De Strijd der Martalen

Colofon

1e druk, 2010

© 2009 Toon Duis

Illustratie omslag: Roy Michiels

Dit boek is een uitgave van Gopher

Koningsweg 72

5211BN ‘s-Hertogenbosch

Exemplaren zijn rechtstreeks te bestellen via internet: www.gopher.nl en bij iedere boekhandel.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand en/of openbaar gemaakt door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke manier dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de auteur en de uitgever.

This book may not be reproduced by print, photocopy, microfilm or any other means, without written permission from the author and the publisher.

De Strijd der Martalen

Toon Duis

De grote vergadering

De nacht lag nog over de grote grasvlakte en de grote kraterberg. Aan de voet van de kraterberg waren kleine kampvuren te zien waar de herders de wacht hielden bij de grote kuddes runderen. Boven op de rand van de krater liepen de wachten. Gerar leunde op zijn speer en keek over de donkere grasvlakte. Het leek een hele andere wereld dan gisteren. Toen hadden ze strijd geleverd tegen de trollen die de dwergen en mensen achtervolgden. Tara, de dochter van Arlon en de eenhoorn Ejeko, de leider van de Tamtulli, hadden de kudde runderen van de mensen op hol laten slaan en hen als een wals door het trollenleger gejaagd. Daarna vielen de dwergen samen met de mannen van Arlon en Khen de overgebleven trollen aan. Na een korte maar felle strijd was de vijand gedood. Op de grasvlakte vond de grote hereniging plaats tussen de mensen en de dwergen. Ural had iedereen veilig naar de kraterberg geloodst. Door de vele kleine kampvuren tussen de slapende mensen en dwergen leek de bodem van de krater op een sterrenhemel. De veilige haven die hen een rustige nacht bood. Gerar zag aan de horizon de eerste sporen van de nieuwe dag. Hij liep naar de andere wacht.

‘Ik ga beneden Ural wakker maken. Vandaag is er een grote vergadering waar alle verhalen verteld worden en de plannen voor de toekomst gemaakt worden.’

De andere wacht knikte. Gerar liep met zijn fakkel de weg naar beneden. Hij zag dat veel dwergen al wakker waren. Zij hadden minder slaap nodig dan de mensen. Hij knikte vriendelijk naar de dwergen en werd overal met een lichte buiging begroet.

Hij liep naar de grote tent van Ural waar al licht brandde. Al bij de eerste schemering begon het leven in de grote krater. Vele handen hielpen bij het maken van het ontbijt van de aangekomen grote groep, terwijl de kinderen al vroeg aan het spelen waren met de nieuwe speelkameraadjes.

Ural had zijn tent laten veranderen om de grote groep te kunnen ontvangen, die deze ochtend aan de vergadering zou deelnemen. Hij zorgde voor voldoende eten en drinken voor de gasten. Gerar kwam als eerste de tent binnen.

‘Je bent al vroeg aan de gang Ural.’

‘Vandaag wordt een dag met vele verhalen en antwoorden op vragen die we hebben, Gerar. En vanaf vandaag kan ik de verantwoording over ons volk weer teruggeven daar waar hij hoort te liggen, bij Arlon van de eerste familie.’ Samen met enkele hulpen maakten ze alles klaar. De vergadering zou beginnen met een ontbijt voor de genodigden. Ze draaiden zich om en zagen de dwergen voor de tent staan. Snel liep Ural naar de tentflap en nodigde de dwergen binnen.

‘Treedt binnen Hono, koning van de dwergen.’ De stevige dwerg met zijn grote glimmende bijl kwam binnen. Hij was een kop kleiner dan Ural, maar met zijn een meter zestig was hij een grote dwerg. Op zijn hoofd droeg hij een kleine zilveren kroon bovenop zijn donkere krullen.

Hono maakte een lichte buiging en liep de tent in gevolgd door enkele van zijn kapiteins, Dvornak, Kratan en Katur en Pratzno, een leerling-magiër.

‘U kunt uw wapens hier neerleggen, die hebben we tijdens de vergadering niet nodig.’

Hono knikte naar Ural en legde zijn bijl tegen een houten stellage aan, gevolgd door zijn kapiteins. Terwijl de vijf dwergen plaats namen aan de grote tafel zorgden enkele vrouwen voor warme thee en maïskoeken. Tegelijkertijd kwamen Khen en zijn vrouw Tera binnen. Khen groette de dwergenkoning. De tweede zoon van Aralon was een grote slanke man met korte grijze haren. Hij was samen met Tono, zijn jongste broer, de eerste die het contact met de dwergen had gerealiseerd. In zijn nederzetting, Woupo, waar de rivier onder de bergen uitkwam, waren de dwergen nadien vaak gekomen om handel te drijven. Een levendige ruilhandel was ontstaan waarbij ze de vele groenten van Teoh, de tweelingbroer van Khen, ruilden tegen ijzeren gebruiksartikelen. Maar van Woupo was niets meer over dan enkele rokende puinhopen nadat de trollen de aan de rand van de bergen gelegen nederzetting veroverd hadden. Khen had samen met de dwergen de nederzetting verdedigd, maar de overmacht was te groot. Ze waren van de nederzetting gevlucht. Khen, zijn vrouw Tera, zijn dochter Mera, zijn zoon Drin en hun mannen waren samen met Arlon en zijn leger gevlucht naar de grote grasvlakte ten noorden van het woud van Amdusi. Het tentdoek ging opzij en Bassa en Galena kwamen binnen. Bassa, de oudste zoon van Erena, de oudste dochter van Aralon, was een grote stevige man. Hij had in het westelijk woud de eerste trollen bevochten. Zijn jongere broer Anbas was een van de eerste mensen die gesneuveld was onder een van hun knotsen. De overmacht was zo groot dat alle mensen van het boomdorp Oroni moesten vluchten. De vlucht waarbij Erena, zijn moeder, stierf. Sabas, Bassa’s jongste broer, leidde het volk over de touwwegen naar Udis, de havenstad waar Ebeni, de oom van Sabas, woonde. Galena was de jongste tante van Bassa en de jongste zus van Khen. Zij had samen met Tara, de dochter van Arlon, en Karo de dwerg de kinderen en vrouwen uit de burchtstad laten ontsnappen naar de stad van de dwergen. Gisteren was de gevluchte groep weer herenigd met hun ouders. Velen van de ouders waren in de strijd om de burchtstad gesneuveld. Alle kinderen werden liefdevol opgenomen in de andere gezinnen.

Met haar 33 jaar was Galena een jonge vrouw. Ze was alleenstaande en met haar lange blonde haren en slanke postuur liep ze naar de tafel waar Khen en Tera zaten. Ze boog naar de dwergenkoning. Hij had Galena leren kennen als een dappere vrouw. Met haar leger van boogschutters was ze van grote waarde gebleken voor de dwergen in hun strijd.

De tentflap ging open en Haram, de tweede zoon van Ian, kwam de tent binnen en legde zijn grote lans aan de kant. Voor de tent bleef Tara staan met Ejeko. Ze kwam binnen samen met Karo de dwerg.

‘Ejeko van de Tamtulli vraagt of zijn aanwezigheid gewenst is?’ Hono stond op.

‘Laat Ejeko van de Tamtulli weten dat hij altijd welkom is. We willen hem graag bij het overleg. Hij kent zaken waar wij geen weet van hebben.’

Tara draaide zich om en kwam even later met Ejeko binnen. De grote witte eenhoorn met zijn grote spitse gedraaide hoorn stapte de tent binnen en boog voor de aanwezigen. Tara had hem en zijn soortgenoten bevrijd uit hun gevangenis onder in de Borralberg. Daar hadden ze eeuwenlang gevangen gezeten waarbij zijn soortgenoten in een stenen vloek waren vastgeklonken. Tara had hen met de hulp van de blauwe martaalring bevrijd.

Samen met Karo, de dwerg wiens leven ze had gered van een holenbeer, had ze de Tamtulli naar een veilige vallei op de grote grasvlakte gebracht, waar ze herstelden van hun lange gevangenschap.

Als laatste kwamen Arlon en Jase binnen. Arlon, met zijn grote gestalte en zijn strakke grijze haren, boog voor de aanwezigen. De anderen stonden op en bogen voor de Heer van de mensen. Hij had de strijd om de burchtstad geleid samen met zijn bevelhebber Golfos en zijn jongere broer Ian. Hij had Ian en zijn eigen zoon Arkan zien sneuvelen in de strijd. Op het allerlaatste moment had hij de stad verlaten, terwijl Golfos en zijn overgebleven mannen de trollen zolang mogelijk ophielden om hen tijd te geven te ontsnappen door de ontsnappingstunnel. Met de rest van zijn mannen was hij naar het noorden gevlucht en vond daar overgebleven vluchters van Kreny, de vernietigde nederzetting van Ian en Tonto in het noorden. Ural stond op en schraapte zijn keel.

‘Tot vandaag heb ik de honneurs waargenomen voor Tono. Nu er weer leden van de eerste familie zijn teruggekeerd, wil ik aan Arlon, als Heer van de eerste familie, mijn leidende taak weer teruggeven.’ Arlon stond op en keek naar de aanwezigen. ‘Ural, mijn dank voor de opvang die jij voor ons geregeld hebt. Je hebt de taak die op je schouders lag in deze moeilijke dagen naar ieders tevredenheid uitgevoerd. Mag ik iedereen welkom heten en aan elkaar voorstellen.

Koning Hono van de dwergen van de Borraldorambergen met zijn kapiteins Dvornak, Katur en Kratan.’ Arlon keek naar de dwerg in zijn lange zwarte cape. ‘Uw naam ken ik niet.’

‘Mijn naam is Pratzno, een van de leerlingen van Urutka-ura, de magiër van de dwergen.’

‘Pratzno, welkom. Iemand die gestudeerd heeft is altijd welkom bij de vele moeilijke vragen die voor ons liggen.’ Arlon richtte zijn hoofd naar de eenhoorn die naast Tara stond. ‘Ejeko, Heer van de Tamtulli. Als vertegenwoordiger van de eenhoorns.

De leden van de eerste familie van Aralon, mijn vader van de mensen:

Jase, mijn vrouw, Khen, mijn broer en Tera, zijn vrouw.

Galena, mijn jongste zus, Bassa, zoon van Erena, mijn oudste zus, Haram, de tweede zoon van mijn gesneuvelde broer, Ian. Tara, mijn dochter. Mijn naam is Arlon, de oudste zoon van Aralon.

Verder zijn hier Ural, kapitein uit het leger van de stad Amdusi, Gerar, kapitein van het volk van Ian, de vierde zoon van Aralon. En Karo de dwerg.’ Arlon wachtte even.

‘Wij zijn vanmorgen samengekomen na onze strijd tegen de trollen. Vandaag zullen wij onze verhalen vertellen om zo een compleet beeld te krijgen van onze situatie. Daarna zullen we nadenken over wat ons te doen staat. Haram, de strijd is begonnen in Kreny. Wat kun je ons vertellen?’ De zoon van Ian stond op.

‘Ik kan niet veel vertellen. Op het moment dat de strijd in Kreny woedde, was ik met een kudde in de velden. Ik heb echter de verhalen gehoord van hen die konden vluchten. Ian en Tonto waren naar de stad Amdusi om de verjaardag te vieren van Aralon, de vader van de eerste familie en mijn grootvader. In Kreny waren Tryam en Iris aanwezig. Mijn oudere broer en mijn jongere zus. Er waren al enkele dagen veranderingen op de grasvlakte. Het waterpeil zakte en bergleeuwen en holenberen trokken uit de bergen. Plotseling kwamen trollen op de nederzetting af. Tryam heeft geprobeerd de nederzetting te verdedigen, maar de aanval was te snel en na een felle strijd zijn alle inwoners van Kreny gedood, waaronder mijn broer Tryam en mijn zus Iris. Anderen zijn over de velden gevlucht en naar het oosten getrokken, waar we probeerden zoveel mogelijk mensen weer bij elkaar te krijgen. We trokken ons terug naar het oosten en daar vond Bassa ons op een gegeven moment. Van Arlon weet ik dat mijn vader Ian is gesneuveld, evenals Tonto, mijn moeder, aangezien zij in de stad is achtergebleven. Van mijn familie ben ik de enige overlevende.’ Haram ging zitten terwijl Arlon hem bedankte.

‘Wie is de volgende die met de trollen te maken kreeg?’ Bassa stond op.

‘Wij, het volk van Erena, merkten dezelfde veranderingen die Haram beschreven heeft, in het woud. Daarnaast ontdekten wij ondergrondse tunnels in het woud. In de stad Amdusi heb ik de veranderingen gemeld en was daar aanwezig bij de vergadering aan de vooravond van de strijd om de stad. Ik ben zo snel mogelijk teruggegaan naar het woud toen we hoorden dat monsterlijke wezens Kreny hadden vernietigd. Bij het openbreken van een tunnel kwamen er opeens trollen uit.

Mijn broer Anbas viel als een van de eerste van de mensen van mijn volk. Een hevige strijd is in het woud ontbrand, waarbij we de tweede dag enkel hebben kunnen vluchten. Tijdens de vlucht is mijn moeder Erena, oudste dochter van Aralon, door pijlen van de trollen gedood. Mijn jongste broer Sabas heeft het volk naar Udis geleid, terwijl wij probeerden de vijand tegen te houden. Daarna zijn we met onze mannen naar het westen getrokken. Intussen bleek de strijd in de stad begonnen te zijn.’

Arlon bedankte Bassa voor zijn aandeel.

‘Tara, kun jij iets vertellen over de ontdekkingen die Tono, mijn jongste broer had gedaan?’

Tara stond op en keek naar de aanwezigen.

‘Tono bleek een tijd voor de strijd begon een geheime grot te hebben ontdekt, die van de vorige bewoners van Amdusi was. Dit waren wezens, elfen genaamd, die we nooit gezien hebben. In de grot deed hij enkele merkwaardige ontdekkingen. Een van die ontdekkingen was een tekening van de stad.

Onder de burchtstad Amdusi bleek nog een stad te liggen. Samen met Athanos, Panksi, Tono en enkele soldaten vonden we de toegang naar de ondergrondse stad. De onderstad bestond uit vier verdiepingen. In de onderste verdieping vonden we een ondergronds meer. In het meer lag een eiland met een gebouw waarin de kamers waren van de magiërs van de elfen. We vonden daar vreemde sieraden, martalen genaamd. Tono had perkamentrollen meegenomen uit de grot. Uit een vertaling van een zo’n rol bleek dat het geen gewone sieraden waren, maar stenen met magische krachten. Tevens vonden we een geheime ontsnappingstunnel die naar het bos leidde. Tijdens de vergadering zijn deze zaken naar voren gebracht. Daar bleek dat de gedrochten die Kreny vernietigd hadden trollen moesten zijn. Tono had van hen gehoord van de dwergenmagiërs.’ Tara nam weer plaats op haar stoel.

