onder de bergen uitkwam.

Zijn vrijgezelle tweelingbroer Teoh vond in de vallei van Jovas een plaats waar hij groenten en fruit kweekte.

Ian, de vierde zoon, trok met zijn vrouw Tonto en hun kinderen Tryam, Haram en Idris met een groep herders naar het noorden naar het meer van Kreny. Ze bouwden een hoeve, fokten runderen op de grasvlakte en visten in het meer van Kreny.

Ebeni, de vijfde zoon, bleef met zijn vrouw Kime in de havenstad Udis wonen.

Tono, de jongste zoon, had een zwervend bestaan en trok door het woud en de bergen. Zo ontmoette hij samen met Khen de dwergen. Khen nodigde hen uit in zijn nederzetting Woupo. Er ontstond een bloeiende handel in groenten en fruit en gereedschappen met de dwergen. De mensen leerden het vakmanschap van de dwergen kennen. Tono was, na Khen, de tweede mens die de verborgen dwergenstad onder de Borralbergen bezocht. Daar kreeg hij onder invloed van de geestverruimende invarbladeren een droom over de strijd tussen Tanor, een van de voorvaderen van de dwergen en een draak. Een gebeurtenis, die achthonderd jaar eerder, werkelijk had plaatsgevonden in de berg.

Tono werd gevraagd of hij als reiziger ooit dwergen was tegengekomen. Honderd jaar daarvoor waren twee koningsdwergen, koning Tronoq en zijn zoon Trom op zoek naar nieuwe ertslagen vertrokken naar het Agargebergte. Tronoq deed de jaren voor zijn vertrek opmerkelijke vondsten aan nieuwe ertsen en edelstenen. Alleen Trom wist dat zijn vader geholpen werd door de gele martaal. Een steen die de dwergen cadeau hadden gekregen van de elfen aan het einde van de laatste oorlog. De gele bol kon metalen en edelgesteente zien door gesteente heen. Ze lieten hun kroon aan de jongere broer van Trom, Hortan. Nadat Hortan tot koning van de dwergen werd gekroond, vertrokken zij naar het noordoosten. In de gele martaal hadden ze een zwarte punt ontdekt. Een teken dat er edelgesteente of erts moest zijn. De twee koningsdwergen vertrokken op hun zoektocht, maar nooit werd meer iets van hen vernomen. Honderd jaar verstreek. Iedereen nam aan dat ze gestorven waren, maar Tronoq en zijn zoon Trom leefden. Ze waren gevangen genomen door de heksentrol Balaglu. De heksentrol had Trom levend in ijs verpakt om Tronoq te dwingen de reden voor zijn zoektocht te geven. Maar de koppigheid van de koningsdwerg was sterk. Zij vond met de gele martaal de zwarte diamant die Tronoq als zwarte stip zag. Een steen waar de slechtheid uitstraalde. In ruil voor hun vrijheid moest Tronoq een zwarte kroon te maken waarin de zwarte, kwaad uitstralende diamant het centrum vormde tussen de vier zwartzilveren polsenparen in elke windrichting. In een ervan lag zijn gele martaalbol. Maar het werk bleek na de vervolmaking van de kroon niet af en de dwergen bleven gevangen in het Agargebergte.

Ver weg in de dwergenstad in het Borralgebergte ging Tono met Ono, de tweede zoon van de dwergenvorst Hortan op zoek naar Qwonteru, een dwergenmagiër, die als kluizenaar in de bergen woonde. Hij wist veel over de elfen, het volk dat voor de mensen in de burchtstad woonde.

Op de heenweg die Tono deels alleen aflegde, vond hij een geheime grot van de elfen. Een vondst die hij voor de dwergen verborgen hield. In de grot, die tijdens de laatste oorlog dienst deed als geheime uitvalsbasis, lagen voorraden, vreemde voorwerpen en een bibliotheek aan perkamentrollen over de kennis van de elfen. Om de perkamenten te kunnen lezen moest hij het alfabet van de Elfse taal hebben. Dit wilde hij aan de dwergenmagiër vragen. Tono hoorde van Qwonteru de geschiedenis van de laatste oorlog en de rol van de martalen. Juwelen van de elfen, bestaande uit bollen en ringen in vier kleuren met magische krachten. Tijdens de laatste oorlog waren ze door de trollen geroofd en nadien door de elfen teruggehaald. De koningself Thun-Atara- Uthanaja verdeelde na de oorlog de martalen over de volken die hem hadden geholpen in de strijd. De dwergen kregen de gele juwelen en de elfenstam, de Tharathai de groene. Na de oorlog verdwenen de elfen. Niemand zag ooit meer een elf.

Na zijn bezoek aan Qwonteru ging Tono terug naar de geheime grot en deed vreemde ontdekkingen. Hij leerde de magische werking van Aralyn kennen, een elfenfluit die dwingende bevelen aan anderen kon opleggen. Met hulp van de invalbladeren kreeg hij dromen. Hij zag dat er onder de burchtstad nog een stad lag, de onderstad van de elfen. In een andere droom zag hij dat de elfen na de val van de burcht de onderstad verlieten door een ontsnappingstunnel. Na een studie van de Elfse taal lukte het hem om enkele perkamentrollen te vertalen.

Tono vertrok naar de burchtstad om de verjaardag van zijn vader Aralon te vieren en zijn broers en zussen te ontmoeten. In de burchtstad ontdekte hij met Athanos, de magiër van de mensen, zijn leerling Panksi en Tara, de dochter van Arlon, de Elfse onderstad onder de burcht. Onder drie woonlagen vonden ze een vierde laag met een ondergronds meer met daarin een eiland. Het eiland werd bewaakt door een reuzeninktvis in het ondergrondse meer. Aralyn, de magische fluit van Ton hield de inktvis in bedwang. In een huis op het eiland vonden ze een grote werkkamer van de elfenmagiër met onbekende attributen en perkamentrollen. Achter een andere deur vonden ze twee zilveren kistjes met daarin de rode en blauwe martalen. Tevens vonden ze de ontsnappingstunnel, die Tono in zijn droom had gezien.

Terwijl in de stad de eerste ontdekkingen werden gedaan, traden er vreemde veranderingen op in het noorden. Een onverklaarbare droogte, waardoor het water in snel tempo wegzakte. Uit het Brondurgebergte trokken holenberen en bergleeuwen de wouden in en de grasvlakte op en vielen de kuddes van Ian aan. Enkele dagen later werden vreemde opbollingen gezien in het landschap, alsof een reuzenmol ondergrondse gangen groef. Terwijl Ian en Tonto op het verjaardagsfeest van Aralon in Amdusi waren, probeerde Tryam, hun oudste zoon met herders en vissers de vreemde ontwikkelingen en de plotselinge droogte het hoofd te bieden. De volgende dag werd het dorp Kreny aangevallen door trollen en vernietigd. Tunor en Bassir, twee herders op de grasvlakte ontsnapten aan de moorddadige trollen en vluchtten naar het woud. De gewonde Tunor en Bassir klommen op een touwweg om Ian en Tonto op te vangen die terugkwamen van de burchtstad. Tunor vertelde hen het verschrikkelijke nieuws van de vernietiging van Kreny. Hij stierf nadat hij Ian liet zweren terug naar de stad te gaan om de mensen te waarschuwen voor het komende gevaar.

Intussen traden dezelfde verschijnselen op in het noordwestelijke woud. Bassa, de oudste zoon van Erena, deed als kapitein van het westelijke woud verslag in de burchtstad bij Arlon.

Het bericht van de vernietiging van Kreny sloeg in als een bom. Er werd een algemene mobilisatie afgekondigd om de burchtstad klaar te maken om een beleg van de vijand te weerstaan. Alleen Tono had van het bestaan van trollen gehoord bij de dwergen. Tijdens een mobilisatievergadering kwam uit de open haard een sprekende roetwolk, waarin een gezicht herkenbaar was, tevoorschijn. Het trollenhoofd stelde een ultimatum aan de mensen. De volgende ochtend moesten hun wapens, juwelen en de martalen voor de poort liggen, wilden zij een oorlog voorkomen. Hierna toonde Tono de vergadering de van het eiland gehaalde martalen. De stenen die volgens hem juwelen waren met grote magische krachten, die in de handen van de heksentrol de mensen zouden confronteren met wapens en krachten waar ze geen verweer tegen hadden. Besloten werd om de helft van de martalen door een groep bestaande uit Tono, Panksi de leerling-magiër, Ural en Glandas naar de geheime elfengrot te brengen. Tono’s taak was een tegenaanval inzetten als de stad werd aanvallen. Panksi moest een antwoord vinden op de magische krachten van de trollen, door de perkamentrollen van de elfen te bestuderen. De andere helft van de martalen lagen op het eiland, bewaakt door de grote inktvis. De martalen bestaande uit bollen en ringen werden zelf ook verdeeld. Tono nam de blauwe bol en de rode ring mee. De rode bol en de blauwe ring bleven achter. Maar Tara stal de blauwe ring.

In het westelijke woud verslechterde de toestand snel. Anbas, de tweede zoon van Erena, legde de eerste ondergrondse gang bloot en zag trollen door de gang trokken. Ze vielen de mensen aan en Anbas sneuvelde onder de knotsen en dolken. Bassa, de oudere broer van Anbas ontwierp een tactiek om de ondergrondse gangen open te breken en te vullen met brandende takkenbossen. Vanaf de touwwegen werden de uit de gang vluchtende zwartgroene gedrochten met pijlen gedood, totdat het te gevaarlijk werd en de mensen over de touwwegen wegvluchtten. De volgende dag werden de mensen vanaf de bosgrond achtervolgd. Door de ondergrondse tunnels waren vele bomen omgevallen, waardoor touwwegen onderbroken waren. Bassa liet zijn moeder Erena met Sabas, zijn jongste broer en de rest van het volk van Oroni vluchten naar Udis. Terwijl het volk over de touwwegen wegvluchtte, hielden Bassa en zijn mannen de trollen op. Een touwweg van het vluchtende volk was onderbroken door een omgevallen boom. Terwijl de mannen de trollen opvingen, lieten de vrouwen en kinderen zich zakken naar de bosgrond om een eind verder weer omhoog te klimmen naar het volgende stuk van de touwweg. Boogschutters bestookten de vluchtende vrouwen en kinderen met pijlen. Voordat Bassa kon ingrijpen, werd zijn moeder, Erena, de oudste dochter van Aralon getroffen en stortte dood ter aarde. Sabas vluchtte met de rest van het volk van Oroni naar Udis, de havenstad van Ebeni.

