De domheid van de hebzucht

Colofon

ISBN: 9789083393179

1e druk, 2006

© 2006 Albertus de Korte

Dit boek is een uitgave van Uitgeverij Gopher.

Koningsweg 72

5211 BN 's-Hertogenbosch

Telefoon 0341 74 61 00

Exemplaren zijn rechtstreeks te bestellen via internet: www.gopher.nl en bij iedere boekhandel.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand en/of openbaar gemaakt door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke manier dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de auteur en de uitgever.

No part of this book may be reproduced in any form, by print, photoprint, microfilm or any other means, without written permission from the publisher.

De domheid van de hebzucht

Albertus de Korte 

Met dank aan Louise en Albert

www.gopher.nl

Hoofdstuk 1 De brief

Het is een zonnige middag. Harrie Wilstra staart uit het raam van zijn huurwoning op de 2e etage in de Amsterdamse Javastraat. “Shit, wat is die postbode weer laat, zeker weer die gezellige Afrikaan, die voor 110 nationaliteiten de post mag rondbrengen.” mompelt hij mistroostig. Harrie Wilstra is een lange magere dertiger die in de Amsterdamse Indische buurt woont en totaal van de wereld is vervreemd, of de wereld van hem, dat kan ook. Hij is één van de laatste Nederlanders in de buurt en moet voordat hij met iemand zijn moerstaal kan spreken eerst een paar haltes met de tram. Harrie schuift het raam omhoog, steekt zijn hoofd naar buiten en kijkt de straat in. Eerst naar links dan naar rechts, dan kijkt hij op zijn horloge, schudt moedeloos zijn hoofd en zucht.

Hij voelt zich opgejaagd. Hij trekt zijn hoofd weer naar binnen, schuift het raam dicht en gaat zitten in een leunstoel die net als de rest van de huisraad stamt uit de tijd dat hij er nog samen met zijn inmiddels overleden ouders woonde. Op de salontafel ligt zijn wapen een magnum 3579 mm revolver te glimmen op een lapje roodfluweel. Rond het wapen staat in een cirkel een grote verzameling potjes met allerlei medicijnen die hem staande moeten houden in deze vreemde wereld. Hij pakt één van de potjes voorzien van een gele waarschuwingssticker, neemt er een pil uit en gooit deze routineus in zijn mond. Hij probeert de pil door te slikken, het lukt niet, de pil plakt in zijn keel.

Hij staat op en loopt zijn keel schrapend naar de keuken, die aan de achterkant van de woning is gelegen. Uit de ijskast pakt hij een flesje bier dat hij met een vanzelfsprekend automatisme opent en in één teug leegdrinkt. “Ahhh!” Zo de pil is weg. Hij laat een harde boer en loopt terug naar het raam in de huiskamer. Als hij naar buiten kijkt, ziet hij aan de overkant de langverwachte Afrikaan in posttenue lopen, “Halleluja, eindelijk...” maar hij juicht te vroeg, de postbode knoopt een praatje aan met de Turkse bakker. Harrie ziet het zuchtend aan, moedeloos kijkt hij op zijn horloge.

Een paar minuten later, nadat de postbode smakelijk een donut heeft genuttigd, hervat hij zijn postronde en steekt hij de straat over. Harrie schuift het raam weer omhoog en steekt zijn hoofd naar buiten om de postbode ook te kunnen volgen aan zijn kant van de straat. Als de brievenbesteller zijn deur nadert trekt Harrie zijn hoofd naar binnen en loopt hij naar de deur, in zijn haast struikelt hij in de gang bijna over zijn schoenen. Met een knal gooit hij de deur achter zich dicht en rent de trap af.

Op de overloop van de eerste etage botst hij in het halfdonker tegen een spookachtige gedaante op. Het is de buurvrouw van de derde etage die traditioneel in een zwarte boerka gekleed gaat, beiden rollen over de kokosmat. De vrouw gilt in een voor Harrie onverstaanbare taal, hij staat op en schreeuwt, “Kun je geen lichtgevende strepen op die boerka naaien mens! Het moest verboden worden! Levensgevaarlijk!” De vrouw krabbelt op. Dan ziet Harrie in haar hand een stapeltje brieven, hij grist ze uit haar hand. De vrouw staat er, voorzover dat te zien is, verbaasd bij. Als hij in het schamele licht envelop voor envelop bekijkt, ziet hij dat zijn post er niet bij zit. “Egoïst, alleen je eigen post meenemen hé, schijt aan de buren, ik zal het onthouden.” Hij gooit haar post op de grond en rent verder de trap af. De buurvrouw bukt om haar post op te rapen en vervloekt hem in het Arabisch. De laatste vijf treden springt hij in één keer. De pil doet zijn werk en heeft inmiddels de spieren in zijn benen dermate verslapt dat de sprong jammerlijk mislukt. Als hij landt, valt hij en slaat met een harde klap met zijn voorhoofd tegen de buitendeur. Daar ligt hij dan, languit met zijn neus op de stinkende deurmat. Hij wrijft over zijn pijnlijke voorhoofd. Als hij zijn hoofd draait ziet hij de langverwachte brief liggen. Hij pakt de brief, staat op en leest de enveloppe. “Aan Harrie Wilstra...” Met een hemelse blik in zijn ogen drukt hij de brief tegen zijn borst, “Eindelijk...” verzucht hij “Eindelijk...” Met de belangrijke brief in zijn hand loopt hij de trap op, nu wat voorzichtiger, één tree tegelijk.

Weer in huis loopt hij eerst naar de keuken en pakt hij een groot broodmes uit de bestekbak. Met het mes in zijn hand loopt hij naar de huiskamer. Hij legt de enveloppe en het mes op de salontafel en sluit het raam. “Eindelijk weg uit deze hel op aarde,” mompelt hij terwijl hij de stinkende straat ruikt. “we moeten het vieren, met bier!” Hij haalt nog een biertje in de keuken en gaat zitten in zijn leunstoel. Na een paar slokken heeft hij genoeg moed verzameld en strekt hij zijn hand uit naar de enveloppe, die hij met trillende handen met het broodmes opensnijdt.

Onhandig trekt hij de brief uit de envelop en begint te lezen. “Geachte Heer Wilstra, Braindead producties heeft een selectie gemaakt uit honderden gegadigden. U behoort tot één van de gelukkigen. U bent slechts een psychologisch onderzoek en een screentest verwijderd van deze nu reeds spraakmakende live uit te zenden spelshow met de veelzeggende naam; Russische Roulette, een spel op leven en dood. Bij deze nodigen wij u uit voor een screentest en een psychologisch vooronderzoek. Tevens zal er een intakegesprek met één van onze productieassistentes plaatsvinden. U wordt daarom vriendelijk verzocht op vrijdag 13 september aanstaande om 15.00 uur zich te melden op onderstaand adres. Met vriendelijke groet, Pieter Vogelaar.” Honderden gegadigden? Geloven ze het zelf? Ik niet. Maar het is geweldig nieuws natuurlijk. Eindelijk kan ik, Harrie Wilstra laten zien waartoe ik in staat ben. Eerst die testjes even doen natuurlijk. Ach fluitje van een cent!

Lachend staat hij op en pakt de revolver van de salontafel. “En dan nu trainen Harrie, elke dag trainen en stalen zenuwen kweken, wat zullen ze opkijken.” Hij gaat aan de eettafel zitten en legt de revolver op het dikke pluchen tafelkleed. Dan zucht hij een paar maal. Zijn gezicht verandert tot een verwrongen grimas, hij spant alle spieren in zijn hals aan en zucht nog een keer diep. Dan pakt hij de revolver in zijn rechterhand, met zijn linkerhand geeft hij de cilinder een harde zet. Als de ratelende cilinder uitgedraaid is, spant hij de haan en zet hij de revolver tegen zijn slaap.

Wezenloos staart hij voor zich uit, dan stelt hij zichzelf hardop de vraag, “Harrie Wilstra ben jij klaar voor de ultieme uitdaging…? Ja, ik ben er klaar voor.” antwoordt hij zichzelf. Hij knijpt zijn ogen dicht en haalt de trekker over... er klinkt een harde metalen klik, er gebeurt niets. Opgelucht lachend roept hij. “Het is één nul voor Harrie Wilstra dames en heren. Harrie Wilstra is door de eerste ronde!” Hij legt de revolver op tafel, staat op, en loopt als overwinnaar door de huiskamer, als een bokser die net een belangrijk gevecht heeft gewonnen, juichend met beide handen in de lucht. Dan wordt hij wreed gestoord in zijn spel... De bel gaat.

Hij kijkt uit het raam, in zijn spionnetje ziet hij een bekende. Het is Co Schijf, de systeembeheerder van zijn werk, een computerfreak. Hij loopt de gang op, geeft een harde ruk aan het touw en roept, “Gooi die benedendeur goed dicht Co... die gore kutjunks in de buurt jatten alles wat los en vast zit.” Hijgend, puffend en stampend komt de veel te dikke Co Schijf de trap op. “Ha die Co, dat is lang geleden.” “Ach, ik was in de buurt en dacht, laat ik maar eens bij Harrie langs gaan.” hijgt Co terwijl hij Harrie de hand schudt. “Is de benedendeur goed dicht?” “Ja, dat had je al gevraagd. Hier pak aan ik heb een presentje voor je meegenomen.” Hij duwt Harrie een fles Franse cognac in zijn hand. “Zo bedankt Co, het is ook nog mijn merk.” zegt Harrie aangenaam verrast.

Co en de andere collega’s hadden nummertjes getrokken om te loten wie de fles zou gaan afleveren bij de gevaarlijke gek. Co was de pineut, hij had gewonnen. Ze lopen al pratend de woning in. In de huiskamer ziet Co meteen de enorme magnumrevolver op tafel liggen. Geschrokken kijkt hij Harrie aan en zegt nahijgend. “Wat een kanon Harrie, je gaat toch geen gekke dingen doen?” “Nee hoor, ik ben aan het trainen, je hoeft nergens bang voor te zijn, ga zitten.” Harrie pakt quasi nonchalant de revolver van tafel en bergt hem op in een la van het dressoir.

Co kijkt geschrokken rond of er misschien nog meer wapentuig rondslingert. Zijn oog valt op het broodmes. Angstig zwetend zegt hij, “Ik denk dat ik meteen maar weer ga Har, ik hou niet van die dingen. Ik kwam alleen maar die fles brengen... namens al je collega’s natuurlijk.” “Ben je gek Co, ga zitten, wat wil je koffie, thee... of cognac?” Co twijfelt. “Ga nou zitten.” zegt Harrie, nu iets meer dwingend. Als Co aanstalten maakt om te gaan zitten, brult Harrie, “Niet daar! Dat is mijn stoel!”

Geschrokken veert Co op. “Waar mag ik dan zitten?” vraagt hij angstig. “Daar.” zegt Harrie, hij wijst op de stoel die recht tegenover zijn stoel staat. “Nou kom op, wat wil je drinken? Ik heb niet de hele dag de tijd!” “Doe maar koffie, als het niet teveel werk is.” zegt Co voorzichtig. “Voor een vriend is niets te veel, maar ik zou het gezelliger vinden als we samen die fles soldaat maken.” zegt Harrie op de fles wijzend. Co knikt, hij is duidelijk heel bang voor zijn collega. Harrie pakt uit het dressoir twee cognacglazen, zet ze op de salontafel en vult de glazen voor een kwart.

Co haalt een zakdoek uit zijn zak en dept zijn bezwete voorhoofd. “Wat zweet jij zeg, heb je het zo warm? Zal ik het raam opengooien?” “Ik ben geen trappen gewend.” “Ach, je bent ook veel te dik.” zegt Harrie. Dan valt Co zijn oog op de brief van Braindead producties, hij herkent het logo, vol ongeloof vraagt hij, “Heb jij je opgegeven?” Met een geheimzinnige blik in zijn ogen slaat Harrie in één teug de cognac achterover. De cognac brandt zich door zijn lichaam omlaag, hij rilt. “Inderdaad, ik heb me opgegeven,” zegt hij hees “de wereld zal opkijken van Harrie Wilstra, let op mijn woorden.” “Maar nemen ze jou dan?” “Natuurlijk nemen ze me, deze brief is een uitnodiging om vrijdag te komen praten, ik moet alleen een paar testjes doen en zo, waarom zouden ze mij niet nemen?” “Nou, omdat je zenuwen nogal wiebelig zijn, zal ik maar zeggen.” zegt Co, zijn woorden zorgvuldig afwegend.

“Met mijn zenuwen is momenteel niets meer aan de hand Co, ik heb alles onder controle. Kijk eens hoeveel medicijnen ik heb, allemaal om mijn zenuwen in bedwang te houden.” Co kijkt vol ontzag naar de verzameling potjes op de salontafel, “Ik zie het Har, het gaat prima met je zo te zien, en helpt de behandeling?” “Jazeker, volgens de dokter kan ik bijna weer aan het werk, kijk mijn hand, de hand van een gunfighter.” Harrie houdt zijn hand gestrekt voor zich uit, hij probeert niet te beven met zijn hand, maar dat lukt niet, dus verandert hij snel van onderwerp. “Zo drink eens door Co, dan kan ik je bijvullen.” Co drinkt zijn glas langzaam leeg en zet het op de salontafel, waarop Harrie het direct weer bijvult. Door de cognac lijkt er een vuur in Co’s hoofd te ontbranden, weer dept hij zijn voorhoofd met zijn zakdoek. “En? Wanneer ga je weer aan het werk?” vraagt Co nieuwsgierig. Dit is één van de redenen van Co’s bezoek, dit willen Co en zijn collega’s dolgraag weten. Komt de gevaarlijke gek ooit nog terug? En zo ja, wanneer? “Voorlopig mag ik niet werken van de bedrijfsarts en als ik die 25 miljoen euro win kom ik natuurlijk nooit meer.” zegt Harrie op de brief wijzend. Co bekijkt de brief en enveloppe en zegt, “Ik heb de reclame voor die show gezien. Maar het kan natuurlijk ook verkeerd aflopen, wat als je verliest?” “Dan heb ik geen werk meer nodig,” zegt Harrie grinnikend, “dan krijg ik van Braindead producties een begrafenis waarover men nog jaren zal spreken.” “Nou daar heb je wat aan.” zegt Co licht aangeschoten.

“Over begrafenissen gesproken... hoe is’t eigenlijk met meneer Zwiers? Is hij alweer uit het ziekenhuis?” vraagt Harrie belangstellend. “Nee, hij ligt nog steeds in coma, maar hij is niet meer in levensgevaar geloof ik.” “Nog in coma?” vraagt Harrie verbaasd. “Wat is er eigenlijk gebeurd toen je op zijn kantoor moest komen?” vraagt Co. Dat is de andere reden van zijn bezoek, de collega’s branden van nieuwsgierigheid. Want wat was er nou eigenlijk voorgevallen in het kantoor van meneer Zwiers? “Dat verbaast me niets,” zegt Harrie. “jullie zullen wel hebben opgekeken toen we alle twee werden afgevoerd, hij bloedend als een rund met de traumaheli en ik in een dwangbuis. Wat een toestand was dat.” “Maar vertel nou, wat is er gebeurd.” dringt Co aan. “Ach,” zegt Harrie, “wat is er te vertellen, hij was niet tevreden over mijn werk en ging me afbekken en bijdehand lopen doen. Dat moet je nooit doen bij mij, ik kreeg een soort rode waas voor mijn ogen en voor ik het wist rolden we door zijn kantoortje en rolde hij per ongeluk in die beitel, that’s all.” “That’s all? Wauw! Het lijkt wel wat op dat sterke verhaal van die man die per ongeluk tegen een kogel aanliep.” zegt de op sensatie beluste Co, inmiddels met dubbelslaande tong. “Ga jij me nou niet lopen opfokken, met je bijdehante gelul.” zegt Harrie geïrriteerd.

Harrie staat op, en met een wilde blik in zijn staalblauwe ogen loopt hij geagiteerd heen en weer tussen het raam en het dressoir. Co kijkt angstig naar de ijsberende Harrie, hij betreurt zijn domme opmerking. “Sorry Harrie, ik bedoelde het niet zo.” zegt hij lijmend. “Je zou me natuurlijk ook kunnen helpen Co.” “Helpen?” vraagt Co. “Ja, ik moet trainen voor dat programma, en ik heb daarbij een soort sparringpartner nodig, begrijp je?” Co kijkt of hij het in Keulen hoort donderen. “Sorry Har, je bent een fijne knul maar je denkt toch niet dat ik met jou hier Russische Roulette ga zitten spelen?” “Ach, lul niet.” zegt Harrie, inmiddels dronken van drank en pillen, hij draait zich om en pakt zijn revolver uit de dressoirla.

Co trekt wit weg, springt op uit zijn stoel en roept angstig. “Ho! Stoppen, hier doe ik niet aan mee, echt niet, Russische Roulette is een levensgevaarlijk spel.” “Maar Co, je denkt toch niet dat ik gek ben.” Dat denkt Co niet alleen, hij weet het zeker, ondanks de cognac die hem meer en meer verwart. “Maar er zitten helemaal geen kogels in, ik zweer het je,” zweert Harrie.

“op het graf van mijn opa.” Dat verandert de zaak. “Oooh...” zegt Co. Gerustgesteld gaat hij weer zitten. Hij is blij dat hij weer zit, de cognac komt hard aan, zeker bij iemand die niet vaak drinkt. Ach en Harrie is wel gek, maar zo gek? Nee, zo gek is niemand.

Harrie gaat links naast Co staan. En roept, “Co Schijf! Ben jij klaar voor de ultieme uitdaging?” Co staart schaapachtig voor zich uit, die tekst hoort er zeker bij denkt hij. Dan herhaalt Harrie de handelingen die hij even daarvoor aan de eettafel uitvoerde. Met zijn linkerhand geeft hij de cilinder een zet en laat hem hard ronddraaien, na een paar rondjes stopt hij hem abrupt met zijn hand. Co trommelt met zijn vingers op de stoelleuning en vraagt, “Waarom ga jij niet eerst?” “Ik heb al een keer geoefend vandaag, net voor jij kwam.” zegt Harrie. “Hm...je weet toch wel zeker dat er geen kogels inzitten?” vraagt Co voor de zekerheid, “Echt niet Co.” Harrie zet de revolver tegen Co’s slaap en weer roept hij, “Co Schijf, ben jij klaar voor deze ultieme uitdaging?!” “Ja hoor,” zegt Co stoer, “ikke wel, schiet maar.” Harrie haalt de trekker over, er gebeurt niets, de revolver laat een klik horen.

“Heb ik nou gewonnen?” vraagt Co triomfantelijk. “Nee, nog niet,” zegt Harrie, “kom, ik wil aan de eettafel oefenen. Trouwens, je begrijpt toch wel dat als ik de hoofdprijs win, ik mijn sparringpartner rijkelijk zal belonen.” Co knikt, een beloning? Daar heeft hij wel oren naar. “Kom op Co, we gaan aan de eettafel zitten.” Co staat op, zijn benen lijken niet goed te werken en zijn hoofd lijkt door de kamer te zweven. Hij loopt beschonken naar de eettafel en gaat zitten. “Best een leuk spel eigenlijk, alleen begrijp ik niet hoe je ooit kan verliezen als er geen kogels inzitten.” merkt hij op. Harrie steekt de revolver tussen zijn broekband, pakt de glazen en de fles cognac van de salontafel, zet ze op de eettafel en gaat tegenover Co zitten. Dan trekt hij de revolver uit zijn broek en legt hem tussen hen in op tafel. Vervolgens pakt hij de fles, vult de glazen weer voor een kwart en zegt, “Bottoms up!” Beide mannen drinken het cognacglas in één teug leeg. Ze rillen. Dan roept Harrie hees, “Harrie Wilstra ben je klaar voor de ultieme uitdaging? Ja, ik ben er klaar voor.” antwoordt hij zichzelf.

