Kijk eens wat vaker in de spiegel

~

Sanne van Ooijen

Tineke Verboom

Colofon

Kijk eens wat vaker in de spiegel

Copyright © 2024 SVO Publishing

Auteur: Sanne van Ooijen / Tineke Verboom

Vormgeving omslag: Sanne van Ooijen / Tineke Verboom

Vormgeving binnenwerk: Sanne van Ooijen

www.sannevanooijen.nl

ISBN 9789083428130

NUR 312

Dit is een fictief boek. Alle personages en gebeurtenissen in deze roman worden omschreven en zijn fictief gebruikt.

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd door middel van druk, fotokopieën, geautomatiseerde gegevensbestanden of op welke andere wijze ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Kijk eens wat vaker in de spiegel

Een heerlijk kort feel-good verhaal!!

Herkenbaar, grappig en ontroerend...

De zevendertigjarige kapster Anna, probeert in de storm van haar leven alle ballen in de lucht te houden.

Haar gloednieuwe salon opent zijn deuren, ze voedt haar twee jonge dochters op, en ligt midden in een scheiding.

Deze fase in haar leven levert grappige en ontroerende verhalen op.

Zowel de verhalen van haar klanten in de kappersstoel, als die ze meemaakt in haar privéleven komen voorbij in dit heerlijke korte feel-good verhaal, met een lach en een traan...

Voor alle vrouwen die alle ballen in de lucht moeten houden...

Hoofdstuk 1

Spiegelbeeld

Iedere dag zie ik mensen naar zichzelf in de spiegel kijken. Maar hoe vaak kijken we nu echt naar onszelf? Willen we wel echt weten wat de reflectie ons vertelt of blijven we liever die vinger naar een ander wijzen om de zelfreflectie zover mogelijk bij ons vandaan te houden?

In mijn werk als kapster heb ik al zoveel verschillende mensen voorbij zien komen en één ding is zeker, we hebben het vooral graag over anderen. Over wat anderen fout doen en wat anderen hebben veroorzaakt. En ook al kijken we regelmatig naar onszelf in de spiegel, zien we vaak niet eens wie we zijn.

In mijn leven is er een tijd aangekomen dat ik verplicht word om echt naar mezelf te kijken. Ook ik sta iedere dag voor mijn eigen spiegelbeeld, maar pas in de laatste paar maanden heb ik mezelf binnenstebuiten moeten keren en heeft dat spiegelbeeld een hele andere betekenis gekregen.

De vele rollen die ik aan had genomen, hadden ervoor gezorgd dat ik mezelf helemaal was kwijtgeraakt. Tel daarbij op dat ik de grootste perfectionist ben die er op deze aarde rondloopt en je hebt het perfecte recept voor een aanstormende burn-out die met man en macht tegengehouden moet worden want al die verantwoordelijkheden…

Ex-vrouw, kapster, moeder, vriendin, dochter…

Ik kan niet uitvallen. Ik ben overal nodig. En het moet goed gaan.

Het moet perfect zijn.

Die gedachte helpt niet en zo blijf je in cirkeltjes rondlopen tot je er duizelig van wordt.

Mijn psycholoog wist me te vertellen dat perfectionisme eigenlijk een vorm van faalangst is en dat voelde ik diep vanbinnen. Tijdens onze laatste sessie keek ze me met haar begripvolle blik aan nadat ik net in tranen uit was gebarsten in haar comfortabele, beige fauteuil. Het was een blik die ze me vaker toewierp tijdens een van onze sessies. Ik ging nu precies twee maanden naar haar toe. Eigenlijk dacht ik dat ik het wel allemaal alleen op kon lossen, maar het bleek toch iets te veel. De scheiding, het verhuizen naar een nieuw pand met mijn kapperszaak en binnenkort naar een nieuw huis. Het opvoeden van mijn twee meiden, vanaf nu echt helemaal alleen.

Soms wist ik niet waar ik de tijd vandaan moest halen. Binnen een paar weken moest ik de deuren van mijn nieuwe kapperszaak openen. De scheiding was er nog niet helemaal doorheen. De verhuizing naar ons nieuwe huis zat eraan te komen, veel verder weg van de huidige school, dus moeten de meiden van school wisselen. En ze hebben het al zo moeilijk met de scheiding.

Alles komt op mijn schouders want meneer X was al verdergegaan met het opbouwen van zijn nieuwe leven. De schok toen ik de relatie beëindigde was er heel even, maar binnen een recordtijd van tien dagen had hij zich herpakt en stortte hij zich op zijn vrijgezellenbestaan.