Arlon keek naar de aanwezigen.

‘Ik zal vertellen wat er besproken is tijdens de vergadering in de stad nadat we de eerste tekenen van gevaar zagen. We besloten om de stad in staat van beleg te brengen, terwijl Athanos en Panksi, onze magiërs, samen met Tono en Tara probeerden duidelijkheid te krijgen over de Elfse geschriften. De volgende dag zagen we opeens de roetwolk met het gezicht van de heksentrol Balaglu uit de open haard tevoorschijn komen, die een ultimatum stelde aan de stad. We moesten ons overgeven en de martalen teruggeven. De gevonden stenen bleken inderdaad een grotere rol te spelen. We besloten niet toe te geven aan het ultimatum. De verwoesting van Kreny gaf aan dat de trollen geen genade toonden met de mensen. Een kleine groep onder leiding van Tono met Ural, Glandas en Panksi moesten de helft van de sieraden naar de geheime grot brengen. De volgende dag ontbrandde de strijd in de stad. De eerste doden waren Aralon, mijn vader en Athanos, de magiër, die door Balaglu gedood werden. Binnen enkele minuten was de strijd al ongelijk. De gele slangen groeven tunnels onder de muren van de stad door en plotseling hadden we aan de voorkant en aan de achterkant van ons trollen. Ze waren ver in de meerderheid. Daarnaast kregen we te maken met magische krachten waar we ons amper tegen konden verdedigen. Ian, Harams vader, viel op de eerste dag toen hij anderen de kans gaf om zich terug te trekken naar de binnenstad. In één dag van wanhopig verdedigen waren we de buitenring van de stad kwijt. Die avond hebben we Athanos, Aralon, mijn vader en mijn broer Ian gecremeerd. Dat is het moment geweest waarop Galena en Tara met de vrouwen en kinderen onder leiding van Karo de dwerg via de ontsnappingstunnel naar de bergen vluchtten. De volgende dag stierf mijn zoon Arkan voor mijn ogen in zijn strijd tegen een reusachtige trollenhond. Door magische krachten viel de binnenmuur van de stad. We werden teruggedrongen naar de burcht, waar Golfos met zijn mannen en Tonto met de overgebleven boogschutters de trollen bevochten, terwijl wij met de rest van het volk wegvluchtten naar het noorden naar de grasvlakte. Nadien is de stad gevallen. Voor de strijd begon hebben we bodes rondgestuurd naar alle families om hen te waarschuwen.’ Arlon nam een slok thee en keek naar de aanwezigen. Bassa stond op.

‘Ik weet dat Tono na de strijd nog in de stad is geweest, vermomd als een trol. Hij was getuige van de dood van Golfos, die door Balaglu gedood is. Hij heeft ook je moeder gevonden, Haram. Tono zag overlevenden in de stad, waarbij de heksentrol trollen in de lichamen van mensen liet plaatsnemen om zo de bosmensen en dwergen te misleiden. Hij noemt ze wisselmensen. Trollen die eruit zien als mensen. Of er nog overlevenden zijn weten we niet, maar de hoop erop is niet groot.’

Tara liet haar tranen de vrije loop en vond troost in de armen van haar moeder.

‘Bassa, kun je iets vertellen over hoe Tono zich als een trol kon vermommen.’

‘Panksi vond in de geheime grot van de elfen twee trollencapes, die als je die om deed en een spreuk uitsprak, je veranderde in een trol. Zo ging Tono samen met Kassar de stad in om te spioneren. Hij ontdekte de plannen van de aanval op het woud en de dwergen en waarschuwde ons.’ Arlon fronste zijn wenkbrauwen.

‘Hoe heeft hij jullie dan ingelicht?’

‘Tono heeft magische voorwerpen van de elfen. Een ervan is een soort houten plak waarmee hij in contact kan komen met iemand over grote afstand. Daarmee heeft hij contact gehad met mij en met Ural en anderen.’

‘Ural, jij was bij de groep van Tono, kun jij ons jullie ervaringen vertellen?’ Ural stond op.

‘Tono leidde ons naar de grot. Onderweg werden alle bosmensen gemobiliseerd om zich te verzamelen om een tegenaanval te doen. In de grot zijn meerdere zijgrotten. Een wapengrot vol met wapens die we niet kenden, een bibliotheekgrot met talloze perkamentrollen en grotten met voldoende voedsel en opvangmogelijkheden voor een klein legertje. Mijn taak was om de grot bruikbaar te maken als uitvalbasis tegen de trollen. Daarnaast moest ik de bosmensen verzamelen. Panksi ging de perkamentrollen bestuderen om kennis te vergaren over de magie van de elfen en wapens te vinden tegen de trollen.

Glandas moest de dwergen waarschuwen over de komst van de trollen. Tono ging terug met de bosmensen naar de stad om een tegenaanval te doen op de trollen.’

‘Daar kwam ik Tono tegen,’ onderbrak Bassa Ural.

‘Bij de stad bleek dat de strijd over was. De overmacht was zo groot dat wij met ons kleine leger niets konden uitrichten.

Wij trokken ons terug, terwijl Tono met Kassar de stad vermomd als trol binnen is gegaan.’ Arlon richtte zich naar zijn broer Khen.

‘Daarna begon de strijd in het woud. Khen, wat kun je ons daarover vertellen.’ Khen stond op.

‘Terwijl de strijd in de stad nog aan de gang was kwam Tara met Galena en de vrouwen en kinderen uit het woud gevlucht. Wij wisten nog niets van dit alles. Veel tijd om erover na te denken kregen we ook niet toen opeens de trollen voor onze nederzetting stonden. We hebben Tara’s raad opgevolgd en haar de vrouwen en kinderen mee laten nemen, terwijl wij de trollen bevochten. Gelukkig trokken de trollen zich terug, anders waren we toen al allemaal gedood. Daarna begon de strijd in het woud. Bassa, Agani en Tarkan organiseerden de verdediging daar en Ural, de dwergen en ik maakten Woupo klaar voor de strijd.’ Arlon keek naar zijn dochter.

‘Tara, kun jij ons vertellen hoe het jullie is vergaan na de vlucht uit Woupo?’ Ze knikte.

‘We zijn zo snel we konden naar de bergen gevlucht met de trollen op onze hielen. Karo probeerde de poort van de noordertoegang te sluiten, maar de trollen blokkeerden de ingang. We konden niet terug om het gevecht met hen aan te gaan. Karo heeft in de grot achter de noorderpoort op de grote hoorn geblazen om de dwergen te waarschuwen. Wij namen in plaats van de weg naar de stad, de oude verboden weg naar de bodem van de berg om de trollen niet naar de woongrotten van de dwergen te leiden. Onder in de berg kwamen we in de grote grot uit waar we zeven gesloten deuren vonden. Terug konden we niet, omdat de trollen ons achtervolgden.

Aangezien we geen van de deuren wisten te openen, moesten we de strijd met hen aangaan. Uiteindelijk trokken ze zich terug. We zochten mogelijkheden om de deuren te openen. Terwijl iedereen sliep zag ik opeens een deur open gaan en ben die ingegaan. Daar trof ik Ejeko aan met de andere Tamtulli. Ejeko was de enige nog bewegende eenhoorn. Alle anderen waren door een vloek versteend. Hij voelde de aanwezigheid van de steen.’ Ze liet de prachtige blauwe ring zien aan haar hand. Arlon keek verbaasd naar de steen.

‘Dat is de blauwe ring. Hoe kom je daar aan?’ Het schaam-rood kleurde haar wangen.

‘Tijdens mijn laatste bezoek met Tono in de ondergrondse verblijven heeft hij de helft van de martalen, de sieraden van de elfen meegenomen. Ik heb van de twee achterblijvende stenen stiekem de ring meegenomen. Ejeko voelde de magische steen. Hij heeft me de werking uitgelegd. Met de ring verbraken we de vloek van de andere Tamtulli. Ejeko vertelde welke deur naar de stad van de dwergen ging. Ik beloofde terug te keren en hem te helpen ontsnappen uit de berg zodra de eenhoorns weer konden lopen. Met de ring brak ik de deur naar de dwergenstad open. Zo zijn we naar de stad van de dwergen gevlucht.’

‘Wat voor een kracht zit er in de ring, Tara?’ Ze keek Khen aan. ‘De kracht van de ringen hebben te maken met de vier basiselementen van de aarde. Water, vuur, lucht en aarde. De blauwe martalen hebben te maken met het water. De krachten ontstaan alleen bij de aanwezigheid van water. Met de ring kan ik water veranderen in stoom, mist, ijs of weer in water. Maar kan ik ook water of ijs verplaatsen. Door eerst water te laten bevriezen en daarna te veranderen in stoom kon ik de deur onder in de grot laten springen. Gisteren heb ik het water uit het ven in ijsplaten veranderd en daarmee de trollen verpletterd. De ring is een sterk wapen, dat niet in handen van de heksentrol mag komen. Mijn diefstal van de ring heeft vele levens gered.’

‘Ik wil je diefstal eerder een helder ogenblik noemen, waarmee je velen geholpen hebt.’

‘Dank je vader. In de dwergenstad ontmoette ik Glandas, die door de dwergen gevangen was genomen. Ze wisten niet wat er buiten de berg aan de hand was. Nadat wij koning Hortan uitleg gaven over de situatie zijn de dwergen teruggegaan naar Woupo om daar te kijken hoe de strijd was afgelopen.’ Tara nam een slok van haar thee. Arlon richtte zich naar Bassa.

‘Bassa, wat kun je ons over de strijd in het woud vertellen?’ Bassa knikte.

‘De eerste dag van de opmars die voorspeld was door Tono, konden wij met onze mannen de trollen goed tegenhouden. Ze kregen te maken met twee wapens waar ze niet op bedacht waren. Het vuurpoeder, Mahllev, wat door Panksi in de grot was ontdekt. Daarmee werden struiken in het woud besproeid. Trollen die er mee in contact kwamen kregen vreselijke brandwonden. Zodoende konden we hen verplichten door bepaalde delen van het woud te laten trekken waar we hen konden belagen vanuit onze hinderlagen. Ons tweede wapen was een laaghangend gas wat in de ondergrondse tunnels gebruikt werd om ze te versuffen. Zo konden we voorkomen dat de vijand onder de grond verder trok. Ze moesten uit de tunnels komen, waar we hen met onze pijlen bestookten. Daarnaast werd vuur gebruikt om hen terug te schrikken. Hele stukken bos staken we in brand om ze te dwingen over die gedeelten op te trekken die wij konden bestrijken. De eerste dag konden we hen tegenhouden. De volgende dag trokken ze massaal op, met wisselmensen die geen last hadden van het vuurpoeder en met de gele slangen die nieuwe tunnels maakten. Agani werd overrompeld in het midden van het woud. Ze probeerden Tarkan in het zuidelijk deel en mijzelf in het noordelijke deel te omsingelen. Wij zijn naar het noorden gevlucht naar de grasvlaktes. Hoe het met Tarkan en zijn mannen is afgelopen weet ik niet, maar hij kon geen kant meer op. Op de rivier trokken trollen op vlotten naar Woupo. Op de grasvlakte verzamelde ik iedereen en trok naar het oosten waar we jullie tegenkwamen. Khen kan vertellen hoe de strijd in Woupo was.’

Bassa nam weer plaats op zijn stoel en Khen kwam overeind. ‘De strijd in Woupo was kort maar hevig. We werden op twee fronten aangevallen, vanuit het bos en vanaf de rivier.

We verdeelden onze mannen. De dwergen namen de rivieroever en wij de verdedigingswal van het woud. We kwamen al direct in de problemen doordat een gele slang de verdedigingsmuur vernielde. De slang verdween, maar de trollen vielen aan en gebruikten de bres in de muur om achter onze stellingen te komen. We hebben de muur zolang mogelijk gehouden, maar uiteindelijk kwam de vijand steeds meer op de muur. We besloten de muur in vlam te zetten en naar de volgende linie te vluchten. Arlon, ik en onze mannen vluchtten naar het noorden. Ural is met de dwergen meegegaan en kan vertellen hoe de strijd daar verder verlopen is.’ Khen ging zitten en Ural stond op.

‘Met de vijand op onze hielen hebben we de volgende linie gehaald. De volgende dag ontbrandde een vreselijke strijd, waarbij talloze trollen gedood werden, maar ook vele van onze mannen. Boogschutters werden aangevallen door de zwarte gieren van de trollen. De bergwanden waren met bloed besmeurd. Met het Mahllevpoeder dat brandwonden veroorzaakt, konden we de aanval enkele malen onderbreken. De berg trollenlijken werd net zo hoog als de muur, zodat de trollen op de muren konden klimmen. Daarop trokken we ons terug achter de laatste linie. De dwergenkapiteins Kraznatoq en Hruko, lieten mij met de helft van mijn mannen met een dwergengids naar de noordergrotten vluchten om ons aan te sluiten bij de gevluchte vrouwen en kinderen.

Echter de dwergengids stierf onderweg door een val, waardoor we de grotten niet konden vinden. Ik kreeg contact met Tono middels zijn magische schijf. Hij vroeg me een steunpunt te maken op de vlakte om de vluchtende mensen en dwergen op te vangen. Dat is mijn verhaal.’ Arlon richtte zich naar Hono toe.

‘Koning Hono, wil jij ons je verhaal doen?’ De dwerg stond op en keek naar de anderen.

‘Laat ik eerst als koning van de dwergen van de Borralbergen mijn nederige verontschuldigingen aanbieden. Wij dwergen waren niet erg welwillend naar de mensen toe, omdat we te star vasthielden aan onze wens om ons eigen leven te leiden. Nu ik het volledige verhaal hoor, schaam ik mij dat we niet eerder de mensen te hulp zijn geschoten. Velen van jullie volk zijn gevallen, terwijl wij nog van niets wisten of wilde weten. Wij dachten de trollen tegen te kunnen houden in onze berg, maar niets is minder waar gebleken. Dankzij de waarschuwingen van Tono en Panksi begonnen we op tijd met onze voorbereidingen, maar die bleken onvoldoende tegen de kracht en de wapens van de trollen. Panksi en Ono, mijn broer, ontdekten dat onder in de grot, waar achter een van de deuren Ejeko en zijn volk verbleef, er achter een andere deur drakeneieren lagen die vernietigd moesten worden. Tara ging terug om haar belofte aan Ejeko uit te voeren en hen te helpen ontsnappen aan de trollen. Samen met Karo redde zij de eenhoorns. Ze leidden hen weg naar het noorden.

