Truusje van Zanten

Achter mijn voordeur

Achter mijn voordeur

Copyright © Truusje van Zanten 2015

Omslagontwerp en vormgeving: Studio Terebint

Biografie

ISBN 978-90834138-0-8

www.uitgeverijterebint.nl

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, door middel van druk, fotokopieën, geautomatiseerde bestanden of op welke andere wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Voor alle slachtoffers van huiselijk geweld

Inhoud

2001

2002

2003

2004

2005

2006

2007

2008

2009

2010

2011 – 2015

Nawoord

2001

kennismaking

Waarom blijft mijn telefoon toch trillen? Wie heeft me zo dringend nodig? Ik werk nu drie maanden in het zwembad als schoonmaakster. En het laatste wat ik wil, is deze baan verspelen door continue op mijn telefoon te kijken. Het is nu tien uur, nog een uurtje wachten dus. Ondertussen blijft mijn telefoon maar trillen in mijn broekzak.

Eindelijk is het elf uur. Ik ga snel naar de kleedkamer om mijn spullen te pakken en loop naar de rookplek om een sigaret te roken. Ik pak mijn telefoon. Mijn mond valt open van verbazing. 175 gemiste oproepen en sms’jes? Wat is hier aan de hand? Van wie zijn al die nummers? Ik ken er helemaal niemand van. De eerste berichten heb ik gelezen en ik schrik van de inhoud. Deze sms’jes zijn van mensen die uit zijn op seks! Ik besluit ze allemaal te wissen en er niet op te reageren. Na de pauze ga ik weer gewoon door met mijn werkzaamheden, ondertussen blijft mijn telefoon trillen in mijn broekzak.

Na een lange dag werken plof ik op de bank neer. Mijn moeder komt naast me zitten en ziet me druk in de weer met mijn telefoon.

'Wat ben je toch aan het doen, Truusje?’

'Ja nou, ik krijg de hele dag al rare sms’jes en ik heb al ik weet niet hoeveel gemiste oproepen. Ik snap er niets van. Ik durf je niet eens een berichtje te laten lezen. Ik wis ze gewoon, dan ben ik er hopelijk snel van af, als ik niet reageer.'

Ik begin alle sms’jes te wissen, behalve één. Er staat: 'Jij staat op tv, wat is daar de bedoeling van? Ben je echt op zoek?'

WAT? Mijn hart springt in mijn keel. Hoezo sta ik op tv? Vol ongeloof pak ik de afstandsbediening en speur op teletekst. En ja hoor, mijn nummer staat op de chatpagina. Hoe kan dit? Wie heeft dit gedaan? Vrijwel meteen komt er een naam in mijn hoofd. Pim, mijn ex. Woedend bel ik hem op, maar ik krijg geen gehoor. Ik stuur hem een sms. 'Waarom zet jij mijn nummer op de chatpagina van teletekst?' Binnen vijf minuten krijg ik een reactie terug: 'Haha heb ik je even goed te pakken.' Wat een eikel! Ik ben woedend op hem! Nog meer reageren heeft geen zin, het kwaad is al geschied. Toch besluit ik te reageren op het sms’je van degene die me geattendeerd heeft op de contactadvertentie. 'Nee, mijn ex heeft mijn nummer erop gezet, de klootzak. Dank dat je mij erop attendeerde!' Binnen een minuut krijg ik een reactie: 'Nou, dat is inderdaad geen toffe actie. Wat een eikel.' Zo ontstaat langzaam een sms- en belverkeer met Ricardo.

Gedurende tweeënhalve week hebben we intensief contact. We leren elkaar steeds beter kennen en langzamerhand ontstaat er een soort vriendschap. Hij neemt me in vertrouwen door me te vertellen dat zijn relatie met zijn ouders niet helemaal soepel verloopt. Op een dag, als we elkaar telefonisch spreken, hoor ik zijn moeder zeggen: 'Dan pak je je spullen maar en rot op!' Ik weet niet wat ik hoor. In een opwelling zeg ik tegen hem: 'Dan pak je je spullen en kom naar mij toe.' Heel even is het stil aan de andere kant van de lijn.

'Ja, ik kom. Als jij dat goed vindt.'

'Natuurlijk vind ik dat goed, anders stel ik het toch niet voor.' Hij vertelt dat hij met de trein naar mij toe moet komen, omdat hij geen auto heeft en dat hij me zal sms’en als hij weet hoe laat hij op het station zal arriveren. We spreken af dat ik hem op het perron zal opwachten met een rode roos.

Na een tijdje ontvang ik zijn sms’je: 'Hey Prinses, ik ben om half 8 op het station.'

Dat is al over een half uurtje! Ik pak mijn spullen en stap op de bus om naar het station te gaan. Daar koop ik een rode roos en loop naar de informatieborden om te kijken op welk perron de trein aankomt. Lichtelijk zenuwachtig steek ik een sigaret op, terwijl ik op hem wacht.

Na een kwartier komt zijn trein het station binnen. Ik kijk naar hem uit. Waarom eigenlijk? Ik weet niet eens hoe hij eruit ziet, vermaan ik mezelf. Dan komt er een slanke jongeman in een blauwwitte jas, met kort blond haar en gouden oorbellen op mij af. In zijn rechterhand een grote sporttas. Er verschijnt een glimlach op zijn smalle gezicht. Dit is Ricardo, denk ik, dat kan niet anders.

'Hoi, ben jij Truusje?' Hij kijkt me vriendelijk, maar toch een beetje verlegen aan.

'Ja, ik heb toch een rode roos vast? Zie jij een andere vrouw met een rode roos?' antwoord ik tamelijk kordaat. 'Zullen we dan maar gaan?'

We lopen naar het busstation en raken al gauw druk in gesprek. We praten over de situatie met zijn ouders en dat hij blij en opgelucht is om daar even weg te zijn. De hele busreis praten we over allerlei zaken, over onze thuissituaties en over onze jeugd. We zijn zo diep in gesprek, dat we bijna vergeten de stopknop in te drukken. Gelukkig zijn we nog net op tijd en al lachend stappen we uit en lopen de laatste driehonderd meter naar mijn huis.

