Perfecte...

~

Sanne van Ooijen

Colofon

Perfecte...

Copyright © 2024 SVO Publishing

Auteur: Sanne van Ooijen

Vormgeving omslag: Sanne van Ooijen

Vormgeving binnenwerk: Sanne van Ooijen

www.sannevanooijen.nl

ISBN ebook 9789083395289

NUR 343

Dit is een fictief boek. Alle personages en gebeurtenissen in deze roman worden omschreven en zijn fictief gebruikt.

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd door middel van druk, fotokopieën, geautomatiseerde gegevensbestanden of op welke andere wijze ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Perfecte...

De tweeling van de dag en de nacht.

Op hun vijfentwintigste verjaardag krijgen twee vrouwen een brief bezorgd die hun leven voor altijd zal veranderen.

Ze zijn niet wie ze denken te zijn. Na een tragische gebeurtenis in het verleden is hun identiteit veranderd en wisten ze niet van elkaars bestaan. Maar na die ene bewuste brief komt daar verandering in.

De maffiabaas, Amedeo Arcuri, heeft de opdracht gekregen deze bijzondere tweeling, na hun hereniging, veilig te houden. Maar in de wereld waarin ze terechtkomen is dat zo makkelijk nog niet. En de onmogelijke romance waar hij naar verlangt maakt het nog moeilijker.

Perfecte harmonie is een tweeluik over geheimen uit het verleden, passievolle liefde en een band die ontstaat als zielsverwanten herenigd worden.

Zodra ze bij elkaar zijn is alles precies zoals het moet zijn en kan niemand ze nog iets maken.

Ook al mag hun ware identiteit nooit onthuld worden...

Proloog

‘Het is belangrijk, Amedeo.’

‘Papa, stop met praten. Je bent te zwak. Alles is besproken. Neem je rust.’

Mijn vader schudt zijn hoofd. Zijn zware ademhaling is het enige dat door zijn slaapkamer klinkt. Er was een tijd dat hij een grote indrukwekkende man was, maar de ziekte heeft zijn lichaam verzwolgen. Hij valt weg in het grote hemelbed waar hij aan zijn laatste dagen is begonnen.

Het ging zo snel. De diagnose is pas maanden geleden aan ons verteld, maar nu krijgt hij al bijna geen adem meer en ligt hij te wachten tot de dood hem komt halen.

‘Jij bent het hoofd nu…’

‘Dat weet ik, papa. Ik zal mijn taak serieus nemen. Ik heb een goede leermeester gehad.’

Het idee om hier zonder mijn vader aan te beginnen staat me tegen. Ik ben er nog niet klaar voor. Mijn tijd zou later pas komen. Ik ben nog maar negenentwintig jaar en kom aan het hoofd te staan van een van de grootste maffiaorganisaties die er is. Toegegeven, ik heb een aardige reputatie opgebouwd onder mijn vader, maar ik had nog minstens tien jaar onder zijn leiding door kunnen gaan.

‘De Arcuri familie…’ Na een paar diepe zuchten vervolgt mijn vader zijn zin. ‘Heeft altijd goede banden gehad met de Fanchetti’s.’

Fronsend kijk ik hem aan. Waarom wil hij het over de Fanchetti’s hebben terwijl hij op zijn sterfbed ligt? De Fanchetti’s bestaan niet meer. In mijn ogen zijn ze niets meer dan een mythe. Een weggevaagde maffiafamilie. Op tragische wijze aan hun einde gekomen. Volgens de geruchten leven er hier en daar nog wat Fanchetti’s verspreid over het land, maar van een organisatie is er al jaren geen sprake meer.

‘Het gaat om Giuseppe…’

‘Papa…’

De uitgemergelde hand van mijn vader gaat omhoog als teken dat ik mijn mond moet houden. Hij laat hem weer vallen en kijkt me aan.

‘Het is belangrijk. In de lade van mijn bureau liggen twee enveloppen. Ik had nog gehoopt het zelf te kunnen doen, maar mijn tijd is gekomen.’

‘Waar heb je het over?’

Hij wuift naar het grote mahoniehouten bureau dat bij het raam staat van de donkere kamer. De gordijnen staan op een kier waardoor er een straal daglicht naar binnen valt wat de gouden hendels van de lades doet glinsteren.

Ik loop ernaartoe en staar er een tijdje naar. In mijn gedachten zit mijn sterke, krachtige vader achter zijn bureau. Hier zwaaide hij de scepter, smeedde hij zijn plannen en zorgde hij ervoor dat de Arcuri familie al die jaren aan de top is blijven staan. Hij mag dan in vele ogen een boef zijn, een crimineel, in mijn ogen is hij een geweldig voorbeeld. De beste vader die ik me had kunnen wensen.

‘In de bovenste lade,’ hoor ik achter me. ‘Je weet waar de sleutel ligt.’

Ik loop naar de wand en haal mijn vinger langs de lijst van de Monet die in het kantoor van mijn vader schittert. Een van zijn favoriete schilderijen. In een verborgen randje voel ik de sleutel. Ik loop ermee naar het bureau en open de bovenste lade waar ik direct een stapel papieren in zie liggen.

‘Schuif die opzij.’ De ademhaling van mijn vader gaat hortend en stotend verder. ‘Daar zie je twee enveloppen.’

Inderdaad zie ik direct na het verschuiven van de papieren twee goudgele enveloppen. Beiden met een familiewapen erop gegraveerd. Ik herken het direct. De enveloppen zijn gesloten met een wax verzegeling. Fronsend haal ik de enveloppen uit de lade en loop ermee naar mijn vader.

‘Dit is belangrijk, Amedeo. Het is een belofte die ik gedaan heb…’

Met de enveloppen in mijn hand neem ik weer plaats op de stoel naast mijn vaders bed.

‘Deze moeten bezorgd worden bij de tweeling.’

‘De tweeling?’

‘Giuseppe. Hij was mijn beste vriend. Mijn enige vriend…’

‘Dat weet ik,’ zeg ik knikkend. Nog steeds weet ik niet waar dit naartoe gaat, maar ik weet wel dat Giuseppe Fanchetti de beste vriend was van mijn vader. Alhoewel vele maffiafamilies de vijandigheid delen, deelden de Arcuri’s en Fanchetti’s juist een bijzondere vriendschap. Althans in het verleden. Nog voor de familie Fanchetti en hun hele organisatie vernietigd werden door hun vijand. Op een paar onbelangrijke leden na, is er niemand meer over.

‘Hij heeft twee dochters.’

‘Waarom praat je in tegenwoordige tijd? Giuseppe is dood, papa.’

Hij schudt zijn hoofd en staart glimlachend naar het plafond. ‘Dat is hij niet. Giuseppe leeft nog. Ik heb hem geholpen.’ Mijn vader richt zijn blik weer op mij. ‘Ik heb hem geholpen te verdwijnen. En zijn dochters. De tweeling…’

Ik hou me stil en kijk hem verbaasd aan. Natuurlijk heb ik ook wel eens de verhalen gehoord over de Fanchetti tweeling. Bijzondere verhalen. En eigenlijk geloofde ik ze niet. Het leek zo vergezocht.

‘Het moest wel. Hij had geen keuze. Ze liepen gevaar… Giuseppe was zijn vrouw verloren, ze is in koelen bloede vermoord, en nu zaten ze achter zijn dochters aan. Twee jaar oud waren ze nog maar toen de tragedie zich voltrok. Een aanval die niemand aan zag komen.’

Mijn vader lijkt het allemaal weer te herbeleven in zijn gedachten. Zijn ogen worden glazig en voor heel even denk ik dat hij zijn laatste adem heeft uitgeblazen, maar dan gaat hij verder.

‘Ik heb hem beloofd zijn dochters te beschermen. Zij waren zijn trots. Zijn geluk.’ Glimlachend kijkt hij naar me. ‘Zoals jij die van mij bent.’ Hij werpt een blik op de enveloppen in mijn hand. ‘Een paar jaar geleden heb ik deze enveloppen ontvangen. Giuseppe vroeg me weer om mijn hulp. Ik heb geen idee waar hij zich al die jaren heeft schuilgehouden, maar hij vroeg me zijn dochters op te sporen en hen deze enveloppen te geven op hun vijfentwintigste verjaardag. Dat is volgende week…’

‘Waarom doet hij dat niet zelf? Als hij nog leeft.’

