TRUUSJE VAN ZANTEN

ACHTER MIJN VOORDEUR
HET VERVOLG

Achter mijn voordeur - Het vervolg

Copyright © 2021 Truusje van Zanten

Omslagontwerp & Vormgeving binnenwerk Terebint Publishing

Biografie.

ISBN 978-90-834138-1-5

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, door middel van druk, fotokopieën, geautomatiseerde gegevensbestanden of op welke andere wijze ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Voor Dineke

INHOUD

VOORWOORD

2015

2016

2017

2018

2019

2020

NAWOORD

VOORWOORD

Truusje van Zanten ken ik sinds 2014 toen haar zus Dineke, een toenmalige collega, een balletje bij me opgooide: mijn zus heeft een boek geschreven. Zou je er eens naar kunnen kijken?

Het manuscript dat ik toen las heeft geleid tot een hartverscheurend boek: Achter mijn voordeur, waarin Truusje luid en duidelijk in haar eigen stem vertelde over de verschrikkingen van het huiselijk geweld waarin ze met haar twee kleine kinderen was verzeild geraakt.

Ze kreeg te maken met allerlei instanties: Politie, Pleegzorg, Bureau Jeugdzorg, Fonds Slachtofferhulp, Raad voor de Kinderbescherming. Rechters, advocaten, deurwaarders. Iedereen deed z'n best, maar velen faalden door gebrek aan empathie en onderlinge samenwerking.

Achter mijn voordeur was geen aanklacht, maar hield wel alle goed bedoelende instanties een spiegel voor.

Truusjes boek werd gretig gelezen door tal van mensen die beroepshalve met dit soort problemen te maken hebben. Bibliotheken schaften het boek aan. Truusje gaf regelmatig voordrachten bij verschillende instanties, bijvoorbeeld op de politieacademie, en doet mee met onderzoeken op dit gebied. Ze verleent haar medewerking aan workshops.

Nu zijn we ruim vijf jaar verder en is het tijd voor Achter mijn voordeur – Het vervolg waarin verslag gedaan wordt van de verdere ontwikkelingen. De meeste trauma's zijn verwerkt, de kinderen groeien deels op in gezinshuizen en bij pleegouders en komen regelmatig thuis. Veel gaat goed, maar niet alles. Truusje moet nog steeds opboksen tegen de gevolgen van de traumatische ervaringen die zij en vooral haar kinderen opliepen. Ze wordt geconfronteerd met de willekeur en partijdigheid van zorgmedewerkers, die steeds gewisseld worden, en met name de toekomst van haar dochter baart haar veel zorgen. Het is moeilijk steeds de juiste keuzes te maken. Niet iedereen helpt, niet iedereen staat aan haar kant. Het maakt de invulling van haar eigen leven, met een nieuwe man, een nieuw huis en lieve buren, bepaald niet makkelijk.

In Achter mijn voordeur - Het vervolg vertelt Truusje in haar eigen kenmerkende stijl, open en eerlijk, waar ze tegen aanloopt, welke tegenslagen ze te verwerken krijgt en hoe ze daarmee omgaat. Baanverlies, onrechtmatig ontslag, ongeïnteresseerde advocaten, partijdige pleegzorgmedewerkers, venijnige pleegouders, maar ook veel vriendschap, een studie en een nieuwe baan.

We leren Truusje opnieuw kennen als een onverschrokken, moedige vrouw die strijdt voor het welzijn van haar kinderen.

Omwille van de privacy zijn alle namen in dit boek gefingeerd, behalve die van Truusje zelf, haar zus Dineke en haar zwager Marc.

Joost Nillissen

Uitgever

2015

Lege bedden

Moedeloos staar ik naar de lege bedden van mijn kinderen en probeer me voor te stellen hoe zou het zijn als ze weer thuis zouden wonen.

Jaren geleden heb ik in het belang van mijn kindjes besloten om ze in pleeggezinnen te laten opgroeien. Ik zou voor Martijn en Karlijn de perfecte mama op afstand zijn. En dat ben ik ook! Niet alleen betaal ik alles wat nodig is - ik koop regelmatig hele bergen kleding - maar ik ga ook naar al hun wedstrijden en ben bij alle besprekingen en vergaderingen. Ik doe alles voor mijn kindjes. Martijn is 13 en lijkt heel gelukkig in het gezinshuis waar hij woont met nog een paar vriendjes. Eens in de twee weken komt hij een weekend bij ons. Karlijn is 9 en woont al jaren bij twee pleegmoeders. Mijn lieve dochter zie ik helaas maar een keer per maand. Graag had ik haar vaker gezien, maar daar is ze nog niet aan toe, volgens de pleegmoeders. Natuurlijk zijn we blij dat onze dochter het goed maakt en dat ze veel van de wereld ziet, maar het doet ons pijn dat ze niet om de veertien dagen naar huis mag.

Ondertussen besef ik heel goed dat afstand nabijheid creëert. En dat is ook terug te zien in de band die ik met mijn kinderen heb, we kunnen erg goed met elkaar opschieten. Martijn voelt zichzelf zo goed dat hij soms na een weekend gewoon zegt: 'Mama, nu heb ik wel weer even genoeg van je. Ik wil weer terug,' om vervolgens mij even stevig te knuffelen. Het is wat dat betreft echt een moederskindje, iets waar ik heel trots op ben.

