Over het boek

Op een strand in Cancún verrichten jonge jongens diensten aan welgestelden onder de zon. In Kopenhagen mist een IT-consultant zijn werkafspraak en wordt in plaats daarvan verleid door een bleke jongeman die hem laat kennismaken met de handel in derivaten, een spookeconomie die de oude aandelenmarkt heeft vervangen. Een rouwende oude man vindt een vreemd voorwerp in de woestijn dat hem steeds meer in beslag neemt; terwijl zijn vrouw naar een concert in Las Vegas is, probeert hij zich ermee te verenigen. In wat Londen genoemd zou kunnen worden, proberen drie mensen een gezin te zijn, maar worden onder druk gezet door verslaving, financiën en een baby die op komst is.

Bewust of onbewust nemen ze allemaal deel aan de ontrafeling van deze wereld, als voorbereiding op de wereld die komen gaat.

‘Na de zon is een wild en slim pleidooi voor weerbarstigheid. Met Simone Weil en Clarice Lispector als inspiratiebron is Na de zon een mystiek ideeënboek. Eika spoort je aan een schemerzone op te zoeken, want waarom zouden we vandaag niet meer flirten met het mystieke? Een pareltje.’

Siska Baeck, De Standaard

‘Van Eika’s proza gaat een lichtvoetig, waakzaam en onvoorspelbaar animalisme uit: het is praktisch panteresk. Na de zon is een opwindend, uiterst origineel boek.’

Claire-Louise Bennett

‘Meedogenloos spannend… een orgie van het onvoorspelbare.’

New York Times Book Review

‘Dit is een boek dat moeilijk uit je hoofd te krijgen is, als een extravagante droom.’

The Guardian

‘Er zit iets prachtigs en hoopvols in dat ons eraan herinnert dat literatuur meer kan doen dan alleen maar een weerspiegeling zijn van wat we al weten.’

Juryrapport van de Nordic Council Literature Prize

Over de auteur

Jonas Eika (1991) is een van de spannendste schrijvers van Denemarken. Zijn debuutroman, Lageret Huset Marie, werd in 2016 bekroond met de Bodil & Jørgen Munch-Christensen Prijs. Na de zon werd bekroond met de Montana’s Literatuurprijs, de Michael Strunge Prijs en de Blixenprijs. In 2019 was Eika de jongste prijswinnaar ooit van de Nordic Council Literature Prize, de meest prestigieuze onderscheiding voor een literair werk in Scandinavië. Een van de verhalen uit Na de zon werd voorgepubliceerd in de New Yorker.

Dit ebook is gemaakt door Ferdinand Rusch van Formaat te Haarzuilens. De rechten van deze eWorkflow en de CSS berusten bij Ferdinand Rusch. Plagiaat is verboden, hulp vragen is toegestaan. Dit kader wordt niet gepubliceerd in het ebook. Het wordt op prijs gesteld om klachten of opmerkingen over het ebook door te geven. Dat kan naar studio@formaat.nl.

Titelpagina

Jonas Eika

Na de zon

verhalen

vertaald uit het Deens door Michal van Zelm

Colofon

Deze vertaling is tot stand gekomen met steun van de Danish Arts Foundation

De vertaler ontving voor deze vertaling een projectsubsidie van het Nederlands Letterenfonds.

ISBN 978 90 834 1190 3

NUR 304

www.koppernik.nl

Oorspronkelijke titel Efter solen

Copyright © Jonas Eika 2018

Copyright Nederlandse vertaling © 2024 Michal van Zelm

Afbeelding omslag Eugen Batz, Die räumliche Wirkung von Farben und Formen, 1929, © VG Bild-Kunst, Bonn, Bauhaus-Archiv / Museum für Gestaltung

Foto auteur © Aphinya Jatuparisakul

Verzorging e-book Ferdinand Rusch, Formaat.nl

Dit e-book werd gemaakt op basis van de eerste druk, 2023, ISBN 978 90 833 4715 8