'Welkom in mijn huisje,' zeg ik enthousiast tegen hem, terwijl ik de deur voor hem openhoud. 'Doe alsof je thuis bent.'

Vanaf die dag, in november 2001, wonen we samen in mijn kleine studio, woonkamer, keuken en slaapkamer vormen samen een ruimte, de badkamer is apart. Met een klein aantal meubels en met mijn twee muisjes was het voor mij toch een echt thuis.

Biertjes

'Zullen we samen boodschappen gaan doen?' vraagt Ricardo de volgende ochtend. 'Je zult er wel niet helemaal op bedacht zijn dat we nu met twee mensen hier wonen en eten.'

'Uh, nee inderdaad. Ik ruim even de ontbijtspullen op en dan gaan we maar even.' En zo gaan we samen naar het dorp in om boodschappen te doen. 'Ik duw de kar wel, als jij de spullen pakt.' Nou, dat vind ik best een goede regeling.

'We nemen wel een kratje bier mee ,Truusje. Ik vind het ’s avonds lekker om af en toe een pilsje te drinken, en jij?'

'Ja, af en toe een pilsje ’s avonds is wel lekker.' Ik heb eigenlijk nooit bier in huis. Behalve voor een verjaardag of zo. Bij de kassa legt Ricardo de boodschappen op de band en rekent ze ook af.

Thuis ruimen we samen de boodschappen op. Ik sta er versteld van dat er nog zulke behulpzame mannen zijn! Omdat Ricardo nog geen werk heeft gevonden, zorgt hij voor het huishouden als ik aan het werk ben. Ik moet toegeven dat het best wel goed voelt, het samenwonen met Ricardo. Hij zorgt goed voor me en geeft me complimentjes over mijn kookkunsten. 'Dit is echt heerlijk, Prinses! Ik heb nog nooit zo lekker gegeten.' We wonen nu net een week samen, en ik moet toch echt aan mezelf gaan toegeven dat ik verliefd begin te worden.

Wanneer ik ’s avonds thuis kom van het werk, drinken we samen na het eten een biertje op de bank. Ik kan zijn tempo niet goed bijhouden, maar oké. Mannen drinken misschien gewoon sneller dan vrouwen. Op een avond zitten we op de bank tv te kijken, beiden een biertje in de hand en ik merk dat Ricardo langzaam steeds dichterbij komt zitten. Gespannen wacht ik af en ik probeer het opgewonden gevoel in mijn lijf te negeren, wat heel moeilijk gaat. Hij legt een hand op mijn knie, en kijkt me met een doordringende, liefdevolle blik aan.

'Weet je wel hoe mooi je bent,' fluistert hij, buigt voorover en geeft me een zoen. Een zoen die ik graag beantwoord. Langzaam wordt de zoen steeds intenser, en we tasten elkaars lichaam af. Voorzichtig maakt hij zich los uit mijn greep, kijkt me vol intense liefde aan en pakt mijn hand. Hij leidt me naar het bed.

'Je bent zo mooi.' fluistert hij tussen zijn kussen door. Ik smelt helemaal...

Ik schrik wakker. Wauw, was dat een droom? Ik kijk naast me en Ricardo ligt rustig te slapen. Nee, dat was geen droom. Met een brede grijns laat ik me weer op bed zakken. Wat een geweldige avond was dat. De seks was teder, hij nam de tijd om mij te plezieren. Nou, als het voortaan zo is, dan mag het van mij wel voor altijd zo doorgaan.

Een uur later sta ik op en ga ik alvast voor het ontbijt zorgen. Niet veel later wordt Ricardo ook wakker.

'Goedemorgen, Prinses.' Hij slaat zijn armen om me heen en geeft me een kus in mijn nek. Ik ben koffie aan het zetten en de tafel heb ik net gedekt.

'Goedemorgen lief.' Ik geef hem een kus terug. 'Zullen we vanavond na het eten bij mijn ouders op bezoek gaan? Ik zal je toch een keer moeten voorstellen, of niet?' Ik kijk hem vragend aan, zijn reactie afwachtend.

'Ja leuk! Ben heel benieuwd naar jouw ouders. Maar ik kruip nog even terug in bed. Tot vanavond, schatje.'

Die avond lopen we samen naar het huis van mijn ouders. Ze wonen bij mij om de hoek.

'Mam, pap, dit is Ricardo.' Ricardo geeft mijn ouders een hand.

'Dag meneer en mevrouw, leuk u te ontmoeten.' Met een warme glimlach pakt mijn moeder zijn hand aan, 'Alsjeblieft, noem me toch gewoon Adriana en mijn man is Cobus.'

Nu pas merk ik dat ik eigenlijk wel een klein beetje zenuwachtig was voor de reactie van mijn ouders, maar nu ik zie dat ze hem hartelijk begroeten, valt alle nervositeit van me af.

'Je vindt hem echt leuk hè?' Mam fluistert in mijn oor en kijkt me met grote, vragende ogen aan. Ik bloos een beetje en knik. De rest van de avond vliegt voorbij. Na de koffie drinken we gezellig een biertje met wat lekkers. Wat ben ik blij dat Ricardo goed met mijn ouders kan opschieten en andersom. Ricardo heeft zelfs beloofd om mijn ouders in huis te helpen. Mijn vader heeft nog niet zo lang geleden een herseninfarct gehad en kan niet meer zoveel doen in huis.

'Ik kom jullie helpen, heb ik ten minste iets te doen met mijn vrije tijd,' zegt Ricardo.

Het eerste wat Ricardo doet als we weer thuis zijn is een biertje pakken. 'Jij ook een biertje, Prinses?'

Ik bedank en zeg dat ik naar bed wil. Morgen heb ik weer een drukke dag. 'Kom je ook?' Ik probeer hem voorzichtig mee naar bed te lokken, misschien dat hij nu eens een keertje geen bier drinkt, want als het in dit tempo doorgaat, is dat krat binnen een mum van tijd weer leeg en eigenlijk hebben we geen geld om zijn biertjes te blijven kopen.

'Nee, ik drink eerst een biertje en dan kom ik straks naar bed.'