Met die eeuwige bemoedigende glimlach knikte de psycholoog naar me terwijl ik diep in gedachten verzonken aan het verzinnen was hoe ik die glazen ballen in de lucht moest houden. Als ik er één liet vallen zou die in duizenden stukken barsten op de grond, en er was al zoveel kapot.

Mijn hele toekomstbeeld bijvoorbeeld.

Ik probeerde als eerste dat zuurstofmasker op te zetten zodat ik staande zou blijven en er voor iedereen kon zijn, maar naast al die rollen bleef er weinig tijd over om voor mezelf te zorgen. Mijn dochters hebben het moeilijk. Alles gaat veranderen voor ze en ze zijn pas vijf en negen jaar oud.

Aanstaand weekend gaan ze voor het eerst bij hun vader slapen die inmiddels in zijn huurhuis is ingetrokken. Het geeft mij de gelegenheid te klussen in de nieuwe zaak en alles netjes te maken in de oude zaak waar ik deze week mijn laatste week heb. Uiterlijk volgende week maandag moet ik de sleutel inleveren. Dan heb ik een overgang van tien dagen want dan opent mijn nieuwe salon. Iets waar ik zo trots op wil zijn. Nee, waar ik trots op ben.

Kijk mij eens. Voor gewoon maar een kapstertje ben ik toch heel ver gekomen. Mijn eigen luxe salon. Helemaal van mij alleen.

Gelukkig begint Sven volgende week. Een oud-collega die ik zo gek heb gekregen voor mij te komen werken. We waren een topteam bij de eerste salon waar ik na mijn opleiding meteen begon met werken, en ik wist meteen toen ik iemand aan moest nemen voor mijn nieuwe salon dat hij het moest zijn.

Het is een geruststellende gedachte dat ik er niet helemaal alleen voor sta, maar het blijft veel, heel veel, en ik vraag me sterk af hoe ik uit de chaos in deze fase van mijn leven ga komen.

~

In de komende dagen probeer ik nog zoveel mogelijk klanten te helpen in mijn oude salon, nog voor ik zal verhuizen naar mijn nieuwe pand. Dat betekent wel dat ik de hele dag naar mijn spiegelbeeld moet kijken waar ik niet heel vrolijk van word want de vermoeidheid tekent mijn gezicht. Ik lijk wel vijftig in plaats van mijn zevendertig jaar. Mijn donkere haren zijn dof en het liefst gooi ik ze in een staart, maar mooi haar is mijn werk dus probeer ik er altijd representatief uit te zien. Al kost het me momenteel wat moeite.

De ochtend begint hectisch. Mijn vijfjarige dochter Java heeft zich ineens bedacht dat ze geen roze meer aan wil. Dat terwijl dat haar favoriete kleur was en zo’n beetje tachtig procent van haar kast uit roze kleding bestaat. Ergens onderaan de stapel schone was die al weken klaar ligt voor de strijk vind ik een spijkerbroek die haar godzijdank nog past en een groene trui met wat lichte kreukels erin.

‘Is dit oké, Java?’ vraag ik hijgend terwijl ik van de trap naar beneden ren.

Ze laat haar kritische blik eroverheen glijden en knikt dan tot mijn grote opluchting. Er is geen tijd meer om de kleding te strijken, maar gelukkig ziet ze de kreukels niet en wurmt zich in het nieuwe setje.

Ik loop de keuken in waar ik mijn negenjarige dochter Nova met haar ogen zie rollen naar haar zusje. Het gedeelte dat zij precies dezelfde fase heeft gehad op die leeftijd laat ik maar weg want tijd voor een discussie is er niet. Snel maak ik die eeuwige broodtrommels en race met ze naar school om ze precies op tijd af te zetten. Het luistert allemaal nogal nauw die ochtenden, maar ik heb me erbij neergelegd dat ik op dit moment een “net aan” leven heb. Ik red alles “net aan”.

Zodra ze de school ingelopen zijn race ik naar de salon waar over tien minuten de tachtigjarige mevrouw Bakker voor de deur staat. Een lieve klant die wekelijks komt om haar haren te laten wassen en föhnen.

Net nadat ik de laatste slok van mijn koffie heb genomen, komt ze de zaak binnen wandelen.

‘Goedemorgen, mevrouw Bakker.’

‘Goedemorgen, Anna. Het is weer tijd hoor.’