Geholpen door de drank amuseert Co zich kostelijk en groeit hij in zijn rol. Terwijl Harrie de revolver tegen zijn hoofd zet, roept Co, “Ho stop!”

“Waarom zaktabak, wat is er lul, je haalt me helemaal uit mijn concentratie.” zegt Harrie geïrriteerd. “Moet jij niet eerst dat ding ronddraaien?” vraagt Co op de revolver wijzend. “Shit, je hebt gelijk.” Harrie geeft de cilinder een zet, als deze is uitgedraaid zet hij de revolver weer tegen zijn slaap en knijpt zijn ogen stijf dicht. “Net echt.” hoort hij Co cynisch zeggen en daarmee het voor Harrie magische moment verpestend. Geïrriteerd opent Harrie zijn staalblauwe ogen en kijkt Co glashard aan, zucht diep en haalt de trekker over.

Het wapen klikt. “Ik ben!” roept Co uitgelaten, terwijl Harrie de revolver laat zakken grist Co het wapen uit zijn hand.

Terwijl Harrie nog een keer inschenkt geeft Co de cilinder een zet, zet het wapen achteloos tegen zijn hoofd en zegt hardop lachend en met dubbele tong. “Ja, ja Cootje is er helemaal klaar voor.” Harrie kijkt gespannen toe alsof Co’s hoofd elk moment uit elkaar kan spatten. Co haalt achteloos de trekker over, het wapen laat een metalen klik horen. Harrie rilt. “Best een leuk spel eigenlijk, misschien geef ik mezelf ook wel op...” zegt Co op een kinderachtig toontje terwijl hij de revolver over tafel naar Harrie schuift. “We stoppen voor vandaag.” zegt Harrie, hij pakt de revolver, opent de cilinder en schudt met het wapen. Er valt één patroon op het pluchen tafelkleed. Terwijl de kogel nastuitert op het kleed trekt Co wit weg... “Wel godverdomme, hebben wij... h.h.hebben wij met een... met een echte kogel in dat kanon zitten oefenen?”

Harrie knikt en glimlacht en stopt de kogel weer terug in de cilinder, “Ja Co, die kogel was echt, en je ziet, helemaal niets aan de hand, morgen weer?” Van opwinding verschijnen dikke zweetparels op Co’s voorhoofd “Morgen weer? Morgen weer? Jij bent krankzinnig! Rijp voor het gesticht, ik had wel dood kunnen zijn, jij spoort niet. Maar ja, dat weten wij op de zaak al lang!” Harrie haalt zijn schouders op en grinnikt, hij is blij dat het weer goed is gegaan. Wat een kick!

De heftig zwetende Co staat op, hij is in één keer nuchter en loopt zonder iets te zeggen de kamer uit. Onderweg stoot hij zijn knie tegen de salontafel en in de gang struikelt hij over Harrie’s schoenen. Als hij de etage verlaat gooit hij de deur met een enorme knal dicht. Het oude huis schudt op zijn grondvesten.

Hoofdstuk 2
Het Pakkenparadijs

Harrie is net bij de kapper geweest. Geknipt en geschoren loopt hij door de Westerstraat als zijn oog valt op een groot schreeuwend reclamebord met de tekst; ‘Aanbieding, twee halen één betalen, twee pakken voor honderd euro!’ Hij heeft een pak nodig, dus stapt hij de zaak binnen. De muffe lucht staat hem tegen. De verkoper komt meteen op hem af, als een gier op zijn prooi. “Een zeer goedemorgen, wat kan ik voor u doen?” vraagt hij gedienstig. “Ik zoek een pak.” zegt Harrie droog. “Heeft u iets speciaals op het oog?” vraagt de gier. “Ja, zo’n pak van die aanbieding.” “O... u wilt twee pakken voor de prijs van één.”

Harrie kijkt rond, op een pak wijzend vraagt hij, “Wat kost dat pak eigenlijk?” “Zo, zo, meneer heeft smaak, dat is een pak van zuiver scheerwol, geproduceerd door Iraanse schapen, en u treft het, dat pak is ook in de aanbieding.” De gier pakt het pak van het rek en streelt de stof. “Wilt u het passen?” “Nee, ik vroeg me alleen af wat het kost.” zegt Harrie kortaf.

Enigszins uit het lood geslagen zegt de gier, “Zuiver scheerwol, en voor maar 349, euro bent u helemaal het heertje.” Met een afkeurende uitdrukking op zijn gezicht bromt Harrie, “Te duur ik wil dat pak van die andere aanbieding passen.”

De ‘gier-man’ blijft aandringen. “U zou het natuurlijk kunnen financieren.” “Wat? ... Een pak... financieren? Kan dat ook tegenwoordig?” De verkoper knikt bevestigend. “Dat is heel goed mogelijk, u betaalt nu een bedrag aan, en de rest kunt u betalen in termijnen van bijvoorbeeld 25, euro.” “Nou laat ik dat pak dan maar eens passen, het is voor mij toch vriezen of dooien, ik heb toch niets te verliezen.” zegt Harrie. De verkoper slikt, “U bent toch niet ongeneeslijk ziek of zo?” “Hoezo, ongeneeslijk ziek?” vraagt Harrie. “Nou omdat u niets te verliezen heeft.” “Oh dat bedoelt u. Nee hoor, ik doe mee aan dat nieuwe TV programma van Braindead Producties. Daarmee is heel veel geld te winnen, maar je kunt natuurlijk ook sneuvelen in de poging...”

De pakkenverkoper kijkt Harrie geschrokken aan. Harrie geniet van man’s reactie “Eigenlijk zou je kunnen zeggen, je geld of je leven.” zegt Harrie. “Dus als ik u goed begrijp, komt het pak dat u aanschaft op de TV.” zegt de verkoper. “Inderdaad, tenminste als alles goed gaat, ik moet morgen naar Hilversum om alles te bespreken, en een paar testjes te doen.” De verkoper hangt aan zijn lippen. “Misschien kunnen wij u sponsoren. Een momentje, ik moet dit even met mijn vader overleggen, gaat u even zitten. Ik ben zo terug.” De gier schuift een plastic tuinstoel naar voren en loopt weg. Als Harrie gaat zitten krijgt hij een elektrische schok en schopt in een reflex hard tegen de toonbank. De verkoper draait zich om en kijkt hem vragend aan. “Ik kreeg een schok van die stoel, statische koelere zooi, sorry.” zegt Harrie verontschuldigend. “Ja, dat krijg je met al die kunststof kleding van tegenwoordig.” zegt de verkoper grijnzend, dan loopt hij verder richting kantoortje.

Harrie kijkt rond in het Pakkenparadijs. Zo, zo, misschien wel een gratis pak. Nou dan wil ik ook meteen het duurste, denkt hij. Hij staat op van de statische stoel en begint de verschillende pakken te bekijken en bestudeert de prijskaartjes aan de mouwen. Dan valt zijn oog op een pak met een prijskaartje van maar liefst 777, euro. Koelere zeg, dat is een duur pak!

De verkoopgier komt uit het kantoortje met een vriendelijke stoffige oude heer, in een perfect zittend pak. “Dit is mijn vader.” zegt hij. De oude heer steekt zijn hand uit naar Harrie en zegt, “Mozes Kleerman is de naam.” “Ik ben Harrie, Harrie Wilstra.” “Ik hoor net van mijn zoon Lukas dat u een pak zoekt voor een TV optreden. Mogen wij u misschien sponsoren?” vraagt Mozes Kleerman terwijl hij zijn handen vroom in elkaar vouwt. “Mij sponsoren? Ja natuurlijk, prima, geen enkel probleem.” zegt Harrie blij.

“Wanneer is de uitzending?” vraagt Mozes. “Dat weet ik niet precies, ik moet morgen naar Hilversum, dan hoor ik alles, kijk maar... hier heb ik de brief.” Harrie trekt de brief van Braindead uit zijn kontzak. Vader Mozes bestudeert de brief, “Nee maar, een live uitzending ook nog, dat is geweldig, dan kunnen ze er niets uit knippen.” Mozes geeft de brief terug, slaat zijn arm om Harrie’s schouder en zegt vaderlijk, “Zo Harrie, dan gaan wij samen eens een mooi pak uitzoeken, en het enige wat jij hoeft te doen is tijdens zo’n live uitzending één keer onze naam laten vallen. Dat is alles.” “Dat moet me lukken,” zegt Harrie rondkijkend, “ik wil deze proberen.” zegt hij op het dure pak wijzend. “Maar dat is een heel duur pak pa.” zegt zoon Lukas bemoeizuchtig. “Ga jij maar even het magazijn aanvegen Lukas.” Lukas pakt mokkend een bezem en verdwijnt achter een gordijn.

Harrie past het dure pak, het zit hem als gegoten. Als hij uit de paskamer stapt, slaat Mozes zijn hand voor zijn mond en zegt, “Ongelooflijk, wat zie jij er keurig uit. Het lijkt wel maatwerk, kijk maar eens in de spiegel.” Harrie gaat voor spiegel staan en bekijkt zijn spiegelbeeld goedkeurend. Is dit Harrie Wilstra? Hij lijkt wel een gentleman. “Inderdaad dat ziet er goed uit, zo kan ik best voor de dag komen.” zegt hij op zijn hakken draaiend, om ook zijn achterkant te bekijken. “Ja, dat lijkt mij ook, dus je bent tevreden?” “Ja, hoor ik wel.” zegt Harrie. “Trek het dan maar weer uit, dan zal ik het netjes voor je inpakken.” zegt Mozes.

Harrie stapt achter het gordijn van de paskamer, trekt het dure pak uit en trekt zijn oude kleren weer aan. Terwijl hij zich omkleedt vraagt Mozes, “Heb je nog overhemden nodig?” “Eigenlijk wel, ik heb alleen maar oude T-shirts.” “Dat kan niet.” zegt Mozes, hij stapt achter het gordijn en neemt bij de verbijsterde Harrie de nekmaat. Dan pakt hij een paar overhemden en stropdassen en pakt ze in in oud bruin pakpapier. Als Harrie uit de paskamer komt pakt Mozes ook het dure pak in en overhandigt Harrie drie plastictassen. “Er zitten ook overhemden bij, en drie stropdassen, maar vergeet in godesnaam niet de naam van de zaak te noemen!”

“Ja natuurlijk, maar hoe heet de zaak eigenlijk precies?” vraagt Harrie “Het Pakkenparadijs in de Westerstraat, moet ik het opschrijven of kan je het onthouden.” “Ja, dat onthoud ik wel, het Pakkenparadijs, geen enkel probleem.” zegt Harrie. “In de Westerstraat!” vult Mozes aan “Dat moet erbij, anders komt de reclame terecht bij mijn goddeloze broer Judas, die heeft ook een Pakkenparadijs in de Nes.” “Goed Mozes, ik zal het zeggen, het Pakkenparadijs in de Westerstraat, niet in de Nes.” “Nee, nee, nee! Dat Nes er niet achter, dat moet je vergeten!” “Oké,” zegt Harrie. Mozes zucht.

“Zeg Harrie waar kan ik jou eigenlijk bereiken?” “Ik zal mijn telefoonnummer geven, is dat goed?” “Hm... heb je geen adres, ik heb liever een adres.” “Ja natuurlijk, dat kan ook. Ik woon in de Javastraat 192 op 2 hoog.” Mozes noteert het adres in een oud groen notitieboekje. “Mooi ik heb het genoteerd. Hier heb je mijn visitekaartje, hou me op de hoogte en succes met je TV optreden.” Ze schudden elkaar de hand en Harrie loopt naar buiten, een duur pak, een paar overhemden en drie stropdassen rijker. Hij kan de meevaller bijna niet geloven, en alles nog gratis ook, hoe is het mogelijk!

In het Pakkenparadijs stapt vader Mozes het magazijn binnen.”Kijk Lukas zo doe je dat, wij hebben straks voor een prikkie een reclame in een live TV programma van Braindead Producties.” “Ja, ja, als het waar is.” zegt Lukas sceptisch. “Als wat waar is?” “Dat TV-verhaal natuurlijk, het lijkt me nogal sterk, een TV-show waarin je dood kunt gaan.” “Lukas jongen, wat leer jij nou elke zondag in de kerk, mededogen en medeleven met je medemens. Trouwens, hij heeft mij de brief laten lezen. Je kunt die Harrie toch niet met een statisch kunststof pak van inkoop 25, euro op de buis laten verschijnen. Stel je voor ze vragen hem, goh Harrie, waar heb je dat pak vandaan, en hij zegt, dat pak? O, dat heb ik bij het Pakkenparadijs in de Westerstraat gekocht, lekkere reclame!”

Hoofdstuk 3 Kim

Het is vrijdag de dertiende, Harrie gaat met de trein naar Hilversum, het is een belangrijke dag. In zijn door het Pakkenparadijs gesponsorde outfit loopt hij over het stationsplein naar de hoofdingang van het station, maar ziet dan een oude kennis lopen. Het is Willem Casino, bijgenaamd de Neus. Deze bijnaam dankt hij aan zijn vreselijke lichaamsgeur en aan het feit dat al zijn geld wordt omgezet in poedervorm, poeder dat vervolgens in zijn reukorgaan verdwijnt. Harrie heeft nog geld tegoed van de Neus, hij zou een potje downers voor Harrie regelen, maar heeft de pillen nooit geleverd.

Harrie loopt snel op hem af, maar als de Neus lucht van hem krijgt draait hij zich snel om en loopt hij met grote passen in de richting van de Gelderse kade. Maar Harrie is sneller, en net voorbij de Schreierstoren als hij de Neus tot op een paar meter is genaderd roept hij, “Hé Neus, wacht even!” De Neus stopt, draait zich om en zegt schijnheilig, “Nee maar, als dat Harrie Wilstra niet is.” Harrie houdt zijn hand op en zegt, “Kom op Neus mijn poen, en snel beetje want ik heb haast, die meier die ik nog van je krijg kan ik nu heel goed gebruiken.”

De Neus neemt hem van top tot teen op en zegt, “Ja, ja, dat zal best, aan dat pak van jou te zien heb jij meer dan genoeg poen.” “Dat pak heb ik gekregen, ik moet naar Hilversum voor een TV programma, kom op me poen.” Harrie wordt driftig. “Als je naar Hilversum gaat moet je wat coke meenemen, daar zijn die lui gek op, ik kan je wel aan wat sneeuw helpen, maar poen heb ik niet, sorry.”

De Neus wil doorlopen, maar dat pikt Harrie niet, hij verliest zijn geduld en grijpt de Neus agressief vast bij zijn vieze spijkerjas. “Ik heb geen geld man, rot op!” schreeuwt de Neus. “Geef dan maar je horloge, of iets anders van waarde.” “Horloge? Man had ik maar een horloge, ik weet niet eens in welk jaar we leven, laat staan dat ik weet hoe laat het is.” Harrie vloekt binnensmonds. Dan fluistert de Neus, “Ik heb alleen maar coke bij me.” “Godverdomme Neus, maak dan je zakken maar leeg.”

Harrie sleurt de Neus aan zijn spijkerjas mee naar een geparkeerde auto. De hoeren kijken toe. “Hup, je zakken leegmaken, gooi alles maar op de motorkap.” “Maar Harrie denk aan de kit.” de Neus kijkt bang rond, “Dit kan je toch niet maken, echt ik heb geen cent te makke alleen maar die vijf grammetjes coke, ik zou ze net gaan verkopen op de Zeedijk.” Harrie is des duivels, zijn staalblauwe ogen spugen een ijselijk vuur.

De Neus kent Harrie’s reputatie, Harrie is een gevaarlijke gek, dus kiest de Neus eieren voor zijn geld. Hij kijkt schichtig rond, haalt vijf kleine witte envelopjes uit zijn zak en laat ze heimelijk aan Harrie zien, “Dit is het enige wat ik heb.” Harrie grist de vijf kleine pakketjes uit de Neus zijn hand en stopt ze in zijn vestzak, “Zo Neus, wij staan quitte.”

De Neus reageert als door een adder gebeten. “Ben jij belazerd, dat spul is veel meer waard dan een meier, ik heb die coke in consignatie.” “Zie het als rente,” zegt Harrie zakelijk. “Ik zal je klootzak!” schreeuwt de Neus woedend. Hij bukt en trekt een enorm broodmes uit zijn laars. “Kijk uit een mes!” gilt een hoertje. Het broodmes flits door de lucht, maar Harrie is razendsnel.

Hij schopt het broodmes uit de Neus zijn hand. Vervolgens geeft hij de Neus zo’n harde vuistslag op zijn reukorgaan dat deze als een rijpe tomaat openspat. De Neus gaat knock-out, slaat achterover tegen de keien en blijft bewegingloos liggen.

“Zagen jullie dat, de Neus is platgeslagen door een gentleman in maatpak!” roept een hoertje luidkeels. Harrie buigt zich over Willem Casino en bekijkt zijn neus, het bloed gutst er aan alle kanten uit. Dan pakt een hoertje Harrie bij zijn arm en fluistert, “Jij kunt beter maken dat je wegkomt, loop maar even mee.” Harrie knikt en loopt met haar mee. Een paar huizen verder stappen ze gearmd een hoerenkast binnen.

Binnengekomen sluit ze, met een beweging die een jarenlange ervaring verraadt de gordijnen. Door een kier gluren ze naar buiten en zien ze hoe de Neus langzaam opkrabbelt en met een bebloede kop wegstrompelt. “Zo, jij weet van wanten.” zegt ze tegen Harrie, die haar in het rood licht badende peeskamertje van top tot teen bekijkt. “Hoe heet je?” vraagt ze, “Ik ben Harrie.” “Ik ben Kim.” zegt ze. Ze schudden elkaar de hand. “Is Kim je echte naam of je artiestennaam?” “Nee dat is mijn echte naam, mijn vader was een fan van Kim Wild, mijn werknaam is De Poes.” “Harrie is mijn echte naam, maar ik moet er vandoor Kim, ik was op weg naar Hilversum en ik ben al laat.” “Mag ik een snuif voor je gaat.” Ze kijkt hem bijna smekend aan. God, wat heeft ze een leuk koppie, ze is jong en bloedmooi. Harrie smelt. “Mij best maar dan wel snel.” Hij gaat op het bed zitten en geeft haar een pakje coke.

Ze gaat naast hem zitten, opent het pakje en strooit wat coke op een spiegeltje, dan geeft ze het pakje weer terug. Ze snuift met een opgerold bankbiljet de coke van de spiegel. Daarna likt ze de spiegel schoon, alsof ze een bord na een heerlijke maaltijd schoonlikt. Vrouwen en coke, denkt Harrie, hij schudt zijn hoofd. Hoe noemde zij hem ook weer? Oh ja, een gentleman in maatpak. Ja, dit pak van het Pakkenparadijs doet wel wat voor me, denkt hij. Ze zeggen dus niet voor niets, kleren maken de man.

Geschrokken kijkt hij op zijn horloge, “Shit, door al dat gezeik met die Neus kom ik nog te laat op mijn afspraak ook.” “Ben je een zakenman.” vraagt ze. “Nee hoezo?” “Je ziet eruit als een zakenman.” “Oh, dat komt door het pak, ik moet naar een TV studio.” “Werk je voor de TV?” vraagt ze. “Bijna,” zegt Harrie “heb jij een auto?” “Ja hoezo?” “Zou ik hem van je mogen lenen... tot vanavond, het is een zaak van leven en dood.” “Als je me voor een paar uur inhuurt kan ik je brengen.” zegt ze met een verleidelijke knipoog.