Terwijl Ono, mijn broer, met Urutka-ura, Tara en twintig dwergen naar beneden gingen om de drakeneieren te vernietigen, was mijn taak om de noorderpoort te verdedigen, terwijl mijn vader de stad klaar maakte voor de strijd. Al de eerste dag werd onze berg doorboord door de gele slangen. Mijn vader viel toen hij de slang doodde. De gevechten bij de noorderpoort verliepen desastreus voor ons. De poort werd vernield en de trollen drongen op. Langzaam werden we teruggedreven naar de stad, waar we ons uiteindelijk terugtrokken in de burcht van de stad. We weten dat een gele slang en de heksentrol naar de bodem van de grot zijn gegaan en dat er een strijd is geweest tussen de dwergen en de heksentrol. Urutka-ura is gesneuveld en Ono is zwaargewond. Kotanzark, de leerling van Urutka-ura is Ono gaan zoeken. We hopen dat hij op tijd gekomen is. Hij brengt Ono naar de geheime grot van de mensen. Maar we weten niet of mijn broer is gevonden en levend in de grot is aangekomen. Onze vrouwen, kinderen en het volk van de mensen vluchten naar de noordergrotten om buiten de gevechten te blijven.

Vele mensen hebben zij aan zij met ons gevochten in de berg. Vooral de vrouwen met hun bogen waren een plaag voor de trollen. Uiteindelijk moesten we buigen voor de magische krachten van de trollen. We vluchtten naar het noorden met de trollen achter ons aan. Totdat wederom de mensen ons wisten te ontzetten. Tara met Heer Ejeko van Tamtulli, die met hun krachten de trollen vernietigden en aan de andere kant Arlon en Khen die hun kuddes gebruikten als een alles vertrappende wals over de trollen. Dat is het trieste verhaal van de dwergen die na eeuwen hun bergen hebben verloren.’ Hono ging met gebogen hoofd zitten. Een stilte daalde neer over het gezelschap.

Arlon keek naar zijn dochter. ‘Tara, jij bent met de Tamtulli uit de berg vertrokken. Wat kun je ons daarover vertellen.’ ‘We vonden een goed beschut dal waar de eenhoorns nu weer op krachten komen.’

‘Dat zijn de witte herten dan die een van mijn verkenners gemeld heeft.’ Tara keek Ural aan.

‘Een van mijn verkenners zag enkele dagen terug een kudde witte dieren voortsnellen over de vlakte, maar ze waren te ver weg om te worden herkend.’ Arlon hief zijn hand op en Tara vervolgde haar verhaal.

‘Terwijl de eenhoorns van hun eeuwenlange versteende vloek herstelden, gaf Karo aan zich ongemakkelijk te voelen dat hij niets kon terwijl de dwergen een zware strijd streden. We besloten de volgende dag om de dwergen te gaan zoeken zodat hij zich bij hen aan kon sluiten. Toen vonden we de vluchtende dwergen en mensen. Ze werden achtervolgd door twee trollenlegers. Terwijl Ejeko en ik een van de trollenlegers aanvielen en grotendeels vernietigde met de ijsschotsen, leidde Karo de dwergen terug om de overgebleven trollen de doden. Toen ik hoorde van een tweede trollenleger ben ik met Ejeko weer opgestegen en zag dat over de heuvels de mensen hun kuddes probeerden op hol te laten slaan om de trollen te verrassen. Met de hulp van Ejeko raakten de kuddes in paniek en sloegen op hol en baanden zo een weg door het trollenleger heen. Mijn vader en zijn leger hebben de overgebleven trollen vernietigd. Daarna heb ik de mensen naar de dwergen gebracht. Ural heeft iedereen daarna naar de veilige kraterberg geleid.’

Arlon stond op en liet zijn ogen over de aanwezigen dwalen. ‘Ieder van ons heeft zijn verhaal verteld. Laten we een pauze inlassen om de verhalen te laten bezinken. Na het middagmaal komen we hier terug om na te denken wat ons nu te doen staat.’

Een instemmend geknik volgde, waarop Arlon de bijeenkomst besloot en iedereen de tent verliet om de frisse lucht in zijn longen te kunnen zuigen. Ural bleef achter met Arlon en Khen om de toestand van het huidige kamp te bespreken. De dwergen en mensen werkten samen en hielpen elkaar bij de vele werkzaamheden in het kamp. Tara, Galena, Jase en Tera zaten aan tafel met Bassa en Haram en aten de hete soep.

Ieder was in zijn eigen gedachten verzonken. Galena keek op. ‘Weten we iets over het lot van Teoh, Ebeni en Kime?’ Bassa keek naar zijn tante.

‘Teoh is dood. Hij probeerde vrede met de trollen te sluiten, maar werd zonder dat hij een woord kon zeggen vermoord. De hele bevolking van de Jovasvallei is uitgemoord. Ik heb een van de weinige overlevenden gesproken in het woud, die me van de verschrikkingen daar heeft verteld. Ze probeerden op hun schepen te vluchten, maar werden door de trollen ingehaald. Van Ebeni en Kime en Sabas, mijn jongste broer, die bij een groot deel van mijn volk waren, weten we niets. De trollen hadden hun pijlen gericht op de dwergen. Hun aandacht lag niet naar het zuiden. Ik ga ervanuit dat zij nog allemaal in leven zijn.’

Tara haalde haar blauwe ring tevoorschijn en keek naar het glinsterend kleinood.

‘Het is een vreemd sieraad. Het kan de meest prachtige kleuren te voorschijn toveren, maar heeft verschrikkelijke krachten in zich. Het zijn stenen van de elfen, ook al weet ik niet de precieze achtergrond. Ejeko voelde dat de stenen veel ouder zijn dan toen hij in het leven kwam. Hij heeft de werking van de ring doorgrond en hem mij geleerd.’

‘Waar zijn de elfen? Wij zitten nu opgescheept met hun problemen?’

‘We weten het niet, Tera. We weten niet of ze nog leven. De dwergen hebben samen met hen een oorlog gevochten tegen de trollen, die toen door hen gewonnen is. Na die oorlog zijn ze verdwenen. Niemand heeft ooit nog van ze gehoord.’ ‘Heeft Tono niets gevonden in die grot wat wijst op de woonplaats van die elfen, Tara?’

‘Nee. We weten niet waar Tono is en of hij nog leeft. Nadat hij in de stad heeft gespioneerd als trol is hij terug gegaan naar de geheime grot, maar meer weten we niet. De enige die daar iets over kan zeggen is Panksi. Maar we weten ook niet waar hij is en of hij nog leeft. Hij bestudeerde de perkamentrollen in de grot. Heb jij nog iets van hem gehoord, Bassa?’ ‘Nee, hij hielp om de trollen zoveel mogelijk op te houden.

Met zijn nieuwe wapens wonnen we veel kostbare tijd. Tijd die anderen nodig hadden om te vluchten.’

Galena stond op en keek naar de anderen.

‘Laten we Arlon voorstellen om vanavond een herdenking van alle slachtoffers te houden.’

‘Dat lijkt me een heel goed idee,’ beaamde Tera.

‘Laten we teruggaan naar de tent en bedenken wat ons te doen staat.’

De anderen knikten en liepen naar de tent, waar Arlon met Ural en Khen zat.

Terwijl ze met hen de herdenkingsbijeenkomst voor die avond bespraken, kwamen de dwergen weer binnen, samen met Gerar. Tara haalde Ejeko.

Arlon liet zijn ogen gaan over de aanwezigen. Zijn oog viel op een jonge dwerg naast Hono.

‘Hono, mag ik je vragen de dwerg die je hebt meegenomen voor te stellen.’

‘Dit is Qnatranzar, een van leerlingmagiërs van Urutka-ura. Ik heb hem gevraagd mee te denken over onze toekomst.’ ‘Dan heet ik Qnatranzar welkom. We hebben een moeilijke taak voor ons liggen. Vanmorgen hebben we ieders verhaal gehoord. Nu moeten we zicht krijgen op onze plannen. Wie kan ons informatie vertrekken over de achtergrond van deze hele geschiedenis?’

Een moment keken de aanwezigen elkaar aan en Tara stond op. ‘Wat de oorzaak precies is weten we niet. We weten dat deze geschiedenis onderdeel is van een veel langere geschiedenis. De geschiedenis van de elfen, de vorige bewoners van Amdusi.

Eeuwen geleden woonden de elfen in een ander land, Thefalba geheten. Ze leefden daar onder hun koning Thuthanaga. Een andere elfenprins, Utaglu genaamd, heeft geprobeerd de macht over te nemen. Hierdoor is er een strijd ontstaan, die ertoe heeft geleid dat het eiland Thefalba in de zee verdronk. Thuthanaga zette Utaglu met zijn trollen gevangen op het zinkende eiland. Later ontdekte hij dat de zwarte prins niet gestorven was, maar eveneens het eiland had verlaten en ook hier in het nieuwe land van de elfen was aangekomen. Thuthanaga bond opnieuw de strijd aan met Utaglu. In deze strijd heeft Ejeko een rol gespeeld. Hij was een van de wapens die de elfenkoning heeft ingezet tegen de draken die Utaglu had gecreëerd om de elfen te vernietigen. Ejeko heeft me dit verteld in het lied van de Tamtulli.

Ejeko, wil jij het lied van de strijd tussen Thuthanaga en Utaglu vertellen?’

‘Het is een lang verhaal en het zal velen heel vreemd in de oren klinken, maar als jij het me vraagt, Tara, dan zal ik het laten horen.’

Het lied van de Tamtulli.

Thuthanaga, elfenkoning, Tamtulli’s maker. 

Uit magie geweven

Allesmaker en bewaker.

Tamtulli’s bestaan uit noodzaak gedreven 

Uit haar, bot, nagel en veer

Als magische schepsels daalden zij neer

De Tamtulli’s kinderen van Thuthanaga’s hand. 

Gedragen door grote vleugels.

In het nieuwe elfenland 

Geleid door koninklijke teugels 

Voor elfen vechten.

De strijd tegen de draken te slechten.

Thuthanaga die Utaglu’s aanwezigheid voelde 

Het kwade uit Thefalba ontsnapt.

Kwaadheid die door het nieuwe land woelde 

De onschuldige landen vertrapt.

Het nieuwe land van de elfen in gevaar 

Thuhthanaga’s strijd is klaar.

Gewapend met magische macht.

En de uit zijn handen gevormde krijgsdieren 

Vormden een grote elfenkracht.

Zoekend in gaten en kieren

Naar Utalgu’s geheime trollenhuis. 

Thuishaven voor drakengespuis.

Een leger van Enaki-reuzen 

Met hun zeisen en lansen.

De witte Tamtulli met hoornen spits en fluwelen neuzen. 

Vliegend en rennend in dodelijke dansen

De Tomtalli van de zeeën met hun dodelijke speer. 

Zwemmend door zee en meer.

Utaglu’s spoor leidt naar het noorden 

Verborgen in een ondergrondse spelonk 

Waar ijs en sneeuw diep in het land boorden 

Het is daar waar Thuthanaga’s bevel klonk.

Utaglu en zijn trollen uit de ondergrond jagend. 

En de vier draken uitdagend.

Ontbrandt de gruwelijke strijd. 

Tussen elfendier en draken.

De lucht gevuld met gegil en gekrijt 

Bloedende lijven en botten die kraken. 

Utaglu en Thuthanaga in magisch gevecht.

Waar de strijd om de macht zal worden geslecht.

De Ngrobiku met hun giftige dampen. 

Strijdend tegen de magische stormen

De Enakireuzen met hun zeisen springen en stampen 

Hakkend naar de Brubudu-e-bru wormen.

De Tomtalli van de zee met hun speren door de golven. 

Zich op de Krna-quomatzoe werpend als hongerige wolven.

De Tamtulli scherend door de lucht met hun hoornen spits 

Vechtend tegen de driekoppige vuurspuwende draak 

Aanvallen plaatsend in een flits.

De Shriga-u-tzapo met zijn vlammende gebraak.

Het luchtgevecht waar drakenkoppen en eenhoorns vallen.

Aanvalskreten en doodsgillen schallen.

De draken in de strijd gedood.

Door de elfenstrijders naar hun koning gesleept. 

Utaglu’s macht in doodsnood.

Door magische elf opgezweept. 

Vlucht Utalgu naar de bergen. 

In doodsangst zich te verbergen.

Tamtulli’s achtervolgen de zwarte elfenmacht. 

Thuthanaga laat draken in magie verstarren.

Utaglu zich verbergend in ondergrondse grot en schacht. 

Laat Tamtulli in ondergrondse gangen verwarren.

De kracht van de Tamtulli breken. 

In versteende vloek bezweken

De Tamtulli gevangen in een stenen cel 

Van hun machtigste wapen beroofd 

Bevroren in versteend vel

Het licht in de ogen gedoofd

Totdat de hoornen worden gebroken 

En de woorden worden gesproken.

De elfenkoning verliest Utaglu uit het oog. 

In de diepste ondergrondse grotten verborgen. 

De haat van Utaglu torenhoog.

En wacht op de wraak van morgen.

De macht van de draken in Thuthanaga’s hand. 

Keert hij terug naar zijn elfenland.

Ejeko keek naar Tara die naar hem knikte.

‘Voor velen zal dit verhaal vreemd klinken en namen horen die nooit eerder zijn gehoord. Het geeft aan dat er lang voor wij in dit land kwamen er al een grote strijd heeft gewoed tussen de draken van Utaglu en Thuthanaga. Er bestonden vier soorten draken.

Een ervan hebben we gezien, de Brubudu-e-bru slangen. De grote gele slangen die onze steden en burchten doorboord hebben. Deze werden door de Enaki-reuzen van Thuthanaga bestreden. Een van de andere draken was de Shriga-u-tzapo, een vliegende vuurspuwende draak met drie koppen. Dit zijn de draken die door Ejeko en de Tamtulli bestreden werden. Daarnaast waren er draken in de zee, de Krna-quomatzoe, die eruit zagen als grote inktvissen, met acht lange armen. In het ondergrondse meer in de onderstad zat er een. Het was een draak die door de elfen is gebruikt als bewaker voor het eiland in het meer. Deze inktvissen werden bestreden door de Tomtalli, grote witte vissen met een spitse hoorn op hun kop. De vierde soort draak was de Ngrobiku, een soort giftige wolk, die bestreden werd door magische vuurstormen van Thuthanaga.

Ejeko en de Tamtulli kregen als taak Utaglu te achtervolgen, terwijl Thuthanaga de draken die verslagen waren in magie vastklonk, wat dat ook mag betekenen. Zij achtervolgden Utaglu tot in de bodem van de berg, die later door de dwergen is gebruikt als hun woonplaats.

Daar werden ze door Utaglu gevangen gezet en in een vloek versteend, totdat we met hulp van de blauwe ring de vloek konden breken. Ono vertelde me dat in de bodem van de berg een strijd is geweest tussen Thuthanaga en Utaglu, waarbij sprake was dat in een van de grotten Thuthanaga eieren van de draken heeft versteend. Daarom ging Ono naar de grot om de stenen eieren te vernietigen voordat ze weer tot leven gewekt konden worden. Ono en Panksi vermoedden dat de trollenheks dat van plan was.’

Tara hield even stil. Hono stond op.

