Harmonie

~

Sanne van Ooijen

Colofon

Harmonie

Copyright © 2024 SVO Publishing

Auteur: Sanne van Ooijen

Vormgeving omslag: Sanne van Ooijen

Vormgeving binnenwerk: Sanne van Ooijen

www.sannevanooijen.nl

ISBN ebook 9789083395296

NUR 343

Dit is een fictief boek. Alle personages en gebeurtenissen in deze roman worden omschreven en zijn fictief gebruikt.

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd door middel van druk, fotokopieën, geautomatiseerde gegevensbestanden of op welke andere wijze ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Harmonie

De tweeling van de dag en de nacht.

Op hun vijfentwintigste verjaardag krijgen twee vrouwen een brief bezorgd die hun leven voor altijd zal veranderen.

Ze zijn niet wie ze denken te zijn. Na een tragische gebeurtenis in het verleden is hun identiteit veranderd en wisten ze niet van elkaars bestaan. Maar na die ene bewuste brief komt daar verandering in.

De maffiabaas, Amedeo Arcuri, heeft de opdracht gekregen deze bijzondere tweeling, na hun hereniging, veilig te houden. Maar in de wereld waarin ze terechtkomen is dat zo makkelijk nog niet. En de onmogelijke romance waar hij naar verlangt maakt het nog moeilijker.

Perfecte harmonie is een tweeluik over geheimen uit het verleden, passievolle liefde en een band die ontstaat als zielsverwanten herenigd worden.

Zodra ze bij elkaar zijn is alles precies zoals het moet zijn en kan niemand ze nog iets maken.

Ook al mag hun ware identiteit nooit onthuld worden...

Hoofdstuk 1

Amedeo

In het diepste van de nacht keer ik terug naar huis. De nachten met Rita worden steeds korter, want ze kan mijn aandacht al niet meer voor langere tijd vasthouden. Ze is stomvervelend en begint alweer haar opdringerige trekjes te vertonen, maar ik ben vertrokken uit het hotel en heb haar daar achtergelaten omdat het niet goed voelde met haar in mijn armen te slapen. Dat is iets wat ik niet toesta, ook al wil zij dat wel.

Ik voel me vreselijk en weet niet hoe lang ik dit lege leven nog vol ga houden.

Zonder haar…

Alles is anders nu ik weet dat zij op de aardbol rondloopt. Ik kan mezelf voor de gek houden en net doen alsof ze er niet is, maar zelfs in mijn dromen komt ze elke nacht opdagen. Het drijft me tot waanzin.

Langzaam kleed ik me uit en stap ik onder de grote douche in mijn slaapkamer. Ik zeep me van top tot teen in om Rita van me af te wassen want het voelt niet goed. Toch kan ik niet anders dan toegeven dat ik in mijn wereld, en met mijn verdorven ziel, alleen recht heb op vrouwen zoals zij. Vrouwen die zelf ook niet goed bij hun verstand zijn. Die liegen en bedriegen om te krijgen wat ze willen en die alleen maar geil worden van mannen met macht en aanzien.

Dat is wat ik verdien.

Niet haar…

Niet haar pure ziel en haar intense schoonheid.

Ik voel aan mijn lippen en haal die ene keer terug dat ik de eer had die van haar erop te voelen. Het leek alsof de hemel openspleet. Ik pijnig mezelf een paar keer per dag aan die gedachte, maar haal mezelf dan met moeite terug naar de realiteit. En in die realiteit ben ik alleen en zal ik dat voor de rest van mijn leven blijven.

Nadat ik me heb afgedroogd laat ik mijn naakte lichaam onder de koele lakens glijden. Ik druk op de afstandsbediening op mijn nachtkastje om de schermen van het raam naar beneden te laten gaan zodat ik niet gewekt word door het zonlicht wat zich al snel aan zal dienen, en sluit dan mijn ogen in de hoop dat de slaap komt. Het is al weken een kwelling hier in mijn bed, een van de redenen dat ik me regelmatig af laat leiden door me terug te trekken met Rita in een hotelkamer. Maar ik heb een drukke week voor de boeg met de nieuwe wapenleveringen dus is het belangrijk dat ik wat rust pak.

Net als ik mezelf weg voel zakken hoor ik mijn telefoon op mijn nachtkastje zoemen. Eigenlijk wil ik hem negeren want de kans is groot dat het Rita is die wakker is geworden en wil weten waar ik ben. Dat heeft ze al meerdere keren gedaan. Ze kan maar niet accepteren dat ik niets meer wil dan dit ook al heb ik dat haar al tig keer duidelijk gemaakt. Ze is alleen maar afleiding…

Als mijn telefoon maar blijft zoemen grijp ik hem van mijn nachtkastje en neem op.

‘Baas…’

‘Nino,’ grom ik.

Ik ga rechtop zitten want ik weet dat hij me niet zomaar zou bellen op dit tijdstip. Ineens ben ik klaarwakker want Nino is degene die op de tweeling moet letten.

‘Er is iets gebeurd…’

Ik spring uit bed. ‘Wat de fuck is er gebeurd?’

‘Ik stap nu in het vliegtuig terug naar huis.’

‘Waar ben je dan?’

‘New York.’

‘Wat deed je in New York?’ vraag ik achterdochtig.

‘Daar waren ze naartoe gegaan.’

‘Jasmine?’

‘Allebei. Ze waren samen. We zijn ze achterna gereisd en ik heb geprobeerd ze in de gaten te houden.’

‘Geprobeerd?’ grom ik. Ik ben niet blij waar dit naartoe gaat. ‘Ben je ze kwijt?’

‘Ze zijn alweer terug. Heel plotseling. Allegra zei dat ze nog een paar dagen bleven, maar ineens waren ze vertrokken…’

Ik haat het hoe hij haar bij haar naam noemt. Alsof ze heel hecht zijn. De manier waarop hij over haar praat doet het lijken alsof ze veel contact hebben en dat zint me helemaal niets.

‘Maar er was iemand bij ze op de terugweg. Een man,’ gaat hij verder.

‘Een van hun vriendjes?’ brom ik ontevreden.

‘Nee, ene Gabriele Cafaro die ze hebben opgezocht in New York… Ik heb research gedaan. Hij heeft het schilderij aangekocht bij Sotheby’s wat ze van haar vader heeft gekregen.’

‘Wat voor schilderij? Waar gaat dit verhaal naartoe, Nino? Wat probeer je me te vertellen?’

‘Ik weet het ook allemaal niet precies. Alleen ik vertrouw het niet. Ik weet dat je niet op de hoogte gehouden wilde worden maar ik zit hier in New York en ik vermoed dat zij al geland zijn. Ik ben er zojuist achter gekomen waar hun vlucht naartoe ging en je gaat dit niet leuk vinden.’

‘Waar zijn ze?’

Mijn stem klinkt dreigend.

‘In Palermo?’

‘Wat moeten ze hier?’

‘Dat weet ik dus niet. Ze zijn iets van plan en het spijt me heel erg maar ik heb Pepe erachteraan gestuurd. Die is de telefoon van Allegra nu aan het traceren. Ik weet dat je hem op non-actief hebt gezet, maar hij is de enige die ik vertrouw. Ik wilde alleen wel dat je ervan op de hoogte bent. Dat je weet wat er speelt en dat ik tegen je orders in ben gegaan. Het spijt me, maar ik wil er alles aan doen de tweeling veilig te houden.’

Zonder nog iets te zeggen hang ik op en bel ik Pepe maar die neemt niet op. Dus bel ik Agusto die wel direct zijn telefoon opneemt. Hij klinkt helder, alsof hij al wakker was.

‘Weet jij waar Pepe is?’ vraag ik direct.

‘Nee, hoezo?’

Ik heb mijn broertje en Pepe nog steeds geen taken gegeven. De straf die ze hebben gekregen doordat ze Allegra in gevaar hebben gebracht duurt nog voort, maar ik heb het vermoeden dat het onmogelijk is om die twee in de gaten te houden. Als zelfs Nino het nu al niet lukt…

Verdomme.

‘Nino belde net vanuit New York. Blijkbaar was de tweeling daarheen gereisd, maar ze zijn plotseling vertrokken naar Palermo en hij vertrouwt het niet. Hij heeft Pepe erop afgestuurd, die is nu hun telefoon aan het traceren…’

‘Heb je hem al gebeld?’