Dan vliegt de deur van het peeskamertje open en stormt er een dolgedraaide gitzwarte reus naar binnen. “Waar is me geld, bitch? Wat zit je hier te doen? Een beetje slijmen met deze mooie meneer hier en afspraakjes maken achter mijn rug!” gilt hij dreigend. Hij maakt met zijn hand een beweging alsof hij haar gaat slaan. Harrie komt onmiddellijk in actie, hij springt op van het bed, trekt zijn revolver uit zijn schouderholster en zet de loop tegen dereus zijn achterhoofd, precies in het kuiltje, en zegt. “Met jou ga ik oefenen, smerige galbak, een beetje meer respect voor mijn vriendin.” “Vriendin?” zegt Kim verrast. De zwarte reus voelt het koude staal in zijn nek, hij begrijpt dat Harrie niet zomaar een klant is. Kim kijkt toe met ogen zo groot als schoteltjes, dan zegt ze met bevende stem. “Harrie, dit is Mike, mijn... mijn vriend.” “Mooie vriend heb jij Kim, hij wilde je slaan! Slaat hij je wel vaker?” “Ja... elke dag... bijna.” zegt ze treuzelend.

Mike is door zijn knieën gezakt, met gevouwen handen smeekt hij, “Meneer ik weet niet wie u bent, of wat u wilt, maar ik zou graag willen dat u dat ding van mijn hoofd haalt.” “Bek houden jij.” blaft Harrie, dan vraagt hij aan Kim, “Waarom maak je het niet uit?” “Dat wil ik wel maar dat durf ik niet.” Harrie krijgt een vreemde blik in zijn ogen en zegt, “Zo loverboy... jij slaat dus meisjes. Wat een gore lafbek ben jij zeg.”

Blij met deze onverwachte steun ziet Kim haar kans schoon om eindelijk van dit serpent verlost te worden. Ze gilt: “Ja, ja, ja, Mike ik maak het nu uit met je, ik wil je nooit meer zien!” “Dat kan niet, jij bent mijn eigendom.” zegt Mike arrogant. Harrie buigt zich voorover en zegt in Mike’s oor. “Eigendom? Niks eigendom, je hoort het, slijmerd. Kim wil je nooit meer zien. En als ik jou nog één keer in deze buurt of waar dan ook zie, schiet ik mijn gun leeg op je. Heb je dat begrepen?” “Ja meneer.” zegt Mike met tegenzin.

Loverboy Mike is zo braaf als een schoothondje, wie zou dat niet zijn met een magnum 3579 mm revolver tegen het hoofd gedrukt. “Dus als ik van Kim hoor dat je haar lastig valt, dan maak ik je af. Heb je dat begrepen?” Harrie zet elk woord kracht bij door bij elk woord de loop van de revolver harder in het kuiltje van Mike’s nek te drukken. Mike is doorweekt van het angstzweet, hij knikt en prevelt de hele tijd. “Ja meneer, ja meneer...” Kim die nog steeds op het bed zit kijkt zegevierend neer op haar loverboy. Dan bekijkt ze Harrie, haar held, ze is duidelijk onder de indruk. “Goed,” zegt Harrie, “Ik geloof je op je woord, maar laat ik je nooit meer zien.”

Hij haalt langzaam de revolver van Mike’s hoofd en steekt hem in zijn schouderholster. Vervolgens geeft hij Mike onverwachts een gemene harde trap tegen zijn heup en schreeuwt tegen de vallende pooier. “Zo galbak, en nu oprotten jij, en vergeet niet dat je erg veel geluk hebt gehad vandaag. And remember, nobody fucks with Harrie!”

Dat laat Mike zich geen tweede keer zeggen, hij springt op en verdwijnt net zo snel als hij was gekomen. Als Mike weg is vliegt Kim haar redder om zijn hals, ze kust hem wild in zijn nek. “Oh Harrie, oh Harrie, ik denk dat ik verliefd op je ben.” “O ja?” vraagt Harrie verbaasd. “Ja, je lijkt wel Dirty Harrie, die filmster van TV.” Hij lacht verlegen. Dan vraagt ze, “Ben jij nu mijn vriend?” Na dit akkefietje heeft ze meer dan ooit bescherming nodig. “Mij best.” zegt Harrie, hij is verbluft, hoe snel het kan gaan. Opeens heeft hij weer een meisje. Kim is ook blij, ze heeft nu een echte beschermer, eentje die niet bang is om zijn wapen te trekken. Harrie kijkt op zijn horloge en zegt, “Maar nu moet ik als de wiedeweerga naar Hilversum, waar staat je auto?” “We gaan samen, ik breng je, ik laat je nooit meer los.” zegt ze terwijl ze hem verliefd aankijkt.

Stijf gearmd komen ze de hoerenkast uit en wandelen als een verliefd paartje over de Geldersekade naar Kim’s auto die voor de Chinese Toko geparkeerd staat. Het is een ouwe roestige Fiat. Verkering? Niet te geloven, hij Harrie Wilstra heeft een snol versierd, of een snol hem? Hij bekijkt haar eens goed in de felle middagzon en is getroffen door haar schoonheid. Wat een beauty, wat een beauty. En dat alles door een pak van het Pakkenparadijs... uit de Westerstraat en ook nog zonder ook maar één pil. Hij voelt zich de koning te rijk.

Hoofdstuk 4 Braindead Producties

Na veel files en omleidingen arriveren ze bij het gebouw van Braindead producties in Hilversum. “Ik wacht op je in die koffieshop aan de overkant.” zegt Kim. Harrie knikt, “Maar het kan uren duren hoor, vergis je niet.”

zegt hij. “Ik wacht toch op je.” zegt ze verliefd en ze omhelst hem alsof het afscheid jaren gaat duren.

Als de omhelzing hem te lang duurt, wurmt Harrie zich los en duwt hij haar in de richting van de koffieshop. Met de brief in zijn hand stapt hij het Braindead gebouw binnen en loopt naar de receptie. Achter een balie zit een geblondeerd, kauwgum kauwend meisje. Ze voert met een plat Amsterdams accent een geanimeerd telefoongesprek over mannen. Ze geeft Harrie een sexy knipoog, maar babbelt en kauwt rustig verder. Af en toe knipoogt ze naar hem.

Na een minuut, die voor de nerveuze Harrie een uur lijkt te duren, fluistert ze in de hoorn “Wacht even, Trudi. Er staat een gestrest fotomodel in maatpak voor me. Ik moet hem even verder helpen. Voor wie komt u?” Harrie zegt niets, hij geeft haar de brief. Ze bekijkt eerst de brief en neemt Harrie daarna van top tot teen op. “U moet naar de derde met de lift, kamer 3.16, Petra Liebens.” Ze geeft de brief terug. Harrie draait zich om, loopt naar de lift en drukt op de knop. Achter hem vervolgt het meisje haar gesprek, “Dat was er weer zo één die zich voor zijn kop gaat schieten!” hoort hij haar zeggen. Wacht jij maar af, denkt Harrie, de wereld zal versteld staan van Harrie Wilstra. “Ping.” de liftdeur schuift open. Hij stapt in de lift en drukt op het knopje van de derde. Terwijl de liftdeur dichtschuift haalt hij de zakfles van zijn opa uit zijn zak en een pil die hij in zijn mond gooit en wegspoelt met een slok cognac. Als de liftdeur op de derde openschuift heeft hij de zakfles weer in zijn zak zitten.

Kamer 3.16 Petra Liebens, zeker een Duitse, denkt hij. Zoekend loopt hij door de gang en kijkt op de deurbordjes. Aha, hier is het, Petra Liebens. Voor hij op de deur klopt controleert hij zijn kleding, en nadat hij zijn stropdas heeft recht getrokken klopt hij op de deur. “Binnen!” roept een stem. Harrie kucht, haalt een keer diep adem en opent de deur. In het kantoor zit achter een bureau een overjarige Nina Hagen, niet echt zijn type.

Ze staat op en zegt vriendelijk. “Goedemiddag, u bent?” “Ik ben Harrie Wilstra.” Ze pakt een stapeltje papieren van haar bureau en bladert ze door, “Harrie... Harrie... O ja, hier heb ik je inschrijfformulier, Harrie Wilstra, kom verder.” Ze geeft hem en hand. “Ik ben Petra Liebens, ik begeleid je door het hele proces. In dit gesprek gaan we kijken of je wel geschikt bent voor het programma en later vanmiddag krijg je een gesprek met onze psychiater David Foolish. Ga zitten.”

Harrie gaat zitten en kijkt nieuwsgierig rond. “Zo Harrie, je zult wel willen weten wat we allemaal met je gaan doen.” “Ja, ik ben benieuwd wat er allemaal staat te gebeuren.” “Nou we gaan eerst nog wat gegevens van je noteren. Daarna ga je beneden een screentest doen om te kijken hoe je overkomt op het scherm, en als laatste komt het gesprek met David Foolish, wil je iets drinken?” “Hm... doe maar thee.” Petra pakt de telefoon en zegt kortaf, “Dien, mag ik op kamer 3.16 twee kopjes thee, dank je.” Ze hangt op pakt een pen en vraagt Harrie het hemd van zijn lijf, Harrie antwoordt naar eer en geweten. Ze worden onderbroken door het meisje met de thee. “Dank je wel Dien.” zegt Petra tegen het theemeisje.

“Zo Harrie, waarom wil je eigenlijk meedoen met deze toch wel erg gevaarlijke spelshow.” “Ik doe het puur en alleen voor het geld, ik wil die 25 miljoen euro winnen en dan de rest van mijn leven genieten, samen met mijn vriendin.” “Waarom kun je nu dan niet van je leven genieten samen met je vriendin?” “Ik heb weinig geld en ik woon in een getto, mijn leven is waardeloos zoals het nu is.” zegt hij droefgeestig. “Nou, dan weet ik het wel zo’n beetje denk ik. Drink je thee op dan gaan we een screentest doen.” Hij drinkt snel zijn thee op, hij is nerveus voor wat er gaat komen. “Kan ik nog even naar het toilet?” vraagt hij. “Hier naar buiten en de eerste deur rechts, dan drink ik mijn thee even op. En wacht dan maar buiten op me, ik kom er zo aan.”

Harrie loopt het kantoortje uit en stapt de tweede deur rechts het toilet binnen. De pil heeft hem te duf gemaakt, hij gaat een snuif nemen. In het toilet zet hij zijn schoen op de bril en haalt een pakketje coke uit zijn vestzak, hij vouwt het voorzichtig open. Het witte poeder glinstert als sneeuw in het Tl-licht, hij neuriet zachtjes “Cocaïne running around my brain.” Met zijn pinknagel schept hij een beetje coke op en snuift het van zijn nagel. Daarna veegt hij met zijn pink over zijn tandvlees. Dan bergt hij het pakje coke op, trekt de zakflacon weer uit zijn zak en drinkt de rest van de cognac op. Nu hij er toch is plast hij ook meteen maar. Twee vliegen in één klap, denkt hij. De toiletbril laat hij maar naar beneden, die is te vies om aan te raken, gewoon een kwestie van goed mikken. Hij trekt het toilet door en gaat weer naar buiten, terwijl hij zachtjes “Seks and drugs and rock and roll” van Ian Dury neuriet.

Petra staat buiten op hem te wachten, ze kijkt hem aan, lacht en zegt, “Je hebt een witte neus, stouterd.” Harrie veegt met zijn hand zijn neus af en mompelt verontschuldigend, “Net een Witte Kruis poeder genomen... beetje hoofdpijn.” “Ja, ja, snuif je aspirine ook? Heb je nog meer van die Witte Kruis?” vraagt ze flirterig. Vrouwen en coke, denkt Harrie, een gevaarlijke combinatie. Hij voelt in zijn vestzak en geeft haar een pakje coke. Haar ogen glinsteren, ze geeft hem een knipoog en verdwijnt in het damestoilet.

De cocaïne heeft zijn uitwerking op Harrie, die jarenlang alleen maar kalmeringsmiddelen nam. Hij begint helemaal te shaken, hij moet er snel iets aan doen en pakt weer een pil uit zijn zak die hij met moeite probeert door te slikken. Het lukt niet, de pil plakt in zijn keel, en zijn zakflacon is leeg! Dan ziet hij een plastic plantengieter staan, er zit gelukkig ook nog water in, wat een mazzel...

Hij zet de tuit aan zijn mond en drinkt gretig, dan komt er een meisje aanlopen, ze kijkt hem onthutst aan. “Gadverdamme, als je dorst hebt, kun je toch beter iets uit de kraan drinken,” zegt ze. “Hier zit pokon in.” Ze trekt de gieter uit zijn handen en gaat hoofdschuddend verder met de planten water te geven. Harrie steekt zijn vinger in zijn keel en duikt kokhalzend achter een plantenbak. Alles kotst hij uit, de thee de drank de pil en het groene water. “Nou moe,” zegt het meisje “je komt steeds meer mafkikkers tegen in dit gebouw, ik vraag me af wat de firma Braindead nu weer in zijn schild voert.” Ze loopt zonder op of om te kijken weg.

Als Petra uit het toilet komt, gaat ze op zoek naar Harrie, “Harrie!” roept ze. Harrie kruipt achter de plantenbak vandaan en staat lijkbleek op. “Wat is er met jou? Die dope is toch wel goed?” vraagt ze bezorgd. “Oh, nee hoor niets mee aan de hand.” zegt hij hees “Ik heb net wat water met Pokon gedronken.” “Oh, kan dat ook? Word je daar ook stoned van?” vraagt ze geïnteresseerd. “Nee! Foutje.” zegt Harrie, hij houdt vragend zijn hand op. “Waar is de rest...” “Op... allemaal op, er was nog maar weinig over.” zegt ze. “Kun je me aan meer helpen, dan zorg ik ervoor dat je zonder problemen mee kan doen met Russische Roulette.” “Meen je dat?” vraagt Harrie, ze knikt, “Maar mondje dicht hoor.”

Ze nemen de lift naar beneden. Als ze uit de lift stappen staat Kim bij de receptie te wachten. Als ze Harrie uit de lift ziet stappen komt ze meteen op hem af. “Waar bleef je nou?” “Ik moet nog een screentest doen Kim, ik had je toch verteld dat het een hele poos zou duren.” “Is dit je vriendin?” vraagt Petra. “Ja, ik ben zijn vriendin, dus haal je maar niets in je hoofd.” bijt ze Petra toe. “Rustig Kim, ze werkt hier, ze helpt me. Ga jij nou maar naar die shop aan de overkant en wacht daar op me.” “Hoelang duurt het dan nog?” vraagt ze zeurend. “Hoelang duurt het nog Petra?” vraagt Harrie “Ik denk dat we met een uur wel klaar zijn.” “Shit, ik had in die tijd 5 meier kunnen verdienen, nou, tot straks dan maar.” zegt Kim. Ze geeft Harrie een kus, draait zich om en beent het gebouw uit, met open mond nagestaard door Petra, die de sappen in haar kruis voelt opwellen. Petra is bi.

“Wat een model, vijf meier in een uur verdienen? Hoe doet ze dat, ga je al lang met haar?” vraagt Petra. “Net twee uur,” antwoordt Harrie.” “Twee uur?” vraagt Petra “Dus je kent haar net!?” “Ja!” “En weet ze dat je aan deze show mee gaat doen?” ze kijkt Harrie vragend aan. “Nee.” “O... en ga je het haar vertellen?” “Geen idee,” zegt Harrie. “daar heb ik nog niet over nagedacht.” “Waar heb je haar dan opgepikt?” Zonder na te denken zegt Harrie “O, ik heb haar net uit de klauwen van haar dolgedraaide loverboy gered.” Petra hoort het verhaal verbijsterd aan, is dit een gek of een fantast, “Gered? Hoe dan?” vraagt ze. “Ik heb hem mijn gun op zijn kop gezet, die galbak bedreigde het arme kind.” Met open mond staat Petra te luisteren, dan hijgt ze, “Was je een klant van haar, ben je een hoerenloper?” “Nee, ik had net voor haar deur de Neus neergeslagen.” Petra, weet het zeker, deze gek is uitermate geschikt voor Russische Roulette. “Wat een spannende man ben jij zeg, jij bent helemaal geschikt voor het spel, heb je dat ding altijd bij je?” “Welk ding?” “Dat ding, die gun! Mag ik hem zien?”

Harrie kijkt rond, het meisje van de receptie zit de krant te lezen. Dan houdt hij zijn colbert een stukje open en gunt haar een blik op zijn schouderholster met daarin zijn revolver. “Wauw, is die echt?” hijgt ze. “Tuurlijk, ik moet toch oefenen.” zegt Harrie. “Oefenen?” vraagt Petra. Ze is zo onder de indruk dat ze een sigaret nodig heeft.

Ze opent haar handtas en pakt er een pakje sigaretten uit. “Ik was vanmorgen gestopt, maar ik vrees dat dat me vandaag niet meer gaat lukken.” Als ze een sigaret uit het pakje probeert te halen, trillen haar handen zo erg dat de sigaretten op de grond rollen. Ze raapt ze op en steekt er snel één op. “O sorry, wil jij er één?” vraagt ze. “Nee, ik rook niet, heb geen zin in kanker.”

zegt Harrie met afkeurende blik. Jezus, wat een vent, oefent met een revolver tegen zijn hoofd Russische Roulette, maar rookt niet omdat dat ongezond is! Petra’s handen trillen. Als ze een paar nerveuze trekjes heeft genomen laat de receptioniste haar krant zakken en gilt, “Uitmaken Petra, je weet dat het niet mag!” “Sorry stress!” roept Petra verontschuldigend.

Ze neemt nog een lange haal, loopt naar een plantenbak en drukt de sigaret diep in de aarde. “Laten we maar naar de make-up gaan, en dan naar de screentest.” “Moet dat allemaal? Make-up ook?” “Als je mee wil doen dan moet je door de molen Harrie, maar als jij mij wat van dat witte spul bezorgt is het slechts een formaliteit.” “Wanneer moet je dat spul dan hebben?” vraagt Harrie. “Zo snel mogelijk.” zegt ze, terwijl ze de make-up binnenlopen.

Als ze 10 minuten later naar buiten komen heeft Harrie een dikke laag make-up op, hij voelt zich erg ongemakkelijk. “Ik lijk wel een flikker.” klaagt hij. “Het moet wel, anders zie je er niet uit op het scherm en zegt Vogelaar dat je niet mee kan doen, dat heb ik je toch net uitgelegd.” “Ja, ja, ja, wie is dat eigenlijk, Vogelaar?” “Pieter Vogelaar is de bedenker en regisseur van Russische Roulette. Laat mij maar het woord doen straks, als jij gewoon zijn aanwijzingen opvolgt en precies doet wat hij zegt is er niets aan de hand.” “Is er hier beneden een toilet, ik moet heel nodig.” zegt Harrie. “Alweer? Daar links die groene deur, bewaar je wel wat voor me schat?” vraagt ze flirtend. “Jij krijgt vanavond je portie, en je moet het komen ophalen in Amsterdam ik kom het niet brengen.” zegt Harrie, die genoeg van Petra begint te krijgen.

Hoofdstuk 5 Vogelaar’s orgasme

“Lach nou eens een keer ontspannen in de camera!” gilt de geestelijke vader van Russische Roulette op een nichterige toon tegen Harrie. Pieter Vogelaar is de personificatie van een aan grootheidswaanzin leidende omroepnicht.

Een man met een enorme geldingsdrang die met het jatten van ideeën heel ver is gekomen in omroepland. Zijn motto is: beter goed gejat dan slecht bedacht. Deze keer echter, heeft hij met Russische Roulette zelf goud in handen. Harrie probeert het nog een keer. “Nee, nee, nee, nee... denk aan iets leuks, heb je een vrouw?” Harrie denkt aan Kim en glimlacht. “Ja, dat is al veel beter... en nu heen en weer lopen tussen die twee decorstukken.” zegt Vogelaar.