In juli 2014 trouwde ik met Joris, mijn grote steun en toeverlaat. We hebben samen alles op orde gebracht, we hebben geen schulden meer en samen werken we aan onze toekomst. Maar toch… Starend naar die lege bedden vind ik dat er iets niet klopt. Zouden mijn kinderen niet weer gewoon thuis kunnen wonen? De stress en alle ellende zijn toch voorbij? Ik heb het gezag over de kinderen en kan ze weer naar huis halen, maar zou dat verstandig zijn? Ergens in mij knaagt het gevoel dat ik misschien geen goede mama zou zijn. Wij drietjes hebben zoveel meegemaakt, zoveel trauma's moeten verwerken, dat we alle drie gebaat zijn bij de huidige situatie: Martijn in zijn gezinshuis, Karlijn bij haar twee pleegmoeders en ik samen met Joris in mijn kleine, maar knusse huurwoning. Kinderen zijn geen speelgoed, we kunnen nu niet opeens besluiten ze weg te halen uit hun vertrouwde omgeving waar ze al zo lang wonen en waar ze een sociaal leven hebben opgebouwd. Dat zou me het gevoel geven dat ik ze alles van hun afpak wat ik hun de afgelopen jaren heb gegeven. Zo sta ik te twijfelen en ineens staat Joris naast me. Hij houdt mij stevig vast. Hij weet heel goed wat mijn dilemma is en begrijpt dat ik niets liever wil dan dat de kinderen thuis komen wonen, daar waar ze horen!

Samen praten we over de voor- en nadelen, het is een heel zware beslissing die genomen moet worden. Na lang nadenken neem ik opnieuw dezelfde beslissing – in het belang van mijn kinderen. Mijn eigen gevoelens en verlangens smijt ik aan de kant. Weer besluit ik mijn kinderen niet naar huis te halen, want ik kan het niet over mijn hart verkrijgen ze uit hun vertrouwde omgeving weg te rukken.

Joris zit naast mij op de bank en samen zijn we even verdrietig. We zouden het zo graag anders zien, samen zijn als een echt gezin, want diep in mijn hart weet ik dat we ook een echt gezin zijn, een echt speciaal gezin!

Diagnoses

Ondertussen protesteert mijn lichaam steeds meer en ben ik maandenlang vaste klant bij de huisarts, die gewoon niet kan bedenken wat er aan de hand is met mijn lichaam, waarom alles zo veel pijn doet en waarom ik kracht verlies. Totdat ik op een middag op internet ga zoeken. Ik moet toch ooit een keer uitvinden wat er met mijn lichaam aan de hand is. Vrij snel kom ik op een site van fibromyalgie en nadat ik het gelezen heb en nogmaals gelezen heb, stuur ik het door naar mijn zus Dineke met de vraag: wat vind jij hiervan? Ook Dineke leest het een paar keer en is ook van mening dat ik het met de dokter moet bespreken. De volgende dag maak ik gelijk een afspraak met de huisarts en in de middag kan ik al terecht. Ik vertel hem wat ik gevonden heb en dat ik denk dat we dit verder moeten onderzoeken, De dokter kijkt me treurig aan en zegt alleen dat als dit waar is, het me de rest van m'n leven zal achtervolgen. Ik zal hier dag in dag uit last van hebben.

Twee weken later zitten we in het ziekenhuis en word ik onderzocht. Uitslag fibromyalgie. Zwaar teleurgesteld, omdat ik ondertussen al gelezen heb dat dit niet heel erg best is, gaan Joris en ik weer naar huis, Het advies is acht weken lang therapie volgen om ermee om te leren gaan. Ik zit in een behandelgroep waar ik weliswaar veel tips en adviezen krijg, maar me ook ontzettend erger aan al die zeurkousen die alleen maar aan het klagen zijn en niets meer durven ondernemen omdat het dan pijn gaat doen. Zelf ga ik zoveel mogelijk door met m'n leven met alle gevolgen van dien en ik snijd mezelf vaak in de vingers, maar ik wil koste wat het kost niet bij die zeikwijven horen die helemaal geen leven meer hebben en zich in zelfmedelijden wentelen. O wat hebben die een zwaar leven.

Gelukkig hebben ze op het werk begrip ervoor en mag ik na een dag lang therapie te hebben gehad, de volgende dag thuisblijven om tot rust te komen. Tijdens de therapie vallen er een hoop puzzelstukjes op hun plek en leer ik behoorlijk veel over mijn aandoening. Een en ander neemt niet weg dat ik wel een speciaal geval ben, volgens de artsen, want ik heb ook nog eens ADHD. Mijn hoofd blijft maar rennen en vliegen en mijn lichaam wil niet mee. Erg lastig om daar mee te dealen. Al vrij snel kom ik erachter wat de dokter bedoelde. Ik heb er werkelijk elke dag last van en vaak stoot ik mijn kop, omdat mijn hoofd sneller gaat dan mijn lichaam. Het doet mij veel verdriet dat ik niet gewoon kan doen zoals ik al jaren gewend ben. Ik zal moeten leren hoe om te gaan met de pijn.