‘Is het bekend hoe de strijd tussen Thuthanaga en Utaglu is afgelopen, Tara?’

‘Thuthanaga won. Ono heeft mij het lied van de martalen verteld, waarin beschreven wordt dat Thuthanaga Utaglu heeft gedood. Het gaat als volgt.’

Het lied van de martalen.

Stenen der natuurkracht 

Door Utaglu’s vloek verkracht 

Bron van leven vermoord 

Voor eeuwig verstoord 

Thefalba’s laatste levensuur

Door aarde, lucht, water en vuur

Thuthanaga’s elfenwraak 

Doder elke draak

Hart en ziel in steen gevangen

Doodt Utaglu in ondergrondse gangen 

Sluimerende krachten der martalen 

Natuurmachten uit elfenhanden halen

Kennis der martalenkracht opgedeeld 

Op prinsenhoofden verdeeld

Tot de Ene wordt gevonden 

In drie richtingen verzonden

Maar als de Ander wordt ontdekt 

Voor het kwade worden bedekt.

Iedereen dacht na over de woorden. Khen schraapte zijn keel. ‘Tara, we hebben een duidelijker beeld nu van wat er zich vroeger heeft afgespeeld in dit land, maar waar ligt het verband met onze problemen nu?’

‘We weten dat de martalen er een rol in spelen, maar op welke manier is nog een raadsel.

De martalen zijn magische sieraden die de kracht van de natuur in zich hebben. Kracht die door Utaglu is misbruikt. Voor elke natuurkracht is er een ring en een bol. Balaglu wil de martalen weer in haar bezit krijgen om de krachten die erin zitten te misbruiken. De vier krachten in de natuur, water, vuur, lucht en aarde komen overeen met de vier soorten draken. Misschien is dat het misbruik dat is gepleegd op de sieraden. Misschien kan Balaglu met de martalen de vroegere draken weer tot leven wekken.’

‘Met dergelijke draken in je macht, ben je een gevaar voor iedereen,’ zei Hono.

‘Ik herinner me het lied van de laatste oorlog, waarbij mijn overgrootvader met twee verschillende elfenstammen tegen de trollen vocht. Ik zal het lied vertellen zodat jullie ook de gebeurtenissen van toen te horen krijgen.’

Het lied van de laatste oorlog. 

Diep onder de Borralberg.

Vochten elf en dwerg.

Tegen maaiende trollenknotsen.

Waar bijl en knots botsen.

De zware strijd om de trollen te verdrijven.

Borraldoram het huis van de dwergen blijven.

Zwarte pijlen doorboren elfenborsten.

Knotsen die naar dwergen dorsten.

Elke dode verhoogt de smart.

O. De wraak is zo hard.

Diep onder de Borralberg.

Vochten elf en dwerg.

Een hopeloze strijd tegen de trollen.

Waar elf en dwergenkop rollen.

De moed in de schoenen gezonken.

De overwinningshoorn van de trollen geklonken.

Enkel Toln de dwergenkoning weerstond de reuzentrol.

Met zijn bijl jaagt hij de trol in een hol.

Maar in de dodelijke trollendolk schuilt het venijn.

O. De wraak doet zo’n pijn.

Diep onder de Borralberg.

Vochten elf en dwerg.

Zwoeren wraak op de koningsdood.

Vochten elf en dwerg in de nood.

Toen schalde de hoorn van Thun de koningself.

Elfenmagie doodde de reuzentrol in het gewelf.

Hurna’s flitsend door de lucht.

De trol zoekt de vlucht.

Het leger van elfen en dwergen lacht.

O. De wraak geeft kracht.

Diep onder de Borralberg.

Vochten elf en dwerg.

Hun hurna’s en bijlen vlijmscherp gewet.

Kwamen zij met hun legers aangezet.

De eerste slag waar elf en dwerg samen zouden vechten.

Om de strijd tegen Lalla de heksentrol te slechten.

Gillende pijlen doden trollen.

Bijlen laten koppen rollen.

Messen druipend van het trollenbloed.

O. De wraak is zoet

Diep onder de Borralberg.

Vochten elf en dwerg.

De trollen uit de berg drijvend.

Borraldoram een dwergenstad blijvend.

Tronoq koningszoon leidt het volk.

Als Lalla vlucht in een wolk

Achtervolgd door magiërs en koningselfen.

Moet Lalla het onderspit delven.

Atranski elfenmagiër dood is hard

O. De wraak geeft smart.

Arlon richtte zich naar de dwergenkoning.

‘Wat heeft deze oorlog met de anderen te maken, Hono?’ ‘Veel. In de vorige oorlog vielen de trollen de elfen aan om de martalen te roven. In de strijd streden drie bondgenoten. De elfen van de Thunathai, die in de stad woonden die nu Amdusi heet. Het elfenvolk van Taram-Othra, de Tharathai, die ergens in het oosten in de moerassen woonden, en de dwergen van de Borralbergen onder leiding van Toln en na zijn dood door Tronoq mijn grootvader. Deze strijd speelde zich driehonderd jaar geleden af, maar draaide ook om de martalen. Na de overwinning op Lalla, de vroegere heksentrol, zijn de juwelen teruggenomen door Thun, de koning van de Thunathai. Hij heeft ze daarna als overwinningsbuit verdeeld onder de bondgenoten. De dwergen kregen de gele ring en de bol, de Tharathai de groene martalen en Thun hield de rode en de blauwe juwelen.’

‘In de onderstad vonden we de rode en de blauwe juwelen. Ik ben in het bezit van de blauwe ring. Tono, Panksi, Ural en Glandas brachten de rode ring en de blauwe bol naar de geheime grot. Die zijn daar aangekomen, Ural?’

‘Ja, Tara. Ze werden in de grot bewaard.’

‘Dat houdt in dat Balaglu de rode bol in haar macht heeft. Ono bezat de gele ring. Maar het is de vraag of hij hem na zijn strijd met de heksentrol nog bezit heeft. Laten we ervan uit gaan dat de heksentrol ook de gele ring heeft. Wie heeft de gele bol in zijn bezit, Hono?’

‘De heksentrol. Van Panksi hoorde ik dat Tono de gele bol in de zwarte kroon van Balaglu zag. Ik heb nagedacht over hoe zij de gele bol in handen heeft gekregen die in onze schatkamer lag. Mijn vader had geen interesse in de stenen. De enige die daarmee overblijft is Tronoq, mijn grootvader. Hij is nooit teruggekeerd van een zoektocht naar nieuwe delfstoffen, evenals zijn zoon Trom, de broer van mijn vader. Maar dat is al honderdvijftig jaar geleden, zij worden als dood beschouwd.’ Ejeko snoof luidruchtig door zijn grote neusgaten. ‘De Brubudu-e-bru slangen zijn de draken die samen hangen met de aarde, evenals de gele ring en de bol. Misschien, Hono, dat de gele slangen zijn opgestaan doordat de gele bol al in het bezit was van de heksentrol Balaglu.’ Een stilte daalde neer over het gezelschap.

‘Je bedoelt, Ejeko, dat Tronoq en Trom door de trollen zijn overvallen. Dat verklaart waarom wij de bol niet meer in onze schatkamer vonden.’

‘Het kan tevens een verklaring zijn waarom er geen andere van de draken gezien zijn, Tara.’

‘Als dat klopt, dan zal Balaglu met de rode bol de Shriga-utzapo draken of de versteende eieren weer tot leven kunnen wekken die onder in de berg lagen. De vrees van Ono en Panksi was dus terecht.’ Tara keek naar Ejeko die haar met zijn blauwe ogen aankeek.

‘Hoelang duurt dat?’

‘Ik weet het niet, Tara, maar laten we ons voorbereiden voor het geval dat je gelijk hebt.’

Arlon klopte met zijn hand op de tafel.

‘We weten intussen meer nu we onze informatie bij elkaar hebben gelegd, maar daarmee komen we aan de vraag wat ons te doen staat.’

‘Urutka-ura heeft ons verteld van de Tharathai-elfen. Hij heeft twee leerling-magiërs naar het moerasgebied gestuurd om hen te vinden en in te lichten over de komst van de trollen. We weten niet of ze in hun opdracht geslaagd zijn. We moeten iedereen inlichten over onze vermoedens.’ Arlon knikte.

‘Je hebt gelijk, Hono. We moeten zorgen dat Panksi, Tono en Ebeni gewaarschuwd worden. Bassa, wil jij met enkele mannen proberen hen te bereiken? Jij bent het beste thuis in de bossen. Jij kent de plaats van de geheime grot. Controleer of in Udis alles goed is. Zoek Tono en Panksi en licht hen over onze situatie in.’

‘Ik zal met enkele mannen gaan. We vertrekken morgenvroeg.’ Arlon keek naar Hono.

‘Koning Hono, wat zijn de plannen van de dwergen?’

‘Wij willen naar de bergen in het noorden trekken. Uit onze geschiedenis blijkt dat daar nog andere dwergen wonen. Een deel van de dwergen zal klaar staan om de mensen bij hun strijd te helpen. Wij willen ook graag jullie plannen weten zodat we daar rekening mee kunnen houden. Wij sturen verkenners terug naar de Borralbergen om overlevenden te zoeken en hen te helpen ontsnappen naar het noorden.’ Arlon keek naar de anderen. Haram stond op.

‘Mijn volk blijft hier. Met onze runderen zijn we hier op de grasvlaktes op de beste plaats.’ Tera keek Khen aan.

‘Ik denk dat wij ook hier blijven, Khen. Hier zijn we voorlopig veilig. Terug naar het woud is te gevaarlijk. Hier kunnen we beter een bestaan opbouwen dan in de bergen, Arlon.’ ‘Daar heb je gelijk in, Tera, maar de afstand tussen hier en de trollen bedraagt twee dagen. Misschien dat we moeten zorgen voor een tweede onderkomen voor de mensen, mocht deze te gevaarlijk blijken.’

‘Ik ga met de dwergen mee, Arlon, zodat ik in de bergen kan zoeken naar woonmogelijkheden voor ons, om te kijken wat we als tweede huis kunnen gebruiken.’

‘Een goed idee, Galena. Neem soldaten en verkenners mee om met elkaar contact te houden.’

‘Ik ga met Ejeko terug naar het dal waar de Tamtulli herstellen. Samen onderzoeken we de martalen en de mogelijkheden om meer helderheid in deze geschiedenis te krijgen.’

‘Jij bent het beste op de hoogte van dit allemaal, Tara. Ik zal zorgen voor een goede verdediging van deze krater. Ural, Ik wil jou vragen terug te gaan naar de geheime grot en daar leiding te geven aan het verzet. Zet alles in het werk om ronddolende mensen te vinden. Jij kent die omgeving beter dan wie ook en met jouw achtergrond ben jij de aangewezen man.’ Ural knikte naar Arlon.

‘Wij mensen blijven hier en wachten af wat de toekomst ons brengt.’

Hono stond op.

‘Dvornak blijft hier met een leger dwergen om de verdediging van de krater op te zetten.’

Arlon hief zijn hand op.

‘Laten we deze bijeenkomst sluiten en onze plannen uitvoeren.’ Iedereen verliet de tent.

Tara zag Karo zitten die met zijn broer Katur, zijn vrouw en twee kinderen zat te praten.

Karo stond op bij het zien van Tara.

‘Blijf rustig zitten Karo.’ Katur maakte een zitplaats vrij en nodigde Tara uit om erbij te komen zitten.

‘Dank je, Katur. Het is een eer om de broer van Karo te ontmoeten.’

‘De eer is geheel mijnerzijds, Tara. Jij hebt zijn leven gered van de holenbeer. Dankzij uw strijd samen met Ejeko en Karo, zitten we nu hier. De eed die Karo draagt wordt nu door vele dwergen gedragen en zij zullen alles doen om u te beschermen.’

‘Dank je, Katur. We moeten elkaar helpen in tijden van oorlog. Ik ga terug met Ejeko naar het dal waar de andere eenhoorns zijn. Ik wil vragen wat jij wilt Karo.’

Karo keek naar de jonge vrouw, van wiens zijde hij de laatste tijd niet meer geweken was.

‘Ik heb gehoord dat Hono een leger met dwergen hier achterlaat in de krater. Als je het goed vindt blijf ik hier in de krater achter en help mee de verdediging van de krater. Als je me nodig hebt, stuur dan een bericht en ik kom meteen naar je toe.’

‘Goed Karo, blijf hier, zodra ik je hulp nodig heb laat ik het weten.’

Tara stond op en omhelsde de brede dwerg en gaf hem een zoen op zijn wangen.

Tara liep naar Ejeko en met rode wangen keek Karo haar na.

De sporen van de gedane strijd waren bijna weggewerkt. Zware stukken steen werden weggesleept en in een verlaten mijn gedumpt. De knallende zwepen gaven de trollen aan in welk tempo gewerkt moest worden. Alleen de deur die Ono met zijn gele ring gebroken had lag nog in stukken op de grond.

Balaglu, de heksentrol, gromde boosaardig. De gigantische trol met haar halflange grijze haren droeg haar grote zwarte kroon op haar hoofd. Het grote groenzwarte gelaat keek in het rond met haar gitzwarte ogen. Ze had zich na de strijd meteen bekommerd om de overgebleven eieren van de draken. Ono, de dwergenprins had met zijn dwergen vele eieren gebroken en embryo’s gedood. Maar er waren nog eieren over en die had ze meteen veilig gesteld. Terwijl boven in de berg de strijd met de dwergen gestreden was onder bevel van haar zoon Tsaputur, had zij met spreuken de barsten in de eieren die het nog niet begeven hadden geheeld. Trollen werden aan het werk gezet om een grote kraamgrot te maken zodat de uitgekomen eieren daar verzorgd konden worden. Balaglu liet de geboorte van de jonge draken gepaard gaan met het uitspreken van geheime spreuken. Voorzichtig kropen de eerste slangen en draken uit het ei. De gele en de rode martaalsteen in haar zwarte kroon gloeiden. Alleen met de magische kracht uit de stenen konden de drakenbroedsels uit het ei komen en hun leven beginnen. Ze had een stapel gedode trollen laten halen uit het strijdgewoel. Deze dienden als voedsel voor de jonge draken en slangen. Terwijl de heksentrol naar de jonge draken en slangen keek, verscheen er een glimlach op haar gezicht. Ze pijnigde haar hersenen met die ene brandende vraag. Hoe wisten de dwergen dat er drakeneieren in de bodemgrot lagen? Veel eieren waren vernietigd door de dwergen. Elke overgebleven draak of slang kon een wapen zijn waar de mensen en dwergen weinig verweer tegen hadden. En in de strijd tegen de elfen waren de Zriga-u-tzapo, de vliegende draken, een sterke troef. Door de gevangenneming van de Tamtulli, de vroegere strijders tegen de vliegende draken, hadden de elfen nu geen verweer meer tegen haar draken. Ze verliet de kraamgrot en liet een bataljon elitesoldaten achter om voor de jonge draken te zorgen. Ze ging terug naar de oude troonzaal. De eerste troonzaal van de trollen sinds het begin der tijden. Bodes meldden de vooruitgang in de strijd tegen de dwergen. Ze glimlachte. De Brubudu-e-bru, de gele drakenslangen, maakten van de berg van de dwergen een gatenkaas. De trollen trokken door de nieuwe gangen op en omzeilden zo hun verdedigingslinies. Ook al had de strijd haar twee dode drakenslangen opgeleverd, met de uitgekomen eieren zouden de verliezen snel aangevuld zijn. Ze had de gele ring veroverd. Ook al bleef het een mysterie hoe de dwerg achter de magische kennis van de martaalring was gekomen, daarmee had de dwergenprins een van haar slangen gedood. De gele martalen had ze nu beide in haar bezit. In opperbeste stemming liep ze in de oude troonzaal. Ze keek naar de oude stenen troon. De troon van haar allereerste voorvader, Utaglu. Het ronde plateau op de verhoging met daarop de stenen troon. De troon in een grote versteende bek van een gele slang. De gele slangen waren de draken die Utaglu het meeste aan het hart hadden gelegen. Balaglu keek naar de eeuwenoude troon van de zwarte prins. Hij had er niet lang van kunnen genieten, bedacht Balaglu zich. Kort na de ingebruikneming was de ultieme strijd ontstaan met Thuthanaga. De elfenkoning dacht gewonnen te hebben en meende Utaglu gedood te hebben, maar de geest van Utaglu was voor het sterven overgegaan in een trol. Utaglu was in de vorm van een trol tevoorschijn gekomen. Voorlopig was hij zijn macht kwijt, maar de strijd was niet verloren. Thuthanaga had dodelijk gewond de ondergrondse grot verlaten en zou niet lang meer te leven hebben. De Tamtulli zaten gevangen achter een van de deuren die Thuthanaga niet had geopend, waardoor hij onwetend was van de gevangenschap. Gebonden in een versteende vloek.