Harrie volgt de aanwijzing op. Petra staat er met de armen over elkaar bij, knikt goedkeurend en zegt, “Goed zo Harrie, goed zo.” “Nee, niet goed zo!” schreeuwt Vogelaar “Je moet meer onspannen lopen, je marcheert nu als een SS-er door het decor.” Bij het woord SS’er kijkt Harrie de regisseur razend aan en komt hij met gebalde vuisten op hem af. “Mijn vader is zijn poot kwijtgeraakt door dat tuig, klootzak. Ik laat me niet uitmaken voor SS-er!” schreeuwt Harrie.

Net op tijd stapt Petra tussenbeide, ze duwt Harrie terug richting decor, “Denk aan die 25 miljoen Harrie.” fluistert ze. “Klootzak? Moet ik, de grote Vogelaar dat nemen? U hoort nog van ons!” gilt Vogelaar met overslaande stem. Petra kijkt moedeloos naar Vogelaar en vervolgens naar Harrie “Shit!” zegt ze, “Nu heb je het verpest, lul.” “Ja, lul rot maar op, ik ben diep gekwetst!” gilt Vogelaar. “Maar Pieter,” zegt Petra, “jij hebt hem toch ook beledigd.” Vogelaar staat met zijn armen over elkaar en staart demonstratief omhoog. Harrie denkt na. Hij besluit in te binden, hij moet en zal meedoen met Russische Roulette, zeker nu hij al zover is.

Als Vogelaar weer zijn kant opkijkt zegt Harrie, “Meneer Vogelaar, ik wil u mijn oprechte excuses aanbieden.” “Nee, je kunt gaan.” zegt Vogelaar resoluut, terwijl hij een wegwerpgebaar maakt. Iemand die een excuus aangeboden door Harrie Wilstra weigert is of gek, of nog erger, levensmoe! Een excuus weigeren accepteert Harrie gewoonweg niet! Met een verbeten grimas stapt hij op Pieter Vogelaar af en pakt de enigszins tegenstribbelende regisseur in een ijzeren greep bij zijn nek en sleurt hem mee achter een decorstuk. “O wat geil, wat ben jij sterk.” zegt de duidelijk op geweld kickende Vogelaar. Aan de andere kant van het decorstuk roept Petra ongerust, “Harrie, doe nou geen gekke dingen!” Dan trekt Harrie zijn revolver uit zijn schouderholster, trekt Vogelaar’s broekband los en ramt de revolver in Vogelaar’s broek.

“Zo mannetje, en nu ga jij je excuus aan mij aanbieden.” sist hij tegen Vogelaar. “Oh, oh, oh, ja, ja.” kreunt en hijgt Vogelaar. “Ja? Wat ja?” “Ja, ga door.” hijgt Vogelaar.” “Ga door? Waarom?” vraagt Harrie. “Ja, ja, jaaaaa!” schreeuwt Vogelaar uit. Harrie snapt er niets van, maar hij ziet het als een excuus, hoe zou hij het anders moeten zien. “Oké dan, excuus aanvaard, even goede vrienden.” zegt Harrie. Nog nooit heeft iemand zo hard schreeuwend zijn excuus aan hem aangeboden. Verrast en als overwinnaar trekt hij zijn revolver uit de broek van Vogelaar die met een hemelse blik in zijn ogen, nahijgend in elkaar zakt, en op de grond rolt. Maar dan ziet Harrie tot zijn afschuw dat Vogelaar zijn revolver heeft bevlekt, walgend zegt hij, “Gadverdamme wat een viespeuk ben jij.” “Even goede vrienden... toch?” zucht Vogelaar voldaan.

De nieuwsgierig geworden Petra stapt achter het decorstuk. Als ze Vogelaar op de grond ziet liggen en Harrie met zijn revolver in zijn hand ziet staan, roept ze geschrokken: “Harrie! Wat heb je gedaan?” “Niets! Kijk wat die viezerik heeft gedaan.” klaagt Harrie. “En berg dat ding snel op!” zegt ze, op de revolver wijzend. Vogelaar kreunt, “Mijn eerste orgasme in jaren Petra, kijk maar, het bewijs zit op zijn revolver.” “Ja, kijk nou Petra,” piept Harrie, “die smeerlap is klaargekomen over mijn revolver.”

Petra pakt een zakdoek uit haar tas, en terwijl Harrie zijn revolver vasthoudt veegt Petra hem schoon. Als ze klaar is steekt Harrie de revolver huiverend terug in zijn schouderholster en gooit Petra de zakdoek in een prullenbak. “Harrie is door de selectie!” roept Vogelaar nahijgend. “Dat is in elk geval een mooi begin, nietwaar Harrie?” zegt Petra knipogend. “Ja heel mooi! Ik moet naar het toilet, mijn handen wassen, en overgeven.” zegt Harrie. “Ik ook.” zegt Petra. Vogelaar belt intussen met zijn vriend om hem het goede nieuws te vertellen.

Terwijl Petra in het damestoilet haar handen staat te wassen stapt een geluidsvrouw naar binnen. De vrouw fluistert opgewonden, “Beeld hebben we niet Petra, maar het geluid staat er kristalhelder op. Zeg vertel eens, heeft die Harrie een grote?”

Hoofdstuk 6
Foolish, psychiater naast god

Als Harrie zijn handen staat te wassen stapt Vogelaar de toiletruimte binnen. Vogelaar kijkt hem vol ontzag aan en vraagt nichterig, “Loop jij altijd met dat ding te zwaaien? Ben jij een gangster of zo?” Harrie kijkt hem minachtend aan en zegt op geheimzinnige toon, “Misschien wel.” Terwijl Vogelaar zijn kleding ordent, wil Harrie zijn handen afdrogen. Het apparaat werkt echter niet mee, waarop Harrie zo’n harde ruk aan de handdoekautomaat geeft, dat hij deze bijna van de muur rukt.

“Niet boos worden hoor, maar zou je dat nog een keer willen doen?” vraagt Vogelaar. “Mij best.” zegt Harrie en hij geeft nog een paar harde rukken aan het apparaat. “Nee man, dat bedoel ik niet,” zegt Vogelaar “ik bedoel dit.” Vogelaar wijst op zijn kruis. “Ik betaal je er natuurlijk dik voor.” Harrie huivert, de gedachte alleen al. Hij zucht en pakt een pil uit zijn zak, die hij met een slok water wegspoelt, en zegt dan op een voor zijn doen vriendelijk toon. “Sorry, meneer Vogelaar, ik ben geen homo, ik kan u niet helpen.” “Homofilie heeft hier niets mee te maken Harrie, het gaat om de handeling.” “Meneer Vogelaar ik ben hier alleen maar om die 25 miljoen euro te winnen, u moet maar zien hoe u aan uw gerief komt, dat is niet mijn probleem, goedemiddag.” “We komen er wel uit!” roept Vogelaar hem na. Maar die laatste zin hoort Harrie niet meer, hij staat al weer buiten het toilet waar een kleine oploop van Braindead-personeel is ontstaan, alle ogen zijn op hem gericht. Geschrokken van de belangstelling pakt hij Petra bij haar arm, en neemt haar snel mee naar de lift. “Op welke etage zit die Goulash?” fluistert hij. “Goulash? Oh Foolish bedoel je.” ze lacht en drukt op het knopje van de derde. “Foolish zit ook op de derde, ken je hem niet? Hij is wereldberoemd geworden met zijn boekenserie Psychiater naast God!”

Harrie is niet onder de indruk, hij reageert nooit op name-dropping, hij haat het. “Wat moest al dat volk eigenlijk?” vraagt hij. “O, je bent al beroemd en berucht voor er ook maar één schot is gelost.” “Hoezo?” “Nou iedereen weet het al.” “Wat weet iedereen al?” “Dat je knettergek bent.” zegt ze lachend. “O dat, ja dat denk ik eerlijk gezegd ook.” zegt Harrie. De pil heeft hem rustiger gemaakt. “Anders geef je je toch ook niet op voor zo’n programma!” zegt hij. Petra kijkt hem vragend aan, je ziet haar denken, is hij nou echt gek of speelt hij het alleen maar. De liftdeur opent en Harrie loopt achter haar aan door de gang. Bij de deur van Foolish, zegt ze, “Hier is het, ik ga eerst even een met hem praten, ga jij maar even zitten dan roep ik je zo binnen.” Er staat een zithoekje bestaande uit een paar stoelen en een tafeltje, het doet hem denken aan de wachtkamer van dokter Kruis. Hij gaat zitten en pakt de laatste editie van ‘Blubber’ het roddelblad waarin heel bekend Nederland over de tong gaat. Hij bladert achteloos door de blubber en ongeïnteresseerd gooit hij blad het terug op de stapel van de leesportefeuille. Dan staat hij op en loopt naar de Cup a Soup automaat. Als hij op de knop van tomatensoep wil drukken valt zijn oog op een groene map die bovenop de automaat ligt. Hij kijkt achteloos rond en pakt als de kust veilig blijkt de map. ‘Russische Roulette kandidaten’ staat er met viltstift opgeschreven. Nieuwsgierig opent hij de map en begint te lezen. De map is duidelijk door iemand vergeten en bevat de gegevens van al zijn aanstaande tegenstanders. En als klap op de vuurpijl, de spelregels! Hij kan zijn ogen niet geloven, wat een prachtig geschenk, alles lijkt hem in de schoot geworpen te worden. Aandachtig leest hij. Veel tijd is hem echter niet gegund, hij hoort de bel van de liftdeur. Snel rolt hij de map op, propt hem tussen zijn broeksband en loopt terug naar het zitje. Als hij weer zit gaat hij quasi achteloos voor zich uit zitten staren. Wat een ongelooflijke mazzel denkt hij opgewonden, de spelregels en gegevens van alle Russische Roulette spelers! Als dit geen goed voorteken is...

Uit de lift stapt een man met een lamagezicht, hij kijkt zoekend rond. Het lijkt wel een junk op zoek naar zijn shot, denkt Harrie. “Heeft u misschien een groene map gezien?” vraagt de man zwetend. “Nee,” liegt Harrie. “niets gezien.” “Ik begrijp er niets van, ik heb een Cup a Soup gepakt, en vervolgens...” De man denkt na, doet vreemde handelingen, een soort pantomime bij de automaat en kijkt rond. “Ik weet het zeker, toen heb ik die map bovenop de automaat gelegd.” Harrie staat op, loopt naar de automaat en zegt schijnheilig, “Ik zie niets, was het lang geleden?” “Nee, net... vijf minuten!” “Is het belangrijk?” vraagt Harrie. “Belangrijk? Het is een ramp als die map in verkeerde handen valt.” De man is krijtwit. “Ga even zitten.” zegt Harrie behulpzaam. “Nee, nee,” zegt de man, “ik moet die map vinden, mijn carrière hangt er vanaf, ik moet verder zoeken.” De stakker loopt radeloos weg, terwijl hij overal zoekt, zelfs in de plantenbak.

Er verschijnt een brede glimlach op Harrie’s gezicht, dan gaat de deur van Foolish’ kamer open en verschijnt Petra in de deuropening. Ze kijkt verbaasd naar de van oor tot oor glimlachende Harrie. “Wat sta jij daar te lachen?”

Zo heeft ze hem nog niet gezien. “Weet je Harrie, je bent best een knappe vent als je lacht.” Petra lijkt gehuld in mist, achter haar verschijnt in een rookwolk een kromme oude man met een grote pijp in zijn mond. Het is Foolish. “Kom binnen Harrie, ik heb al veel over je gehoord.” zegt de oude man uitnodigend. “Alles is geregeld hoor Harrie,” zegt Petra met een knipoog “en als je klaar bent bij David, kom je weer naar mijn kantoor, ik zie je zo, tot straks.” Ze huppelt blij de gang in. Coke en vrouwen, denkt Harrie, haar nastarend.

Terwijl ze in de deuropening staan schudt Foolish hem de hand. De kromme oude man heeft een ijzeren greep, hij knijpt onverwacht hard in Harrie’s hand. Net op tijd grijpt de verslapte Harrie in en knijpt hard terug. Beide mannen staan als kleine kinderen op het speelplein in elkaar’s hand te knijpen en kijken elkaar daarbij strak aan. Dan zegt Foolish opeens terwijl zijn grip verslapt, “Zo is het genoeg, ik ben Foolish, David Foolish, kom binnen en neem plaats.” “Ik ben Harrie, Harrie Wilstra.” Ze lopen het kantoor in en met een knal gooit Foolish de deur dicht.

David Foolish loopt moeilijk naar zijn bureau om zich vervolgens kreunend en zuchtend in zijn stoel te laat vallen. Een oude man in maatpak, denkt Harrie. Uit Foolish zijn ruime overhemd met breed geknoopte stropdas steekt de voor oude mannen in maatpak zo karakteristieke, dunne, rimpelige kalkoenennek.

Harrie bekijkt het kantoor, dat in tegenstelling tot de rest van het ultramoderne gebouw, eruit ziet als een bruingerookt oud café, alles is van hout. “Hoe oud denk je dat ik ben?” Harrie had deze vraag niet verwacht, maar had beter moeten weten, alle oude mensen willen immers dat je hun leeftijd raadt, “Ik schat zo vijfenvijftig, zestig.” zegt Harrie. Foolish schatert het uit. “Leugenaar! Nee ventje, ik ben vierennegentig jaartjes jong.” Zo oud? Dat had Harrie niet verwacht, vierennegentig jaar!

“Bent u dan nog niet met pensioen?” vraagt Harrie “Nee, nee, mijn oudste kinderen wel, die zitten allemaal al achter de geraniums, maar ik heb nog geen dag verzuimd sinds ik van de universiteit kwam.” Harrie is onder de indruk. “Pensioen is voor oude mensen, ik ben niet oud, de duvel is oud. Het eerste dat ik altijd doe als ik opsta is een ijskoude douche nemen.” “Brrr...

ik moet er niet aan denken.” zegt Harrie rillend. “Heb je een vriendin?” “Ja, pas.” zegt Harrie. “Goed zo Harrie, weet je wat mijn oude goede vriend Jan Pieter Klaas Koltermans altijd zegt?” “Geen idee.” Hoe zou hij dat moeten weten. “Jan Pieter Klaas zegt altijd, ‘Keep the plumbing running’ een waar woord. Ik heb dan ook een jonge sappige bloem geplukt, ze is net dertig. En we hebben twee schatten van kinderen, vier en zes jaar oud en dat allemaal zonder een Viagra abonnement.” zegt de oude man trots. Harrie zit met open mond te luisteren naar de bloemlezing. Harrie dacht eigenlijk dat oude mensen het niet meer deden, maar ja, met een jonge bloem...

“Twee kinderen op uw leeftijd, dat is niet mis meneer Foolish.” “Nee, nee, jij mag David zeggen.” Dan fluistert hij, terwijl hij met zijn wijsvinger op zijn fors uitgevallen neus tikt, “Zeg Harrie, beste Harrie, heb je ook wat van dat witte goedje voor mij?” “Wat bedoelt u?” vraagt Harrie onnozel. “Jij weet bliksems goed wat ik bedoel Harrie. Ik heb net van Petra alles gehoord. Als je door de ballotagecommissie wilt komen, zul je ook aan mij wat poeder moeten doneren.” Harrie zucht, dit had hij niet verwacht. Hij pakt een wit pakketje uit zijn vestzak en hij legt het op het bureau.

Foolish hijst zich uit zijn stoel, loopt naar de deur en draait de sleutel om. Teruglopend geeft hij Harrie een knipoog en zegt lachend, “Wij zijn gesteld op onze privacy, nietwaar Harrie?” Daarna laat hij zich weer kreunend in zijn stoel vallen en pakt een smoezelig spiegeltje uit zijn bureaula. Foolish pakt het kleine pakketje drugs van zijn bureau en probeert het te openen, maar de oude ijzersterke handen willen niet meer.

“Zal ik het voor u doen?” vraagt Harrie behulpzaam. Oude mensen ontroeren hem altijd, ze doen hem denken aan zijn opa. “Ja graag, de kracht is er nog wel maar de fijne motoriek wil niet echt meer, maar ja, wat wil je als vierennegentig bent.” Harrie strooit wat coke op de spiegel en kijkt zoekend rond op het rommelige bureau, “Heeft u een mesje?” “Ach natuurlijk, jongen.” zegt Foolish, hij pakt een stanleymesje uit zijn bureaula en gooit het op het bureau. De oude man heeft duidelijk vaker gesnoven. “Neem jij ook?” vraagt Foolish. “Ja, dacht u dat die hele berg voor u alleen was.” zegt Harrie terwijl hij met het mesje de coke in vier gelijke lijntjes op de spiegel verdeeld. De oude man pakt brutaal het pakje met de overgebleven coke van het bureau, steekt het in zijn zak en zegt, “Voor vanavond, lekker samen met de vrouw.” Harrie knikt begripvol en rolt een bankbiljet op, hij legt het biljet op de spiegel en schuift de spiegel over het bureau naar Foolish. De oude man buigt krakend voorover, zet het opgerolde bankbiljet aan zijn grote neus en snuift de coke op. Als beide neusgaten gevuld zijn valt hij met zijn ogen knipperend achterover in zijn stoel en zucht, “Lekker spul Harrie, heel lekker spul.” Dan sluit hij zijn ogen en neuriet een voor Harrie onbekend lied.

Harrie snuift de twee overgebleven lijntjes. Daarna voelt hij zich weer gejaagd en knippert nerveus met zijn oog, een zenuwtrek waar hij aan lijdt. Nooit is hij in balans, hij is of hyper of slow. Soms maakt het hem gek, hij zou zo graag eens rust vinden en in balans zijn. Misschien als hij die 25 miljoen wint, misschien dat hij dan de rust kan vinden die hij zoekt.

Foolish neuriet nog steeds. Hij dirigeert het concertgebouworkest, ze spelen in zijn hoofd. Hij schudt wild met zijn hoofd op de maat van de muziek en zoals het een dirigent betaamt, wappert zijn dunne haar op de melodie. Hij zwaait met zijn wijsvinger de maat voor de muzikanten, heerlijk! Straks, na de uitvoering gaat hij lekker kakken, van goede coke moet hij altijd zo lekker kakken. Heerlijk kakken op het toilet van het concertgebouw. Het gejaagde gevoel doet Harrie besluiten er maar weer een pil tegenaan te gooien. Als hij de pil in zijn mond stopt heeft hij weer hetzelfde probleem met slikken. Hij ziet op het bureau een glas water staan, hij pakt het glas op en spoelt de pil weg.

Het water doet hem rillen, hij rilt zo erg dat hij bijna van de stoel valt... shit, dat was geen water... Dirigent Foolish heeft één oog geopend, het concert is afgelopen, de muziek in zijn hoofd is gestopt. “Zeg Harrie, ben jij een alcohollist?” vraagt hij. Harrie schudt trillend nee “Dat was namelijk mijn dagvoorraad Jenever.” Harrie kucht en zegt met piepende stem “Ik dacht dat het water was David.” De oude Foolish schatert het uit, hij slaat zich op de knieën van het lachen en komt terecht in een enorme hoestbui. Harrie kijkt machteloos toe, maar als de oude Foolish bijna stikt, schiet Harrie hem te hulp. Hij springt op en slaat hem een paar maal hard op zijn fragiele rug, na de eerste klap voelt hij de man’s graat kraken en slaat hij iets zachter.