Inhoud

Alvin

Bad Mexican dog

Rachel, Nevada

Rory, Aurora en ik

Bad Mexican dog

Alvin

Ik arriveerde bezweet en halverwege buiten mezelf in Kopenhagen na een uitermate fictieve vliegtocht. Dat woord zou ik eerlijk gezegd voor iedere reis per vliegtuig willen gebruiken, maar deze keer was ik vlak na het opstijgen ook nog eens in een soort koortstoestand beland waarin ik een reeks vliegreizen herbeleefde die ik eerder in mijn leven ondernomen had. Eerst de terugreis uit Nepal met mijn ex-vrouw, toen nog mijn vriendin, onze eerste reis samen, waarop we, uit verveling misschien, in onze stoelen tegen elkaar aan kropen en verschillende seksuele scenario’s uitbeeldden die de ander moest raden en op een papiertje schrijven dat we verknipten en samenvoegden tot nieuwe situaties die ook weer uitgebeeld moesten worden, waardoor het spelletje tot in het oneindige kon worden voortgezet. In mijn koortsroes kwam ook nog mijn vertrek uit Kopenhagen voorbij, zes jaar later, toen ze zwanger was geraakt rond de tijd dat ze met een collega was vreemdgegaan en ik me zo door mijn verdriet en ontreddering had laten meeslepen – vanwege een jaloezie waarvan ik zeker wist dat ik er nooit mee zou kunnen leven, of het kind nou van mij was of niet – dat ik mijn biezen pakte, naar het vliegveld ging en Málaga zei tegen de man achter het loket; om een of andere reden had ik Málaga gezegd. Verder herbeleefde ik de retourvlucht na een zakenreis nog een paar jaar later, waarop ik niet kon werken en geen woord tegen iemand kon uitbrengen omdat ik er als verlamd bij zat na wat ik tijdens de take-off uit mijn raampje had gezien: in het verlengde van de gates lag een panoramaterras met uitzicht op de startbaan, waarop kinderen van verschillende leeftijden met hun ouders naar de opstijgende vliegtuigen stonden te kijken. Op een hoek van het terras stond een vrouw met haar rug tegen het hekwerk – lang, donker haar in de vrieszon – naar een man te kijken die over het terras haar kant op kwam gerend, en op het moment dat we erlangs vlogen viel hij op de grond alsof hij door een pistoolschot was geraakt. Ik kon het schot niet horen, als het überhaupt was afgevuurd, het vliegtuig steeg de wolken in en ik bleef de hele vlucht verstijfd in mijn stoel zitten, mezelf afvragend wat ik eigenlijk had gezien. Het onaangename van de sluimer waarin ik deze reizen herbeleefde, het koortsachtige ervan, was dat ’ie vlak over de oppervlakte van de slaap scheerde, als over een lagedrukgebied, in een zone waarin ik de hele tijd een vage gewaarwording van de oorspronkelijke vliegreis had, de reis die ik nu aan het maken was, en die nu dus ergens onder of achter schuilging, de cabine, het cateringkarretje, mijn medepassagiers en de wolken achter het raampje gingen schuil achter de eerdere, herinnerde en om die reden dus ook uiterst fictieve vliegreizen. Ik voelde een hand op mijn schouder, opende mijn ogen en zag een steward met één gezicht. Alle andere passagiers hadden het vliegtuig al verlaten, de cabine was uitgestorven als in een droom. Op weg naar buiten bekeek ik de raampjes en het vloerkleed, de bagagerekken en de veiligheidsinstructies en ging ik met mijn hand langs het grove stiksel van de leren stoelbekleding. Bij de douane kon ik snel door de paspoortcontrole voor EU-burgers. Ik nam de metro naar Kongens Nytorv en ik haastte me naar het hoofdkantoor van de bank om nog die middag een verkennend gesprek met de systeembeheerder te voeren. Toen ik de hoek om kwam, rook ik iets beschimmelds en verbrands, een mengeling van vuur en planten, en toen ik het rood-witte afzetlint zag begon ik harder te lopen. Het gebouw was ingestort en gereduceerd tot een hoop metershoge brokken marmer, staal, blank hout, kantoormeubels en onherkenbare voorwerpen. Onder het buitenste puin ontwaarde ik de rand van een gat, plekken waar de aarde stijl naar binnen liep, als de ingevallen lippen van een bejaarde. Tussen vloerplanken