Uren later word ik wakker van koude handen op mijn lijf. Ricardo is in bed gekropen. Ik ruik zijn alcoholadem en volgens mij heeft hij meer dan een biertje gedronken.

'Je bent zo lekker, zo mooi. Vrij met me, Truusje,' zegt hij half dronken in mijn oor.

'Nee Ricardo, ik wil slapen.'

'Maar ik wil je, Prinses, ik heb zo’n zin in je.' Ik probeer nog zijn handen van me af te duwen, maar hij houdt ze stevig op mijn lichaam. Iets in me zegt me dat ik maar beter niet tegen hem in kan gaan. Ik heb ook geen zin in moeilijkheden, want dat heeft hij ook niet verdiend. Hij doet zijn best om te helpen in het huishouden en om een baan te zoeken. Het is niet zijn schuld dat hij nog geen werk heeft gevonden. Ik draai me om en kijk hem glimlachend aan. Hij begint me te zoenen en zijn handen glijden overal over mijn lichaam heen.

'Goed zo, Prinses, je bent zo lekker,' fluistert hij nog. Ik neem me voor morgen met hem te praten over zijn drinkgedrag en dan geef ik me aan hem over.

De volgende ochtend zit ik koffie te drinken en Ricardo komt naast mij zitten. 'Ik denk dat ik mijn moeder maar even zal bellen. Ze zal misschien wel ongerust zijn. Die ruzie duurt nu al lang genoeg.'

'Als jij dat wilt, lief, dan moet je dat doen,' antwoord ik. En terwijl Ricardo aan het bellen is, realiseer ik me dat ik niet over zijn drankgebruik durf te beginnen.

En zo herstelt het contact zich tussen Ricardo en zijn ouders. Vanaf dat moment hebben ze elke dag wel even telefonisch contact.

'Truusje en ik komen aanstaand weekend wel even op bezoek, mam. Dan haal ik ook gelijk mijn spullen op, omdat ik ze voortaan hier nodig heb.' Ricardo knipoogt betekenisvol naar me.

Ik ben benieuwd wat ze van mij zullen vinden en ik hoop dat ik goed met ze zal kunnen opschieten. Maar er knaagt nog iets aan me, de gebeurtenis van de vorige avond. Ik zal Ricardo toch moeten vertellen hoe ik me voel bij zijn alcoholgebruik. Ik doe een voorstel.

'Schatje, wat vind je ervan als we de volgende keer dat we boodschappen doen, eerst kijken hoeveel we overhouden en daar dan een sixpack of krat bier van kopen? Je weet dat we het niet breed hebben, en een biertje op een avond kan wel. Maar je drinkt eigenlijk veel meer dan een biertje. Soms gaan er twee kratten per week door heen. Vind je dat zelf niet ook een beetje veel?' Hij kijkt me verbaasd aan.

'Prinses, ik ben erop gesteld dat ik elke avond mijn biertje kan drinken. Daar wordt niet op bezuinigd, jij drinkt er toch ook van? Ik ben heus geen alcoholist, als je je daar zorgen om maakt.' Hij geeft me een geruststellend kusje. Eigenlijk heeft hij wel gelijk, het is ook niet altijd dat hij zoveel drinkt als gisteravond. En hij heeft een goed punt, ik drink af en toe ook een biertje mee. Misschien als ik daarmee ophoud, dat hij dan ook minder gaat drinken. Hij is ook zo’n lieverd, bij hem voel ik me op mijn gemak en veilig en vertrouwd. Ik hou van hem. Misschien moet ik ook niet zo zeuren.

Vandaag gaan we met de trein naar zijn ouders. Ik moet zeggen dat ik er echt naar uit kijk om zijn ouders, broer en zus te ontmoeten.

'Pap, mam, Vera, Gerrie, dit is Truusje,' zegt hij en kijkt me liefdevol aan. Er worden handen geschud.

'Noem me toch gewoon Sien. En dat is Cor,' zegt zijn moeder hartelijk. Meteen voel ik me op mijn gemak. Nadat we koffie hebben gedronken, pakt Ricardo ineens mijn hand.

'Ik wil je iets laten zien, Prinses, mijn grootste hobby.'

'Wat is dat dan?' vraag ik nieuwsgierig.

'Dat zal je wel zien. Hopelijk vind je het ook leuk,' lacht hij. Hij neemt me via de achtertuin de schuur in.

'Tatá!' zegt hij, als hij de deur openmaakt.

Ik word verwelkomd door de geur en veren van vele duiven. Mijn ogen worden groot en mijn mond valt open van verbazing. Hij is duivenmelker!

'Wat leuk,' breng ik er quasi blij uit. Ik wil hem niet meteen beledigen door te zeggen dat ik het vieze beesten vind, die nooit in mijn huis zullen komen.

'Ik verzorg ze hier samen met mijn vader, het is echt een gezamenlijk hobby,' zegt hij vol trots. Zo lang het maar hier is, vind ik het wel prima, denk ik.

Na het avondeten nemen we afscheid van zijn familie en lopen we weer naar het station. Onderweg komen we een groepje tegen van drie jongens en twee meiden. De jongens kijken me met een rare blik aan en in het voorbijgaan blijven ze me nakijken.

'Wat loop je nou te kijken?' vraagt Ricardo aan een van de jongens.

'Ik mag toch zeker wel kijken naar een lekker wijf?' zegt hij.

'Nee, dat mag je niet,' reageert Ricardo.

Ricardo is jaloers!, schiet het ineens door mij heen. Er volgt nog een korte woordenwisseling en voordat ik het weet, krijgt Ricardo een klap in zijn gezicht. Zijn neus begint te bloeden en mijn vriend vliegt op de jongen af, die natuurlijk meteen hulp krijgt van zijn kameraden. Ik wil Ricardo te hulp schieten, maar dan komen de twee meiden op mij afgestormd. Gelukkig hebben ze allebei lang haar en voordat die twee het in de gaten hebben, heb ik hun haar strak om mijn handen gedraaid en sla ik hun koppen tegen elkaar. Die zijn uitgeschakeld. Ineens komt er iemand zijn huis uitgerend om ons te helpen.