Hijgend en piepend herwint de oude man zijn adem. Als Harrie rondkijkt, ziet hij een klein fonteintje. Pas als Harrie een glas water voor hem heeft gepakt komt de boerende, hikkende Foolish weer langzaam op adem. Bezorgd vraagt Harrie “Gaat het weer een beetje David?” “Ja jongen, bedankt... je hebt mijn leven gered, het was op het nippertje.” De oude stem klink schor en gebroken. “Ik moet ook stoppen met roken.” hijgt hij op zijn pijp wijzend. “Ja,” zegt Harrie “je had bijna de pijp aan Maarten gegeven.” Weer proest de oude Foolish het uit. “Letterlijk en figuurlijk Harrie, wat een komiek ben jij.” hijgt hij tussen het geschater door. “Doe nou rustig aan David.” zegt Harrie bezorgd. “Ik krijg de slappe lach van jou en van dat poeder, sorry ik kan er niets aan doen.” De tranen biggelen bij de oude man over zijn wangen. “Neem nog een slokje water.” Adviseert Harrie. Foolish drinkt het glas hikkend leeg en kalmeert weer een beetje.

“Wil je soms een valium?” vraagt Harrie. “Valium? Heb je ook valium bij je? Doe er maar één, wat zeg ik, doe er maar twee! Man, man, wat ben jij een aparte kerel, je lijkt wel een drugswarenhuis... een drugstore!” gilt Foolish uit. En weer barst de kwetsbare oude man uit in een onbedaarlijke lachbui. Harrie vult snel een nieuw glas water en geeft twee valiumpillen aan de oude man. Terwijl hij de pillen wegspoelt dribbelt het water bij David Foolish uit de mondhoeken en loopt het over zijn pak en stropdas omlaag. Harrie is bezorgd. “Goed doorslikken hoor.” David Foolish knikt en wordt al snel rustiger. De valiumpilletjes werken gelukkig snel. De oude man zakt zuchtend en piepend terug in zijn stoel en valt in een diepe slaap.

Harrie wacht eerst of de oude man nog wakker wordt, maar als dat niet het geval blijkt staat hij op en doorzoekt hij het bureau van de oude bok. In de bovenste la vindt hij een stapel seksboekjes, een doos Kleenex en een doosje medicijnen. Harrie bestudeert het etiket, Viagra?! Hij glimlacht, schuift zachtjes de la dicht en sluipt naar de deur, draait de sleutel om en verlaat het kantoor.

Hij klopt op de deur van kamer 3.16. en stapt naar binnen. Petra is de man met het lamagezicht aan het uitfoeteren. “Je zoekt godverdomme net zolang tot je die map hebt gevonden gore paardenlul, wat denk je dat er gebeurt als die map in verkeerde handen valt.” De man sputtert en pruttelt. “Dan kunnen we helemaal opnieuw beginnen met screenen, tenminste als we überhaupt nog wel kunnen doorgaan. En Vogelaar vermoordt je!” dreigt ze. Petra lijkt ziedend. Dan kijkt ze Harrie aan en geeft hem een knipoog en zegt tegen de man met het lamagezicht, “Ga jij maar verder zoeken, ik moet nog even wat met meneer Wilstra bespreken. En als die map niet boven water komt, kun jij je morgen melden op het Jobcenter.” “Ik begrijp het echt niet, hoe kan die map nou zoek raken, ik heb hem op die automaat gelegd.” mompelt de man terwijl hij de kamer uit loopt.

“Ben je wat kwijt?” vraagt Harrie schijnheilig. “Nee hoor, die lul heeft iets verkeerd opgeborgen.” “Ben ik nu helemaal klaar? Mijn meisje wacht...” “Ja, alleen hier nog even je handtekening zetten.” Harrie zet zijn handtekening. “Mooi Harrie, dan kom ik vanavond naar de Javastraat... en dan heb jij 10 gram coke voor me.” Ze kijkt hem vragend aan. “Ik zal mijn best doen, maar ik weet niet of ik het vanavond al heb, dat kan ik niet beloven. Je kunt beter eerst even bellen.” zegt Harrie. “Wat is dat nou Harrie, kan het of kan het niet?” vraagt ze geïrriteerd. “Het is kortdag Petra...” “Trouwens Harrie, als ik vanavond langskom, is je meisje er dan ook?” Hij heeft geen idee. “Waarschijnlijk wel.” Hij moet nog wennen aan het idee, dat hij weer een meisje heeft. “Ik bel je eerst wel voor ik kom vanavond, maar anders uiterlijk morgen!” Harrie bezweert het haar, “Uiterlijk morgen!” zegt hij terwijl hij twee vingers in de lucht steekt.

Als Harrie het gebouw uitwandelt staat Kim naast de Fiat op hem te wachten. Ongeduldig trommelt ze met haar vingers op het dak van de auto. “Dat heeft lang geduurd.” zegt ze terwijl ze hem omhelst en daarna kust. Ze voelt de opgerolde map in zijn broek en zegt, “Zo, zo, jij bent blij me te zien.” “Wat bedoel je,” vraagt Harrie dom kijkend. Ze wijst op zijn broek “O dat, dat is een map, ik vertel het je onderweg wel.” “Een map...?” zegt ze teleurgesteld. “Jammer.”

Als ze de straat uitrijden haalt Harrie de map tevoorschijn, Kim kijkt nieuwsgierig naar de map. “Hallo Kim, let jij even op de weg.” zegt hij op de weg wijzend. “Wat is dat voor een map?” “Kim, dit is goud, in deze map staan alle gegevens van mijn tegenstanders. Volgende week is de eerste uitzending al en ik moet alles van die gasten weten. Dit betekent een enorme psychologische voorsprong voor me.” “Hoezo, een voorsprong... wat is het eigenlijk voor een programma?” vraagt ze. “Het is de ultieme Fear Factor en de hoofdprijs is 25 miljoen euro!” “25 miljoen euro,” herhaalt ze. “wauw.” Kim, praat maar door over de 25 miljoen, en wat hij er allemaal mee kan doen. Maar Harrie is doodop, hij valt in slaap, hij is moe van deze opwindende dag. Hij heeft in één dag bijna meer meegemaakt dan in zijn hele leven.

...Hij droomt weg... hij rijdt op zijn paard door de woestijn en speelt zachtjes op zijn mondharmonica. Als hij over een zandheuvel rijdt ziet hij aan de andere kant van de heuvel een beekje stromen. Een stukje verder staat een woud met reuzen van bomen. Hij heeft het gered, de barre tocht door de woestijn is voltooid. Bij het beekje springt hij van zijn paard. Zijn paard drinkt gulzig. Harrie gaat op zijn knieën naast het edele dier zitten en schept met zijn handen het water op en drinkt ook. Man en Paard hebben dorst ze drinken gebroederlijk. Dan gooit zijn paard Dolly het hoofd omhoog, schraapt met zijn hoef in het zand en hinnikt. Harrie kijkt met adelaarsogen rond, dat gedrag van Dolly betekent gevaar. Hij controleert zijn revolver, er zit maar één kogel in de cilinder...

Hoofdstuk 7
Een Seks, drugs en...?

Ter hoogte van Muiden maakt Kim hem wakker. “Harrie, Harrie, wakker worden, we zijn bijna in Amsterdam.” ...Hij opent zijn ogen, gaapt en rekt zich uit in de krappe Fiat. “Heb je lekker geslapen?” vraagt ze lief. Hij kijkt slaperig naar buiten, gaapt en zegt, “Ja, hm, Muiden pas? Erg kort geslapen dus.” “Waar moet ik heen als we Amsterdam inrijden?” “Afslag Oost moet je hebben, weet je de Javastraat in de Indische buurt?” “Woon je daar?” “Ja.” “Wat een gribusbuurt zeg.” “Ja, de buurt is erg veranderd, maar ja, welke buurt niet?” Hij krabt zich op het hoofd en zegt, “Ik heb met die Petra afgesproken dat ze vanavond 10 grammetjes coke kan ophalen, ze belt eerst hoe doen we dat?” “Hoe bedoel je afgesproken met die Petra?” Harrie zwijgt, hij denkt aan zijn droom, wat zou die droom eigenlijk betekenen? Hij moet misschien toch eens een dromenboek kopen!

“Waarom geef je dat mokkel eigenlijk 10 gram coke?” vraagt Kim. “O, dat heeft met dat programma te maken, ze helpt me door de selectie en krijgt de coke als tegenprestatie. Geen gekke ruil toch 10 gram coke voor 25 miljoen euro.” “Wel als je wint, je kunt natuurlijk ook verliezen.” “Dan krijg ik een mooie begrafenis.” zegt Harrie het laatste deel van de zin half inslikkend.

Kim fronst haar wenkbrauwen, ze denkt dat ze het niet goed heeft gehoord, er passeerde net een luid toeterende vrachtwagen. Ze stuurt zwijgend verder over het stinkende asfalt.Plotseling wordt de Fiat gesneden door een dikke Mercedes “Hé klootzak!” gilt Kim “Zag je dat? Die patser met zijn varkenskop!” Harrie reageert niet, hij denkt na over Petra die 10 gram coke moet hebben, zijn oog trekt. “Heb jij genoeg geld om 10 gram te kopen?” vraagt hij. “Nee, ik heb alleen wat ik vanmorgen verdiend heb, dat was 400 euro, en daarvan heb ik in de shop net zeker 100 euro van opgemaakt. Ik heb hasj gekocht, lekker hé!” “Ik rook die troep niet, roken is slecht voor je, het stinkt ook.” zegt Harrie. “Moet jij zeggen, nee al die pillen en drank is goed.”

Harrie zwijgt, tijdens de rest van de rit wordt er geen woord meer gesproken. Ze denken na over hun eerste meningsverschil. Als ze in Amsterdam-Oost rijden doorbreekt Harrie de stilte, “Zet hier maar ergens neer Kim.” “Hier? Maar dit is de Insulindeweg.” “Ja prima, in de Javastraat is toch geen plek, daar staan ze driedubbel en ik wil een stukje lopen, dan kunnen we onderweg lekker chinees halen.” Harrie en zijn ouders aten vaak chinees, ze moesten niets hebben van al dat moderne gedoe, ze aten frieten, of chinees. “Ik lust geen chinees Harrie, ik wil pizza!” zegt Kim drammerig. Ze lust geen Chinees? Heiligschennis! Maar ja, ze is wel bloedmooi, en ze ruikt lekker. “Oké, dan bellen we bij mij thuis wel zo’n pizzaboer, ik heb nog wel ergens een folder liggen.” zegt hij. Dan bekijkt hij haar profiel, wat een geil koppie. Zou ze het lekker doen? Vraagt hij zich af, ervaring heeft ze waarschijnlijk genoeg.

Terwijl ze uitstappen en Kim haar deur op slot draait, gaat haar Gsm. Ze zet haar handtas op de motorkap en zoekt haar Gsm. Als ze hem heeft gevonden kijkt ze op het schermpje, “Een SMS-je. Shit het is van Mike...” “Lees voor!” zegt Harrie. “Je gaat eraan poes, schrijft hij.” “Kijken?” Ook Harrie leest de boodschap. “De klootzak, hij gaat eraan! Stuur hem maar een berichtje terug... Of nee wacht maar, eerst gaan we eten en dan zal ik een plan uitwerken voor die rat. Ik had hem toch nog zo gewaarschuwd, don’t fuck with Harrie!” Ze stopt haar Gsm terug in haar tas en geeft Harrie een arm. “Mike is gek van de coke geworden, het was vroeger best een aardige jongen.” zegt ze terwijl ze gearmd richting Javastraat lopen.

Bij Harrie gaat een lichtje branden. “Heeft Mike geen coke?” vraagt hij. “Ja, hij heeft altijd een flinke voorraad, maar wil je bij hem kopen dan?” Ze kijkt hem vragend aan. “Nee, ik ga hem rippen.” fluistert Harrie. “Tsss. Hij is nu al woest, wat denk je als je hem ript, wat hij dan doet? Dan wordt hij pas echt gevaarlijk.” waarschuwt ze. Harrie lacht mysterieus, hij heeft vaker dit soort varkentjes gewassen. Met Kim aan zijn arm voelt Harrie zich trots als een pauw en sterk als een leeuw, hij vraagt zich af wat zijn ouders van haar hadden gevonden?

De eerste pizza zit er in bij Harrie. Eigenlijk best lekker, raar dat zijn ouders dat nooit wilden eten. “Zo, dat was een goed idee van je Kim om pizza’s te bestellen, had ik nog nooit gedaan.” “Ja, hij was heerlijk vooral die Fungi!” ze neemt een slokje cola, laat zacht een boertje en wrijft over haar sexy buikje. “En nu een heerlijke joint.” zegt ze. De attributen voor het ritueel haalt ze uit haar tas, Harrie kijkt toe. “Hoelang woon je hier al?” vraagt ze. “Vanaf mijn geboorte... en daarvoor.” Dan rinkelt de oude bakelieten telefoon.

Harrie neemt op, “Met Harrie Wilstra.” Terwijl hij telefoneert observeert hij Kim die aan het papieren bouwwerk is begonnen. “Dag Petra.” Kim kijkt hem aan en geeft hem verliefd een knipoog, hij lacht verlegen. “Sorry Petra, morgen om deze tijd dan heb ik het... Zeker weten... Nee! Het is nu onmogelijk, maar als compensatie krijg je morgen wat meer... Echt! Wie?.... Vogelaar?. Wat moet ik met die kerel? Nee dank je ik hoef die flikker echt niet te spreken. Dag Petra tot morgen.” hij gooit de hoorn op de haak en gaat weer naast Kim zitten.

“Wie is een flikker?” vraagt Kim, terwijl ze de joint aansteekt. “Ach, die regisseur wilde me spreken en daar heb ik helemaal geen zin in.” De huiskamer vult zich met rook. “Probeer het nou eens?” vraagt ze. Maar Harrie schudt vastberaden zijn hoofd. Opeens springt ze wijdbeens op zijn schoot, haar korte rokje schuift op tot haar middel. Wat doet ze nu? Harrie kijkt verlegen omlaag, hij kijkt haar recht in haar kruis en ziet haar rode slipje, zijn lul zwelt op, ze klemt hem vast tussen haar dijen en kust hem wild, haar tong kronkelt door zijn mond. Harrie krijgt een stijve.

Dan stopt ze met kussen en neemt een diepe haal van de joint, vervolgens kust ze hem weer, maar blaast onverwachts hard de door haar geïnhaleerde rook diep in zijn longen. Harrie heeft het gevoel dat zijn longen exploderen en dat hij stikt. Hij duwt haar weg en blaast de rook hoestend uit. Als hij naar adem happend opstaat, rolt Kim op het bloementapijt. “Wat flik jij nou?” zegt hij schor hijgend. Wild schuift hij het raam omhoog, steekt zijn hoofd naar buiten en zuigt kuchend en proestend de avondlucht op. Het duizelt hem, de straat draait rond, alles tolt. Hij heeft het gevoel dat hij elk moment uit het raam kan vallen. Hij laat zich uit voorzorg achterover de huiskamer invallen, de vloer van de huiskamer lijkt een draaimolen die op topsnelheid ronddraait.

Kim rolt naar hem toe, maakt zijn broek los en haalt zijn lul uit zijn broek. Met haar lippen en tong bewerkt ze vakkundig zijn eikel. Het tollen stopt langzaam en Harrie krijgt een gelukzalig gevoel. “Oh Kim... dit is het einde.” kreunt hij. Kim Kreunt ook, ze heeft haar hand onder haar rokje gestoken, haar slipje opzij geschoven en vingert zichzelf. Harrie, die al een poosje droog stond, bereikt al snel zijn hoogtepunt en komt kreunend klaar. Zijn zaad spuit in haar keel, ze slikt alles door. Terwijl Kim zijn warme sperma tot de laatste druppel uit zijn lul zuigt en opdrinkt, schokt Harrie hevig na. Nadat ook Kim kreunend en schokkend haar hoogtepunt heeft bereikt komt ze, terwijl ze elke centimeter van zijn lichaam kust, langzaam omhoog met haar hoofd. Als ze bij zijn hals is, griezelt hij van het idee dat ze net zijn sperma heeft doorgeslikt en zijn lul in haar mond heeft gehad. Hij duwt haar van zich af, staat op en ritst zijn broek dicht.

Kim blijft verbaasd op de kunststof-bloemetjesvloerbedekking liggen, “Waarom sta je nou op? Was het niet lekker?” “Het was heerlijk.” zegt Harrie. “Maar wil je niet nog een keer? Ik ben nog steeds geil.” zegt ze teleurgesteld. “Straks in bed,” zegt Harrie “zeg Kim, je hebt toch wel altijd condooms gebruikt?” vraagt hij geschrokken van haar bandeloze geilheid. Hij ziet zichzelf al als een verloren aids-patiënt, bedekt met vlekkende huidkanker en omringt door stinkende bejaarden wegteren in een verpleeghuis. “Altijd, maak je geen zorgen.” zegt ze een wegwerpgebaar makend. “Pfff... gelukkig.” zegt Harrie opgelucht. “Dit is ook de eerste keer dat ik het doorslik,” zegt ze onschuldig kijkend. “hm.. raar smaakt dat spul trouwens.” Ze staat op en ordent haar kleding. “Waar smaakt het dan naar?” vraagt Harrie nieuwsgierig, hij had het zich altijd al afgevraagd. “Pizza, denk ik.” zegt ze. Harrie haalt zijn schouders op, smaakt zijn sperma naar pizza? Nou ja, het kon slechter...

Harrie loopt naar de oude Zaanseklok en windt het uurwerk op door met een ruk de ketting met de gewichten omhoog te trekken. Op zijn Harrie’s, zou zijn vader gezegd hebben. Kim kijkt door het open raam de straat in, voor de deur staat een vrachtwagen met draaiende motor de lucht te vervuilen. Ze knijpt haar neus dicht en vraagt, “Har mag dat raam dicht?” Terwijl Harrie het raam laat zakken bekijkt Kim de huiskamer, het lijkt wel een museum, denkt ze.

Ze heeft een onbevredigd gevoel en verveelt zich. “Wat gaan we nu doen Har?” “Eerst ga jij Mike bellen en met hem afspreken.” “Nu Mike bellen, waarom?” “We hebben toch coke nodig voor Petra, en het feit dat hij je heeft bedreigd, daar maak ik gelijk ook een eind aan, twee vliegen in één klap.” “Een eind aan... wat bedoel je?” “Ik maak hem af, dan is het gezeik in één keer afgelopen.” “Je bedoelt moord?” vraagt ze geschrokken. “Ik gebruik in dit geval liever het woord ruimen. God wat voel ik me goed.” zegt Harrie terwijl hij zich uitrekt. “Wat moet ik dan tegen hem zeggen?” vraagt ze verward. “En moord, gaat dat niet wat ver?” Ze heeft Harrie in haar web, ze laat hem nooit meer los, maar moord? “Je belt hem op en zegt dat je er spijt van hebt... en dat je morgen weer voor hem de hoer gaat spelen... je lult er gewoon een punt aan.” Ze knikt, maar moord? “En als hij dat gelooft,” gaat Harrie verder “zeg je tegen hem dat je een klant hebt voor 50 gram coke en dat hij om...,” hij denkt na, “dat hij om 11 uur vanavond met de hele handel op de Insulindeweg moet komen, ter hoogte van de ingang van het Flevopark.”

“Tja, hij zou er in kunnen trappen, misschien heeft hij wel veel meer dan 50 gram.” zegt ze. “Nog beter! Dan vraag je hem hoeveel hij kan leveren, simpel toch?” “Eerst een kus, dan bel ik.” Onverwachts kust ze hem, haar tong draait wild rond in zijn mond, hij griezelt van het idee dat die tong net nog zijn lul bewerkte en duwt haar weg. “Eerst je tanden poetsen Kim, altijd tanden je poetsen na het eten.” “Tanden poetsen? Maar ik heb geen tandenborstel bij me!” “Neem mijn tandenborstel maar, hij staat in de badcel.” “Welke kleur heeft hij?” Ze huivert bij de gedachte een oude tandenborstel van de pa Wilstra in haar mond te stoppen. “Er staat er maar één Kim, een blauwe.” “Oké.” zegt ze en ze huppelt naar de badcel.