De strijd om het noordwestelijke woud was verloren en de weg naar de burchtstad lag open.

In de burchtstad was alles klaar om een beleg van de trollen te weerstaan. De volgende ochtend zou de heksentrol de wapens en juwelen opeisen.

Zwaarden en knotsen

De burchtstad Amdusi was klaar voor de strijd. Gelegen in het woud van Amdusi aan de rivier de Ruinge was de verlaten stad van de elfen bewoond door de mensen.

In enkele dagen tijd had Arlon, de leider van het volk, de burchtstad voorbereid op een mogelijk beleg. Met zijn achtenveertig jaar was hij de oudste zoon van Aralon. Hij had de leiding overgenomen van het volk. Zijn grijze rechte haren lagen in een scheiding gekamd op zijn hoofd. In het gezicht dat weinig rimpels had, lagen de grijsblauwe ogen die met een ernstige blik van de vestingmuur naar beneden keken.

Hij droeg een groene wapenrok met daarop de tekening van de burcht, zijn twee zwaarden en zijn glimmende helm met groene pluim. Sinds enkele dagen werden de mensen bedreigd door trollen, wezens die niemand ooit had gezien. Arlon dacht terug aan de gebeurtenissen van de laatste dagen. Drie dagen geleden kwam Ian, de jongere broer van Arlon, terug in de stad met de mededeling dat zijn dorp in het noorden bij het meer van Kreny was vernietigd door trollen. Twee herders, Turon en Bassir waren aan de moordlust ontsnapt en naar het woud gevlucht om Ian en zijn vrouw Tonto te waarschuwen. De stervende Turon liet hem zweren terug te gaan naar de stad om het volk te waarschuwen voor het naderende gevaar. Ian ging terug naar de stad en de jonge Bassir had aan de leden van de spoedvergadering zijn verhaal verteld. Bassa, de oudste zoon van Erena, maakte melding van vreemde veranderingen in het woud ten zuiden van de grasvlakte van Kreny. De plotselinge droogte, de gespannen sfeer in het woud, de uit de bergen gevluchte holenberen en bergleeuwen die nu over de grasvlakten en in het woud trokken. Tono, de jongste zoon van Aralon was de enige die wist wat trollen waren. Hij had van de dwergenmagiërs verhalen gehoord van de laatste oorlog. Vijfhonderd jaar geleden vielen trollen uit het Agargebergte de burchtstad van de elfen aan.

De elfen verloren de slag en verlieten de vernielde burchtstad. Samen met de dwergen vochten ze tegen de trollenmacht. De magische krachten van de elfenkoning Thun-Atara-Uthanaja en elfenmagiër Atranski bleken uiteindelijk sterker dan die van Lalla de heksentrol. De door de trollen geroofde martalen, magische stenen van de elfen, werden teruggehaald en verdeeld over de dwergen en elfenstam van Taram Othra. Nu speelden dezelfde martalen opnieuw een rol. Een dag geleden had een sprekende roetwolk, met daarin een duister gezicht de leden van de vergadering een ultimatum gesteld. De volgende dag moesten de mensen alle wapens, juwelen en de martalen van de elfen voor de poort van de stad leggen, wilden zij gespaard blijven. Ze wisten echter al van de verschrikkingen in het noorden bij het meer van Kreny waar iedereen vermoord was. Arlon wist niet dat in het woud al een strijd gaande was tussen de trollen en de bosmensen van Oroni.

Bassa, de bevelhebber van het westelijk woud, hield hen zo veel mogelijk op zodat de stad tijd kreeg zich voor te bereiden op een beleg. Hij had geen kans tegen de grote trollenlegers en moest vluchten. De dorpsbewoners van Oroni, het boomhuttendorp van Erena, de oudste dochter van Aralon, moesten vluchten over de touwwegen naar het zuiden. Erena werd dodelijk getroffen door trollenpijlen. Bassa stuurde twee bodes naar de stad om melding te maken van de strijd in het woud, maar die waren nog niet in de stad gearriveerd. Het ultimatum was verstreken. De stad wachtte gespannen af op de komende ontwikkelingen. Op de vestingmuren verzamelden zich de mensen met hun wapens in de hand, wachtend op het moment dat de heksentrol zou verschijnen. Niemand wist hoe een heksentrol er uit zag. Aralon, de oude vader van Arlon weigerde om in de burcht de ontwikkelingen af te wachten.

Hij had zijn wapenrok aangetrokken en zag Arlon die op de andere vestingmuur plaats nam. Zijn grijswitte haren wapperden in de wind. Zijn wapenrok, waarop een uitbarstende vulkaan stond afgebeeld, verhulde het oude versleten lichaam. Zijn kracht en soepelheid waren verdwenen en hij bracht de dagen die hem restten door in de burcht. De woede om de moord op zijn kleinkinderen van zijn zoon Ian brandde in zijn hart. Zijn volk had nooit een oorlog meegemaakt en nu hing een dodelijke dreiging als een zwarte wolk over zijn stad. Ook al was de kracht uit zijn armen verdwenen, hij toonde zijn moed en vastberadenheid aan het volk. Hij stond boven de poort naast Golfos, de bevelhebber van het leger, Ian zijn vierde zoon en de magiër van de mensen Athanos. Naast Aralon stond een grote katapult klaar. Golfos gekleed in een maliënkolder, op zijn hoofd een hoge glimmende helm met daarop een rode pluim, had twee zwaarden in zijn schedes steken. Naast Golfos stond Ian. Hij droeg een leren broek en hemd, met daarover een stalen borstschild met het wapen van de ossenkop. Ook hij had op aanraden van Tono twee zwaarden genomen. De speer was een te traag wapen om de trollen te bestrijden. In zijn ogen lag de woede om de dood van zijn kinderen en het volk van Kreny te wreken. Aan de andere kant stond de oude Athanos met zijn lange witte jurk en daarover zijn lange grijze cape. De magiër droeg om zijn middel een riem met een dolk en allerlei buidels, waarin verschillende bolletjes zaten. Tara, de dochter van Arlon en Galena, de jongste zus van Arlon hadden de boogschutters verdeeld over de muren en hun laatste controles uitgeoefend. Tara keek naar de muur, waar de vier mannen stonden te wachten op de verschijning van de trol. De grotere kinderen namen hun posities in als boodschappenjongens.

‘Het wachten is op de trol,’ bromde Aralon.

‘Trollen zijn trage wezens volgens Tono,’ grapte Athanos. Een glimlach verscheen op het gezicht van de oude man, maar deze trok weg toen hij aan de overkant van de rivierbedding een rookkolom zag opstijgen, die snel in grootte toenam. Een grote kolkende wolk groeide, zonder dat de golven uit de omvang van de oorspronkelijke wolk traden. De wolk steeg tot tien meter hoogte en vijf meter in de breedte en hing boven de grond. Even werd de aandacht van Aralon afgeleid.

Twee bodes van Bassa arriveerden bij de burchtstad, die verbijsterd stil hielden bij het zien van het vreemde spektakel. Opeens sprak de wolk met een donderende stem, terwijl bliksemflitsen door de wolk schoten.

‘Laat de koning van de stad zich bekendmaken.’

Aralon deed een stap naar voren. Met zijn fiere uitstraling, viel hij op in de massa.

‘Ik ben Aralon, van het volk van Amdusi. Wie spreekt er tegen mij?’

Met een grote explosie vervloog de wolk en op de plaats van de wolk stond de gigantische heksentrol. Een doodse stilte lag over de menigte bij het zien van het gedrocht. Op het reusachtige donkergroenige lijf stond een afgrijselijk pokdalig hoofd met daarop een prachtige kroon. In het grote gezicht lagen boven de twee uitgezakte wangen twee gitzwarte ogen, die met een ijzige blik naar de mensen op de vestingmuur priemden. Bijna iedereen wendde zijn blik af van de dwingende ogen. De trol had lange grijze haren, die onder haar zwartgouden kroon op haar schouders vielen. De kroon had een ongekende schoonheid. Om haar immense lijf droeg de trol een zwart geschubde strijdrok. In een van de grote handen droeg de trol een grote speer. Een speer met een kleine glimmende stenen speerpunt.

‘Ik ben Balaglu, de dochter van Lalla, de heksentrol van het trollenrijk. Mijn ogen zien geen wapens en juwelen voor de poort liggen. Zelfs niet mijn gestolen juwelen, de martalen.’ ‘Wij kennen geen martalen. Waarom moeten wij onze wapens en juwelen voor de poort leggen?’ De heksentrol richtte haar ogen naar Aralon.

‘Ik geef je de kans om je levens te sparen. Jullie zijn een volk dat wij niet kennen. Als je niet aan mijn eisen voldoet, ben je in mijn ogen een vijandig volk. Ik geef je een tweede ultimatum. Over vier uur liggen mijn juwelen, de wapens en jullie kostbaarheden voor de poort. Dan kun je eenmaal je onvoorwaardelijk overgave aanbieden.’

‘Wat gebeurt er als wij weigeren ons over te geven?’