'Ricardo, laat los!' roept deze man. En zo snel als de ruzie begon, is hij ook weer geëindigd, neemt Ricardo me bij de arm en lopen we verder naar het station.

'Wie was dat?'

'Mijn neef,' zegt Ricardo kortaf.

Als we weer thuis zijn, verzorg ik Ricardo door het bloed van zijn gezicht te wassen, zijn kleren meteen in de wasmachine te doen en zijn neus te koelen. Hij kijkt me een beetje schuldbewust aan.

'Ik wil niet dat andere jongens op je geilen. Je bent van mij,' zegt hij.

Ik smelt een beetje bij deze woorden, hij wil me beschermen.

'Wil je me een biertje geven?'

Met enige tegenzin geef ik hem zijn biertje. Eigenlijk wil ik slapen en deze ellendige avond vergeten, maar bedenk me dan dat hij het eigenlijk wel verdient om even te ontspannen na zo’n heftige vechtpartij. Ik ben alleen bang dat het niet bij dat ene biertje blijft...

En ja hoor, niet veel later komt hij op me af en begint zijn zoektocht met zijn handen over mijn lichaam. Ik geef maar toe, hij heeft al zo’n hectische avond gehad en ik heb nu echt geen zin in ruzie.

2002

zwanger

Het nieuwe jaar is nog maar net begonnen en ik merk dat we in een soort patroon terechtkomen, wat ons dagritme betreft. Ik ga werken en Ricardo blijft thuis. Als ik thuis kom, dan maak ik het eten klaar, na het eten ruimen we samen op en dan volgt het biertje op de bank. Als Ricardo in een goede bui is, dan verleidt hij me echt het bed in, maar als hij een slechte bui heeft, dan weet ik dat ik beter niet tegen hem in kan gaan. Hij kan dan heel dwingend zijn, voor zijn bevrediging. Ik kom in een sleur. Ons dagritme kost me veel energie waardoor ik eigenlijk de hele dag door erg vermoeid ben. Mijn eetlust verdwijnt en ook de zin om dingen te gaan ondernemen. Na het werk wil ik het liefst thuis direct mijn bed in om te gaan slapen. Helaas denkt Ricardo daar anders over. Om de lieve vrede maar te bewaren, geef ik toe, want ik heb geen zin om mijn laatste restjes energie te verspillen aan ruzie. En waarom zou ik ook? Ricardo is een engel, hij steunt me waar hij kan en helpt nog steeds in het huishouden. Ook helpt hij mijn ouders vaak met allerlei klusjes. Ik bof eigenlijk maar met zo’n vent. Dan mag ik eigenlijk ook wel iets voor hem terug doen, ook al heb ik niet altijd even veel zin.

Half januari word ik ’s avonds tijdens het tandenpoetsen ineens zó misselijk dat ik alles uitspuug. Waar komt dit vandaan? Waarom ben ik zo misselijk? Gepaard met een paniekerig gevoel gaat er ineens een lampje bij mij branden. Wanneer ben ik voor het laatst ongesteld geweest? Ik kan het me eigenlijk niet meer herinneren. Met een onrustig gevoel ga ik naar bed. Wat moet ik nu doen? Er zit eigenlijk niets anders op dan een zwangerschapstest te doen, dan weet ik het zeker. Ik hoor Ricardo mompelend van de bank af komen. Hij komt naar bed. Ik hoop dat hij meteen wil gaan slapen, maar tevergeefs. Zijn alcoholadem streelt mijn nek en zijn handen vergrijpen zich aan mijn lichaam. Met tegenzin draai ik me op mijn rug. Als ik maar gewoon blijf stilliggen, is het zo voorbij en gaat hij slapen.

De volgende ochtend sta ik vroeg op om meteen naar de drogisterij gegaan. Allerlei gedachten spoken door mijn hoofd. 'Laat het alstublieft niet zo zijn.' Maar stiekem hoop ik er ook op, ik heb altijd al kinderen gewild. Ik loop doelbewust de drogist binnen en ga naar het rek waar de zwangerschapstesten liggen. Zoveel verschillende, welke moet ik nu nemen? Ik kies er maar gewoon een en reken af bij de kassa.

Dagdromend wandel ik weer en steek een sigaret op om te kalmeren. Mijn gedachten gaan alle kanten op. Van de ene kant heb ik heel sterk het gevoel dat ik dit toch niet wil, maar van de andere kant komt de gedachte in me op, dat Ricardo dan misschien stopt met drinken en meer verantwoordelijkheid zal gaan nemen voor ons leven samen. Voor ik het weet, sta ik alweer thuis op de stoep. Nu komt het erop aan dat ik de zwangerschapstest moet gaan doen. Ricardo ligt nog te slapen. Hij heeft de avond ervoor aardig wat bier op, dus ik laat hem maar liggen en ga naar de wc. Ik maak de verpakking open en lees de gebruiksaanwijzing. Er staat dat ik over het staafje heen moet plassen en dan twee minuten moet wachten tot het resultaat zichtbaar is. Ik zet een timer aan in mijn telefoon. Rusteloos loop ik rondjes, van de badkamer naar de keuken, van de keuken naar de kamer en weer terug naar de badkamer. Ik vind maar geen rust en mijn hoofd tolt. Twee minuten hebben nog nooit zo lang geduurd. Om de tijd te doden rook ik een sigaret. Ik schrik me een ongeluk als de timer op mijn telefoon afgaat. Ik haast me naar de badkamer en pak het staafje op. Tot mijn grote schrik, verbazing en verwondering staar ik naar twee mooie blauwe streepjes. Ik ben zwanger.

Dan bekruipt me langzaam een heerlijk gevoel. Ik word mama. Er verschijnt een glimlach op mijn gezicht als ik naar mezelf in de spiegel staar. Ik word uit mijn dagdroom gerukt door geluid uit de kamer. Ricardo is wakker. De zenuwen komen weer terug, ik moet hem vertellen dat ik zwanger ben. Met lood in mijn schoenen loop ik naar de kamer. Ik duw langzaam de kamerdeur open.