Op een ochtend word ik wakker met een gloeiende buikpijn. Ik kan nog amper lopen. Joris gaat naar zijn werk en ik probeer gewoon een paar huishoudelijke taken uit te voeren, maar de pijn is onverdraaglijk. Ik denk dat ik ga flauwvallen. Dit is niet de pijn die ik gewend ben, dit is iets anders. Ik bel toch maar de huisarts en vraag of er misschien nog een plekje vrij is. Gelukkig mag ik gelijk komen. Over het wandelingetje van twee minuten doe ik een kwartier. Ik loop krom van de pijn. In een andere kamer word ik op een stoel gezet, maar rechtop zitten lukt me niet, dus hang ik scheef onderuitgezakt op de stoel. Na een half uur strompel ik naar de assistente om te vragen waar de dokter blijft. Bij het zien van mijn bleke gezicht verschiet ze van kleur en stamelt 'sorry, ik ben je vergeten. Ik ga nu de dokter halen.' Ik strompel weer naar mijn stoel, maar voordat ik zit staat de dokter al voor mijn neus. Met twee man sterk leggen ze me op de behandeltafel waar ik gelijk mijn benen omhoog wil trekken omdat de pijn inmiddels onhoudbaar is geworden. De tranen schieten me in de ogen. De dokter hoeft niet lang te kijken en te vragen. Ze drukt een keer precies op de goeie plek om mij te laten gillen van de pijn. Een ontstoken blindedarm is de diagnose en ik moet met spoed naar het ziekenhuis. De arts belt met het ziekenhuis en ik bel Joris en Dineke. De wandeltocht terug naar huis duurt nu bijna twintig minuten en net wanneer ik de voortuin in strompel komt Joris al met piepende banden aanrijden. Hij helpt me met instappen en Dineke scheurt gelijk door naar het ziekenhuis. Daarna gaat alles razendsnel en voor ik er erg in heb ben ik met vliegende spoed naar de OK getransporteerd. Hij moet er uit. Nu.

Ik word pas de volgende dag weer wakker en als ik naar de wc ben geweest mag ik naar huis, maar dat wil ik niet, ik wil naar mijn kinderen. Die zouden dit weekend allebei naar huis komen, maar dat kan natuurlijk nu niet. Joris rijd heel voorzichtig naar de kinderen toe en met de grootste moeite weet ik uit de auto te klimmen met mijn opgezwollen, roze varkentjesbuikje. Beide kinderen zijn intens verdrietig want hun mamsie heeft pijn, maar er wordt ook gelachen om mijn roze varkentjesbuik. Voorzichtig geven ze me een kus en knuffel.

Na een week kan ik weer mijn rondjes rennen en mijn ding doen maar jeetje wat een beproeving was dit.

Papa

Ons pap geniet nog steeds met volle teugen van zijn nieuwe onderkomen. Hij is redelijk hersteld van zijn herseninfarct, maar is nu wel licht dementerend. Op een zondag vertelt hij ons trots dat hij op de woongroep een vriendinnetje heeft. Wanneer we vragen waar ze is en hoe ze heet, pakt hij gelijk zijn rollator en moeten we met hem mee om met haar kennis te maken. Trots stelt hij haar voor, glunderend van oor tot oor, en als hij denkt dat we niet kijken, geven ze elkaar een kusje. Zijn vriendinnetje heeft een verstandelijke beperking en ze giechelen samen om het kusje. Het zijn allemaal zulke lieve personen op de woongroep, stuk voor stuk hebben ze wel iets speciaals en het duurt dan ook niet lang voordat Dineke en ik met elke bewoner een speciale band hebben opgebouwd. Bijvoorbeeld met Cor, een reus van een man die niet kan praten en in een rolstoel zit, maar met wie we toch kunnen lachen en communiceren. En Marie die graag puzzelt, weliswaar eenvoudige kinderpuzzels, maar ze doet het vol overgave. Als Joris en ik af en toe in het weekend de kinderen meenemen, begint ze al meteen te roepen of ze mee willen puzzelen. Martijn en Karlijn doen net of ze niet kunnen puzzelen, dat ze echt niet snappen waar die puzzelstukjes thuishoren. Tot grote hilariteit van Marie, want die snapt het wel en beleeft veel plezier eraan dat ze mijn kinderen kan leren puzzelen.

In december gaat papa altijd met zijn woongroep naar een speciaal hotel waar Sinterklaas en zijn pieten de bewoners verwennen met cadeautjes en lekker eten. Die avond belt Dineke mij op.

'Truusje, ze brengen papa naar het ziekenhuis. Er is iets met zijn been.'

Ik vraag haar naar welk ziekenhuis en zo snel als we kunnen vliegen we ernaar toe. Voordat we ook maar iets kunnen zeggen, staat er al een arts voor onze neus die zegt dat we maar beter afscheid kunnen nemen van papa, omdat hij door de narcose de operatie aan een vaatafsluiting hoogstwaarschijnlijk niet zal overleven. Treurig nemen we afscheid van onze papa, die niet goed begrijpt wat er staat te gebeuren en alle bedrijvigheid om hem heen veel interessanter vindt. Na drie uur in spanning te hebben gezeten komt de arts naar ons toe gelopen om te zeggen dat onze papa de operatie heeft overleefd en dat we naar hem toe kunnen. Wat is dat een opluchting!

Maar na ruim een week moeten we met spoed weer terug, omdat nu het bloedvat in zijn andere been opeens afgesloten is. En opnieuw moeten we afscheid nemen van papa, want ook nu is de kans dat hij de narcose overleeft nihil. Toch wordt papa gewoon weer wakker.

Het ging ruim anderhalve week iets beter met hem en we waren blij dat we hem nog niet kwijt waren. Wel dachten Dineke en ik er achteraf hetzelfde over: misschien was het beter geweest als papa inderdaad niet uit de narcose was ontwaakt, want van kwaliteit van leven was geen sprake meer. Hij lag maar op bed en kreeg totaal niks meer mee van de wereld, omdat zijn dementie flink van hem aan het winnen was. Dit gunnen we hem niet.