Balaglu beende de troonzaal uit. Ze liep naar de deur van de versteende dood en prevelde een geheime spreuk en langzaam draaide de deur open. De heksentrol liep naar binnen, opeens werd er een woedende kreet gehoord. De trollen weken uiteen en verborgen zich. Een boze heksentrol was gevaarlijk.

Balaglu zag dat de grot leeg was en de Tamtulli waren verdwenen. Enkel de brokstukken van de gebroken stalactieten. Woedend brulde ze door de grot heen, de stukken stalactiet wegschoppend. Ze vond de plek waar de enige levende Tamtulli gehuisd had. Ze zag de bak waarmee water was aangevoerd. Ze probeerde te achterhalen hoe de Tamtulli ontsnapt waren. Niets wees erop dat de dwergen verantwoordelijk waren geweest voor de bevrijding van de Tamtulli. Met het ontsnappen van de Tamtulli waren de oude vijanden van de Zriga-u-Tzapo nog in leven. Dat was een streep door haar rekening. Wie had de vloek gebroken waarin Utaglu hen had versteend? Woedend beende ze grot uit. Met een snauwende spreuk gooide ze de stenen deur dicht van de grot. Haar oog viel op enkele trollen die zich verborgen achter een rots. Met een grauw stak ze haar hand uit naar hen, ze werden omhoog getrokken met een kronkelende bliksemschicht. Woedend smeet ze de trollen tegen de rotswand. Grommend ging ze op haar troon zitten en verzonk in diepe gedachten om na te gaan hoe de Tamtulli de vloek hadden verbroken. De andere trollen bleven ver uit haar buurt, bang het volgende slachtoffer van haar woede te worden. Balaglu blikte boosaardig. Een groot deel van haar plannen was gelukt, maar een belangrijk deel niet. Van de martalen in de oude elfenstad had ze alleen de rode martaalsteen gevonden. De rode ring en de blauwe steen en ring waren verdwenen. De gele steen had ze al jaren in haar bezit. De gele ring had ze van de afgerukte dwergenarm gehaald. Zodra de dwergenstad veroverd was, kon ze zich richten op de groene stenen. De vraag echter was waar de blauwe steen en ring en de rode ring waren gebleven. In haar onderzoek had ze gezien dat de onderstad nog maar pas door de mensen was ontdekt. Hoe hadden ze de doorgang gevonden naar de onderstad? De mensen waren op de hoogte van het bestaan van de elfen en hun geschiedenis. Hoe waren ze achter het bestaan gekomen van het Mahllevpoeder? Opeens sloeg ze met een dreun met haar vuist op de leuning van de troon. De geheime grot van de elfen. De mensen hadden de grot gevonden. Daar lag het Mahllevpoeder en waarschijnlijk ook kennis over de geschiedenis van de elfen. Daar lagen de andere martalen. Een andere mogelijkheid was de stad die aan de zee lag van de mensen. Haar verkenners hadden melding gemaakt dat daar nog een grote groep mensen huisde. Ze riep een bode en instrueerde hem een van haar kapiteins te halen. Niet veel later kwam een grote trol de troonzaal ingelopen de helm met de vleermuis en de grote stenen knots in zijn handen.

‘U heeft om mij gevraagd, Balaglu, koningin van de trollen.’ Een glimlach speelde om haar mond. Ze had geen echte titel, maar het feit dat de kapitein haar die titel gaf, streelde haar, ook al wist ze dat hij enkel stroop om haar mond wilde smeren om haar gunstig te stemmen.

‘Luister Topmorb. Ik wil dat je met het leger in de vallei van Jovas de nederzetting van de mensen in het zuiden verovert. Je moet de martaalstenen zoeken. Ik wil dat je elke steen omdraait en elke mens verhoort om de martaalstenen te vinden. Vertrek en zorg dat je slaagt, anders zal mijn toorn je treffen. Als je een martaal verovert, dan beloon ik je vorstelijk.’ De grote trol boog en liep achteruit. Balaglu verzonk weer in diep gepeins, terwijl ze in haar hand met de gele ring zat te spelen die ze bij aankomst in de bodemgrot had veroverd.

Opeens keek Balaglu op. Ze hoorde opgewonden stemmen. Een trollenkapitein kwam binnen en boog diep voor de heksentrol. ‘Wat heb je te melden?’ De trol haalde een grote dwergenbijl te voorschijn en hield deze voor de heksentrol.

‘Balaglu, we hebben een van de speciale bijlen van de dwergen buitgemaakt. We hebben het lijk van de dwergenvorst en van een van de gele slangen gevonden. We hebben de lijken meegenomen omdat de slang vreemde wonden heeft die we u willen laten zien.’

Balaglu pakte de dwergenbijl aan. ‘Kashplastaal, mooi zo. Laat me de lijken zien?’

De kapitein boog diep en liep voor Balaglu uit. Het lijk van de gele slang lag in een hoek en Balaglu beende met haar logge massieve lijf ernaar toe. Ze zag dat de kop van de slang voor een groot deel geblakerd was met forse brandwonden. Wat had de wonden veroorzaakt? De drakenhuid was tegen vuur bestand. Ze onderzocht de wonden. Ze zag de wonden die door de kashplabijl waren aangebracht, die door de huid van de slang wist te dringen.

‘Waar hebben jullie de lijken gevonden?’

‘Op de bodem van het ravijn dat uitkomt boven bij de dwergenburcht. De slang heeft daar gevochten tegen de dwergen. Hij is in de strijd met de dwergenvorst waarschijnlijk gesneuveld en met de dwergenvorst in het ravijn gesleurd. De dwergenvorst zat aan een van de tanden gespietst van de slang.

Waar de brandwonden zijn ontstaan weten we niet.’ ‘Interessanter is wie ze heeft toegebracht en met welk wapen.’ De heksentrol keek naar de verkoolde wonden op de kop van de slang en verzonk weer in diep gepeins.

‘Is het lijk van de koningsdwerg onderzocht op sieraden?’ ‘Jawel, Balaglu.’ De kapitein pakte een kleine buidel van zijn riem en gaf die aan Balaglu.

Ze liet de sieraden in haar grote hand vallen. Er zaten geen martalen tussen. Ze deed de sieraden terug in de buidel en stak hem achter haar brede riem. Balaglu zag de twee bodes. ‘Jullie daar, wat hebben jullie te melden.’ Een van de trollen kwam naar voren.

‘Tsaputur, uw zoon, laat melden dat de dwergenburcht is gevallen staat en de laatste verzetshaarden worden opgeruimd.’ ‘Goed. Laat hem naar martalen zoeken.’ De bode vertrok.

Balaglu wenkte een kapitein naderbij. ‘Haal de twee gevangen koningsdwergen. Ze moeten weer aan het werk.’ De kapitein vertrok en even later kwam hij terug met achter zich twee dwergen tussen enkele grote trollen.

‘Ah Tronoq, oude dwerg. Blij weer terug in je berg te zijn. Of liever gezegd mijn berg. De dwergen zijn gevlucht en komen hier niet meer binnen.’

Tronoq beet op zijn lip. De stokoude dwergenkoning wist dat de heks gelijk had. Zijn dwergenvolk die al eeuwen in de berg woonden waren verdreven. In de bodemgrot had hij het lichaam gezien van zijn andere zoon Hortan. Tranen liepen over zijn wangen. Zijn andere zoon Trom ondersteunde hem. Tronoq had zijn kroon aan zijn jongste zoon had gegeven.

Zijn lange witte baard hing tot over zijn middel. De diepe groeven in zijn gezicht waren getekend door het leed dat hij met zich meesleepte.

‘Zoals je ziet is een van je nazaten gesneuveld. Hij heeft een gele slang gedood. Hoe heet hij?’

‘Hortan, mijn jongste zoon, de koning van de dwergen.’

‘Hoe heet zijn zoon?’ Tronoq en Trom keken op naar de heks. ‘Had hij een zoon? Wij weten niet dat hij kinderen heeft.’ ‘Had. Ik heb een zoon van hem gedood hier in de bodemgrot. Hij was eveneens een slangendoder. Hij doodde hem met de gele ring hier.’ Balaglu liet de gele ring zien.

‘Jouw taak is het om hem in de kroon te verwerken. En denk eraan, weigeren betekent dat je zoon weer terug in het ijs gaat.’ Tronoq voelde hoe de spieren trilden bij zijn zoon.

Hij was honderd jaar geleden met zijn zoon Trom door de trollen gevangen genomen in de Agarbergen. Hij had in de gele martaal een zwarte punt gezien. Hij was samen met zijn zoon een zoektocht gestart om te proberen het zwarte juweel te bemachtigen. Ze waren allebei gevangen genomen en de heksentrol had zijn gele steen afgenomen. De steen die door gesteente heen kon kijken en waarmee hij vele nieuwe ertslagen en edelgesteente had gevonden. Ze dwong hem mee te werken, wat hij geweigerd had. Zij had Trom in ijs verpakt waar hij honderd jaar in vastgeklonken bleef. Zijn koppigheid om niet mee te werken had niets opgeleverd. Balaglu had met behulp van de gele steen de zwarte diamant gevonden. Een steen die zoveel boosheid uitstraalde dat hij ervan gehuiverd had. In ruil voor het leven van zijn zoon en hun vrijheid had hij een kroon gemaakt, waarin de zwarte diamant en de martalen verwerkt waren. Het was zijn meesterstuk geworden, de zwarte kroon die de heks op haar hoofd had. Maar de beloofde vrijheid bleef uit. Als de zwarte kroon klaar was zou hij zijn vrijheid krijgen. Hij had niet geweten dat dan eerst alle martalen gevonden moesten worden en in de kroon gepast moeten worden. Op de kroon zaten vier paar dubbele polsen. In de onderste pols met hand die naar beneden hing kwamen de martaalringen. In de hand daarboven moesten de martaalstenen komen. De zwarte diamant in het midden in een zwartgouden fontein met er omheen de vier polsenparen. Hij had in de veroverde elfenstad de rode martaalsteen aan de kroon toegevoegd. Nu moest de gele ring in het polsenpaar van de gele juwelen gezet worden.

‘Ik heb de kashplabijl buitgemaakt van je zoon. Die kun je gebruiken om te smelten zodat je de ring in mijn kroon kunt zetten.’ Balaglu gaf de ring en de bijl aan een kapitein.

‘Zet ze aan het werk.’ De kapitein nam de ring en de bijl mee en voerde de twee dwergen mee naar een van de smederijen.

Kotanzark had de groep even laten rusten. Hij had niets meer gemerkt van een achtervolging van trollen na zijn vondst van de drakenjongen in de grote grot. Hij had met enkele dwergen de zwaargewonde dwergenprins Ono gevonden in een dwergengang. De prins was na zijn strijd tegen de heksentrol Balaglu de gang in geslingerd. De rechterarm was uit zijn lichaam gerukt door de heksentrol die daarmee de gele ring van de prins afnam. Kotanzark, de leerling-magiër, kreeg van koning Hono de opdracht de prins te redden en naar de geheime grot van de mensen brengen, zodat Qwonteru de oude magiër van de dwergen hem daar kon helpen

‘Hoe ver denk je nog dat het is, Kotanzark?’ ‘Het kan niet ver meer zijn, Drumu.’

‘Goed dan. Dan gaan we verder.’ Kotanzark zat naast Ono en inspecteerde de wond.

‘Hoe gaat het met hem?’

‘Hij is bewusteloos, maar stabiel. De wond ziet er verder goed uit en heeft niet meer gebloed. Als hij zo blijft heeft hij een goede kans. Hij moet uit die bewusteloosheid komen, zodat hij wat kan eten en drinken.’

‘Laten we gaan. Hoe eerder we in de grot zijn des te beter.’ Kotanzark knikte en stond op.

Even later liep de groep door de donkere gangen naar het einde van de berg.

Na een klein uur kwamen ze in een kleine hal.

‘We zijn er. In die gang moet na vijftig meter de poort zijn.’ ‘Weet je hoe de poort open moet?’

‘Ja Drumu, Ik ga naar buiten en kijk of het veilig is, daarna komen jullie op mijn teken.’

Kotanzark verliet de groep en liep de duistere gang in. Even later zagen ze de poort open gaan en een felle streep licht viel naar binnen. De jonge magiër liep door de poort en verdween uit het gezicht. Enkele tellen later hoorde Drumu een zacht gefluit. In de opening van de poort zag hij de dwerg zwaaien. ‘Kom, we kunnen de berg uit.’ Voorzichtig droegen de vier dwergen de zware last naar buiten, waar ze opeens in het felle licht kwamen. Kotanzark sloot de poort.

‘Ik ga voorop.’ Langzaam en goed om zich heen kijkend vervolgde de groep zijn weg. Ze sloegen een bocht om en voor hen strekte de groene van het woud. De dwergen bleven stilstaan om naar het vreemde schouwspel te kijken. Geen van hen was ooit buiten de berg geweest en het woud was volslagen vreemd voor hen. Kotanzark richtte zich tot de vier dragers van de draagbaar met de bewusteloze prins.