‘De tweeling weet niets. Zij hebben geen idee van elkaars bestaan, noch dat ze onderdeel zijn geweest van een machtige familie. Aan jou de taak om daar verandering in te brengen.’

‘Maar waarom doet Giuseppe dat niet zelf?’

‘Giuseppe is een geest. Niemand weet dat hij nog leeft en dat moet zo blijven. Er zijn veel mensen die hem nog steeds dood willen zien. Als uitkomt dat hij nog leeft zal er een grote oorlog uitbreken. Dat mag niet gebeuren. Giuseppe was mijn beste vriend, een fijne man. Charismatisch en sterk, maar met een groot ego. Ik heb hem altijd gewaarschuwd dat zijn ego uiteindelijk zijn ondergang zou worden, maar hij wilde me niet geloven. Tot het daadwerkelijk gebeurde. Wat hij heeft doorgemaakt wens je niemand toe…’

‘Maar waarom zou hij hun leven nu willen onderbreken? Als ze nu veilig zijn… en na al die tijd.’

‘Het zijn zijn meisjes… Bijzondere meisjes. De liefde voor je kinderen gaat nooit weg, hoe groot de afstand ook is. Giuseppe zal zijn eigen redenen hebben. Het is niet aan ons om die in twijfel te trekken. Maar beloof me dit, zoon. Kom namens mij mijn woord na. Zorg ervoor dat deze enveloppen bezorgd worden en zorg ervoor dat de meisjes veilig blijven. Dat was mijn taak, mijn belofte, en nu de jouwe. De juiste gegevens zitten in de kluis. Niemand mag dit te weten komen, alleen de mensen die naast je werken. Dit is mijn laatste wens. Onze loyaliteit is onze kracht.’

De woorden die mijn vader uitspreekt doen me glimlachen. Het is zijn levensmotto. De reden dat hij zo lang aan de top heeft gestaan. Al die tijd klonken ze krachtig, maar nu is het niets meer dan een fluistering.

Een fluistering die ik de rest van mijn leven met me mee zal dragen.

Dat juist mijn vader uit het leven gerukt moet worden op zo’n gruwelijke manier is moeilijk te verkroppen, maar het is een vijand die ik niet kan verslaan. Een vijand die wij beiden niet aan hebben zien komen en waar we voor het eerst in ons leven van zullen verliezen.

‘Ik beloof het, papa. Ik zorg ervoor dat al je beloftes nagekomen zullen worden. Ik eer jouw leven door de beste opvolger en zoon te worden die je jezelf kon wensen.’

‘Dat ben je al, Amedeo.’ Hij knikt. ‘Ga naar ze toe.’ Met een glimlach op zijn gezicht staart hij weer naar het plafond. ‘La gemella del giorno e della notte,’ fluistert hij.

De tweeling van de dag en de nacht…

Hoofdstuk 1

Allegra

‘Lieverd, wat zie je er weer fris en beeldschoon uit.’

Ik glimlach naar mijn moeder als ik de eetkamer binnen kom lopen in een lichtgele zomerjurk die tot net over mijn knieën reikt.

‘Vandaag is mijn eerste dag,’ zeg ik trots.

Mijn moeder glimlacht, maar tegelijk zie ik een verdrietige blik in haar ogen.

‘Mama,’ zeg ik zacht en druk een kus op haar haren.

‘Ik kan niet wennen aan het idee.’

‘Ik ga op loopafstand van jou en papa wonen.’

‘Maar toch…’

‘Ik ben vijfentwintig.’

‘Overmorgen pas,’ zegt mijn vader, die met de krant onder zijn arm de eetkamer binnen komt lopen. Hij pakt een croissant van de schaal en neemt een hap.

‘Oké, oké, overmorgen pas. Maar daarna trek ik in mijn eigen appartementje. Hij is al een maand klaar.’

‘Vijfentwintig, dat was de afspraak,’ zegt mijn vader streng.

‘De afspraak was na mijn studie, en die heb ik al een paar maanden geleden afgerond. De vakantie is voorbij. Ik heb een baan. Het is tijd dat ik op mijn eigen benen ga staan.’

Mijn vader kijkt ontevreden. Ik giechel en neem plaats aan tafel nadat ik een kop koffie heb gepakt van het dressoir waar het ontbijtbuffet op uitgestald staat. Zoals iedere ochtend.

Toegegeven, dit ga ik best missen. Straks moet ik zelf mijn ontbijt regelen. Ik moet eigenlijk alles zelf gaan regelen. Iets waar ik niet bekend mee ben in mijn leven. Maar het is tijd. Ik heb er zin in. Zin om de wereld te verkennen zonder mijn familie.

‘Onze jurken voor het feest zijn bezorgd,’ zegt mijn moeder.

Ik neem een slok van mijn koffie en glimlach. ‘Wat fijn. We kunnen ze vanavond passen. Ik moet over een half uur bij het museum zijn dus nu is er geen tijd meer voor.’

‘Je weet dat ik een veel betere baan voor je had kunnen regelen. Nu moet je mensen rondleiden.’

Met een afkeurende blik kijkt mijn vader naar de krant die voor hem ligt.

Ik haal mijn schouders op. ‘Ik vind het leuk.’

De hele dag praten over kunst. Het is misschien niet iets wat veel mensen leuk vinden, maar het feit dat er de hele dag door mensen zullen zijn die het leuk vinden mij te horen vertellen over alle prachtige kunst die er in het museum staat en hangt. Blijer kun je me bijna niet maken.

Nou ja, wel eigenlijk. Met mijn eerste eigen appartement dat maar vijf minuten van het museum af ligt en waar ik vanaf volgende week mijn intrek in neem.

Een heel eigen leven. Na al die tijd onder de beschermende vleugels van mijn ouders geleefd te hebben, wordt het tijd om het leven zelf te ontdekken. Op een andere manier. Er is nog een hele wereld buiten die beschermde gouden kooi waar ik in geleefd heb. Daar kwam ik al achter toen ik kunstgeschiedenis ging studeren aan de universiteit, maar nu ben ik volwassen. Ik ga mijn eigen geld verdienen, wat ik eigenlijk niet echt nodig heb naast het trustfonds wat ik tot mijn beschikking heb, maar kunst is mijn passie en nu mag ik me daar dagelijks mee bezig houden en word ik er ook nog voor betaald.

Nadat ik mijn yoghurt en fruit op heb schiet ik in mijn witte hooggehakte sandaaltjes. Ik druk een kus op de wang van mijn vader en van mijn moeder en vertrek met een verheugd gevoel naar mijn werk. Ik wandel over de hobbelige keien en bevind me na tien minuten voor de indrukwekkende deuren van het museum.

Tot mijn grote verbazing zie ik daar een bekend gezicht staan.

‘Emilio?’

Glimlachend kijkt hij me aan. Het is een knappe verschijning. Mijn liefde.

‘Wat doe jij hier?’

Met in zijn handen een bruin zakje komt hij op me aflopen. ‘Het is je eerste werkdag. Ik weet hoe belangrijk het voor je is.’ Hij houdt het zakje omhoog. ‘Ik heb een sandwich voor je meegenomen. Caprese. Je favoriet.’

‘Wat lief,’ zeg ik en neem het zakje van hem aan.

‘Ik wist niet hoe je dag zou verlopen en of je tijd zou hebben om lunch te halen.’

‘Er is een restaurant in het museum, maar dit is beter. Dank je wel, Emilio. Heel attent.’

Ik druk een zachte kus op zijn lippen en zet zijn bril recht die een tikkeltje scheef op zijn neus stond.

‘Is het weer zover?’ zegt hij grinnikend.

Hij haalt zijn hand door zijn donkerbruine, warrige haar en kijkt me met een scheve grijns, een tikkeltje verlegen, aan.