‘Ja, natuurlijk. Maar hij neemt niet op. Ze waren in gezelschap van een man. Ene Gabriele Cafuro. Ken je die?’

Het is even stil. ‘Nog nooit van gehoord.’

‘Ik ook niet,’ mompel ik en denk na.

‘Ik zet onze detective erop. Cafuro zei je?’

‘Gabriele…’ mompel ik en staar voor me uit. ‘Het zal toch niet…’

‘Wat?’

‘Er was een Gabriele, maar die is nooit meer gevonden.’

‘Wat bedoel je?’

‘Het neefje van Giuseppe. De zoon van zijn broer die ook vermoord is. Gabriele Fanchetti. Hij was nog een kind toen.’

‘Denk je dat hij het is?’

‘Ik kijk nergens meer van op tegenwoordig. Dit hele verhaal is gestoord en ik zie niet in dat dat voorlopig verandert. Ik moet verdomme weten waar Pepe is. Bel de detective en vraag hem uit te zoeken wie Cafuro is en laat hem die telefoons traceren van de tweeling. Ik heb hier een slecht gevoel over. Ik denk dat ze hun vader opzoeken en als dat het geval is lopen ze gevaar.’

Ik hang op en bel Pepe weer, maar die neemt nog steeds niet op. Snel ren ik mijn inloopkast door en gris een zwarte broek en trui van de plank die ik snel aantrek. Als ik mijn sneakers aan heb gedaan gaat mijn telefoon.

Het is Pepe.

‘Baas…’

‘Ja?’

‘Het spijt me.’

Ik moet me vasthouden aan de muur want ik voel een ongekende angst in afwachting van zijn woorden.

‘Je moet hierheen komen. Er is iets ergs gebeurd.’

Hoofdstuk 2

Allegra

Het lijkt alsof alles in slow motion gaat. De hand van Gia glijdt uit de mijne en ik zie haar voorover vallen. Ik wil gillen, maar er komt nog steeds geen geluid uit mijn mond, en dan ineens zie ik om me heen mannen neervallen. Ik begrijp niet wat er gebeurt, alleen hoor ik een kabaal van meerdere schoten. Het doet pijn aan mijn oren. Ik val voorover over Gia heen waar ik blijf liggen tot er ineens een oorverdovende stilte om ons heen klinkt.

Dan voel ik iemand aan mijn arm schudden.

‘Baronessa…’

Ik kijk omhoog in de ogen van Pepe. Mijn mond valt open en ik kijk direct om me heen. Onder me voel ik beweging en als ik omhoog kom, komt het lichaam van Gia ook omhoog. We staren elkaar alle drie een tijd lang aan. Pepe scant de ruimte en houdt zijn wapen paraat.

‘Wie zijn er nog meer?’ fluistert hij.

Gia gaat staan en kijkt om zich heen. Ik zie dat ze haar militaire modus heeft aangezet, maar het lijkt alsof ik compleet verlamd ben. Nog steeds op mijn knieën kijk ik verdwaasd om me heen. Mijn oren piepen van de luide schoten die er zojuist zijn gelost. Op de grond liggen de drie mannen die bij Emilio waren en die hij de opdracht had gegeven ons dood te schieten.

In de verte hoor ik Gia en Pepe praten. Inmiddels heeft Gia ook een pistool in haar handen. Waarschijnlijk heeft Pepe die aan haar gegeven. Samen lopen ze met hun wapen getrokken door de ruimte heen.

‘Volgens mij waren zij de enige,’ zegt Gia.

Met een verdrietige blik kijken ze allebei naar een plek achter me. Ik weet al waar ze naar kijken, maar ik kan mezelf er niet toe zetten om me om te draaien. Ik hoef het niet te zien. De beelden dat Emilio het mes aan zijn keel zette en zijn keel doorsneed zijn al erg genoeg. Hoe ga ik dat ooit verwerken?

Pepe praat met iemand aan de telefoon, maar het kan me allemaal helemaal niets meer schelen. Ik ga op mijn billen zitten en schuif tegen de muur aan met mijn knieën opgetrokken en mijn armen eromheen geslagen. Hier is het goed.

‘Gia, hier,’ hoor ik Pepe ineens roepen. ‘Hij leeft nog.’

Gia rent naar hem toe, maar ik doe nog steeds niets. Ik zie wel dat ze een man naar binnen dragen en op de bank leggen, en ik zie ook dat het Gabriele is waarvan zijn overhemd doordrenkt is van het bloed, maar nog steeds is het enige wat ik kan doen apathisch voor me uit staren.

Het duurt niet lang voor het ineens wemelt van de mannen in het huis. Dit keer lijkt niemand ons te willen vermoorden, maar toch blijf ik zitten waar ik zit tot iemand me ineens van de grond tilt. Ik voel twee sterke armen om me heen en word naar een auto gedragen waar ik achterin word gezet. Ik laat alles gelaten toe en zie pas wie er naast me zit als we wegrijden.

Zodra ik in zijn donkere ogen kijk barst ik in een ongecontroleerd huilen uit.

Hoofdstuk 3

Amedeo

Ik trek haar dicht tegen me aan en sluit mijn ogen als ik haar hartverscheurende snikken hoor.

Na het telefoontje van Pepe werd ik direct door een van mijn mannen naar de plek gebracht waar hij naartoe was geleid door de telefoon van Jasmine. Godzijdank heb ik zulke goede mannen voor me werken, daar ben ik me nu weer bewust van geworden, want toen hij binnen kwam kon hij nog net voorkomen dat ze beiden een kogel door hun hoofd kregen.

Als hij me had gebeld met het bericht dat hij hun lichamen had gevonden in dezelfde kamer als het afgeslachte lichaam van hun vader, had ik de hele fucking wereld opgeblazen. Maar Pepe heeft ze gered. Hij had geen fractie van een seconde later binnen moeten komen. Dan was alles voorbij.

Nu zitten we met een enorm groot probleem. De tweeling is ontmaskerd. Al die tijd heeft er een infiltrant onder onze neus zijn werk kunnen doen. En niet alleen dat…

Ik sluit mijn ogen en voel een pijnlijke scheut door mijn lichaam trekken. Hij heeft ook met haar geneukt. Keer op keer. Alleen maar om dichter bij zijn doelwit te komen. Giuseppe Fanchetti. Haar vader…

En wij wisten van niets. Niemand wist dat Emilio Calo een vijand was. Ik kan me niet eens een voorstelling maken hoe ze zich nu moet voelen. Mijn hart doet pijn als ik haar luide snikken hoor, maar mijn lichaam ontspant door haar aanraking. Ik hou haar dicht tegen me aan en beloof in stilte, daar op dat moment, dat ik haar nooit meer zal laten gaan.

Nooit meer.

‘We zijn er, baas.’

Ik til Jasmine op en stap met haar in mijn armen de auto uit. Ze laat alles gelaten toe en ik weet niet of ik er blij mee ben dat ik geen protesten hoor, of juist dodelijk ongerust.

‘De militair wordt ook hiernaartoe gebracht,’ zegt een van mijn mannen die voor de deur staat met een arsenaal aan wapens waar een leger jaloers op zou zijn. ‘Het terrein is gecheckt en veilig, en het huis ook.’

‘Dank je.’

Met haar in mijn armen stap ik mijn huis binnen. Ik loop de grote hal door en neem de trap naar boven.

In de logeerkamer waar ze eerder ook heeft gelegen leg ik haar op bed. Haar zus komt er zo aan, ik wil dat ze samen zijn, hoe graag ik haar ook in mijn bed leg en mijn lichaam tegen dat van haar aan leg.

Dat komt nog wel…

Er is geen kans op deze aarde en in de fucking hel meer dat ik haar ooit nog laat gaan. Hier is ze veilig. Bij mij.

Ik ga naast haar zitten, op het randje van haar bed en strijk zachtjes over haar haren. ‘Jasmine,’ fluister ik.

Het enige wat ze doet is apathisch voor zich uit staren.

‘Jasmine… Je zus is onderweg.’

Ze kijkt me glazig aan, maar het lijkt allemaal niet tot haar door te dringen. Ze is in een zware shock en ik zal de dokter moeten laten komen om haar na te laten kijken. Ze is aan de dood ontsnapt. Van wat ik van Pepe begreep trof hij ze hand in hand op hun knieën aan. Dahlia had al een pistool tegen haar hoofd. Het werd een bloedbad om haar heen en het ergste van alles. Ze zag haar vriendje de keel doorsnijden van haar vader.