Ze wijst met een wanhopige blik op haar grijze haren.

‘U ziet er nog fantastisch uit, maar we gaan het weer in orde maken voor u.’ Ik knipoog. ‘Alle mannen in de flat zullen vandaag hun nek verrekken.’

Ze begint te lachen en neemt plaats bij de wasbak waar ze direct begint te vertellen over de bewuste seniorenflat waar ze in woont.

Dankbaar voor de afleiding luister ik naar haar verhalen. In die seniorenflat gebeurt nog meer dan in mijn “jonge” leventje. Als ik de verhalen van mevrouw Bakker moet geloven zijn het een stelletje boeven die keurige zeventigplussers. De bridge, de bingo avonden en alle excursies. Het klinkt als één groot feest. Ik moet een notitie maken voor mezelf dat ik na mijn pensioen ook in zo’n seniorenflat terechtkom. Ik zal het met Simone en Lisa bespreken. Wij met z’n drieën met onze rollators door de seniorenflat… Ik moet al lachen bij de gedachten.

Na de verhalen van mevrouw Bakker ben ik enthousiast, tot ze haar fragiele hand op de mijne legt. ‘Je ziet er moe uit meisje. Denk je een beetje aan jezelf?’

Ik bijt op mijn lip en moet mijn best doen om niet te huilen. Tijdens mijn werk praat ik zo min mogelijk over mezelf. Vaak kom ik sowieso niet eens aan het woord want zodra de klanten plaats hebben genomen in de stoel voor de spiegel, lijkt het wel alsof ze voor het eerst een luisterend oor hebben, en komen de verhalen er als een waterval uit.

Er zijn maar weinig mensen die van mijn situatie af weten dus glimlach ik vriendelijk en zeg: ‘Natuurlijk doe ik dat mevrouw Bakker. Tot snel weer, in de nieuwe salon.’

Haar langzame pas die haar de zaak uit brengt, duurt langer dan ik mijn tranen tegen kan houden, maar gelukkig draait ze zich niet meer om. Ik doe dat wel en loop snel naar mijn kleine keukentje waar ik breek door haar lieve, zorgzame woorden.

Normaal gesproken ben ik niet zo’n huiler, maar de laatste maanden lijk ik bij elk dingetje te kunnen breken. Ik heb maar vijf minuten tussen mevrouw Bakker en de volgende klant dus heb ik precies drie minuten om te huilen en twee minuten om mijn make-up bij te werken en die glimlach voor de rest van de dag op mijn gezicht te toveren. Want bij klanten huil ik niet. Ik luister naar hun verhalen en glimlach vriendelijk.

Het lukt me om de rest van de dag dat masker op te houden. Om 17.00 uur haal ik de meiden van de BSO waarna ik een pizza met ze eet op de bank omdat ik te uitgeput ben om nog maar na te denken over enige vorm van koken of boodschappen doen.

Zo’n perfectionist ben ik dus ook weer niet…

~

Waarom kiezen kinderen de meest onmogelijke dag om ziek te worden? Of komt het gewoon nooit uit?

Java werd vanochtend wakker met buikpijn en verhoging. Gelukkig kan ik mijn moeder inschakelen zodat ik vandaag in ieder geval naar de nieuwe salon kan om de wasbakken die geplaatst worden te inspecteren en nog wat andere zaken te regelen met de aannemer.

Als ze morgen nog ziek is zou dat een ramp zijn. Ik kan niet al mijn klanten afbellen. Het idee dat ik na zaterdag tien dagen geen klanten kan helpen, maakt me al doodsbenauwd. Die agenda moet vol blijven. Ik heb een hypotheek te betalen, rekeningen die binnenstromen en al dat geld wat ik heb uitgegeven aan de verbouwing van het nieuwe pand. Al mijn spaargeld zit erin.

Ik had zoveel geluk toen een van mijn klanten met dit prachtige pand op de proppen kwam. Het voelt als mijn eerste eigen salon, ook al heb ik die nu ook al. Maar helemaal alleen in een pand. Dat voelt zo echt. Echter dan deze salon boven de kledingzaak van iemand anders waar het allemaal begonnen is.

Als ik had geweten dat ik zou gaan scheiden, had ik het overgaan naar een nieuw pand misschien even uitgesteld. Gewoon tot de storm was gaan liggen.

De verhuizing van volgende maand naar mijn nieuwe huis duw ik voor nu naar de achtergrond. Ik doe aan struisvogelpolitiek.