'Goede morgen, liefje,' zeg ik voorzichtig.

'Goede morgen. Wat ben je vroeg op,' zegt hij slaperig.

'Ik ben even naar het dorp geweest.'

'Zo vroeg?' Hij kijkt me vragend aan. 'Wat is er aan de hand, Prinses?'

Ik zucht even diep en probeer de moed te verzamelen om het naar mijn idee toch goede nieuws te vertellen.

'Ik voel me al een tijdje niet zo lekker, weet je. Erg moe en misselijk. Daarom ben ik naar het dorp gegaan om een zwangerschapstest te halen.' Ricardo kijkt me verbaasd aan. Hij zegt niets en wacht rustig af tot ik verder vertel. 'Ik heb de test meteen gedaan toen ik thuis kwam.' Ik doe een stap naar voren en voorzichtig en verlegen geef ik hem het staafje met de twee blauwe streepjes. Hij neemt het staafje aan en kijkt er niet begrijpend naar en dan weer naar mij.

'Betekent dit dat...' Zijn stem sterft weg. Ik knik met inmiddels tranen in mijn ogen en weet niet of ik nu blij moet zijn of moet huilen. Ricardo blijft nietszeggend naar het staafje staren en dan weer naar mij, en weer terug naar het staafje. Langzaam zie ik een glimlach verschijnen op zijn gezicht en een grote opluchting spoelt over mijn lichaam. Ik huil en lach tegelijk. We worden papa en mama! Het is niet gepland, maar dit kindje is zo welkom! We besluiten diezelfde dag nog onze ouders op de hoogte te stellen van het goede nieuws. Omdat mijn ouders om de hoek wonen, gaan we daar als eerste heen.

Toch wel wat nerveus komen we bij mijn ouders aan.

'Mam, pap, Ricardo en ik willen jullie iets vertellen.' Plotseling wordt het muisstil in de huiskamer. Mijn ouders kijken ons met grote ogen aan. Ik wissel kort een blik met Ricardo en hij geeft met een klein knikje aan dat ik het maar gewoon moet zeggen.

'Wij zijn in verwachting,' zeg ik met een nerveuze glimlach. Even blijft het stil en een klein gevoel van angst bekruipt me. Dan word ik door zowel mijn moeder als mijn vader hartelijk omhelsd en gekust.

'Oh wat leuk! Een kleinkind op komst!' We kunnen allemaal ons geluk niet op.

Als we weer thuis zijn, wil Ricardo dolgraag zijn ouders meteen telefonisch op de hoogte stellen. Omdat we een uur met de trein moeten reizen, kunnen we niet direct bij hen op bezoek gaan.

'Ja, bel ze maar op,' zeg ik hem, 'maar zet de telefoon wel op speaker, ik wil hun reactie horen!' Hij pakt de telefoon en toetst het nummer van zijn ouders in. Weer bekruipen de zenuwen me. Zijn moeder neemt op.

'Truusje en ik hebben nieuws wat we jullie meteen wilden vertellen.

'Oh?'

'Ja, we zijn in verwachting van ons eerste kindje!' Met een glimlach kijkt Ricardo me aan. Even is het stil aan de andere kant van de lijn. Ik ben misselijk van de spanning.

'Oh lieverd, wat een geweldig nieuws!'

Pfoe, wat een opluchting. Ricardo belooft zijn moeder dat we het eerstvolgende weekend op bezoek zullen komen om het goede nieuws te vieren.

De volgende ochtend bel ik direct mijn huisarts voor een afspraak en gelukkig kan ik al om half negen terecht. Een beetje zenuwachtig neem ik plaats in de wachtkamer en wacht op mijn beurt.

'Mevrouw van Zanten?' Ik loop de spreekkamer binnen. 'Wat kan ik voor u doen?' vraagt de dokter. Ik leg uit dat ik een zwangerschapstest heb gedaan en overhandig hem het staafje.

'Ja, volgens dit staafje ben je inderdaad zwanger. Maar je bent hier niet voor niets, dus zullen we hier nog een test doen.' Ik krijg een potje mee waarin ik moet plassen. Eenmaal terug in de spreekkamer doet de huisarts een ander staafje in mijn urine.

'Nu is het nog even wachten tot het resultaat zichtbaar is. Weet je ongeveer hoe ver je bent?'

'Ik ben wel al een paar weken erg moe, en mijn eetlust is in die weken ook afgenomen. Nu achteraf denk ik, dat ik misschien toen al zwanger was.'

Eindelijk haalt de huisarts het staafje uit mijn urine.

'Inderdaad Truusje, je bent zwanger. Gefeliciteerd.' Hij schudt me hartelijk de hand en ik kan een grijns niet onderdrukken. Hij geeft me het telefoonnummer van de verloskundige en ik vertrek weer naar huis, waar ik meteen de verloskundige bel en een afspraak maak voor begin maart. De schatting is dat ik dan twaalf weken zwanger zal zijn.

De daaropvolgende dagen blijft de misselijkheid aanhouden.

Noodgedwongen moet ik mij ziek melden bij het zwembad, zodat ik thuis goed tot rust kan komen. Nu ik weet waar het vandaan komt, neem ik het maar voor lief. Toch wordt de misselijkheid erger en ik krijg het gevoel dat er iets niet klopt. Ik probeer mezelf gerust te stellen door mezelf voor te houden dat het bij de zwangerschap hoort en het volkomen normaal is. Ik probeer mijn gedachten af te leiden door me te richten op de zaken die geregeld moeten worden voor ons kindje.