Hoe komt ze daar ooit nog overheen?

Ik moet zo snel mogelijk weten wie die klootzak is en bij welke organisatie hij hoort. Ze loopt nog gevaar. Voor nu weet hij nog niet dat ze nog leven, maar dat zal niet lang duren als zijn mannen niet op komen dagen. Zodra we weten waar hij zich schuilhoudt zal ik ervoor zorgen dat zijn mannen in onderdelen bij hem bezorgd worden zodat hij weet dat hij de grootste fout van zijn leven heeft gemaakt.

In de verte hoor ik iemand luid roepen. Als ik voetstappen op de trap hoor, weet ik dat Dahlia gearriveerd is. De snelle voetstappen komen steeds dichterbij tot ze voor ons staat waar ze abrupt tot stilstand komt.

‘Allegra…’ Ze kruipt naast haar op bed en neemt haar in haar armen. ‘Oh, Allegra…’

Met een verdrietige blik kijkt ze me aan terwijl ze haar zus heen en weer wiegt.

‘Ben je oké naar omstandigheden?’ vraag ik haar.

Ze knikt maar blijft de verdrietige blik in haar ogen houden. Dahlia mag dan harder zijn en veel meer hebben meegemaakt met haar werk, ze is nog steeds een mens en wat deze twee in de afgelopen maanden hebben moeten doorstaan met deze nacht als uiteindelijke klap is iets wat niemand makkelijk kan verwerken.

‘Kan ik iemand voor je bellen?’

‘Bruno,’ zegt ze verschrikt. ‘Ik moet Bruno bellen. Hij weet niet waar ik ben.’

Allegra heeft zich aan haar vastgeklampt dus ik sta op en pak mijn telefoon. ‘Wat is zijn nummer? Dan bel ik hem en zorg ik dat hij hierheen gebracht wordt…’

Eigenlijk wil ze protesteren. Dat zie ik aan haar, maar ze kan haar zus niet loslaten dus noemt ze het nummer op waarna ik wegloop naar mijn kantoor beneden en achter mijn bureau ga zitten

‘Hallo?’

‘Je spreekt met Amedeo Arcuri,’ zeg ik op zakelijke toon.

Het zal rauw op zijn dak zal vallen dat hij mij aan de telefoon krijgt. Op de achtergrond hoor ik wat gemompel en geroezemoes, maar zodra dat wegsterft klinkt hij helder door de telefoon.

‘Wat is er aan de hand?’

‘Ik stuur een auto naar je toe en er zal een vliegtuig voor je klaar staan om je hierheen te brengen. Het gaat om Gia.’

‘Gia is in New York.’

‘Nee, Gia is bij mij thuis samen met haar zus. Ze zijn veilig en mankeren niets, maar er is veel gebeurd. Ik denk dat Gia het je zelf wil vertellen, maar ze kan nu niet aan de telefoon komen.’

‘Wat de fuck is er aan de hand met Gia? Is ze gewond?’

Zijn vijandige houding heeft plaatsgemaakt voor bezorgdheid en angst.

‘Nee, ze mankeert niets. Ze is veilig, maar ze kan voorlopig nergens heen.’

‘Waar is ze?’

‘In mijn huis. Je wordt opgehaald. Alleen jij…’

Dat laatste zeg ik erbij omdat ik al een hoge uitzondering maak door een militair mijn goed afschermde en beveiligde domein te laten betreden. Als hij met zijn vriendjes komt, kan ik hem niet toelaten.

‘Je moet duidelijker zijn. Ik vertrouw je niet.’

‘Dit is wat ik je kan vertellen. Aan jou de keus of je komt, maar geloof me Gia heeft je nodig en ik weet dat jullie nu samen zijn. Dat ze van jou is…’

‘Hoe weet jij dat nou weer?’

‘Ik weet alles.’

Na die woorden hang ik op. Het is genoeg geweest, ik wil terug naar haar. Dus loop ik met twee treden tegelijk de trap op en met grote passen weer richting de logeerkamer waar ik de twee zussen nog in dezelfde houding aantref.

‘Ik heb Bruno ingelicht. Hij wordt opgehaald en hierheen gebracht.’

‘Dank je…’ Met een bezorgde blik kijkt ze me aan. ‘Heeft ze al iets gezegd tegen jou?’

‘Nee… Helemaal niets. Alleen maar gehuild.’

‘Ik maak me zorgen.’

‘De dokter is met jullie neef bezig. Dat bericht kreeg ik net van Agusto. Hij is buiten levensgevaar. Zodra hij klaar is met de operatie komt hij hierheen om haar na te kijken. Maar dit is een shock. Dat moet vanzelf weggaan.’

‘Ja…’ zegt ze op verdrietige toon terwijl haar hand over haar haar strijkt.

‘En jij?’

Ze schudt haar hoofd. ‘Ik ben oké. Ik kan wel wat hebben, maar het was onverwachts. Die klootzak…’ zegt ze venijnig. ‘En hij is ermee weggekomen. Hij loopt vrij rond. We moeten hem te pakken nemen want tot die tijd is ze niet veilig.’

‘Jullie allebei niet,’ zeg ik zacht. ‘We zullen er alles aan doen om hem op te sporen en te straffen, en iedereen die erbij betrokken is.’

‘Hoe kan ik dit niet gezien hebben?’ fluistert ze.

‘Wij allemaal niet,’ zeg ik boos, omdat ik mezelf vervloek dat dit zich voor mijn neus heeft afgespeeld.

‘Hoe wisten jullie waar we waren?’

‘Pepe heeft de telefoon van Jasmine getraceerd omdat Nino zich zorgen maakte om jullie na jullie plotselinge vertrek vanuit New York. Jullie zijn dom bezig geweest.’

Dit keer ontvang ik geen bijdehante opmerking van haar. Ze houdt zich stil en bijt op haar lip.

‘Maar het komt goed,’ zeg ik zacht om haar en mezelf moed in te spreken. ‘Het komt allemaal goed. Voor nu hebben jullie rust nodig. Ik zal zorgen voor schone kleding. Probeer wat te slapen.’

Ze knikt. Ik blijf nog kort staan kijken naar Jasmine die inmiddels haar ogen gesloten heeft en met een regelmatige ademhaling in een diepe slaap lijkt te vallen. Omdat ik beneden mensen hoor praten draai ik me om en sluit ik de deur achter me. Hier zijn ze veilig en kan ik me richten op andere zaken.

Beneden komt Agusto binnen lopen nadat hij met de mannen voor de deur heeft staan praten.

‘Hoe gaat het met ze?’

‘Slecht,’ brom ik. ‘Jasmine heeft nog geen woord gezegd.’

‘In shock?’

Ik knik.

‘En de andere?’

‘Die is harder en meer gewend, maar wat Jasmine vandaag heeft gezien past niet in het leven dat ze heeft geleid. En het was haar vriendje verdomme.’

‘We waren op tijd, Amedeo…’

‘Alles heeft onder onze neus kunnen gebeuren. Het lijkt wel of we lagen te slapen.’

‘Het is iets wat niemand aan heeft zien komen. Dit was compleet onverwachts.’

‘En nu is hij dood…’

Ik denk aan Giuseppe die doordrenkt van het bloed, vastgebonden in een stoel hing. Hij is aan zijn einde gekomen, waarschijnlijk met de gedachten dat hij zijn eigen dochters in gevaar had gebracht, terwijl hij er juist alles aan heeft gedaan ze al die jaren veilig te houden. Gabriele leeft nog, ternauwernood. Hopelijk kan hij ons meer vertellen over waar Giuseppe nu precies mee bezig was. Ik had er geen idee van dat hij zich op mijn eiland bevond. Al was het tijdelijk.

‘We geven hem een mooie begrafenis,’ zegt Agusto. ‘Zodra ze eraan toe zijn kunnen ze hun vader begraven. Hopelijk helpt het iets in de verwerking.’

‘Dan moet eerst die klootzak te grazen genomen worden want tot die tijd verlaat Jasmine mijn huis niet.’

Agusto grinnikt. ‘Weet ze dat zelf ook?’

‘Kan me niets schelen. Ik laat haar niet meer gaan. Nooit meer.’

‘En de militair?’

‘Haar vriendje is onderweg?’