en whiteboards staken drie of vier servers omhoog – komisch, vond ik, aangezien ze de vloeren nog hadden laten ophogen in de strijd tegen het stijgende water. De beveiliger vertelde me dat de oorzaak van de ramp onbekend was, maar dat, mede vanwege een stroomstoring en een schok die de halve straat had gewekt, het vermoeden bestond dat de krater waar het gebouw in was weggezakt was ontstaan door een soort ontploffing in de toevoerleiding. Het was ’s nachts gebeurd, geen slachtoffers. Terwijl hij praatte flitsten zijn ogen heen en weer, alsof hij achter me iets in de gaten hield. Achter zijn hoofd hing een dichte wolk insecten die de hemel boven de brokstukken verduisterde. Ik belde mijn contactpersoon bij de bank en werd meteen doorgeschakeld naar de voicemail, ging het eerste het beste café binnen en nam plaats aan de bartafel langs het raam. Terwijl ik een bord chili con carne zat te eten ging de deur open, en er woei een koude windvlaag tegen de linkerkant van mijn gezicht. Een persoon kwam op me afgelopen en ging naast me zitten, ik keek op van mijn chili naar zijn spiegelbeeld in de ruit: jongeman, halverwege de twintig, opzij gekamd bruin haar, inhammen boven de slapen, een bril met ronde glazen zonder montuur. Door hem heen kon ik de straat zien, maar zijn huid was dan ook heel bleek, etherisch haast. ‘Hé man,’ zei hij, en hij bestelde hetzelfde als ik. Mijn koffiebeker was zo groot dat ik hem met twee handen moest vasthouden. Toen de keukendeur openging werd de ruimte gevuld met de damp van caféburger, die als zweetdruppeltjes in mijn nek neersloeg. ‘Waar kom je vandaan?’ vroeg de jongeman plotseling. ‘Eh, hiervandaan...’ zei ik terwijl ik omlaag keek naar mezelf, ‘maar ik heb een paar jaar in het buitenland gewoond... Wat verried me?’ ‘Je kleding, je koffer, je bril,’ zei hij. ‘Alles eigenlijk, je hele verschijning gewoon. Je komt niet hiervandaan.’ ‘Ik heb het idee dat ik je al eens eerder heb gezien,’ zei ik, en ik had er meteen spijt van, probeerde nog uit te leggen dat ik niet hem bedoelde, maar zijn spiegelbeeld in de ruit, de manier waarop ik hem zag en tegelijkertijd dwars door hem heen keek. Hij rook naar eucalyptus en nog wat anders. Een groepje verliet het café en toen was het leeg, net zoals het vliegtuig leeg was geweest toen de steward me had gewekt, behalve dat nu de serveerder ook was verdwenen en het in de keuken stil was. ‘Ik ga even roken,’ zei de jongen terwijl hij opstond, ‘heb je een peuk voor me?’ vroeg ik terwijl ik helemaal niet rookte. Hij haalde zijn jas van het haakje en zei oké, en ik begreep dat hij gewoon even naar buiten wilde, zo akelig stil als het was in het café, en waarschijnlijk liever in zijn eentje. ‘Lekker roken in de kou,’ zei ik. Hij knikte en keek me aan, zijn gezicht blauwachtig in de vrieszon. Ik keek naar onze benen in de ruit en begon op mijn telefoon een hotel te zoeken. Het was de bedoeling geweest dat ik in het appartement van de bank zou overnachten, dat wil zeggen in een van de kamers die nu in stukken tussen de andere kamers verspreid lag. ‘Waar slaap je vannacht?’ vroeg hij. ‘Eh... bij een vriend,’ had ik bijna gezegd, maar dat zou voor een ongemakkelijke situatie kunnen hebben gezorgd als hij me naar het adres had gevraagd, en ik kon even geen enkel hotel bedenken. ‘Dat weet ik nog niet.’ ‘Je kunt bij mij logeren, alles zit vol vanwege een topconferentie.’ Neutrale blik, zijn glimmende ogen leken moeren in de koude lucht. Ik keek op mijn telefoon. ‘Je hoeft het niet te checken hoor, het is waar.’ Hij woonde op een zolderkamer in een zijstraat van de Bredgade. De muren van de ruimte waren ongestuct en hadden geen plinten; scherpe overgangen tussen de oppervlakken, net zoals zijn gelaatstrekken bij schemerlicht. De verlichting kwam van een omhoog gerichte staande lamp die een schijfzon op het plafond projecteerde, met in het midden twee ogen van de gloeidraden. Er was een douchecabine, een stalen wasbak, een koelkast en een set losse kookplaatjes, een tweepersoonsbed, twee stoelen en een bureau op schragen. Het raam was smal en de scheuren eromheen waren opgevuld met plamuur die iets witter was dan de gelige tint van de muren. Tegen de twee uiteinden van de kamer stonden geen meubels, maar de ene muur was bedekt met een veelkleurig weefsel van verpakkingen: snoep- en chipszakken, ontbijtboxen, lege blikjes fris, papiertjes en wikkels van lolly’s, kauwgom en snackworstjes, allemaal merken die ik nog nooit had gezien, alsof ze uit een parallelle wereld kwamen waarin alle producten net een beetje anders waren dan het corresponderende product in onze wereld, waardoor het wel te herkennen was als bijvoorbeeld een chocoladereep, maar je tegelijkertijd het gevoel had dat dat woord er niet helemaal de juiste benaming voor was, omdat je het ding zonder enige twijfel voor het eerst zag, en hij schitterde, de muur schitterde in kleuren die ik nooit eerder had gezien. ‘Souvenirs,’ zei Alvin, want zo heette hij, en hij hing zijn jas over de rugleuning van een stoel. Ik deed hetzelfde. Alvin ging op het bed zitten en trok zijn laarzen uit, en ik deed hetzelfde. ‘Lekker warm hier,’ zei hij terwijl hij zijn sokken uitdeed – zware, zoete geur van wintervoeten – en ze op de verwarming legde. De kamer was nagenoeg vierkant, ongeveer twintig vierkante meter, en zo spaarzaam gemeubileerd dat geen enkele beweging onopgemerkt bleef. Mijn oog viel op een klein, metaalachtig flesje met een tuit van zacht plastic. Het was met onzichtbaar garen vastgenaaid aan de stof die al het verpakkingsmateriaal tegen de achterwand bij elkaar hield als een bontgekleurd struikgewas. Het fletse en karakterloze voorwerp – het flesje was neutraal-blauw met een wit golfjespatroon –, waarvan de functie was om een frisdrankje met de naam POCARI SWEAT te bevatten en af te staan, schitterde me toe met een enorm opwindende glans. Ik knipperde met mijn ogen en voelde me ineens uitgeput alsof ik net van een ziekte was hersteld. ‘Ik geloof dat ik even een dutje doe – als dat oké is?’ ‘Doe maar alsof je thuis bent,’ zei Alvin. Ik ontwaakte uit een nachtmerrie waarin ik een pak slaag kreeg van een zwevende hand, het lichaam was vanaf de elleboog in witte mist of rook gehuld. Ik hoorde Alvin bezig in de douchecabine. Het gordijn kleefde aan zijn been, dun en teer, ieniemini, naar buiten stekend kippendijtje. Als hij maar niet op een wederdienst rekent, dacht ik, tot ik me realiseerde dat hij gewoon deed wat hij zou doen als ik er niet was geweest. Het had een geruststellend effect, deze achteloze ontbloting waarmee hij leek te zeggen ‘ik ben niet bang voor je’, en dan hoefde ik ook niet bang voor hem te zijn. Er hing een geur van eucalyptus. Alvin was stil en alleen te horen aan het geluid van water dat op een lichaam viel, waarna het in scheutjes op de vloer plensde. Toen hij uit de cabine stapte draaide ik me uit beleefdheid om en deed alsof ik sliep, en ik wachtte nog tien minuten voor ik gaapte en ‘lekker hoor, even een dutje’ zei. ‘Neem ook een douche. Als je daar zin in hebt,’ zei hij, en dat deed ik. Daarna, terwijl Alvin met zijn rug naar me toe aan het bureau zat te roken, kleedde ik me aan met de bedoeling naar buiten te gaan, maar toen zag ik ineens dat het drie uur ’s nachts was. Nog steeds geen telefoontje van de bank. Alvin bood me een sigaret aan. Ik ging op de stoel naast hem zitten roken. Wat er op zijn computerscherm te zien was deed in verschillende opzichten denken aan het interne besturingssysteem dat ik de bank zou helpen in gebruik te nemen. Als zo’n groot bedrijf dit soort software aanschafte, moesten ze ook voor de implementatie ervan betalen, wat betekende dat ik zes keer van Málaga naar Kopenhagen moest reizen, dit was de vierde keer. Eigenlijk hield ik erg van dit soort zakenreizen, ook al gaven ze me een gevoel van inwisselbaarheid – dat de gebouwen en de mensen en de vervoermiddelen