Toen ik Emilio een paar maanden geleden leerde kennen tijdens een avond in het café met een groep van mijn studiegenoten, had ik nooit gedacht hem nog een keer te zien, maar we bleven elkaar maar tegenkomen. Ik heb nog nooit echt een lange relatie gehad. Mijn ouders waren te beschermend en tijdens mijn studie had ik er weinig tijd voor. Natuurlijk heb ik wel mijn pleziertjes gehad, maar dat zal ik nooit aan mijn ouders vertellen. Voor zover zij weten ben ik nog een keurige maagd en zal ik binnenkort door een of andere edele man het hof gemaakt worden. Zo’n man die precies binnen onze kringen past. Dan krijgen we de perfecte kinderen en vormen we een perfect gezin. Natuurlijk sta ik best open voor dat scenario, maar dan moet het wel een man zijn waar ik kriebels van in mijn buik krijg. Eentje die me het hoofd op hol brengt en dat is nog niet gebeurd tot nu toe.

Toch heb ik bij Emilio voor het eerst een ander gevoel. Daar waar de meeste mannen mij niet zo konden boeien is het bij hem al vanaf het begin anders. We delen beiden de passie voor kunst. Met name de Italiaanse kunstgeschiedenis. Ik dacht dat ik er veel vanaf wist, maar Emilio spant de kroon en dat maakt hem zo leuk. Dat, en dat gespierde lichaam, dat blijkbaar verborgen zit onder zijn keurige overhemden. Daar kwam ik vorige week achter toen de serveerster hete koffie op zijn overhemd had gemorst en hij hem snel uitdeed. Mijn mond viel open en dat deed me op andere manieren verlangen naar hem.

Ik heb mijn moeder al voorzichtig verteld over Emilio. Ze reageerde er niet geheel afkeurend op. Zelfs niet op het nieuws dat ik hem had uitgenodigd voor mijn vijfentwintigjarige verjaardagsfeest. Een feest waar mijn ouders weer een enorm evenement van hebben gemaakt met maar liefst tweehonderd gasten. Al had ik haar niet verteld dat Emilio zou komen, was zijn aanwezigheid niet eens opgevallen, maar toch vond ik het belangrijk het te vertellen.

‘Veel succes, Allegra. Ik weet zeker dat je de show zult stelen vandaag.’

De verlegen glimlach die Emilio me toewerpt laat me smelten.

‘Dank je. Ik laat je vanavond weten hoe het is geweest.’

Na nog een vluchtige kus verdwijn ik naar binnen waar ik word begroet door twee receptionistes.

‘Het is mijn eerste dag,’ zeg ik vrolijk.

‘Allegra Caracciolo?’ vraagt er één.

‘Dat ben ik.’

Ze reikt me een naamkaartje aan.

‘Caracciolo?’ vraagt de andere vrouw. Ze bekijkt me van top tot teen. ‘Van dé familie Caracciolo?’

‘Eh ja…’

Ik glimlach ongemakkelijk als ik het naamkaartje van haar aanneem. Mijn naam opent vele deuren, maar levert me ook altijd nieuwsgierige blikken op. In Italië is de naam een begrip, maar hier in Florence is het alsof je afstamt van de goden.

‘En je werkt hier?’

‘Ja,’ zeg ik trots. ‘Ik ben gids.’

‘Oké…’ zegt ze twijfelend. Ze wisselt een blik uit met de andere receptioniste alsof ze wil zeggen dat ik gek ben. Waarschijnlijk denken ze dat ik nooit een dag in mijn leven hoef te werken door ons familiefortuin, en dat is eigenlijk ook zo, maar wat moet ik dan doen?

‘Ik weet de weg,’ zeg ik vrolijk.

Het getik van mijn hakken op de stenen vloer is het enige geluid wat er nog te horen is. Ik vervolg mijn weg naar boven en zie tot mijn grote opluchting direct de vrouw die me heeft aangenomen.

‘Allegra,’ roept ze uit. ‘Welkom. Je komt als geroepen. Over een half uur begint je eerste groep. Amerikanen. Vanmiddag heb je een groep Italianen. Je hebt een vol programma vandaag.’

Ik knik enthousiast. We nemen nog wat dingen door en dan loop ik weer naar de entree waar ik voor het eerst mijn eigen groep op mag halen. Met knikkende knieën ga ik voor de groep staan.

‘Welkom,’ zeg ik vrolijk. ‘Mijn naam is Allegra en ik ben jullie gids voor vandaag.’

~

‘Beeldschoon,’ roept mijn tante uit.

‘En dan je haar opgestoken, met die tiara erin,’ zegt mijn moeder terwijl ze om me heen loopt.

Samen bekijken ze me van top tot teen in de enorme kleedkamer van mijn moeder waar ik me zojuist gehuld heb in de avondjurk die ik op het feest zal dragen.

Vanavond zijn we, nadat ik mijn eerste werkdag had afgerond, direct vertrokken naar ons buitenhuis in de Toscaanse heuvels, op een half uur rijden van het huis in de stad. Mijn vader moest nog wat zaken afronden, maar die zal zich morgen bij ons voegen. En overmorgen zal het hier krioelen van de mensen. De voorbereidingen zijn al in volle gang. In de tuin staat een enorme pagodetent die aan de zijkanten open is. De bloemen en overige decoratie zal morgen bezorgd worden. Als je niet beter zou weten, zou je denken dat ik ga trouwen, maar dat is niet waar. Ik word alleen maar vijfentwintig. Niet eens een bijzondere leeftijd als het aan mij ligt.

Nu hebben mijn ouders geen enkele gelegenheid aan zich voorbij laten gaan als er iets te vieren valt omtrent mijn leven, maar deze dag lijkt extra speciaal voor ze te zijn. Ik word niet alleen vijfentwintig. Ik ga ook nog eens het huis verlaten.

Ik ga nota bene naar een appartement dat mijn vader zelf voor me heeft gekocht en laten verbouwen. Althans, volgens mij was het zelfs al een van zijn gebouwen. Maar toch is het een grote stap voor ze. Waarschijnlijk omdat ik hun enige kind ben. Na mij is het ze niet meer gelukt kinderen te krijgen. Ik heb het idee dat ze altijd extra voorzichtig met mij wilden zijn.

En ik moet toegeven dat ik een fijne jeugd heb gehad waarbij het me aan niets ontbrak. Met een enorme familie om me heen. De Caracciolo’s. Al honderden jaren een van de rijkste families van Florence. Met een familiebedrijf in vastgoed.

Ik weet er het fijne niet van omdat ik me er nooit echt mee bezig heb gehouden, maar volgens mij bezit onze familie half Florence. Voor mij is het niet belangrijk. Mijn passie is kunst en met veel vreugde denk ik terug aan de fantastische dag die ik heb gehad. Ik wist wel dat ik hier goed in zou zijn en alle lovende kritieken die ik ontving van de groepen die ik vandaag onder mijn hoede had, waren alleen maar de bevestiging die er nog aan ontbrak. De hele dag heb ik mogen praten over kunst, de geschiedenis van Florence en alle pracht en praal die de wereld bezit.

Nu sta ik met een klein vermogen aan mijn lichaam in de spiegel te staren. Mijn tante kijkt zuchtend naar me en haalt haar handen door mijn dikke blonde haar als mijn moeder een diamanten ketting om mijn nek heeft gehangen die precies dezelfde kleuren heeft als de kobaltblauwe jurk die speciaal voor mij is gemaakt.

Ze heeft zelf alleen maar zonen, drie maar liefst. Mijn neven, die stuk voor stuk het familiebedrijf betreden en net zo zakelijk en machtig willen zijn als onze vaders en ooms.

‘Je bent beeldschoon, Allegra.’

Trots kijkt mijn moeder naar me via de spiegel. De blonde haren heb ik van haar. We zijn de enige in onze Italiaanse familie die zo licht zijn.

‘Tommaso Viarego komt morgen ook,’ zegt ze nonchalant.

‘En moet ik weten wie dat is?’

Mijn moeder en tante slaken een kreet.

‘De acteur,’ roept mijn tante uit. ‘Van de soap waar wij altijd naar kijken.’

Ik haal mijn neus op. ‘Ik kijk daar niet naar.’

‘Hij is knap,’ zegt mijn tante. ‘Heel knap.’

‘Oké,’ zeg ik fronsend. ‘En waarom komt hij naar mijn verjaardag?’

‘We hebben hem uitgenodigd. Hij is verre familie van tante Beatrice.’

‘Verre familie,’ mompel ik.