‘Je moet toch wat dozen in gaan pakken hier, Anna,’ zegt mijn moeder als ze rondkijkt in mijn huis en nog niets ingepakt ziet. ‘Voor je het weet staat de verhuizing voor de deur.’

‘Dat weet ik, mama. Ik doe mijn best maar we hebben ook nog veel nodig de komende weken.’

Het is niet dat ik het allemaal niet weet, maar zoals Benny Neyman altijd zo geanimeerd zingt “ik weet niet hoe”.

Het is mijn lijflied geworden als er iets op mijn pad komt dat moet gebeuren.

Ik weet niet hoe!

~

Een wonder is geschied. Java is weer beter. De koorts is weg dus hup naar school. Gelukkig ging ze huppelend de school binnen. Dat nam het schuldgevoel wat weg en zorgt ervoor dat de opluchting overheerst, want mijn eerste klant staat alweer om 9.00 uur voor de deur en godzijdank hoef ik die niet af te zeggen.

De dertigjarige Sabine gaat in de stoel zitten. Ze laat me direct een foto zien op haar telefoon.

‘Dit wil ik.’

Nu ben ik goed in mijn werk, maar ik kan niet toveren. Volgens mij denken veel van mijn klanten dat wel, maar in één keer van zwart naar blond is niet mogelijk.

‘Ehm, je begrijpt toch wel dat dit me niet lukt in één keer?’

Niet-begrijpend kijkt ze me via de spiegel aan.

‘Het is een proces. Je kan niet in één keer van jouw diep zwarte haar naar asblond.’

‘Oh,’ zegt ze teleurgesteld.

Ik zie aan haar dat ze oprecht dacht dat ze vandaag naar buiten zou wandelen als blondine.

‘Het duurt een paar keer. Wil je het dan nog steeds?’

‘Doe jij maar wat je denkt dat goed is,’ zegt ze uiteindelijk.

Nadat ik flink mijn best heb gedaan en ze van zwart naar lichtbruin is gegaan met wat highlights waardoor het nog lichter lijkt, loopt ze gelukkig tevreden de deur uit, waarna ze meteen afgewisseld wordt door een van mijn favoriete klanten. De vijfenveertigjarige Dani Duvet. Een selfmade miljonair met beauty salons over het hele land. Ze komt regelmatig bij me om haar haren te laten föhnen want ik ben de beste zegt ze altijd.

Van haar krijg ik energie. Ze is zo’n persoon waardoor je iets van je leven wil maken. Altijd als ik twijfel en de handdoek in de ring wil gooien omdat het me te veel wordt, denk ik aan haar. Klein begonnen, groot geworden door doorzettingsvermogen. Dat is mijn voorbeeld en het voorbeeld dat ik aan mijn meiden wil geven.

Nu heeft Dani Duvet een leuke man en geen kinderen dus zijn onze situaties niet geheel vergelijkbaar, maar toch… Voor vandaag geeft het me energie en alle kleine beetjes helpen.

Ik blijk het nodig te hebben want zodra Dani klaar is en ik mijn telefoon erbij pak zie ik een berichtje van meneer X.

--

Ik weet niet zeker of het huis af is. Kan jij de meiden toch nog dit weekend houden?

--

‘Huh? Wat?’ zeg ik hardop.

Nee. Dat kan niet. Het is verdomme vrijdag. Over een paar uur zou hij ze ophalen bij de BSO. Denkt hij nou echt dat ik geen leven heb?

Ik haal een paar keer diep adem. Er komt al zoveel op mijn schouders terecht en het voelt slecht om te weigeren mijn kinderen dit weekend te houden, maar het zijn ook zijn kinderen. Hij mag het voor heel even van me overnemen.

Ik denk aan de sterke Dani Duvet die zojuist mijn salon heeft verlaten en stel me voor wat zij zou zeggen. Ze is niet zo ver gekomen door over zich heen te laten lopen. Dat weet ik zeker.

Dus antwoord ik meneer X op haar manier.

--

Je lost het maar op. Ik kan niet.

--

Stiekem een beetje trots op mezelf, leg ik mijn telefoon weg. Het is uit pure noodzaak want ik moet veel doen dit weekend. Morgenmiddag moet ik het oude pand opruimen na de laatste klant en zondag ga ik klussen in het nieuwe pand.

Hoe zou ik dat moeten doen met twee kinderen die naar ballet en hockey moeten?