‘Wat?’ Agusto kijkt me verbaasd aan. ‘Laat je hem binnen?’

‘Ik zal wel moeten. Hij heeft het recht te weten wat er met zijn vriendin is gebeurd.’

‘Maar een fucking militair in je huis?’

‘Dahlia is dat ook.’

‘Zij is een Fanchetti. Dat is anders.’ Hij kijkt me wantrouwend aan. ‘Je hoopt dat hij haar meeneemt zodat je alleen bent met Jasmine.’

‘Ik hoop helemaal niets. Jasmine gaat nergens heen. Ze blijft bij mij.’

‘Wat jij wil.’

‘Hoe laat landt Nino?’

‘Vanavond.’

‘Mooi, zorg dat hij en Pepe direct hiernaartoe komen.’

‘Wat ga je doen met ze?’

‘Dat zie je dan wel,’ zeg ik zuchtend en vervolg mijn weg naar boven terwijl ik een bericht stuur aan een van mijn andere mannen waarin ik een lijst doorgeef met de dingen die hij moet halen voor de tweeling.

Als ik om het hoekje kijk van de logeerkamer zie ik dat ze beiden slapen. Zelf heb ik nog geen oog dichtgedaan, maar de adrenaline die nog door mijn lichaam giert, zorgt ervoor dat ik geen vermoeidheid voel. Terug in de keuken neem ik plaats aan het keukeneiland om een espresso te drinken, naast Agusto die niet weg lijkt te gaan. Er zijn een paar uur verstreken sinds ik thuis ben gekomen met Jasmine. De zon staat inmiddels hoog aan de hemel en de lucht is strakblauw ook al is het najaar begonnen.

Agusto wil wat andere zaken doornemen, maar daar staat mijn hoofd niet naar dus kap ik hem af en dat is maar goed ook want het duurt niet lang voordat een van mijn mannen aankondigt dat Bruno is gearriveerd.

‘Laat hem maar binnen,’ brom ik.

Agusto en ik zitten nog steeds aan het keukeneiland als hij binnen komt stormen.

‘Waar is ze?’

‘Ga zitten,’ zeg ik kalm.

‘Ik wil weten waar ze is. Waar ze allebei zijn.’

Omdat ik de paniek in zijn ogen zie, sta ik op en knik ik met mijn hoofd. ‘Als je doodstil kan zijn doe ik nu de deur open. Ik wil dat ze hun rust krijgen.’

Met een blik van ingehouden woede kijkt hij me aan, maar hij houdt zich kalm en geeft me een kort knikje.

Zachtjes open ik de deur. Hij steekt zijn hoofd door de deuropening waarna zijn blik verzacht. Beide zussen liggen nog te slapen. Snel sluit ik de deur en loop stilzwijgend naar beneden met Bruno achter me aan.

‘Wat is er gebeurd?’

‘Neem plaats.’

Ik wijs naar een van de krukken aan het eiland. Hij gaat tegenover ons zitten en blijft me doordringend aanstaren.

‘Ze hebben hun vader gevonden…’

‘Verdomme,’ gromt hij. ‘Eigenwijze grieten.’

‘Het wordt erger… toen ze daar aankwamen bleek iemand ze al voor te zijn. En die iemand was het vriendje van Jasmine.’

Met een diepe frons kijkt hij me aan. ‘Wat deed hij daar dan?’

‘Al die tijd heeft hij met haar gehad om dichter bij zijn doelwit te kunnen komen. Blijkbaar was hij een van de vijanden van de Fanchetti’s. Of zijn familie. We weten het nog niet precies. Dat zijn we nu aan het uitzoeken.’

‘Die fucking nerd? Dat vriendje? Die Emilio?’

Ik sluit kort mijn ogen en knik. ‘Hij heeft voor hun neus zijn keel doorgesneden.’

‘Nee,’ roept Bruno uit. ‘Waar ze bij waren?’

‘Daarna heeft hij zijn mannen een order gegeven de zussen te vermoorden omdat ze te veel gezien hadden. Een van mijn mannen was net op tijd en heeft het kunnen voorkomen.’

Wanhopig wrijft Bruno over zijn gezicht.

‘Jasmine is in shock. Dahlia… Of eh… Gia zegt dat ze oké is, maar ik denk dat ze zich groot probeert te houden. Jullie zullen vast veel hebben meegemaakt op missies maar dit soort dingen zijn van een ander kaliber.’

‘Ik begrijp niet waarom hij ze deze fucking wereld in heeft gesleurd,’ roept hij uit.

‘Ik weet het ook niet.’

‘Hoe hebben ze hem gevonden?’

‘In New York hebben ze de man gevonden die dat schilderij had aangekocht als tussenpersoon van hun vader. Dat bleek hun neef.’

‘Hun neef?’

‘Gabriele Fanchetti. Hij heeft de slachtpartij drieëntwintig jaar geleden als enige overleefd, samen met de tweeling. Ze hadden hem neergeschoten en dachten dat hij dood was, maar dat was hij blijkbaar niet. Hij was elf jaar oud en is altijd bij Giuseppe gebleven. Dat wist niemand.’

‘Jezus… Wat een puinhoop. En waar is hij nu?’

‘Hij is gewond geraakt en wordt geopereerd.’

‘Hij leeft nog?’

‘Ja.’

Agusto heeft een kop koffie voor zijn neus gezet waar hij dankbaar een slok van neemt. Bruno is een grote man en lijkt niet snel ergens van onder de indruk wat handig is in zijn werk als militair, maar ik zie dat dit hem bijna omver duwt.

‘Ze kunnen voorlopig hier blijven. Tot we die Emilio of wat zijn naam ook is, hebben gepakt.’

‘Nee, ik neem ze mee.’

‘Nee,’ zeg ik direct en iets luider.

Hij gaat staan, maar ik ben niet onder de indruk. Agusto blijft ook zitten. Bruno kan helemaal niets doen hier binnen. Hij is gefouilleerd dus ongewapend en al maakt hij één verkeerde beweging zetten we hem op het vliegtuig terug naar Rome en staat hij buitenspel.

‘Ik neem Gia mee. Daar heb je helemaal niets over te zeggen.’

‘Bruno?’

Met een ruk draait hij zich om als hij de stem van Gia hoort. In twee grote stappen is hij bij haar en trekt haar in zijn armen.

‘Jezus, wat heb je allemaal uitgespookt?’

Ik hoor een zachte snik zodra hij zijn armen om haar heen heeft geslagen. Al die tijd heeft ze zich groot gehouden, maar nu breekt ze.

‘Waar is Jasmine?’ vraag ik haar.

‘Ze slaapt nog,’ zegt ze nog steeds in de armen van Bruno. Het ziet er niet naar uit dat hij haar los gaat laten dus loop ik naar boven omdat ik niet wil dat Jasmine alleen is als ze wakker wordt.

Ik neem plaats op de stoel in de hoek van de kamer en pak mijn telefoon erbij waar ik wat berichten beantwoord van mijn mannen. Jasmine blijft maar slapen. Af en toe controleer ik of ze nog ademt, en dat doet ze, maar verder beweegt ze niet eens. Ik bel de dokter om te vragen of het normaal is en hij stelt me gerust dat dit een hele normale reactie is van haar lichaam. Ik moet haar vooral niet wakker maken, maar haar de rust geven die ze nodig heeft.

Na een tijdje gaat de deur zachtjes open. Dahlia komt binnen lopen met haar blik op haar zus gericht. ‘Nog steeds niets?’

Ik schud mijn hoofd. ‘Dit is normaal zegt mijn dokter. Ze heeft rust nodig, tot die tijd mag ze niet wakker gemaakt worden.’

‘Bruno wil hier weg…’

Ik knik. ‘Maar Jasmine blijft hier.’

‘Ik wil haar niet alleen laten.’

‘Dat begrijp ik en je bent welkom om ook te blijven, maar volgens mij is je vriendje het daar niet mee eens.’

Ze grinnikt zachtjes. ‘Dat heb je goed begrepen.’

‘Ik begrijp hem wel. Maar als je met hem meegaat moet je echt voorzichtig doen, Dahlia. Je mag niet in het openbaar gezien worden. Niet tot we hem hebben… Dat moet je me beloven.’

‘Wat kan jou het schelen wat er met mij gebeurt?’