‘Maar niet van ons,’ zegt mijn moeder snel. ‘Hij is geen familie van ons. Tante Beatrice is aangetrouwd.’

‘Is dit een koppelpoging?’

Ik stap van de verhoging en laat de jurk van mijn lichaam afglijden.

‘Want ik heb al een beetje iemand, dat had ik toch verteld?’

‘Een beetje is niets.’ Mijn tante wuift met haar hand.

‘Emilio is leuk.’

‘Wat is zijn achternaam?’ vraagt mijn tante.

Beide vrouwen kijken me strak aan.

‘Wat doet dat ertoe?’

‘Misschien kennen we hem.’

‘Calo,’ zeg ik zuchtend. ‘Emilio Calo. Zijn familie woont hier twee uur vandaan.’

‘En wat weet je verder van hem?’ vraagt mijn moeder.

‘Dat hij lief en attent is. Hij bracht me vanochtend mijn favoriete broodje zodat ik een lekkere lunch zou hebben in de pauze en hij belde me direct toen ik klaar was.’

‘Beetje opdringerig,’ mompelt mijn moeder.

‘Mama,’ roep ik uit. ‘Emilio is niet opdringerig, hij is echt heel lief. En hij houdt van kunst, net als ik. Hij weet alles ervan. Ik hou ervan met hem te praten.’

‘Heb je een foto?’ vraagt mijn tante als ik me heb aangekleed en we de trap aflopen richting de keuken waar we nog iets gaan drinken.

Ik grijp naar mijn telefoon die op het keukeneiland ligt en zoek naar de selfie die we gemaakt hebben vorige week tijdens een wandeling op een zonnige zondag. Ik hou hem omhoog en laat hem aan mijn moeder en tante zien. Mijn tante haalt mijn telefoon uit mijn hand en bekijkt de foto aandachtig.

‘Hij draagt een bril,’ zegt ze vol afschuw.

‘En wat dan nog? Oom Caldo toch ook?’

‘Ja die is oud,’ zegt ze grinnikend.

Ik grijp de telefoon weer uit haar handen. ‘Ik vind zijn bril juist leuk. Het is schattig.’

Glimlachend kijk ik naar de foto van Emilio. Naar zijn brede glimlach en zijn warrige haar. Oké, het is misschien een beetje een sulletje, maar wat zij niet weten is wat er onder die degelijke kleding schuilgaat. En ik ben voornemens dat binnenkort eens van dichtbij te bestuderen.

~

‘Van harte gefeliciteerd, Allegra. Je ziet er prachtig uit.’

Kus, kus…

Ik kan de tel niet meer bijhouden. Mijn kaken doen zeer van de glimlach die ik op mijn gezicht hou de hele avond. Iedereen is voor mij gekomen en daar ben ik dankbaar voor, maar het eerste gedeelte van zo’n feest is vermoeiend. De vele gasten die allemaal in de rij staan om mij te groeten en te feliciteren. Achter me staat een enorme tafel die vol ligt met voor een vermogen aan cadeaus. De vrienden van mijn ouders en alle kennissen en zakenrelaties die vanavond aanwezig zijn, zijn allemaal zeer vermogend. De kringen waar we ons in bevinden zijn gevuld met gelijkgestemden.

In de hoek van de pagodetent staat een orkest. Overal staan tafels met eten en zodra alle gasten binnen zijn, kan ik eindelijk zelf een bordje opscheppen. Natuurlijk word ik door iedereen aangesproken. Ik kan geen drie stappen lopen of ik word alweer aangehouden door iemand, maar toch weet ik het voor elkaar te krijgen om bij de tafel aan te komen waar mijn oud-studiegenoten zitten, en Emilio…

Ik neem plaats naast hem en knik hem bemoedigend toe. Ik kan zien dat hij niet helemaal op zijn gemak is hier en dat begrijp ik. Als je niet uit deze wereld komt kan het nogal overweldigend zijn. Ook al vinden alle aanwezigen hier het allemaal heel normaal.

‘Je bent prachtig,’ zegt Emilio zacht. Hij kijkt angstig om zich heen of niet een van mijn neven hem weer bij zijn nek grijpt zoals ze bij binnenkomst gedaan hebben. Waarschijnlijk in opdracht van mijn moeder en tante want zelf kan het ze niet veel schelen met wie ik me bezig houd. Ze moesten er zelf hard om lachen, maar Emilio keek benauwd en angstig.

‘Ze zijn er niet,’ zeg ik lachend. ‘Zodra er eten in het spel is, hebben ze nergens anders meer aandacht voor.’

‘Goed om te weten,’ zegt hij lachend. Hij strijkt zachtjes over mijn pols. ‘Je hebt je familie verteld over ons?’

‘Alleen mijn moeder en mijn tante, maar ik had kunnen weten dat het nieuws zich snel zou verspreiden.’

Emilio grijnst. ‘Maar toch… je hebt het verteld.’

Ik knik.

‘Betekent dat dat we officieel verkering hebben?’

Een giechel verlaat mijn mond. ‘Je hebt het niet gevraagd.’

‘Lieve, beeldschone Allegra, wil je verkering met me?’

‘Graag.’

Emilio pakt mijn hand en drukt er een kus op. Op de achtergrond hoor ik een van mijn lievelingsnummers. Het orkest is vervangen door een band die moderne muziek speelt. De tafels met eten zijn weggehaald en de dansvloer is vrij.

‘Laten we gaan dansen,’ roep ik uit. Ik trek Emilio en een aantal van mijn studiegenoten mee de dansvloer op en al snel volgen de andere gasten. Buiten is het al donker, maar de pagodetent is prachtig verlicht met duizenden kleine lampjes, te midden van een zee aan kleurrijke bloemen.

Halverwege de avond trek ik mijn hoge pumps uit en ga ik verder op mijn blote voeten. Ik dans met mijn neven, met een aantal andere familieleden en met mijn vader. Maar het meest dans ik met Emilio en dat voelt fantastisch.

Het voelt als een echt begin van mijn nieuwe leven. Ik ben volwassen en ik kan niet wachten op wat dit nieuwe leven me zal brengen. Vrijheid, liefde, een prachtige toekomst. De wereld ligt aan mijn voeten en er is niets wat me in de weg staat.

Pas als alle gasten verdwenen zijn, wandel ik naar mijn slaapkamer. Ik heb mijn ouders uitgebreid bedankt voor het geweldige verjaardagsfeest. Iets mooiers had ik me niet kunnen wensen, maar ik ben uitgeput. Mijn hoofd bonkt van de vele glaasjes prosecco en van het vele dansen, maar ik heb de avond van mijn leven gehad.

Emilio is naar huis vertrokken. Maandag komt hij na het werk een hapje bij me eten in mijn appartement. Nu we officieel zijn, is het tijd voor de volgende stap en aan zijn blik van vanavond te zien was hij daar net zo aan toe als ik.

De juwelen doe ik af en leg ik netjes in de dozen terug. Die zullen morgen weer in de kluis gelegd worden. Ik rits mijn jurk open en laat hem op de grond vallen. Dan stap ik onder een warme douche en was ik mezelf van top tot teen.

Frisgewassen loop ik naar mijn bed, maar als ik de deken open wil slaan valt mijn oog op een goudgele envelop met een bijzonder logo erop geprint. Ik kijk om me heen en dan weer naar de envelop.

Hoe komt die hier?

Niemand heeft toegang tot mijn slaapkamer. Het cadeau van mijn ouders heb ik al gehad en die zijn hier ook niet geweest.

Weer kijk ik om me heen. Wie heeft deze envelop hier neergelegd?

Met trillende handen pak ik hem van mijn kussen af. Ik draai hem om en laat mijn vingers glijden over de ouderwetse verzegeling van wax. Als ik de envelop weer omdraai bestudeer ik de print op de voorkant. Het lijkt op een familiewapen.

Wat is dit? En waarom ligt het hier?

Onder het wapen staat nog iets gegraveerd.

Voor J.F…

Er is maar één manier om erachter te komen hoe deze envelop hier is gekomen. Ik verbreek de verzegeling en open de envelop waarna ik met een trillende hand de brief uit de envelop haal en begin te lezen.

Hoofdstuk 2

Gia

‘Gefeliciteerd, Gi.’