‘Dan zal ik ze zo vernietigen!’ Opeens richtte Balaglu haar handpalmen naar de twee bodes van Bassa. Een bliksemschicht schoot uit haar handen die de bodes vol in de borst trof. Toen de rook optrok zagen de mensen enkel de rokende lijken met een groot gat in hun borst.

‘Je hebt vier uur de tijd!’

Een knal weerkaatste tegen de vestingmuren en de heksentrol was verdwenen. Enkele tellen bleven de mensen op de stadsmuren met stomheid geslagen. Arlon brulde naar beneden. ‘Haal de bodes van Bassa op! Misschien hebben ze geschreven informatie bij zich.’

De grote poort van de burchtstad ging open en enkele soldaten haalden de gedode bodes van Bassa op. Arlon liep naar de vestingwal waar Aralon en Ian stonden. ‘Ian, ga verder met de voorbereidingen. We krijgen vier uur extra, maak daar gebruik van. Kom vader, wij lopen terug naar het paleis.’

Aralon richtte zich naar de magiër.

‘Athanos, smeer het sterkste gif wat je hebt aan de spies op de katapult. De volgende keer als die trollenheks komt, ben ik de eerste die duidelijk maakt dat er met ons niet te spotten valt.’ ‘Ik smeer er zoveel op als kan.’

‘Richt de katapult op de plek waar ze net stond. Ik verwacht dat ze daar terug komt. Arlon als straks de strijd begint, leidt haar aandacht af zodat ik de spies van de katapult kan schieten.’ Arlon glimlachte naar zijn vader. ‘Het zal gebeuren zoals je wilt vader. Ik leid zijn aandacht af. Maar kom nu mee. Vermoei jezelf niet terwijl de strijd nog moet beginnen.’

Een soldaat bracht verslag uit. ‘Heer Arlon. De bodes hadden geen papieren bij zich.’

‘Het moet belangrijke informatie zijn als Bassa twee bodes stuurt. Een nieuwe bode sturen heeft weinig nut, die is nooit in vier uur terug.’ De man boog voor Arlon en vertrok.

Vier uur later stond iedereen klaar om de afgrijselijke trol vanaf de vestingmuur te zien.

Terwijl de zonnewijzer tien uur aangaf, ontstond er achter de droge rivierbedding een zwarte wolk die kolkend op zijn plaats bleef hangen.

‘Richt de spies op de wolk,’ siste Aralon tegen de soldaten achter de katapult. Met een knal spatte de wolk uiteen en stond de heksentrol met haar kroon voor de stadsmuur. Ze keek naar de poort. Balaglu richtte haar ogen naar Aralon. ‘Hé Grijsaard, koning van het onderkruipsel hier, je verkiest het om verpulverd te worden onder onze wapens zie ik.’

‘Ik ben Aralon, heerser van de mensen. En ben wat vriendelijker, want tegen onbeschofte lieden praat ik niet,’ galmde de stem van Aralon. Het boude antwoord maakte de stilte op de vestingwallen hoorbaar. Er gleed een kwaadaardige glimlach om de mond van de trol.

‘Nog een grote mond ook.’ Opeens verdween de glimlach van het gezicht van de heks. ‘Je offert liever je volk op dan je over te geven?’ dreunde de donderende stem van de trol.

‘Er is al bloed gevloeid. Mensenbloed dat gewroken zal worden!’ ‘Dan zal de stad met al haar inwoners vernietigd worden.’

De trollenheks deed een stap naar voren, en vele boogschutters stonden klaar om hun eerste schot te lossen. Met een smalende lach keek Balaglu naar de vrouwen met hun bogen. ‘Denk je mij te kunnen deren met je speelgoedboogjes?’ Opeens galmde de stem van Arlon van de andere vestingmuur. ‘Kregen de bewoners van Kreny, de nederzetting in het noorden de kans zich over te geven?’

‘Nadat ze gedood waren wel.’ Een donderende lach galmde over het veld. Aralon rukte aan het touw en de spies schoot met een ziedende vaart naar de lachende trol. Opeens brak de lach af en met een woeste blik keek de trollenheks naar de met gif besmeurde spies die net onder de rand van haar drakenleren wapenrok in haar knie stak. Groenig trollenbloed droop langs de spies omlaag. Met een korte ruk trok ze de speer uit haar been en smeet hem tegen de grond. Ze richtte haar hoofd op met een woedende blik. Met een kreet spreidde Balalglu haar armen en de trollenspeer uit haar hand steeg op en richtte zijn punt naar Aralon. Met een bezwerend gebaar schoot de speer met een grote snelheid naar voren op het hart van de oude man gericht. Plotseling knetterde een muur van vuur tegen de aankomende speer en Athanos stond voor de oude man en had zijn handen uitgestrekt naar de speer. Uit de handen van de magiër vlogen kleine balletjes die een muur van vuur voor de speer opwierpen.

‘Een magiër. Jouw krachten zijn veel te klein. Als jij je met mij wilt meten, dan zal het je laatste strijd zijn.’ Uit haar handen schoten twee stralen die botsten op de muur van vuur van Athanos. Knetterend vlogen de vonken in een helwitte regen in het rond. De stralen vormden wervelwinden die de rook rondslingerden en de vuurmuur uiteen sloegen. Athanos gooide andere bolletjes naar de speer en een dikke mist ontstond, maar deze werd meteen aan flarden getrokken door de wervelwinden. De speer van de trol trilde hevig door de botsing van de twee krachten, maar kroop in de richting van Athanos. De magiër gooide andere bolletjes waaruit een gele sissende damp kwam, maar de speer kroop vooruit ondanks alle remmende pogingen van de magiër. Aralon zag de zweetdruppels parelen op het oude gezicht van Athanos en zag dat zijn oude kameraad uit alle macht vocht tegen de krachten van de trol. De speer kroop naar de magiër. Tussen het geloei van de wervelwind werd een boosaardige lach hoorbaar. Athanos voelde dat de trol sterker was. Het gezicht van de oude magiër verkrampte van de inspanning. Met een knal brak de trollenspeer door de belemmeringen van Athanos en boorde zich door de borst van de oude magiër en die van Aralon. Ontzet grepen de handen van de magiër en Aralon de speer vast, die beide werden opgetild door een vreemde kracht. Opeens klonk uit hun monden met een vreemde klank een onbekend woord. ‘Ti’ Eorm’ti-atran!’

De dode blik in de ogen van de twee achter elkaar hangende mannen en de krachteloze handen die van de speer gleden, veroorzaakten een doodse stilte onder de mensen.

Amper realiseerden ze zich de dood van Aralon en Athanos, toen de speer zichzelf lostrok en terug vloog naar de trollenheks. ‘Het ultimatum is voorbij. De stad zal vernietigd worden!’

De mensen zagen de grond rondom Balaglu bewegen. De grond golfde en barstte open en braakte grote zandhopen uit. Plots gleden reusachtige gele slangen van twee meter dik en twintig meter lang uit de grond. Ze spuwden een groene straal uit waardoor de grond uiteen leek te wijken en verdwenen weer in de grond. De mensen op de vestingmuren bleven verbijsterd staan, onmachtig iets te doen aan de afzichtelijke monsters. Opeens hoorden ze achter zich gillende mensen. Tot hun ontzetting zagen ze dat de gele reuzenslangen tevoorschijn kwamen aan de binnenkant van de vestingmuur, grote gaten in de grond achterlatend. Een boodschapper die voor een gele slang stond, gilde van ontzetting. Het ondier dook naar het kind en in één hap verslond hij de jongen, om daarna weer in de grond te verdwijnen. Uit de gaten kropen trollen, die de aanval inzette. Ian greep Golfos bij zijn arm.

‘Jij verdedigt de muur, ik ga met de elitetroepen de stad in.’ Golfos greep een grote hoorn en blies uit alle macht. Een drietonige bastoon galmde over de stad. De vrouwen schoten hun pijlen af, die een dodelijke regen liet neerdalen op de trollen. ‘Met mij mee!’ Ian rende over de trappen naar beneden, gevolgd door de soldaten van de elitetroepen. Tussen de huizen kropen trollen uit de gaten omhoog en zagen zich geplaatst tegenover vrouwen en kinderen. Ze vielen de gemakkelijke vijand aan en snel sneuvelden de eerste mensen onder de zware knotsen. Vrouwen die hun bogen bij de hand hadden schoten pijlen op hen. De grotere kinderen trokken hun dolken en schoten met een ware doodsverachting op de grote kolossen af. Ondanks hun geringe kracht waren de razendsnelle kinderen als gemene horzels. De eerste trollen in de stad vielen door de handen van kinderen en vrouwen. Vanuit de binnenstad stormden elitetroepen naar buiten om vrouwen en kinderen te redden van de moordende trollen. Ian sprong door de straat en zag ze uit de grond voor hem komen. Brullend schoot hij naar voren en met zijn zwaarden maaide hij er twee neer. De donkergroene gedrochten draaiden zich om naar de nieuwe vijand. Ian en zijn getrainde elitetroepen maaiden zich een weg door de berg trollenvlees. De straat kleurde zich groen van het trollenbloed, daartussen lagen de lijken van neergeknuppelde kinderen en vrouwen. In de verte zag Ian enkele vrouwen die probeerden de ingang van een huis te verdedigen. Hij vloog als een weerlicht over de straat. De logge kolossen zagen zich geconfronteerd met een woeste man. Zijn zwaarden flitsten door de lucht en kliefden zich een weg door de trollen die elkaar belemmerden in hun bewegingsruimte. De vrouwen sloten de deur en vluchtten via de achterdeur met de kinderen naar de binnenstad. De elitetroepen schoten Ian te hulp en snel lag voor het huis een berg lijken. Maar niet overal stuitten de trollen op tegenstand. In een van de huizen hadden ze wel kunnen doordringen. De enkele vrouwen die hen tegenhielden waren neergeslagen en de moordzuchtige gedrochten gingen zich te buiten aan de vrouwen. Tara blies het afgesproken signaal op haar hoorn.