‘Ik heb gezworen jullie veilig te houden en tot nu toe is dat niet makkelijk geweest. Jullie maken het ons niet makkelijk en de omstandigheden ook niet, maar het kan me wel degelijk iets schelen.’

Ik kijk haar strak aan, maar ze slaat haar blik neer. ‘Dank je,’ mompelt ze dan. ‘Zonder jou en je mannen waren we nu dood geweest.’

‘Doe alsjeblieft niets stoms meer.’ Ik staar naar Jasmine. ‘Ik kan haar niet verliezen…’

‘Ik ook niet,’ fluistert ze. ‘Mag ik blijven tot ze wakker is?’

‘Je mag blijven tot wanneer je wil, Dahlia.’

~

Het duurt nog uren voor Jasmine eindelijk haar ogen opent. Al die tijd zit ik op de stoel. Dahlia wisselt haar plek naast haar op bed af met een kruk in de keuken naast Bruno die geduldig wacht tot hij haar mee kan nemen naar huis, ondanks mijn protesten en Agusto die een tijd met hem heeft zitten praten over de gevaren die het met zich meebrengt. Bruno is onvermurwbaar. Hij wil haar meenemen en heeft gezworen haar zelf veilig te houden.

Als Jasmine eindelijk haar ogen opent, kijkt ze verdwaasd om zich heen. Eerst ziet ze mij. Dan draait ze haar hoofd naar haar zus.

‘Was het echt? Is het allemaal echt gebeurd?’

Met een verdrietige blik knikt Dahlia haar hoofd. Ze trekt haar in haar armen waarna er zachte snikken klinken door de slaapkamer.

‘Het is allemaal mijn schuld,’ snikt Jasmine. ‘Door mij is hij dood…’

‘Nee,’ zeg ik direct en ga op de rand van het bed zitten. ‘Dat mag je nooit meer zeggen.’ Ik grijp haar hand en hou hem stevig vast. De ogen van Jasmine zijn roodomrand en gezwollen van het vele huilen en de diepe slaap waar ze in was beland. Ze knippert een paar keer met haar ogen en kijkt naar buiten waar het al donker is.

‘Hoe lang heb ik geslapen?’

‘De hele dag,’ zegt Gia glimlachend. ‘Je had het nodig, je lichaam was in shock.’

‘En hoe gaat het met jou? Ik dacht eerst dat ze jou dood hadden geschoten. Je viel naar voren.’

‘Nee, ik voelde de kogel van Pepe langs mijn oor suizen. Dat deed me voorover vallen.’

‘O ja, Pepe…’ Haar ogen worden groot. ‘En Gabriele?’

‘Buiten levensgevaar,’ antwoord ik. ‘Hij ligt nog in coma, de kogel had net zijn slagader niet geraakt waardoor hij het heeft overleefd. Mijn team heeft hem geopereerd.’

‘Allegra, ik moet weten wat je wil,’ zegt Dahlia. ‘We kunnen voorlopig niet in het openbaar treden, tot Emilio is opgepakt.’

Als Dahlia zijn naam noemt krimpt Jasmine iets ineen. Ze frummelt met haar vingers aan het dekbed waar ze naar staart.

‘Ik ga zo met Bruno mee naar Rome waar hij een veilige plek voor me heeft. Je mag met ons mee.’

Ik wil direct protesteren en zeggen dat ze haar helemaal niet meenemen, maar hou me in en wacht af tot ze zelf antwoordt. Ook al kost het me alle moeite en weet ik dat het niet uitmaakt wat ze antwoordt. Ik laat haar toch niet gaan.

‘Je mag ook hier blijven,’ mompel ik na een korte stilte.

‘Dan blijf ik hier,’ fluistert ze, haar blik nog steeds gericht op haar vingers.

‘Weet je het zeker?’

Tot mijn grote vreugde knikt ze naar haar zus. ‘Kan je ook niet beter hier blijven?’

‘Ik ga met Bruno mee. Die verliest langzaam zijn gezonde verstand en heeft het nodig om voor heel even de controle te hebben. We houden wel contact. Iedere dag.’

‘Ja… Een paar keer per dag,’ zegt Jasmine.

‘Dat is goed. Tot alles over is. Dan kunnen we elkaar weer zien.’

Ze omhelzen elkaar stevig waarna Dahlia de slaapkamer verlaat. Jasmine richt haar grote ogen op mij. ‘Het spijt me,’ fluistert ze.

‘Wat? Waarvoor?’

Ze schudt haar hoofd. ‘Voor alles. Dat ik zoveel problemen heb opgeleverd en iedereen in gevaar heb gebracht.’

Mijn hart breekt als ik haar blik zie. Het verdriet wat erin ligt verscheurt haar en daarom ook mij. Ik wil niet dat ze verdriet heeft. Ik wil dat ze de gelukkigste vrouw op aarde is en ik ga ervoor zorgen dat ze dat wordt en voor altijd zal blijven.

~

‘Ik heb gefaald, Amedeo. Het spijt me.’

Nino richt zijn blik naar beneden terwijl hij voor mijn bureau staat in mijn kantoor. Zijn handen houdt hij gesloten voor zich alsof ik hem elk moment in de boeien zal slaan. Hij is direct vanaf het vliegveld naar mijn huis gekomen samen met Pepe. Mijn twee capo’s waarvan ik er één op non-actief had gezet.

‘Door jullie…’ bries ik naar hen beiden en wijs woest naar ze. ‘Door jullie leven ze nog.’ Allebei kijken ze verschrikt op. ‘En ik zal jullie daar voor altijd dankbaar voor zijn.’

Nino’s mond valt open en ook Pepe kijkt me verbaasd aan. Dit hadden ze niet verwacht. Ze waren hier omdat ze dachten gefaald te hebben. Ik kom van mijn bureaustoel af, maar blijf achter mijn bureau staan.

‘Ik weet dat jullie alles in jullie macht hebben gedaan om ze beiden veilig te houden en ik weet ook hoe moeilijk ze het jullie gemaakt hebben. De omstandigheden waren verrot en niemand heeft dit aan zien komen, maar we zijn alert nu. Nu we het weten kunnen we terugslaan. Ga slapen. Neem morgen vrij. Kom bij, verzamel je kracht want we hebben iedereen nodig de komende tijd om die verdomde klootzak te pakken te krijgen en als je dat doet…’ Ik kijk ze dreigend aan en leg mijn handen op mijn bureau. ‘Als je hem te pakken krijgt, zorg dat hij nog leeft en breng hem naar mij.’

‘Betekent dat dat ik weer mee doe?’ vraagt Pepe.

Ik knik en kijk hem aan. ‘Je hebt haar gered. Ik sta bij je in het krijt.’

Hij schudt zijn hoofd. ‘Ik had iets goed te maken. We staan quitte.’ Er verschijnt een grote grijns op zijn gezicht en hij slaat zijn vuist in de lucht. ‘We gaan die teringlijer te grazen nemen. Oehhh, als ik mijn handen op hem krijg.’ Hij maakt een wurgend gebaard.

‘Maar onthoud, hij is van mij…’

Ze knikken beiden.

‘Nino, je hebt goed gehandeld,’ zeg ik tegen hem voor hij de kamer verlaat. ‘Ik wist dat ik op je kon vertrouwen.’

Hij knikt en verlaat samen met Pepe mijn kantoor.

Zuchtend laat ik mezelf in mijn stoel vallen. Dahlia is zojuist vertrokken met Bruno. Mijn capo’s vertrekken uit mijn huis en ook Agusto is weg. Wat betekent dat ik eindelijk alleen ben met haar…

Vanuit de hal hoor ik gepraat komen. Snel loop ik ernaartoe en als ik de hoek omloop voel ik mijn spieren direct strak trekken. Nino en Pepe staan in de hal met Jasmine, die net bij Pepe om zijn nek hangt.

Nino schraapt zijn keel wat Pepe naar links doet kijken. Als mijn ijzige blik hem bereikt wurmt hij zich los uit haar greep en zet snel een stap naar achteren.

Hoofdstuk 4

Allegra

‘Pepe, Nino.’

Snel loop ik op mijn blote voeten van de trap af als ik het tweetal de hal door zie lopen. Ze draaien zich beiden om zodra ze me horen.

‘Allegra…’

‘Het spijt me zo…’

Met open mond kijken ze me aan.

‘Je hoeft je niet te verontschuldigen,’ zegt Nino.