‘Wat is dit?’

‘Je verjaardagsfeestje.’

‘Volgens mij had ik gezegd dat ik niets wilde.’

‘Het is gewoon iets kleins. Alleen met ons,’ zegt Bruno.

Ik kijk naar de mannen aan de bar die allemaal hun flesje bier omhoog houden. Sommigen zijn nog in uniform, maar Bruno ziet er netter uit dan anders valt me op. In een schone jeans en een donkerblauw shirt, beiden netjes, schoon en zonder gaten. Hij reikt me een flesje bier aan en klinkt die van hem ertegenaan. ‘Proost.’ De zachte kus die hij op mijn wang drukt overvalt me een beetje.

‘Hm… ja.’

‘Kijk niet zo zuur,’ roept Cassio vanaf zijn barkruk. ‘Het is jouw feestje.’

‘Ik had gezegd dat ik dat niet wilde,’ zeg ik luid als ik naar hem toeloop.

Hij trekt me in zijn armen en houdt me stevig vast.

‘Niets geen poespas,’ zegt Bruno. ‘Gewoon een drankje met ons. Dat is toch niet zo erg?’

‘Ja ja, ik blijf wel,’ mompel ik terwijl ik me uit de greep van Cassio wurm en omhelzingen van Giancarlo en Vinnie ontwijk die ook zijn aangeschoven.

Mijn collega’s bij het leger, mijn vrienden. We hebben allemaal een vrije avond. En bij toeval valt die precies op mijn vijfentwintigste verjaardag. Een dag die ik liever stilletjes aan me voorbij had laten gaan, maar bij het leger weten we nou eenmaal de geboortedata van iedereen. Ik vermoed dat Bruno hierachter zit. Die is wat sentimenteler met deze dingen dan de rest. Het fijne van werken met over het algemeen mannen is juist dat al die trutterij me bespaard blijft. Maar ik ontkom er niet aan en probeer me de rest van de avond iets gezelliger op te stellen dan hoe ik binnen kwam. Het overviel me gewoon een beetje.

Tegen mijn moeder en oom had ik al gezegd dat ik geen poespas wilde. Ze hoefden zich echt niet schuldig te voelen dat ze me niet konden bezoeken op deze dag. Ik zou ze binnenkort toch weer zien. Dit is gewoon een dag als iedere andere en ik moest toch werken overdag.

Als kind had ik al niets met mijn verjaardag. Er was nooit veel geld te besteden en dan werd het eigenlijk net niks. Dan voelde ik me altijd zo schuldig als mijn moeder haar laatste geld had uitgegeven aan een taart voor mij. En hoe mijn oom dan weer een of andere halve gare fiets had opgeknapt zodat ik toch een cadeautje had.

Het was goed bedoeld, maar het brengt niet de warmste herinneringen met zich mee. Met name het schuldgevoel wat ik altijd had is me bijgebleven. Nu hou ik er gewoon niet van dat iemand moeite voor me doet. Laat mij maar lekker mijn leven leiden zoals ik dat nu doe. Eenvoudig en privé.

Bij het leger zit ik prima op mijn plek. Soms word ik uitgezonden naar het buitenland en heb ik een spannende missie. Daar hou ik van, die adrenaline heb ik nodig in mijn leven. De reden daarvan weet ik nog steeds niet. Het is niet dat ik het van mijn moeder heb, want die is de vrede zelve. Ze slaat nog niet eens een vlieg dood, terwijl ik niets liever doe dan met een wapen in mijn hand mijn target raken. Mijn vader heb ik nooit gekend, maar wat ik van mijn moeder en oom weet was hij een hele, zachtaardige schoenmaker. Nee, het zit gewoon in mij en deze kant heb ik volledig geaccepteerd en omarmd. Ik ben niet de standaard vrouwelijke vrouw. Alhoewel de meeste mannen daar anders over denken. Aan aandacht geen gebrek, maar de meeste mannen breek ik met gemak in twee en laat ik daar nou niet opgewonden van raken.

Momenteel ben ik gestationeerd in Rome waar ik samen met mijn collega’s de straten veilig houd voor de inwoners en de toeristen. Een dankbare baan, en één waarbij ik me nooit schuldig hoef te voelen.

‘Gia Abato…’

Ik draai me om als ik een bekende stem hoor.

‘Tito? Wat doe jij hier? Ik dacht dat je in het buitenland zat.’

‘Zat ik ook. Ik ben gisteravond teruggekomen.’

Hij omhelst me en houdt me iets langer vast dan nodig is.

‘Heren,’ zegt hij knikkend naar mijn gezelschap aan de bar.

Ze mompelen allemaal iets maar lijken niet geïnteresseerd te zijn. Behalve Bruno, die bekijkt hem van top tot teen met een wantrouwende blik, maar ik richt mijn aandacht weer op Tito die ik heb leren kennen tijdens een uitzending naar het Midden-Oosten. Een lid van de Air force. Een heel knap lid kan ik wel zeggen. Tito en ik hebben regelmatig de regels doorbroken daar in het Midden-Oosten en elkaar alle hoeken van onze tenten laten zien. En hij ziet er verdomme nog net zo lekker uit als toen. Christus wat een plaatje, en zo te zien bevalt het hem ook prima wat hij ziet.

Hij laat zijn blik over me heen glijden. ‘Het is goed je weer eens te zien, Gia.’

‘Ja… En toevallig ben ik ook nog eens jarig.’

Verdomme, waarom zeg ik dat nou? Dat klinkt veel te meisjesachtig en wanhopig.

‘Wauw. Gefeliciteerd.’ Hij geeft me langzaam twee zoenen en knijpt in mijn bovenarm. ‘Dat had ik moeten weten. Nu heb ik geen cadeautje.’ Hij knipoogt. ‘Maar wellicht verzin ik nog wel iets gedurende de avond.’

Ik neem een slok van mijn biertje en probeer niet oververhit te raken terwijl ik hem nakijk als hij wegloopt om iemand anders te groeten. Knappe, gespierde, grote Tito. Verdomme, wat heb ik leuke nachten met hem gehad.

‘Waarom mag hij wel weten dat je jarig bent?’ vraagt Cassio protesterend. ‘Je vloerde ons nog net niet omdat we hier zaten om je verjaardag te vieren en bij hem val je bijna op je knieën.’

‘Hij is van de Air force,’ bromt Bruno.

‘Wat heeft dat er nou weer mee te maken?’ zeg ik fronsend.

Bruno haalt zijn schouders op en kijkt ontevreden voor zich uit.

Ik bestel nog een paar biertjes en probeer een paar grappen uit te halen waardoor Bruno weer meedoet aan het gesprek.

Als ik aan het einde van de avond terug naar de bar loop na een bezoek aan het toilet zie ik dat het café al bijna leeg is. Het is voor mij ook tijd om te vertrekken. Tito heb ik niet meer gezien, die zal al vertrokken zijn. Meestal na een missie zijn de dagen erna heel vermoeiend.

‘Gia, over dat cadeautje…’

Ik draai me om en zie Tito staan. Of toch niet…

‘Ja?’

‘Mijn hotel zit hier vlakbij.’

Fuck, ja.

Ik glimlach vriendelijk. ‘Ik weet het niet. Morgen heb ik vroeg dienst.’

De grijns die hij op zijn gezicht heeft wordt iets groter. ‘Je gaat het me moeilijk maken?’

Ik haal mijn schouders op en sta er nonchalant bij. ‘Hoe graag wil je het?’

Met zijn mond komt hij vlak naast mijn oor. ‘Mijn pik is al stijf vanaf het moment dat ik je zag staan hier. Terwijl ik al die beleefdheidspraatjes hield met iedereen, voelde ik hem kloppen in mijn broek tot het moment dat ik me bijna zelf verlossing wilde geven op het toilet. Maar wat is daar nou aan? Ik stop hem veel liever in jouw fucking lekkere mond. Ik weet nog precies hoe je voelde. Al je gaten…’

Mijn mond staat iets open. Er loopt speeksel in van de opwinding die mijn lichaam overneemt, en mijn ademhaling is versneld, om nog maar te zwijgen van mijn tepels die hard tegen de stof van mijn shirt aan drukken. Al zou Tito me hier nu op de grond neerleggen en keihard nemen weet ik niet of ik zal protesteren. Ik kan blijven doen alsof ik het niet wil, maar Tito kan verdomde goed neuken en ik kan het gebruiken. Het zou een mooi verjaardagscadeau zijn aan mezelf. Eentje waarbij ik me niet schuldig hoef te voelen. Het zou me de energie geven die ik nodig heb.