Een deel van haar boogschutters ging de stad in om de trollen te bestrijden en inwoners te redden. Een pijlenregen voor hen uitsturend, dreven ze de vijand voor zich uit. Maar de vrouwen moesten oppassen, want ze hadden enkel wapens voor de lange afstand. De grote kinderen bleken een plaag voor de logge wezens die door hun traagheid telkens te laat waren voor de rondflitsende dolken. Maar als een trol er een in zijn handen kreeg, rukten ze de hoofden met een korte knak van het lijf. De gedode trollen werden vervangen door nieuwe golven die uit de gangen gekropen kwamen, terwijl de mensen zich moesten behelpen. Tara en haar boogschutters bereikten een groep vrouwen en dirigeerde hen binnen een kring van boogschutters om zo een weg te vinden naar de binnenstad. Terwijl de vrouwen met een dodelijke trefzekerheid de trollen neerschoten, trok de groep naar de binnenstad. ‘Zijn er nog meer huizen die gebruikt worden als hulppost?’ ‘Twee straten verder is een huis, Tara.’

‘Goed, ga daarheen en daarna naar de binnenstad.’

Tara beval de ongewapende vrouwen en kinderen om de pijlen uit de trollenlijken te trekken. Ze waren afhankelijk van de pijlen in hun pijlenkoker. Toen ze om de hoek van de straat kwam, zag ze voor de hulppost een grote oploop. Er was een groot gevecht gaande, ook al kon ze niet zien wat er zich afspeelde. Aan de andere kant stond voor de deur van het huis Karo de dwerg, die met zijn grote vlijmscherpe bijl een waar schrikbewind uitvoerde tegen elke trol die te dichtbij kwam. Achter hem stonden vrouwen met bogen die te opdringerige belagers stopten met een goedgerichte pijl. De trollen werden opgehitst door een grote trol met een helm met een vleermuis erop. Karo sprong naar voren en zwaaide zijn bijl omhoog en liet een kop rollen. Meteen sprong hij naar links om een zwaaiende knots te ontwijken. De bijl suisde alweer omhoog en sneed door een grote groenige buik. Een pijl stokte de aanval van de volgende. Opeens schoot een regen pijlen in de ruggen van de aanvallers. Karo, die de vertwijfeling zag, hakte als een bezetene op hen in. De trollenkapitein verdeelde zijn groep in tweeën. Tara en haar vrouwen schrokken van de aanvallers. Tot nu toe waren ze voor hen weggevlucht. Naderende trollen waren veel gevaarlijker. Met pijlen werden de eersten opgevangen, maar nog even en de bogen waren nutteloos. De grote kinderen schoten naar voren met hun dolken, terwijl de ongewapende vrouwen een andere straat in vluchtten. De bogen werden nutteloos. Tara en haar vrouwen pakten pijlen uit hun kokers en stormden op de trollen af. De kinderen met hun razendsnelle acties maakten vele wonden op hun benen en buik. Maar zij die in hun vingers kwamen, werden zonder mededogen in hun grote handen gedood. Het gekraak van de botten sneed door de zielen van de vrouwen die huilend hun gevecht aangingen. Door hun slechtere wapens vielen er al snel slachtoffers onder de vrouwen, ook al slaagde ze erin menige trol met een pijl in de keel onschadelijk te maken. Tara stond tegenover de aanvoerder. Met een kreet sprong Karo de dwerg voor de kapitein. Met zijn bijl in beide handen geklemd keek hij vastberaden op naar de trol. Deze had in zijn ene hand zijn knots en in de andere zijn dolk om de dwerg op te vangen. Met een sprong veerde Karo op en zijn bijl suisde naar het hoofd van de trol. Op het laatste moment kon die de slag afweren door zijn knots omhoog te trekken. De bijl schampte tegen de knots, maar tegelijkertijd schoot de dolk omhoog. Karo had de beweging van de dolk al zien aankomen, en zette zich met zijn voeten af tegen de borst van de trol. De dolk schoot rakelings langs zijn zij, terwijl de bijl diep in het been van de kapitein beet. Met een kreet van pijn sprong de trol achteruit. Zijn uitpuilende ogen verraadden dat hij zwaargewond was. Op zijn ene been staand zwaaide hij zijn knots en zijn dolk zwierde vanuit een ander hoek naar de dwerg toe. Karo sprong achteruit en gooide met alle kracht de bijl naar voren die met een krakend geluid bleef staan in het voorhoofd van de trol. De kapitein viel morsdood voor de voeten van Tara neer.

‘Dank je Karo, je hebt mijn leven gered. Deze was een maat te groot om alleen met een pijl in de hand te verslaan.’

‘Het is me een groot genoegen mijn schuld terug te betalen,’ grijnsde de dwerg. Karo had, nadat zij hem van een holenbeer had gered, gezworen haar te dienen totdat hij haar leven zou redden. Vandaag loste hij zijn ereschuld in. ‘Laten we de kinderen en vrouwen naar de binnenstad brengen.’ Snel liepen ze terug naar de vrouwen die in het huis zaten waar Karo had gevochten en loodsten de groep door de smalle straten. Even later zagen ze de poort van de binnenstad. Elitesoldaten onder aanvoering van Arlon kwamen hen tegemoet.

‘Tara, trek de vrouwen terug naar de binnenmuur, wij gaan de anderen redden.’

Tara haastte zich op de hoge binnenmuur om een overzicht van de situatie te hebben.

Ze pakte haar hoorn en blies een driemaal herhalend bevel. Het teken voor de vrouwen om zich terug te trekken naar de binnenmuur. Op hun terugweg konden ze ongewapende vrouwen en kinderen begeleiden. Vanaf de binnenmuur konden ze de naderende vijand bestoken. Intussen had Golfos op de hoge vestingmuur de grootste moeite met de trollen. Zijn strategie was uitgegaan van een vijand aan één kant van de muur. Nu kwamen trollen via de trappen naar boven op de vestingmuren om de verdedigers in de rug aan te vallen. De mannen vochten verbeten en gewapend met hun twee zwaarden waren het gevaarlijke tegenstanders. Maar er was te weinig ruimte om de slagen van de knotsen te ontwijken en ze liepen elkaar in de weg. De boogschutters waren in twee groepen verdeeld om de gedrochten voor en achter de muur op een afstand te houden, maar desondanks kregen ze kans om ladders en touwen vast te maken aan de stadsmuren. Ondanks de hevige tegenstand kwamen de trollen op de muren. Golfos kon geen hulp sturen van de elitetroepen, aangezien die vochten in de buitenstad. Een muur was verloren en Golfos gaf het bevel om de vuren aan te steken onder de muur.

In korte tijd veranderde de muur in een fakkel. De gillende trollen werden levend verbrand. Op zijn vestingmuur moest hij èn het commando voeren èn zelf deelnemen aan de strijd. Hij was een specialist met het zwaard. Ondanks zijn grote gestalte bewoog hij razendsnel dankzij een perfecte techniek. Hij was een dodelijke vechtmachine. De trollen vluchten weg van de furie met de maaiende zwaarden. Rijzend en dalend sneed het harde staal door het groene vlees. Na een korte hevige strijd werd de muur heroverd en waren de ladders van de muren verwijderd.

Maar op andere muren verliep de strijd minder positief. Verschillende muren dreigden overspoeld te worden. Golfos zag dat de toestand hopeloos werd. Vertwijfeld dacht hij na over een oplossing. Hij had de strijd anders voorgesteld. De oorlog was amper een halve dag oud en de mensen moesten de grote vestingmuur opgeven en zich terugtrekken naar de binnenmuur. De aanwezigheid van de vijand in de buitenstad maakte het terugtrekken tot een gevaarlijke bezigheid. Hij kon niet overleggen met Arlon of Ian. Hij riep zijn trompetters.

‘Geef bevel de muren te verlaten en in brand te steken. We trekken ons terug naar de binnenstad!’ Hij kon beter de troepen terugtrekken en hergroeperen op de binnenmuren. Liever de muren kwijt dan gescheiden te worden van de manschappen in de binnenstad. Luid trompetgeschetter schrok hem op uit zijn gedachten.

‘Gooi olietonnen naar beneden met brandende takkenbossen!’ In korte tijd ontstond een vuurzee onderaan de muren . ‘Iedereen van de muren af en neem zoveel mogelijk wapens mee. Steek de vuren aan onder de muren!’ Terwijl de soldaten van de muren af vluchtten, begonnen de eerste vlammen op te stijgen die weldra de vestingmuren in een brandende toorts zouden veranderen. Ze trokken door de buitenstad naar de poort van de binnenstad. Onderweg bloedige gevechten leverend met de in de buitenstad aanwezige trollen, probeerden ze alle nog levende mensen mee te nemen. Golfos liep aan het hoofd van zijn manschappen door de straten. Hij stuurde bij elk huis een man naar binnen om te controleren of er nog overlevenden waren, zodat deze onder bescherming naar de binnenstad konden gaan. Hij zag in de volgende straat de mannen in een hevige strijd verwikkeld met een groep imposante trollen, elitesoldaten uit het leger van de heks. Ze waren een kop groter dan de anderen en droegen helmen en zwarte capes. De beter getrainde soldaten met hun grote knotsen met stenen koppen erop waren sneller dan de normale trollensoldaat. Hij beval vijftig soldaten de groep ongewapende personen naar de binnenstad te brengen. Met de rest van zijn mannen rende hij naar de vijand toe om hen in de rug aan te vallen.