Martijn en Karlijn zijn nog te jong om te begrijpen wat er nu allemaal speelt met hun opa. Soms resulteert dat tot fikse ruzies omdat Martijn niet begrijpt waarom opa zoveel aandacht krijgt en hij veel minder. We kunnen niet boos op hem worden, want we begrijpen best dat het manneke er op een andere manier naar kijkt. Met de kerst gaan we wel gezellig met zijn allen naar het ziekenhuis met hele bergen cadeautjes voor opa en vol trots geven beide kinderen alle cadeautjes tegelijk aan opa, die natuurlijk helemaal niet snapt waarom hij die krijgt. Met een grote glimlach pakt opa met de hulp van zijn kleinkinderen alles uit.

Thuis vieren wij kerst met Dineke en Marc die bij ons komen eten en we hebben veel plezier met het uitpakken van onze cadeautjes. De papierproppen vliegen alle kanten uit en onze buiken zijn allemaal rond gegeten en gedronken. Dineke en ik weten dat dit de laatste kerst zou zijn met onze vader, we weten dat het niet lang meer kan duren voordat wij ook van hem afscheid moeten nemen.

We hebben geen gemakkelijke jeugd gehad, Dineke en ik. Onze ouders hebben veel grove fouten gemaakt. We hebben het er wel eens over dat als toentertijd Jeugdzorg zich net zo had ingezet als ze dat tegenwoordig doen, Dineke en ik niet thuis hadden gewoond. Jeugdzorg zou ons per direct uit huis geplaatst hebben.

Toch hebben we respect voor onze ouders, want we beseffen dat ze op hun manier naar eer en geweten hebben gehandeld. Ze waren gewoon niet slimmer, ze begrepen het gewoon niet en wie zijn wij om hun daarop aan te vallen? Op een bepaalde manier ben ik ze dankbaar voor de klappen, voor alle keren dat we zonder eten naar bed moesten, voor alle keren dat we de grond in werden getrapt, de keren dat we geen beleg op ons brood kregen. Ik ben geworden wie ik ben, zowel dankzij als ondanks hun incapabele opvoeding.

Zelf heb ik nooit mijn kinderen geslagen, nooit heb ik ze gekleineerd, nooit heb ik tegen ze geschreeuwd. Er is altijd beleg op hun brood, desnoods vier plakken. Ja, ik weet het zeker, ik ben mijn ouders dankbaar voor wat ze ons hebben aangedaan.

De jaarwisseling vieren we ook samen met Dineke en Marc. Joris heeft voor deze gelegenheid een flinke berg vuurwerk ingeslagen en samen met Marc en Martijn hebben ze buiten veel lol met de grote rookbom die we gemaakt hebben. Binnen de kortste keren staat onze straat onder de rook. De hele buurt komt kijken en iedereen vindt het geweldig en wil weten hoe we die rookbom hebben gemaakt. Volgend jaar willen ze ook zo'n rookbom maken en dan tegelijk aansteken. Ondanks een vervelend onderbuikgevoel hopen we dat 2016 een beter jaar zal worden.

2016

Gezinshuis

Januari 2016 is een rumoerige maand, vooral ook omdat papa snel achteruit gaat. Maar het leven gaat door en net wanneer ik druk aan het werk ben, krijg ik opeens een telefoontje van Babette, de gedragswetenschapper van onze zoon. Ze heeft geen goed nieuws. Martijn woont al jaren in een gezinshuis waar hij behoorlijk veel geleerd heeft en sommige traumatische gebeurtenissen uit het verleden een plekje heeft kunnen geven. Hij vermaakt zich prima in het gezinshuis, waar hij uren in de boomhut kan spelen en ook graag helpt met de verzorging van de paarden. Elk weekend komt hij lekker naar huis. De gezinshuisouders zijn aardige mensen die hun uiterste best doen voor de kinderen die ze in huis genomen hebben, maar we verschillen wel enorm van elkaar. Het is een ander slag volk, wat het maken van afspraken voor onze zoon niet altijd makkelijk maakt. Dat is op zich niet erg, maar soms wel lastig. Bijvoorbeeld toen onze zoon na een woedeaanval van huis was weggelopen en zij met een berg andere mensen hem aan het zoeken waren, terwijl wij eigenlijk vonden dat ze niets moesten doen. Laat hem lekker weglopen, hij komt vanzelf wel weer terug. Zij dachten daar anders over en dat begrijp ik best wel, maar soms vond ik dat er teveel zout op teveel slakken werd gelegd.

Babette, de gedragswetenschapper, kent mij goed omdat we al een flinke poos samenwerken en ze weet dat ze tegen mij niet 'politiek correct' hoeft te praten. Zij weet dat ik gewoon wil horen hoe het is en dat ik helemaal kriegel word van psychologisch geklets.

'Truusje, ik heb echt kutnieuws voor je,' zegt Babette aan de telefoon.