‘Waar is je hotel?’

Hij grijpt mijn arm en wil me naar de deur leiden.

‘Wacht even,’ mompel ik.

Ik draai me om en kijk naar Bruno en Cassio die nog bij de bar zitten. ‘Ik ga,’ roep ik. ‘Tot morgen.’

Ze knikken beiden en laten hun vijandige blik over Tito glijden. Ik heb hun bescherming niet nodig. Zij eerder die van mij dus ik rol met mijn ogen en loop met Tito mee naar buiten.

‘Je waakhonden?’ vraagt hij.

Ik schud mijn hoofd. ‘Mijn beste vrienden. Mijn collega’s…’

Hij knikt glimlachend. ‘Ze waren heel beschermend over je gedurende de avond.’

‘Ik heb geen bescherming nodig.’

Tito grinnikt. ‘Geloof me, Gia. Dat weet ik.’

Gelukkig is zijn hotel inderdaad niet ver weg. Na een paar minuten lopen staan we al binnen. In de lift proberen we ons nog in te houden, maar zodra we zijn hotelkamer binnenstormen vliegen we elkaar aan. Ik ruk zijn shirt omhoog en bevoel met mijn vingers de contouren van zijn spieren die nog steeds zo keihard zijn als in mijn geheugen gegrift staat. Zodra hij mijn shirt en beha uit heeft gedaan zuigt hij hard aan mijn tepels die overgevoelig zijn geworden door zijn woorden in het café. Als ik niet uitkijk laat hij me al komen door alleen zijn mond op mijn borsten.

Het is alweer even geleden dat ik een goede beurt heb gehad. Met mijn werk is een relatie niet houdbaar dus hou ik het bij losse contacten, maar zoals ik al zei is het lastig om iemand te vinden die aan mij gewaagd is.

Tito is dat wel.

Met gemak tilt hij me van de grond en zet hij me tegen de muur aan.

‘Verdomme, dat ik precies jou tegen moet komen op mijn eerste avond hier,’ gromt hij tussen het kussen door. ‘Wat een fucking geluksvogel ben ik.’

‘Wie jarig is trakteert,’ zeg ik glimlachend tegen zijn mond.

‘En wat trakteer je dan?’

Ik wurm me uit zijn greep en val op mijn knieën waarna ik meteen zijn broek open knoop.

‘Fuck, je pik is hard.’

‘Hou je niet in, Gia,’ gromt hij. Ik kijk omhoog in zijn donkere blik die me in vuur en vlam zet. Zonder onze blik te verbreken neem ik hem in mijn mond en doe ik precies waar hij om gevraagd heeft. Ik hou me niet in.

En hij ook niet.

Christus…

Tito stond op scherp want ik weet niet of ik ooit zo goed te pakken ben genomen. Overal… een paar uur lang.

Ik heb gegild van genot en van randje pijn, maar jezus wat was het heerlijk. Wat een genot kan deze man me geven.

Nu zit ik op het randje van het bed en heb ik me net aangekleed. Tito ligt languit met zijn prachtige, naakte lijf uitgestrekt op de dekens van het grote bed waar hij zojuist mijn hersens eruit heeft geneukt. Hij kijkt tevreden en gelukzalig.

‘Je mag blijven. Je weet dat ik je niet meteen weg zal sturen. Dan kunnen we morgenochtend nog een keer.’

Ik grinnik. ‘Dat weet ik. Maar ik ga nog een paar uur slaap pakken. Morgen moet ik weer scherp zijn.’

‘Ik ben hier nog een paar weken,’ zegt hij. ‘Misschien kunnen we nog eens afspreken.’

Ik knoop de veters van mijn kisten dicht en sta op. Met een verlekkerde blik kijk ik naar zijn lijf en hou mijn hoofd schuin. ‘Wie weet,’ zeg ik.

‘Geef me je nummer.’ Hij grijpt naar zijn telefoon op het nachtkastje. ‘Er zijn hier geen regels. Wie weet kunnen we een keer wat leuks doen samen.’

‘Vraag je me nou mee uit, Tito?’ zeg ik lachend.

Hij komt rechtop zitten en kijkt me aan. ‘Zou dat zo gek zijn?’

‘Ik doe niet aan relaties,’ zeg ik meteen.

‘Ik vraag je niet ten huwelijk.’

Twijfelend pak ik zijn telefoon. ‘Als je me maar niet de hele tijd berichtjes gaat sturen.’

Tito grinnikt. ‘Je bent altijd zo lief, Gi.’

‘Lief? Gaan we het hier over lief hebben? Want zo lief was jij net anders ook niet toen je me net van achteren nam.’

‘Maar je vond het wel lekker.’ Zijn grijns wordt groter. ‘Want je kwam keihard over mijn pik.’

Ik gooi zijn telefoon naar hem toe als ik mijn nummer erin heb gezet.

‘Je hebt mijn nummer. Tot ziens, Tito.’

‘Moet ik je naar huis brengen?’ roept hij nog voor ik de deur achter me dichttrek. Ik steek mijn middelvinger naar hem op en sluit dan de deur.

Glimlachend neem ik de lift naar beneden en wandel via de lobby de verlaten straat op richting mijn eigen kleine appartementje. Dat was een onverwacht leuke avond. Een drankje met mijn beste vrienden en een heerlijke beurt door een van de lekkerste mannen die ik ooit heb ontmoet.

‘Gefeliciteerd, Gia. Dit was een goed begin van je nieuwe levensjaar,’ mompel ik grinnikend tegen mezelf als ik mijn donkere appartement binnen kom lopen. Ik knip een lampje aan en wandel naar mijn kleine bureautje in de woonkamer waar ik nog een lamp aanzet.

In de badkamer kleed ik me uit en zet ik de douche aan om alles van me af te spoelen. Het was een warme dag vandaag en de uren in de kroeg, maar met name de seks met Tito hebben me flink doen zweten. Pas als ik mezelf helemaal gewassen heb, wil ik onder de koele dekens kruipen van mijn bed, maar daar schrik ik op van een onbekende envelop die op mijn kussen ligt.

‘Wat de fuck?’ zeg ik hardop.

Fronsend kijk ik ernaar en dan kijk ik om me heen. Terwijl ik nog naakt ben loop ik door de kamer naar de ramen en controleer of ze open staan, maar dat is niet het geval. Alles zit dicht. Net als mijn voordeur, die was gewoon op slot toen ik zojuist binnen kwam.

Is er verdomme iemand in mijn appartement geweest?

Dat kan niet waar zijn…

Woedend loop ik naar de envelop. Zonder hem aan te raken bekijk ik hem goed. Ik hou zelfs de zaklamp van mijn telefoon erbij zodat ik de afdruk die op de voorkant van de envelop staat, goed kan zien. Maar ik herken het niet.

Voorzichtig pak ik hem op, en alsof er elk moment iets uit kan springen draai ik hem langzaam om. Daar zie ik een verzegeling van wax met dezelfde afdruk die op de voorkant staat, maar dan iets kleiner.

Wat is dit?

Weer kijk ik om me heen. Er is hier niemand, maar iemand moet deze brief hier geplaatst hebben. En precies op mijn verjaardag. Dat kan geen toeval zijn.

Ik laat mijn vinger over de gegraveerde afdruk op de voorkant glijden. Voor D.F. staat eronder.

Wie de fuck is D.F.?

Hoofdstuk 3

Amedeo

‘We moeten gaan, baas. Nino heeft zojuist laten weten dat de tweede envelop ook op de juiste plaats is afgeleverd. Onze taak zit er voor nu op.’

Vanaf een afstand bekijk ik haar. In de verte hoor ik Pepe wel praten, maar ik besteed er weinig aandacht aan. Het lijkt voor even alsof ik mijn blik niet van haar af kan wenden. Alsof het me gewoonweg niet lukt het staren te onderbreken.