Harrie loopt naar de keuken om zijn mond met superrol te spoelen en om een nieuwe tandenborstel te pakken. Gelukkig had hij er net één gekocht, maar nog niet uitgepakt. Haar tandenpoetsend komt Kim uit de badcel en loopt de keuken in. Harrie gorgelt, spuugt en spoelt na met een slok water. Kim spuugt de tandpasta uit, twee klodders spuug, geel en wit bevlekken de gootsteen. “Wat is dat voor geel spul?” vraagt ze. Harrie spuugt zijn mond leeg en zegt, “Superrol, dat desinfecteert goed.” “Je bent toch niet vies van me!” vraagt ze pissig. “Ben je gek, nee hoor, dat doe ik elke dag, koffie?” vraagt hij slim van onderwerp veranderend. “Lekker, zal ik zetten?” “Nee ga jij maar die klootzak bellen, ik zet de koffie wel.” Kim loopt naar de huiskamer en Harrie poetst zijn tanden met zijn nieuwe rode tandenborstel, daarna zet hij koffie.

Als hij even later met twee mokken koffie de huiskamer inloopt valt hij midden in het telefoongesprek tussen Kim en Mike. “Het was gewoon een doorgedraaide klant,” zegt ze “ik ben zo blij dat je het me vergeeft!...” slijmt ze tegen de man wiens laatste uren wegtikken. “Ja zoveel als je maar kunt leveren... Anderhalf ons? Prima! Don’t worry, hij betaalt dik, ik heb de poen gezien... maar Mike, vertel het tegen niemand want hij is super paranoia.” fluistert ze. “Waar ik hem van ken? Ik ken hem uit mijn Hamburg tijd... ik zit nu met hem in het Hilton, ik heb 1.000 euro voor je verdiend schat.” zegt ze geraffineerd, terwijl ze haar duim omhoog steekt naar Harrie en hem een knipoog geeft.

Harrie knipoogt terug. Hij is onder de indruk van haar acteertalent. Hij heeft wel eens gehoord dat hoeren heel goede actrices zijn, of dat ook omgekeerd zo is weet hij niet... “Hij heet Heinz, zijn achternaam? Weet ik veel!... Ja, dat weet ik... Ik zei toch dat ik er spijt van heb... oké tot vanavond, ja 11 uur op de Insulindeweg ter hoogte van het de ingang van het Flevopark...” ze zucht. “Ja, ik moet ook verder, Heinz heeft een strip Viagra bij zich... oké, tot vanavond... 11 uur stipt, doei!”

Ze drukt haar Gsm uit en gooit hem in haar handtas die naast haar op de bank staat. Van opwinding heeft ze rode blosjes op haar wangen. “Hij komt!11 uur en hij neemt 150 gram mee!” zegt ze uitgelaten. “Wat kan jij toneelspelen zeg.” zegt Harrie. Ze krijgt een nog roder hoofd. Hij ziet haar blozen, wat schattig een blozende hoer! “Tjonge, wat een actrice ben jij, dat heb je mooi geregeld, 150 gram?!” “Ja, goed hé!” zegt Kim trots. Te gek hoor, dan heb ik meteen genoeg om heel Hilversum coke-gek te maken,” Tevreden leunt hij achterover. “en daarna gaan wij saampjes lekker genieten van die 25 miljoen euro, Kimmie.”

Het is voor het eerst dat hij een troetel naampje voor haar gebruikt en haar Kimmie noemt. Ze glimt, en kleurt, ze is verliefd op Harrie, haar held en redder. Ze steekt de joint die tijdens hun liefdesspel was uitgegaan weer aan en vleit zich tegen haar held aan. Harrie denkt aan de zin met de Viagra, hoe komt ze er in godsnaam op?! Haar optreden is een Oscar waardig. Voor de beste hoer? Of de beste actrice? De beste actrice besluit hij, dat ze hoer is geweest moet hij eigenlijk maar zo snel mogelijk vergeten.

Hoofdstuk 8
Dramatische levensverhalen

Tevreden zitten ze op de bank. Harrie rookt voorzichtig met kleine trekjes, hij voelt zich intens gelukkig, eigenlijk voor het eerst sinds de dood van zijn ouders. “Dit is lekkerder dan valium.” constateert hij terwijl hij het gevoel heeft op een roze wolk te zweven. “Dit is ook veel gezonder, maar wat doen we eigenlijk met al mijn spullen die nog bij Mike liggen?” vraagt Kim, ze is bezorgd om haar kleding en andere zaken, zoals foto’s van haar ouders en zus. “Die halen we daarna op, Kimmie. Ik heb het hele plan in mijn hoofd zitten, relax, don’t worry, be happy.” Harrie sluit zijn ogen en geniet van de rust in zijn hoofd. Kim maakt zich juist wel zorgen, ze begrijpt niet dat Harrie zo ontspannen kan zijn. Hij staat immers op het punt een moord te plegen, en een moord, kan dat eigenlijk wel? Ze kijkt op haar horloge, “We hebben nog een paar uur.” zucht ze. “Relax.” zegt Harrie.

Maar als ze iets nu niet kan, dan is het relaxen. “Heb je geen broers of zussen?” vraagt ze. Harrie zucht. Vrouwen kunnen de oren van je kop kletsen, rust is hem niet gegund. Hij opent zijn ogen en gaat rechtop zitten, “Ik was een nakomertje,” zegt hij. “Maar dan één zonder levende broertjes of zusjes.” “Huh, hoe kan dat dan?” vraagt Kim verbaasd. “Omdat ik na talrijke miskramen toch nog kwam, noemden mijn ouders me altijd het nakomertje.” Mijn moeder had het allang opgegeven om ooit nog levende kinderen te baren, maar toen ik op de valreep kwam, werd er een groot familiefeest gevierd.” “Tja, daar kan ik me wel iets bij voorstellen.” zegt Kim.Harrie geeft haar de peuk van de joint. “Hij is op!” zegt ze, ze gooit hem in de asbak. “Had je een gelukkige jeugd?” vraagt ze. “Ja Kimmie, deze jongen kreeg alles wat zijn hartje begeerde, ik mocht alles!” Terugdenkend aan zijn streken glimlacht Harrie. “Weet je, ik at zelfs tot mijn 4e jaar alleen maar babyvoedsel en slagroomtaart.” “Alleen maar babyvoedsel en slagroomtaart?” vraagt ze verwonderd. “Omdat ik botweg elk ander voedsel weigerde!” “Maar wanneer ben je dan gewoon gaan eten?” “Dat zal ik je vertellen, op een dag at mijn beste vriendje en buurjongen Tommie bij ons en die lachte me uit!” “Omdat je babyvoedsel at?” “Precies.” zegt Harrie. “En ben je toen gewoon gaan eten?” “Ja natuurlijk! Maar ik ben toen wel heel lang boos geweest op pa en ma.” “Waarom, het was toch hun schuld niet?” “Tuurlijk wel, ik stond toch voor gek! 4 Jaar lang alleen babyvoedsel en taart!” hij trekt een verongelijkt gezicht. “Ik heb het nog jaren moeten aanhoren. Als we bonje hadden schold Tommy me uit voor babyvreter! Ja, mijn ouders heb ik het flink ingepeperd, ze schaamden zich diep. Maar... niet lang hoor, ze kochten als goedmakertje een skelter voor me.”

“Zo! Een skelter, dat is een mooi cadeau, dus jij kreeg echt alles wat je wilde?” Kim’s gezichtsuitdrukking verraadt ongeloof. Ik kreeg bijna nooit iets, denkt ze. “Ja, ook van oom Toon, de broer van pa kreeg ik alles. Oom Toon kwam een keer met een mountainbike aanzetten, een gouden, dat was me een mooie fiets!” Terugdenkend aan de fiets krijgt Harrie een fonkeling in zijn ogen. “En hij was natuurlijk ook nog mijn privé chauffeur. Ja, oom Toon bracht me met zijn Chevrolet overal naar toe. Naar school, voetballen, judo, zelfs naar mijn eerste afspraakje reed hij me.” Harrie kijkt trots opzij. Kim denkt na, dat is wel heel anders dan haar jeugd. “Later verdween oom Toon op onverklaarbare wijze uit mijn leven.” zegt Harrie. Diepe denkrimpels verschijnen op zijn normaal zo gladde voorhoofd, maar niet voor lang, Harrie denkt nooit lang na, hij verdrijft met een lach zijn rimpels en mijmeringen over de mysterieuze verdwijning van oom Toon.

Maar bij de gedachten aan zijn eerste schooljaren betrekt Harrie’s gezicht weer. “Op de basisschool kreeg ik me een boel problemen, ik zou een agressieprobleem hebben... Op een dag werd me zelfs de toegang tot de school geweigerd, nou vraag ik je!” “Waarom?” vraagt Kim. “Oh ik was in de gordijnen geklommen en omdat ik nogal zwaar was scheurde het gordijn en flikkerde ik 3 meter naar beneden en landde heel hard op mijn hoofd.” Kim bekijkt geschrokken Harrie’s hoofd, er is niets meer van te zien. Pa Wilstra hield jaren later nog bij hoog en bij laag vol dat Harrie’s val op zijn hoofd de reden was van zijn vreemde gedrag.

“God, ik heb wat scholen gezien, mijn vader zei altijd dat ik meer scholen dan schoenen versleet.” “Vond je het nergens leuk dan?” vraagt Kim. “Nee dat niet, maar soms haalden de leraren het bloed onder mijn nagels vandaan, soms werd het zelfs vechten.” “Vechten met leraren?” Harrie knikt. “Wat vonden je ouders daar dan van?” “Mijn ouders gingen voor mij door het vuur, ik ook voor hen natuurlijk, ja wie aan mijn ouders kwam kon maar beter emigreren.” zegt Harrie dreigend met zijn wijsvinger zwaaiend.

“Hoe ben je eigenlijk in de warme buurt terechtgekomen?” vraagt Kim nieuwsgierig. “Per ongeluk, op mijn vijftiende tijdens een wandeling met een klasgenoot. We keken onze ogen uit bij al die prachtige roodverlichte vrouwen achter de vensters.” Harrie lacht. Kim lacht ook, maar verlegen, ze is niet echt trots op haar professie. “Na zeker 6 uur rondwandelen waren we doodmoe en stapten we een coffeeshop binnen. Na een colaatje en een chocomel ging ik flipperen. Er stond precies zo’n flipperkast als in de snackbar bij ons aan de overkant. Er kwam een oudere jongen naast me staan die voorstelde om voor geld te gaan spelen.” “Flipperen om geld?” vraagt Kim. “Ja, we begonnen gelijk om een briefje van vijf te spelen. Maar die gozer dacht dat ik die kast niet kende, maar ik won natuurlijk! En wat denk je?” Kim heeft geen idee, ze hangt aan zijn lippen. “Tijdens het tweede spelletje gooide die klootzak de flipperkast op tilt. Nou ja zeg, ik ging door het lint natuurlijk.” “Natuurlijk,” zegt Kim. “wat deed je?” “Wat denk je, ik liet die gozer alle hoeken van die coffeeshop zien natuurlijk.” Kim knikt en kijkt trots naar haar sterke beschermer. “Maar die jongen was Eddie, de schrik van de buurt!” “Bedoel je Eddie Tabak?” vraagt Kim. Harrie knikt en vraagt “Ken jij Eddie?” “Ja, een beetje dikke jongen,” zegt Kim. “die Eddie is toch ook vreselijk aan zijn eind gekomen?” “Ja, weet ik.” zegt Harrie die de draad van zijn verhaal kwijt is. “Waar was ik nou?” vraagt hij geïrriteerd. “Bij die vechtpartij.” zegt Kim. “O ja, iedereen zei dat ik me maar beter uit de voeten kon maken want die Eddie was geen makkelijk mannetje, maar dan kenden ze Harrie Wilstra niet oh nee!” “En toen?” vraagt Kim nieuwsgierig.

“De volgende dag ging ik gewoon weer naar de Warmoesstraat. En wat denk je, onderweg naar die coffeeshop komt die Eddie op me af.” “En? Weer vechten?” vraagt Kim. “Nee, hij wilde vrienden worden en me de hand schudden. Nou, ik ben van nature helemaal niet haatdragend dus schudde ik hem de hand. Maar de hele buurt had gehoord van de vechtpartij, ik was meteen een bekendheid en Eddie, Eddie was het lulletje, hij had immers een pak slaag van een vijftienjarige gehad.” “Had jij iets met zijn dood te maken?” vraagt Kim voorzichtig. “Nee, ben je gek, dat vertel ik toch net, Eddie en ik zijn daarna dikke vrienden geworden. Maar ja, als ik niet in zijn buurt was, liepen ze over hem heen. Ja, zijn dood was een schok, hij werd neergestoken, wat zeg ik, aan mootjes gehakt tijdens een spelletje flipperen.” “Oh ja! Nu weet ik het weer,” zegt Kim “neergestoken ja, was het niet door Sammie de Chinees?” Harrie knikt. Met Sammie de Chinees heeft hij nog een rekening te vereffenen. Maar dan moet Sammie wel eerst uit de TBS inrichting komen...

“Hemeltje Har, wat een geschiedenis.” zegt Kim peinzend. “Maar ik moet zeggen, zijn dood was wel ergens goed voor.” antwoordt Harrie. “Hoe bedoel je?” vraagt Kim “De dood van Eddie heeft me wakker geschud. Weet je, Eddie kwam ook bij ons thuis over de vloer, mijn moeder was gek op Ed.

Ook voor mijn ouders was zijn dood een enorme klap.” Kim knikt, tja heel begrijpelijk. “Nou ja na talrijke smeekbedes van mijn ouders ben ik toen maar gewoon werk gaan zoeken.” “Hoe oud was je toen?” “Een jaar of 25 denk ik.” “En vond je werk?” “Dat was niet gemakkelijk Kim, ik heb moeite met gezag. Ik werd bijna dagelijks ontslagen, en de warme buurt bleef trekken. Ik ging vaak terug. Op de wallen was ik iemand, in zo’n bedrijf ben je een nummer.” Wat raar dat ze hem niet kent, vraagt ze zich af “Wat was je bijnaam eigenlijk?” vraagt ze. “Gekke Harrie.” zegt hij opschepperig. “Oh! Ben jij gekke Harrie!” zegt ze verbaasd. Gekke Harrie, daar had ze vaak over gehoord, dit is dus... gekke Harrie! Ze slikt geschrokken, nu wordt haar een hoop duidelijk...

“Waarom ben je nooit op je zelf gaan wonen?” “Als ik melk heb, waarom zou ik dan een koe kopen.” zegt Harrie lachend. Tegen die logica kan ze niets in brengen.” “Zijn je ouders al lang dood?” “Een paar jaar. Eerst ging mijn pa en snel daarna ging ma!” Harrie slaat een kruis en staart voor zich uit. De herinneringen aan zijn ouders stemmen hem triest. “Tja, en toen moest ik echt werk gaan zoeken, daarvoor had ik vaak een uitkering en werd ik volop financieel door mijn ouders gesteund, maar ja toen die inkomsten wegvielen...” Ze ziet zijn trieste blik en besluit van onderwerp te veranderen. “Heb je veel vrienden?” vraagt ze. “Ik heb maar één echte vriend en dat is mijn revolver.” zegt Harrie dromerig. Kim kijkt hem aan op een manier alsof ze hem met één blik probeert te doorgronden, maar dat is een hopeloze zaak. “Maar genoeg over mij, vertel jij eens hoe je achter de ramen terecht bent gekomen?” Ze zucht haar ogen krijgen een trieste glans, ze denkt niet graag terug aan haar jeugd, tenminste delen daarvan. Ze vouwt haar handen samen en legt ze in haar schoot, ze gaat er echt voor zitten. “Ik heb een moeilijke jeugd gehad Har, ook geboren en getogen in Amsterdam, net als jij.” zegt ze terwijl ze hem lief aankijkt. “Maar bij mij ging het direct na mijn geboorte al mis.” “Meteen na je geboorte al?” “Ja, mijn moeder werd depressief, een postnatale depressie die maar niet overging. Mijn vader kon er niet tegen, hij vluchtte het huis uit en ging varen. Toen ik een jaar of 6 jaar was werden ik en mijn één jaar oudere zusje in een tehuis geplaatst.” “Een tehuis? Vreselijk.” Harrie kijkt haar medelijdend aan. Kim knikt, “Een tehuis waar de leiding in handen was van meneer Zaagstra, een tiran.” Opeens schieten haar ogen vol vuur en emotie, ze wordt verdrietig en boos tegelijk als ze er aan terugdenkt. “Hij...” ze slikt “Hij... misbruikte mij en mijn zus.” Harrie gruwelt, het liefst zou hij meneer Zaagstra meteen met een bezoekje vereren. “Wat een klootzak!” zegt hij briesend als een stier. Kim kijkt hem vertederd aan, haar gezicht klaart weer op.

“Toen ik negen werd, precies op mijn verjaardag was mijn moeder weer opgeknapt en mochten mijn zus en ik weer naar huis.” “Wat een prachtig verjaardagscadeau.” zegt Harrie enthousiast omdat het verhaal ten gunste keert. “O man, dat was de gelukkigste tijd van mijn leven, ja dat was een tijd waaraan ik vaak terugdenkt.” Kim’s gezicht fleurt weer helemaal op. Harrie geniet van haar. Opeens straalt ze liefde uit, ze lijkt licht te geven. Maar meneer Zaagstra staat genoteerd die kan maar beter nooit in Harrie’s buurt komen. “Het was altijd heel gezellig thuis, we deden spelletjes en gingen elk jaar naar Circus Dwerg.” “Circus Dwerg?” Harrie’s gezicht betrekt, hij heeft een hekel aan circussen en vooral aan clowns. Hij slikt de opmerking die hij over clowns wil maken maar in als hij Kim met een hemelse blik in haar ogen hoort vertellen over de bezoeken aan het circus en de gelukkige tijden. “Elke avond werden we ingestopt door pappa, of mamma die dan een verhaaltje vertelde.” Dan verandert haar blik weer, ze kijkt weer triest, Harrie vreest het ergste. “Maar het geluk duurde niet lang. Toen ik twaalf was ging het weer mis. Na de geboorte van mijn broertje, dat dood werd geboren viel mamma weer in een diepe depressie.” Pff, gesmoord in het kraambed, Harrie wordt er ook bijna depressief van. “Mamma werd opgenomen in een inrichting.” Harrie prijst zich gelukkig met zijn ouders. Terwijl ze een vloeitje afscheurt en een joint begint te bouwen, vertelt ze verder.

“Mijn vader stopte gelukkig met varen en verzorgde ons en dat ging eigenlijk best goed. Op een dag zaten we te wachten tot pappa van zijn werk kwam. Mijn zusje zat met haar Barbiepop te spelen en ik zat voor het raam en keek dromerig naar het wolkenspel. Ik had de hele dag al een onheilspellend voorgevoel.” Ook Harrie voelt de bui al hangen. Arme Kim, wat heeft die schat veel meegemaakt zeg! “Toen er werd aangebeld keek ik naar beneden, er stond een politiewagen voor de deur, mijn hart sloeg over.” Ze zucht en terwijl ze vertelt strooit ze brokjes hasj door de tabak en kijkt daarbij in en in triest.