‘Jawel, ik heb iedereen in gevaar gebracht.’ Ik richt mijn blik op Pepe. ‘Dank je wel…’ De tranen vormen zich in mijn ogen zonder dat ik er erg in heb. Ik zet een stap naar voren en omhels hem. ‘Dank je wel dat je op tijd was. Dank je dat je mijn zus hebt gered…’

Ineens wurmt hij zich uit mijn greep en als ik zijn blik volg zie ik direct waarom. Met een ijzige blik staat Amedeo vanaf een afstand toe te kijken. Hij intimideert iedereen met alleen zijn blik, maar we deden niets fout. Deze twee mannen zijn de reden dat ik nog leef. Dat mijn zus nog leeft…

‘We moeten gaan,’ mompelt Pepe. ‘Het was niets, Allegra. Ik deed gewoon mijn werk.’

‘We zijn blij dat je er nog bent,’ fluistert Nino, en dan wandelen ze snel naar buiten wat me alleen laat met Amedeo. Al die tijd zijn we nog niet samen geweest.

Langzaam komt hij op me aflopen. ‘Hoe gaat het met je?’

‘Die douche en schone kleding hebben me goed gedaan. Dank je.’

‘Wil je iets eten?’

‘Ik heb niet zo’n honger.’

‘Maar je moet eten.’

Met een bezorgde blik kijkt hij me aan.

‘Iets kleins… Een beetje yoghurt ofzo. Mijn maag is nog van slag.’

‘Kom mee.’

Zijn hand, die hij op mijn schouder legt, voelt warm aan. Samen lopen we naar de keuken waar ik plaatsneem op een kruk aan het eiland en toekijk hoe hij een schaaltje yoghurt voor me inschenkt en het op het marmeren blad voor me neerzet.

‘Ik heb er wat granola in gedaan. Dat vult wat meer.’

‘Heb jij al wat gegeten?’ vraag ik hem als hij weer wegloopt.

‘Nee, maar er is eten gebracht. Dat ga ik nu opwarmen.’

Hij haalt een schaal uit de koelkast en zet het in de magnetron. Als het warm is vult hij een bord voor zichzelf en komt naast me zitten. De yoghurt smaakt me goed en lijkt mijn maag iets gekalmeerd te hebben. Nu ruikt zijn eten eerlijk gezegd ineens heerlijk, maar ik zeg niets en kijk toe hoe hij nette happen van de pasta met tomaten neemt.

Zuchtend staat hij op en pakt een vork die hij me aanreikt. Dan schuift hij het bord naar me toe.

‘Eet.’

‘Nee, het is jouw eten.’

‘Ik zag je er zo naar staren. Ik ben blij als je wat eet.’

‘Omdat je zo aandringt,’ mompel ik en neem een hap.

Na een tijdje heb ik pas door dat Amedeo naar me staart.

‘Wil jij niet meer?’

‘Ik pak zo nog. Er is nog genoeg in de koelkast. Eet jij eerst maar.’

‘Maar ik vind het niet gezellig om alleen te eten.’

‘Oké…’ Hij loopt naar de koelkast. Vervolgt zijn weg en herhaalt de handelingen van zojuist tot hij weer met een bord dampende pasta voor zijn neus zit.

‘Het is heel lekker. Wie heeft dit gemaakt?’

‘Mijn stiefmoeder.’

‘Dat kan ze goed,’ zeg ik terwijl ik mijn mond afveeg.

‘Ik ben blij dat ze er weer een beetje plezier in krijgt. Ze is nog zo verdrietig.’

Met een triest gevoel staar ik voor me uit. Het doet me meteen denken aan mijn eigen verdriet dat ik ver weg probeer te stoppen. De gebeurtenissen van afgelopen nacht zal ik nooit vergeten en ik vraag me af hoe ik het mezelf ooit kan vergeven dat ik iedereen in gevaar heb gebracht. Hoe ik niet door heb gehad dat de man met wie ik samen was, zo tegen me loog.

‘Jasmine…’ fluistert Amedeo. Hij pakt mijn hand. ‘Het komt allemaal goed. Je moet me geloven. Ik zorg ervoor dat het allemaal goed komt.’

‘Dat kan je niet,’ zeg ik zacht. ‘Hij is dood en het is mijn schuld.’

‘Ik wil je dat nooit meer horen zeggen.’

‘Toch is het zo. Ik heb ze naar hem toe geleid.’

‘Dat wist je niet. Niemand wist dat. En je vader is gevaarlijk bezig geweest. Hij had beter moeten weten en heeft jullie allemaal in gevaar gebracht.’

‘Hij is dood…’ Ik staar hem aan met betraande ogen. ‘Hij is voor mijn ogen vermoord.’

Amedeo trekt me in zijn armen. Ik weet dat ik beter met Gia mee had kunnen gaan, maar het voelde zo veilig om bij hem te blijven. Aan zijn zijde is de enige plek waar ik me veilig voel en ik weet niet hoe ik me ooit nog normaal in het openbaar kan bewegen.

‘Weten jullie al waar hij is?’

‘We zijn nog bezig, maar geloof me als ik zeg dat je veilig bent. Dit keer blijf je bij mij. Ik laat je niet meer gaan.’

‘Tot hij gepakt is,’ mompel ik.

‘Dat zien we wel.’

Amedeo eet nonchalant verder. Ik heb geen energie om ook maar iets van een discussie met hem te voeren. Ik wil rust en ben alweer moe, ook al heb ik de hele dag geslapen.

‘Vind je het goed als ik weer naar bed ga?’

Hij knikt. ‘Natuurlijk. Voel je vrij te doen wat je wil hier binnen het huis. Je mag overdag de tuin in. Je mag gebruik maken van het zwembad, maar je mag het huis niet verlaten. Dat is een strikte regel.’

‘Dus ik ben je gevangene?’

‘Als dat je binnen houdt, dan ja.’

Mijn mond valt open. Voor het eerst zie ik een glimlach op zijn gezicht verschijnen. Het is een lichte grijns, maar het doet mij zelf ook glimlachen en het staat hem zo goed.

‘Het was een grapje, Jasmine. Je bent niet mijn gevangene, maar je moet me wel beloven binnen te blijven.’

‘En jij?’

‘Ik zal af en toe weg moeten, maar ik zal proberen zoveel mogelijk thuis te zijn.’

Tevreden knik ik. Ik sta op en zet mijn bord in de gootsteen. ‘Dan ga ik naar bed…’

‘Ja, als er wat is lig ik een paar deuren verder aan het einde van de gang.’

‘Dat weet ik.’

We staren elkaar een tijdlang aan, maar dan draai ik me om en loop naar boven, naar de slaapkamer waar ik al vaker in gelegen heb. Ik kruip direct onder het dikke dekbed en sluit mijn ogen. Ik weet niet hoe, maar ik ben alweer zo uitgeput. In mijn achterhoofd hoor ik een stemmetje roepen dat ik er niet zo makkelijk vanaf kom, dat mijn ouders zich af zullen vragen waar ik ben en dat ik een tijdlang niet op mijn werk kan verschijnen terwijl die denken dat ik gewoon weer aanwezig zal zijn morgen, maar ik schuif het allemaal van me af en zak in een diepe slaap.

Die diepe slaap duurt tot midden in de nacht tot ik wakker word van een hele heftige nachtmerrie waarbij bij iedereen om me heen met een doorgesneden keel naast me zit. Ik hoor mezelf schreeuwen, zo luid, tot iemand me beetpakt en me zachtjes heen en weer schudt.

Mijn ogen vliegen open en zodra ze zijn ogen gevonden hebben voel ik mezelf naar adem happen en voel ik tegelijk hoe mijn hele lichaam schokt terwijl zijn grote, sterke armen me vasthouden.

Met trillende handen voel ik aan zijn keel. ‘Je leeft nog,’ fluister ik.

‘Ik leef nog. Je had een nachtmerrie.’

‘Hoe wist je dat?’

‘Je lag te schreeuwen.’

Mijn blik glijdt over zijn blote bovenlijf. Hij draagt een zwarte joggingbroek, maar verder niets. Zijn borstkas en buik zijn zo gespierd. Dat had ik vorige keer al gezien. Amedeo is een wandelende reclame voor een dominante machoman.

‘Gaat het weer?’

Ik knik afwezig. De angst die ik voelde is nog steeds niet weg. De nachtmerrie was levensecht en alle gevoelens van de vorige nacht zijn weer terug.