‘We lopen langs de bergen naar het zuiden. We lopen van struik naar struik waar we ons achter verbergen. Zodra blijkt dat het volgende stuk veilig is trekken we verder. Ik hoop dat we gevonden worden door mensen, want de ligging van de geheime grot ken ik niet.’

De andere dwergen knikten. De jonge magiër sloop langs de bergwand door het bos om de omgeving te verkennen. Even later kwam hij terug en leidde de dwergen met de prins naar het zuiden, gebruik makend van de grote struiken als verstopplaats. Enkele uren later schrok Kotanzark van een geluid. Voor hem kwamen enkele mannen uit de struiken met hun bogen op de dwergen gericht. Een van de mannen kwam naar voren. ‘Wie zijn jullie?’

‘Mijn naam is Kotanzark. Ik ben een leerling van Urutka-ura de dwergenmagiër. Wij hebben in opdracht van Tono van de mensen en onze koning Hono de gewonde dwergenprins Ono uit de bergen gebracht. Wij zijn op weg naar de geheime grot van jullie waar Qwonteru, een andere dwergenmagiër, naar toe gaat om de prins te redden.’

‘Prima, wij waren op de hoogte van jullie komst. Qwonteru is in de grot aangekomen. Volg ons, dan brengen wij jullie naar de grot. Het laatste stuk moeten we jullie blinddoeken om de plek van onze grot geheim te houden. Mijn mannen zullen de prins dan dragen.’

‘Wij schikken ons naar uw regels. Laten we gaan. De prins moet gered worden.’

De dwergen liepen onder begeleiding van de bosmensen naar de grot. Enkele honderden meters voor de grot lieten de dwergen zich blinddoeken. Na een korte tocht werden ze met de gewonde prins naar de geheime grot gebracht waar de oude Qwonteru wachtte op de komst van de Ono. Niet veel later hielpen enkele vrouwen samen met de oude dwergenmagiër de bewusteloze prins.

Tono ontwaakte uit zijn bewusteloosheid. Hij probeerde zich te bewegen, maar hij was vastgebonden. Hij probeerde zich te verroeren maar de touwen waren onverbiddelijk en lieten hem geen centimeter ruimte. Hij kon enkel oppervlakkig ademhalen. De kamer was rond en betrekkelijk klein. De muren leken van hout te zijn, zonder dat er ergens een spijker te zien was. Door het kleine ronde raampje zag hij hoe takken met bladeren heen en weer wiegden voor het raam, daarmee een spel van schaduwen makend in de kleine ronde kamer waar hij lag. Boven hem was een houten plafond. Hij probeerde te herinneren wat er gebeurd was. Hij had op zijn fluit gespeeld waardoor het bos veranderde. Telkens als hij ophield met fluitspelen, veranderde het bos in de oorspronkelijke staat.

Hij had niets horen aankomen. Hij was overvallen. Toen het hem lukte een arm vrij te krijgen en zijn zwaard te pakken, was hij bewusteloos geslagen. Maar wie had hem overvallen en hield hem nu gevangen? Niets had erop gewezen dat hij door trollen was aangevallen. De ruimte waar hij nu was leek ook niets met trollen te hebben.

‘Laat ik rusten en me voorbereiden op wat er komen gaat.’ Tono sloot zijn ogen. Hij had geen idee hoeveel tijd er verstreken was. Opeens schoot hij wakker uit zijn gepieker door een klein gerucht. De deur ging open en een wezen liep naar binnen en boog zich over hem heen. Hij keek naar hem. Het grote slanke lichtblauwe gezicht met twee schuin in het gezicht staande ogen. Stilzwijgend keken de ogen hem aan. Ineens wist Tono wat voor wezen dit was.

Een elf.

Hij herinnerde zich de beschrijving van de dwergen over hun vroegere bondgenoten. Ze waren minstens twee meter hoog en hadden een slank sterk lichaam. Hun kleding was van een vreemde stof in de vorm van bladeren en takken. Ze zouden in een normaal bos niet opvallen. De witblauwige huid vertoonde geen enkele rimpel en het lange smalle gezicht werd omsloten door zijdeachtige blonde haren die in lange golvende krullen over zijn schouders vielen. Een rilling liep over Tono’s rug van de kille blik in de grote ogen. In zijn handen had hij zijn rugzak en zijn elfenfluit. De fluit, Aralyn, die hem tijdens zijn spel het verborgen rijk van de elfen had laten zien. Het rijk wat niemand verder wist. Hij schraapte zijn keel.

‘Mijn naam is Tono, zoon van Aralon van de mensen.’ De blik in de ogen verstarde en Tono hield wijselijk zijn mond.

Opeens verschenen er twee andere elfen in de ruimte. Een elf viel op door zijn grootte en zijn nobele uitstraling. Hij droeg een kleine gouden kroon op zijn hoofd. Tono herinnerde zich de verhalen over Thun-Atara-Uthanaja, de vroegere koning van de elfen. Deze elf was een koningself. De andere was een oudere elf met grijsblonde haren. De eerste elf legde de grote elf uit wat er aan de hand was. Hij gaf de elfenfluit aan de grote elf die er kort op blies. Daarna richtte de jonge elf zijn aandacht op Tono. De strak blauwe ogen drongen diep in hem. Hij probeerde de indringende blik te ontwijken en zei. ‘Thunathai, Thun-Atara-Uthanaja.’

Hij zag de verbazing in de ogen van de elfen bij het horen van de naam van hun volk en hun overleden koning. Opeens gaf de jonge grote elf een teken en iedereen verliet de ruimte.

Hij slikte een keer. De gok was goed uitgevallen dacht hij. ‘Ze hebben me niet omgebracht en het horen van elfennamen had in ieder geval effect.’

Hij probeerde zich alle elfenwoorden te herinneren die hij kende. ‘Ik moet ze duidelijk maken dat ik geen vijand van hen ben, anders kan ik het schudden.’

Plotseling werd de deur geopend en drie elfen kwamen binnen. Terwijl een elf zijn hurna op Tono’s keel zette, begonnen anderen de touwen los te maken. Hij hield zich zo rustig mogelijk. Hij liet zich door de elfen op een andere manier binden, zodat hij met kleine pasjes kon lopen, terwijl zijn handen op zijn rug werden gebonden. Daarna werd hij meegenomen en naar buiten gebracht. Tono keek met verbazing naar de omgeving waar hij was. Hij had in een boom gevangen gezeten. Een kamer in een boom. Terwijl hij werd meegevoerd keek hij nieuwsgierig rond. De bomen waren geen bomen maar woningen. Verborgen onder takken en bladeren waren trappen te zien die zo goed waren gecamoufleerd dat ze amper zichtbaar waren. In de bomen zag hij gaten alsof een vogel er een nestholte gemaakt had, maar in werkelijkheid was het een raam. De wiegende takken en bladeren rond de boom trokken de aandacht weg van de boom zelf. Hij liep tussen twee elfen in en zag een eind voor hem een klein meertje. Hij kon zich niet herinneren dat gezien te hebben vanaf de uitkijkplaats waar hij gevangen genomen was. Hij werd naar een boom geleid waar een elf een deur open deed, Tono kon nergens de contouren van een deur herkennen. Hij stond versteld van de grootte van de ruimte. De boom leek niet erg dik, maar de ruimte was een cirkel van enkele meters doorsnee. Hij werd over een houten trap naar beneden gevoerd. Het korte touw tussen zijn benen maakte het voor hem moeilijk de trap af te dalen. De elf voor hem hield stil voor een grote deur aan het eind van de trap.

Voor de deur stonden twee elfen met een hurna in hun hand die de deur openden.

Tono stond in een grote grot waar het dak werd gevormd door de onderkant van het meer wat hij had gezien. Het lichtspel werd door de ondergaande zon weerspiegeld in het meer en gaf een adembenemend gezicht. Een korte ruk aan het touw bracht hem terug bij de werkelijkheid. Hij werd meegetrokken naar een verlichte ruimte in het midden van de grot. De rest van de grot was amper verlicht, maar de grot was veel groter dan het licht in het midden deed lijken. De bloedrode schemering die de ruimte verlichtte, liet in de verte de muren zien van de grot. De muren leken waren in dezelfde kleur als de grond.

Met een ruk werd Tono tot stilstand gebracht. Hij werd aan een houten post vastgebonden en een van de elfen gebaarde hem te gaan zitten. De twee elfen gingen op een afstand staan, maar waren nog zichtbaar. Plotseling gingen zijn wenkbrauwen omhoog. De wortels die als dikke bloedvaten over de muur liepen begonnen een langzaam stromend licht te geven. Een grote deur ging open en drie elfen kwamen binnen. Een van hen herkende hij als de koningself die hij eerder had ontmoet. Daarnaast liepen twee kleinere elfen met lang wapperend haar. Tono hield zijn adem in. De grote koningself leek nog groter dan voorheen. De strakke blik in zijn ogen drongen diep in hem. Hij wendde zijn blik van hem af en keek in de ogen van een prachtige mooie elfenvrouw. Zij leek sprekend op de grote elf naast haar, maar haar iets kleinere gedaante was slanker en eleganter van vorm. Onder de bruine gevlekte kleding die als een bladerdak om haar heen gedrapeerd was, waren vormen van borsten zichtbaar

Haar blik was niet zo indringend als die van de andere elf, maar meer onderzoekend.

Naast haar stond een oudere elf. De haren waren grijsachtig en de jongensachtige uitstraling die de andere twee elfen hadden was bij hem niet aanwezig. Alle drie hadden ze een bruinachtig gewaad aan waarin het leek alsof het gemaakt was van herfstbladeren in verschillende kleuren. De twee jonge elfen hadden een goudkleurige riem die prachtig was bewerkt met een kleine dolk in een sierlijke schede. Tono stond op en boog naar de drie elfen, hopend dat het als een vriendelijk gebaar werd opgepakt.

‘Mijn naam is Tono, zoon van Aralon van de mensen.’ Opeens stokte zijn verhaal toen de oudere elf naderbij kwam. Hij hoorde de oudere elf op een zachte toon iets zeggen tegen de twee anderen, die beide knikten. De elf kwam dichterbij en legde zijn hand op zijn hoofd. Paniek golfde door zijn aderen. Hij herinnerde zich nog dat Balaglu Golfos gedood had met iets wat op verstandsroof leek. Hij zag hoe de elfenvrouw een teken maakte wat onmiskenbaar betekende dat hij zijn mond moest houden. De lange elfenvingers verspreidden zich over zijn schedel. Een vreemde gewaarwording ontsprong in zijn hoofd, ook al deed het geen pijn. Hij voelde trekkingen in zijn hoofdhuid en hoorde hoe de elf boven hem vreemde geluiden fluisterde. De elfenvrouw glimlachte vriendelijk naar hem.

Dat was in ieder geval een hoopvol teken, ervan uitgaande dat men niet glimlachte bij het uitvoeren van martelingen. De elf boven hem haalde zijn hand van zijn hoofd af en ging weer bij de twee anderen elfen staan. De koningself begon te praten. Tono’s mond viel open van verbazing. Hij hoorde duidelijk de vreemde taal, maar in zijn hoofd hoorde hij de vraag in zijn eigen taal.

‘Wie ben je en waar kom je vandaan?’ Hij keek verbaasd naar de elf.

‘Ik ben Tono, zoon van Aralon van de mensen. Wij zijn vele jaren geleden naar dit land gekomen en wonen in de stad die door jullie Thurnbas genoemd wordt. Ik kom van een grote familie, maar helaas zijn enkele van mijn broers en zussen gestorven.’ De opgeheven hand van de oudere elf deed hem zwijgen. Tono keek naar de oudere elf. De vreemde dreigende blik dwong hem naar hem te blijven kijken.

‘Tono, zoon van Aralon van de mensen. Wij weten niet wie je bent noch wat je bent. We hebben je enkele jaren geleden al door dit gebied zien trekken. Wij zijn gekomen om recht te spreken over je misdaden tegen de elfen.’ Verbaasd gingen zijn wenkbrauwen omhoog.

‘Je wordt beschuldigd van het in bezit hebben van eigendommen van de elfen. Het verbreken van de beschermingsgordel rond het elfenrijk. Straffen waarop de doodstraf staat. Voordat de doodstraf wordt uitgevoerd, willen wij antwoord hebben op de volgende vragen.

Hoe kom je in het bezit van de fluit?

Hoe heb je de beschermingsgordel rond het elfenrijk verbroken?’ Tono keek stomverbaasd naar de elf, die zojuist zijn doodsvonnis had verkondigd. Paniek borrelde in hem op. Hij probeerde zich los te rukken van zijn boeien, maar het touw was onverbiddelijk. Hij pijnigde zijn hersenen om te proberen een manier te vinden hoe hij zich hier uit moest redden. Ik moet hen nieuwsgierig te maken en te zorgen dat het mij doden in hun nadeel is. Hij keek naar de kille ogen tegenover hem. Alleen de ogen van de elfenvrouw hadden een iets mildere uitstraling. Hij richtte zijn blik op de vrouw en probeerde de paniek uit zijn stem te bannen.

‘U bent van de Thunathai, nazaten van Thun-Atari-Uthanaja, afkomstig van het eiland Thefalba. Jullie woonden in Thurnbas, de stad die wij verwoest aantroffen.’ Tono keek naar hun reactie en probeerde hen te overtuigen dat hij meer van hen afwist.

‘Ik heb de fluit gevonden in een geheime grot van de elfen. De grot was al jaren niet meer betreden en van de elfen was al eeuwen niets meer gehoord. Vandaar dat ik de fluit heb meegenomen. Ik zweer u dat ik hem niet meegenomen had als ik wist dat er nog elfen in het land waren. De fluit heeft magische krachten. Doordat ik erop speelde zag ik opeens dat het bos veranderde, en kreeg ik uw rijk te zien, onwetend dat ik daarmee uw beschermingsgordel verbrak. Uw vader ThunAtari-Uthanaja, die samen met Atranski, de magiër van de Thunathai, Taram-Othra, koning van de Tharathai en de dwergenkoning Tronoq vocht tegen de trollenheks Lalla. Wij kennen een deel van de geschiedenis van de elfen.’

‘Hoe kom je hier terecht?’

‘Toeval. Ik ben op weg naar Udis, de havenstad waar mijn broer Ebeni woont. Ik wilde hen waarschuwen over het dreigende gevaar. Om tijd uit te sparen heb ik een kortere route genomen die ik vroeger eens ooit heb gevonden.’ Hij veegde met zijn voet over de grond en probeerde met de punt van zijn schoen een schets te maken van zijn route. Een van de elfen maakte een gebaar naar een bode en even later legde men een wit perkamentvel voor hem en een stuk houtskool. De elf die de tekenspullen gebracht had, maakte een van zijn handen los. Tono knielde neer en begon een grove schets te maken van het land zoals hij het kende. Het Borraldoramgebergte, het woud, de rivieren, de kustlijn en de bergen aan de westkant van het woud. Hij tekende een kruis op de plaats waar Thurnbas lag, de havenstad Udis. Hij zette een kruis ongeveer op de plek waar de grot was en trok toen een stippellijn tussen de grot en de stad Udis. Hij keek op van zijn schets.