“Toen ik had opengedaan kwamen twee agenten de trap op, ze zagen lijkbleek.” “Wat was er dan gebeurd?” vraagt Harrie. “Pappa was met zijn auto geslipt en tegen een boom geknald.” “Dood?” vraagt Harrie, hij voelt het, dat kan bijna niet anders, Kim’s leven is een ongeschreven smartlap, een kant-en-klaar nummer voor Bikkel Blére. Kim zucht en een traan rolt over haar wang. “Ja, helaas was hij overleden.” snikt ze “Mijn God, wat erg voor je... vre-se-lijk.” Kim veegt met haar hand een traan weg.

“Aangezien mamma niet voor ons kon zorgen werden de we weer in een tehuis geplaatst.” “Weer bij Zaagstra?” vraagt Harrie strijdvaardig en op een agressieve toon. “Nee, gelukkig niet, maar het ergste was dat ik mijn zusje niet meer zag. Die werd in een ander tehuis geplaatst.” “Vreselijk zeg, je was dus letterlijk alles kwijt! Hoe verzinnen die kuttenkoppen van de kinderbescherming het!” “Ja Har, en het wordt nog erger,” ze likt aan de vloeitjes en rolt de joint dicht. “toen ik 15 was hoorde ik dat mijn zusje verdwenen was.” “Je zus verdwenen? Hoe kan dat nou?” “Ja, wist ik het maar, een rare zaak, we hebben nooit meer iets van haar gehoord, compleet van de aardboden verdwenen.” Harrie staart verbijsterd voor zich uit, het verhaal van Kim wordt met de minuut krankzinniger, arm kind!

Ze zucht en steekt de joint aan, “Een week na de mysterieuze verdwijning kreeg ik nog een enorme klap te verwerken,” Harrie ziet haar ogen veranderen in vijvers. “mijn moeder had zich voor een trein geworpen en had het niet overleefd.” Nu is Harrie stil, wat een rampspoed! Hij voelt aandrang om onbedaarlijk een potje te gaan zitten janken maar houdt zich in.

“Na de begrafenis van mamma liep ik weg uit het tehuis. Ik ging zwerven en kwam terecht bij Bernhard, een oude Duitse pooier die wel raad wist met me. Zijn mooie blonde engel noemde hij me.” Harrie’s verdriet voor Kim maakt plaats voor woede, zijn bloed begint te borrelen, wat een goorlap, die ouwe vieze pooier! Hij, die Bernhard is dus de dader! “Hij nam me mee naar Hamburg waar hij me liet tippelen. Eerst stribbelde ik tegen maar al snel deed ik wat er van me verwacht werd.”

Ze gaat zo op in haar verhaal dat ze de joint alleen oprookt. “Toen op een koude winteravond Bernhard tijdens een pokerspelletje werd vermoord zag ik mijn kans schoon en vluchtte. Ik nam de internationale trein naar Amsterdam.” “Goed zo!” roept Harrie uit. “En toen?” Hopelijk vallen er niet meer dooien, denkt hij. “Op het CS liep ik meteen Mike tegen het lijf en sindsdien heb ik voor Mike op de Geldersekade gewerkt.” Dan lacht ze en zegt ontroerd, “Tot ik jou tegenkwam.” “Jezus, wat een geschiedenis,” zegt Harrie hij slaat zijn arm om haar heen “ik zal goed voor je zorgen Kimmie.” zegt hij vastbesloten. Ze lacht verliefd naar hem en ze kust hem op zijn wang.

Ze droomt over een geluk, dat nu misschien haar deel zal worden, maar ze twijfelt ook, waarom zou ze deze keer wel gelukkig worden? Terwijl hij haar in zijn armen neemt en teder kust denkt Harrie aan haar levensverhaal. Godverdomme, wat heeft die arme meid veel meegemaakt. Pooier Mike gaat straks lood vreten, dat is een ding wat zeker is. En als die Mike sterft zal dat Harrie’s wraak zijn voor haar. Nadat hun lippen elkaar hebben losgelaten bekijkt hij haar van top tot teen. Wat een honden, misbruik maken van zo’n mooi fragiel kind, hij zal ze!

Denkend aan wraak giert de adrenaline door zijn lijf, hij staat op. Hun levensverhalen hebben de tijd doen vliegen! De oude Zaanseklok slaat 10. “Jezus, wat vliegt de tijd, ik heb een houten reet van het zitten.” Hij rekt zich uit, het duizelt hem, al het bloed stijgt naar zijn hoofd, hij ziet rode stippen en wankelt. “Gaat het?” vraagt ze liefdevol. “Ja hoor, beetje duizelig, te snel opgestaan denk ik.” Kim hangt onderuit op de bank, hij kijkt haar zo in haar kruis. Wat een zielig verhaal, maar wat een lekker wijf, hij kan nog steeds niet geloven dat hem dat is overkomen, dat zo’n mooie vrouw op zijn pad is gekomen. Hij krijgt zin haar te neuken, maar denkt dan aan de afspraak die ze met Mike hebben. Een vermomming! Hij moet een vermomming hebben!

Hij opent een muurkast. “Mijn vader speelde amateurtoneel, in deze kast zit zijn toneelkleding, allerlei baarden, snorren, hoeden en petjes.” “Gaaf,” zegt Kim “wat ga je er mee doen?” “Mezelf vermommen natuurlijk, anders stapt die mongool straks niet in je auto, snap je.” “O, ja, wat een goed idee!” Harrie trekt het vest, overhemd en broek van het Pakkenparadijs uit en hangt zijn dure, gekreukelde pak netjes op een houtje.

Hij pakt een zwarte coltrui en een zwarte broek uit de kast en trekt ze aan. Kim rookt veel, ze verdooft haar verdriet met dope. Ze heeft de volgende joint alweer aangestoken en kijkt rokend toe hoe haar redder zich omkleedt. Dan pakt Harrie een doos uit de kast, pakt er een rode pruik uit en zet hem op zijn hoofd. “Nee!! Geen gezicht!” lacht Kim. “Heb je geen snor?” Harrie pakt een grote snor uit de doos en houdt die onder zijn neus “Geen hond die me herkent!” Hij pakt ook nog een hoed, zet die op zijn hoofd en zegt, “Ich bin Heinz aus Hamburg.” Ze schateren het uit. Lachend bukt Harrie en pakt onderuit de kast een schoenendoos. Er zitten tientallen kentekenplaten in, keurig is setjes van twee met een elastiekje erom. “Valse platen, voor op de Fiat.” zegt hij. Hij pakt er een setje platen uit.

Kim is gek op verkleedpartijen dat is eigenlijk het enige leuke aan haar beroep, mannen die het met een verpleegster willen doen, of soms moest ze voor secretaresse spelen... voor mannen die over hun secretaresse fantaseerden... “Heb je voor mij geen pruik?” vraagt ze. “Nee sorry, al mijn moeder’s spullen heb ik aan het Leger des Heils gegeven. Trouwens, ze had geen pruiken, alleen maar van die bloemetjesjurken... en andere vrouwendingen... “Hm Jammer.” zegt ze teleurgesteld. Als Harrie haar teleurstelling ziet probeert hij haar op te beuren. “Maarrr, ik heb nog wel pa’s kunstpoot.”

Op een plank bovenin de kast rust het kunstbeen van de oude Wilstra. “Had je vader een kunstbeen?” vraagt ze verbaasd. Harrie knikt. “Wil je het zien?” “Nee laat maar.” Maar Harrie heeft het been al van de plank gepakt en bekijkt het liefdevol. “Hoe kwam hij aan dat kunstbeen?” vraagt ze. “Van het ziekenfonds.” zegt Harrie droog. “Nee gekkie, ik bedoel... hoe was hij zijn been verloren?” “Oh, in de oorlog!” zegt Harrie dromerig terwijl hij het kunstbeen bekijkt.

Dan wordt er op de deur geklopt. Ze kijken elkaar verrast aan, “Visite?” vraagt Kim. “Ik kijk wel even.” zegt Harrie. Met het kunstbeen in zijn hand loopt hij naar de deur. Als hij de deur opent staan op de overloop een jongen en een meisje. “Dag meneer heeft u een minuutje?” vraagt de jongen terwijl hij verbaasd naar het kunstbeen kijkt. Ook het meisje kijkt eerst naar het been en dan naar Harrie’s voeten. “Waar komen jullie voor?” vraagt Harrie. Maar als hij het stapeltje Wachttorens in hun handen ontwaart weet hij het antwoord al.

“Gelooft u in God?” vraagt de jongeman. “Nee.” zegt Harrie “Mogen wij u ons blad aanbieden? Misschien brengt het u op andere gedachten...” “Nee, ik lees die rommel niet,” antwoordt Harrie “hebben jullie echt stalen schoenen?” vraagt hij. “Hoezo meneer..” “Nou om tussen de deur te steken als hij in je smoel wordt dichtgesmeten.” “Nee meneer wij hebben normale schoenen, maar zo’n been als u daar hebt zou soms erg nuttig kunnen zijn, is het uw been?” “Nee van mijn vader.” “Is uw vader nu dan niet erg onthand? Zo zonder been?” vraagt het meisje. “Nee, mijn pa is dood.” zegt Harrie triest kijkend. De jongen en het meisje slaan een kruis en de jongen wil iets zeggen, maar Harrie gooit met een knal de deur dicht en loopt terug naar de huiskamer waar Kim net een joint opsteekt.

“Wie was het?” vraagt ze nieuwsgierig. “Oh Jezusfreaks,” Antwoordt Harrie. “waar was ik?” “Je was over je vader aan het vertellen... vertel! Ik wil alles weten!”zegt Kim. Harrie legt het been weer op de plank en begint te vertellen. “Mijn vader zat in het verzet.” zegt hij trots. “Zat jouw vader in het verzet? Wat was dat ook al weer, het verzet?” “Mensen die zich verzetten tegen de bezetters... in de oorlog...” “Maar dat is toch een eeuwigheid geleden, hoe oud waren jouw ouders dan?” “Heel oud, ik was toch een nakomertje!” “Ja, weet ik, maar vertel nou eens, hoe hij dat been kwijtraakte.” Kim is gek op sensatie.

Harrie kijkt ontroerd naar het kunstbeen op de plank en begint te vertellen, “Pa liep met het Parool, dat was destijds een illegale krant, als ze je daarmee pakte kreeg je de kogel. Tijdens zijn ‘krantenwijk’ kwam pa opeens midden in een razzia terecht.” “Een razzia?” vraagt Kim, die nooit oplette tijdens geschiedenislessen op school. “Ja een razzia. Dan werden de straten afgesloten en werd iedereen gefouilleerd.” verduidelijkt Harrie. Hij zucht, Kim weet duidelijk niets van die bange jaren “Pa stond toevallig bij de bakker een gebakje te eten en hij wil de bakker net zijn krantje geven toen er allemaal moffen door de straat gingen rennen, er werd geschreeuwd. Een razzia! De bakker werd nerveus, meestal kwamen de moffen ook bij hem binnen en eisten dan taart. Dus uit voorzorg verstopte mijn vader zich op het toilet.

Toen hij daar zat en schoten hoorde begon hij al die kranten één voor één op te eten. Later bleek dat een mof dacht dat er onderduikers in de kelders zaten, en die rat gooide bij de buren een handgranaat in het toilet... en trok door.” “Ai, vreselijk.” zegt Kim, ze leeft zich helemaal in in Harrie’s verhaal. Ze trekt een pijnlijk gezicht en voelt aan haar bil. “Inderdaad, je voelt hem al!” zegt Harrie. Kim knikt, wat kan die Harrie vertellen zeg, denkt ze. “Nou ja, toen die handgranaat dus net onder de bakkerij door het riool spoelde ontplofte hij precies onder het toilet waar mijn pa op zat.” Hij slikt, elke keer wordt hij weer emotioneel van het verhaal. “Wat vreselijk voor je vader, het zal je maar gebeuren.” zegt ze. Vol afschuw kijkt ze naar het kunstbeen op de plank. “Misschien kun je er iemand in Afrika een plezier mee doen.” zegt ze. “Waarmee?” vraagt Harrie. “Nou met dat kunstbeen!” Harrie kijkt haar bijna vijandig aan, “Ben jij gek? Nee hoor ik hou het als aandenken.”

Ze heeft spijt van haar laatste opmerking, die misschien ongevoelig overkwam. Wat een avond. Na haar levensverhaal, en het verhaal over het been is de sfeer van de avond, die zo veelbelovend en geil begon nu toch wel een beetje verpest. Harrie hangt zijn schouderholster om en controleert zijn wapen, één kogel zit erin. Uit een doosje in het dressoir pakt hij een handje patronen. Die stopt hij los in zijn broekzak, samen met een combinatietang...

Hoofdstuk 9
Mike’s Russische Roulette

Als ze even later op de Insulindeweg bij de Fiat arriveren hangt Harrie, terwijl Kim rondkijkt of de kust veilig is, met elastiekjes de valse kentekenplaten over het origineel. Als de platen erop zitten stappen ze in. Maar als Kim het contactsleuteltje omdraait weigert de startmotor “Godverdomme, wat een kutding, net nu! Zet hem in zijn twee!” schreeuwt Harrie terwijl hij uitstapt. Hij schudt de auto hard heen en weer. “Nu in zijn vrij zetten en het nog een keer proberen Kim.” Goddank, de Fiat start, ze slaken een zucht van opluchting.

Handen wrijvend stapt hij in, hij heeft er zin in. “Waarom start hij nu wel Har.” “De startmotor is op en dan wil deze truc nog wel eens helpen, we hebben mazzel!” Ze rijden naar het Flevopark, een ritje van enkele minuten en parkeren op de ventweg van de Insulindeweg. Met draaiende motor wachten ze bibberend in de koude auto op Mike. Ze roken een joint, de Fiat vult zich met rook en Harrie draait het raampje open. “Waar gaan we straks heen?” vraagt Kim. “IJburg.” zegt Harrie, terwijl hij een rookwolk naar buiten blaast, hij denkt na over de te plegen moord. “Waar is dat ook weer precies? Is dat niet ver?” “Nee hoor een paar minuten rijden. Straks rij je rechts af de Schellingwouderbrug op en dan volg je de borden IJburg.” Terwijl hij Kim de route uitlegt stopt er een taxi op de busbaan. “Daar is hij!” roept Kim. Als Harrie de zwarte reus uit de taxi ziet stappen voelt hij een stoot adrenaline vrijkomen in zijn lijf. Mike kijkt rond, als hij de Fiat ziet staan beent hij met grote passen op de Fiat af. “Shit, ik ben bang,” zegt Kim opeens. “Doe zo gewoon mogelijk, ik ga achterin zitten.” Harrie stapt uit en gaat in elkaar gedoken achter in de krappe Fiat zitten. Mike stapt voorin en begroet Kim, “Hallo schatje.” zegt hij. “Hoi Mike, dit is Heinz.” Mike draait zich om en ziet de vreemd uitgedoste Harrie in elkaar gedoken achterin zitten. “Hallo Heinz.” zegt Mike. Harrie knikt en zegt met een verdraaide stem, “Hallo, ich bin Heinz.” veel meer Duits spreekt hij niet. “Heeft hij het geld?” vraagt Mike, terwijl hij Kim strak aankijkt en intimiderend haar knie vastpakt. Harrie ziet het, en moet zich tot het uiterste beheersen om Mike niet nu al een kogel door zijn kop te jagen. Tot Mike’s stomme verbazing duwt Kim zijn hand van haar knie en zegt, “Ja ik heb het gezien, een dik pak poen.”

“Fahren Khiemie.” zegt Harrie. Mike kijkt verbaasd om, normaal geeft hij de orders. De auto komt in beweging. Ze rijden de Insulindeweg op en aan het eind van de Insulindeweg slaan ze rechtsaf de Schellingwouderbrug op. Mike voelt zich niet op zijn gemak, “Waar gaan we eigenlijk heen?” vraagt hij. Dan voelt hij iets kouds in zijn nek. Hij draait zijn hoofd om en kijkt recht in de loop van Harrie’s glimmende magnum revolver. “Shit wat flik jij me nou bitch, nu zie ik het! Dit is geen Duitser, dit is die gek van vanmiddag, shit, shit, shit! Godverdomme! Vuil tyfuswijf!” “Bek houwen en voor je kijken.” zegt Harrie cool. Hij drukt de loop van de revolver weer in het kuiltje, en terwijl hij Mike onder schot houdt doorzoek hij zijn zakken en vindt hij al snel de coke.

Mike voelt zich zwaar genaaid en is woest. “En? Denken jullie dat jullie hier mee wegkomen, dit pik ik echt niet hoor. Kim meisje, wat doe jij mij aan? Ik ben altijd zo goed voor je geweest.” Kim voelt zich sterk met Harrie aan haar zijde. Opeens wordt ze kwaad op de man die haar om het minste of geringste in elkaar timmerde. “Slaag is het enige dat ik ooit van je heb gekregen,” sist ze, “zie het maar als Payback-time.” “Godverdomme!” vloekt Mike. “Bekhouwen zei ik toch!” bijt Harrie hem toe. Als ze de eerste brug over zijn zegt Harrie, “Hier rechts Kimmie.” “Kimmie?” zegt Mike verbaasd.

Ze rijden het verlaten IJburg op, een uitgestrekte desolate zandvlakte. “Wat een oord, het lijkt Irak wel.” zegt Kim. Mike denkt na, hoe redt hij zich hier uit? Na een poosje rijden verschijnt aan de rechterkant een onafgebroken rij huizen, waarvan de meeste voorzien zijn van een ‘te koop’ bord, er tussenin staat hier en daar een verlicht huis. Aan de linkerkant van de weg is niets, een woestijn bij nacht. “Waar moet ik heen Har?” vraagt ze. “Doe je licht nu maar uit en rechtdoor rijden tot het eind van de weg, daar stoppen.” beveelt Harrie. Kimmie? Har? Denkt Mike... “Volgens mij gaan jullie al veel langer met elkaar om.” zegt hij verbijsterd. “Smoel houden, anders ram ik hem dicht.” sist Harrie.

Kim dooft de autoverlichting en rijdt door tot de weg ophoudt. Op de laatste meter asfalt stopt ze de auto. “Gelukkig is het volle maan,” zegt Harrie op mysterieuze toon. “ideaal!” “Wat gaan jullie met mij doen?” vraagt de steeds banger wordende Mike. “Jij wordt asfalteerhulpje! Aussteigen!” brult Harrie “Maar langzaam, heel langzaam.” zegt hij dreigend. Mike’s intuïtie zegt hem dat hij moet vluchten, hij gooit dan ook onverwachts de deur open en rent voor zijn leven. Vloekend en scheldend wurmt Harrie zich uit de Fiat en sprint achter hem aan, Mike is kansloos, hij is veel zwaarder dan de vederlichte Harrie. Ook Harrie’s adrenalineniveau is veel hoger dan dat van Mike. Als hij Mike heeft ingehaald, gooit hij hem als een rugbyspeler hard in het zand en gaat hij boven op zijn borst zitten. De revolver zet hij tegen Mike’s voorhoofd. Door de harde wind is zijn hoed onderweg van zijn hoofd geblazen. De zwarte reus is geveld. “Laat me alsjeblieft gaan, je hebt de coke nu toch,” smeekt Mike, “alsjeblieft, je mag alles hebben. De coke, Kim, alles wat ik heb.” smeekt hij. “Bek houwen zeikerd, ik heb alles al, je hebt me niets meer te bieden.” Harrie staat op en pakt uit zijn zak de combinatietang, hij bukt en grijpt met de bek van de tang Mike’s neus vast. Tranen van pijn schieten in Mike’s ogen. Mike had alles verwacht maar niet dit, in de tang? Met zijn slachtoffer stevig in de tang sleept Harrie hem mee terug. Mike kan geen kant op. Harrie heeft de tang al verschillende keren in dit soort situaties gebruikt, mensen zijn zeer gewillig als hun neus in de tang zit.