om me heen net zo goed anders hadden kunnen zijn geweest. Het was allemaal zo toevallig geweest dat ik in Málaga was gaan wonen en dat er in Málaga een bedrijf was gevestigd dat besturingssystemen ontwikkelde die de meeste Scandinavische bedrijven in de financiële sector verrukkelijk compatibel vonden met hun interne structuur, waardoor ik, als native Deen die ook redelijk met Zweeds en Noors uit de voeten kon, zonder verdere kwalificaties binnen het vakgebied een baan had kunnen krijgen als implementatieconsultant. Het was alsof de willekeurigheid van de omstandigheden die me nou net naar Kopenhagen of Bergen of Uppsala brachten mijn beleving van die steden volledig doordrong, waardoor ik het gevoel had alsof ik er niet echt was. Soms voelde heel mijn werkleven als één grote toevalligheid, of als een wetmatigheid in een web van verbindingen die niet de mijne waren, maar die van de markt, de markt voor Internal Banking Operating Systems. Alvin klikte heen en weer tussen tabbladen met verschillende bedragen, sommige fiks, andere duizelingwekkend, naast ID-nummers met verwijzingen naar weer andere getallen, en het scherm gaf zijn voorhoofd een zilverglans. ‘Aandelen,’ zei ik, ‘leef je daarvan? Ik installeer toevallig weleens besturingssystemen voor investeringsmaatschappijen, maar zelf is het me nooit gelukt om...’ ‘Derivaten,’ zei Alvin. ‘Ik gok niet op de toekomst, ik handel erin.’ ‘Obligaties?’ vroeg ik. ‘Oké, volgens mij kunnen we maar beter bij de boer beginnen,’ zuchtte hij, waarna hij me alles begon te vertellen over derivaten, de mechanismen die ik inmiddels heb geaccepteerd als een noodzakelijkheid voor de markten, maar die mijn hersens destijds zo in mijn schedelpan lieten bonken dat ik er een bloedneus van kreeg. De boer die een overeenkomst met een koper sloot om zijn aanstaande oogst tegen een van tevoren vastgestelde prijs op een bepaald moment in de toekomst te verkopen was het oorspronkelijke voorbeeld van iemand die in derivaten handelde. Op die manier kon hij zich financieel indekken tegen marktschommelingen en onvoorspelbare weersomstandigheden. Omgekeerd kon de koper winst maken als de gewassen meer waard bleken dan de overeengekomen prijs. Vóór 1970 was handel in derivaten grotendeels verboden, het werd gezien als een kansspel, maar nu, het jaar waarin ik Alvin ontmoette, oversteeg het speculatieve kapitaal het handelsvolume van goederen en diensten ver, zelfs als je de aandelenmarkt erbij rekende. Want inmiddels verwezen de derivaten niet meer naar de toekomstige waarde van een zak meel of een ton rijst, maar naar wat dan ook: grondstofprijzen, schommelingen op de rente- en valutamarkt, de kredietwaardigheid van complete concerns of naties; allemaal in de toekomst uiteraard. En ze werden kruislings gekoppeld, in elkaar verpakt en in tranches doorverkocht, ‘futures op de future,’ zei Alvin terwijl hij me de keukenrol aanreikte. ‘Vergeet de wetten van de vrije markt, beste vriend. Goederenprijzen verwijzen niet meer naar een waarde in het verleden of in het heden, in de eerste plaats zijn het de spoken van de toekomst.’ Tegen de ochtend, toen het raam beslagen was en Alvin met zijn computer op zijn buik in slaap was gevallen, wist ik dat het geen holle praatjes waren geweest. Na een halfuur waren we van plaats verwisseld en had hij mij laten klikken, terwijl hij instructies gaf. Ik weet niet of het door de weerstand van de muis kwam, met z’n gladde, enigszins vettige oppervlak, of door de bedragen die op de maat van mijn geklik werden overgeboekt, verdwenen en weer opdoken, onlosmakelijk verbonden aan hun ID-nummers, of dat we het gewoon gezellig hadden samen – Alvin warmde een pannetje currysoep op en ging nog even wat sigaretten halen, en op een gegeven moment moesten we keihard lachen omdat ik het recht had gekocht om over een paar maanden een Jeruzalems kippenbedrijf met een miljoenenomzet te kopen –, ik voelde me in ieder geval helemaal