Tot mijn verbazing verandert er bij Ricardo echter niets. Hij is nog steeds werkeloos en volgens mij doet hij niet echt zijn best om werk te vinden. Zijn drankgebruik blijft onverminderd, evenals zijn lust voor seks. Maar door mijn zwangerschap ben ik nog steeds oververmoeid en erg misselijk, ik moet niet aan seks denken! Er spookt ook van alles door mijn hoofd. Ik maak me grote zorgen over onze financiële situatie en hoe we het moeten redden – met een kindje op komst – met maar één loon en een uitkering. Daarnaast is ons appartementje nu niet bepaald een ideale woning voor een jong gezin. Waar zal ons kindje moeten slapen? Waar moet de box, het badje, de speelmat? Welke spullen moeten we allemaal hebben om ons kindje te kunnen verzorgen? Zoveel vragen en zoveel zorgen over hoe we het allemaal moeten gaan betalen. Maar een ding weet ik heel zeker, ik zal er alles aan doen om het kleine mensje, dat in mijn buik groeit, te beschermen en alles te geven wat het nodig heeft.

bloed

Het is vrijdagavond. Morgen gaan we met de trein naar de ouders van Ricardo om onze zwangerschap te vieren. Ricardo wil graag nog een biertje drinken, en die ene worden er vele meer. Ik ben doodmoe en misselijk en ik wil op tijd naar bed om goed uitgerust te zijn voor de treinreis van de volgende dag. Het duurt dan ook niet lang voordat ik als een blok in slaap val.

Tegen een uur of elf komt Ricardo ook naar bed en pakt me stevig vast. Hij drukt kusjes in mijn nek en zijn handen gaan weer op verkenning over mijn lichaam.

'Ricardo, nee, hou op. Ik wil niet. Ik ben zo moe en misselijk, ik kan het niet opbrengen. Alsjeblieft, hou op.' Ik probeer zijn handen weg te duwen, maar het gaat moeizaam. Hij probeert me vast te houden, maar gelukkig werkt de alcohol en is zijn reactievermogen een beetje vertraagd. Ik wring me uit zijn greep en loop naar de bank.

'Schatje, kom nou naar bed, ik wil zo graag met je vrijen. Je ziet er nu zo lekker uit. Doe het voor mij.' Ricardo komt naar me toe gelopen.

'Nee, Ricardo ik wil niet, snap dat dan!' Ik raak langzaamaan een beetje geïrriteerd. Ricardo kijkt me ineens met een hele donkere blik aan.

'Ik wil met je vrijen, nu,' zegt hij op een dwingende toon. Ik probeer hem duidelijk te maken dat ik door de zwangerschap zo moe en misselijk ben en ik op krachten wil komen om de volgende dag naar zijn ouders te reizen.

'Heb ik niets mee te maken, jij bent mijn vriendin en je hoort mij tevreden te stellen. Ik wil nu seks.'

Ik sta op van de bank en probeer van hem weg te lopen. Een angstig gevoel bekruipt me. Zo ken ik Ricardo helemaal niet. Dit komt vast door de alcohol. Ik weet niet wat te doen, behalve dat ik moet proberen bij hem uit de buurt te blijven, totdat hij afgekoeld is. Ricardo komt op me af. Ik word in een hoek gedrukt. Ik voel me zo benauwd, dat ik ondanks mijn angstige gevoel Ricardo van me wegduw.

'Nee, ik wil niet!' schreeuw ik in zijn gezicht en probeer zo snel mogelijk weg te komen, maar Ricardo blokkeert mijn weg. Met een woeste blik in zijn gezicht duwt hij me terug. Ik knal keihard tegen de muur aan, alle lucht wordt uit mijn longen geperst. Ik val naar de grond, recht in de glazen bak waar mijn muisjes in zitten. Ik voel het glas in mijn onderrug en billen drukken. Ricardo kijkt me geschrokken aan.

'Prinses! Sorry, laat me je helpen,' en hij wil mijn armen vastpakken om me overeind te helpen. Ik duw hem van me af.

'Ik sta zelf wel op,' snauw ik. Maar net als ik sta, voel ik warm vocht langs mijn benen lopen. Ik reik er met mijn hand naar en kijk naar mijn vingers. Bloed. De adrenaline giert door mijn lijf. Ik kijk om me heen en zie overal bloedsporen. In blinde paniek trek ik zoveel mogelijk glas uit mijn achterwerk.

'Wil je me alsjeblieft helpen het bloeden te stelpen?' vraag ik voorzichtig aan Ricardo. Hij gaat een oud T-shirt halen en scheurt het in stukken. Maar tevergeefs, de stof is te dun en er is teveel bloed.

'Pak in de badkamer mijn maandverband maar,' zeg ik. Ricardo gaat het halen en brengt ook een rolletje verband mee. Ik kijk hem nauwelijks aan. Ik ben woedend in plaats van bang. Hoe durft hij? Wat bezielt hem om mij zo toe te takelen alleen voor seks? Het liefst schop ik hem nu deur uit, zo kwaad ben ik op hem. Maar ik ben te moe. Morgenvroeg praat ik wel met hem, sus ik mezelf.

'Ricardo, ik ga nu naar bed. En waag het niet om me nog aan te raken,' en ik kijk hem heel indringend aan. Met mijn onderrug en billen verpakt in maandverband, stroken T-shirt en verband, ga ik voorzichtig op mijn zij in bed liggen. Ricardo komt stilletjes naast me liggen. Ik hoor een snik. Huilt hij nou?

'Het spijt me zo, vergeef me alsjeblieft, Prinses. Dit had niet mogen gebeuren.' Ik weet niet wat ik moet zeggen. Ik ben eigenlijk nog steeds heel boos op hem. Ricardo blijft maar doorgaan met zijn spijtbetuiging.

'Het is al goed,' zeg ik op een gegeven moment. Ricardo geeft me een zacht kusje in mijn nek en slaat voorzichtig een arm om me heen. De boosheid valt van me af. Hij wilde me ook geen pijn doen. Het was gewoon een ongelukje.

Zodra de wekker gaat, ben ik ook meteen wakker. Ik wil de wekker uit doen, maar ik kan me niet voldoende strekken. Jezus, wat een pijn! Ik kan me bijna niet bewegen, zo stijf is mijn lichaam en zoveel pijn doet het. Voorzichtig probeer ik op te staan. Ricardo is ook wakker en kijkt me bezorgd aan.

'Gaat het wel, Prinses?' vraagt hij.