Allegra Caracciolo.

Pepe gaat naast me staan. ‘Wat een prachtplaatje, is het niet? Nino zei dat die andere ook al zo’n lekker wijf is.’

Langzaam draai ik mijn hoofd naar Pepe, een van mijn capo’s, en werp hem een waarschuwende blik toe.

Nu mijn vader overleden is ben ik de Don. De grote baas. Verantwoordelijk voor de gehele organisatie. En voor het gemak heeft mijn vader me op zijn sterfbed laten beloven me te ontfermen over de beruchte tweeling, waarvan iedereen dacht dat het een fictief verhaal was. Inclusief ikzelf.

Maar nu staat een van hen daar in levende lijven.

Jasmine Fanchetti.

Ik kijk toe hoe ze zich uitleeft op de dansvloer in een nauwsluitende kobaltblauwe avondjurk, haar lichaam bezaaid met de duurste juwelen en op haar hoofd een diamanten tiara. Precies zoals iemand van haar status eruit zou moeten zien. Haar schoonheid beneemt me de adem, maar ik ben niet de enige. Alle mannen hebben alleen oog voor haar, maar er is er één waar ik me direct aan irriteer. Een man die niet van haar zijde wil wijken. Ze kijkt net zo verliefd naar hem als hij naar haar, misschien is dat wel hetgeen me het meest irriteert. Het liefst loop ik de dansvloer op om zijn strikje een paar keer om zijn nek te draaien, maar Pepe heeft gelijk. We moeten vertrekken. Tot nu toe heeft niemand nog door gehad dat we ongenode gasten zijn op haar uitbundige vijfentwintigjarige verjaardagsfeest en konden we onze gang gaan, maar er staat voor een vermogen aan beveiliging dus het zal niet lang duren voor ze iets door krijgen.

Langzaam lopen we naar de uitgang waar twee beveiligers ons een halt toeroepen.

‘Jullie vertrekken al?’

Ik knik. Pepe houdt zich stil, maar ik weet dat hij op scherp staat.

‘Armen en benen wijd,’ bromt de ander.

Ik sluit kort mijn ogen en haal diep adem. Als ze eens wisten wie ze voor zich hadden.

Voor even lijkt het erop dat een van de twee beveiligers me herkent. Ik weet dat het een groot risico was om hier zelf te komen. Hier heb ik mijn mannen voor. Dit soort klusjes hoef ik niet zelf uit te voeren.

Maar zodra ik haar foto zag was ik gefascineerd en moest ik haar in het echt zien. Pepe en Nino zijn op onderzoek uitgegaan voor me. Tot mijn verbazing duurde het niet lang voor ze de tweeling getraceerd hadden. Mijn vader had de overdracht van de tweeling gefaciliteerd drieëntwintig jaar geleden. Giuseppe was te veel verstrikt in zijn woede en verdriet door het verlies van zijn vrouw en zijn halve familie. Hij vroeg mijn vader, zijn beste vriend, de tweeling uit elkaar te halen en een mooi huis te geven. Iets wat hij ze zelf niet meer kon bieden. De angst dat ook zijn tweeling vermoord zou worden overheerste waardoor hij de moeilijke keuze maakte om ze op te geven zodat ze in veiligheid en vrijheid konden leven.

Niemand wist waar de tweeling was, zelfs mijn vader niet. Via een bemiddelaar zorgde hij ervoor dat ze beiden bij rijke gezinnen terecht zouden komen. Bij Jasmine is dat gelukt, maar Dahlia, de andere helft van de tweeling is kennelijk nooit op de juiste plek terechtgekomen. Daar moet ik nog achteraan, maar voor nu zit mijn eerste taak erop. De enveloppen zijn bezorgd. Het zal niet lang meer duren voordat de Fanchetti tweeling zal weten wie ze echt zijn.

‘We zijn bij binnenkomst ook gefouilleerd,’ zegt Pepe, die het strikje van zijn smoking al wat losser trekt.

‘En nu weer,’ bromt de grote beveiliger. ‘Protocol.’

Zonder nog iets te zeggen begint hij me te fouilleren. Ik kijk hem strak aan en zie dat hij er licht van onder de indruk is. Het zit in mijn natuur om mensen te intimideren, het gaat vanzelf, maar als ik hier ongezien weg wil komen zal ik me nu in moeten houden. Dus laat ik het gelaten toe en loop kalm weg zodra ze klaar zijn.

‘Ik begrijp niet dat je zo kalm bleef,’ bromt Pepe terwijl hij een sigaret opsteekt.

Zijn telefoon gaat. Als hij opneemt hoor ik direct dat het Nino is die hem belt vanuit Rome. Ook zijn missie is geslaagd. Voor de nacht blijven we hier, maar morgen vertrekken we naar Rome waar ik direct wat zaken af kan handelen.

‘Ja, deze ook,’ zegt Nino lachend door de telefoon terwijl we door een verlaten straat lopen. ‘Lekkere wijven, die tweeling. Deze is ook nog eens stinkend rijk. De hoeveelheid juwelen die vanavond aanwezig was.’

Hij fluit tussen zijn tanden.

Vanuit het niets pak ik hem bij zijn kraag en duw hem tegen de muur in de steeg waar we doorheen lopen. Zijn telefoon valt op de grond, net als zijn sigaret.

‘Als je ooit nog naar haar refereert als een lekker wijf dan laat ik je voor drie maanden werken als loopjongen tussen je eigen mannen.’

‘Mio Dio, Amedeo. Kalm aan. Ik maak maar een grapje. Dit is hoe we praten.’

‘Het zijn de dochters van Giuseppe Fanchetti. Respect, dat is wat ze verdienen.’

Hij knikt.

‘Heb je het ook gehoord?’ roep ik naar de telefoon die op de grond is gevallen.

‘Ja, ja,’ hoor ik Nino zeggen. ‘Dat was luid en duidelijk.’

‘De tweeling is verboden terrein. Ze zijn heilig.’

Pepe pakt zijn telefoon van de grond. De sigaret is in een plas gevallen dus die laat hij liggen. Hij hangt op en kijkt me aan. ‘En hoe gaat het nu verder? Als ze erachter komen wie ze echt zijn. Wat dan?’

Ik haal mijn schouders op. ‘Ik weet nog steeds niet wat de intentie is van Giuseppe Fanchetti. Ik heb de brieven niet gelezen. Wat ik wel weet is dat ik mijn vader beloofd heb ze veilig te houden. Dus dat is wat we doen.’

‘Ik denk dat mijn mannen er geen problemen mee zullen hebben haar te schaduwen,’ zegt Pepe met een grote grijns.

Ik werp hem een vuile blik toe.

‘Ah kom op, zelfs dat niet?’

Inmiddels zijn we aangekomen bij onze auto. ‘Rijden,’ brom ik tegen mijn chauffeur. ‘Naar het hotel.’

Pepe draait zich om vanaf de bijrijdersstoel en kijkt me aan. ‘Ik weet wel een paar goede clubs hier. We kunnen nog even… Ik bedoel, kijk ons eens gelikt eruit zien.’

Hij wijst naar mijn smoking en die van hem.

Leo, mijn chauffeur, schiet in de lach.

‘Gaan jullie maar samen. Ik ga naar mijn hotel.’

Ze schudden beiden direct hun hoofd.

‘Dan blijven we ook daar,’ zegt Pepe.

‘Nee, leef je uit. Ik geef je vrij vanavond.’

‘Zeker, baas?’

Ik knik weer en zodra de auto stopt voor het hotel stap ik uit.

‘Morgenochtend 8.00 uur vertrekken we. Zorg dat je scherp bent en trek niet te veel aandacht naar je toe vanavond.’

Ik weet hoe uitbundig Pepe kan zijn en ik weet ook wat hij vanavond allemaal zal uitspoken. Hij is niet vies van de vrouwen. Nu ben ik dat normaal gesproken ook niet, maar vanavond voel ik er niets voor. Ik vertrek alleen naar mijn suite en blijf in gedachten bij de mysterieuze Allegra Caracciolo, of beter gezegd dochter van een maffiabaas.

Jasmine Fanchetti.

~

‘Hier is alles goed verlopen. Pittig ding wel, die Gia.’