‘Loop elkaar niet in de weg!’ Een deel van de trollen richtte zich op de mannen die hen aanvielen. Met een schijnbeweging zette Golfos de eerste trol op het verkeerde been, en voor deze zijn fout realiseerde, schoot het zwaard naar boven in diens hart. De volgende liet zich niet misleiden en Golfos zag in de andere hand een dolk glinsteren en wist dat hij uit moest kijken om daar niet in te lopen. Hij zag dat de trollen een ware slachting hadden aangericht onder de soldaten, die zij te hulp waren geschoten. Tijd om hierbij stil te staan werd hem niet gegund. Snel dook hij weg onder een grote trol door die, voordat hij zich had omgedraaid, een diepe steek in zijn nek voelde waar het zwaard genadeloos zijn aders doorsneed. Langs hem viel een jonge soldaat onder een stenen knots. De onervaren jonge mannen waren een gemakkelijke partij voor de getrainde trollen. Golfos zag verschillende soldaten sneuvelen. De enkele elitesoldaten van het leger van de stad wisten zich beter te verdedigen en onder hun zwaarden vielen velen. Hardnekkig vochten zijn soldaten tegen de overmacht. Plots hoorde hij het felle snorren van pijlen en vanuit een ooghoek zag hij Galena een groep boogschutters aanvoeren die met trefzekere pijlen de gedrochten bestookten. Trollen die gewond raakten door een pijl, werden meteen door de soldaten aangevallen, die met een felle haal van hun zwaard een eind maakte aan hun leven. Golfos en zijn mannen vielen met hernieuwde moed aan. De pijlenregen boven hun hoofden richtte een slachting aan onder de elitetrollen, die desondanks onvermoeibaar bleven vechten. Deze zouden niet op de vlucht slaan. De overmacht van de mensen groeide en met enkele felle aanvallen werden de trollen gedood.

‘Snel, naar de binnenstad!’ Hij zag hoe kinderen gewapend met een dolk de trollen langsliepen om de pijlen uit hun lijven te trekken en hen zonodig met een dolksteek te doden. Verbaasd stond Golfos te kijken hoe de kinderen in enkele uren tijd veranderd waren in scherprechters, die niet aarzelden om een doodsteek toe te brengen.

‘Opschieten jullie!’ De kinderen kwamen met de teruggewon-nen pijlen teruggerend en schoten de bevelhebber voorbij. In de verte was de poort van de binnenstad zichtbaar. Boven de poort stonden boogschutters die rugdekking gaven aan de naderende mensen. Vanuit andere straten kwamen groepen mensen, gewonde soldaten, vrouwen en kinderen met zich meedragend. Golfos bracht zijn groep binnen de poort. Hij organiseerde snel de verdediging op de binnenmuur. In de verte klonk een donderend geraas. De grote poort van de stad was bezweken. Onmiddellijk stroomden de trollen binnen.

De mensen kregen niet veel tijd om zich in de binnenstad te vervoegen. Hij liet trompetters het terugtrekbevel herhalen in een sneller ritme, zodat iedereen wist dat de tijd gevaarlijk kort werd. Daarna ging hij met zijn soldaten terug om anderen te helpen. Overal kwamen groepen mensen naar de poort gevlucht achtervolgd door trollen. De soldaten en de boogschutters hielden hen met woeste uitvallen op een afstand.

In de verte zag hij Arlon aan het hoofd van soldaten vechten tegen het oprukkende leger. Opeens pakte Arlon enkele rode bolletjes en smeet ze naar de trollen. Een muur van vuur deed de vijand achteruit wijken. ‘Snel, naar de poort. We vechten verder onder de rugdekking van onze boogschutters op de binnenmuur.’ De soldaten renden terug naar de kruising voor de poort. Van hieruit konden ze de naderende groepen naar binnen loodsen. Met de rugdekking van de pijlen van de binnenmuur hadden de trollen twee vijanden. Hierdoor groeiden de kansen van de mannen. Arlon wist dat de vuurmuur slechts korte tijd werkte. In de gewonnen tijd hergroepeerde hij zijn mannen. De overmacht was te groot. Vanuit de zijstraten kwamen groepen mensen aangelopen, gewonden en ongewapende vrouwen voor zich uitstuwend. De meeste mensen waren naar de binnenstad gevlucht. Vanaf de muren gaf Tara leiding aan haar boogschutters, die een pijlenregen over de hoofden van de soldaten joegen om de trollen te stuiten. Toen alle gewonden binnen waren, trokken ze zelf in de richting van de poort. Arlon zag dat in de voorste linies Karo, Golfos en Ian als bezetenen vochten. De trollen hadden respect voor de grote dwergenbijl en de twee mannen die met hun twee zwaarden meedogenloos toestaken.

‘Daarheen!’ Arlon brak met een groep soldaten door de trollenrij heen om de groep tegemoet te gaan. De laatste trollen vluchtten weg voordat ze tussen de twee groepen bekneld raakten. Kapiteins joegen hun legers meedogenloos naar voren om de doorgang naar de binnenstad af te snijden. Karo schoot als een lage schaduw naar voren om haarzuiver met zijn bijl op hen in te hakken. Arlon had nooit een dwerg zien vechten en was verbaasd dat Tono een dwergenprins had kunnen overmeesteren. Als ze levend uit deze situatie kwamen, zou hij de dwerg eren voor zijn moedige gedrag. Furieus vechtend trokken de mannen zich terug naar de poort van de binnenstad. Onder bescherming van de pijlenregen trokken ze zich terug. Het grootste probleem moest nog worden opgelost. Een steeds kleinere groep bleef voor de poort. Een groep die steeds kwetsbaarder werd door de kleinere bewegingsruimte voor de overblijvende mannen. Vanaf de binnenmuur zag Tara nog twee groepen proberen de binnenstad te bereiken waarvan een groep dichtbij was. Zij stuurde twee divisies boogschutters om de eerste groep te ondersteunen, maar de tweede groep was te ver weg en werd door de trollen ingesloten. Tara liep naar de muur boven de poort en zocht haar vader.

‘Vader, daar!’ Arlon zag de groep naderen. Met een kort bevel liet hij soldaten terug komen uit de binnenstad en onweerstaanbaar dreven de mannen de vijand achteruit. Hij schoot met zijn mannen, Ian, Golfos en de dwerg naar voren. Ze vochten zich als leeuwen een weg naar de groep mannen. De trollen werden overrompeld door de flitsende zwaarden. Arlon dirigeerde hen naar de poort. Opeens flitste iets voor zijn ogen. Een trol die hij niet had opgemerkt werd door de dwergenbijl opengespleten.

‘Opletten Heer Arlon, de mensen kunnen u niet missen.’ ‘Heb dank edele dwerg, dat je bijl me voor een vroege dood heeft behoed.’

Met een grijns op zijn gezicht schoot de dwerg naar voren om een knots te ontwijken. Zijn zwierende bijl plofte neer in de schedel van een trol. Zo snel de mannen konden gingen ze door de poort. De groep werd kleiner, de overmacht van de trollen groter.

‘Terug mannen, we kunnen de andere groep niet meer redden!’ Arlon stond met Karo, Golfos en Ian en een twintigtal soldaten voor de poort, en wachtte op een gelegenheid om door de poort te glippen.

‘Vooruit Arlon, weg hier! Je kunt niet gemist worden.’ Arlon sprong naar achteren door de poort. Ian sprong naar voren en stak met beide zwaarden twee trollen neer. Hij sprong terug maar voelde opeens een striemende pijn aan zijn linkerpols. De zweep van een grote kapitein was om Ian’s arm gedraaid en trok hem naar voren. Voordat hij met zijn andere zwaard de zweep kon afkappen zag hij een grote knots op hem afkomen. Hij rukte aan de zweep om de knots te ontwijken, maar de kracht van de trol was veel sterker en met een dreun spleet de hersenpan van Ian open en de knieën sloegen onder hem dubbel. Golfos gooide zijn zwaard in de mond van de grote trol. Vanaf de binnenmuur daalde een ware pijlenregen neer. Tara gilde vanaf de muur.

‘Snel, door de poort!’ De enkele secondes die de trollen nodig hadden om over de lijken heen te stappen waren voldoende. Galena glipte door de poort. Karo velde met een snelle uithaal een trol die vertwijfelend zijn bijl vastgreep. Hij trok aan de steel, maar de verkrampte vingers hielden hem vast. Een grote trol naderde de dwerg. Hij dook aan de kant om een knots te ontwijken. Hij wist dat als hij zijn bijl niet snel los kreeg, hij ten dode opgeschreven was. De kolos haalde opnieuw uit voor een vernietigende slag toen opeens een kleine jongen omhoog schoot tussen de benen van de trol en met zijn dolk in diens buik stak. Karo rukte met alle kracht de bijl los. Hij brulde naar de trol die de jongen vastgreep, die hem net van een wisse dood had gered. Hij hoorde een korte droge knak, en zag hoe hij de nek van het kind brak. Woedend sprong hij omhoog en hakte in één houw de kop van de trol eraf. Arlon gooide enkele rode bolletjes tussen de trollen. Een vuurzee schoot omhoog. Gillend probeerden ze weg te vluchten van de vlammen.

‘Snel naar binnen!’ De laatste soldaten en Karo schoten door de poort en Golfos sleurde de dode Ian met zich mee. De poort viel met een klap dicht en een dikke balk viel in de haken. De poort was gesloten. Uitgeput zakten de soldaten door hun knieën. Ze waren doodmoe. Nu ze voor een gesloten poort stonden trokken de trollen zich terug. De vrouwen en soldaten hielden ze met hun bogen en speren van de muur vandaan.

De dag liep op zijn eind. De avondschemer was in de verte al zichtbaar.

Plotseling schalden enkele hoorns en de trollen trokken zich terug. In de buitenstad werden de achtergebleven mensen ontwapend en gevangen genomen. In de verte verscheen de trollenheks. Met een handgebaar gebaarde ze tot stilte. Om haar been zat een slordig verband waar Aralons werpspies in haar knie was gedrongen.