thuis in de derivatenhandel, alsof die op me had liggen wachten, en vice versa. We namen de computer mee naar bed en handelden verder op Alvins buik. Hij vertelde me – met neutrale stem en, zoals altijd, met zijn blik op het scherm gericht – dat hij wees was en dat hij een bedrag had geërfd dat hij door het op de aandelenbeurs te beleggen genoeg had laten groeien om ermee in het soort derivatenhandel te stappen waarbij je de betreffende activa nooit daadwerkelijk koopt, maar het contract altijd vóór de transactiedatum van de hand doet. Toen mompelde hij nog iets over een voogd en over ‘handelen zonder bindingen’ en viel in slaap. Ik lag naast hem in het bleke licht van de dag die buiten aanbrak, extatisch en gespannen, zoals toen mijn moeder bevallingsverlof had en ik ’s ochtends op mijn kleine broertje mocht passen terwijl zij onder de douche stond. Leunend op mijn elleboog en met mijn gezicht vlak bij dat van mijn broertje lag ik met ingehouden adem naar de zijne te luisteren, bang dat die op zou houden als ik even niet oplette, zielsgelukkig bij iedere herhaling. Van tevoren had ik al zijn knuffels poot in poot om ons heen gezet zodat ze voor hem klaar zouden staan wanneer hij wakker werd. Ik kon niet slapen, maar dat gaf niet, ik vond het prima om naar de spiertrekkinkjes in Alvins gezicht te liggen kijken, naar de contouren van een droom die onder zijn oogleden trilde. De dunne huid bedekte zijn oogbollen op een manier alsof ze bloot leken te liggen, wat me eraan deed denken dat we er ons tijdens onze slaap vaag van bewust zijn dat we kunnen worden gadegeslagen. Op een gegeven moment draaide hij zich om, waardoor zijn been op mijn kruis belandde en ik geheel onverwachts een erectie kreeg. Ik zweer dat ik niet opgewonden was of wat voor fantasieën dan ook over Alvin had – ik vond hem alleen maar mooi op een koele, gebeeldhouwde manier – mijn penis richtte zich gewoon uit een reflex op, los van wat er verder in de aanraking had kunnen liggen of ermee geassocieerd zou kunnen worden. We werden pas in de middag wakker en gingen de deur uit om ergens een hapje te eten. Onderweg rookten we een sigaret en ik voelde de roest als een oude bekende in mijn keel terugkeren. Op de Store Kongensgade stonden de auto’s in de file, hun uitlaatgassen waren sereen en wit. De fietsers hadden koude gezichten. Zoals altijd lag de straat open, Alvin verdween eventjes in de damp die opsteeg uit een zanderige bouwput. Hij bestelde vijf keer de Secretaressebrunch met sinaasappelsap en liet alles tegelijk serveren. Tien minuten lang bekeek hij een voor een alle borden, alsof hij alle kanten van het beleg, de yoghurt en de eieren in kaart probeerde te brengen. Zijn blik had een soort bedachtzaamheid gekregen die grensde aan scepsis, verontwaardiging haast. Om de twee minuten schoof hij resoluut een brunch aan de kant, tot hij er nog maar één overhield die hij opat zonder de rest ook maar te hebben aangeraakt. ‘Daar wen je maar aan,’ zei hij, en hij legde uit dat dit de enige manier was waarop hij zijn honger kon stillen. Het ging niet zozeer om zelf te kunnen kiezen en ook niet om dingen te kunnen weggooien; overvloed boeide hem totaal niet. Maar de gedachte dat er honderden borden met brunch bestonden die identiek waren aan de zijne vond hij onverdraaglijk, en daarom bestelde hij er altijd vijf, van alles. Op die manier kon hij zich inbeelden dat hij het aanbod kon inperken, door de vier minst werkelijke af te wijzen, ‘de eigenlijke brunch isoleren van de imitaties’, noemde hij het. Ik vond het maar belachelijk. Alvin haalde zijn mobiel tevoorschijn en liet me foto’s zien van zichzelf tussen verschillende fastfoodmaaltijden op glimmende plastic tafeltjes. Hij zag ziekelijk bleek, zoals vaak het geval is met mensen op foto’s uit de jaren negentig. ‘Dat ben ik in de KFC toen die net in Denemarken was geopend... en in de eerste Burger King, heb je trouwens gehoord dat ze McD een fusion