'Wat heeft Martijn nu weer uitgevreten?', vraag ik lachend. Ik verwacht te horen dat Martijn een of andere streek heeft uitgehaald, zoals die ene keer dat hij met een stel vriendjes een paar ruiten eruit had getikt, of had ingebroken in een leegstaande groepslocatie. Maar dat is het niet. Babette meldt dat de gezinshuisouders zwaar overspannen zijn en dat de vier kinderen die zij in huis genomen hebben nog diezelfde middag hun spullen moeten pakken en weg moeten uit het gezin. 'In Jezus' naam, wat gaat er dan nu gebeuren?', stamel ik. Wat doet dit met die kinderen? We zitten nog een poos aan de telefoon om erover te praten. Dit is wel heel erg. In het gezin zitten ook twee zusjes, zouden die wel samen kunnen blijven? En was er voor alle vier de kinderen überhaupt wel ergens een plekje? Babette belooft me dat ze me die middag nog wel even zal bellen, zodra er nieuws is. De rest van de dag kan ik niet meer lekker werken. Het zit mij echt enorm dwars dat die arme drommels opeens hun koffers moeten pakken en zomaar uit hun vertrouwde omgeving worden weggehaald. Zouden ze beseffen dat hun gezinshuisouders ziek zijn en dat die weer even op krachten moeten komen?

Aan het einde van de middag belt Babette mij terug. Ze heeft voor alle kinderen een tijdelijke plek gevonden en de zusjes kunnen bij elkaar blijven. Het is een pak van mijn hart. Martijn mag voorlopig naar een logeerhuis waar hij al vaker gelogeerd heeft. Ik had mijn kind in het verleden al eens daar naartoe gebracht, het logeerhuis van Harold en Bianca, maar ik kan me nu even niet zo snel een beeld van deze mensen voor de geest halen. Ik vraag Babette wie die mensen ook alweer zijn en wat voor mensen en wat ze doen, afijn, ik vraag haar de oren van haar kop, want ik wil voor mijn kind een veilige en goede opvang. Het is al zwaar genoeg voor hem als dertienjarige zo op stel en sprong naar een ander adres te moeten. Babette verzekert me dat dit een perfecte logeerplek is en dat Martijn daar best een paar weken mag blijven.

's Avonds heb ik mijn kind aan de telefoon en ik hoor hoe verdrietig hij is dat hij daar opeens weg moet, maar hij blijkt stiekem ook een beetje blij, want het boterde niet echt meer tussen hem en zijn gezinshuisouders. Hij zit tegen de pubertijd aan en kan dus behoorlijk opstandig zijn. Martijn vertelt dat Harold en Bianca erg lief zijn voor hem en dat ze een konijn hebben. Ik kan me niet goed herinneren waar Harold en Bianca precies wonen, dus vraag ik het hem. Martijn reageert boos. 'Mama, je bent toch niet dom! Dat is dat grote huis aan die straat waar ook het hoofdkantoor zit, tegenover de kerk. Je kent ze wel!'

'Nee kerel, ik heb echt geen idee, maar ik zal ze dit weekend wel zien als ik je kom ophalen. Goed?'

'Ja Mama,' roept hij boos. 'Ik ga nu spelen ja, met Joey en Elbert.'

' Oké kerel, heel veel plezier,' zeg ik nog en we hangen op. Wanneer ik Joris het hele verhaal vertel, begrijpt hij er in eerste instantie helemaal niks van en snapt niet hoe dit kan gebeuren. Hij vindt het net als ik heel erg voor die vier kinderen en hoopt dat de gezinshuisouders weer snel opknappen en zichzelf worden.

Ik kan bijna niet wachten tot het einde van de week. Het is woensdag en kan pas vrijdag onze zoon ophalen. Ook ben ik zeer benieuwd naar de plek waar Martijn nu tijdelijk verblijft.

Ik kan niet heel goed overweg met de navigatie en tuur dan ook geconcentreerd op het schermpje wanneer ik in de straat rijd waar ons kind logeert. Zodra ik de grote tuin binnenrijd, herken ik het huis. Ik ben hier inderdaad al een keer of vier geweest om Martijn te brengen. Ik bel aan en het duurt even voordat de deur opengaat, maar dan vliegt mijn kind me in de armen en voordat ik iets kan zeggen, vraagt Bianca: 'koffie?' Een beetje beduusd sla ik het aanbod af. Ik wil graag naar huis, omdat ik me een beetje ongemakkelijk voel. Ik ken deze mensen niet zo goed. We spreken af dat ik Martijn zondag terug kom brengen.

We hebben een gezellig weekend samen en Joris leert Martijn zelfs een stukje lassen.

Afscheid

Ondertussen gaat het met mijn eigen papa niet zo goed. Hij zegt dat hij veel pijn heeft aan zijn been. De wond aan zijn rechterlies ziet er goed uit, maar in zijn linkerlies wil de wond maar niet genezen. Aan zijn linkervoet is een teen al aan het afsterven en daar heeft hij ook veel last van. De verpleegkundigen, die hem verzorgen, bellen ons om te zeggen dat het niet zo heel goed gaat met papa en of we kunnen komen.

Twee uur later ligt hij op de eerste hulp in het ziekenhuis waar een heel gemene vrouwelijke arts het verband met één ruk van zijn lies af trekt. 'Dit is niet goed,' is het enige wat ze kan zeggen. 'Dit is niet goed.' Papa schreeuwt het uit van de pijn en snapt niet wat er gebeurt. Zijn schreeuw gaat door merg en been, zoveel pijn heeft die arme man. Het is dan ook een groot gapend gat in zijn lies waar we zo naar binnen kunnen kijken. We zien ook de hechtingen van de vorige operaties nog zitten.