‘Als ik niet op mijn fluit had gespeeld, had ik nooit de verandering van het woud opgemerkt en was verder getrokken zonder ooit geweten te hebben dat dit jullie woonplaats was.’ ‘Hoe heb je de grot van Thun gevonden?’ De koningself wees naar het kruis in de bergen.

‘Ik vond hem bij toeval toen ik een fazant najaagde. In de grot vond ik vele elfenspullen. Wapens en perkamentrollen en dergelijke. De grot is nu in gebruik als onze geheime basis tegen de trollen.’

‘Wat zijn trollen?’ Tono keek naar de grote jonge elf.

‘Ik dacht dat jullie dat wel wisten.’ Hij maakte een schets van een trol en liet die zien.

Opeens zag hij verandering bij de oudere elf die de twee andere elfen meenam buiten gehoorsafstand van Tono en druk met hen begon te overleggen. Hij hoorde de zangerige stemmen van de elfen in verschillende tempo’s wisselen van lage tonen naar snel opeenvolgende korte hoge tonen. Ze draaiden zich om en liepen naar hem toe.

‘Vertel meer over de trollen?’ Hij dacht na en besloot te beginnen bij zijn vondst van de geheime grot.

‘Ik heb jullie verteld dat ik de geheime grot van de elfenkoning Thun vond tijdens een jacht. Ik was de enige die wist waar de grot lag. Daar vond ik de fluit en onder andere een perkamentrol met daarop een tekening van de onderstad die onder Thurnbas lag. Met deze tekening ging ik terug naar de stad.

Daar heb ik met Athanos en Panksi en Tara en enkele soldaten de onderstad ontdekt. Tegelijkertijd begonnen de problemen met de trollen. We ontvingen berichten dat er veranderingen waren in het woud die we niet konden verklaren.

De eerste berichten van de strijd kwamen van het noorden waar mijn broer Ian een grote boerderij heeft of liever gezegd had.’ Tono kruiste op de schets aan waar de boerderij van Ian lag en tekende een trol erbij met een pijl in de richting waarin de strijd zich had ontwikkeld.

‘De trollen veroverden het oostelijk woud en namen Oroni in. Toen ze bij de stad kwamen, eisten ze dat we de martalen zouden afgeven. In een perkamentrol bleek hoe belangrijk deze stenen waren. In plaats van ze uit te leveren, besloten we ermee te vluchten. We wisten dat de trollen geen genade kenden. Ik ben met Panksi, de magiërsleerling van de mensen, Ural, een bosmens, Glandas en de martalen gevlucht naar de geheime grot van de elfen. Intussen was de strijd van de trollen in de stad begonnen. Het moet een korte en hevige strijd zijn geweest. Ik ging met een strijdmacht terug om de mensen in de stad te helpen. Maar het bleek te laat. De stad was vernietigd en de meeste mensen gedood. Daarna ging de strijd verder in het woud.’ Tono tekende een pijl naar het oostelijk woud.

‘Met de dwergen hebben we samen de Borralbergen verdedigd en geprobeerd de vijand in het woud tegen te houden. Maar zij hebben magische wapens. Een van de wapens was een grote gele slang die door rotsen en grond boort.

Daarnaast had de heksentrol allerlei magische wapens waar we geen verweer tegen hadden. Uiteindelijk verloren we de strijd in het woud en is de strijd verder gegaan in de dwergenstad onder de bergen. De dwergen zijn verslagen en de iedereen die de strijd heeft overleefd is naar het noorden gevlucht. Ik ben teruggegaan naar de geheime grot waar Panksi meer wapens en strijdmethodes ontdekte van de elfen, die we zouden kunnen gebruiken tegen de trollen. Op dit moment is Panksi terug naar Thurnbas om te zoeken naar de grot van Atranski in de onderstad, terwijl ik op weg was naar het zuiden waar nog veel mensen wonen in de havenstad Udis.

Nu de trollen het noordelijk woud veroverd hebben, blijft alleen het zuidelijk deel over. Daarom trok ik naar Udis om hen te waarschuwen voor de komende strijd. Ik vraag jullie mij te laten gaan om de mensen in het zuiden te waarschuwen voordat ze aangevallen worden door de trollen.’ De jonge grote elf richtte zich tot Tono.

‘Onze wet schrijft voor dat iedereen die de beschermingsgordel verbreekt gedood wordt. Maar wat je allemaal vertelt baart ons grote zorgen. Ik, Thural-a-Filangar, besluit daarom dat je leven nog gespaard blijft zodat we je verhaal kunnen controleren.’ Thural keek naar de elfenvrouw naast hem.

‘Ik deel je mening, Thural, dat de informatie die we nu horen te belangrijk is om dit wezen te doden. Hij weet daarnaast veel over ons. Daar wil ik meer duidelijkheid over.’

De jonge elf die Thural heette richtte zich tot Tono.

‘Hoe kunnen wij eerst controleren of alles wat je vertelt klopt?’ ‘Hebben jullie geen manieren om over jullie grenzen heen te kijken. Dan zul je de verwoestingen zien en mogelijk zelfs de strijd die nog op kleine schaal gevoerd wordt.’

‘Wij hebben onze wereld afgesloten tegen onze vijanden.’ ‘Jullie vijanden zijn terug. Ik heb geen verstand van jullie magie, maar als ik jullie wereld bij toeval kan vinden, dan kan de heksentrol dat zeker. Balaglu, de dochter van Lalla heeft veel kennis van magie waar wij nog niets van begrijpen. Zij is op zoek naar jullie. Wij woonden toevallig op jullie oude woonplek waar de martalen nog lagen. Elfenmagie zou ons een kans kunnen geven tegen de trollenovermacht. Nu worden we op alle fronten verslagen en zijn onze legers voor het grootste gedeelte vernietigd, evenals de kracht van de dwergen.’

‘Je vertelt vele zaken waar wij eerst over willen nadenken, Tonomens. Je openheid geeft aan dat je niet tot onze vijanden behoort, maar we kunnen je niet laten gaan. We zullen je informatie over de gebeurtenissen in de buitenwereld controleren.’ Met een korte handbeweging verschenen enkele gewapende elfen die Tono terugbrachten naar de houten kamer. De deur werd bewaakt door een elf, terwijl Tono zonder boeien in de kamer mocht verblijven.

Tono keek verbaasd naar de houten muren. De houten muren gaven licht af. De verlichte sapstroom van de boom ging langzaam van boven naar beneden in verschillende stromen. De ruimte werd met een gelig licht verlicht. Hij voelde aan de houten wand. Opeens schrok hij op. De deur ging open en een grote elf met een hurna stapte binnen gevolgd door een vrouwelijke elf die een schaal op de brits legde, waarop verschillende levensmiddelen lagen. Zonder een woord te zeggen verlieten ze de ruimte en lieten hem met de schaal voedsel achter. Hij pakte een slok van het bruine vocht. Wat het was wist hij niet maar het proefde zoet en had de geur van dennenbomen. Hij zag allerlei noten, een potje met heerlijk ruikende honing en een soort brood. Hij brak een stukje van het brood en stak het in zijn mond. Hij had nooit zo’n heerlijk brood geproefd. Tono dacht na over zijn ontdekking. Hij had de vroegere bewoners van de vestingstad gevonden. De oudere elf wist van de vorige oorlog. Zijn reactie op het zien van de trol was overduidelijk. Zijn gedachten gingen terug naar de elf die zijn hand over zijn schedel legde. Alsof er iets in zijn hersenen was omgezet en ze elkaar konden verstaan. ‘Het maakt het praten een stuk gemakkelijker. Ik moet ze duidelijk maken dat wij aan hun kant staan en dat we hun hulp nodig hebben, Zowel qua kennis van de magie als hun kracht.’ Hij herinnerde zich de verhalen van de dwergenmagiër, over de snelheid en kracht van de elfen. Hun magische kennis en kracht waren doorslaggevend tijdens de laatste oorlog.

‘Ik moet ze overtuigen om samen met ons ten strijde te trekken.’ Een nieuwe gedachte kwam op. ‘Ze moeten weten dat Balaglu jaagt op de elfen die nog ergens in het moeras wonen. Zij zijn hun familieleden. Zij kunnen hen waarschuwen. Welke argumenten kan ik gebruiken om hen over te halen. De martalen die voor de elfen veel betekenen. De trollen, die hen willen vernietigen. Het feit dat de trollen op zoek zijn naar de moeraselfen, de bondgenoten tijdens de laatste oorlog. Het grote gevaar dat hun huidige rijk gevonden kan worden, waardoor hun laatste geheime plek bekend wordt. Zij bezitten de kennis van de elfenmagie, welke hard nodig is om een evenwicht te bieden aan de magie van de trollen. Zij kunnen ons uitleg geven over effectievere strijdmethodes tegen de trollen. Daarnaast moet ik Ebeni waarschuwen voordat zij door de trollen worden afgeslacht.’

Tono had alles opgegeten en ging even liggen op de brits. Hij sloot zijn ogen en viel in slaap.

De volgende ochtend schoot hij wakker van een geluid. De deur ging open en een grote elf kwam binnen. Langs de grote elf kwam een elfenvrouw binnen die weer een bord met voedsel en drank binnenbracht en het lege bord meenam.

Toen de vrouw weg was sprak de grote elf.

‘Nadat je gegeten hebt, wordt je naar de vergaderzaal gebracht, voor verder verhoor.’

Hij waste zich met het heerlijk koele water en kamde zijn haren. Hij fatsoeneerde zijn kleren een beetje. Na zich opgeknapt te hebben keerde hij zich naar zijn ontbijt. Naast het brood en de honing stond een kleine kom met een soort dikke vloeistof. Hij proefde van de pap.

Verbaasd keek hij op. Hij kende verschillende soorten pap die door de mensen gegeten werden, maar al deze soorten waren zoete pappen van graansoorten. Dit was een licht zurige smaak aangevuld met heerlijke kruiden en stukjes vruchten. Even later had hij zijn ontbijt op. Hij liep naar het raampje. Het was nog vroeg in de ochtend. Achter de wiegende takken met hun kleine groene blaadjes zag hij elfen lopen. Een groepje elfenkinderen speelde met elkaar.

Hij had nog nooit elfenkinderen gezien. Ze leken op mensenkinderen. Ze waren alleen veel sneller. Ze deden een variant op tikkertje, maar de snelheid waarmee ze renden en plotselinge bochten en schijnbewegingen maakten, was veel groter dan bij de mensen. Door hun licht gevlekte kleren waren ze amper te zien tussen de struiken. Opeens viel zijn aandacht op een van de kinderen die naar zijn verblijfplaats wees. De andere kinderen hielden op met hun spel en renden naderbij. Voor zijn raam door zag hij twee gewapende elfen lopen.

Enkele tellen later stapten twee elfen binnen. Hij liet gewillig zijn handen boeien. Ze namen hem mee naar buiten. Een haag van elfenkinderen vormde zich om de vreemde gevangene. Tono glimlachte vriendelijk. Kinderhanden raakten hem aan. Hij liep dezelfde route als de avond ervoor. Hij keek of men door het water heen de onderliggende zaal kon zien, maar aan het meertje was niets opvallends te zien. Hij zag de grote boom naast het meer. Even later daalde hij de trap af.

Zo leeg de zaal de vorige avond was, zo vol was hij nu. Hij zag vele elfen op een tribune zitten, gericht naar een lange tafel waar een aantal elfen zaten. Tussen de tribune en de tafel stond een stoel met een kleine tafel. Tono keek naar de grote groep elfen. Ze keken hem allen onderzoekend aan. Ze zagen er hetzelfde uit in hun gevlekte tenue. Aan de grote lange tafel zaten een aantal hoogwaardigheidsbekleders.

Tono herkende de oudere elf van de dag daarvoor. De twee koningselfen zagen er anders uit. De jonge man droeg een kroon op zijn hoofd en zijn kleding was bewerkt met edelstenen en andere kostbaarheden. De jonge vrouw had een goudkleurig lang gewaad aan en had op haar hoofd een hoed van allerlei kleurige bladeren. Naast de oudere elf van de vorige avond zag hij een nog veel oudere elfenvrouw. Haar haren waren helemaal grijs en ondanks het feit dat ze niet veel rimpels had was duidelijk dat zij een zeer oud iemand moest zijn. Er zaten nog drie andere elfen aan de lage tafel, twee grote elfen en een streng kijkende elfenvrouw.

Terwijl Tono zijn blik liet ronddwalen werd zijn aandacht opeens getrokken door de oudere elf van de vorige avond. De oudere elf stond op en richtte zich tot de elfen op de tribune. ‘Voor u ziet u een mens, genaamd Tono van Aralon. Zij zijn in dit land gekomen nadat wij ons hadden teruggetrokken op deze plaats. Zij hebben de verwoeste stad Thurnbas weer opgebouwd en daar gewoond. Wij hebben hem gisteren verhoord en daaruit kwamen verontrustende berichten. Dat is de reden waarom wij jullie bijeen hebben geroepen. Gisteren hebben wij op Tono de Kaghe Verta toegepast zodat wij elkaar konden begrijpen. Hij verstaat alles wat wij zeggen of we moeten overgaan naar Liso-o-tani-taal, welke hij niet kent.’

Hij had de gesproken woorden verstaan maar de laatste drie gezongen woorden begreep hij niet. Er was naast de gesproken taal nog een andere taal. Hij richtte zijn aandacht op de elf. ‘Tono vertelde ons dat de mensen en dwergen in oorlog zijn met de trollen. Onze oude vijanden zijn terug en zijn op zoek naar ons en de martalen. Tono heeft de geheime grot van de elfen gevonden, welke door Thun-Atari-Uthanaja werd gebruikt in de laatste oorlog. Daar heeft hij een deel van de martalen naar toegebracht om te voorkomen dat de trollen ze zouden veroveren. Hij weet dat de martalen meer zijn dan juwelen. De mensen en de dwergen hebben de strijd op bijna alle fronten verloren en de trollen hebben bijna het hele land overwonnen. Tono heeft bij toeval onze verblijfplaats gevonden toen hij speelde op de fluit van Thun-Atari-Uthanaja. Bij het spelen op de fluit valt de camouflage van onze verblijfplaats opeens weg. Onze soldaten die hem al eerder gevonden hadden hebben hem toen overmeesterd en hierheen gebracht.’ Tono keerde zich om en zag een grote elf staan op de tribune. ‘Hoe bestaat het dat onze camouflage wegvalt, daarop steunt toch onze verdediging?’