‘Haal alle mensen hierheen. Daarna kunnen jullie de stad plunderen.’

Een gejuich steeg op uit de kelen van de trollen. De gevangenen werden bijeen gedreven. De mensenlijken werden op een grote hoop gegooid. Met angstige gezichten keken de gevangenen naar de trollen.

Langzaam daalde de duisternis over de stad. De mensen achter de poort waren doodop. De vele gewonden werden naar de onderstad gebracht. Kinderen liepen verdwaasd rond, zoekend naar familieleden die ze uit het oog waren verloren. Golfos bracht de binnenmuur in staat van verdediging en hoopte dat de mensen die nacht rust zouden krijgen. De meeste doden waren in de buitenstad achtergebleven. Alleen de lijken van Athanos en Aralon waren naar de troonzaal gebracht en lagen op tafels. Als laatste was het lijk van Ian erbij gelegd. De gedode mannen lagen met hun handen gekruist op hun borst. Jase en Tonto stonden huilend voor de tafels. Jase hield Tonto vast. Ze wankelde van de mokerslagen van verdriet. Na haar kinderen lag nu haar man voor haar. Samen verzorgden ze haar man, haar grootvader en de magiër van de mensen.

De vrouwen van de andere woonlagen hielpen waar mogelijk.

Velen waren met voedsel en drinken de stad in gegaan om de moegestreden soldaten op te vangen. Tara en Galena hadden twee divisies boogschutters ingedeeld voor de wacht op de binnenmuur. De andere vrouwen hielpen anderen die hun huis in de buitenstad hadden verloren.

Arlon en Golfos stonden in de krijgszaal stil bij de eerste dag van de oorlog met de trollen.

‘Vervloekt is de dag waarop de trol is geboren. Ik kan me wel voor mijn kop slaan dat we de buitenmuren hebben moeten opgeven.’

‘Golfos, niemand wist dat die smerige slangen kwamen.

Zelfs als we het wisten konden we niet voorkomen. Laten we onze aandacht richten op de dag van morgen.’

De bevelhebber knikte. Ze zaten als ratten in de val en konden nergens heen.

Tara en Galena kwamen binnen. Beiden zagen er moe uit, maar in hun ogen brandden een ongewone strijdlust. Arlon wist hoe belangrijk de rol van de vrouwen en kinderen deze dag was geweest. Hij liep naar Tara toe en omhelsde zijn dochter die zo dapper gevochten had.

‘Tara, ik ben trots op je. En op iedereen die met de moed der wanhoop dingen hebben gedaan die niemand voor mogelijk hield.’ Arlon hield zijn twintigjarige dochter in zijn armen. Haar lange donkere krullen plakten aan haar bezwete nek. ‘Waar is Arkan, vader? ik heb hem de hele dag niet meer gezien.’ ‘Arkan is beneden. Hij laat een kleine wond verbinden, ik verwacht hem elk moment hier. We hebben grote verliezen geleden, maar we hebben ons dapper geweerd. De trollen zijn ondanks hun kracht goed te bestrijden. Maar tegen de mag sche wapens staan we machteloos.’

‘Wat was dat voor een vreemde speer, Golfos?’

‘Ik weet het niet, Tara. Ik heb nog nooit zoiets gezien.’ ‘Het vreemdste was het woord dat Athanos en Aralon uitspraken toen ze dood waren.’

‘Ja, een woord dat ik nooit eerder gehoord heb. Ze zeiden het tegelijkertijd en op een vreemde toon.’

Opeens ging de deur open. Arkan kwam binnen, gevolgd door de dwerg. Karo droeg een dienblad met een kruik geurige wijn en enkele stukken brood. Arlon liep naar de dwerg toe.

‘Karo. De mensen van Amdusi zijn je veel verschuldigd. Zoals jij een dure eed hebt gezworen nadat Tara je leven redde, zo zullen de mensen hun leven lang in de schuld staan voor de vele levens die jij hebt gered vandaag.’ De dwerg boog naar de heer van de mensen.

‘Waaronder het mijne,’ zei Arlon.

‘In tijd van oorlog red je de ene dag iemands leven en de andere dag wordt jouw leven gered. Het is een eer het leven te redden van de mensen die mij het mijne hebben laten behouden’. Glimlachend legde Arlon zijn hand op de schouder van de dwerg.

‘Hono, de kroonprins van de dwergen, vertelde een week geleden dat dwergen niet snel contact leggen met andere wezens. Als de mensen ooit de kans krijgen om dwergen te helpen, zullen ze dat op alle mogelijke manieren doen. Jouw aanwezigheid heeft voor altijd de vrede getekend tussen de mensen en de dwergen’. Karo lachte.

‘Ik heb alleen mijn plicht gedaan, en mijn woede gekoeld op trollennekken. Mijn arm doet er pijn van, maar de oefening was goed.’

Tara liep naar de dwerg toe en trok zijn leren jas open waar een bloedplek zat.

‘Je bent gewond, Karo.’

‘Nee, wees maar niet bang, Tara. Mijn oude wond is opengegaan en wat gaan bloeden. Een strak verband erom en het is weer goed.’

‘Kom, dan geef ik je een nieuw verband.’ De dwerg knikte vriendelijk naar de jonge vrouw.

‘Blijf nog even hier om met ons de verdediging te bespreken.’ Karo nam plaats aan de tafel. Arlon schraapte zijn keel.

‘De oorlog is tienmaal erger gebleken dan we verwacht hadden. Na één dag is onze situatie er ronduit slecht op geworden. Groot is het verlies van Athanos, onze magiër. Met de afwezigheid van Panksi is er geen magiër meer. Vele gewonden konden met de genezende krachten van Athanos geholpen worden. De opzet van de trollenaanval is goed gelukt.

Door de slangen werden we op een zeer nadelige wijze verrast.’ ‘Inderdaad,’ gromde Golfos. ‘Ik hoop dat we morgen niet voor dezelfde verrassing komen te staan in de binnenstad. De bodem bestaat hier uit een rotsplateau. Als ze er doorheen kunnen graven, ziet het er slecht voor ons uit. Daardoor moesten wij onze vestingmuur opgeven.’

‘Laten we hopen van niet, anders komen ze terecht in de onderstad. We moeten nadenken of we een groep laten ontvluchten.’ Iedereen keek verbaasd naar Arlon.

‘Ik denk aan vrouwen en kinderen die via de ontsnappingstunnel naar het Borralgebergte vluchten. Wat denk je Karo, kunnen zij bij de dwergen een veilig onderkomen vinden?’ ‘De dwergen laten anderen niet in hun grotten, maar ik denk dat ze voor trollen vluchtende mensen niet buiten laten staan.’ ‘Dat houdt in dat jij met vrouwen gewapend met pijl en boog en enkele soldaten, de vrouwen en kinderen kunt redden.’ Golfos knikte naar Arlon.

‘Ik steun dit voorstel van harte. Het gevaar van een nederlaag groeit en het geeft een gerust hart als men weet dat de vrouwen en kinderen veilig zijn. Ieder vecht dubbel zo hard wetende dat elke tel dat ze de trollen ophouden, zij meer voorsprong krijgen.’

‘Wat denk jullie ervan, Tara en Galena? Zijn jullie bereid om als de nood te hoog wordt, met de vrouwen en kinderen naar de dwergengrotten te vluchten?’ Tara keek strak voor zich uit. ‘Een dag geleden zei Tono dat hij vond dat hij niet gemist kon worden. Toen vroeg ik of ik in zijn plaats mocht. Nu voel ik hoe moeilijk het is om toe te geven aan een vertrek uit de stad.’ Galena knikte.

‘De vlucht is een logische keuze, ook al weten we niet of dat hun lot verbeterd. We hoeven ons geen illusies te maken hoe ze ons behandelen. Als we dit kunnen voorkomen, des te beter Tara.’‘Als de burcht dreigt te vallen zal ik de vluchters naar de bergen te brengen. Karo, wil je met ons meegaan?’

‘Ook al heb ik mijn eed aan je terugbetaald Tara. Ik zal je graag begeleiden en aan de dwergen uitleggen waarom we onderdak bij hen vragen namens Arlon.’

‘Als bevelhebber weet ik van welke onschatbare waarde de vrouwen en kinderen zijn. Laat hen vluchten Arlon, als duidelijk wordt dat we de stad niet houden.’

‘Morgen zal de vluchtgroep klaarstaan. Galena, jij zorgt dat de boogschutters worden ingedeeld en dat duidelijk is wie er mee gaan als de vrouwen en kinderen vluchten.Tara en Karo bereiden de vlucht voor.’ Arlon nam een slok wijn.

‘Golfos wat zijn je voorstellen voor de verdediging van de burcht?’

‘De trollen zijn bang voor vuur. Ik wil voor de lage vestingmuur een goot maken waarin we met olie gedrenkte lappen leggen die een vuurlijn maken. Daarlangs maak ik gebruik van de bolletjes van Athanos om met vuurmuren en brandende zuren de trollen op te houden. Galena en Tara, maak pijlen met aan de voorkant bolletjes.’

‘Ik weet waar Athanos die bolletjes bewaard en ik ken de werking. Ik ga aan de slag.’

‘Zorg ervoor Tara, maar verzorg eerst Karo,’ zei Arlon.

‘Ik wil de gewonden die nog inzetbaar zijn stelling laten nemen achter barrières in de burcht, van waarachter ze de trollen kunnen ophouden. Mochten de reuzenslangen door de rotsbodem breken dan zijn er in ieder geval soldaten die de eerste slag op kunnen vangen.’

Ze huiverden bij het idee dat de trollen opeens tussen de gewonden en de kleine kinderen zouden staan. Arlon stond op van zijn zetel.