De arts spreekt ons op de gang en zegt dat ons pap nog een keer geopereerd moet worden om zijn leven te redden. Misschien zal hij de narcose niet overleven, dus moeten we voor de derde keer afscheid nemen. De operatie is absoluut noodzakelijk om zijn leven te redden. Totaal verslagen zitten mijn zus en ik naast ons pap en we proberen met hem te praten. We proberen hem te vertellen dat hij nog een keer geopereerd moet worden. Papa begrijpt het allemaal niet meer zo heel goed en kijkt ons een beetje verdwaasd aan. Dineke en ik kijken onze vader aan en ik vraag hem, 'Papa, wil je naar mama toe?' Met grote ogen kijkt mijn vader mij aan en begint te huilen. 'Ik wil rijst met bruine bonen eten van mama, snikt hij. 'En wildwest.'

Wildwest was een geliefd gerecht dat mama vaak voor ons maakte. Het bestond uit witte bonen in tomatensaus, aardappelen en spareribs. Papa was er gek op. We laten hem even begaan en bespreken dan met hem over wat er nu gebeuren moet. De arts komt erbij en zij begint van alles te roepen. Dat papa geen bloed meer aanmaakt, dat er een bacterie in zijn bloedbaan is gekomen, dat ze al het zieke weefsel weg gaan snijden, daarna hechten en die teen gaat er ook meteen af, die is aan het afsterven, kijk, hij is al helemaal zwart. Dineke en ik blaffen tegen de dokter: 'Jij doet helemaal niks! Papa wil naar mama en als dat is wat hij wil, dan gaat hij naar mama!'

De arts verstijft en wij sommeren haar naar de gang waar wij haar precies uitleggen wat er met onze papa aan de hand is en dat we al twee keer afscheid hebben moeten nemen en dat hij zo geen leven meer heeft. Tenslotte zegt de arts dat ze hem dan alleen nog twee zakken bloed kunnen geven. Dat geeft papa ongeveer twee dagen om van iedereen afscheid te nemen. En zo lopen we even later achter het bed aan waar ons pap op ligt naar de afdeling waar hij die nacht zal blijven en twee zakken bloed zal worden toegediend. Het is dezelfde afdeling waar ons mama is overleden. Dineke en ik krijgen het er benauwd van. Het is een lange gang en wanneer de zuster papa een kamer wil binnen rijden, blijf ik stokstijf staan en zeg tegen Dineke: 'Nee, niet die kamer, die wil ik niet.' De zuster hoort me en zegt dat het maar voor een nachtje is en dat ik me niet druk hoef te maken. Dineke legt haar uit dat op die kamer onze moeder is doodgegaan en dat we niet willen dat onze vader ook op die kamer komt te liggen. Dat is te confronterend. Binnen vijf minuten wordt er een andere kamer geregeld en even later ligt ons pap aan het infuus.

De volgende dag wordt hij met een ambulance teruggebracht naar zijn woongroep. Dineke zit in de ambulance en Joris en ik rijden erachteraan. We weten allebei dat dit de laatste rit zal zijn van papa. Verdrietig zitten we naast elkaar en beseffen wat er gaat gebeuren. Alle bewoners staan hem al op te wachten, sommigen in hun rolstoel. Diezelfde middag hebben we samen met papa zijn hele uitvaart geregeld. Hij wil warme beenham, Ierse muziek en whisky op zijn uitvaart. De arts komt papa sederen en voor de zoveelste keer moeten we afscheid nemen. Maar nu voorgoed. Hij zal nu echt niet meer wakker worden, maar rustig inslapen. De rest van de dag zitten we naast onze slapende papa. We worden supergoed opgevangen door de zusters van de groep en elke bewoner mag even onze hand vasthouden en Cobus gedag zeggen. Het is enorm zwaar om je eigen verdriet van je stervende papa aan de kant te zetten om zestien gehandicapte bewoners hun hand vast te houden en te begeleiden. De zusters blijven maar vragen of ze het moeten overnemen van ons, maar Dineke en ik willen het zelf doen omdat papa drie jaar gelukkig met deze mensen heeft geleefd. Zij horen er bij, ook met hun soms gekke opmerkingen, zoals 'is Cobus al dood?'

Laat in de avond loop ik even naar papa om hem welterusten te wensen en hoor ik tot mijn stomme verbazing dat hij antwoordt:

'Slaap lekker, tot morgen.'

Ik geef een gil en binnen enkele seconden staan de zusters, Dineke en onze mannen bij ons in de kamer. Stuk voor stuk kijken we stomverbaasd naar onze wakkere vader. Dit is onmogelijk! Hij zou niet meer wakker worden. De arts wordt gebeld. Ze is er binnen een kwartier. De pomp moet omhoog bijgesteld worden, is de conclusie. Dan zal hij zeker niet meer wakker worden. Misschien is er iets niet goed gegaan. En alweer, nu voor de vierde keer, nemen we afscheid van papa, die nu echt niet meer wakker zal worden. Doodmoe en verslagen gaan we allemaal naar huis. Morgen zullen we samen weer waken naast onze vader.