Ik kijk nijdig naar Nino. Hij houdt zijn handen defensief voor zich uit. ‘Ik zei pittig. Dat mag toch wel? Het is respectvol bedoeld. Ze zit in het leger. Volgens de geruchten kan ze vechten als de beste en kan ze in een recordtijd een machinegeweer in elkaar zetten. Er valt niet met haar te sollen.’

‘Weet je al of ze de brief gelezen heeft?’ vraag ik, zijn opmerkingen negerend.

Deze informatie had ik inmiddels ook al over Gia Abato. Het werkt niet in ons voordeel dat Gia onderdeel is van het leger. Een heel fanatiek onderdeel welteverstaan. Ze neemt haar werk heel serieus en ik weet niet wie ze erbij zal halen zodra ze erachter komt wie haar vader is. Kunnen we haar volledig vertrouwen?

‘Hij was niet te missen. Ik heb hem op haar kussen neergelegd.’

‘Ha, daar heb ik hem bij de Baronessa ook neergelegd,’ zegt Pepe.

‘Baronessa?’ zegt Nino lachend.

‘Je had haar moeten zien. Ik vermoed dat zij nog nooit een machinegeweer heeft gezien in haar perfecte leventje.’

‘Praten we weer over de mythische tweeling?’

Agusto komt mijn suite binnen wandelen en kijkt me grijnzend aan.

Inmiddels zijn Pepe en ik in Rome aangekomen waar Nino de brief bij Dahlia heeft neergelegd. Mijn neef, Agusto, is sinds kort mijn onderbaas. Beiden zijn we begonnen als soldaten onder het regime van mijn vader en daarna als capo’s, maar sinds zijn dood heeft er een shift plaatsgevonden. Zijn broer, de vader van Agusto, was zijn onderbaas, maar hij is gestopt en geniet nu van een pensioen. Hij fungeert alleen nog als mijn consigliere, mijn raadgever.

Zo heb ik een sterk team om me heen verzameld. De soldaten die door Pepe en Nino worden aangestuurd zijn goed getraind en slim. Onze organisatie staat bekend als een van de beste van het land. Tenminste, onder het bewind van mijn vader, nu is het aan mij de taak om dat voort te zetten.

De daarop komende uren bespreken we de lopende zaken. Onze organisatie is vooral groot in de wapenhandel. Ik probeer me te concentreren op de gesprekken, maar mijn gedachten blijven teruggaan naar Allegra, of Jasmine…

Het kan me niets schelen hoe ze heet. Wat ik me afvraag is of ze de brief van haar vader al gelezen heeft. Of ze al iets meer weet over haar afkomst en vooral, wat haar reactie daarop zou zijn.

Ik zou er veel voor over hebben haar te spreken. Om haar te vertellen over haar vader, maar ik heb geen idee wat hij in de brief heeft gezet en wat de vervolgstappen zullen zijn.

‘Heb je al iets gehoord van je mannen?’ vraag ik plotseling, dwars door een betoog van Agusto heen over een goede lading wapens waar hij zijn oog op heeft laten vallen.

Iedereen kijkt me niet-begrijpend aan.

‘De mannen die de tweeling schaduwen.’

‘Oh…’ zegt Nino. Hij checkt zijn telefoon. ‘Nee, nog niets. Laatste nieuws is dat Gia gewoon naar haar werk is vertrokken. Ze staat vandaag bij het Colosseum.’

‘Maar waarom hebben we het nu ineens over de tweeling?’ vraagt Agusto. Met zijn wenkbrauwen in een frons getrokken kijkt hij me aan.

Ik geef geen antwoord, maar Pepe begint te lachen. ‘We mochten ze ook al geen lekkere wijven noemen.’

Ik kijk hem dreigend aan.

‘Wat is er met die tweeling?’ vraagt Agusto kalm. Hij strekt zijn benen voor zich uit en kijkt me geamuseerd aan.

Ik voel me betrapt want terwijl we het over totaal iets anders hadden, veranderde ik het onderwerp ineens naar de tweeling. Wat erop duidt dat ze onderwerp van mijn gedachten zijn. Nou ja, niet allebei. Vooral één persoon.

‘Ze zijn lekker. Dat is wat er met ze is,’ zegt Nino lachend.

‘Je wilde er ook al zelf heen,’ zegt Agusto met zijn ogen samengeknepen. ‘Dat was ook al ongebruikelijk.’

‘Ik heb mijn vader iets beloofd en ik ben een man van mijn woord, dat weet je,’ zeg ik nonchalant.

‘Ze worden beiden geschaduwd. Wat is dan het probleem?’

‘Wie zegt dat er een probleem is?’

Ik blijf mijn neef strak aankijken, maar hij kent me veel te goed. Gelukkig laat hij het voor nu rusten, waarschijnlijk omdat Pepe en Nino erbij zijn. Ik heb geen zin om mezelf te verantwoorden waar mijn mannen bij zijn, maar ik weet wel dat Agusto er later nog op terug zal komen.

~

‘Wanneer gaan we terug?’

Er zijn drie dagen verstreken sinds de enveloppen zijn bezorgd. In de levens van de zussen lijkt er weinig veranderd te zijn heb ik van mijn capo’s begrepen. Wellicht heeft Giuseppe het vaag gehouden, waardoor ze beiden hebben gekozen om het voor waarheid aan te nemen en verder te gaan met hun levens.

Op mijn gemak loop ik met Agusto door de straten van Rome. Het is al laat op de avond maar nog aangenaam warm. Mijn favoriete moment van de dag. De straten zijn stil en alles ligt er verlaten bij.

‘Morgen,’ brom ik.

‘Wat is er nou aan de hand met die tweeling?’

Ik zucht. ‘Er is niets aan de hand. Jullie maken er meer van dan er is.’

Hij schudt zijn hoofd. ‘Ik ken je. De afgelopen dagen ben je afwezig. Je hebt direct te veel hooi op je vork genomen. Je vader is pas een paar weken dood.’

‘Wat moet ik dan doen?’

‘Rouwen.’

‘Er is geen tijd om te rouwen. Ik heb een organisatie te runnen voor het geval je dat vergeten was.’

Hij grinnikt. ‘Dat is vrij lastig om te vergeten aangezien ik bijna net zo verantwoordelijk ben als jij.’

Met een schuine blik kijkt hij me aan. In mijn ooghoek verschijnt de Trevi fontein die er op dit tijdstip verlaten bij ligt.

‘Geen afleiding,’ mompelt hij. ‘Dat was de afspraak. Vooral het eerste jaar zouden we ervoor zorgen dat er geen afleiding zou zijn.’

‘Dat weet ik. Ik heb geen idee waarom je me daar nu aan herinnert.’

‘Omdat je afgeleid bent. Door die tweeling.’

‘Je hebt geen idee waar je het over hebt.’

‘Ik heb foto’s gezien. Ze zijn knap. Vooral die blonde.’

Met een grijns kijkt hij me aan.

‘Was me niet opgevallen,’ mompel ik.

‘Rot op.’

Ik hou me stil, maar langzaam verschijnt er een glimlach op mijn gezicht. Dan zucht ik. ‘Waarschijnlijk zie ik ze toch nooit meer. Er is geen beweging geweest, bij beiden niet. Ze zijn allebei naar hun werk gegaan en pakken hun leven gewoon op.’

Terwijl ik het zeg gaat mijn telefoon.

‘Baronessa is vanavond met de auto vertrokken vanuit Florence. Ze rijdt zojuist Rome in.’

Als ik de woorden van Pepe hoor gaat mijn hart sneller kloppen.

‘Waar is ze nu?’

‘Ze rijden nog, maar zo te zien gaan ze naar een hotel.’

‘Ze?’

‘Eh ja. Ze is met een man. Die nerd van het feest die de hele tijd aan haar zijde stond. Hij was de afgelopen dagen ook bij haar.’

‘Waarom weet ik dit nu pas?’ snauw ik.

Pepe houdt zich kort stil. ‘Ik vond het niet echt relevante informatie voor jou. Als baas… van een machtige organisatie… Die…’

Zonder nog iets te zeggen hang ik op. Met mijn telefoon in mijn hand staar ik peinzend naar het water en de glinsterende munten in de fontein.