‘Ik wil niet alleen zijn,’ fluister ik. ‘Wil je bij me blijven?’

‘Ga maar weer liggen,’ zegt hij direct.

Ik doe wat hij zegt en voel hoe hij naast me gaat liggen en me tegen zich aantrekt. Het geeft me een warm gevoel en ik voel me direct veilig.

‘Dank je, Amedeo. Dat je er altijd voor me bent.’

‘Altijd,’ fluistert hij.

~

‘Heb je goed geslapen?’

‘De tweede ronde ging beter,’ mompel ik. ‘En jij?’

Nu het de volgende ochtend is en de slaapkamer in het daglicht baadt, voelt het een tikkeltje ongemakkelijk om in de armen van Amedeo wakker te worden. Tot mijn grote verbazing lig ik nog steeds in dezelfde houding en hij ook. Aan zijn ogen kan ik zien dat hij ook geslapen heeft.

‘Ik heb goed geslapen.’ Hij stapt uit bed en loopt naar het raam waar hij een tijdje naar buiten staart. ‘Ik ga ontbijt voor ons maken.’

‘Oké. Ik ga eerst even douchen.’

Het voelt alsof hij weer een klein beetje afstand tussen ons inbouwt. We leken weer iets dichter naar elkaar toe gegroeid te zijn, maar misschien kan hij zich die scheldpartij ineens weer herinneren. Ik heb hem niet altijd even netjes behandeld… En dat terwijl hij eigenlijk de enige was met goede intenties.

Voor heel even laat ik me nog in de kussens vallen als Amedeo de slaapkamer heeft verlaten. Ik staar naar het plafond en probeer terug te halen wanneer ik het op had moeten merken dat Emilio me bedroog. Dat hij niet was wie hij beweerde te zijn.

Ik heb hem mee naar mijn ouders genomen. Hij kent mijn hele leven. Ik ben bij zijn familie geweest. Wie waren dat dan? En liep ik al die tijd gevaar?

Ik heb zoveel vragen, maar ik weet niet of ik er ooit antwoord op ga krijgen want ik weet één ding zeker. Amedeo gaat hem niet laten leven als hij hem te pakken heeft gekregen.

Met tegenzin laat ik mezelf uit bed glijden. Het liefst trek ik de deken over mijn hoofd en doe ik net alsof de buitenwereld niet bestaat. Maar ik moet ontbijten en dan moet ik de moed verzamelen om mijn ouders te bellen en ze te vertellen dat ik voorlopig niet thuis zal komen zonder ze de reden te kunnen vertellen. Ze zullen in alle staten zijn.

Als eerste neem ik een lange, warme douche. Ik kleed me aan in een setje dat Amedeo voor me heeft laten komen. Een grijze legging en een donkerblauwe dunne trui.

Met mijn haren nog nat van het douchen loop ik naar beneden, de keuken in, waar een heerlijke geur uit komt.

‘Wil je een gebakken ei?’

‘Lekker.’

‘En ik heb verse croissants.’

‘Ik heb best trek.’

Tevreden kijkt Amedeo naar me als ik aan de tafel ga zitten die hij gedekt heeft. We zitten dit keer niet aan de bar van de grote, witte keuken, maar aan de ronde eettafel bij de schuifpui die naar het terras en het zwembad leidt.

Amedeo verdeelt de eieren over onze borden en neemt ook plaats. Hij heeft een shirt aangedaan, maar draagt nog steeds de zwarte joggingbroek die hij vannacht ook aan had.

‘Wat hebben jullie met het lichaam gedaan?’ vraag ik nog voor ik begin te eten.

Amedeo wil net een hap van zijn croissant nemen, maar die blijft halverwege in de lucht hangen. Hij zucht. ‘We willen wachten tot het veilig is. Dan geven we jullie de gelegenheid hem naar zijn laatste rustplaats te brengen.’

‘Echt waar?’ vraag ik met grote ogen.

Hij knikt. ‘Gabriele is wakker inmiddels. Hij heeft ons verteld waar jullie moeder en de rest van de familie is begraven. Daar kan hij naast.’

Met open mond kijk ik hem aan. ‘Is er een graf van mijn moeder.’

‘Ja… Maar je kan er nog niet heen. Niet nu. En nu wil ik dat je gaat eten. Even geen woord meer over wat er is gebeurd.’

Hij zegt het dwingend en is weer zijn dominante zelf. Voor nu laat ik het over me heen komen, maar als hij denkt dat ik voortaan een of ander volgzaam poppetje ben in zijn poppenhuis dan kan hij dat vergeten. Ik begrijp dat hij me veilig wil houden, maar ik ben nog steeds een eigen persoon met een eigen wil en na alles wat er is gebeurd neem ik me één ding voor. Er is geen man meer die me ooit iets kan vertellen.

~

‘Mama?’

‘Allegra. Waar ben je? Je werk heeft gebeld… Niemand weet waar je bent.’

‘Het spijt me, mama. Ik ben oké, echt waar. Alleen… ik kan een tijdje niet komen.’

‘Wat bedoel je? Waar ben je?’

‘Er is veel gebeurd.’

Ik laat het kort stilvallen.

‘Ik weet het… Ik weet alles.’

Er valt weer een stilte.

‘Wat bedoel je?’

‘Ik weet dat jullie niet mijn biologische ouders zijn.’

Er klinkt een luide snik aan de andere kant van de lijn en dan hoor ik mijn moeder zachtjes huilen.

‘Wat is er aan de hand?’ hoor ik mijn vader op de achtergrond zeggen.

Ik zit in mijn eentje op het bed in mijn slaapkamer omdat ik dit per se alleen wilde doen. Amedeo stelde voor dat hij bij me bleef om me te steunen, maar ik heb dit gesprek al veel te lang uitgesteld, en wist dat ik dit zelf moest doen.

‘Allegra, wat is er aan de hand? Iedereen is naar je op zoek.’

‘Niet doet. Niet naar me zoeken. Dat is te gevaarlijk. Het spijt me, maar ik kan er niet veel over zeggen.’

‘Ik begrijp het niet,’ zegt mijn vader luid. ‘Wat doe je raar.’

‘Ze weet het,’ hoor ik mijn moeder huilerig zeggen.

‘Ze weet wat?’

Mijn vader klinkt geïrriteerd.

‘Ik weet dat jullie mij geadopteerd hebben.’

Het valt weer stil.

‘Allegra,’ zegt mijn vader zacht. ‘Het was… Het spijt me dat we niet eerlijk geweest zijn. Het was beter als we het niet vertelden, kregen we toen te horen. We hebben vaak getwijfeld om het je toch te vertellen, maar het werd ons afgeraden.’

‘Ik neem jullie niets kwalijk,’ zeg ik met tranen in mijn ogen omdat ik het verdriet in de stem van mijn vader hoor. ‘En jullie zijn nog steeds mijn ouders.’

Mijn vader snikt ook wat mijn hart breekt.

‘Maar jullie moeten me nu vertrouwen. Neem alsjeblieft voorlopig even geen contact met me op en doe zelf ook voorzichtig alsjeblieft.’

Met Amedeo heb ik na het ontbijt afgesproken dat hij beveiliging stuurt naar het huis van mijn ouders. Ze zullen discreet zijn, maar het kan toch zijn dat mijn vader het door krijgt dus wil ik dat hij ervan af weet.

‘Er zullen wat mannen in jullie nabijheid zijn de komende tijd. Weet dat het uit voorzorg is. Ik ben veilig en ik wil dat jullie me nu vertrouwen. Later zal ik alles uitleggen. Echt waar. Voor nu moeten jullie alles van me aannemen, oké?’

‘Ik weet niet wat je allemaal bedoelt,’ zegt mijn vader. ‘Maar ik vertrouw je, Allegra. Zit je in de problemen?’

‘Ik kan er niets over zeggen, maar ik wil jullie één ding meegeven. Als je Emilio ziet, of als hij jullie benadert bel je meteen mij, goed? De mannen die in jullie buurt blijven weten hoe hij eruit ziet dus de kans is klein dat hij in jullie buurt komt, maar als dat wel het geval is, laat het me weten.’

‘Gaat het om hem? Om die Emilio? Heeft hij iets bij je gedaan?’

‘Ik moet ophangen, ik hou van jullie…’

‘Allegra…’

‘Vertrouw me.’