Vroeg in de ochtend stappen Dineke en ik de woongroep binnen, waar we door zestien gehandicapte mensen hartelijk worden verwelkomd en waar we zestien keer moeten vertellen dat Cobus nog niet dood is, dat het nog duurt en dat hij nog even lekker slaapt. De zusters vinden het voor ons erg vervelend, dat dit zo gegaan is, maar zowel Dineke als ik vinden het niet erg, zwaar ja, maar die mensen kunnen er toch niks aan doen. Mijn vriendin Patricia komt ook bij ons waken, zodat we elkaar een beetje kunnen aflossen, het is tenslotte al zwaar zat. Met z'n drieën lopen we naar papa's kamer en krijgen bijna een hartverlamming wanneer ons pap zijn ogen opendoet en om koffie vraagt. Nu wint de woede het van ons, verdriet voelen we even niet. Dit kan toch geen tweede keer gebeuren! En toch is papa gewoon weer wakker en vraagt om koffie. Het is ons verboden hem eten en drinken te geven, want dan zou de sedatie niet werken. Die man heeft dorst en we mogen hem niks geven. De zuster wordt erbij gehaald, zelfs zij wordt bloedlink en gaat meteen met de arts bellen. 'Sorry dames, de pomp moet nog hoger. Ik zal hem bijstellen. Nogmaals mijn excuses, dit gebeurt nooit. Dat iemand twee keer bijkomt uit een sedatie.'

En alweer nemen we afscheid van papa, we zakken bijna door onze enkels heen. Dit is wel heel erg zwaar. Onze papa die dorst heeft, maar niets te eten of te drinken krijgt. Zijn bloed was na die twee dagen wel op en papa was dus al erg verzwakt. Het ging ons door merg en been. En nog was het niet voorbij. Zeven uur later belt mijn vriendin Patricia woedend de arts op: 'Als jij niet nu die pomp hoger komt zetten doe ik het zelf. Die man is alweer wakker, hij heeft honger en dorst!'

Voor de laatste keer nemen we afscheid nemen van papa, hij huilt niet meer en zegt 'Ik ga lekker wildwest eten bij mama.'

Een dag later, om twee uur 's middags, blaast papa zijn laatste adem uit. Rust zacht, papa, geef mama een kus van ons.

Erfenis

En zo zijn Dineke en ik ineens wees en moet er van alles geregeld en afgehandeld worden, maar daar draaien we al jaren onze hand niet voor om. We regelen zaken alsof het onze dagelijks werk is en vol goede moed zitten we bij Dineke thuis met een grote mok thee aan de keukentafel met een gigantische berg papieren voor onze neus. We bellen iedereen die we moeten bellen: verzekeringen, telefoon, abonnementen. Iedereen wordt op de hoogte gesteld en krijgt de overlijdensakte van papa. Als we dan bij de laatste grote rotzak aankomen, wordt het even heel spannend. Onze ouders konden jarenlang niet met geld om gaan en hadden zich veelvuldig in de schulden gestoken. Mijn zus en ik hebben die schulden allemaal weten te saneren door een grote lening aan te gaan die wij elke maand keurig afloste. Dineke was zelfs zo snugger tijdens het afsluiten van die lening – uiteraard op de naam van onze ouders – om een overlijdensverzekering erbij af te sluiten, zodat bij overlijden van onze ouders de verzekering alles zou afbetalen. Dineke en ik zouden op die manier niet met ruim twaalfduizend euro schuld opgezadeld worden. Helaas pakt dit anders uit en moeten we nu razendsnel een notaris regelen, zodat wij onze erfenis kunnen weigeren. Die schuld willen we niet in onze maag gesplitst krijgen. Wij zijn in armoede opgegroeid en jarenlang moesten wij bergen kostgeld betalen en hielden we bijna niks over van ons zuur verdiende centjes. Dit gaat ons niet nog een keer gebeuren. De notaris adviseert ons het op een andere manier te regelen, namelijk beneficiair, dan kunnen Dineke en ik wel alles regelen, maar dat wat er overblijft zal dan niet voor ons zijn. Wij weten zelf ook wel dat er niks overblijft. Prettig geregeld. En nu alles toch al zo lekker loopt krijgen we na de crematie van papa ook eens een dikke rekening van het crematorium van bijna duizend euro. Waarom? Omdat we de tijd van de koffietafel hebben overschreden. Niemand is ons tijdens die avond komen vertellen dat onze tijd op was, niemand kwam ons vertellen dat we maar twee uur kregen voor de koffietafel. Furieus zijn we. We doen een flinke klachtenbrief de deur uit, maar de rekening moet betaald worden.

Aan de notaris mogen we ook even een bedragje van pakweg twaalfhonderd euro overmaken om het allemaal te regelen, maar na twee weken belt hij op met de vraag of we even langs kunnen komen, want we hebben iets vergeten wat ook nog even geregeld moet worden. Ik heb namelijk twee kinderen en als we het niet goed regelen dan kan die schuldeiser gewoon achter mijn kinderen aan gaan. Dat komt er dus nog even bij en kunnen we opnieuw een bak geld neertellen om ervoor te zorgen dat wij allemaal veilig zijn voor die schuldeiser. Staan we dan wees te wezen en zijn we alleen maar druk met shit regelen, alsof we dat niet al jaren hebben gedaan voor onze ouders. Dit is onze erfenis.

Zussen

Het duurt een week of drie en dan krijgen Dineke en ik knallende ruzie. Opeens komt bij ons alles naar boven. Jarenlang hebben wij voor onze ouders gezorgd en stonden wij voortdurend in een soort overlevingsmodus. Alle irritaties van ons hele leven komen er allemaal in een keer bij ons uit. We spreken niet meer met elkaar. Het duurt ruim twee maanden voor wij elkaar weer treffen en met een grote kom thee voor onze neus elkaar boos zitten aan te kijken. We weten allebei dat we nu alles eruit moeten gooien. Nu moeten we alles tegen elkaar zeggen, anders wordt dit nooit meer opgelost. Om de beurt vertellen we elkaar wat ons dwars zit en een voor een vallen de puzzelstukjes op hun plaats. We beseffen dat wij nooit echt zussen hebben kunnen zijn, nooit een echte zussenband hebben kunnen opbouwen, omdat de ellende in ons ouderlijk huis altijd de overhand had. Het zorgen voor onze ouders en voortdurend opletten dat we onze taken goed uitvoerden voordat we weer een klap of schop kregen. Wij geloofden onwillekeurig dat wij inderdaad niks waard waren, dat we een nul en een niks waren, zoals ze ons jarenlang hebben voorgehouden.