‘Vanavond houden we een ceremonie om stil te staan bij de gesneuvelden van vandaag.’ Een stilte daalde over de aanwezigen.

‘Zorg dat ieder zijn taak doet en na het avondeten nemen we afscheid van vader, Ian en Athanos.’ Ieder verliet de krijgszaal. ‘Hoe gaat het Tara?’ vroeg de dwerg, die met zijn vriendelijke ogen een heel ander persoon was als de furie die eerder over het slagveld had getrokken.

‘Het leven zal nooit meer hetzelfde zijn Karo. Vele dierbaren zijn gestorven vandaag. Zelfs Athanos, de man die zo onschendbaar leek, is gevallen. De dag is rampzalig verlopen voor ons en ik ben bang dat de dag van morgen niet veel goeds brengt.’ Karo keek in haar blauwe ogen. Hij legde zijn ruwe brede hand op haar arm.

‘Ze kunnen verdwijnen uit het leven maar niet uit je hart. Iedereen die daar een plaats heeft blijft tot je dood bij je. Wanneer wil je morgen vertrekken?’

‘Als blijkt dat een nederlaag onvermijdelijk wordt. Onder in de stad is een ontsnappingstunnel die ons op een afstand van twee uur ten oosten van de stad brengt. Volgens Tono eindigt de tunnel ergens hier.’ Tara nam Karo mee naar de grote kaart die Tono had gemaakt, en wees een plaats tussen de burchtstad en de Borralbergen aan. ‘Daarna trekken we door het bos waar we gebruik maken van de touwwegen.’ Tara legde haar hand op de brede schouder van de dwerg die met zijn anderhalve meter een stuk kleiner was dan haar. Zijn wilde krullen kwamen onder zijn ijzeren helm uit.

Karo knikte, hij had van anderen begrepen wat de touwwegen waren.

‘Onderweg komen we waarschijnlijk bosmensen tegen die ons helpen. Maar het is ook mogelijk dat er trollen in dat gedeelte zijn.’ Karo knikte.

‘Ik zorg dat er bij de tunnel fakkels en proviand en extra pijlen en speren klaarstaan, zodat we meteen kunnen vertrekken. Als ik op mijn hoorn blaas, weet je dat je naar de hal van de ontsnappingstunnel moet komen.’

‘Goed, ik kom zodra ik de hoorn hoor.’

‘Laten we naar de kamers van Athanos gaan, zodat ik je wond opnieuw kan verbinden Karo.’

‘Goed, dan kan ik meteen mijn bijl scherpen voor morgen.’ In de grote studeerruimte van Athanos haalde Tara verband uit de grote kast van Athanos. Ze maakte de wond zuiver en legde een nieuw strak verband aan om de zij van de dwerg.

‘Ik begrijp niet dat je met die arm hebt kunnen vechten Karo?’ ‘Wij genezen snel. En de invarthee van Urutkaura laat het nog sneller genezen dan normaal.’

Tara legde een stevige knoop om het verband en gaf hem een zuiver hemd.

‘Vreemd, die stilte hier. Alsof de ruimte voelt dat het zijn meester kwijt is.’

Tara ging langs de dwerg zitten die uit zijn rugzak een wetsteen pakte en keek naar de dwerg. Hij pakte zijn wetsteen en zijn bijl. Rustig begon zijn hand met de wetsteen met gelijkmatige halen over de scherpe rand van de bijl te glijden. Tara keek met haar blauwe ogen de dwerg aan, die in enkele dagen tijd een vriend voor haar was geworden. Ze keek naar de ontspannende en rustgevende werkwijze van Karo.

‘Mag ik je eens iets vragen Tara?’ ‘Natuurlijk Karo, vraag maar.’

‘Waar heb je die prachtige dolk vandaan Tara?’

‘Beneden in de onderstad gevonden, toen we die aan het onderzoeken waren.’

‘Mag ik hem eens bekijken.’ Tara gaf de dolk aan de dwerg die hem zorgvuldig bekeek.

‘Een pracht exemplaar. Het is een elfendolk, ik zie het aan de manier van smeden. Er zitten prachtige edelsteentjes op.’ Onwillekeurig voelde Tara aan haar hals. Onder haar hemd voelde ze de kleine ketting, waaraan de blauwe ring hing. De ring die sinds de eerste keer dat ze hem had aangeraakt in haar gedachte was gebleven.

‘Ik zie dat de riem erbij hoort. Hij vormt samen met de dolk een eenheid.’

‘Klopt,’ zei Tara die de dolk weer terug stak in haar riem.

‘Ik ga de bolletjes verzamelen,’ Ze liep naar een van de andere kamers van Athanos. Ze opende de kastdeur en voor haar stonden enkele grote dozen waarin verschillende kleuren bolletjes lagen. De rode bolletjes gaven een fel kortdurend vuur, de witte gaven een dikke mist te zien, en de gele gaven een brandend zuur. Ze pakte enkele grote buidels en laadde die vol met de verschillende bolletjes.

Ze liep naar de kamer waar ze Karo verbonden had. Op de tafel lagen nog perkamentrollen die ze uit de onderstad hadden meegenomen. Ze zette de buidels neer en keek naar de rollen. ‘Ik neem ze morgen mee. Hier kan niemand er iets mee. Als ik vanavond mijn rugzak inpak, stop ik ze erbij.’ Ze pakte de buidels weer op en verliet de vertrekken van Athanos om de pijlen klaar te maken voor de volgende dag.

Intussen was Arlon beneden in de onderstad gekomen en zag de vele gewonden die in lange rijen bedden lagen. Vele vrouwen liepen af en aan met verband en water. Overal hoorde hij gekreun van gewonde mensen. Hij stopte bij een kleine jongen die een verbrijzelde arm had van een trollenknots. Met bleke ogen keek de jongen naar de man, die naast hem kwam zitten en zachtjes tegen hem begon te praten. Langzaam werd de jongen rustiger en viel in slaap. Arlon zag dat de arm provisorisch was gespalkt. De vrouwen probeerden van alles om de wonden te dichten en de gebroken ledematen te zetten, maar de geneeskundige kennis van Athanos werd sterk gemist. Hij vertelde hen de plannen voor de volgende dag.

Iedereen die kon gaf zich op om bij de barrières te vechten. Arlon keek een jonge man aan die een been gebroken had. ‘We hebben gehoord Heer Arlon hoe de trollen de gevangenen martelen. Liever dood dan gevangen.’

‘Jullie vechten alleen als de binnenmuur en de lage vestingmuur gevallen zijn, dan is alles erop gericht om de weg naar de onderstad af te sluiten. Op het laatst sluiten we de onderstad en hopen dat de trollen de weg naar de onderstad niet vinden.’ Arlon vroeg de aanwezigen om stilte.

‘Beste mensen, luister. We hebben vandaag een zware strijd gestreden en grote verliezen geleden, maar we zijn nog niet verslagen en we vechten tot het uiterste. Vanavond om acht uur houden we vijf minuten stilte om de doden te eren. Zij zijn een heldendood gestorven. Laten we kracht en moed putten uit hun voorbeeld.’

Golfos was intussen aangekomen op de binnenmuur van de stad. In de verte zag hij een groot vuur waaromheen trollen zaten met in het midden de immense gestalte van de heksentrol. In een hoek stond een grote groep gevangenen bijeengedreven, die door grote trollen met zwepen bewaakt werden. Telkens werd een gevangene uit de groep gesleurd en rond het grote vuur gejaagd. De mensen moesten zich een weg banen tussen het vuur en de grijpgrage handen van de trollen. Een jonge vrouw probeerde uit de grijpgrage handen van de trollen te blijven. Maar het vuur schroeide haar haren, zodat ze een stap naar de trollen moest doen. Een van de trollen greep haar en terwijl trollen naar haar borsten grepen werd ze verkracht door een van de trollen. Daarna werd ze terug in de gevangenengroep gegooid. Een kleine jongen werd naar het vuur geduwd. De joelende trollen probeerden de jongen te grijpen. Opeens draaide de jongen zich om en gooide zich in het vuur om aan de trollen te ontkomen. Golfos tandenknarste bij het aanzien van de martelpraktijken van de trollen. Hij begreep de wens van de soldaten om liever vechtend te sterven dan hun familieleden te zien lijden in de handen van de sadistische trollen. In een andere hoek zag hij een grote stapel lijken. Hij verbaasde zich waarom de trollen de lijken verzamelden. Hij beval om iedereen  van de muur te vertrekken, behalve de wachters. Vannacht kwam er geen aanval. Alle mannen kregen de opdracht te gaan rusten om kracht op te doen voor de volgende dag. De rust keerde terug over de stad en de stilte werd enkel verbroken door het gejoel van de trollen die hun nachtelijke overwinningsfeest vierden. De volgende dag zouden ze met nieuwe moed aanvallen. Het eerste deel van hun aanval op de stad was prima verlopen.

Enkele uren later zat een kleine groep mensen aan een ronde tafel. De stemming was bedroefd. Arlon stond op en vroeg om de aandacht van zijn familieleden en Golfos en Karo. ‘Vandaag is een zwarte dag in de geschiedenis van de mensen. Nooit eerder hebben we te maken gehad met een oorlog. Niemand van ons heeft dit gewild, maar we hadden geen keus. Na de laffe moord op onze familieleden in het noorden hadden we geen andere keus meer dan de wapens. Velen zijn gestorven. Elke familie voelt het verdriet over gedode en vermiste familieleden. Ook ons heeft de oorlog hard getroffen. Drie leden die gisteren nog bij ons aan tafel zaten, zijn gestorven in de strijd. Aralon, onze vader en grootvader, koos ervoor om liever strijdend te sterven dan in zijn stoel de gebeurtenissen af te wachten. Zijn heldendood zal nooit vergeten worden. Hij verwondde de heksentrol en liet zien dat de mensen de moed hadden om te vechten. Vader hield van ons en heeft altijd gevochten dat we als kinderen een hecht gezin bleven. Daar is hij in geslaagd. Laat deze hechtheid ervoor zorgen dat we voor elkaar blijven klaarstaan.’ Arlon voelde een brok in zijn keel en tranen liepen over zijn wang. ‘Athanos, onze magiër moest een oneerlijke strijd leveren tegen de heks. Beiden zijn door de heks gedood. En als laatste Ian, de man die ondanks het verlies van zijn kinderen in de voorste linies streed en velen het leven heeft gered. Hij viel onder de knotsen van de trollen. Laten we hun moed herdenken.’