'Ja, het gaat wel, ben alleen erg stijf en het doet een beetje zeer,' zeg ik geruststellend. 'Wil je voor mij wat pleisters gaan halen voor snijwonden? Dan kunnen we schoon verband op de wonden doen.' Ricardo gaat naar het dorp en komt even later terug met twee verpakkingen pleisters speciaal voor snijwonden. Samen plakken we de pleisters op de wonden. Voorzichtig doe ik mijn ondergoed aan. Ik bedenk dat ik beter mijn nieuwe tuinbroek kan aantrekken, die ik alvast voor de zwangerschap had gekocht. Daar zit geen broekband in die de pleisters eraf kan schuren.

Na het ontbijt lopen we naar de bushalte, om daar de bus naar het station te pakken. Terwijl we op de bus wachten, voel ik me niet goed worden, mijn benen voelen aan als twee slierten spaghetti.

'Ricardo, ik voel me niet zo goed,' kan ik nog zachtjes uitbrengen, voordat het ineens zwart wordt voor mijn ogen.

Als ik mijn ogen weer open doe, kijk ik in het gezicht van een ambulancebroeder. Hij geeft zachte tikjes tegen mijn wang.

'Mevrouw, bent u er nog? Hoort u mij?' Hij kijkt me onderzoekend aan. Het enige wat ik kan uitbrengen is een kreun, en instinctief grijp ik mijn buik vast.

'Is alles goed met mijn kindje?'

Het volgende moment word ik op de brancard gelegd en de ambulance ingeschoven. Ik hoor Ricardo mijn moeder bellen.

'Kom gauw naar het ziekenhuis, Truusje is onwel geworden bij de bushalte. Ze wordt er nu met de ambulance naar het ziekenhuis gebracht.'

De deuren gaan dicht, en meteen komt de ambulance in beweging. Ik lig goed ingesnoerd op mijn rug op de brancard. Via de kleine achterruitjes zie ik bomen voorbij gaan. Ik glimlach.

'Wat is er, mevrouw?' vraagt de ambulancebroeder die me ziet glimlachen. Ik vertel hem precies waar we op dat moment rijden.

'Haha, volgens mij bent u dan wel vaker in het ziekenhuis geweest of niet? Als u aan de bomen kunt zien waar we rijden.'

'Ja, ik ben inderdaad al wat vaker in ziekenhuis geweest, meneer.' En voor ik het weet, is het ritje met de ambulance afgelopen en zijn we aangekomen in het ziekenhuis.

Eenmaal binnen word ik naar een onderzoekskamer gereden en meteen staan er vier dokters om mij heen. Ze vuren hun vragen zo snel op mij af, dat ik ze op automatische piloot beantwoord. De misselijkheid komt weer opzetten en ik word draaierig in mijn hoofd. Een van de artsen merkt dit en binnen enkele seconden is het stil om mij heen. Heerlijk, even die rust.

'We zullen eerst even een echo van uw buik maken om te kijken hoe het met uw kindje is, mevrouw van Zanten,' zegt de dokter geruststellend. Ik laat me rustig achterover zakken en laat het allemaal maar gebeuren. Op het moment dat het echoapparaat wordt binnen gebracht, komen ook mijn moeder en Dineke, mijn zus, binnen. Opeens komt er een soort kalmte over me heen. Ik weet niet waarom, maar op het moment dat ik mijn moeder en Dineke zie, voel ik me veilig. Een gevoel dat ik al een tijdje niet meer heb gehad.

Gelukkig laat de echo zien dat alles goed is met mijn kindje. Het hartje klopt perfect. Wat een heerlijk geluid is dat. En wat een opluchting. Ik mag weer rechtop gaan zitten, zodat ze mijn rug kunnen onderzoeken. Ik schaam me dood wanneer ze mijn tuinbroek los maken en mijn shirt omhoog doen. Hoe moet ik uitleggen wat er is gebeurd? Waar mijn moeder en zus bij zijn! Voordat ik het weet, trekt de zuster een pleister van mijn onderrug af en meteen voel ik een warme vloeistof naar beneden lopen en natuurlijk weet ik wel wat dat is. Mijn moeder, mijn zus en de twee zusters kijken me allemaal vragend aan.

Alsof de verpleegsters iets vermoeden, wordt Ricardo weggestuurd om drinken te halen voor iedereen. Een van de zusters komt dichtbij me staan.

'Je bent hier veilig. Je kunt vertellen wat er precies gebeurd is.'

Even kijk ik haar angstig aan. Wat moet ik nu doen? Als ik de waarheid vertel, wordt Ricardo misschien opgepakt en ben ik hem misschien wel voorgoed kwijt. Dat nooit!

'Ik was duizelig geworden en ben helaas flauwgevallen en in de glazen bak met mijn muisjes terecht gekomen,' lieg ik, en op dat moment besef ik dat dit een goede leugen zal zijn. Ook voor in de toekomst.

Nadat ze alle snijwonden hebben schoongemaakt en verbonden, mag ik weer naar huis.

'Je moet goed rusten. Als je teveel gaat doen, maak je het alleen maar erger. En als er thuis iets aan de hand is, kun je altijd langskomen om erover te praten.' De zuster glimlacht vriendelijk en schudt mijn hand. Waarom zou ze zoiets zeggen? Zou ze weten dat ik heb gelogen, vraag ik mezelf af, terwijl we het ziekenhuis uit lopen. Dineke brengt ons in haar auto terug naar huis en samen met mijn moeder stopt ze me meteen in bed, zodat ik kan bijkomen van alle hectiek. Ze blijven nog even napraten en gaan dan weer naar huis.

Ineens staat Ricardo naast het bed.

'Prinses, ik ga toch even mijn ouders bezoeken voor het weekend.

Ik blijf maar een nachtje weg, je red je toch wel?'

En nog voor ik ook maar enige reactie kan geven, is Ricardo al weg. De voordeur slaat dicht.

Hij heeft dus in de tijd dat ik in bed werd gelegd zijn tas ingepakt! En nu laat hij mij het hele weekend alleen thuis. Langzaam rollen de tranen over mijn wangen en zo huil ik luidkeels al het verdriet eruit wat ik de laatste tijd heb opgekropt.