Het is waar dat in ons gemankeerde gezin ik – de jongste van de twee – altijd een beetje voorgetrokken werd, terwijl Dineke de meeste klappen moest opvangen. Waarom? Omdat mijn zus nooit rokken en jurken wilde dragen, maar ook omdat ik de pleister was. Dat was de verklaring die mama mij gaf en die we in haar dagboeken terugvonden. Dineke had een tweelingzus, Anneke, die vijf maanden na de geboorte kwam te overlijden. Ik was voor m'n moeder de pleister op de wonde.

Zo zitten we ruim vier uur te praten en vallen dan elkaar huilend in de armen. Vanaf nu zal alles anders worden: wij zijn zussen en wij moeten het samen doen. We zullen de hele wereld laten zien dat wij geen nul zijn! Tot slot besluiten wij samen een vet coole tattoo te gaan zetten, met dikke letters: ZUSSEN.

Harold en Bianca

Na die verschrikkelijke maand januari leren we Harold en Bianca steeds een beetje beter kennen en we zien dat Martijn het bij hun erg leuk en gezellig heeft. Bovendien komen we tot de ontdekking dat we over veel zaken hetzelfde denken. We gaan nu wel bij hun naar binnen voor een kop koffie en we kletsen heel wat af. Bianca wil altijd weten hoe het weekend is verlopen en toont echt interesse. Soms geeft ze me mij hele goede tips. Bijvoorbeeld hoe om te gaan met een woedeaanval. Haar tips werken goed.

Na een maandje of drie gaat de telefoon en ik herken meteen het nummer van Babette. Ze wil weten hoe het met mij gaat en hoe Martijn het stelt en wat ik van Harold en Bianca vind. Deze keer vraagt ze mij de oren van het hoofd.

Vervolgens verklapt ze me dat Harold en Bianca besloten hebben Martijn niet meer terug te laten gaan. Ze willen niets liever dan hem in hun eigen gezin opnemen. De vraag is natuurlijk of ik het daarmee eens ben. Haar vraag overvalt me een beetje, maar ik hoef er niet lang over na te denken. Als Martijn het zelf ook heel graag wil, heb ik er absoluut geen problemen mee en mag ons kind daar verder opgroeien. Wel moet het nog formeel geregeld worden, dus ga ik samen met Babette voor een officieel gesprek bij Harold en Bianca op bezoek. Het is een kort en bondig gesprek, want er is een perfecte klik tussen Martijn en het gezin en ook ik voel mij zeer op mijn gemak bij deze gezinshuisouders. Wij kunnen onszelf zijn en we hoeven geen perfect Nederlands te praten. Ik kan gewoon praten zoals het in mijn hoofd opkomt en Bianca begrijpt mij precies. Ze veroordelen Joris en mij niet en nemen ons precies zoals wij zijn en wij accepteren hen ook precies zoals zij zijn. De nieuwe samenwerking is begonnen!

Naar huis rijdend ben ik vrolijk en bel gelijk mijn man op en vertel hoe het gesprek is verlopen. Joris is ook enorm blij met deze nieuwe samenwerking. Nu kan alles weer goed komen en kunnen we weer vooruit met onze zoon.

Huizen

Vaak zitten Joris en ik 's avonds op de bank en maken we plannen voor de toekomst. Op het ogenblik wonen we in mijn huurhuisje, terwijl het huis van Joris wordt verhuurd en al een tijd te koop staat. Dat brengt flinke kosten met zich mee en erg handig is het natuurlijk ook niet. In ons huis in Spanje woont gelukkig de moeder van Joris nog, dus hebben we daar weinig kosten aan. Als we in Spanje zijn, knappen we dingen op en helpen we daar waar we kunnen. Op het moment zit ik al een tijdje in de ziektewet, want het sjouwen van automaterialen bij de groothandel is voor mij te zwaar geworden. Door de fibromyalgie trekt mijn lichaam het niet meer en verniel ik meer spieren dan dat er kunnen genezen. Maar nu ga ik toch weer beginnen, want het is zo'n ontzettend leuk werk. Ik heb de grootste lol met mijn collega's en ik denk maar zo weinig mogelijk aan de pijn in mijn lichaam die de fibromyalgie veroorzaakt.

Op een middag wanneer ik met een paar pakketten onderweg ben naar klanten en ik luidkeels meezing met de muziek op de radio, gaat de telefoon. Het is Sjoerd de makelaar. Ik neem op en voordat ik iets kan zeggen roept Sjoerd: 'Truusje, we hebben een bod op het huis!' En meteen er achteraan noemt hij het bedrag dat geboden is. Ik zeg niets. Het geboden bedrag is veel te laag. Ik denk na.

'Truusje, ben je er nog?' vraagt Sjoerd bezorgd.

'Ha, ha, nee Sjoerd, dat gaan we niet doen. Mijn tegenbod is honderdvijftig duizend, anders niks.'