De stilte daalde over de aanwezigen en over de hele stad neer, waar iedereen enkele minuten stilte hield om de gevallenen te herdenken. De lijken waren buiten op een grote baar gelegd waar een berg hout onder lag. Met tranen in zijn ogen stak Arlon het vuur aan. Huilend zagen de familieleden hoe de vlammen bezit namen van de lichamen en hen langzaam tot as verbrandden. Iedereen stond met zijn gedachten stil bij de gesneuvelden.

De stilte daalde neer over de groep en iedereen zocht zijn slaapplaats op.

De val van Amdusi

Tono zette zijn rugzak in de elfengrot die hij enkele weken geleden gevonden had. Er was de grote centrale ruimte met daaraan grenzend zes kleinere grotten. Een keuken, een voorraadgrot, een wapenkamer, een grote grot die dienst deed als slaapkamer en een slaapkamer van de elfenkoning. En er was een grot met een grote bibliotheek vol perkamentrollen, waarop de kennis van de elfen was vastgelegd.

Hij veegde zijn lange donkere haren uit zijn bezwete nek. Met zijn vijfendertig jaar was hij in de kracht van zijn leven. Door het vele reizen had hij een goed getraind lichaam waar de spieren goed zichtbaar waren. Hij droeg zijn twee zwaarden kruislings over zijn rug. De zwaarden waren door de dwergenprins Ono gesmeed en waren iets dikker maar lichter te hanteren. Zijn hemd plakte aan zijn rug. Hij klopte het stof van zijn lange leren broek, ging aan een van de tafels zitten. Hij had geen twee maanden geleden de geheime grot gevonden op zijn tocht naar de dwergenmagiër Qwonteru om het elfenalfabet te krijgen. Nadien vertoefde hij er enkele weken om de geheimen van de grot te doorgronden en de perkamentrollen van de elfen te onderzoeken. Tono had van Arlon, zijn oudste broer en heer van de mensen, opdracht gekregen om de helft van de martalen naar de geheime grot te brengen. Samen met Glandas, een kapitein met veel kennis over guerrillaoorlogvoering, Ural een woudloper met veel ervaring en Panksi de leerling-magiër, was hij door de ontsnappingstunnel naar de geheime grot gegaan om van daaruit een tegenaanval te organiseren. Onderweg had hij de bosmensen gemobiliseerd om de trollen in de rug aan te vallen en zo de mensen in de stad te helpen. Hij greep zijn boog en twee pijlenkokers en een werpspies. Hij pakte zijn proviand, water en verbandmiddelen, liep naar de grot van de vroegere elfenkoning en opende de onderste la in de grote kast. In de stad was hij achter het geheim van Aralyn de elfenfluit gekomen. Hij had zich voorgenomen om bij zijn volgende bezoek aan de grot een tweede onderzoek te doen naar de vreemde spullen die hij in de la had aangetroffen. Hij keek naar de twee witglazige bollen en de kleine houten schijf aan een hanger. De opvallende tekening in het hout trok zijn aandacht. Het leek alsof de nerven bewogen. Tono pakte de schijf, hing hem aan zijn nek en stopte hem onder zijn hemd. Hij liep terug naar de grote grot waar hij Glandas en Ural zag staan.

‘Wij gaan. Panksi onderzoek in de wapenkamer of er wapens liggen die ons kunnen helpen.’ De jonge magiër knikte. ‘Trek op tijd terug als het niet gaat. Beter vaker aanvallen op hun zwakke momenten dan je één keer doodvechten.’ Ural pakte zijn grote boog.

‘Ik ben over een paar uur terug, Panksi. Laat niemand in de grot. Ik tref voorbereidingen voor een langer verblijf hier.’ Panksi voelde een brok in zijn keel. Athanos, zijn leermeester, had hem alleen weggestuurd met een moeilijke opdracht. Hij moest de geheimen van de elfen doorgronden en kijken hoe de mensen ze konden gebruiken. Hij streek over zijn korte donkere haren en legde zijn grijze cape op tafel. Hij kon moeilijk wennen aan de leren broek. Voorheen droeg hij altijd een magiërsjurk. De riem met de smalle dolk bungelde aan zijn zij. Het enige wapen dat hij had naast zijn staf die hij in de werkruimte op het eiland had gevonden en die hem meteen aanstond. Het was eigenlijk geen wapen maar een wandelstaf, maar je kon er een goede tik mee uitdelen. Hij pakte zijn rugzak uit aan het eind van de bibliotheek, richtte er een hoekje voor zichzelf in. De gekreukte perkamentrollen van het eiland die hij van Tono had gekregen, legde hij samen met zijn lege rugzak onder het bed. Hij trok de leren broek uit en pakte zijn magiërsjurk waarin hij zich gemakkelijker voelde.

Hij onderzocht de perkamentrollen die in de houten rekken lagen om te zien of hij een systeem kon ontdekken waarmee de rollen waren neergelegd.

Tono, Glandas en Ural verlieten de smalle spelonk die naar de geheime grot leidde. Ze liepen door het laatste stuk van de bergen naar het woud. Niet lang daarna werd de rotsbodem vervangen door de zachte bosgrond. Ze renden door het bos en kwamen aan bij de plaats waar ze de touwweg verlaten hadden. Snel stonden de drie mannen op de touwweg hoog boven de bosgrond. Ze renden over de touwweg die zacht meedeinde onder het gewicht van de reizigers. Ural leidde hen naar het gedeelte van de touwweg wat was aangeduid als de verzamelplaats. Na een bocht zagen ze de bosmensen die er stonden. Een van de mannen pakte zijn kleine boshoorn en liet een korte hoornstoot horen. Van overal kwamen de bosmensen uit hun verstopplaatsen. Na een kort gesprek waren ze op de hoogte van de verslechterde toestand van het oostelijk bos. Het wild van het westelijk bos was naar het oosten gevlucht. En de dieren waren onrustig en agressief. De sfeer in het bos voelde dreigend aan. Tono en Glandas namen afscheid van Ural die een andere taak had. In een draf liep het leger achter hen aan. Tijdens hun tocht sloten meer groepen aan. Het leger bestond uit vierhonderd mannen en elk moment sloten er groepjes aan. Tono hoorde dat de stad in brand stond.

‘Wat?! Dat houdt in dat de trollen op de buitenste vestingmuren zijn gekomen. En misschien nog wel erger.’ Hij voelde een rilling over zijn rug lopen. Wie van zijn familie waren gesneuveld. Hij dacht terug aan het afscheid van zijn vader en zag het gezicht van Aralon voor zijn ogen. Hij keek de mannen aan.

‘In het ergste geval betekent het dat de buitenste stadsmuur is vernietigd.’ Hij wist dat als een muur niet te handhaven was, deze werd aangestookt om te verhinderen dat de trollen de muur gebruikten om de stad in te dringen.

‘Hoe hebben de trollen de stad kunnen naderen. Er was er nog geen een gesignaleerd.’

‘O jawel.’ Een van de jagers stapte naar voren.

‘Wij zijn gisteren weggevlucht van het westelijk bos. Het werd overspoeld door de trollen.’

‘Wat zeg je? Is dat gemeld aan de stad?’

‘Jazeker. Bassa heeft zekerheidshalve twee bodes gestuurd.’ ‘Hoeveel trollen zijn er?’

‘Ontelbaar. Ze trekken op door ondergrondse gangen. De opbollingen die we zagen hebben we opengebroken. Ineens kwamen er trollen uit. Bij het eerste gevecht is Anbas gesneuveld.’ ‘Anbas, de zoon van Erena?’

‘Ja, we braken op bevel van Bassa de ondergrondse gangen open en vulden ze met brandende takkenbossen om ze uit te roken. Zo hebben we de eerste dag veel trollen gedood, terwijl het ons amper iets kostte. Maar veel bomen waren omgevallen door de ondergrondse gangen waardoor vele touwwegen kapot waren. Ze kwamen uit de gangen om jacht op ons te maken. We verloren het contact met de anderen en zijn naar het oosten gevlucht.’

‘Slechte berichten. Dan heeft de stad het zwaar te verduren. Laten we opschieten. We kunnen de stad op zijn vroegst morgenmiddag bereiken.’

‘Als we er nog kunnen komen. Rondom de stad zijn veel ondergrondse gangen gegraven.’

Tono keek Glandas aan. ‘Dat is wat we in de ontsnappingstunnel hoorden. Laten we hopen dat ze de tunnel niet ontdekken, anders komen ze via de tunnel in de onderstad van de stad.’ Juist op het moment dat Tono en zijn strijdmacht wilden vertrekken, kwam van de andere richting een groep bosmensen. Aan het hoofd liep een grote jager. Glandas herkende de man. ‘Bassa, het doet me goed je te zien. Hoe kom je in het oostelijk bos verzeild?’

‘Glandas, aan jou heb ik de laatste dagen veel gedacht. Graag had ik jouw kennis gehad in het aanpakken van een guerrillastrijd.’ Bassa blies even uit van de lange tocht.

‘We zijn uit het westelijk bos weggetrokken. De overmacht is te groot.’

‘Ben je langs de stad getrokken?’