‘Dat weten we nog niet. We weten dat de fluit van ThunAtari-Uthanaja meer is dan een fluit. Het is een magisch wapen. Mogelijk heeft Tono zonder te weten een magische kracht opgeroepen waarmee de camouflage opeens werd opgeheven.’ Opeens sprak de elf aan de lange tafel weer.

‘Die vraag wordt nu onderzocht. Tono heeft gisteravond een schets gemaakt van de situatie.’

Tono zag hoe zijn tekening van de avond ervoor werd omhoog gehouden. Hij hoorde de oudere elf iets onverstaanbaars prevelen en plotseling leek de kaart te groeien naar een formaat wel tien maal zo groot en op een of andere manier leek de kaart verlicht waardoor de lijnen die hij erop had getekend ineens veel duidelijker werden. Verbluft keek hij naar de kaart. Een elf gaf Tono een lange dunne stok in zijn hand.

‘Tono de mens zal nu vertellen wat er in het land gebeurd is.’ Tono knikte en vertelde het verhaal dat hij de vorige avond aan de koningselfen had verteld. Intussen wees hij op de kaart aan waar de gebeurtenissen hadden plaatsgevonden.

Toen hij klaar was knikte hij naar de elfen. De oudere elf keek naar de tribune.

‘Jullie hebben het verhaal gehoord van Tono de mens. Op dit moment hebben we spionnen uitgestuurd om polshoogte te nemen en te kijken of het verhaal wat Tono vertelt juist is.’ Een geroezemoes van stemmen steeg op van de tribune. Een elf richtte zich tot de elfen aan de lange tafel.

‘Wij hebben sinds onze aankomst hier een wet aangenomen om de onvindbaarheid van deze plaats te garanderen. Elke indringer wordt gedood om te zorgen dat de plaats geheim blijft. Wie heeft bevel gegeven om hem te laten leven en gevangen te nemen?’

‘Ik, Thural-oFilangar heb die beslissing genomen. In eerste instantie wilden we hem doden, maar toen hij Aralyn, de magische fluit, tevoorschijn haalde, wisten we niet of het een toevallige passant was of een bode die ons probeerde in te lichten. Dat was niet meer na te vragen als hij gedood was. Daarnaast is het een onbekend wezen voor ons.’

‘Daarmee weet je ook niet wat je hier hebt binnen gehaald.’ Tono stond op en richtte zich naar de elf op de tribune.

‘Het was stom toeval dat ik jullie verblijfplaats ontdekte. Maar aan de andere kant waren wij wel op zoek naar jullie. Feitelijk zijn wij jullie oorlog aan het voeren. De trollen zijn op jacht naar de elfen en wij waren op hun weg. Wij hadden de martalen kunnen overhandigen, maar ik betwijfel of ik de elfen daarmee een dienst had bewezen. Volgens Panksi, onze magiër, zijn de martalen de magische stenen van het eiland Thefalba, die in de handen van een trollenheks een verschrikkelijke macht vormen waar weinig tegen bestand is. Het grootste deel van mijn volk is vermoord en de rest is op de vlucht om te voorkomen dat de trollenheks de martalen krijgt. Hetzelfde geldt voor de dwergen. Ik heb geen verstand van elfenmagie, noch van trollenmagie, maar ik weet dat de trollenheks Balaglu in de bergen drakeneieren wil uitbroeden om een aanval te kunnen inzetten tegen de elfen in het moeras.’ Weer steeg geroezemoes op uit de kelen van zowel de elfen op de tribune als de elfen aan de tafel.

‘Wij hebben de magische kennis van de elfen nodig om de draken te vernietigen.’

‘Jij hebt die draken gezien Tono?’

‘Ja, ik heb er een gezien en weet van het bestaan van een ander. Als je wilt kan ik een tekening van ze maken.’ Hij maakte een schets van de gele slang en de inktvis in de onderstad. Een jonge elf nam de tekening mee en bracht hem naar de oudere elf. Deze hield de tekening omhoog. De tekening groeide tot een onzichtbaar scherm waar de tekening in verlichte lijnen werd geprojecteerd. Een onrustig geroezemoes steeg op.

‘De tekeningen die Tono de mens heeft gemaakt zijn de Brubudu-e-bru worm en de Krno-quomatzoe draak.

Gruwelijke creaties van Utaglu door Thuthanaga in een vloek vastgeklonken, die nu verbroken blijkt te zijn.’ Thural stak zijn hand op en iedereen hield stil.

‘Van onze spionnen horen we dat de vroegere stad van ons inderdaad verwoest is en daarnaast is in de vallei ten zuiden van de stad een groot legerkamp gevonden van trollen. De dwergenstad is gevallen en overal zijn trollen.’ Thural keek Tono aan.

‘Je woorden, Tono, blijken een verschrikkelijke waarheid te bevatten. Zaken die verder overleg vergen van de elfen. Zijn er nog zaken die voor ons belangrijk zijn?’ Hij dacht even na. ‘Het belangrijkste heb ik volgens mij verteld. Voor zover ik weet heeft Balaglu verschillende martalen kunnen veroveren. De blauwe ring en de rode steen lagen in de burcht en zijn geroofd door Balaglu. Ze had de gele steen al. Daarnaast heeft zij de gele ring veroverd.

In de geheime grot bevindt zich de ronde blauwe steen en Panksi, de magiër van de mensen, heeft de rode ring. De groene stenen zijn volgens Qwonteru, de dwergenmagiër, bij de elfen van Taram-Othra. Balaglu is op jacht naar de overige stenen. Daarnaast moet ik met spoed naar de stad Udis om mijn broer te waarschuwen tegen de komst van de trollen.’ Tono hield zijn ogen gericht op de jonge elfenkoning.

‘De raad van de elfen gaat met spoed overleggen om te zien wat hun beslissing zal worden. Daarna kunnen we antwoord geven op je vraag om naar Udis te mogen vertrekken. Je hebt de volle vrijheid om binnen ons huidige rijk rond te lopen, maar je kunt het niet verlaten. Mocht je ongevraagd vluchten dan wordt dit gezien als verraad en zul je worden gedood.’ Met een teken van de elf kwamen de twee bewakers naar voren en leidden Tono naar buiten terwijl de rest van de elfen achterbleef in de grot onder het meer.

Het was vroeg in de ochtend toen Hono en zijn kapiteins Kratan, Torka en Hakuro in de tent kwamen waar Galena en Qnatranzar, de leerling–magiër, zaten.

‘Goed, laat ons een verdeling maken, zodat we naar het noorden kunnen vertrekken.’ Hono keek naar de aanwezigen.

‘Torka, jij gaat met jouw leger vooruit, met een deel van de boogschutters van Galena. Ik kom daarachter met het volk samen met Qnatranzar. Kratan, jij dekt onze linkerflank en Hakuro de rechterflank. Galena, jij vormt met de rest van de boogschutters de achterhoede. Nog iemand vragen?’

Torka stak zijn hand omhoog.

‘Ik heb gisteren de gids gesproken die naar de bergen is geweest. Hij heeft enkele grotten gevonden aan de rand van de bergen. Daar gaan we in eerste instantie naar toe om een onderdak te hebben voor de komende periode.’

‘Prima. Leid ons naar die grotten. Kom laten we vertrekken.’ Arlon en de andere familieleden en de andere mensen namen afscheid van de dwergen. Even later trok de grote groep dwergen en mensen de kraterberg uit. Torka was met zijn leger vooruit gegaan en iedereen had zijn positie ingenomen aan beide zijden van het volk. Hono liep samen met de jonge leerlingmagiër aan het hoofd van het volk. Het Tragranpoergebergte was in de verte al te zien. In dit deel van het land waren nergens trollen te bekennen. Galena en haar groep haastte zich om bij de achterhoede aan te sluiten. Het stevige marstempo van de dwergen viel hen zwaar. De meeste dwergen droegen ieder hun eigen last. Galena was blij dat ze enkele runderen had meegenomen met enkele mannen aangezien ze de dwergen nooit bij hadden kunnen houden als ze hun spullen zelf hadden moeten dragen. Langzaam klom de zon naar boven en verwarmde het land en verdreef de mist die over de groene dalen lag.

Het landschap werd heuvelachtiger bij het naderen van de bergen. Torka volgde een route die door de verkenners was uitgezet en die door de valleien liep, zodat ze minder gevaar liepen gezien te worden. De bochtige weg kronkelde door de dalen. Hier en daar waren kleine bossen die het grasland onderbraken. Af en toe zagen ze een hert wegschieten, opgeschrikt door het vreemde gezelschap dat door het land trok. De warmte van de zon vormde een weldaad na de kille nacht. Ze hadden bijna vier dagen gelopen sinds ze de krater verlaten hadden. Galena keek vaak achterom, haar familieleden achterlatend die ze eindelijk weer had teruggevonden. Veel leden van de eerste familie waren gesneuveld. Ze dacht terug aan de strijd in de stad. De eerste dag waren haar vader Aralon en broer Ian gestorven. Nadat ze met Tara en Karo was vertrokken waren de enkele familieleden die nog in de stad waren gesneuveld. Arkan, de zoon van Arlon. Tonto, de vrouw van Ian. Van de drie kinderen van Tonto en Ian bleek alleen Haram nog te leven. Teoh was in de vallei gevallen en Erena en haar zoon Anbas waren in het woud gesneuveld. En Ebeni en zijn vrouw waren nog in het zuiden, waar Sabas nu eveneens woonde. Tono was ergens in het zuiden, als hij tenminste nog leefde. De helft van haar familie was gesneuveld sinds het begin van de strijd. En hoeveel er nog zouden volgen voordat de vrede weer in het land zou terugkeren was nog een grote vraag. Van haar thuisplaats was niets meer over, evenals de nederzetting van Khen, Teoh en Ian. De woningen van Erena waren in handen van de trollen. Enkel de stad Udis in het zuiden was gespaard gebleven, maar voor hoelang nog? De Tragranpoerbergen doemden als een massieve bergwand voor hen op. Terwijl de groepen verder trokken, werd vooraan in de groep van Torka de eerste verkenner ontvangen die de groep naar de grotten leidden. De zon gleed langzaam naar beneden en kleurde het land in een rode gloed. Iedereen werd de grotten ingeleid en zocht een plekje om de nacht door te kunnen brengen. Vele dwergen waren blij niet meer onder de blote hemel te hoeven slapen. Hoe onbekend het land ook was, de grot was voor hen een huis waarin ze altijd al geleefd hadden.

Terwijl Torka de wachten regelde voor de nacht en op enkele strategische plaatsen een kleine strijdmacht posteerde, kwam het volk bij van hun lange tocht. De duisternis was al gevallen toen Galena aan de tafel werd uitgenodigd bij Hono. Na zich wat opgefrist te hebben, liep ze door de grot naar de hoek waar de jonge koning van de dwergen zijn plek had gezocht. Ze zag dat de andere drie kapiteins al gearriveerd waren en groette hen. Even later werd een pot dampende soep op hun tafel neergezet. Terwijl enkele dwergenvrouwen soep opdienden, stond Hono op.

‘We zijn vandaag aangekomen in het Tragranpoergebergte en van hieruit zullen we de omgeving verder onderzoeken.

Niemand weet waar onze verre familieleden wonen, noch of er nog andere levende wezens zijn hier in de bergen.

Daarnaast zullen we rekening moeten houden met gevaarlijke dieren. Ook moeten we voedsel vinden.’

Hono wenkte een van de verkenners die een groot perkamentvel bij zich had.

Een verkenner rolde het vel uit en zette het op de hoeken vast aan de wand. Na een teken van Hono richtte de verkenner zich tot de groep aan tafel.

‘We hebben met enkele verkenners de directe omgeving onderzocht van deze grotten hier.

We zijn in drie verschillende richtingen gegaan. Aan het eind van deze kloof splitst de vallei zich in drie verschillende dalen. Een buigt af naar het westen, een ander gaat met een omweg verder naar het noorden en de derde volgt een meer oostelijke richting. We hebben alle drie de valleien een dag lang gevolgd. In geen van de richtingen hebben we tekenen van leven gevonden die kunnen duiden op het bestaan van dwergen of andere wezens. In de westelijke vallei hebben we wel een klein plateau gevonden waarop eetbare planten groeien. Op verschillende plaatsen hebben we grotten gevonden, zowel kleine als grote, maar in verschillende grotten leven dieren, zoals holenberen. Er zitten veel wilde dieren. Daaruit leiden wij af dat het een onbewoond gebied is. In het noorden hebben we geen opvallende zaken gevonden, ook al geeft de kleur van de rotsen wel aan dat er metalen in de grond zitten. We hebben gekeken of we ergens mijnen of zoiets konden ontdekken, maar het land lijkt nooit eerder betreden te zijn. In het oosten hebben we geen andere zaken gezien dan in de andere twee valleien. De vallei wordt erg smal en lijkt dood te lopen. We hebben deze vallei verder niet onderzocht, aangezien er niets te vinden was wat voor ons direct interessant was.’

De verkenner maakte een lichte buiging naar de tafelgenoten en trok zich terug.

Hono stond voor een moeilijke taak. Hij moest een nieuw thuis vinden voor zijn volk en dit geschikt maken voor bewoning. Hij moest zijn verre familieleden vinden, ook al wist hij niet of deze nog hier leefden. Daarnaast zat hij nog met een oorlog met de trollen die zijn thuis hadden veroverd. Hij dacht vaak terug aan de strijd. De dood van zijn vader. De snelheid waarmee de trollen de stad van de dwergen hadden overrompeld. Hen restte niets anders dan een haastige vlucht. Zijn jongere broer Ono lag ergens gewond in de dwergentunnels en naar hem werd gezocht. Maar of de zoekploeg hem op tijd had gevonden wist hij niet. Hono keek naar zijn tafelgenoten.

‘Goed. We hebben de verkenners gehoord. Ik stel voor dat we de drie richtingen, die de verkenners hebben onderzocht, verder gaan onderzoeken. Kratan, jij gaat met een kleine groep morgen naar de westelijke richting. Torka, jij gaat de noordelijke richting in. Hakuro en Galena gaan in de oostelijke richting. In elke richting gaat ook een van de verkenners die de richting al eerder onderzocht heeft mee. In elke groep komen een paar boogschutsters. Ik blijf hier bij het volk achter en zorg voor een verdedigbare positie. Zorg dat bij bijzonderheden je vroegtijdig een boodschapper terugstuurt. Heeft er nog iemand vragen?’

Kratan stak zijn hand op.

‘Wat als we andere dwergen ontmoeten, we weten niet hoe ze zullen reageren op onze aanwezigheid.’

‘Nee, probeer een strijd te voorkomen en geef aan dat je graag hun koning wil spreken en leg hen onze situatie uit. We moeten er geen nieuwe vijand bij krijgen.’ Kratan knikte. ‘Maak je voorbereidingen klaar en vertrek morgenvroeg.’ Iedereen stond op van de tafel en ging naar zijn eigen plaats terug.