Het blijft kort stil.

‘We vertrouwen je,’ zegt mijn moeder dan dapper. ‘Doe alsjeblieft voorzichtig. We houden zoveel van je, Allegra. Ook al ben je niet onze biologische dochter, ik heb nog nooit zoveel van iemand gehouden als van jou.’

‘Dat weet ik, mama. Ik hou ook van jullie.’

Na die woorden hang ik op, want ze zullen me anders niet laten gaan. Ik veeg de tranen weg die over mijn wangen stromen en heb niet eens door dat er iemand achter me binnen is gekomen tot ik opsta.

‘Hoe ging het?’ vraagt Amedeo.

Ik schud mijn hoofd en vervloek de tranen die maar blijven stromen. Ik heb al zoveel gehuild in zijn bijzijn. Terwijl iedereen om me heen maar sterk blijft, ben ik continu aan het janken.

‘Zoals verwacht. Ze snappen er niets van en zijn er kapot van. Maar ze vertrouwen me.’

Ik haal diep adem en pak mijn telefoon weer van het bed. ‘Nu mijn werk nog.’

‘Je kan daar niet meer werken.’

‘Misschien als dit voorbij is.’

Amedeo grinnikt zachtjes. Aan zijn blik zie ik dat hij nee wil zeggen, maar dat zou nergens op slaan dus hij houdt wijselijk zijn mond.

Ik breng de telefoon aan mijn oor en wacht tot mijn bazin de telefoon opneemt.

‘Allegra?’

‘Hi, het spijt me dat ik niet op ben komen dagen,’ zeg ik direct.

‘Ik dacht ben ik nou gek? Had ik me vergist in de dagen?’

‘Nee, dat had je niet,’ zeg ik tegen haar. ‘Het spijt me echt, maar mijn familiezaken zijn nogal ernstig. Voorlopig kan ik niet komen.’

‘Dat meen je niet, Allegra. Wat rot. Ik hoop niet al te ernstig.’

Van binnen grinnik ik om de ironie van dit alles. Niet ernstig?

Ik heb gezien hoe de keel van mijn biologische vader doorgesneden werd door mijn zogenaamde nerdachtige, goedaardige vriendje. Maar verder valt het mee.

‘Het zal uiteindelijk allemaal wel goedkomen, maar voor nu kan ik even nergens heen. Ik vind het zo rot en hoop dat ik uiteindelijk nog een plekje bij jullie heb.’

‘Natuurlijk, je bent onze beste gids. Ik denk dat je heel wat mensen teleurstelt als je voorlopig niet komt, maar ik ken je. Je doet dit niet zomaar. Neem je tijd en hou me op de hoogte.’

‘Dat doe ik, dank je wel.’

Glimlachend hang ik op. ‘Dat ging beter,’ zeg ik tegen Amedeo.

‘Fijn.’

Hij staat voor me in een schone donkerblauwe jeans en een zwarte trui wat betekent dat hij gedoucht heeft en zich heeft klaargemaakt. Zijn haar is zelfs nog een beetje nat.

Het is laat in de ochtend. We hebben ontbeten en zijn allebei gedoucht. En wat nu?

Wat moet ik hier in godsnaam hele dagen gaan doen? Ik zit gevangen in dit huis en kan voorlopig geen kant op want in de buitenwereld zijn er mensen die mij dood willen hebben. Mijn zorgeloze leventje lijkt volledig ten einde te zijn gekomen, en ik vraag me af of dat ooit nog terugkomt.

Ik staar naar Amedeo die me met zijn handen in zijn zakken intens aankijkt. Het ziet er niet naar uit dat hij me voorlopig alleen gaat laten. Het is alsof hij alleen kan ontspannen als hij me in zijn vizier heeft, maar dat kan hij onmogelijk voor altijd volhouden.

Er verschijnt een glimlach op zijn gezicht als hij me ziet peinzen. Het lijkt erop dat hij mijn gedachten kan lezen, telkens weer.

‘Kom maar mee naar mijn kantoor,’ zegt hij zacht. ‘Ik heb iets voor je waar je je de komende dagen wel mee kan vermaken.’

Hoofdstuk 5

Amedeo

Met een nieuwsgierige blik volgt ze me naar mijn kantoor. Ook al zou ik me met andere zaken bezig moeten houden, zoals het vinden van die klootzak die haar zo misbruikt heeft, wil ik mijn aandacht voor nu alleen maar bij haar houden.

Nu ik haar eindelijk hier heb…

Voorlopig zit ze hier nog wel en aangezien ze normaal gesproken een druk leven leidt en ze hier de deur niet uit kan, probeer ik haar wat dingen te geven waar ze zich mee bezig kan houden.

Zodra we mijn kantoor binnen komen lopen valt haar oog direct op het schilderij. Haar mond valt open.

‘Heb je het uit mijn appartement gehaald?’

Ik knik. ‘Mijn mannen hebben al je spullen daar weggehaald. In de hal staan koffers met je kleding en al je andere persoonlijke bezittingen.’

‘Maar ik ga nog wel terug,’ fluistert ze zacht.

Met een niet-begrijpende blik kijkt ze me aan als ik sarcastisch grinnik.

‘Voorlopig is het niet veilig.’ Ik loop naar mijn bureau en wijs naar een stapel boeken. ‘Deze heb ik voor je aangeschaft.’

Langzaam loopt ze naar me toe. Haar blik blijft rusten op de stapel boeken tot ze ervoor staat en haar hand over de kaft van het bovenste boek laat glijden. Het zijn allemaal authentieke boeken uit de renaissance tijd. Haar favoriete tijdperk. Nu heeft ze iets om te lezen. Ik weet hoe graag ze onderzoek doet, en dat ze er verdomme veel te goed in is want het heeft bijna tot haar dood geleid.

Hier in mijn kantoor kan ze veilig haar werk uitvoeren.

En ik kan de hele dag naar haar kijken terwijl ze het doet…

‘Op die plank staat nog meer en mocht je nog iets missen laat het me weten. Dan zorg ik ervoor dat het er komt.’

‘Amedeo, wat is dit?’

‘Boeken.’

‘Maar… Deze zijn heel zeldzaam.’

Ik haal mijn schouders op. ‘Ik heb ze voor je gekocht. Zo heb je iets te doen hier.’

Met open mond bladert ze erdoorheen.

‘Vanmiddag wordt er een bureau bezorgd zodat je een eigen plek hebt.’ Ik wijs naar de plek bij het raam waar haar bureau zal komen te staan. Vanaf mijn plek kan ik haar dan de hele dag zien.

Ik vind het vreselijk wat er is gebeurd met haar, maar het heeft haar wel weer terug naar mij geleid. Elke keer weer worden we bij elkaar gebracht. Dat moet iets te betekenen hebben.

‘Waarom?’ fluistert ze plotseling. ‘Waarom doe je dit allemaal?’

Met haar grote, blauwe ogen staart ze me doordringend aan. Ze is volledig naar me toegedraaid waardoor er een minimale afstand tussen ons is ontstaan. Ik kan haar heerlijke geur opsnuiven en voel hoe haar ogen doordringen tot mijn ziel. Het is iets wat ik tegen moet houden, maar ik heb er de kracht niet meer voor. Ik wil het ook niet meer.

‘Dat lijkt me wel duidelijk,’ zeg ik zonder mijn blik af te wenden.

‘Je hebt het beloofd aan je vader…’

Ik grinnik. ‘Ook dat.’

‘En wat nog meer?’

‘Jasmine…’ Ik sluit mijn ogen en schud mijn hoofd. ‘Niet nu. Het is te snel. Het komt nog wel. Neem eerst je rust.’

‘Te snel voor wat?’

‘Je weet wel waar ik het over heb.’

‘Nee Amedeo, ik weet het niet want ik heb het je nog nooit horen zeggen. Waarom doe je dit allemaal?’

‘Waarom ben jij hier gebleven?’ kaats ik terug.

‘Je geeft geen antwoord op mijn vraag. Je blijft maar vaag. Je achtervolgt me, komt op mijn werk opdagen, duikt ineens voor me op waar ik ook ben, je staat buiten mijn appartement en je doet ook nog eens zaken met mijn vader. Ik snap het gewoon niet. Waarom doe je…’

‘Omdat ik van je hou, verdomme,’ roep ik luid en onderbreek daarmee haar relaas.