Als ze bij de auto terugkomen staat Kim rillend naast de Fiat. Ze is blij en opgelucht als ze ziet dat Harrie Mike weer heeft gevangen. “Gelukkig, dat je hem hebt, wat eng hier.” zegt ze. Het tafereel lijkt op een scène uit een griezelfilm. Harrie belicht door het maanlicht, met in zijn ene hand de glimmende revolver en in de andere hand de combinatietang met daar aan de grote, maar weerloze Mike. Harrie’s hand wordt nat, het is van Mike’s bloed dat uit zijn neus druppelt. “Kim, wacht jij maar in de auto,” roept Harrie, “ik heb alles onder controle.” Ze knikt en stapt bibberend in de Fiat.

Harrie loopt met Mike naar de graafmachine en steekt de revolver in zijn schouderholster. Mike kreunt van de pijn. Bij elke beweging die hij maakt, knijpt Harrie harder met de tang. Hij doorzoekt nog een keer Mike’s zakken. De eerste keer heeft hij veel over het hoofd gezien. Hij vindt tot zijn verbazing behalve een stuk hasj nog meer coke, een sleutelbos, en ook nog een dikke bundel geld met een elastiekje erom. Alles wat hij vindt, propt hij in zijn zakken. “Laat me gaan alsjeblieft, je kunt alles van me krijgen.” smeekt Mike, die inmiddels de dood in de ogen kijkt.

Harrie dwingt hem op zijn knieën, pakt zijn revolver weer uit zijn holster en zet de loop weer in het kuiltje achter op Mike’s schedel. Makkelijk hoor zo’n kuiltje, denkt Harrie, een tang en een kuiltje. Als hij de neus van de reus loslaat, grijpt Mike kermend naar zijn reukorgaan, er is niet veel meer van over.

Harrie veegt de combinatietang af aan Mike’s jas, een stukje neus valt in het zand. “Echt ik smeek je, niet doen, niet doen... Denk aan mijn arme moeder, alsjeblieft, ik heb je niets gedaan.” smeekt Mike, nu huilend zo lijkt het. Harrie haalt de trekker over, het wapen klikt. Mike begint met gevouwen handen net als hij op bijbelles deed het ‘Onze Vader’ op te dreunen. “Onze Vader die in de hemel zijt, Uw naam worde geheiligd, Uw Rijk kome, Uw wil geschiede op aarde.” Harrie haalt de trekker nog een keer over, en weer klikt het wapen. Mike stopt met bidden en schiet in de lach. Er is toch een God denkt hij, en draait zijn hoofd om. Met zijn reebruine ogen kijkt hij Harrie spottend aan en zegt, “Lul, je had er kogels in moeten stoppen.” Harrie grijnst en antwoordt, “Jij hebt zeker nog nooit van Russische Roulette gehoord?”

De loop van de revolver is nu op Mike’s voorhoofd gericht, vlak boven zijn verpulverde neus en precies tussen zijn ogen, en weer klikt het wapen. Mike grinnikt en maakt aanstalten om op te staan om deze gek, en dat wijf, die hoer mores te leren. Hij zal ze vermorzelen met zijn vuisten. Maar dan, opeens valt het spreekwoordelijke kwartje, hij stopt met lachen en prevelt met zijn ogen knipperend? “Russische roulette?” Harrie knikt. Als hij weer de trekker overhaalt spat Mike’s achterhoofd als een meloen uit elkaar. Hij valt met een harde plof achterover in het zand, zijn onderbenen vreemd onder zijn lichaam gevouwen. Harrie kijkt om zich heen, het schot echoot na in de nacht, en klonk harder dan verwacht.

Hij heeft geen tijd te verliezen, elke seconde telt, hij springt op de graafmachine en rommelt wat aan het contactslot. Het monster start, eerst zachtjes pruttelend, maar al snel zwelt het gepruttel aan tot een oorverdovend geraas. Met grote scheppen graaft de machine een diep gat, Harrie heeft het vaker gedaan. Als het gat diep genoeg pakt Harrie een joystick en duwt de graafarm het lijk van de zielloze Mike in het graf. Dan gooit de graafarm met grote scheppen het gat weer dicht en rijdt Harrie de graafmachine een paar meter naar voren en parkeert hij het gevaarte boven op het verse graf. Hij kijkt op zijn horloge, de hele operatie heeft niet meer dan een paar minuten geduurd. Het graf is klaar en de graafmachine fungeert als grafsteen. Hij rommelt weer aan het contactslot en geleidelijk verstomt het geraas van het graafmonster, als een leeglopende geluidsmotor en wordt het weer muisstil op IJburg.

Met een sierlijke sprong springt hij van de graafmachine en slaat het zand van zijn kleding. Tevreden grinnikend wandelt hij naar de Fiat waar Kim rillend op hem wacht. “Is hij...?” Ze maakt haar zin niet af en kijkt hem vragend aan. “Moge hij rusten in vrede, onder een mooie asfaltweg.” zegt Harrie plechtig, terwijl hij grijnzend een kruis slaat. “Shit, toch een raar idee.” zegt ze “Wat?” “Nou ja, dat hij er niet meer is.” “Hij heeft niet geleden, als dat misschien een troost voor je is.” zegt Harrie sarcastisch. In de verte blaft een hond

“Ach, het is ook beter zo,” zegt ze naar de graafmachine starend. “is dat makkelijk zo een ding besturen?” “Gelukkige ben ik nog een blauwe maandag wegwerker geweest,” zegt Harrie. “het is net fietsen, je verleert het nooit.” Dan zien ze een man in bewakersuniform, met een blaffende herdershond recht op de auto af lopen. Harrie schrikt, “Godverdomme, waar komt die nepsmeris nou opeens vandaan?” Kim buigt haar hoofd en doet net of ze Harrie pijpt. “Shit, als dat maar goed gaat.” fluistert Harrie, hij is mateloos verbaasd over Kim’s spontane inval. Terwijl de bewaker om de auto loopt, schijnt hij met zijn zaklamp in de auto. Als hij naast Harrie’s deur staat, beschijnt hij eerst het op en neer gaande achterhoofd van Kim en daarna het gezicht van Harrie, die als bescherming tegen het licht zijn hand voor zijn ogen houdt. De hond blaft zich schor.

Dan loopt de bewaker naar de Graafmachine. “Is hij weg?” fluistert Kim “Nee, hij loopt nu rond de graafmachine.” fluistert Harrie. De hond stopt even met blaffen, hij heeft iets eetbaars in het zand gevonden, het is een stukje van Mike’s neus dat hij in één hap opslokt. De bewaker draait zich om en loopt terug naar de Fiat, pakt zijn notitieboekje en noteert het kenteken. Daarna loopt hij naar Harrie’s deur en tikt met de zaklantaarn op het raam. “Draai het raam eens open.” schreeuwt hij, in een poging zijn hond te overstemmen. Harrie draait het raampje een klein stukje omlaag. “Wat is er?” vraagt hij. “Dit is geen afwerkplek hoor.” zegt de man. “Dit is mijn meisje, ze is bijna klaar.” zegt Harrie op Kim’s op en neer gaande achterhoofd wijzend. De man schudt zijn hoofd, draait zich om en loopt met zijn herder de nacht in.

“Oef, dat was op het nippertje, stop maar Kim hij is weg.” Kim komt overeind en hapt naar adem, “Die broek moet in de was, dat kruis meurt gewoon vreselijk naar zeik!” klaagt ze. “Ach, de toneelkleding van die ouwe werd nooit gewassen.” zegt Harrie beschaamd. Kim draait haar raampje open en snuift een paar keer diep de buitenlucht op. Als ze weer op adem is zegt ze. “Nou het is in elk geval weer goed afgelopen. Stel je voor die vent met die hond was vijf minuten eerder gekomen.” “Ja, stel je voor...” zegt Harrie “dan had ik ook hem moeten doden.” “Je lijkt ook nog op hem,” zegt ze. “Op wie?” vraagt Harrie “op Clint Eastwood!” “Oh die!” “Wat gaan we nu doen?” vraagt Kim “We gaan nu eerst naar Mike’s woning, je spulletjes ophalen, want vanaf nu woon je bij mij.” Kim glundert, ze is blij dat hij het heeft gezegd. Ze had het nooit durven vragen of voorstellen, maar gelukkig is deze brandende vraag ook beantwoord. Ze gaan dus samenwonen! Trouwens waar had ze anders heen gemoeten?

Gelukkig start de Fiat direct. Kim rijdt achteruit tot ze kan keren. “Hij had een flink pak poen bij zich.” zegt Harrie op zijn binnenzak kloppend.” “Mooi, had hij ook sleutels, want die kreeg ik nooit, ik werd behandeld als een klein kind.” klaagt ze. Harrie voelt in zijn zak en trekt lachend een sleutelbos tevoorschijn. “Zit er een kluissleutel aan?” vraagt ze. Harrie onderzoekt de sleutelbos. “Ja hoor, er zit een kluissleutel aan.” “Mooi,” zegt ze “want wat daar in zit, daar ben ik héél benieuwd naar, dat was zijn kindje, ik mocht nooit in de buurt van dat ding komen.”

“Een kluis?” zegt Harrie nadenkend. “Ja, wie weet wat we daarin vinden.” zegt Kim op een veelbelovende toon. “Wat een dag.” zegt Harrie. “Ja, het leven kan raar lopen,” zegt Kim, “ik ben toch zo blij dat ik van hem af ben, en wat heerlijk dat ik mijn spulletjes kan ophalen.” Harrie knikt “Waar woonden jullie?” Kim had het hem wel verteld, maar hij had het niet geregistreerd. Ze heeft hem zoveel verteld, soms praat ze uren aan een stuk. “Op de Buitenveldertselaan... steek jij even een joint aan?” Harrie pakt een voorgedraaide joint uit het handschoenen kastje, steekt hem aan en neemt kleine trekjes. “Weet je Kimmie, ik heb sinds ik hasj rook geen pil meer genomen.” zegt hij een pufje rook uitblazend. “Gaaf,” zegt ze, “geef mij een trekje.” Harrie geeft haar de joint, de Fiat vult zich langzaam met rook. Twee tevreden mensen in een oude gammele Fiat.

Als ze een half uur later op de Buitenveldertselaan rijden kijkt Kim in de achteruitkijkspiegel om haar make-up te checken en ziet ze dat er een politieauto achter hen rijdt. “Shit smerissen.” zegt ze. Harrie kijkt om. “Rustig blijven Kimmie.” Hij trekt zijn revolver uit zijn schouderholster, slaat de cilinder open en schudt de lege huls op de vloer. Uit zijn zak pakt hij een handje kogels en vult alle patroonkamers van de cilinder, iets dat hij alleen bij grote uitzondering doet. Dan steekt hij de revolver weer in zijn schouderholster. “Je gaat toch niet schieten?” vraagt ze bezorgd.” “Als het moet vecht ik het uit met ze.” zegt hij stoer. Kim kijkt angstig in de achteruitkijkspiegel. “We zijn er bijna.” zegt ze. “Hier rechts die ventweg op Kim, en dan parkeren voor die winkel... kijk daar.” Harrie wijst en Kim geeft richting aan. “En dan kijken of ze ons volgen...” zegt Harrie. Maar dan slaat hij zich keihard op zijn voorhoofd. “Shit, ik ben godverdomme die valse platen vergeten!”

Kim stuurt de Fiat de ventweg op en de politiewagen rijdt gelukkig door. Het tweetal in de Fiat is meer dan opgelucht. “Wacht even, ik ga eerst die kentekenplaten eraf halen, wat een mazzel dat ze die gestolen platen niet hebben nagetrokken.” Terwijl Kim inparkeert springt Harrie uit de nog rijdende auto, kijkt rond en rukt aan de voor en achterkant de valse platen er af, dan stapt hij weer in. “Rijden maar weer.” zegt hij, terwijl hij met een glimlach van oor tot oor de valse platen onder zijn stoel frommelt. “Nee, ik vind deze plek goed,” zegt ze ondeugend, ze draait het contactsleuteltje om en wijst naar het flatgebouw aan de overkant. “Daar is het.” “Verrek, waren we er al?” Kim lacht. “Rot meid,” zegt Harrie. “we wonen nog niet eens samen of je neemt je man al in de zeik!” zegt hij lachend. Dan betrekt zijn gezicht. “Waar is die coke nou gebleven?” vraagt hij terwijl hij paniekerig in zijn zakken voelt. “Achterin toch?” zegt Kim. Harrie gaat op zijn knieën op zijn stoel zitten en voelt achterin de auto. “Bingo!” roept hij blij. Hij stopt de coke in zijn uitpuilende zakken. Dan stappen ze uit en steken de stijf gearmd Buitenveldertselaan over.

Vlak bij de ingang van de flat kijkt Kim schichtig rond. “Wat is er Kimmie?” “Wat als ze ons zien?” fluistert ze. “Gewoon doen, trouwens niemand ziet ons iedereen zit voor de TV.” zegt Harrie in en poging haar gerust te stellen. “Hoe vond je die lul met die hond... dit is geen afwerkplek meneer.” zegt Harrie met een verdraaide stem in een poging de bewaker met hond te imiteren. Ze lachen ingehouden en lopen het flatgebouw in. In de lift drukt Kim op het knopje van de vierde etage. Ze is gespannen en ook bij Harrie stijgt de spanning met elke etage die de lift stijgt. Gelukkig stopt de lift niet één keer. Als ze uit de lift stappen blijkt ook de galerij uitgestorven, tot nu toe loopt alles op rolletjes...

Hoofdstuk 10
De kluis en de muizenval

Als Harrie met de bos sleutels in zijn hand op de galerij voor de deur van de flat staat heeft hij meteen de goede sleutel te pakken. Vanuit zijn ooghoek ziet hij het naambordje ‘Mike Helwegen’ staat er op. Als de deur van de flat piepend openzwaait klopt zijn hart in zijn keel en kijkt hij aarzelend de donkere gang in. Dan wordt hij door Kim naar binnen geduwd. “Waar wacht je nou op, ik sta te blauwbekken hier.” zegt ze tegen de aarzelende Harrie. Er bekruipt hem een vreemd en onheilspellend gevoel, hij heeft last van hartkloppingen, misschien van de coke? “Waar zit het lichtknopje?” vraagt hij. Kim loopt hem voorbij, doet het ganglicht aan en loopt door naar de woonkamer, waar ze ook het licht aandoet. Harrie volgt haar.

Het meubilair van Mike, en Kim is een samen geraapt zooitje. Wat een armoe voor zo’n rijke loverboy, denkt Harrie. Terwijl hij met zijn handen in zijn zak rondneust, zoekt Kim haar spullen bij elkaar, ze propt alles in vuilniszakken. “Ik moet uitkijken met vingerafdrukken.” zegt Harrie. “Waarom?” vraagt Kim, terwijl ze met haar tanden een vuilniszak van de rol scheurt. “Bewijzen Kim, je weet het maar nooit.” “Ach, die Mike vinden ze nooit meer.” zegt ze. “Sta je hier eigenlijk ingeschreven?” vraagt Harrie. “Nee, ik sta nog steeds in Hamburg ingeschreven.” “Nog steeds? Dat is eigenlijk wel mooi.” zegt Harrie terwijl hij zich omdraait en naar de keuken loopt. Hij pakt de theedoek van het haakje en wikkelt die om zijn hand. Terug in de huiskamer opent hij met zijn omwikkelde hand een kastdeur en bekijkt hij de inhoud van de bijna lege kast.

“Wat een armoedzaaier.” bromt hij terwijl hij de kast weer dichtdrukt. Opeens herinnert hij zich de kluissleutel. “Zeg Kimmie, waar staat die kluis?” “O ja de kluis! Die staat onderin een kast in de slaapkamer. Kom ik zal het je laten zien.” Ze lopen naar de slaapkamer waar Kim een schemerlampje naast het bed aanklikt en op de kast wijst. “Daar, onderin.” Met de theedoek nog steeds om zijn hand pakt hij met de andere hand de sleutelbos uit zijn zak. Er valt niet veel licht in de kast maar hij wriemelt de sleutel in het slot. “Ja, hij past!” roept Harrie. “Ja, natuurlijk past die sleutel, maar wat zit erin? Spannend hoor.” zegt Kim in spanning toekijkend. Harrie draait de sleutel om en opent langzaam de zware deur, dan kijkt hij in de kluis. Kim komt op haar knieën naast hem zitten.

“Ik zie geen moer, heb je niet meer licht?” vraagt Harrie. “Nee, Mike had een hekel aan licht.” “Nou daar heeft hij dan nu in elk geval geen last meer van.” zegt Harrie cynisch. Hij steekt zijn hand in de kluis... plotseling komt er een harde klap uit de kluis, het lijkt op het geluid van twee planken die hard op elkaar slaan. Harrie schreeuwt, “Auw!” en trekt met een van pijn doortrokken gezicht zijn hand uit de kluis. Kim is opgesprongen, ze duikt geschrokken achter het bed. Harrie houdt vloekend zijn hand omhoog. Aan zijn bloedende vinger hangt een muizenval.

Als Kim de muizenval ziet barst ze in lachen uit, gierend rolt ze over de grond. Harrie vloekt, hij is ziedend. “Die gore klootzak! Kijk dan, er zit godverdomme een scheermesje aan! Kut help me dan!” brult hij. Geschrokken van Harrie’s boze reactie komt ze overeind. “Wat? Een scheermesje?” zegt ze verbaasd. “Sorry Har, dat had ik niet gezien. Mike neemt wraak vanuit het graf... Freaky zeg.” zegt ze bedeesd. “Haal godverdomme die muizenval van mijn vinger, ik bloed als een rund. En kijk uit ik wil geen DNA verliezen hier, schiet op!” jammert Harrie. Kim haalt voorzichtig de muizenval met het duivelse scheermesje van zijn vinger. “Ai Har, dat ziet er lelijk uit,” zegt ze bezorgd “dat moet gehecht worden.” “Niks gehecht.” zegt Harrie geïrriteerd, hij wikkelt de theedoek om zijn bloedende vinger. “Ga verband zoeken... en geef je aansteker.” commandeert hij. Ze geeft hem haar aansteker en gaat de verbanddoos pakken. Hij verbijt de pijn. Als hij bekomen is van de schrik schijnt hij met het licht van de aansteker in de kluis. “Godverdomme, die hele kluis zit van binnen onder het bloed, we zullen hem mee moeten nemen.” zegt hij tegen Kim die binnenkomt met een verbanddoos. “Meenemen? Waarom?” “DNA Kim! DNA!” Ze gaan op het bed zitten waar Kim liefdevol Harrie’s gekwetste vinger verbindt.

Als zijn vinger verbonden is, staat Harrie op en trekt hij met zijn goede hand de loodzware kluis uit de kast. Daarna laat hij zich kermend achterover op het bed vallen. Zijn vinger doet vreselijk pijn. “Wat een koelera zooi, en wat een vuile tyfuslijder is die Mike, wie legt er nou een muizenval in een kluis.” “Zat er verder nog wat in?” vraagt Kim voorzichtig. “Geen idee, het is te donker kijk jij maar, leef je uit!”

Kim gaat voor de kluis leggen. “Nee, niets te zien, te donker,” ze staat weer op, “ik pak even een schemerlamp uit de huiskamer, daar zit een lang snoer aan dan kan ik wat zien.” Harrie ligt met gesloten ogen op het bed, hij houdt zijn gekwetste hand omhoog en vloekt, “Ik had die klootzak godverdomme eerst moeten martelen...!” zegt hij pruilend.