Zwangerschap

Zondag. Ik schrik wakker. Een beetje gedesoriënteerd pak ik mijn telefoon en kijk hoe het laat is. Bijna half een 's nachts. Ik probeer me op te richten, maar de wonden doen pijn en de pleisters trekken aan mijn huid. Ik laat me maar weer terugzakken in bed en val weer in slaap.

Om acht uur word ik weer wakker en houd het niet meer uit van de pijn. Ik moet een pijnstiller en een sigaret. Langzaam sta ik op en loop naar de badkamer waar ik mijn pijnstillers bewaar in een medicijnkastje. Ik controleer het verband en verschoon het waar nodig. Nadat ik me zo goed en zo kwaad als het gaat, heb gewassen, ga ik naar de keuken, steek een sigaret op en maak mijn ontbijt klaar. Daarna ga ik aan de slag in mijn huisje om alles te poetsen. Ik zet de radio lekker hard aan. Gelukkig werken de pijnstillers goed en de wonden op mijn onderrug en billen beginnen te genezen. Ik kijk even rond in mijn kleine woning. Waar moeten we toch met ons kindje heen? In een studio als deze kan toch geen gezinnetje wonen? Ook moet ik niet vergeten dat ik morgen een gesprek heb bij de bedrijfsarts, omdat ik in de ziektewet zit.

Als ik klaar ben, pak ik mijn spullen en loop even naar mijn ouders toe. Ik heb geen zin om alleen thuis te zitten, want dan ga ik alleen maar zitten kniezen over alles wat er nog gedaan en geregeld moet worden. Om nog maar te zwijgen over mijn kopzorgen om de financiën en hoe we het gaan redden als ons kindje straks geboren is. Bij mijn ouders is het weer als vanouds, een gevoel van thuis en warmte. Praten over koetjes en kalfjes en gewoon even mijn eigen zorgen vergeten. En heel fijn om weer te mogen genieten van de kookkunsten van mijn moeder.

fiets

Als ik weer thuis ben plof ik lekker op de bank neer met een glas fris en een sigaret en zet de tv aan. Dan hoor ik de sleutel in de voordeur. Ricardo is thuis. Dubbele gevoelens maken zich meester van me, angst en opluchting.

'Hé Prinses, hoe gaat het?' vraagt Ricardo opgewekt en geeft me een kus. Zijn luchtige manier van doen verbaast me.

'Het gaat wel. De wonden doen al minder pijn, maar het verband jeukt en trekt aan mijn huid.'

'Fijn dat het een beetje beter gaat. En hoe gaat het hier binnen?'

Tot mijn verwondering legt Ricardo zijn hand op mijn buik en houdt zijn oor ertegen. Dan kijkt hij me lachend en met pretoogjes aan. 'Prinses, ik heb een verrassing voor je, maar dan moet je wel even mee naar buiten.'

'Wat is er aan de hand?' vraag ik voorzichtig en opgewonden tegelijk. Het lijkt wel of hij het hele voorval is vergeten, zo opgewekt is hij. Of wil hij het goed maken? Heeft hij een cadeautje voor mij?

'Kom nu maar mee.' Ricardo neemt me bij de hand en begeleidt me de trap af naar buiten. Op de stoep voor ons flatgebouw staat een gloednieuwe damesfiets!

'Ricardo, hoe kom je hieraan?' vraag ik hem.

'Dat maakt toch niet uit? Als moeder van mijn kind moet je een fatsoenlijke fiets hebben. En voor een auto hebben we helaas geen geld.'

Stiekem ben ik toch wel heel erg blij met mijn nieuwe fiets! Ik glimlach naar hem en hij beantwoordt me met een grote grijns en een voorzichtige, maar ook stevige knuffel. Ik durf me niet af te vragen hoe hij aan die fiets is gekomen. Hij moet hem ergens in de buurt van zijn ouders hebben gehaald, en vervolgens in de trein hierheen vervoerd. Wat kan ik er nu nog aan doen? Hoe zal hij reageren als ik hem zeg dat ik geen gestolen fiets wil hebben. Daar wil ik echt niet aan denken.

'Oh Prinses, ik zou alles doen om je gelukkig te maken. Het is zo fijn om te zien hoe blij je bent met de fiets!'

Ik kan niets zeggen. Met tranen in mijn ogen van angst, ongeloof en geluk hou ik Ricardo alleen maar vast.

'Dankjewel, schat,' weet ik uiteindelijk uit te brengen. 'Ik ga nu weer terug naar boven, ik ben nogal moe en het is koud buiten.'

'Is prima, Prinses, ik zet je fiets even in het fietsenhok'’

Eenmaal naar boven gestrompeld, nestel ik me weer op de bank. Ik kan niet bevatten wat er zojuist is gebeurd. Heeft Ricardo echt voor mij een fiets gestolen? Een andere optie komt er niet in mij op. Zelf hebben we er geen geld voor en ik kan me niet voorstellen dat hij een fiets van zijn ouders cadeau heeft gekregen. Plotseling hoor ik rumoer beneden, maar schenk er geen aandacht aan. Dan komt Ricardo binnengestormd.

'Wat een achterlijke mongool! Wat denkt hij wel niet, dat hij zich met ons kan bemoeien?' schreeuwt hij, en gooit een vaas kapot. Ik schrik me een ongeluk, wat is hier aan de hand?

'Wat is er gebeurd dan? Wie bemoeit zich met ons?' vraag ik voorzichtig.

'Die vent van hier naast!' Ricardo kijkt me woest aan, maar meer zegt hij er niet over. Gezien zijn reactie durf ik niet verder te vragen. Misschien dat hij later, als hij afgekoeld is, wel vertelt wat er aan de hand is. Het scheelt dat ik toch al niet veel contact met mijn buren heb.

Ricardo pakt een biertje en komt naast me op de bank zitten. Ik voel de bui al hangen. Het eerste biertje gaat erin als water, en er volgt al gauw een tweede, een derde en vierde biertje. Ik zit zwijgend naast hem en rook een sigaret.

'Jij bent eigenlijk maar een slechte moeder, weet je dat?' zegt hij uit het niets met een lichtelijk dubbele tong. Ik schrik me rot.

'Waar heb je het over?' vraag ik hem verbaasd.