--

Oké…

--

Dat is het enige antwoord wat hij me geeft, maar dat kan me niet schelen. Het is me gelukt. Hij haalt ze op en ik kan me dit weekend kapot werken zodat ik alles op tijd af heb.

Zondagavond krijg ik ze weer terug en ook al heb ik er veel moeite mee ze zo los te laten, geeft het me ook wat ruimte in mijn hoofd.

Na een lange dag sluit ik mijn salon af en kruip thuis op de bank met een bord Chinees op schoot en een glas wijn erbij. Simone, een van mijn beste vriendinnen, staat op de speaker.

‘Hoe was je dag?’ vraagt ze.

‘Ik zit net met een bord Chinees en een glas wijn,’ antwoord ik. ‘Zo’n dag was het. Als je me hoort smakken is het de babi pangang en de bami die ik naar binnen zit te werken als een bouwvakker.’

Ze giechelt. ‘Red je het allemaal nog?’

‘Als iemand me begrijpt ben jij het wel,’ zeg ik tussen de grote happen Chinees door.

‘Ja…’ zegt ze zacht.

Eigenlijk loop ik een jaar achter op haar. Ze komt ook net uit een scheiding en woont nu samen met haar zoon Mick, die om het weekend naar zijn vader gaat. Het is een lange, ingewikkelde weg voor haar geweest, maar als ik zie hoeveel rust het haar heeft gebracht, heb ik het er ook voor over.

‘Hij appte me vanmiddag of ik de meiden toch niet kon houden dit weekend. Hij wist niet zeker of zijn huis wel klaar zou zijn.’

Ze maakt een puffend geluid. ‘Dat verbaast me niets.’

Simone steekt het niet onder stoelen of banken dat ze geen groot fan is van meneer X. Nooit geweest ook. Ze tolereerde hem, en hij haar, maar van harte ging het nooit.

Ze is, samen met mijn andere beste vriendin Lisa, mijn grote steun en toeverlaat, al vanaf het moment dat we door de docent met z’n drieën naast elkaar waren gezet als brugklassers op de middelbare school. We hebben een groot deel van onze vrijgezelle tijd als jonkies samen doorgebracht en nu wil het toeval dat we alle drie weer vrijgezel zijn. Het enige verschil met toen is onze leeftijd. Inmiddels gaan we allemaal richting de veertig en hebben Simoon en ik kinderen, wat de situatie wat ingewikkelder maakt. Maar toch… Het voelt goed om hen aan mijn zijde te hebben in deze fase van mijn leven.

~

De volgende dag val ik uitgeput, maar voldaan mijn bed in. Het is echt. Ik kan niet meer terug. Ik heb de sleutel ingeleverd van mijn oude pand. Mijn veilige plekje waar ik jarenlang, dag in dag uit, stond te knippen, verven en föhnen is verdwenen.

Net als alles in mijn leven.

Het voelt alsof iemand mijn leven in een tas heeft gestopt en is gaan schudden zodat alles overhoop ligt.

Eén stap tegelijk… dat is wat mijn psycholoog altijd zegt. Kijk naar de stap die voor je ligt, niet naar de hele weg. Dus dat is wat ik doe. Het ene pand is weg. Het andere pand is ervoor terug en daar ga ik morgen in klussen zodat ik over tien dagen de deuren kan openen.

Gelukkig komt Sven me helpen en als hij de volgende dag op een dramatische wijze zijn entree maakt in mijn nieuwe salon, valt er een last van mijn schouders. Met zijn luchtige energie en zijn hysterische verhalen brengt hij direct een lach op mijn gezicht.

Ook al begint hij officieel pas als de salon opent, komt hij me vandaag helpen met klussen. Net als mijn vader, waardoor we onze gesprekken beschaafd moeten houden. Wat een beetje jammer is aangezien Sven net van een date af komt…

Ja nu net. Als in, hij was blijven slapen bij zijn date en loopt nog in dezelfde excentrieke kleding als waar hij gisteravond mee naar zijn date ging. Dat was nog het enige wat we konden bespreken tijdens onze kop koffie.

‘Ik ben vereerd dat je hier toch nog staat om mij te helpen terwijl je eigenlijk lekker in zijn warme bed had kunnen blijven,’ mompel ik.

‘Ben je mal? Ik was blij dat ik weg kon. Hij klampte zich aan me vast als een baby-aapje aan de tiet van zijn moeder. Dat moet ik niet hebben,’ fluistert hij nog snel voor mijn vader fluitend en nietsvermoedend binnen komt lopen met zijn gereedschapskist.